Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ


ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ


ΕΔΩ ΚΑΡΥΕΣ


Και οι σημερινές στάσεις, όπως και οι προηγούμενες (Τρίτη, 18 Ιουλίου) αγιορείτικες. Πολλά, πάμπολλα αυτά που “έζησα” κατά τη διάρκεια του οδοιπορικού μου (11-15 Ιουλίου) στο Περιβόλι της Παναγίας και “απαιτούν” γράψιμο. Πάμε κι όσα χωρέσουν… Ευλογείτε!

Μια απ’ τις “δυνατές” γνωριμίες μου στο Όρος, όταν το επισκέφθηκα πριν από 22 χρόνια κι αυτή με τον πατέρα Πέτρο. Πέρασα απ’ την καλύβα του πηγαίνοντας με τα πόδια, ντάλα μεσημέρι, απ’ τη Μονή Γρηγορίου, στη Μονή Σίμωνος Πέτρας, με την ελπίδα ότι θα τον συναντήσω, ωστόσο βρήκα την εξώπορτά της κλειστή. Το πιο πιθανό ότι πέθανε, σκέφτηκα επιστρέφοντας, όταν την βρήκα πάλι κλειστή. Τι χαρά, χαρά ανεκλάλητη για μένα, όταν τον συνάντησα λάμποντα όπως τότε, παρά τα χρόνια του, μετά το απόδειπνο στην αυλή της Μονής Γρηγορίου! Και τι δώρο δώρο ακριβό, η ποιητική του συλλογή “Κραυγή Αθωνικής Σιωπής” που μου έφερε, λίγο αργότερα, ενώ άρχιζε η αγρυπνία! «Ευλογία Κυρίου και έλεος»!

Μονή Καρακάλου. Μια στάση εδώ πριν συνεχίσω με τα πόδια, πάντα με το σακίδιο στην πλάτη, για τη Μονή Φιλοθέου, όπου θα διανυκτερεύσω απόψε, τρίτη μέρα της επίσκεψής μου στο Ορος. Οποία έκπληξις! Η λειτουργία δεν έχει τελειώσει κι ας είναι ο ήλιος ψηλά. Ξετρουλιαχτό από κόσμο το Καθολικό της Μονής, που πανηγυρίζει σήμερα τους Δώδεκα Αποστόλους, ιερουργούντος του κρητικής καταγωγής μητροπολίτη Κατάρ κ. Μακαρίου. Ο “ένδοξός μας βυζαντινισμός” για να θυμηθώ τον Κ.Π. Καβάφη, σ’ όλο του το μεγαλείο. Πλούσια και πανηγυρική η Τράπεζα που ακολουθεί. Τι θαύμα κι αυτό να φροντίσει η Παναγία να μη μείνω δίχως φαγητό, (και τέτοιο φαγητό) καθώς έπρεπε να φύγω με το λεωφορειάκι απ’ τη Μονή της Μεγίστης Λαύρας αξημέρωτα, πριν τελειώσει εκεί η λειτουργία. Και τι ευλογία οι “καρακάλιες” γνωριμίες, ιδιαίτερα αυτή με τον πατέρα Γεδεών απ’ την Καμάρα Κουμούλη!

Μονή Φιλοθέου, στο Μοναστήρι των Λουλουδιών και των Βιβλίων, ώρα δειλινού μετά το απόδειπνο. Κάτω απ’ την τεράστια φλαμουριά, εκτός των τειχών. Ολοι μια παρέα. Ενας Καβαλιώτης φορτηγατζής με τον 25χρονο γιο του, που ήρθε λέει από τη Γερμανία, όπου έχει μεταναστεύσει για να κουβεντιάσει με τον πνευματικό του. Ενας Τσέχος Μίκαελ τ’ όνομά του, ορθόδοξος μαζί με τον εννιάχρονο γιο του κι έναν θείο του απ’ την Κόνιτσα. Ενας Ελληνοϊταλός, καθολικός αυτός, ο Mino Calise, που ξέρει όλη την Αποκάλυψη του Ιωάννη και σχεδόν όλα τα ποιήματα του Σολωμού απ’ έξω, και που ήρθε εδώ μαζί με έναν φίλο του απ’ την Κέρκυρα… Ενας μοναχός που μουρμουρίζει διαρκώς την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» κι εγώ. Κουβέντα, κουβέντα μεγάλη επί παντός επιστητού, προπάντων για «την σωτηρία της ψυχής μας», που όπως επιμένει να λέει ο ανιψιός μου, ο Σταμάτης ο Κραουνάκης, είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Ωστόσο δίπλα μας, ένας νεαρός, θα ’ναι δεν θα ’ναι 20 χρονών, μιλά ασταμάτητα από το κινητό του με κάποιον, για την απόφαση που πήρε να μείνει για πάντα εδώ… Πρέπει να είναι η μητέρα του, είναι σίγουρα η μητέρα του.

«Ο κάθε άνθρωπος έχει 50% υποχρεώσεις και 50% δικαιώματα. Εάν παραβιαστεί αυτή η ισορροπία ή γίνεται σκληρός και απάνθρωπος ή γίνεται άβουλος και τον ποδοπατούν οι συνάνθρωποί του. Ακόμη οι πονηροί χρησιμοποιούν τους αγαθούς ως γέφυρα για να επιβάλλουν τα σχέδιά τους». Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το κείμενο αυτό που έχει γράψει και βάλει μαζί με άλλα στην πόρτα της καλύβας του, ο Γέροντας που συναντήσαμε (μαζί μου ο Mino και ο φίλος του) καθ’ οδόν απ’ τις Καρυές στο Κουτλουμούσι. Τον λένε Ιούστο και υπήρξε, όπως μας είπε υποτακτικός του Οσίου Παϊσίου. Τι καλά να κρατούσε περισσότερο η κουβέντα που κάναμε! Τι καλά να είχα περισσότερο χώρο!















Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Ο ΤΟΜ ΧΑΚΣ
ΚΑΙ Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ




Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

[Ο Τομ Χάνκς μέσα από τα Mέσα Κοινωνικής Δικτύωσης έδειξε τον θαυμασμό του για ένα αυτοκίνητο μικρό. Οι θαυμαστές του που αντιλήφθηκαν την αντίδραση του διάσημου ηθοποιού, ενήργησαν και αγόρασαν το αυτοκίνητο, έβαλαν πάνω του μία κουκούλα και υπέγραψαν πάνω σε αυτήν για να το στείλουν πακεταρισμένο δώρο στον Αμερικανό ηθοποιό…].
Ο Βαγγέλης είναι ένα ψιλόλιγνο παιδί, ευγενικό, καλοσυνάτο που ζει και εργάζεται στα Χανιά. Πατέρας τριών παιδιών με μία υπέροχη σύζυγο ζουν και αναπνέουν για τα παιδιά τους. Προτεραιότητά τους να τα αναθρέψουν, να τους δώσουν σωστές βάσεις, να μπορέσουν να τα στείλουν στο σχολειό όπως δεν μπόρεσε ο Βαγγέλης να πάει.
Ο Βαγγέλης προσπαθεί καθημερινά να τα φέρει βόλτα πουλώντας μπανάνες. Πάντοτε χαμογελαστός παρόλες τις δυσκολίες, δεν τον έχω ακούσει ποτέ στα 7-8 χρόνια που τον γνωρίζω να κακολογεί κανένα! Ούτε αυτή την… τύχη του που… του ’βαψε το χρώμα του δέρματός του μελαμψό. «Αν δεν ήταν Ρομά, αν μόνο το δέρμα του ήταν μελαμψό κι αν είχε καταφέρει να πάει στο σχολειό, ίσως και η ζωή του να είχε διαφορετική πορεία». Αυτό το λέω εγώ, το σκέφτομαι εγώ και -συγγνώμη Βαγγέλη που βάζω τις σκέψεις μου εδώ για σένανε! Δεν μου το ζήτησες, μάρτυς μου ο Θεός κι η Παναγιά που πολύ πιστεύεις…
…Μα χθες που τα ξαναείπαμε, ήταν η πρώτη φορά που σ’ είδα να τσιμπάς το δέρμα σου και να λες, «τι σχέση έχει αυτό, με αυτό που είμαι»! Μικρός Χριστός -Θε μου συγχώρεσε με- μου φάνηκες, που φέρεις πάνω σου τις… “αμαρτίες” κάποιων της φυλής σου, μια εικόνα που χουμε όλοι εμείς. «Μα γω τι φταίω;» αναρωτιέσαι!
Η… “συνέντευξη” για δουλειά, στο ένα και μοναδικό τηλεφώνημα που δέχθηκες, δεν τελεσφόρησε! Είπες «φταίει το χρώμα μου, φταίει κι η καταγωγή μου», κι ας σε διαβεβαίωνα εγώ ότι ίσως να μην φταίει αυτό! Δεν μπόρεσα να σε πείσω εγώ ο πεπεισμένος ότι αυτό έφταιγε… ίσως, αλλά πώς να σου το πω;
Και μετά μου πες «ίσως αυτός ο άνθρωπος που τελικά δεν με πήρε στη δουλειά να κουβαλώ πράγματα, να μην ήθελε να με απογοητεύσει, γι’ αυτό και δεν μου το ’πε εξ αρχής ότι δεν με θέλει αλλά…».
Μετέωρη η αγωνία σου! Για τα παιδιά σου, τη καλή γυναίκα σου κι όχι για τον εαυτό σου…
Μετέωρος κι εγώ που δεν είμαι τίποτα μπροστά στην ωραιότητα της ανθρώπινής σου φύσης…
Τούτο το κείμενο συγγνώμη που το γράφω· εγώ δεν είμαι τόσο σαν και σένα δυνατός να τ’ αντέχω!

Χανιώτικα νέα (12 Ιουλίου 2017)

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ



Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Έως την επόμενη εβδομάδα σύμφωνα με τον επίτροπο Προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γκίντερ Ετινγκερ η Ελλάδα θα βγει στις Αγορές.
Μετά από δυο χρόνια, από το Καλοκαίρι του 2015 των capital controls που μας βρήκαν… αναπάντεχα λόγω δικών μας λαθών και λάθος εκτιμήσεων(!!!), η χώρα επανέρχεται στις αγορές. Σε αυτές δηλαδή που από τον Ιανουάριο του 2015… χλευάζαμε και τις αψηφούσαμε. Σε αυτές που τότε παραληρηματικά και εν χορώ διακηρύτταμε ότι θα τους παίζουμε λύρες και ζουρνάδες και αυτές σαν την αρκούδα θα χόρευαν…
Σε αυτές τις αγορές που τελικά αποδείχθηκαν ότι δεν ήταν “αρκουδάκια λούτρινα” και που τελικά δεν χόρεψαν στους δικούς μας τους ρυθμούς, σε αυτές τις αγορές επιστρέφουμε, χιλιοταλαιπωρημένοι και σίγουρα ταπεινωμένοι, ηττημένοι! Ή μήπως όχι;
Η ίδια αυτή Κυβέρνηση που ευθύνεται για την έξοδό μας από αυτές, εκείνη που τις χλεύαζε, οι ίδιοι άνθρωποι ή κάποιοι από αυτούς είναι έτοιμοι να πανηγυρίσουν(!) την επιστροφή μας!
Μόνο που στο μεταξύ, δύο χρόνια πήγαν στράφι! Γιατί με τους ψευτολεονταρισμούς του τότε και εξαιτίας τους, αυτά τα δύο χρόνια παλεύαμε να αναρριχηθούμε εκεί όπου βρισκόμασταν. Με μια μεγάλη διαφορά· πλέον  η χώρα έχει ξεπουληθεί από τις λάθος επιλογές της!
Ούσα μια Ψωροκώσταινα που και πάλι επανέρχεται στα παζάρια του κόσμου ψάχνοντας ποιος ξέρει τι.
Δυσδιάκριτα είναι τα μελλούμενα, δυο χρόνια μετά!
Το χειρότερο όλων ωστόσο, είναι ότι ακόμη δεν φαίνεται να έχουμε μάθει από τα λάθη μας! Οι πολιτικές των κομμάτων, παλιών, νέων και νεοτέρων, ακολουθούν λίγο πολύ τις ίδιες τακτικές και τακτικισμούς με κύριο στόχο τους την υφαρπαγή της ψήφου του κοσμάκη…

Χανιώτικα νέα (19.07.2017)Κι η Ελλάδα σύρεται! Προσπαθεί να ορθοποδήσει! Μα πλέον την έχουν εγκαταλείψει οι δυνάμεις της· οι νέοι και όχι μόνο που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν για να μπορέσουν να “συνδιαλλαγούν” με σοβαρότερα κράτη, αρχές, κ.λπ.!
Η επιστροφή στις αγορές από μόνη της δεν αρκεί, αυτό πρέπει να το κατανοήσουμε, το έχουμε όμως κατανοήσει;
Φοβάμαι πολύ πως όχι!


Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ

ΣΤΟΝ ΤΑΡΣΑΝΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΜΕ ΚΟΖΑΝΙΤΕΣ ΦΙΛΟΥΣ


Αναπάντεχη ευλογία η επίσκεψή μου στο Αγιο Ορος, η επιστροφή μου στο Περιβόλι της Παναγίας, ύστερα από 22 χρόνια. Από πού ν’ αρχίσω και πώς να τελειώσω! Ποια απ’ όλα όσα συνέλεξαν τα “ακρωτήρια της ύπαρξής” μου απ’ όλα όσα είδα, άκουσα, γεύτηκα, μυρίστηκα, άγγιξα, σκέφτηκα και ένιωσα και κατέγραψε το μολυβάκι μου να συμπεριλάβω! Πάμε, κι ό,τι με φωτίσει η Χάρη της, η Πάντων Χαρά, η Πορταΐτισσα, η Βηματάρισσα, για να χρησιμοποιήσω τρία μόνο απ’ τις εκατοντάδες των ονομάτων της Παναγίας.


Και για να συναντήσω τον για χρόνια “εμβληματικό” ηγούμενό της, τον αρχιμανδρίτη Γεώργιο Καψάνη, άρχισα την επίσκεψή μου στο Ορος από τη Μονή Γρηγορίου. Αξέχαστη η κουβέντα που είχα κάνει, κάτω απ’ τον γέρο-πεύκο που βρίσκεται έξω απ’ την πόρτα της Μονής, στα μπροσπόδια του Σιγγιτικού Κόλπου, το τελευταίο βράδυ της τελευταίας μου επίσκεψης, με τον σοφό Γέροντα, που άφησε μια διαγραφόμενη λαμπρή καθηγητική καριέρα στη Νομική Σχολή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για να γίνει μοναχός. Τον βρήκα να με περιμένει στον τάφο του, έναν απέριττο χωμάτινο τάφο, μαζί μ’ αυτούς άλλων προαπελθόντων πατέρων στο Κοιμητήριο της Μονής. “Εκοιμήθη” πριν από 3 χρόνια, στις 26/5/2014, συγκεκριμένα στα 79 του χρόνια, όπως διαβάζω στον ξύλινο σταυρό του τάφου του, στον οποίο βασιλεύουν οι βασιλικοί και οι καντιφέδες, πριν απ’ το “Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών”. «Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δε θα πεθάνεις όταν πεθάνεις». Η φράση αυτή της αγιορείτικης σοφίας στον νου μου, φεύγοντας απ’ τον τάφο, για να συναντήσω τον πατέρα Πέτρο, την άλλη παλιά γνωριμία μου της Μονής Γρηγορίου…


Φακές ανάλαδες (νοστιμότατες πάντως) το κύριο πιάτο, χθες στην Τράπεζα της Μονής Γρηγορίου, μετά τον εσπερινό. Πλούσια τα ελέη σήμερα, μετά την λειτουργία, όπως σ’ όλες τις Μονές του Ορους, άλλωστε που ακολουθούν το παλιό ημερολόγιο και γιορτάζουν με 13 μέρες διαφορά τους πρωτοκορυφαίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Ψάρι ψητό, ένα για τον καθένα, πατάτες ψητές, τομάτα, αγγούρι, ψωμί, κρασί, ροδάκινα! Τα πάντα πάνω στα τραπέζια, μέχρι και οδοντογλυφίδες.

Κάθομαι μαζί με τους τέσσερις Κοζανίτες που γνώρισα χθες στην Αγρυπνία, κι ακούμε όπως όλοι, μοναχοί και προσκυνητές, τον λόγο του Γρηγορίου Παλαμά περί αγάπης, που διαβάζει απ’ τον άμβωνα, αισθαντικά ο έχων το διακόνημα του αναγνώστη μοναχός. Τρώγοντας. Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών…


Τραπεζάκι μου το περβάζι του παραθύρου του δωματίου που θα με φιλοξενήσει μαζί με δύο άλλους προσκυνητές απ’ τη Θεσσαλονίκη τη δεύτερη νύχτα της παραμονής μου στο Ορος. Εδώ γράφω τις εντυπώσεις μου, με το που τακτοποιώ την “περιουσία” μου που την κουβαλώ σ’ ένα σακίδιο. Μεσημέρι. Τυπικό καλοκαιρινό μεσημέρι, στη Μονή της Μεγίστης Λαύρας. Απέναντί μου η εκκλησία της Παναγίας της Κουκουζέλισσας… Λίγο πιο κάτω το Καθολικό, όπου και ο τάφος του Ιδρυτή της Μονής, της πρώτης τη τάξει Μονής του Ορους, του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη. Αφήνω το μολύβι και αφήνομαι ν’ ακούω τα τζιτζίκια – μοναχούς που ψάλλουν το απολυτίκιό του…

Χανιώτικα νέα (18.07.2017)

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Β’ ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΓΕΡΑΝΙΟΥ ΧΑΝΙΩΝ – Β2 ΤΑΞΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ “ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ”
Για την καρέτα – καρέτα ο λόγος…






Για την χελώνα καρέτα – καρέτα ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο. Αναφορές στον… βίο και στην πολιτεία της, αλλά και στους κινδύνους που την παραμονεύουν. Δείγματα, κάποια απ’ τα κείμενα και κάποιες από τις φωτογραφίες και τις ζωγραφιές, που υπάρχουν στην κοινή έκδοση ενός… “χελωνοπεριοδικού” δύο τάξεων δύο διαφορετικών σχολείων της Β’ τάξης του Δημ. Σχολείου Γερανίου και της Β2 τάξης των Εκπαιδευτηρίων “Χρυσόστομος Σμύρνης” της Λεοντείου Σχολής, συν μια συλλογική εργασία των Δευτερακιών του Γερανίου. “Ο πανάρχαιος κάτοικος των ελληνικών θαλασσών” ο τίτλος της “χελωνοεργασίας” που μου έστειλαν οι δάσκαλοι των Γερανιωτακιών και των Αθηναιακιών, Μύρων Παναγιωτάκης και Αναστασία Ρήγα αντίστοιχα. Τι “σύμπραξη” κι αυτή και πόση ευαισθησία κρύβει! Συγχαρητήρια Μύρων! Συγχαρητήρια Αναστασία! Πάντα τέτοια!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος
Σημείωση: “Ο πανάρχαιος κάτοικος των ελληνικών θαλασσών” ήταν και ο τίτλος ενός αφιερώματος της Ελένης Φουντουλάκη στην εφημερίδα μας (βλ. 23.5.2016) Αντλήθηκε αρκετό υλικό απ’ αυτό, όπως και από ένα δημοσίευμα του Δημήτρη Δημόπουλου στο “ΓΕΩραμα” μας πληροφορούν οι… εκδότες(!).

Αντί προλόγου




Ολα ξεκίνησαν στο πλαίσιο συνεργασίας δύο τμημάτων δευτέρας τάξης των δύο σχολείων, όταν το τμήμα του Γερανίου έλαβε ένα περιοδικό με εργασίες και ζωγραφιές των μαθητών με θέμα τη χελώνα καρέτα – καρέτα με αφορμή επίσκεψη του άλλου τμήματος στο… νοσοκομείο χελωνών του “Αρχελών” στην Αττική.
Από την άλλη πλευρά το Δημοτικό Σχολείο Γερανίου Χανίων βρίσκεται ένα βήμα από τις παραλίες όπου οι χελώνες έρχονται κάθε χρόνο για να αφήσουν τα αβγά τους. Φωλιές τους βρίσκονται συχνά, προστατεύονται και έτσι φτιάξαμε ένα χελωνοπεριοδικό με πληροφορίες, εικόνες και φωτογραφίες.
Οι δάσκαλοι Μύρων Παναγιωτάκης – Αναστασία Ρήγα



Το Γεράνι είναι ένα πολύ όμορφο χωριό. Εχει πολύ όμορφες παραλίες και κάθε καλοκαίρι πολλοί τουρίστες έρχονται για να περάσουν τις διακοπές τους. Στις παραλίες όμως μπορεί κάποιος να συναντήσει και μερικούς άλλους φίλους. Αυτοί οι φίλοι δεν είναι άλλοι από τις χελώνες. Οι χελώνες είναι από τα πιο παλιά ζώα που υπάρχουν στον πλανήτη μας. Η χελώνα είναι ένα ζώο που κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Οι λόγοι είναι πολλοί. Κάθε χρόνο οι χελώνες διαλέγουν παραλίες για να γεννήσουν τα αυγά τους.
Η χελώνα είναι απειλούμενο είδος. Πολλές φορές όμως στις παραλίες συναντούμε νεκρές, άρρωστες ή τραυματισμένες χελώνες. Εχουν καταπιεί πλαστικές σακούλες, έχουν χτυπηθεί από προπέλες καραβιών ή έχουν πιαστεί σε δίχτυα ψαράδων και δεν μπορούν ν’ αναπνεύσουν. Ολοι μας πρέπει να αγαπάμε τις χελώνες και όταν πηγαίνουμε στις παραλίες να προσέχουμε τις φωλιές τους.
Τα παιδιά της Β’ τάξης του Δημ. Σχ. Γερανίου


Υπάρχουν στον πλανήτη μας εδώ και 200 εκατομμύρια χρόνια, από την εποχή των δεινοσαύρων! Η καρέτα – καρέτα έχει μια μεγάλη ιστορία και παράλληλα ένα αβέβαιο μέλλον. Ο κόλπος του Λαγανά στη Ζάκυνθο είναι ο σημαντικότερος βιότοπος αναπραγωγής της στη Μεσόγειο. Εκεί βρίσκει προσωρινό καταφύγιο η αμετανόητη αυτή μετανάστρια, με τις συγκλονιστικές ιδιομορφίες: τα ταξίδια κόντρα στα κύματα, την αποθήκευση του σπέρματος από τις θηλυκές για 2-3 χρόνια, τη μυστηριώδη φιλοπατρία τους, τον εντυπωσιακό γεωμαγνητικό χάρτη που τις καθοδηγεί!…




Η συγκινητική ιστορία της “Σοφίας”
στον Πλατανιά





Μια πολύ όμορφη και συγκινητική στιγμή για τον σύλλογο και την εθελοντική ομάδα που δραστηριοποιείται στα Χανιά, την ιστορία της “Σοφίας”, μας αφηγείται η υπεύθυνη προγραμμάτων του συλλόγου στην Κρήτη.
Πρόκειται για την ιστορία μιας θηλυκής θαλάσσιας χελώνας Caretta Caretta μήκους 72 εκ. και βάρους 40 κιλών, που βρέθηκε πέρυσι τον Ιούνιο στον Πλατανιά Χανίων. Η θαλάσσια χελώνα ήταν πολύ κοντά στην ακτή και ήταν εξουθενωμένη. Ανθρωποι της περιοχής που έδειξαν ευαισθησία, τη μετέφεραν έξω από το ξενοδοχείο Sofia απ’ όπου και έδωσαν το όνομα στην τραυματισμένη χελώνα και επικοινώνησαν με την εθελοντική ομάδα του ΑΡΧΕΛΩΝ. Οι εθελοντές κατέφθασαν άμεσα και με τη βοήθεια των ντόπιων τη μετέφεραν στο ερευνητικό σταθμό του ΑΡΧΕΛΩΝ στο Γεράνι, όπου και δόθηκαν οι πρώτες βοήθειες. Επειτα η “Σοφία” μεταφέρθηκε στο λιμάνι της Σούδας με τη βοήθεια ενός καταδυτικού κέντρου για να μεταφερθεί στο Κέντρο Διάσωσης.



Οι δράσεις του ΑΡΧΕΛΩΝ





Ο Σύλλογος ΑΡΧΕΛΩΝ και στην Κρήτη αλλά και στα υπόλοιπα προγράμματα που διατηρεί στην Ελλάδα, λειτουργεί σε 3 άξονες. Οπως αναφέρει η υπεύθυνη προγραμμάτων του συλλόγου στην Κρήτη κα Νικολοπούλου, ο σύλλογος, πραγματοποιεί έρευνα στις παραλίες ωοτοκίας, με σκοπό να βρίσκει τις φωλιές και να τις προστατεύει μέχρι να εκκολαφθούν τα αβγά και τα χελωνάκια να πάρουν τον δρόμο τους προς τη θάλασσα. Παράλληλα ασκεί πίεση ώστε να λαμβάνονται τα κατάλληλα μέτρα που αφορούν στη διαχείριση και προστασία των παραλιών. Τέλος ενημερώνει και ευαισθητοποιεί χιλιάδες ανθρώπους, κυρίως παιδιά και αλιείς, κάθε χρόνο με τέτοιο τρόπο ώστε ο ίδιος ο κόσμος να αντιλαμβάνεται την αξία αυτού του σπάνιου είδους και τους λόγους προστασίας του, αλλά και τα οφέλη που προσφέρει στον τόπο η παρουσία ενός άγριου είδους όπως η θαλάσσια χελώνα. Η ίδια τονίζει πως «χωρίς τους εθελοντές μας που έρχονται κάθε χρόνο από όλα τα μέρη της γης να συμβάλλουν στο έργο μας, δε θα μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε πολλά από αυτά».

Χανιώτικα νέα (15.07.2017)





ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

ΤΡΙΤΗ, 11 ΙΟΥΛΙΟΥ (28 ΙΟΥΝΙΟΥ)*: Ουρανούπολη- Μονή Γρηγορίου (με το ταχύπλοο ("Μικρή Αγία Άννα"), Μονή Γρηγορίου-Μονή Σίμωνος Πέτρας (με τα πόδια), Μονή Σίμωνος Πέτρα-Μονή Γρηγορίου (με τα πόδια)
ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΙΣΚΕΦΤΗΚΑ ΤΟ 1995.... Η ΠΡΩΤΗ ΠΟΥ ΕΠΙΣΚΕΦΤΗΚΑ ΕΦΕΤΟΣ

ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙΣ ΣΤΗ ΣΙΜΩΝΟΣ ΠΕΤΡΑ ΝΤΑΛΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙ, ΙΟΥΛΙΟ ΜΗΝΑ...



ΤΕΤΑΡΤΗ, 12 ΙΟΥΛΙΟΥ (29 ΙΟΥΝΙΟΥ): Μονή Γρηγορίου- Δάφνη (με το καράβι "Αγία Άννα"), Δάφνη-Καρυές (με λεωφορείο), Καρυές-Μονή Μεγίστης Λαύρας (με λεωφορειάκι)
ΣΤΟΝ ΤΑΡΣΑΝΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΜΕ ΚΟΖΑΝΙΤΕΣ ΦΙΛΟΥΣ


ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΗ



ΠΕΜΠΤΗ, 13 ΙΟΥΛΙΟΥ (30 ΙΟΥΝΙΟΥ): Μονή Μεγίστης Λαύρας-Αρσανάς Μονής Καρακάλου (με λεωφορειάκι), Αρσανάς Μονής Καρακάλου-Μονή Καρακάλου (με τα πόδια), Μονή Καρακάλου-Μονή-Φιλοθέου (με τα πόδια)


ΜΟΝΗ ΦΙΛΟΘΕΟΥ: TO MONΑΣΤΗΡΙ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ



ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 14 ΙΟΥΛΙΟΥ (1 ΙΟΥΛΙΟΥ): Μονή Φιλοθέου- Καρυές (με λεωφορειάκι), Καρυές-Καλύβα Γέροντα Ίούστου- Μονή Κουτλουμουσίου (με τα πόδια), Μονή Κουτλουμουσίου- Καρυές (με τα πόδια), Καρυές- Μονή Βατοπεδίου (με λεωφορειάκι)

ΕΔΩ ΚΑΡΥΕΣ!
ΒΑΤΟΠΕΔΙ: TO AΡΧΟΝΤΙΚΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ


ΣΑΒΒΑΤΟ, 15 ΙΟΥΛΙΟΥ (2 ΙΟΥΛΙΟΥ):  Μονή Βατοπεδίου- Λιμανάκι Μονής Βατοπεδίου (με τα πόδια), Λιμανάκι Μονής Βατοπεδίου- Ιερισσός (με το καράβι "Παναγιά)

ΤΟ "ΠΑΝΑΓΙΑ" ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ....






* Στο Άγιο Όρος τηρείται το παλιό ημερολόγιο






ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ....







































Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ...     και εις το επανιδείν, καλοί μου Φίλοι!                      
Το Άξιον Εστί” σχίζει τα ήσυχα νερά και συνοδεία γλάρων κατευθύνεται για τη Δάφνη, το λιμανάκι του Αγίου Ορους. Ένα καρυδότσουφλο στο χέρι του Θεού είναι, τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο, σκέφτομαι, και συνειδητοποιώ ότι καμιά αγωνία για το “πού”, το “πότε”, το “πώς” και το “τι” δεν έχω. Το ρολόι μου το έχω κιόλας γυρίσει έξι ώρες μπροστά και έχω συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δεν είναι 26 αλλά 13 Ιουνίου. Τις περισσότερες από τις βιοτικές σκέψεις για την καθημερινότητα τις άφησα να με περιμένουνε στην Ουρανούπολη, ενώ μία-μία αισθάνομαι να ξελεπίζονται από πάνω μου και οι υπόλοιπες. Είμαι μόνος μα δεν αισθάνομαι μοναξιά...

Οδεύουμε για την Ιβήρων, έχοντας μόλις μοιραστεί μια τομάτα στα τέσσερα, με τους τρεις προσκυνητές απ' το Άργος που γνωριστήκαμε πριν από είκοσι μόλις λεπτά στην Κουτλουμουσίου, όταν σε μια στροφή του δρόμου βλέπουμε σ' ένα πανέμορφο εκκλησάκι, ν' ανεμίζει ένα μαύρο ράσο. Είναι ο υποτακτικός του γέροντα Μαξίμου του κτήτορος, μαθαίνουμε αμέσως μετά το “ευλογείτε” και το “ευλόγησον”, τους αγιορείτικους χαιρετισμούς που ανταλλάσσουμε. Ντάλα μεσημέρι και τα τζιτζίκια ψέλνουν στην διαπασών τον παρακλητικό κανόνα, ειδικά στην Παναγία τη Δώτηρα.. Ωστόσο εμείς καθόμαστε στο κελί του 94χρονου τυφλού Γέροντα και ακούμε από τα χείλη του την ιστορία της δικής του Παναγίας, ενώ απολαμβάνουμε τ' αγιορείτικα κεράσματα: το κρύο νερό, το λουκούμι και το τσίπουρο...

Όλα εδώ είναι ενδεδυμένα το μεγάλο, το πλούσιο και το πολύ! Η πρώτη σκέψη με το που φτάνω, παρέα με δυο Κύπριους (οι παρέες στο Αγιο Ορος σχηματίζονται μα και διαλύονται εύκολα) πρωί, ώρα κόσμου 10:30, στη Μονήτης Αγίας Λαύρας. Μου την “υπαγόρευσε” μπαίνοντας στην είσοδο, κοιτάζοντάς με απ' την εικόνα του, ο και ιδρυτής της, Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, όρθιος στον αριστερό τοίχο, φορώντας τον τεράστιο σιδερένιο σταυρό του και κρατώντας το ίσαμε δίμετρο μπόι του, σιδερένιο, μυτερό στην άκρη, ραβδί του. Το διαπιστώνουμε, όμως κι ιδίοις όμμασι. Ωστόσο είμαστε κιόλας στο μπαλκόνι του Αρχονταρικιού, σ' ένα μετέωρο μπαλκόνι μεταξύ ουρανού και γης, απολαμβάνουμε το αγιορείτικο κέρασμα και ταυτόχρονα γράφουμε στο βιβλίο των επισκεπτών τα στοιχεία των διαμονητηρίων μας...

Θα 'χω πολλά να θυμάμαι, όταν θα βγω στον κόσμο, σκέφτομαι: Την πρωινή λειτουργία σ' ένα απ' τα παρεκκλήσια του Καθολικού της Μονής της Μεγίστης Λαύρας. Το πρωινό νηστίσιμο πρωινό (τσάι, ελιές, μαρμελάδα, ταχίνι, σταφίδες και ψωμί) στην τράπεζα της ίδιας μονής. Μια κουβέντα με τον αρχοντάρη, λίγο πριν την αναχώρησή μας. Τη δίωρη διαδρομή που καλύψαμε με το HANOMAG του πατρός Χριστοφόρου, κελιώτη μοναχού, απ' το Λασίθι, μέχρι να φτάσουμε στη Μονή του Αγίου Παύλου. Τη μεγάλη κουβέντα που είχαμε μαζί του, περί Αγίου Όρους. Τη συνάντηση με τον γέροντα Ιλαρίωνα στο κελί του πηγαίνοντας για τη σκήτη της Αγίας Άννας...

Ο ήλιος έχει μόλις βασιλέψει και οι απλοκαμοί του έχουν ήδη αρχίσει να βάφουν με τις ανταύγειες τους τα ήρεμα σαν λάδι νερά του Σιγγιτικού και το πόδι της Σιθωνίας. Τέσσερα πέντε χελιδόνια, φτερωτοί μοναχοί, επιμένουν να αντιφωνούν τους ύμνους του απόδειπνου στην Πάντων Χαρά. Ο χρόνος κρατά την αναπνοή του κι έχω την αίσθηση ότι απέθανε οριστικά. Εδώ στο εξωτερικό κιόσκι της Μονής του Αγίου Παύλου. Αύριο βγαίνω στον κόσμο...

Κάποτε, πριν από 23 χρόνια, έκανα ένα ταξίδι στο Άγιο Όρος. Την επόμενη χρονιά έκανα άλλο ένα ταξίδι. Από καθαρή περιέργεια ξεκίνησε το πρώτο, το παραδέχομαι. Από μια βαθιά εσωτερική ανάγκη, έγινε το δεύτερο (σ' αυτό οι “Στάσεις”) το ομολογώ. Από σήμερα το μεσημέρι, Θεού θέλοντος θα είμαι για τρίτη φορά στο περιβόλι της Παναγίας. Εις το επανιδείν, Ουρανούπολη! 

ΠΟΙΗΣΗ


Η μόνη του επιθυμία





Να φτάσει κι αυτός στη Χώρα του Φωτός Σου,

η μόνη επιθυμία του, Κύριε.

Βλέπει τους αγγέλους Σου

ν’ ανεβοκατεβαίνουν με άνεση

την ατέλειωτη σκάλα που ενώνει

τη γη με τον ουρανό

και παίρνει κουράγιο.

Ιδού ο δρόμος…



Σκοντάφτει στο πρώτο σκαλί.

Βαρύ και βρώμικο το φορτίο

των γήινων που κουβαλεί.

«Καταβήσεται ως υετός επί πόκον

και ωσεί σταγών η στάζουσα επί γην».

Παρηγοριά του η φράση του Ψαλμωδού.



Μην αργήσεις να του στείλεις

τον υετό του ελέους Σου

και τη σταγόνα της καλοσύνης Σου,

Κύριε!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
[Από την ανέκδοτη ποιητική του συλλογή ΩΣΕΙ ΑΡΤΟΣ (ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ")  


Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

 Ο ΓΆΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΑΝΤΙΑΣ                                      Τρέχουν τα νερά τρέχουν οι βρύσες /    τρέχουν οι άρχοντες να παν να δουν τον γάμο/ κι οι αρχόντισσες να παν να δουν τη νύφη,/ πώς την λούζουνε και πώς τηνέ στολίζουν/ νύφη ολόχρυση...                                Με το ριζίτικο τραγούδι "τρέχουν τα νερά " που τραγούδησαν με στεντόρεια φωνή κάποιοι από τους καλεσμένους του γαμπρού, άρχισε στους ΚΑΤΑΡΡΑΧΤΕΣ  της Έδεσσας το γλέντι στον γάμο του διευθυντή  των Χανιώτικων νέων Παρασκευά Περάκη με την εκλεκτή της καρδιάς του Νάντια Αιβάτογλου. "Χίλια καλώς εσμίξαμε  φωνάζουνε οι κράχτες/  Έδεσσα με το πράσινο και με τους καταρράχτες", η πρώτη από τις μαντινάδες που ακολούθησαν...           Το μυστήριο έγινε στο γραφικό εκκλησάκι του Σωτήρος σ' ένα ειδυλλιακό τόπο λίγο έξω από την Έδεσσα από τρείς ιερείς, εκ των οποίων ο ένας ήταν ο εφημέριος του  Ναού του Αγίου Ιωάννη Χανίων παπα- Μανόλης Τζατζάνης, με κουμπάρες την Ελένη Α. Γαρεδάκη και την Έφη Κογιάννη. Στο γλέντι έπαιξαν και ενθουσίασαν οι οργανοπαίχτες Μανόλης Λενταράκης, Λευτέρης Λενταράκης,Χάρης Ανδρουλάκης και Νίκος Σταματάκης,  που ήρθαν επί τούτου από τα Χανιά, μαζί με πολλούς συγγενείς και φίλους του γαμπρού.  Μεγάλη η συγκίνηση ιδιαίτερα της μητέρας του γαμπρού, των γονέων της νύφης  (ο πατέρας της Δημήτρης Αιβάτογλου είναι γιατρός) και βέβαια του ιδρυτή των Χανιώτικων νέων θείου του γαμπρού Γιάννη Γαρεδάκη.                                   Αυτό δα έλειπε να μην έχει μεταξύ των άλλων πλούσιων εδεσμάτων στο  τραπέζι ξεροτήγανα και γαμοπίλαφο...                      Η δάφνη κι ο κυπάρισσος εσμίξανε τους κλώνους/  να τους αξιώσει ο Θεός να ζήσουν χίλιους χρόνους. 

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017