Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΥΠΕΡΑΝΩ ΟΛΩΝ Ο ΝΟΜΟΣ... ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ






Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
O Γουέιν Ρούνεϊ είναι ένας από τους σπουδαιότερους Αγγλους ποδοσφαιριστές που ακόμη παίζει ποδόσφαιρο σε ένα από τα καλύτερα -αν όχι το καλύτερο και πιο συναρπαστικό πρωτάθλημα του κόσμου- στην αγγλική Πρέμιερ Λιγκ.
Οντας ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών τόσο για την πρώην ομάδα του τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ όσο και για την εθνική Αγγλίας, πολυεκατομμυριούχος, αποτελεί ίνδαλμα και πρότυπο για πολλούς πιτσιρικάδες και όχι μόνο, ανά τον κόσμο!
Το βράδυ της 1ης Σεπτεμβρίου 2017, ο Ρούνει πιάστηκε να οδηγεί κοντά στο σπίτι του υπό την επήρεια αλκοόλ. (Η τροχαία τον είχε σταματήσει επειδή ένα από τα πίσω φανάρια του αυτοκινήτου του δεν άναβε).
Την επόμενη ημέρα ορίστηκε δικάσιμη για τις 18 Σεπτεμβρίου οπότε ο κατηγορούμενος ενώπιον του Δικαστηρίου δήλωσε: «Αντιλαμβάνομαι την πράξη μου, αναλαμβάνω τις ευθύνες και ξέρω ότι απογοήτευσα την οικογένειά μου και τους θαυμαστές μου… Εχω μετανιώσει για το τρομερό λάθος που έκανα»!
Το Δικαστήριο καταδίκασε τον Ρούνει και του επέβαλε την ποινή που αποδέχθηκε αδιαμαρτύρητα:  Αφαίρεση διπλώματος για δύο χρόνια και 100 μέρες κοινωνική εργασία που θα επιλέξει ο ίδιος.
Μετά την καταδικαστική απόφαση, ο ποδοσφαιριστής εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση: «[…]θέλω δημόσια να ζητήσω συγγνώμη για την αδιαμφισβήτητη έλλειψη κρίσης μου να οδηγήσω έχοντας ξεπεράσει το επιτρεπτό όριο (σ.σ. πόσης αλκοόλ). Ηταν εντελώς λάθος. Εχω ήδη εκφράσει τη λύπη μου στην οικογένειά μου, τον διευθυντή και τον πρόεδρό μου, και όλους τους παίκτες της FC Everton (σ.σ. η ομάδα με την οποία αγωνίζεται φέτος). Τώρα θέλω να ζητήσω συγγνώμη από όλους τους οπαδούς και όλους τους άλλους που με παρακολούθησαν και με στήριξαν καθόλη τη διάρκεια της καριέρας μου. Φυσικά, δέχομαι την ποινή του δικαστηρίου και ελπίζω ότι μπορώ κάπως να αποζημιώσω με την κοινωνική εργασία μου».
Τώρα ας προσπαθήσουμε να συλλογιστούμε το παρακάτω: Φανταστείτε στην Ελλάδα έναν πολυεκατομμυριούχο να τον σταματάνε για ένα φανάρι του αυτοκινήτου του που δεν λειτουργεί, να του κάνουν έλεγχο για αλκοόλ, να τον οδηγούν στο Δικαστήριο… κι αυτός εκεί να αποδέχεται τις κατηγορίες! Να βγαίνει άμεσα η απόφαση, και τη βαριά ποινή -δίχως εφέσεις κ.λπ.- να αποδέχεται ο ένοχος! Επιπλέον ο ίδιος να προσφέρει αμισθί τις υπηρεσίες του για 100 ημέρες στη πόλη ή στην περιοχή όπου ζει και να δηλώνει ευθαρσώς «θα πληρώσω το τίμημα όπως ορίζει ο Νόμος!». Τέλος να ζητάει συγγνώμη από όλους (οικογένεια, κόσμο,  κ.λπ.) διότι τους απογοήτευσε με την άσχημη πράξη του: να οδηγάει υπό την επήρεια αλκοόλ.
Μπορείτε να… φανταστείτε ότι κάποτε κι εδώ θα φτάσουμε σε ένα τέτοιο επίπεδο;

Χανιώτικα νέα (20.09.2017)

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ


ΑΠΟΚΟΡΩΝΙΩΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ


Γράφει η Ειρήνη Καλαιτζάκη
Ολοκληρώθηκε πριν λίγες μέρες το 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο Αποκορωνιωτών, 30 χρόνια μετά το πρώτο. Κατά κοινή ομολογία στέφθηκε με επιτυχία, επιτρέποντας στους διοργανωτές να αισιοδοξούν για μια νέα διοργάνωση σε συντομότερο χρονικό διάστημα από την προηγούμενη.
Πλούσια η θεματολογία με αναφορές στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον του Αποκόρωνα μέσα από τις 57 επιστημονικές ανακοινώσεις. Καταξιωμένοι επιστήμονες στον τομέα τους αλλά και νεότεροι ερευνητές, ξεδίπλωσαν την ιστορία του τόπου και ανέπτυξαν τις προτάσεις τους για μια ισόρροπη ανάπτυξη με επίκεντρο τον άνθρωπο.
«Παρελθόν και Προοπτική» οι θεματικές ενότητες, έθεταν εξ’ αρχής τους στόχους των εργασιών. Επιβεβλημένη η τοποθέτηση στον χώρο για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε τον τόπο και να τον κάνουμε δικό μας. Οι αναφορές στον παρελθόν και η παρουσίαση  ιστορικών γεγονότων, ανθρώπων και μνημείων θα πρέπει να αποτελέσουν σημεία αφόρμησης τόσο για μελέτη όσο και για την δημιουργία των πυλώνων εκείνων όπου  πάνω τους θα στηριχτούν τα θεμέλια της ανάπτυξης. Μιας ανάπτυξης που θα έρθει εκ των έσω και από τους ίδιους τους ανθρώπους του τόπου.
Σημείο προβληματισμού θα μπορούσε να αποτελέσει η μικρή συμμετοχή των φορέων πολιτισμού, κυρίως στο αναπτυξιακό κομμάτι,  αλλά και η ανύπαρκτη παρουσία της ίδιας της τοπικής κοινωνίας. Την στιγμή μάλιστα που η κακώς εννοούμενη ανάπτυξη δημιουργεί δυσεπίλυτα προβλήματα στην περιοχή, εμποδίζοντας την εφαρμογή καλών πρακτικών που θα συνδέουν τον τουρισμό με τον πολιτισμό. Το να βολεύεται η κοινωνία στην απραξία της, αποδιώχνοντας καθετί που θα την εξελίξει κάτω από ένα οργανωμένο σχέδιο, αυτό από μόνο του αποτελεί τον μεγαλύτερο ανασταλτικό παράγοντα για ένα υγειές και προσοδοφόρο μέλλον.
Τον τόπο τού χθες μάς τον παρέδωσαν προς φύλαξη, τον τόπο τού σήμερα τον ζούμε αφού μας φιλοξενεί, τον τόπο τού αύριο δεν αρκεί μόνο να τον οραματιζόμαστε. Αυτό πρέπει να γίνει άμεσα αντιληπτό από το σύνολο της κοινωνίας. Χρειάζεται να μελετήσουμε και να προστατεύσουμε τον υλικό και άυλο πολιτισμό, εστιάζοντας στα οφέλη που θα αποτελέσουν και τον οδηγό για να λειτουργήσουμε  βάσει σχεδίου.
Ο Αποκόρωνας είναι σύμβολο για τους ανθρώπους του. Τους αγαπάει, απόδειξη πως απλόχερα τους χαρίζει τις φυσικές του ομορφιές, βασικό στοιχείο για μια αειφόρο ανάπτυξη.
Παρά την αμφίδρομη σχέση πολιτών – κράτους, δεν είναι λίγες οι φορές που δεν αρκεί η κρατική πρωτοβουλία και η χρηματοδότηση. Οι πολίτες μέσα από εθελοντικές ομάδες, συλλόγους αλλά και κινήσεις που αξιοποιούν τις νέες τεχνολογίες (Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης κ.ά.) θα πρέπει να αναλαμβάνουν δράσεις με κοινό στόχο την διατήρηση της πολιτισμικής μας ταυτότητας. Κατευθυντήριοι παράγοντες αλλά και κινητήριος δύναμη προκύπτει κατ΄ ανάγκη να είναι η τοπική αυτοδιοίκηση πρώτου και δεύτερου βαθμού. Το συγκεκριμένο συνέδριο ας είναι η αφορμή για έναν τέτοιο προβληματισμό.
Η διαχείριση του πολιτισμού μας δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να  είναι αποκομμένη από το παρελθόν. Το μήνυμα αυτό επιβάλλεται να γίνει οδηγός των τοπικών κοινωνιών, για να έχουν το δικαίωμα να οραματίζονται και να διεκδικούν, παίρνοντας το μέλλον στα χέρια τους. Όταν όλα τριγύρω απαξιώνονται και στηρίζονται στον υλικό ευδαιμονισμό τότε ο μαρασμός είναι προ των πυλών.
Παρά το θετικό πρόσημο κατά τη διάρκεια των εργασιών του συνεδρίου,  τόσο στο οργανωτικό κομμάτι όπως προείπαμε όσο και στο επίπεδο των ανακοινώσεων, καταδεικνύεται για άλλη μια φορά, η έλλειψη συνοχής ανάμεσα σε διαφορετικά μέρη τής κοινωνίας και η άρνησή της για ενεργό συμμετοχή τόσο στα κοινωνικά δρώμενα όσο και στην υποστήριξη πρωτοβουλιών που σαν στόχο έχουν την βιώσιμη ανάπτυξη.
Ας έχουμε λοιπόν κατά νου τα λόγια της Φωτεινής Τσαλίκογλου… «πεθαίνεις όταν δεν θυμάσαι αυτούς που αγαπάς, πεθαίνεις όταν ο τόπος σου στον χάρτη μετακινηθεί».
Και εμείς, αν δεν ασχοληθούμε σοβαρά, είμαστε ένα βήμα πριν από μια μετακίνηση, διακυβεύοντας το μέλλον του Αποκόρωνα  και κατ’ επέκταση και το δικό μας.
Χανιώτικα νέα (14.09.2017)

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ
ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ



Με αρκετούς προσκυνητές τελέστηκε το απόγευμα του Σαββάτου από κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου ο εσπερινός για την εορτή της Αγίας Σοφίας στο μικρό εκκλησάκι της στους Αγίους Πάντες Αποκορώνου. Ακολούθησε τρισάγιο στη μνήμη του μακαριστού κτήτορα του, Ιεράρχη Ειρηναίου Γαλανάκη, των ευεργετών και των δωρητών του Ιδρύματος.







Στο πλαίσιο του εορτασμού της Αγίας Σοφίας πραγματοποιήθηκε επίσης στην αίθουσα ομιλιών του Ιδρύματος εκδήλωση με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου, η οποία περιλάμβανε την παρουσίαση του βιβλίου: «Τοπωνύμια Παϊδοχωρίου-Νεροχωρίου και Αγίων Πάντων» με συγγραφέα τον συνταξιούχο δάσκαλο Πέτρο Πανηγυράκη (έκδοση Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αγία Σοφία»).
Την εκδήλωση συντόνιζε ο δάσκαλος – λογοτέχνης Βαγγέλης Κακατσάκης, ενώ το βιβλίο παρουσίασε ο επίσης δάσκαλος – συγγραφέας και πρώην αντιδήμαρχος Κισάμου Μιχάλης Μουντάκης.
Το «παρών» έδωσαν η βουλευτής Χανίων Βάλια Βαγιωνάκη, οι πρώην βουλευτές Κυριάκος Βιρβιδάκης και Σήφης Μιχελογιάννης, η αντιδήμαρχος Αποκορώνου Αργυρώ Μπενάκη, ο περιφερειακός σύμβουλος Νίκος Γιαννούλης, ο Γενικός Διευθυντής του Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” Νίκος Παπαδάκης κ. ά.
Στην αρχή της ομιλίας του ο κ. Μουντάκης, τόνισε: «Την Κίσαμο και τον Αποκόρωνα τους συνδέουν κοινοί δεσμοί. Πρωτίστως, ο μακαριστός Ειρηναίος Γαλανάκης, μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου  αποτελεί τον  σύνδεσμο των δύο επαρχιών.
Ο Ειρηναίος, με Αποκορωνιώτικη καταγωγή, και ως μητροπολίτης στη συνέχεια Κισάμου και Σελίνου σημάδεψε την Κίσαμο, και βέβαια τη ζωή και την ύπαρξη όλων ημών των Κισαμιτών.





Τα τοπωνύμια του Αποκόρωνα, μπορεί  να μην κινδυνεύουν να μεταφραστούν και να εξαφανιστούν βίαια από έναν κατακτητή, όπως έγινε στην Κύπρο στα κατεχόμενα το 1974 από τους Τούρκους, όμως όλοι ξέρουμε καλά ότι κι αυτά κινδυνεύουν να ξεχαστούν. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, αυτοί που είχαν συνδέσει τη ζωή και την επιβίωσή τους μ’ αυτά, φεύγουν από τη ζωή και οι νεότεροι ίσως δεν τα έμαθαν ποτέ, αφού ο τρόπος ζωής στα χωριά αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς. Και όπως γράφει ο  Χριστόφορος Χαραλαμπάκης καθηγητής γλωσσολογίας. “Τα τοπωνύμια σβήνουν και χάνονται στη μοναξιά και την απομόνωσή τους μαζί με τους γέρους και τις γριές που τα γνώριζαν, χωρίς να το παίρνουν είδηση οι πολλοί”.
Για όλους  αυτούς τους λόγους, που αναφέραμε παραπάνω, το  βιβλίο του Πέτρου Πανηγυράκη: “Τοπωνύμια Παιδοχωρίου,-Νεροχωρίου και Αγίων Πάντων”   είναι πολύ σημαντικά αφού  αυτή την ανάγκη υπηρετεί, πρωτίστως δηλαδή την Εθνική, μέσα από τη διάσωση και τη διατήρηση των τοπωνυμίων των τριών αυτών χωριών του Αποκόρωνα  από τη φθορά του χρόνου».

Χανιώτικα νέα (18.09.2017)


Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΟΙΗΣΗ


Το βάρος των λέξεων





Φοβισμένο σπουργίτι το μολύβι

στο χέρι του ποιητή.

Δηλώνει αδυναμία

να διαχειριστεί το βάρος των λέξεων

κι αρνείται να γράψει

Μια περαστική καρακάξα

προσφέρεται να βοηθήσει.

Παίρνει τις λέξεις

στα φτερά της, για λίγο,

και τις επιστρέφει μεταλλαγμένες

καινές και κενές περιεχομένου.



Δίχως βάρος οι λέξεις!

Πεθαμένο σπουργίτι το μολύβι

στο χέρι του Ποιητή.



Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης (Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή  "ΩΣΕΙ ΑΡΤΟΣ"-Όπως το ψωμί)

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Β'ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΓΕΡΑΝΙΟΥ
ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΑΛΟΓΑ


Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
“Ζωγραφίζοντας άλογα” ο τίτλος του σημερινού, πρώτου της φετινής σχολικής χρονιάς, Παιδότοπου, που φιλοξενεί δυο θαυμάσιες εργασίες των περυσινών Δευτερακιών του Δημ. Σχ. Γερανίου Χανίων την “Αθηνά και Νηρέας” και την “Ιπποκέφαλος” που “βγήκαν” σε δυο ξεχωριστά, καλαίσθητα έντυπα. Η δασκάλα των εικαστικών η κυρία Ιόλη (Ολυμπία Δημητριάδη) έμαθε στα Γερανιωτάκια να ζωγραφίζουν “τα πιο όμορφα και έξυπνα ζώα που υπάρχουν στη γη”, μας λένε τα ίδια στις εργασίες τους. Να ’ναι καλά ο γνωστός και από άλλες εργασίες μαθητών του δάσκαλος Μύρων Παναγιωτάκης, που μου τις έστειλε, για να “απολαύσουμε” κάποια δείγματά τους. Πάντα άξιος, Μύρων!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος








Hταν ένα κοριστσάκι που το έλεγαν Αθήνα. Πήγαινε στη δευτέρα τάξη αλλά στο σχολείο ήταν πάντα μόνο του. Δεν το έκανε κανένας παρέα.
Μάλιστα την κορόιδευαν όλοι κάθε μέρα και τη χτυπούσαν. Δεν την ήθελε ούτε την αγαπούσε κανείς. Και αυτό γιατί το κοριτσάκι δεν ήταν όπως τα άλλα παιδιά. Το κοριτσάκι είχε γεννηθεί με προβλήματα υγείας. Δεν μιλούσε καθαρά ούτε είχε σωστές κινήσεις. Η μαμά της ήταν πολύ στεναχωρημένη. Το κοριτσάκι δεν ήθελε να πάει καθόλου στο σχολείο. Όλο έκλαιγε.
Ένιωθε μεγάλη μοναξιά.
Μια Κυριακή η Αθηνά πήγε με τη μητέρα της σε μια φάρμα μιας φίλης της με άλογα.
Μάλιστα κρατούσαν και λίγα καροτάκια για να προσφέρουν στα αλογάκια καθώς είχαν ακούσει ότι λάτρευαν τα καρότα. Η Αθηνά όταν είδε τα αλογάκια χάρηκε πάρα πολύ. Δεν χόρταινε να τα κοιτάζει και ξεκίνησε να τους δίνει τα καρότα. Ξεκίνησε να τους δίνει τα καροτάκια και όταν έφτασε στο τρίτο αλογάκι σταμάτησε. Το κοίταζε για πολλή ώρα κι εκείνο το ίδιο. Ενα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο της. Η ώρα περνούσε και η Αθηνά και το άλογο εξακολουθούσαν να κοιτάζονται. Η Αθηνά ζήτησε να μάθει το όνομα του αλόγου και της είπαν ότι το λένε Νηρέα.
Ζήτησε μάλιστα να κάνουν μαζί ιππασία. Της απάντησαν ότι αυτό είναι δύσκολο γιατί ο Νηρέας είναι τυφλός. Η ιδιοκτήτρια της φάρμας είχε συγκινηθεί κάι είπε ότι η Αθηνά ήταν η μόνη που κατάλαβε ότι ο Νηρέας είχε κάποιο πρόβλημα. Ομως η Αθηνά επέμενε ότι ήθελε να κάνει βόλτα με τον Νηρέα. Θα τον καθοδηγούσε η ίδια. Ετσι λοιπόν ξεκίνησαν να κάνουν ιππασία. Η Αθηνά με τα χεράκια της καθοδηγούσε το άλογο.
Όλοι έμειναν άφωνοι βλέποντας την Αθηνά και τον Νηρέα να κάνουν βόλτα. Εκαναν μια μεγάλη βόλτα περνώντας δάση, λιβάδια, ποταμάκια, λόφους, χωράφια.
Πίσω από τις τελευταίες ακτίνες μια σκιά φάνηκε. Ηταν η Αθηνά και ο Νηρέας που επέστρεφαν πίσω. Όλοι τους περίμεναν με μια μεγάλη αγκαλιά ενθουσιασμένοι και από τότε όλοι σκέφτηκαν  πόσο δυνατοί ήταν και η Αθηνά και ο Νηρέας.

Η Β’ τάξη του Δημοτικού Σχολείου Γερανίου Χανίων ευχαριστούν για την έμπνευση το “Κ” της Κυριακάτικης Καθημερινής, τεύχος 698, 16-10-2016 και την κυρία Ιόλη που μας έμαθε να σχεδιάζουμε αλογάκια. Γεράνι Δεκέμβριος 2016.




Όλα ξεκίνησαν όταν ξαφνικά μια μέρα η κυρία των εικαστικών η κυρία Ιόλη μας (Ολυμπία Δημητριάδη) μας έμαθε να ζωγραφίζουμε άλογα
Εμείς χαρήκαμε γιατί τα άλογα είναι από τα πιά αγαπημένα ζώα μικρών και μεγάλων. Είναι από τα πιο όμορφα και έξυπνα ζώα που πάρχουν στη Γη. Είναι ένα ψηλό ζώο που το ύψος του ξεκινάει από το μισό μέτρο και μπορεί να φτάσει μέχρι και δύο μέτρα. Γεννάει κάθε φορά συνήθως ένα μωρό και πιο σπάνια δύο. Το άλογο μπορεί να ζήσει μέχρι 30 χρόνια. Έχει γυαλιστερό τρίχωμα και φουντωτή ουρά και χαίτη.
Μόνικα
Σε πολλές χώρες πηγαίνουν ταξιδιώτες για να θαυμάσουν άλογα όπως στην Ουγγαρία.
Αντρέας
Το άλογο αναπνέει από τα ρουθούνια, βλέπει πολύ καλά (360°), μπορεί να κοιμηθεί όρθιο διπλώνοντας τα πόδια. Του αρέσει ο σανός, το καλαμπόκι, το κριθάρι.
Παλιότερα το άλογο ήταν πολύ χρήσιμο. Βοηθούσε στα χωράφια, στις μεταφορές. Αλογα είχαν ο στρατός, οι ιππότες και οι ινδιάνοι.
Το άλογο λέγεται και ίππος. Από αυτή τη λέξη προέρχονται άλλες (λέξεις) όπως: ιπποδρομίες, ιππόδρομος, ιππικό, ιπποπόταμος, ιππόκαμπος, ιππότης, ιππασία, ιππέας, ιπποδύναμη, ιπποτροφείο, ιπποκόμης, ιπποδύναμη.
Το άλογο είναι κοινωνικό ζώο, πιστός φίλος, αγαπάει τους ανθρώπους όταν το αγαπούν κι αυτοί και πολλές φορές βοηθούν μεγάλους και παιδιά να γίνουν καλά.
Μια φορά έκανα ιππασία μ ένα άλογο που το έλεγαν Ερμή.
Εμμανουέλα
Oι ινδιάνοι παλιά είχαν πολλά άλογα.
Λουκάς
Tα άλογα είναι πολύ έξυπνα.
Γιάννης Π.
Θα ήθελα να κάνω κάποτε ιππασία.
Νικόλας
Στην Οδύσσεια ο δούρειος Ιππος ήταν ξύλινο άλογο. Ο Πήγασος ήταν φτερωτό άλογο και ο Βουκεφάλας ήταν το άλογο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
“Μαμά και μωρό”
Γιάννης Π.

Χανιώτικα νέα (16.09.2017)




Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΣΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΚΟΙΝΩΦΕΛΕΣ ΙΔΡΥΜΑ ΠΟΥ
ΙΔΡΥΣΕ Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΓΑΛΑΝΑΚΗΣ





Ο τελευταίος εσπερινός του Παππού. στην Αγία Σοφία


Εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν, με την ευκαιρία της εορτής της Αγίας Σοφίας, προστάτιδας του Ιδρύματος “Αγία Σοφία”, το Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, στις 6.30 μ.μ. θα τελεστεί εσπερινός και τρισάγιο στη μνήμη του μακαριστού Ιεράρχη Ειρηναίου Γαλανάκη, των γονέων, των ευεργετών και των δωρητών του Ιδρύματος. Θα ακολουθήσει εκδήλωση που οργανώνει το Ίδρυμα, με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου, η οποία θα περιλαμβάνει παρουσίαση του βιβλίου: «Τοπωνύμια Παϊδοχωρίου-Νεροχωρίου και Αγίων Πάντων» του Πέτρου Ευαγγ. Πανηγυράκη (έκδοση Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αγία Σοφία»).
Το βιβλίο θα παρουσιάσει ο δάσκαλος – συγγραφέας, Μιχάλης Μουντάκης. Τα έσοδα από τις πωλήσεις θα διατεθούν υπέρ του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι», του Ιδρύματος. Θα ακολουθήσει ομιλία από την κοινωνική λειτουργό Δήμητρα Ηλιάκη με θέμα τις δραστηριότητες και το έργο του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αγία Σοφία». Την εκδήλωση συντονίζει ο δάσκαλος – λογοτέχνης Βαγγέλης Κακατσάκης.
  

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΟ ΝΙΠΠΟΣ


Μια γλάστρα με βασιλικό ο καθένας μας την ημέρα του Σταυρού στη Χάρη του. Το έθιμο το άρχισε ο Μέμνος (δεξιά )πριν από σαράντα τόσα χρόνια και τον μιμηθήκαμε., εγώ στην αρχή και από εφέτος ο ξάδερφός μου, ο Μανούσος Στη νέα Υόρκη μένει ο φίλος των παιδικών μας χρόνων, κανονίζει όμως να 'ναι πάντα στο Νίππος την ημέρα του Σταυρού, κάθε χρόνο με το τάξιμό του.

Μυρίζουν οι βασιλικοί μυρίζουν κι οι βαρσάμοι
μα σαν μυρίζουν οι θύμησες βαρσάμοι δεν μυρίζουν
βαρσάμοι μηδέ βασιλικοί μηδέ καρεφυλλάτα
προπάντων εις την ξενιτιά κι όσο περνούν τα χρόνια...



Ανήμερα του Σταυρού, λίαν πρωί... Ανοιχτό το μοναδικό καφενείο του χωριού, έτοιμο να υποδεχθεί τους σημερινούς προσκυνητές μετά την λειτουργία..  Η μπουκαμβίλια στις δόξες της... 

Του Τιμίου Σταυρού, παραμονή,,, Ένα γλέντι του παλιού καλού καιρού σε σύγχρονη έκδοση...  Κατάμεστη η τεράστια πλατεία του χωριού... Νίκος Ζωιδάκης και Μανόλης Κονταρός σε μεγάλα κέφια! Μέχρι πρωίας, λίγο πριν σημάνουν οι καμπάνες για την λειτουργία έπαιζαν τα όργανα... 

Προσθήκη λεζάνταςΗ Ύψωση του Σταυρού καταμεσίς της εκκλησιάς μας κάτω από τον μεγάλο πολυέλαιο. 
Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης, 
σταυρός η Ωραιότης της Εκκλησίας,
σταυρός βασιλεων το κραταίωμα, 
σταυρός πιστών το στήριγμα,
σταυρός αγγέλων η δόξα,
και των δαιμόνων το τραύμα.

Ποτάμι ο κόσμος. Ένα κερί στη Χάρη του, μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι τους κάποιοι,  μια μυστική προσευχή.. μια θύμηση. ένα δάκρυ ενίοτε...

Στο ψαλτήρι όπως πάντα, από μικρό παιδί, μαθητής Ε' Δημοτικού... Προς το τέλος της λειτουργίας εδώ...

Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον
ἀπὸ τοῦ νῦν, καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος...


Η λιτανεία έχει τελειώσει κι έχει φτάσει η ώρα  του αντίδωρου Λάμπει ο Τίμιος Σταυρός.... Λάμπει το χωριό... Λάμπουν τα πρόσωπα των ανθρώπων,,,
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!!! 

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Aναπληρωτής εκπαιδευτικός: ένας πραγματικός survivor



Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Να ’σαι αναπληρωτής εκπαιδευτικός που τελικά, κυριολεκτικά στο… παραπέντε σε ειδοποιούν από το Υπουργείο Παιδείας και σε τοποθετούν σε ένα σχολείο στα Χανιά. Σε χρόνο dt οφείλεις να αφήσεις πίσω σου -σε αρκετές περιπτώσεις- τα παιδιά σου, σύζυγο, κ.λπ., να βρεις εισιτήρια, να πακετάρεις τα άκρως απαραίτητα για να βρεθείς πολλά εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο σου για να διδάξεις παιδιά…
Σε κάποιες άλλες πάλι περιπτώσεις παίρνεις μαζί σου και τα παιδιά ή ένα από τα παιδιά σου και ξεκινάτε μαζί το ταξίδι που θα σου αποφέρει ένα μηνιαίο μισθό που μετά βίας θα φτάνει για να ανταπεξέλθεις στις υποχρεώσεις σου, διαμένοντας σε ένα μέρος όπου θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να βρεις ένα σπίτι για να μπεις…
Eίναι το πρώτο μέλημά σου να βρεις ένα κεραμίδι να μπεις από κάτω, και μάλιστα στις περιπτώσεις που δεν είσαι μόνος (βλ. παραπάνω την αναφορά περί παιδιών), το άγχος και ανησυχία που δημιουργούνται είναι κυριολεκτικά παράγοντες που σε… απορρυθμίζουν.
Ωστόσο με το κτύπημα του πρώτου κουδουνιού εσύ οφείλεις να είσαι εκεί, στο όποιο σχολείο σε τοποθετήσουν, να είσαι “απόλυτα” έτοιμος να αντικρίσεις τα μάτια των μαθητών σου αλλά κι εκείνα των γονιών τους…, να είσαι απόλυτα δοσμένος στο λειτούργημά σου…
…Κι ερχόμαστε τώρα στα καθ’ ημάς, στην περίπτωση των Χανιών που το πρόβλημα εξεύρεσης στέγης είναι μείζον τούτη την εποχή, όχι μόνο  βεβαίως για τους αναπληρωτές που διορίζονται στην πόλη μας μα και για τους φοιτητές που έρχονται για να φοιτήσουν εδώ, αλλά και άλλους!
Χαρακτηριστική η περίπτωση εκπαιδευτικών που διορίστηκαν στην περιοχή της Καντάνου – Σελίνου και για την ώρα μένουν σε… σκηνές και κάμπιγκ, όπως σημείωσε ο πρόεδρος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Χανίων Σ. Ρίζος προχθές.
Το συγκεκριμένο πρόβλημα χρήζει άμεσης λύσης. Επιπλέον πρέπει να σκεφτούμε ότι ήδη πολλοί φοιτητές ή υποψήφιοι φοιτητές αρχίζουν να κάνουν δεύτερες σκέψεις για τη φοίτησή τους στις Σχολές και στα Τμήματα της πόλης μας που είναι μία από τις ακριβότερες στη χώρα και πλέον με έντονο το πρόβλημα για την εξεύρεση στέγης.

Χανιώτικα νέα (13.09.2017)
         

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟ






«Πάλι/ στην έδρα εγώ/ και στο θρανίο εσύ,/ παιδί της ελπίδας./ Μη φοβάσαι!/ Δε θα σου πω “πάψε”,/ όταν μου ζητήσεις να μάθεις/ την αλήθεια./ Δε θα σε χαρακτηρίσω ανώριμο,/ όταν μου πεις/ πως έχεις δικές σου ιδέες./ Δε θα σου ζητήσω να προσευχηθείς/ σ’ έναν ακίνδυνο Θεό,/ χρήσιμο στην καταναλωτική μας κοινωνία./ Μη φοβάσαι!/ Μαζί θα μπούμε στον ναό,/ που ήρθε ο Χριστός με το μαστίγιο στο χέρι/ και πέταξε έξω τους εμπόρους./ Μαζί θα σκύψουμε να μαζέψουμε τις πεταμένες λέξεις/ και θα τους δώσουμε/ το νόημα που έχουν./ Μαζί θ’ αποκυλίσουμε/ “τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου”» Το ποίημα “Δάσκαλος” του γράφοντος (“Οταν γίνεις ποίημα”, εκδ. “Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης Πυξίδα της Πόλης”, Χανιά 2013).

« “…Εν αρχή ην η αγάπη…”/ μελωδούσε γιομίζοντας/ το γυμνό σου δωμάτιο μια παράξενη άρπα,/ καθώς σ’ έπαιρνε ο ύπνος και το χέρι σου, κρύο,/ σαν κλωνί λεμονιάς σε νερό, αναπαύονταν/ πάνω στο στήθος σου. Κι έβλεπες/ πως άνοιγε τάχα μια πόρτα στον ύπνο σου./ Πως μπαίναν τα δεκατέσσερα παιδιά λυπημένα/ και στεκόντουσαν γύρω σου. Τα μάτια τους θύμιζαν σταγόνες σε τζάμια:/ “Έλεος! Έλεος! Έλεος!…”/ Τινάζοντας τη βροχή και το χιόνι από πάνω τους,/ τα ζύγιαζες με το βλέμμα σου σα να ‘θελες να τους κόψεις/ την ευτυχία στα μέτρα τους, ενώ η άρπα συνέχιζεν/ απαλά μες στον ύπνο σου: “Ότι θέλει κανείς/ μπορεί να φτιάξει με την αγάπη. Ήλιους κι αστέρια,/ ροδώνες και κλήματα…”. Αλλά εσύ προτιμούσες/ μποτίτσες φοδραρισμένες με μάλλινο,/ πουκάμισα κλειστά στο λαιμό/ γιατί φυσάει πολύ στο Καλέντζι!/ Έβλεπες πως ράβεις με τα δυο σου χέρια,/ έβλεπες πως ζυμώνεις με τα δυο σου χέρια/ κι ονειρευόσουν πως μπαίνεις στην τάξη/ με δεκατέσσερις φορεσιές,/ με δεκατέσσερα χριστόψωμα στην αγκαλιά σου». Από το ποίημα “Τα δεκατέσσερα παιδιά” του Νικηφόρου Βρεττάκου.

«Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!/ Κι ότι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,/ Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!/ Χτισ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!/ Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει, Μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη./ Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθιά,/ Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει./ Σκάψε βαθειά.Τι κι’ αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;/ Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί/ Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,/Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!» Το ποίημα “Στον Δάσκαλο” του Κωστή Παλαμά.

«Πήγε ένας πατέρας να ρωτήσει/ πώς πάει ο Νικολάκης του στα γράμματα./ Στα πικρά εργατικά του ρούχα/ στάμπες η αγωνία του, σκούρες, μαύρες./ “Ο Νικολάκης, κύριε, είν’ ο καλός μου μαθητής./ Όσο μπορείς να τον βοηθήσεις. Κλήμα/ κι αν έχεις στην αυλή, αν χρειαστεί, να το πουλήσεις”./ Πέρα, τα ξεφτισμένα τα βουνά/ σαν πρόσωπα της εργατιάς/ πώς τα αγλάιζε το φως! “Και την καρδιά μου, Δάσκαλε, σαν το ψωμί…”/ πήγε να πει σεμνά και δάκρυσε, και ντράπηκε…/ Κι ενώ τον έβλεπε ο δάσκαλος/ να χάνεται πέρα στα ξεφτισμένα τα βουνά:/ “Τι ωραίος, Θεέ μου, είν’ ο κόσμος Σου!” είπε/ κι έβγαλε από τη μέσα τσέπη το μαντίλι του,/ ενώ τα παιδιά φύτευαν ανυποψίαστες κόκκινες φωνές/ ανάμεσα στα πράσινα δέντρα του σχολικού κήπου». Το ποίημα “Ενας πατέρας” του Κώστα Καλαπανίδα.

«Μάζεψα όλα όσα ήταν στις γωνίες/ κι αποχώρησα,/ χωρίς να κοιτάξω πίσω./ Μέσα σ’ αυτά:/ το κλάμα μιας καλής μαθήτριας,/ όταν δεν ήξερε κάποια φορά ορθογραφία·/ το χαμόγελο ενός πατέρα μεροκαματιάρη,/ όταν έμαθε ότι ο γιος του θα ‘ναι σημαιοφόρος·/ τη συγκίνηση μιας νεοδιόριστης δασκάλας,/ όταν πρώτη φορά μπήκε στην τάξη…/ Και βέβαια το… “Κύριος Διευθυντάς”,/ όπως με αποκαλούσε,/ ένας καλός γείτονας του σχολείου». Το ποίημα “Μάζεψα”, του γράφοντος (“Οταν γίνεις ποίημα”, εκδ. “Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης Πυξίδα της Πόλης”, Χανιά 2013).

Αναφορά στον Έλληνα Δάσκαλο στις σημερινές “Στάσεις”, με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς χθες 11 Σεπτεμβρίου. Νοσταλγία!..

Σημείωση: Οι Στάσεις θα λείψουν την επόμενη Παρασκευή και την επόμενη Τρίτη, 15
και 19 Σεπτεμβρίου, αντίστοιχα.

Χανιώτικα νέα (12.09.2017)

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Η ΑΝΝΑ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ



Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
Στην κεντρική θέση του σημερινού Παιδότοπου μια εικόνα από το κλασικό “Αλφαβητάριον” των Ι. Κ. Γιαννέλη και Γ. Σακκά, με εικονογράφηση του Κώστα Π. Γραμματόπουλου, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1955 από τον ΟΕΔΒ κι έμεινε στα σχολεία για 23 χρόνια! Η Aννα πρώτη μέρα στο Σχολείο, ο τίτλος της… Γύρω απ’ αυτήν κάποια κεφάλαια απ’ το δεύτερο μέρος του βιβλίου με τη σχετική εικονογράφηση. Aρωμα μιας άλλης εποχής μιας ολόκληρης γενιάς… Τι ευλογία για μένα, να μάθω απ’ αυτό το βιβλίο τα πρώτα μου γράμματα και να “διδάξω” τα πρώτα γράμματα στους μαθητές μου!
Καλή σχολική χρόνια, που ξεκινά μεθαύριο, σε μαθητές και δασκάλους!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος










Πρωινή προσευχή

Κάθε πρωί η Aννα προσεύχεται.
Σταυρώνει τα χέρια και λέγει:
“Μόλις πρωί ξυπνήσω,
Εσένα θα υμνήσω,
Θέε μου και πατέρα,
και Σε παρακαλώ,
πάλι να με φωτίσης
και να με βοηθήσης
και τούτη την ημέρα,
να είμαι παιδί καλό”.

Στο δρόμο

Στο δρόμο σαν βαδίζω,
είμαι προσεκτική.
Το βλέμμα δεν γυρίζω
εγώ εδώ κι εκεί.
Μα πιο πολύ ακόμη
προσέχω όταν φθάσω
μπρος σ’ ένα σταυροδρόμι,
που πάω να το περάσω.

Η κούκλα της Ελλης

Η Ελλη δεν πηγαίνει σχολείο.
Είναι, βλέπετε, μικρή ακόμη.
Μόλις έχει κλείσει τα πέντε.
Κάθεται σπίτι μαζί με τη Λόλα.
Πότε παίζει με την αδελφή της
και πότε με την κούκλα της.
Τη ντύνει και τη στολίζει.
Οταν τη βάζη να κοιμηθή,
τη νανουρίζει και λέγει:
“Νάνι, νάνι το κουκλί μου,
νάνι, νάνι το μωρό μου,
νάνι, νάνι το παιδί μου,
νάνι, νάνι το χρυσό μου.
Ελα, ύπνε, αγκάλιασέ το,
έλα, πάρ’ τ’ αγάλι – αγάλι
κι ελαφρά να το κοιμήσης
στη ζεστή σου την αγκάλη.
Κοιμήσου και παρήγγειλα
στην Πόλη τα προικιά σου.
Στα Γιάννενα τα ρούχα σου
και τα χρυσαφικά σου”.
\
Η εκκλησία

Να και η εκκλησία,
που λέγεται “Αγιος Ιωάννης”.
Εχει μεγάλη καμπάνα,
που ακούεται παντού.
Τα παιδιά κάνουν το σταυρό των,
όταν περνούν από την εκκλησία.
Κοιτάζουν μήπως ιδούν τον παπά,
για να του φιλήσουν το χέρι.
Ολα τα παιδιά του σχολείου
γνωρίζουν τον παπα – Ηλία.
Και ο παπα – Ηλίας γνωρίζει
όλα τα παιδιά του σχολείου.
Τα παιδιά, όταν τον βλέπουν,
τρέχουν αμέσως κοντά του
και του φιλούν το χέρι.
Ο παπα- Ηλίας χαμογελά.
Υστερα τα ευλογεί.
Τους δίνει την ευχή του και λέγει:
– Εχετε την ευχή του Χριστού.
Εχετε την ευχή μου…

Στη βρύση

Ο Μίμης εξύπνησε.
Εξύπνησε πρωί – πρωί σήμερα.
Έτσι ξυπνά πάντοτε.
Μόλις σηκωθή από το κρεβάτι,
πηγαίνει αμέσως στη βρύση.
Την ανοίγει και πλύνεται.
Πλύνεται με νερό και σαπούνι.
Θέλει να είναι καθαρός.
Θέλει την υγεία του.
Το σαπούνι κάνει αφρούς.
Ο Μίμης χαίρεται το νερό,
χαίρεται και το σαπούνι.
Στη σημαία
Την Πατρίδος μου η σημαία
έχει χρώμα γαλανό
και στη μέση χαραγμένο
έναν κάτασπρο σταυρό.
Κυματίζει με καμάρι
δε φοβάται τον εχθρό.
Σαν τη θάλασσα ειν’ γαλάζια
και λευκή σαν τον αφρό.


Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΟΙΗΣΗ


Μια ζωή πλατεία






Μια ζωή πλατεία.

Εδώ νιώθουμε ασφάλεια τις νύχτες,

κάτω απ’ το φως των προβολέων…

Τις μέρες δεν υπάρχει πρόβλημα,

πολύς κόσμος δίπλα στον κοσμάκη,

ποιος να μας πειράξει!



Μια ζωή πλατεία…

Πολλοί εδώ οι κάδοι των απορριμάτων τους,

ένεκα τα μεγάλα σούπερ μάρκετ…

Εκεί για όλους μας ο επιούσιος

απ’ τη μεγάλη μέση,

ποιος να σκεφτεί το αύριο!




Μια ζωή πλατεία…

Όλο τυχαίνει και κάποιο τυχερό,

να’ ναι καλά οι άνθρωποι…

Απαραίτητο και το «τσιγάρο»

για να διασκεδάζουμε τη σχόλη μας,

ποιος την κόβει τούτη την απόλαυση!



Μια ζωή πλατεία…

Εδώ όλοι οι φίλοι κι οι γνωστοί,

εδώ είναι τα σπίτια μας…

καλημέρα- καληνύχτα, καληνύχτα- καλημέρα,

δόξα τω Θεώ, καλά περνάμε,

ποιος θέλει να φύγει!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ (Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "Ωσεί άρτος"-ΌΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ)


Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

ΤΗΣ ΠΕΡΒΟΛΙΤΣΙΑΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΝΙΠΠΟΣ

Παπαδιαμάντεια η ατμόσφαιρα κι εφέτος στο πανηγύρι της Περβολιτσιανής Παναγία, στο Νίππος . Της πιο παλιάς Βυζαντινής εκκλησίας του χωριού που υπήρξε Σχολή Ζωγραφικής τον 13ο αιώνα.Να 'ναι καλά οι γυναίκες του χωριού που την έχουν προστάτιδα του Συλλόγου τους και ο γείτονας της ο Ηλιογιώργης που την γιόρτασαν ξεχωριστά, όπως κάνουν τα τελευταία χρόνια με πλούσια εδέσματα και καλό κρασί για όλους τους προσκυνητές. Να ναι καλά και ο ηγούμενος του Καρυδιού ο π. Ιερεμίας που τέλεσε τη θεία λειτουργία, έχοντας στο ψαλτήρι .τον γράφοντα, τον Χρήστο Κοτσιφάκη και το Βρυσιανό Φραγκιό Προγουλάκη! Και του χρόνου με υγεία να ξαναψάλουμε όλοι μαζί το "Η Γέννησις σου, Θεοτόκε χαράν εμήνυσεν πάση τη οικουμένη..."




ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΣΙΦΑΚΗ






ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

«Εις τας ψυχάς που έπεσαν εις τον αγώνα ανδρείως»






«Εκείνη την κουβέντα που έκανα μαζί σου και πριν από 21 χρόνια στον Βαφέ, όντας στον χώρο “της φλεγόμενης αλλά μη καιόμενης βάτου” σε συνεργασία με τους φορείς του χωριού (την κοινότητα και τον πολιτιστικό σύλλογο “Η Κρυονερίδα”, με αφορμή την 130στή επέτειο, ξανακάνω μαζί σου σήμερα το μεσημέρι, κάπως διαφορετικά, εδώ στον ομφαλό της Επαρχίας των Αποκορώνων, στις εγκαταστάσεις του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία” και του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου, στο πλαίσιο του Β’ Συνεδρίου των απανταχού Αποκορωνιωτών, άγνωστε μου εθελοντή της Μάχης. Και εκ μέρους όλων των αγνώστων λογάδων της πάλαι ποτέ, αλλά και νυν και αεί, ενδόξου επαρχίας μας. Εξακολουθεί να καίει η μνήμη σου “άκαυτη βάτος”».

«Ολα άρχισαν όταν διάβασες σε κάποια εφημερίδα της εποχής την προκήρυξη της Επαναστατικής Συνέλευσης των Κρητικών που απ’ τ’ Ασκύφου και με ημερομηνία 21 Αυγούστου 1866, καλούσε τον Κρητικό Λαό σε ένοπλη εξέγερση, έχοντας σαν σύνθημα την Ενωση με τη Μητέρα Πατρίδα. Την τελική σου απόφαση, πάντως, θα πρέπει να την πήρες, όταν άκουσες σε μια σύσκεψη για τον Κρητικό Αγώνα, ένα νεαρό δικηγόρο, τον Εσλιν, να μιλά. Σου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση που απέρριπτε την προσφορά χρημάτων με λόγια της φωτιάς: “Χρήματα, φίλοι μου, και τροφάς και όπλα δύναται η Κρήτη και παρ’ άλλων να προσδοκά, παρ’ ημών δε των νεωτέρων ουδέν άλλο απαιτεί ή τους βραχίονας. Οστις, λοιπόν, είνε πρόθυμος μετ’ εμού να χύση το αίμα του υπέρ της ελευθερίας της Κρήτης και υπέρ της όλης Ελλάδος, ας λάβη το όπλον του κι ας ακολουθήσει”».

«Στην αρχή ήταν ο καπνός που έβγαινε απ’ τα χωριά που πυρπολούσαν οι Τούρκοι. Ησουν στην εμπροσθοφυλακή και τον είδες από τους πρώτους. “Ο καπνός δεν είναι μόνο σημείο ζωής, είναι και σημάδι θανάτου” ψιθύρισες. Ηταν η πρώτη και η τελευταία φορά που φανερώθηκε, φωναχτά η ευαισθησία σου. Τρόμαξες. Ο επικεφαλής σ’ επανέφερε στην τάξη. Επρεπε, είπε, να φτάσετε μέχρι το χωριό που γινόταν η μάχη, ο Στύλος ήταν. Κανένας σας δεν ένιωθε κούραση. Τόσες ώρες πορεία μέσα στα χιόνια, φορτωμένοι με τις κάπες, τα όπλα και τα βαρέλια το μπαρούτι κι όμως ήταν σαν να είχατε φτερά. Η δόξα ήταν κοντά… Βγαίνοντας από τον Βαφέ συναντήσατε τα πρώτα γυναικόπαιδα να τραβούν αλαλιασμένα για τα βουνά, για να γλυτώσουν, το μαχαίρι του Τούρκου. Διάβασες τον τρόμο και την απόγνωση στα μάτια τους. Ηταν μια ανάγνωση που θα την έκανες πολλές φορές τις επόμενες 24 μέρες. Το ίδιο αποκρουστική όπως θα ήταν και οι επίσης βιωματικές αναγνώσεις της πείνας, της γύμνιας και του κρύου».

«Δεν επεδείξατε “ουδεμίαν φρόνησιν, ουδεμίαν σύνεσιν”. “Εμείς έχουμε να πολεμήσουμε τους Τούρκους και με την λόγχη”, απάντησες στους Βαφιανούς που ήρθαν σταλμένοι από τον Κωσταρό. Ωστόσο οι Τούρκοι είχαν μπει στον Βαφέ και η μάχη δινόταν από σπίτι σε σπίτι. Το στρατηγείο του Ζυμβρακάκη ήταν ήδη γκρεμισμένο από τα πολυβόλα. Κάποτε υποχρεωθήκατε κι εσείς σε συνεχή υποχώρηση. Μπροστά στο Φαράγγι, που οι ντόπιοι τον έλεγαν Λαγκό, ήταν το τούρκικο ιππικό. Το μοναδικό μέρος για να διαφύγετε ήταν μια μεγάλη ανηφόρα. Την πήρατε, ενώ οι σφαίρες έρχονταν από παντού, σπέρνοντας τον θάνατο…».

«Κι όμως εσύ, ο διπλά πληγωμένος εθελοντής, στο πόδι από βόλι και στην καρδιά από την ήττα, όπως άκουγες τα ονόματα των νεκρών ένιωθες μια παράξενη ζήλεια ν’ ακροκάθεται στο μυαλό σου. Κι ήταν γιατί το ψυχανεμίστηκες από την πρώτη εκείνη ώρα πως δεν θα περνούσαν πολλές μέρες και οι ποιητές θα έκαναν ποίηματα τον ένδοξο θάνατο των συντρόφων σου. Οπως ακριβώς, είχε κάνει ποίημα το θάνατο των Ιερολοχιτών στο Δραγατσάνι το 1821 ο Ανδρέας Καλβός. Σ’ ένα ποίημα που όποιος το διάβαζε και δεν το ήξερε, θα νόμιζε ότι είχε γραφτεί για τους νεκρούς συντρόφους σου. Για εκείνους, σκεφτόσουν, που υπήρξαν: “Γνήσια της Ελλάδας τέκνα/ Ψυχαί που έπεσαν εις τον αγώνα ανδρείως/ Τάγμα εκλεκτών ηρώων/ Καύχημα νέον!”».

Σημείωση: Αποσπάσματα από την εισήγησή μου στο Β’ Παγκόσμιο Συνέδριο Αποκορωνιωτών (31 Αυγούστου – 4 Σεπτεμβρίου). Τίτλος “Κουβέντα μ’ έναν άγνωστο εθελοντή της Μάχης του Βαφέ”. Υπέρτιτλος “Εις τας ψυχάς που έπεσαν εις τον αγώνα ανδρείως”.

Χανιώτικα νέα (09.09.2017)



Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟ ΘΕΟΚΛΗ ΝΙΚ. ΚΑΚΑΤΣΗ
ΓΡΑΦΟΥΝ Η ΣΤΕΛΛΑ ΑΛΙΓΙΖΑΚΗ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΡΩΝΙΤΗΣ


ΣΤΕΛΛΑ ΑΛΙΓΙΖΑΚΗ


Ευχαριστώ πολύ Βαγγέλη γαι την τιμητική επιλογή, για όλη τη συνεργασία, για την εξαιρετική προβολή και για τη φιλοξενία! Να είσαι πάντα γερός, δυνατός και δοτικός σε όλους, όπως είσαι και εσύ και τα παιδιά σου. Τιμή μου που γνώρισα όλη την ευρύτερη οικογένεια, όχι μόνο για την ιστορική προσφορά της αλλά και για τη συνοχή και το ήθος της που κρατάει τόσο μέσα στο χρόνο! Η αφιέρωση του δικού μου χρόνου στην αναζήτηση της δράσης του εξαίρετου παππού με δίδαξε πολλά και με έπεισε για άλλη μία φορά ότι αξίζει να ψάχνουμε και να μελετάμε το παρελθόν σεκάθε πτυχή του! Βέβαια, χωρίς τη δική σου καθοδήγηση, η διερεύνηση θα ήταν πολύ πιο χρονοβόρα και πιο επίπονη. Χθες σκεφτόμουν ότι έχετε πράγματα ακόμη που μπορείτε να συμπληρώσετε: φωτογραφικό υλικό, καταγραφή άλλων εκπροσώπων της οικογένειας πριν και μετά το Θεοκλή, παρακλάδια της οικογένειας σε άλλες μακρινές χώρες. Ίσως, βέβαια, αυτά θα είναι πιο προσιτά σε εσάς τους επιγόνους. Πάντως με πείσατε να είμαι στη διάθεσή σας και σε κάθε άλλη περίσταση! Χαιρετισμούς σε όλους.

Στέλλα Αλιγιζάκη




ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΡΩΝΙΤΗΣ

Το ωραιότατο και εκφραστικότατο Ριζίτικο  που τραγουδήσατε «καμάρι πάνε τα ωζά, στολί (στιλίδι) πάνε κι οι γ’ αίγες, μα πιά στολί (στολίδι) ν’ οι γ΄εδικοί όντε συμπορ- πατούνε», παρουσίασε την πανέμορφη εικόνα της ιστορικής οικογένειάς σου, της οικογένειας των Κακατσάκηδων!  Να  είστε όλοι καλά! Να δημιουργείτε! Να προκόβετε! Να τιμάτε τον τόπο και όλους τους «προαπερασμένους», τους γενναίους προγόνους σας!
Η ψυχή του καπετάν Θεοκλή σίγουρα θα αγάλλεται που η γενιά του πορεύεται το σωστό δρόμο, με τις αξίες και την πίστη στο  ήθος και στις παραδόσεις του Αποκό- ρωνα και της Κρήτης!
Βρεθήκαμε (εγώ και η Κλειώ), χάρη στην ευγενική πρόσκλησή σου στο πανέμορφο Νίππος και δεν βρίσκομε λόγια να εκφράσομε τη χαρά και τη συγκίνησή μας! Όλα ήταν τέλεια! Άψογα! Εξαιρετικά!

   Σας ευχαριστούμε απ’ την καρδιά μας! 
Βασίλης Χαρωνίτης




Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΧΛΩΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΝΙΩΤΙΚΟ ΕΜΕΙΣ





Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Το κλείσιμο του Πάρκου Χλωρίδας και Πανίδας είναι μία ακόμη ήττα του συλλογικού “εμείς” στην πόλη μας! Χρήματα που δόθηκαν για να ανοίξει τις πύλες του, πάνε κυριολεκτικά στον βρόντο και κάποια στιγμή στο μέλλον κι εφόσον απαξιωθεί περαιτέρω… διαβλέπω να μπαίνουν μέσα στο Πάρκο οι “μπουλντόζες” σαν έτοιμες από καιρό και να το οικειοποιούνται προς όφελός τους μιας και είναι… ταμάμ για μια υπέροχη ξενοδοχειακή εγκατάσταση(;).
Ενα Πάρκο Χλωρίδας και Πανίδας στην Ελλάδα δεν έχει καμία θέση στον νέο κόσμο που δημιουργούμε  σιγά – σιγά! Ενα κόσμο που απέχει παρασάγγας από το κόσμημα που έχει ανάγκη η ίδια η γη κυρίως για να διασφαλίσει τη βιωσιμότητά της!
Πόσο υποκριτικό μοιάζει να μιλάμε από τη μια για τη διαρκή υποβάθμιση του Περιβάλλοντος, για την καταστροφή του από δικές μας ενέργειες ή και παραλείψεις και συγχρόνως να μην αντιδρούμε όταν δίπλα μας αυτό αργοπεθαίνει!
Αναφορικά με τη περίπτωση του συγκεκριμένου Πάρκου, φαίνεται ότι για μία ακόμη φορά η δύναμική του συνόλου υποκύπτει στη λογική της δύναμης του χρήματος και του κέρδους. Ενός κέρδους που μπαίνει στη τσέπη κι ουχί στο νου, στην καρδιά, στην ψυχή!
Κάπως έτσι -μοιραία- ένα Πάρκο Χλωρίδας και Πανίδας δεν έχει θέση στο νέο κόσμο. Ούτε ενδιαφέρει  εκείνους που το απαξιώνουν ότι «μέσα σε αυτό διαφυλάσσεται η σπουδαία βιοποικιλότητα της Κρήτης, ο τεράστιος φυσικός πλούτος της».
Τι κι αν σύμφωνα με την ανακοίνωση της Οικολογικής Πρωτοβουλίας Χανίων «κατά το 2016 το Πάρκο φιλοξένησε επισήμως 2500 χιλιάδες μαθητές κι εκπαιδευτικούς και άλλους πολίτες (πάνω από 15000 σε ένα χρόνο)»! Ψιλά γράμματα!
Εξάλλου, ανησυχητικό είναι και το φαινόμενο ότι τα χτυπήματα που δέχεται το Χανιώτικο “εμείς” είναι πλέον απανωτά!
Τούτο το “εμείς” πλέον εξαναγκάζεται σε περιορισμό όχι μόνο της φυσικής του ελευθερίας – προσβασιμότητας σε χώρους κάτω από τον χανιώτικο ήλιο αλλά και στον εξαναγκασμό της λήθης της ιστορίας ενός τόπου – φυσικού περιβάλλοντος που έχει υμνηθεί και αποτελέσει πεδίο έρευνας για επιστήμες κι επιστήμονες ανά την υφήλιο.
Η κρητική φύση άραγε αξίζει μιας τέτοιας συμπεριφοράς, η κρητική ψυχή το αντέχει;

Χανιώτικα νέα (06.09.2017)



Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΠΑΜΕ ΔΥΝΑΤΑ, ΠΑΜΕ ΑΠΟΚΟΡΩΝΙΩΤΙΚΑ!!!!






«“Κοιτάξτε, παιδιά μου, τη Μαδάρα. Αφρουκαστείτε την και κάμετε ό,τι σας παραγγείλει. Νόμος η φωνή της, η φωνή των προγόνων μας. Των αγριμιών που έχουν εκειά την κατοικια τους, μα και των κυπαρισσιών που επιμένουν να σταυροδένουν τις μνήμες με τις ρίζες και να τοξεύουν τον ουρανό”. Αυτά τα λόγια, στο περίπου, φαντάζομαι ότι θα μας έλεγε ο Παππούς, ο Αγιος Ειρηναίος Γαλανάκης ο Χριστιανός, ύστερα από το αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του (έργο του καταξιωμένου γλύπτη Αντώνη Παυλάκη). Μπορεί, όμως και να μας τραγουδούσε ένα ριζίτικο: Το “Σε ψηλό βουνό σε ριζιμιό χαράκι/ καθετ’ ένας αετός βρεγμένος χιονισμένος/ ο καημένος/ και παρακαλεί τον ήλιο ν’ ανατείλει/ ήλιε ανάτελε…”». Έτσι άρχισα τη σύντομη ομιλία μου στο δεύτερο μέρος της εναρκτήριας συνεδρίασης του Β’ Παγκόσμιου Συνεδρίου Αποκορωνιώτών.










Κοσμοπλημμύρα στον αύλειο χώρο των εγκαταστάσεων του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία” και του Ινστιστούτου Επαρχιακού Τύπου. Αρχές και λαός. Αποκορωνιώτες και φίλοι των Αποκορωνιωτών. Τι τιμή και τι ευθύνη για μένα ο ρόλος (μαζί μου στο Προεδρείο και ο γνωστός για τη σύνολη προσφορά του ιδιαίτερα στην επαρχία μας συντ. δάσκαλος Πέτρος Πανηγυράκης) που μου ανατέθηκε απ’ την οργανωτική επιτροπή, από τον και πρόεδρο του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία” μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνό Παπαγιαννάκη, τον δήμαρχο Αποκορώνου Χαράλαμπο Κουκιανάκη, τον πρόεδρο του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου Γιάννη Γαρεδάκη και τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Σωματείων Αποκορώνου Αττικής Γιάννη Τερεζάκη!









Στον Παππού η σκέψη μου σ’ όλη την διάρκεια της πανηγυρικής συνεδρίας. Στον εκ Νεροχωρίου ορμώμενο, κατά κόσμον Μιχαήλ Γεωργίου Γαλανάκη Δεσπότη που δημιούργησε στις Μπαμπαλιανές Χαλέπες, στη μνήμη της μητέρας του Σοφίας (το γένος Μαριακάκη) ένα ίδρυμα πίστης, ελπίδας και αγάπης. Ενα Ιδρυμα που εξακολουθεί να λειτουργεί και να λειτουργείται, και όπου ένας άλλος Αποκορωνιώτης, ο Τζιτζιφιανός στην καταγωγή Γιάννης Εμμ. Γαρεδάκης, ανακαινίζοντάς το εκ βάθρων, ίδρυσε λειτουργώντας ως πρόεδρος τότε του Συνδέσμου Ημερήσιων Περιφερειακών Εφημερίδων (ΣΗ.ΠΕ.) Ελλάδας, το μοναδικό στο είδος του Ινστιτούτο Τύπου, που αποτελεί εξ’ αδιανεμήτου πλούτο για τον Αποκόρωνα, μα και για όλη την Κρήτη και γενικότερα την Ελλάδα. Αλήθεια, θα γινόταν το περί ου ο λόγος Συνέδριο, έτσι όπως έγινε, αν δεν υπήρχε ο συγκεκριμένος χώρος; Ρητορική η ερώτηση!

Για το Β’ Παγκόσμιο Συνέδριο Αποκορωνιωτών, έργο του εμείς των όπου γης κατοίκων της πάλαι ποτέ αλλά και νυν και αεί ένδοξης επαρχίας μας, που άριχσε στις 31 Αυγούστου και τέλειωσε χθες 4 Σεπτεμβρίου θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο πολλών σελίδων. Και για την προετοιμασία του και κυρίως βέβαια, για τη διεξαγωγή του. Τίτλος του, αν το έκανα “Οταν ο Αποκόρωνας ξαναορδινιάστηκε” και υπέρτιτλος “Μετά από 30 έτη”. Στον Παππού και πάλι η αναφορά. “Ο Αποκόρωνας ορδινιάζεται” (προετοιμάζεται) είναι ο τίτλος ενός κειμένου που είχε γράψει στην εφ. “Φωνή τ’ Αποκορώνου”, πριν από 30 χρόνια για να αναγγείλει τη διεξαγωγή του Α’ Συνεδρίου, τον απολογισμό του οποίου έκανε, την πρώτη μέρα, μετά τους χαιρετισμούς των διοργανωτών, ο εκ των βασικών συντελεστών διεξαγωγής του, νυν γενικός διευθυντής του Ιδρύματος “Ελ. Βενιζέλος” Νίκος Παπαδάκης. Ο Αποκόρωνας ξαναορδινιάστηκε”, προετοιμάστηκε για το μέλλον δηλαδή. Πάμε δυνατά, πάμε Αποκορωνιώτικα!

«Αρχοντοεπαρχία μας και Αποκόρωνά μας/ στη σκέψη μού ’σαι συντροφιά και ήλιος στην καρδιά μας». Σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο η γνωστή μαντινάδα του Αποκορωνιώτη λυράρη Ανδρέα Λιλικάκη. Μ’ αυτήν έκλεισα την ομιλία μου, στην εναρκτήρια συνεδρίαση, μετά τους χαιρετισμούς των διοργανωτών. Μ’ αυτήν κλείνω και τις σημερινές Στάσεις…

Χανιώτικα νέα (05.09.2017)








Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

3ο  ΔΗΜ. Σχ. ΚΙΣΑΜΟΥ
ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
«Και τι δεν κάναμε τη χρονιά που μας πέρασε! Επισκεφθήκαμε μουσεία, παρακολουθήσαμε θεατρικές παραστάσεις, υπο- δεχτήκαμε στο σχολείο μας αρκετούς σημαντικούς ανθρώπους και μέλη διαφόρων οργανώσεων, πήραμε μέρος κερδίζοντας αρκετά μετάλλια σε αθλητικούς αγώνες και τα παιδιά της Ε’ τάξης τραγούδησαν στις εκδηλώσεις για την προληψη των τροχαίων ατυχημάτων, πραγματοποιήσαμε τηλεδιασκέψεις με τα δημοτικά σχολεία που συμμετείχαν στο πρόγραμμα ΟΔΥΣΣΕΑΣ 2017 του Π.Τ.Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Κρήτης…». Αυτά έγραψαν, μεταξύ των άλλων οι μαθητές και οι δάσκαλοι του 3ου Δημ. Σχ. Κισάμου, στον πρόλογό τους στο τελευταίο (με αρ. 19) τεύχος του περιοδικού τους “Τα μυστικά του θρανίου”, με το οποίο αποχαιρετούσαν τη σχολική χρονιά και καλωσόριζαν το καλοκαίρι. Γνωστή στους αναγνώστες του παιδότοπου η υπέροχη καθ’ όλα εκδοτική αυτή προσπάθεια που κλείνει αισίως εφέτος 10 χρόνια διαρκούς παρουσίας! Αξιοι κάθε επαίνου ο φίλος διευθυντής του Σχολείου Αντώνης Σπανουδάκης και οι συνεργάτες του. Το επαναλμβάνω γι’ άλλη μια φορά απ’ αυτήν τη θέση, ενώ προβληματίζομαι ποια, απ’ τα τελευταία “μυστικά του θρανίου” θα χωρέσουν στη στένα μιας σελίδας!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος
Εργατική Πρωτομαγιά
Κάθε χρόνο την 1η του Μάη γιορτάζεται η εργατική Πρωτομαγιά. Η ημέρα αυτή είναι η ημέρα των εργαζομένων. Το 1886 στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής έγινε μια μεγάλη εξέγερση των εργαζομένων. Ολοι οι εργάτες άφησαν τις δουλειές τους και κατέβηκαν να διαδηλώσουν και να διεκδικήσουν οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ύπνο και οκτώ ώρες ψυχαγωγία, ανάπαυση και μόρφωση.
Περισσότερο όμως αγωνίστηκαν για οκτώ ώρες δουλειά και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πολιτεία για να διαλύσει τη διαδήλωση έστειλε την αστυνομία. Εγιναν αρκετά επεισόδια και τραυματίστηκαν και σκοτώθηκαν πολλά άτομα. Στις συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν συμμετείχαν πάνω από 80.000 άνθρωποι. Οι εργαζόμενοι αγωνίστηκαν πολύ και τελικά πέτυχαν να εργάζονται οκτώ ώρες.
Σήμερα για να τιμήσουμε τους αγώνες τους έχει καθιερωθεί η 1η Μαϊου αργία, ημέρα μνήμης και υπενθύμισης ότι μόνο με αγώνες μπορούμε να διεκδικήσουμε και να πετύχουμε αυτά που δικαιούμαστε.
Στεφανουδάκης Ευτύχης, Τάξη Ε’
Η γιορτή της μητέρας
Κάθε χρόνο τη δεύτερη Κυριακή του Μάη γιορτάζουν οι μαμάδες μας. Είναι μια από τις ομορφότερες γιορτές που υπάρχουν. Ολοι, μικροί, μεγάλοι λένε χρόνια πολλά στη μαμά.
Της προσφέρουν λουλούδια, της φτιάχνουν όμορφες κάρτες και της δίνουν ένα μεγάλο φιλί. Η μαμά κάθε παιδιού, λάμπει από χαρά και ευτυχία.
Σε όλο το πλανήτη, από τη πιο μικρή έως τη πιο μεγάλη χώρα, οι μαμάδες όλου του κόσμου αγωνίζονται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Αλλοτε μέσα στη φτώχεια, στον πόλεμο, στη δυστυχία κι άλλοτε στα πλούτη. Ομως έχουν την ίδια έγνοια. Να μην πάθει κανένα κακό το παιδί τους, να μεγαλώσει χωρίς στεναχώριες και βάσανα, χωρίς πόνο και χωρίς να τους λείψει τίποτα.
Η μαμά είναι αυτή που στέκεται πάντα δίπλα στο παιδί της, τις νύχτες που έχει πυρετό όταν είναι άρρωστο, όταν είναι λυπημένο και προσπαθεί να το βοηθήσει, να του συμπαρασταθεί και να το ενθαρρύνει.
“Χρόνια πολλά μανούλα!” “Χρόνια πολλά” σε όλες τις μανούλες του κόσμου!!!
Τζουγανάκης Φραγκίσκος, Τάξη Ε’
Ενας λαχανόκηπος στο σχολείο μας
Στο σχολείο μας έχουμε έναν λαχανόκηπο. Πρώτα φυτέψαμε σε γλάστρες και μικρά ποτηράκια τους σπόρους. Μόλις τελειώσαμε τα τοποθετήσαμε στα παράθυρα, για να τα ζεσταίνει ο ήλιος.
Μετά από λίγες μέρες καθαρίσαμε τον κήπο από τις πέτρες. Βγάλαμε πολλές πέτρες. Οταν τα φυτώρια μας ήταν έτοιμα πήγαμε κρατώντας και τα φυτά μας. Αναποδογυρίζαμε τις γλάστρες και τα βγάζαμε προσεκτικά βάζοντας το χέρι μας τα φυτά. Φυτέψαμε πατάτες, ντομάτες, αγγούρια, μαρούλια, φασόλια, ψαρές, μελιτζάνες, σέλινο και μαϊντανό. Τα ποτίσαμε, τα φροντίσαμε και αυτά μέρα με τη μέρα μεγάλωναν και γινόντουσαν και πιο όμορφα και πιο ωραία.
Μετά τις διακοπές του Πάσχα είχαν γίνει πολύ μεγάλα τα φυτά μας. Οι κυρίες, μας έστελναν να φέρνουμε νερό σε μπουκάλια, για να ποτίζουμε. Τα φροντίζαμε και όταν μεγάλωσαν τα μαρουλάκια μας φτιάξαμε μια υγιεινή σαλάτα και την απολαύσαμε.
Ολα αυτά που σας γράψαμε θα τα δείτε στην ιστοσελίδα του σχολείου μας και στην ενότητα δραστηριότητες.
Τα παιδιά της Β’ τάξης




Ο ψεύτης βοσκός, αλλιώς…
– Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας φωτογράφος.
– Οχι, ήταν ένας βοσκός.
– Κάθε μέρα ο βοσκός πήγαινε στο μουσείο για να βοσκήσει τα πρόβατά του.
– Μα όχι, ο βοσκός πήγαινε στο λιβάδι.
– Μια μέρα ο βοσκός είπε ανέκδοτα στους χωριανούς για να τους κοροϊδέψει.
– Τι μπέρδεμα! Μια μέρα ο βοσκός είπε ψέματα!
– “Βοήθεια, βοήθεια! Ενα λιοντάρι θα μου φάει τα γουρούνια”, φώναξε ο βοσκός.
– Μα όχι, πάλι λάθος! Ο βοσκός φώναξε πως ένας λύκος θα του φάει τα πρόβατα.
– Τρέξανε οι χωριανοί, αλλά είδαν ότι δεν υπήρχε ελέφαντας.
– Οχι ελέφαντας, λύκος.
– Την επόμενη εβδομάδα, ο βοσκός κοιμήθηκε κάτω από ένα δέντρο.
– Πω πω λάθη! Ο βοσκός την επόμενη μέρα κορόιδεψε ξανά τους χωριανούς.
– Τον τρίτο μήνα, ο λύκος ήρθε στ’ αλήθεια και έφαγε όλα τα πρόβατα.
– Πάλι λάθος! Ο λύκος ήρθε την τρίτη ημέρα.
Οι χωριανοί δεν πήγαν να βοηθήσουν γιατί είχαν βγάλει τα μπρατσάκια τους και είχαν πάει στην παραλία.
– Τι λάθος! Οι χωριανοί δεν πήγαν να βοηθήσουν, γιατί δεν πίστεψαν τον βοσκό που τους φώναζε ότι ο λύκος έτρωγε τα πρόβατά του.
– Τελικά ολοι οι χωριανοί λυπήθηκαν και συγχώρεσαν τον βοσκό και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Μαθήτριες και μαθητές της Β2 τάξης

Χανιώτικα νέα (02.09.2017)





Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ


Η εισήγησή μου στο Β' Παγκόσμιο Συνέδριο Αποκορωνιωτών  (Χωρίς κανένα σχόλιο εκ μέρους μου)
Κουβέντα με έναν εθελοντή της Μάχης του Βαφέ,  στις 12 Οκτωβρίου 1866

Αφιέρωμα εις τας ψυχάς που έπεσαν εις τον αγώνα ανδρείως


Εκείνην την κουβέντα που έκανα μαζί σου και πριν από 21  χρόνια στον Βαφέ, όντας εντός της φλεγόμενης αλλά μη καιόμενης βάτου, σε μια εκδήλωση, που διοργάνωσε το Κοινωφελές Ίδρυμα «Αγία Σοφία» , σε συνεργασία με τους φορείς του Χωριού (την κοινότητα και τον πολιτιστικό σύλλογο « Η Κρυονερίδα») , με αφορμή την 130στή  επέτειο, ξανακάνω μαζί σου σήμερα το μεσημέρι, κάπως διαφορετικά , εδώ στον ομφαλό της Επαρχίας των Αποκορώνων,  στο πλαίσιο του 2ου Συνεδρίου των απανταχού Αποκορωνιωτών,  άγνωστέ μου εθελοντή  της   Μάχης. Και εκ μέρους όλων των άγνωστων λογάδων της πάλαι ποτέ, αλλά και νυν και αεί,  ενδόξου επαρχίας μας . Εξακολουθεί να καίει η μνήμη σου, η μνήμη σας,  «άκαυτη βάτος».

Σε ονόμασα άγνωστο γιατί δεν ξέρω τ' όνομα σου. Κάποια αρχικά με τα οποία υπογράφεις μια επιστολή η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΑΙΩΝ» εκείνης της εποχής, δεν  με οδηγούν σε κανένα από τα γνωστά ονόματα των Εθελοντών, που πήραν μέρος στη Μάχη.

Όλα  άρχισαν, όταν διάβασες σε κάποια εφημερίδα της εποχής την προκήρυξη της Επαναστατικής Συνέλευσης των Κρητικών που από τ' Ασκύφου και με ημερομηνία 21 Αυγούστου 1866, καλούσε τον Κρητικό Λαό σε ένοπλη εξέγερση, έχοντας σαν σύνθημα την Ένωση με τη Μητέρα Πατρίδα.
Την τελική σου απόφαση, πάντως, θα πρέπει να την πήρες όταν άκουσες σε μια σύσκεψη για τον Κρητικό Αγώνα, ένα νεαρό δικηγόρο, τον Έσλιν, να μιλά. Σου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση που απέρριπτε την προσφορά, χρημάτων,  με λόγια της φωτιάς: «Χρήματα, φίλοι μου και τροφάς  και όπλα δύναται η Κρήτη και παρ' άλλων να προσδοκά, παρ' ημών δε των νεωτέρων ουδέν άλλο απαιτεί ή τους βραχίονας. Όστις λοιπόν είνε πρόθυμος μετ' εμού να χύση το αίμα του υπέρ της ελευθερίας της Κρήτης και υπέρ της όλης Ελλάδος, ας  λάβη το όπλον του κι ας ακολουθήση».

Τον άκουσες. Πήρες το όπλο σου κι ακολούθησες. Μαζί με σένα κι άλλοι πολλοί, κυρίως αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού και διανοούμενοι. Ενάντια στην αδυναμία της Ελληνικής Κυβέρνησης και στις  μηχανορραφίες των Μεγάλων Δυνάμεων.

Από την πρώτη μέρα που ξεκίνησε το «Πανελλήνιον», το καράβι που θα σας μετέφερε στην Κρήτη βρέθηκες κοντά στον αρχηγό, Ιωάννη Ζυμβρακάκη τον έλεγαν, κι ήταν ταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού. Άκουσες να λένε ότι ο πατέρας του ο Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης ήταν φιλικός και σφάχτηκε από τους Τούρκους  στα Χανιά το '21. Ίσως γι' αυτό μιλούσε με τόσο πάθος για τη Λευτεριά της Κρήτης και την Ένωση της με την Ελλάδα.
Στη Σύρο, όπου έπιασε το καράβι, πήρατε κι άλλους εθελοντές κι έτσι γίνατε τριακόσιοι. «Είναι άραγε συμβολικό αυτό;» αναρωτήθηκες όταν άκουσες τον υπολοχαγό Πραΐδη να λέει στον δικηγόρο τον Βαφειάδη κάτι για Θερμοπύλες.


Όταν, ύστερα από μέρες, την 1η  Οκτωβρίου το καράβι έφτασε στο Λουτρό των Σφακιών, δεν ήταν ούτε οι ταλαιπωρίες του ταξιδιού ούτε οι όποιες δυσκολίες της τελευταίας  στιγμής που κυριαρχούσαν στο μυαλό σου. Ήταν κυρίως οι φωτιές που έβλεπες ν' ανάβουν δυνατές στα μάτια των συναγωνιστών σου, όπως και στα δικά σου. Φωτιές που μαρτυρούσαν την απόφαση σας να βρεθείτε μια ώρα αρχύτερα στο πεδίο της μάχης. Να νικήσετε ή να πεθάνετε.!


Έχοντας αυτές τις φωτιές σαν οδηγούς, πήρατε στις 5 Οκτωβρίου το δρόμο για τον Βαφέ. Δεν είχατε προλάβει να μπείτε στο χωριό και «η σκληρά αλήθεια, φοβερωτάτην έχουσαν  την όψιν» έκανε κιόλας την πρώτη της εμφάνιση.


Στην αρχή ήταν ο καπνός που έβγαινε απ' τα χωριά που πυρπολούσαν οι Τούρκοι. Ήσουν στην εμπροσθοφυλακή και τον είδες από τους πρώτους. «Ο καπνός δεν είναι μόνο σημείο ζωής. Είναι και σημάδι θανάτου», ψιθύρισες. Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που φανερώθηκε φωναχτά η ευαισθησία σου. Τρόμαξες. Ο επικεφαλής σ' επανέφερε στην τάξη. Έπρεπε, είπε, να φτάσετε μέχρι το χωριό που γινόταν η μάχη, ο Στύλος ήταν. Κανένας σας δεν ένιωθε κούραση. Τόσες ώρες πορεία μέσα στα χιόνια, φορτωμένοι με τις κάπες, τα όπλα και τα βαρέλια το μπαρούτι κι όμως ήταν σαν να είχατε φτερά. Η δόξα ήταν κοντά...
Βγαίνοντας από τον Βαφέ συναντήσατε τα πρώτα γυναικόπαιδα να τραβούν αλαλιασμένα για τα βουνά, για να γλυτώσουν το μαχαίρι του Τούρκου. Διάβασες τον τρόμο και την απόγνωση στα μάτια τους. Ήταν μια ανάγνωση που θα την έκανες πολλές φορές τις επόμενες 24 μέρες. Το ίδιο αποκρουστική όπως θα ήταν και οι επίσης βιωματικές αναγνώσεις της πείνας, της γύμνιας και του κρύου.
Λίγο πριν από τον Τζιτζιφέ η δόξα απομακρύνθηκε. Ένας φλογερός αρχιμανδρίτης, ο Παρθένιος Περίδης, της Επαναστατικής Επιτροπής, σας το είπε ορθά κοφτά. Έπρεπε να γυρίσετε στο Βαφέ. Η μάχη στο Στύλο τελείωσε. Την άλλη φορά...
Έτσι αναγκαστικά ξαναήρθατε στον Βαφέ, όπου με τα λιοβασιλέματα έφτασε κι ο Ζυμβρακάκης με το υπόλοιπο σώμα.
Τ' άκουσες κι εσύ ότι από το ίδιο κιόλας βράδυ άρχισε να γράφει γράμματα στους καπετάνιους να 'ρθουν, να συντρέξουν την κατάσταση. Είχες μπει πολλές φορές στο κατάλυμα του κι είχες ζήσει την αγωνία του. Όπως και την αγωνία των μελών της Επαναστατικής Επιτροπής που μαζί με τους άλλους οπλαρχηγούς τον ανακήρυξαν «Γενικό Αρχηγό των Δυτικών Επαρχιών».
Η καρδιά σου αναπετάριζε κάθε φορά που έβλεπες τις επόμενες μέρες τους καπετάνιους να έρχονται. Σου άρεσε να τους βλέπεις έτσι όπως έφταναν, κουβαλώντας ο καθένας την ίδια την ιστορία στην πλάτη του. Την ιστορία που έγραψαν από το '21 μέχρι τότε και την ιστορία που θα έγραφαν μέχρι να λευτερωνόταν η Κρήτη, να λευτερωνόταν κι εκείνων η καρδιά τους. Αυτοί οι παλιοί κατεχάρηδες των αρμάτων με τα ποταμίσια γένια και οι νιοι που θέλανε να τους μοιάσουν. Άντρες θεορατικοί σαν τα ψηλά κυπαρίσσια!  Ο Κριάρης, ο Τυρτιρής, ο Μυλωνογιάννης, ο Καζάκος, ο Καβρός, ο Τσοντολάμπης, ο Καρκαβάτσος... Αυτοί που δεν ήθελαν και δεν μπορούσαν να ζουν σκλάβοι...


Σ' άρεσε όταν τους έβλεπες να διπλοχαιρετιούνται με τη φράση «Ένωση ή Θάνατος» και να σφιχταγκαλιάζονται με το Τζαμπρακάκη, (έτσι έλεγαν τον Ζυμβρακάκη), και με το γέρω- Κωσταρό Βολουδάκη, τον καπετάνιο του χωριού και που όπως άκουες να λένε οι ντόπιοι: «Τα ρούχα ντου του μπαρουθιού τη μυρουδιά μυρίζου ολίγα 'νιαι τα λόγια ντου όμως βαρυά ζυγίζου».

Τότε μια άφατη αγαλλίαση σε πλημμύριζε λες και διάβαζες τις γλυκές λέξεις που σε σχήμα σταυρού υπήρχαν στη σημαία του Σηκωμού: «Ανάστα ο Κύριος» και «Ελευθερία». Κι ήταν γιατί, τότε ψυχανεμιζόσουν, ότι όπου κι αν πήγαινε το πράγμα, ο αγώνας σου ήταν ένας αγώνας κερδισμένος!...


Από την τρίτη κιόλας μέρα που φτάσατε στον  Βαφέ, κατάλαβες ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Οι Τούρκοι ρήμαζαν, έσφαζαν κι έκαιγαν. Ένας τρομερός πασάς, παλιός γνώριμος της Κρήτης, ο γερο-Μουσταφά Ναϊλή πασάς δεν άφηνε πέτρα πάνω στην πέτρα. Το Νίππος, ο Φρες, η Κάινα και τ' άλλα γυρόχωρα ήταν κάθε μέρα στις φλόγες. Ο Βάμος, το κεντρικό χωριό της επαρχίας, έπρεπε να καταληφθεί. Αν ήσασταν τουλάχιστο χίλιοι... Αλλά που! Οι μέρες περνούσαν και οι πολλοί από τους κοντινούς και μακρινούς επαναστάτες δεν έρχονταν. Άκουσες να λένε ότι γνοιάζονταν τις οικογένειες τους που τις φυγάδευαν στα βουνά. Όταν όμως θ' άρχιζε ο καυγάς, έτσι έλεγαν οι ντόπιοι τη μάχη, δε θα έλειπε κανείς... Λόγια;


Σιγά μην πίστεψες τον ανθυπολοχαγό Νικολαίδη ότι  οι Τούρκοι δεν είναι περισσότεροι από 5.000. Εσύ τον γνώριζες καλά: «Νοήμων υπάρχων, ηλάττου  βεβαίως τον αριθμόν επίτηδες προς ενθάρρυνσιν». Ήξερες ότι καλά τα έλεγε ο Σολιώτης ότι δηλαδή οι Τούρκοι ξεπερνούσαν τις 12.000 κι ας έκανες πως δεν τον πίστευες. Όπως έκαναν πως δεν τον πίστευαν κι οι άλλοι συμπολεμιστές σου, που πεινούσαν, τα χαρούπια ήταν το μοναδικό σας φαγητό,  και ξεπάγιαζαν.


Ωστόσο, έβλεπες τους ξεσπιτωμένους να ανεβαίνουν τα βουνά και τα φαράγγια, όπως θα έβλεπες αργότερα τα παιδιά, τις γυναίκες και τους γέροντες να πεθαίνουν από την πείνα και από το κρύο...
Τότε φάνηκαν οι πρώτες διαφωνίες. Άλλα έλεγαν οι οπλαρχηγοί, άλλα οι ντόπιοι, άλλα εσείς οι εθελοντές. Ήταν και οι αντιζηλίες στη μέση... Άκουγες πολλά. Δεν άκουσες όμως από κανένα πως πρέπει να φύγετε, δίχως να πολεμήσετε, παρά τις απουσίες, παρά τις δυσκολίες.

Αυτό έλειπε! Εσύ ήρθες για να πολεμήσεις και να νικήσεις ή να σκοτωθείς... «Ένωσις ή θάνατος!»...Περίμενες, λοιπόν, τη δόξα, το ήξερες και την έβλεπες να έρχεται με γρήγορα βήματα. Μαζί μ' εσένα την περίμεναν κι όλοι οι άλλοι πολεμιστές, εθελοντές και επαναστάτες  Οι ολίγοι που ήσαστε έτοιμοι, εδώ, στις Θερμοπύλες τ' Αποκόρωνα, στον  Βαφέ.
Το συνειδητοποίησες αυτό, όταν 50 όλοι κι όλοι είχατε πάει με επικεφαλής τον υπολοχαγό Πραΐδη, στις 10 Οκτωβρίου να καταλάβετε τον  Βάμο και αντιληφθήκατε, πολύ νωρίς, το   αδύνατο της προσπάθειας.


Θα έπρεπε να γυρίσετε πίσω, μα έβρεχε βροχή δαρτή. Μείνατε λοιπόν όλη νύχτα καθηλωμένοι σ' ένα λόφο στο έλεος του καιρού. «Αν δεν είμαστε τόσο λίγοι…», άκουσες να λέει ο Ιωακείμ Καλαμαρίδης, ο λόγιος Κρητικός ιερωμένος  που είχε έρθει από το Βουκουρέστι για τη Λευτεριά της Κρήτης .
Το ξημέρωμα της 12ης Οκτωβρίου 1866 σε βρήκε ακριβώς μπροστά από το Βαφέ μαζί με άλλους εθελοντές και Βαφιανούς, από τα Ξεριζώματα και πάνω, πίσω απ' τους φράχτες και τους τροχάλους. Είχε επικρατήσει τελικά ο ενθουσιασμός σας, μα και η θέληση των ντόπιων που ήθελαν να εμποδίσουν τους Τούρκους να μπουν στο χωριό.
Δίπλα σας, ανάμεσα στο Βαφέ και στο Μπρόσνερο και παραπέρα, κοντά στον Αλίκαμπο, στην Κεφάλα, οι οπλαρχηγοί με τους δικούς τους, ο Κωσταρός, ο Κριάρης και οι αποδέλοιποι...

Ο Μουσταφά είχε ήδη φθάσει στις Βρύσσες, και οι πολλοί επαναστάτες που υπόσχονταν οι οπλαρχηγοί ότι θα έρχονταν δε φαίνονταν από πουθενά. Μόνοι λοιπόν εσείς, ενώπιον της ιστορίας. Οι 300 εθελοντές, «το πειναλέον» του Ζυμβρακάκη σώμα με το ένα πυροβόλον «το οποίον μετεφέρετο επί των ώμων ενός ανδρός» και οι 280 επαναστάτες.
Κι από την άλλη μεριά, ο πονηρός Μουσταφά πασάς με τις 10.000 του τακτικού στρατού (Τούρκους, Αλβανούς κι Αιγυπτίους), τις 3.000 των άτακτων και το ορεινό πυροβολικό. Αποφασισμένος ν' ανοίξει το δρόμο για τα Σφακιά «εκτοπίζοντας σας» πομπωδώς δια να αναφέρει εις το Διβάνιον το μέγα κατόρθωμα του».
Ο τριπλός πυροβολισμός που άκουσες ήταν το σύνθημα ότι η επίθεση των Τούρκων άρχιζε. Δεν είχες καμιά αυταπάτη. Ο αγώνας ήταν άνισος. Οι σφαίρες σφύριζαν κιόλας στ' αυτιά σου. Τα βόλια έπεφταν σαν το χαλάζι. Κι εσύ εκεί στο μετερίζι του χρέους πολεμούσες «μόνος και μετά των άλλων». Το λάκκωμα που βρισκόταν μπροστά σου γέμιζε και άδειαζε απ' τους εχθρούς, λες και τους γεννούσε και τους πέθαινε η γη!
Αυτό έγινε τρεις φορές! Ωστόσο εσύ συνέχιζες να πολεμάς. Ακόμα και όταν η σάλπιγγα σάλπισε υποχώρηση και υπάκουσαν οι πολλοί απ' τους λίγους κι έμειναν οι πολύ λίγοι. Δεν επεδείξατε «ουδεμίαν φρόνησιν, ουδεμίαν σύνεσιν». «Εμείς έχουμε .να πολεμήσουμε τους Τούρκους και με τη λόγχη», απάντησες εσύ ο ίδιος στους δυο Βαφιανούς  που ήρθαν σταλμένοι από τον Κωσταρό…

Ωστόσο οι Τούρκοι είχαν μπει στον  Βαφέ και η μάχη δινόταν από σπίτι σε σπίτι. Το στρατηγείο του Ζυμβρακάκη ήταν ήδη γκρεμισμένο από τα πολυβόλα.. . Κάποτε υποχρεωθήκατε κι εσείς σε συνεχή υποχώρηση. Μπροστά στο Φαράγγι που οι ντόπιοι το έλεγαν Λαγκό, ήταν το τουρκικό ιππικό. Το μοναδικό μέρος για να διαφύγετε ήταν μια μεγάλη ανηφόρα. Την πήρατε, ενώ οι σφαίρες έρχονταν από παντού, σπέρνοντας το θάνατο.[ Εδώ ανάμεσα στο Μαρουλένιο και στη Σκαπεταρέ είδες πολλούς συντρόφους σου να πέφτουν νεκροί... Όταν φτάσατε στην κορφή οι εχθροί ήταν πάλι εκεί και σας περίμεναν. Είστε περικυκλωμένοι απ' όλες τις πλευρές κι αν δεν ερχόταν ο Κριάρης να συνδράμει τον Κωσταρό και τον Μπομπολάκη, που. πάσχιζαν να σας σώσουν, δε θα γλύτωνε κανένας σας.] Ωστόσο,  εσύ,  ένιωσες ξαφνικά το δεξί σου πόδι να βαραίνει και να χάνει ολότελα τη δύναμη του. Αν έλειπαν δυο ντόπιοι που σε πήραν στους ώμους θα έμενες εκεί...


Το βράδυ της ίδιας μέρας φτάσατε στο Ασκύφου. Εδώ άκουσες το πρώτο προσκλητήριο των νεκρών. Εθελοντές 15. Ανάμεσα τους ο υπολοχαγός Αλέξανδρος Πραΐδης. Ο δικηγόρος Νικόλαος Έσλιν. Ο δικηγόρος Αναστάσιος Βαφειάδης που αυτοκτόνησε δίπλα στον αδελφικό του φίλο, τον Έσλιν,για να μην πιαστεί αιχμάλωτος. Ο Κύπριος φοιτητής της Νομικής Ιωάννης Βαρνάβας που κατακρεουργήθκε από τους Τούρκους. Ο γιατρός Ιωάννης Βασιλείου. Ο Ιωάννης Βογιατζάκης, μοναχογιός Κρητικού, που ζούσε στο Ναύπλιο. Ο πυροσβέστης Γρηγόρης Παναγιώτου. Ο αξιωματικός Ευθύμιος Νικολαΐδης. Ο ιερομόναχος Ιωακείμ Καλαμαρίδης.
Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και οι Βαφιανοί Αλέξανδρος Σαρτζέτης, Ευστράτιος Σαρτζέτης, Σταύρος Σταματάκης, Αντώνιος Κασάπης όπως και ο Εμμανουήλ Καλογρίδης από τις Καρές.
Κλαυθμός και οδυρμός!


Κι όμως εσύ, ο διπλά πληγωμένος εθελοντής, στο πόδι από βόλι και στην καρδιά από την ήττα, όπως άκουγες τα ονόματα των νεκρών ένιωθες μια παράξενη ζήλεια ν' ακροκάθεται στο μυαλό σου. Κι ήταν γιατί το ψυχανεμίστηκες από την πρώτη εκείνη ώρα πως δε θα περνούσαν πολλές μέρες και οι ποιητές θα έκαναν ποιήματα τον ένδοξο θάνατο των συντρόφων σου. Όπως ακριβώς είχε κάνει ποίημα το θάνατο των Ιερολοχιτών στο Δραγατσάνι το 1821 ένας Ωραίος  Έλληνας  ο Ανδρέας Κάλβος. Σ' ένα ποίημα που όποιος θα το άκουγε ή θα το διάβαζε από τότε και ύστερα και δεν το ήξερε, θα νόμιζε ότι είχε γραφτεί ακριβώς για τους νεκρούς συντρόφους σου. Για εκείνους, σκεφτόσουν, που υπήρξαν:
«Γνήσια της Ελλάδος τέκνα.
Ψυχαί που έπεσαν εις τον αγώνα ανδρείως.
Τάγμα εκλεκτών Ηρώων   Καύχημα νέον».


ΕΠΙΛΟΓΟΣ*



  στίχοι του Κάλβου, με τους οποίους τέλειωσε η κουβέντα με τον άγνωστο εθελοντή, θα ήταν ίσως ο καλύτερος επίλογος της ομιλίας μου, αν δεν ήθελα να κάνω μια διαπίστωση και μια δήλωση, κι αν δεν ένιωθα χρεωμένος με μια θύμηση.

Η διαπίστωση είναι ότι, στην κουβέντα με τον εθελοντή, δε χώρεσαν, εκ των πραγμάτων, σημαντικά στοιχεία της Μάχης, δε φωτίστηκαν αρκετές πτυχές, δεν απαντήθηκαν πολλά εύλογα ερωτήματα, δεν αναφέρθηκαν η σημασία της, η απήχηση που είχε και η συγκίνηση που δημιούργησε και παραπέρα δεν έγινε παρά μικρή αναφορά στα πριν και καθόλου στα μετά τη Μάχη γεγονότα της Επανάστασης του '66. [Μιας επανάστασης που είχε βέβαια ως κορυφαίο γεγονός το ουρανόφεγγο ολοκαύτωμα τον Αρκαδίου, του ταπεινού αυτού μοναστηριού που πολέμησε σαν κάστρο και πέθανε σαν ηφαίστειο για να θυμηθούμε τα λόγια του Βίκτωρα Ουγκώ. Αλλά και μιας επανάστασης που είχε σαν άμεσο αποτέλεσμα μια πιο ανθρώπινη ζωή στην Κρήτη και που απετέλεσε το εφαλτήριο για παραπέρα αγώνες...]


Η δήλωση, που μπορεί να θεωρηθεί και ως λογικό επακόλουθο της διαπίστωσης, είναι ότι αυτή καθ' εαυτή η κουβέντα με τον εθελοντή, είχε εξαρχής την ταπεινή φιλοδοξία, αφού δεν μπορούσε να καλύψει το θέμα, να λειτουργήσει ως αφορμή, αλλά και ως αφόρμηση για τον καθένα που θα ήθελε πληρέστερη ενημέρωση για τη Μάχη μα και για την Επανάσταση του '66. Τον σκοπό αυτό, σε ότι αφορά τη Μάχη, έχω την εντύπωση, ότι, μπορεί να τον καλύψει με πλήρη επάρκεια  ένα υπέροχο βιβλίο που γράφτηκε με απέραντη αγάπη, αλλά και με περίσσια γνώση. Πρόκειται για το βιβλίο, που το είχα κι εγώ βασικό βοήθημα, «Ο Βαφές Χανίων, μετερίζι της Λευτεριάς» της Βαφιανής συγγραφέας Ευμορφίας Βαγιάκη-Μπουντουράκη.[Στο βιβλίο αυτό μπορεί να βρει κανείς τι έγραψαν οι διάφοροι ιστορικοί για τη Μάχη (δυο απ' αυτούς μάλιστα, ο Π. Περίδης και ο Α. Ψϋχας ήταν και πρωταγωνιστές της), τις επίσημες εκθέσεις του Ζυμβρακάκη, επιστολές εθελοντών σ' εφημερίδες της εποχής, τρεις επιμνημόσυνους λόγους για τους εθελοντές που εκφωνήθηκαν στην Αθήνα και στο Βουκουρέστι, πληθώρα, σχετικών δημοσιευμάτων, πολλά ποιήματα κυρίως του Παράσχου και του Καρϋδη, απόσπασμα σχετικό από την «Κρητικοπούλα» του Χ' Μιχάλη Γιάνναρη, ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο που δημοσιεύθηκε στην εφημ. «Το βήμα του λαού» των Χανίων το 1939 και που στηρίζεται σε μαρτυρίες Βαφιανών, επιζώντων τότε, του  Π. Μπονάκη, κείμενα του Β. Ουγκώ και του Γαριβάλδη κτλ.]


Η θύμηση έχει να κάνει με τις ιστορίες που άκουγα από την γιαγιά μου, στα μικράτα μου, για τα κομμένα κεφάλια των επαναστατών που περιέφεραν οι Τούρκοι στα χωριά του Αποκόρωνα  πάνω στις τουφεκόβεργες, ένα από αυτά κι ενός παππού  καπετἀνιου, και για τις θλιβερές περιπλανήσεις τον χειμώνα που ακολούθησε των ξεχασμένων, ρακένδυτων, πληγιασμένων και ξυπόλητων εναπομεινάντων εθελοντών…

Εισήγηση στο  Β’Παγκόσμιο Συνέδριο  Αποκοκορωνιωτών , 31 Αυγούστου-4 Σεπτεμβρίου 2017 , στις εγκαταστάσεις του Κοινωφελούς ιδρύματος «Αγία Σοφία» και του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου)