Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ





«Εσείς, ω αθάνατοι ψυχαί των ελευθέρων προγόνων μου! ενδυναμώσατε τώρα τον ζήλον μου με τα ηρωικά σας εντάλματα, διά να εκφράσω, καθώς πρέπει, τα της ελευθερίας κάλλη εις τους απογόνους σας. Και συ, ιερά Πατρίς, εγκαρδίωσον και στερέωσον την προς σε αγάπην μου, με την ενθύμησιν των παλαιών τερατουργημάτων σου, δια να παραστήσω με σαφήνειαν εις τα τέκνα σου τας φοβεράς χρείας σου, και να ενθουσιάσω τας ελληνικάς των καρδίας με τον θείον σου έρωτα». Ανωνύμου του Ελληνος:”Ελληνική Νομαρχία ήτοι Λόγος περί ελευθερίας”.

«Ως πότε παλικάρια να ζώμεν στα στενά/ μονάχοι σαν λιοντάρια στις ράχες στα βουνά;/ Σπηλιές να κατοικούμεν, να βλέπομεν κλαδιά,/ να φεύγομ’ απ’ τον κόσμο για την πικρή σκλαβιά;/ Να χάνομεν αδέλφια, Πατρίδα και γονείς,/ τους φίλους τα παιδιά μας κι όλους του συγγενείς./ Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή/παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή». Ρήγα Φεραίου: “Ο θούριος”.

«Η ώρα ήλθεν, ω Ανδρες Ελληνες! Προ πολλού οι λαοί της Ευρώπης, πολεμούντες υπέρ των ιδίων δικαιωμάτων και ελευθερίας αυτών, μας επροσκάλουν εις μίμησιν. Αυτοί καίτοι οποσούν ελεύθεροι, επροσπάθησαν όλαις δυνάμεσι να αυξήσωσι την ελευθερίαν, και δι’ αυτής πάσαν αυτών την ευδαιμονίαν. Οι αδελφοί μας και φίλοι είναι παντού έτοιμοι. Οι Σέρβοι, οι Σουλιώται, και όλη η Ηπειρος, οπλοφορούντες μας περιμένωσιν. Ας ενωθώμεν λοιπόν με ενθουσιασμόν! Η Πατρίς μας προσκαλεί». Αλεξάνδρου Υψηλάντη: Προκήρυξις “Μάχου υπέρ πίστεως και Πατρίδος!”

«Ελάτε να ζεστάσωμεν/ Τα χέρια μας στα σπλάχνα/ Οσων θυσίας προσφέρουσιν/ Εις τον Σταυρόν και σέβονται/ Αγίων εικόνας./ Ελάτε, ελάτε, ο κόπος/ Αν μας καταδαμάσει/ Επί σωρούς σφαγμένων/ Καθίζοντας,/ ανάπαυσιν/ θέλομεν εύρει./ Τα ρόδα της Ελλάδος/ Εις το αίμα της βαμμένα/ θέλει φανούν τερπνότατον/ Δώρον, των γυναικών μας/ Κ’ έργον ηρώων». Ανδρέα Κάλβου: “Τα ηφαίστεια”.

«Το δε στρατόπεδο ομοίαζε εις αύτη την περίσταση χωρικό πανηγύρι. Ελειπεν όμως από το στρατόπεδο η πειθαρχία, διότι όλοι οι χωρικοί, όσοι εμαζώχθησαν δεν είχαν πλέον τον Τούρκο αφέντη εις το κεφάλι τους.[…] Οι δε καπεταναίοι εις την αρχή, εμεταχειρίζοντο τους στρατιώτας ως αδελφούς των, επειδή επροσπάθουν να τους μάθουν εις την αρχή τι θα ειπεί Επανάστασις και ακόμη ουδέ εγνωρίζοντο ποίοι ήσαν οι ανώτεροι». Φωτάκου: “Απομνημονεύματα”.

«Προύχοντες και Ηγεμόνες./ Οι του γένους κηδεμόνες!/ Αγαπάτε την Ελλάδα,/ Προσκυνείτε την Παλλάδα!/ Μεθ’ υμών η ομονοία!/ Ζήτω η φιλογενία!/ Εμποροι μικροί μεγάλοι,/ Ωσπερ Ζωσιμάδαι άλλοι,/ Δείξατε την προθυμίαν. Εις Ελλάδος Θεραπείαν./ Διατί φιλαργυρία;/ Ζήτω η φιλογενία!». Κων. Νικολόπουλου: “Ωδή υπέρ της Ελλάδος”.

«Οχι τα κλαριά να μας κόψεις, όχι τα δένδρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψε, μόνον πέτρα επάνω στην πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνούμεν· τι τα δένδρα μας αν τα κόψεις και τα κάψεις, την γην δεν θέλει την σηκώσεις και η ίδια γης που τα έθρεψε, αυτή η ίδια γη μένει δική μας και τα ματακάνει. Μόνον ένας Ελληνας να μείνει, πάντα πολεμούμε και μην ελπίζεις πως την γην μας θα την κάμεις δική σου, βγάλτο από το νου σου». Γεωργίου Τερτσέτη: “Υπομνήματα Θ. Κολοκοτρώνη”.

«Ποιοί είν’ αυτοί που πλησιάζουν/ με πολλή ποδοβολή,/ κι’ άρματ’, άρματα ταράζουν;/ Επετάχτηκες εσύ./ Α! Το φως που σε στολίζει/ Σαν ηλίου φεγγοβολή,/ Και μακρόθεν σπινθηρίζει/ Δεν είναι, όχι, από τη γη./ Λάμψιν έχει όλη φλογώδη/ Χείλος, μέτωπο, οφθαλμός·/ Φως το χέρι, φως το πόδι,/ κι’ όλα γύρω σου είναι φως». Διονύσιου Σολωμού: “Ο ύμνος εις την Ελευθερίαν!”

«Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγει ούτε ο δυνατός “εγώ” ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”; Οταν αγωνιστεί μόνος του και φκειάσει ή χαλάσει, να λέγει “εγώ”· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν, τότε να λένε “εμείς”. Είμαστε εις το “εμείς” κι όχι εις το “εγώ”. Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλομεν να φκειάσομεν χωριό, να ζήσομεν όλοι μαζί”. Γιάννη Μακρυγιάννη “Απομνημονεύματα”.

Χανιώτικα νέα (24.03,2017)



Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

ΣΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ


Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (21 Μαρτίου) η πρόσκληση να επισκεφτώ , σήμερα, Πέμπτη, 23 Μαρτίου, στις 10 το πρωί, ως ποιητής, αλλά και ως δάσκαλος και ως δημοσιογράφος, το Δημοτικό Σχολείο των ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ, στο πλαίσιο των δράσεων φιλαναγνωσίας.

Αξέχαστη θα μου μείνει η δυόμιση ωρών περίπου συνάντηση μου με τα παιδιά και τις δασκάλες τους, την Στέλλα Γυπαράκη και την Τέρψη Τζανουδάκη, όπως και με τον υπεύθυνο Προγραμμάτων του Σχολείου Μανόλη Κουναλάκη.  Να χτυπά και να ξαναχτυπά το κουδούνι και να μη θέλουν να το ακούσουν ούτε οι μαθητές ούτε οι δάσκαλοι..... Ευλογία η κουβέντα μαζί τους, για την ποίηση μου και γενικότερα για την ποίηση, για τα κείμενά μου στην εφημερίδα και γενικά για τη δημοσιογραφία, για τις αναμνήσεις μου από τα παιδικά μου χρόνια και τη δασκαλική μου ζωή...

"Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά\ έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα!" Έχει δίκιο ο Διονύσης Σαββόπουλος...

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΜΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ....
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Προσεχώς περισσότερα....

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Αλέξη... ρίχτο!


Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Αυτό το θέμα με τη διαπραγμάτευση, έχει καταντήσει γελοίο! Αυτό το: «η συμφωνία κλείνει από ώρα σε ώρα, από στιγμή σε στιγμή, από Εurogroup, σε Εurogroup, και από μήνα σε μήνα», με ανησυχεί!
Κάτι τι μου θυμίζει από τα παλιά! Τότε που “τους είχαμε στο χέρι”, που “τους παίζαμε στα δάχτυλα”, τότε που τέτοιες μέρες ο Γιάνης είχε κατέβει στην πόλη μας για την παρέλαση… και του κάναμε τεμενάδες!
…Μου θυμίζει και τι δεν μου θυμίζει!!!
Αλίμονο, έχουμε περάσει από αυτόν τον δρόμο κι άλλη φορά, τότε με λιγότερα μνημόνια στην πλάτη αλλά με τα μυαλά στα κάγκελα γιατί είχαμε πειστεί ότι τελικά θα μας λυπηθεί το σύμπαν και θα συνωμοτήσει υπέρ του περιούσιου λαού! Ελα μου όμως που ο περιούσιος λαός παραδίδει τις τύχες του σε ανάξιους!
Κανείς δεν μας φταίει, παρά εμείς οι ίδιοι!
…Τούτες οι μέρες κάτι μου θυμίζουν· τότε που και πάλι φτάσαμε τον κόσμο στο χτένι! Διότι πάντοτε ο κόμπος φτάνει στο χτένι και αυτό σπάει!
Κάπως έτσι είχαν τα πράγματα και πριν από δυο χρόνια, τότε που δεν ξέραμε, τότε που ήμασταν ακάτεχοι, άγουροι, και -όπως μετά από λίγο αποδείχθηκε- ψευδοεπαναστάτες (ή κολοτούμπες επί το λαϊκότερον).
Τότε είχαμε οδηγηθεί και πάλι πάνω στην ξέρα, στα capital control που ακόμη μας ταλανίζουν με όλα τα “παρελκόμενά” τους. Ολα αυτά, θα ’πρεπε να μας κάνουν σοφότερους, ίσως και φρονιμότερους με την έννοια του συνετού, του γνωστικού.
Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν διαφαίνεται! Εχω την αίσθηση ότι παρότι “πάθαμε” δεν “μάθαμε”. Και πλέον το παιχνίδι έχει φύγει από τα χέρια μας!
Το μη κλείσιμο μιας συμφωνίας, η αδυναμία μας να φτάσουμε σε αυτήν, καταμαρτυρεί τη δεινή μας θέση!
…Στην ταινία του Παντελή Βούλγαρη “Ολα είναι δρόμος”, υπάρχει μια καταπληκτική σκηνή με τον ηθοποιό Γιώργο Αρμένη (είχε κερδίσει το βραβείο α’ αντρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), όπου δίνει εντολή σε ένα εκσκαφέα να γκρεμίσει ένα μαγαζί (σκυλάδικο) -που μόλις είχε αγοράσει- από τον ιδιοκτήτη του, με την κραυγή – ατάκα “Ηλία ρίχτο” που επαναλάμβανε ώσπου ξεκίνησε ο εκσκαφέας.
Δεν ξέρω αν πρέπει να αναφωνήσουμε όλοι εμείς που είμαστε “ιδιοκτήτες”(!) του μαγαζιού, στον οδηγό Αλέξη: “Αλέξη ρίχτο”! Και βέβαια δεν εννοούμε το καράβι – Ελλάδα στην ξέρα!

Χανιώτικα νέα (22.03.2017)
         

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ


Το δάσος των ποιητών μας




Εκδήλωση -συνομιλία με την ποίηση τεσσάρων Κρητών ποιητών, του Δημήτρη Περοδασκαλάκη απ’ το Λασίθι, της Βούλας Επιτροπάκη απ’ το Ηράκλειο, της Νατάσας Χατζηδάκη από το Ρέθυμνο και της Ελένης Μαρινάκη από τα Χανιά, με διοργανωτές το Κέντρο Κρητικής Λογοτεχνίας και την Περιφερειακή Ενότητα Χανίων χθες στο Πνευματικό Κέντρο. Τιμητική εκδήλωση για τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο σήμερα στον χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη, επίσης σήμερα, στο ιστορικό “καφέ – Κήπος” με συντονίστρια τη Στέλλα Αλιγιζάκη και με τη συμμετοχή του Γρηγόρη Βαλτινού, του Μιχάλη Αεράκη, του Γιάννη Γιαννακάκη, της Ελευθερίας Κοκοτσάκη και της ομάδας “Passepartout”. Διήμερη μουσική εκδήλωση, σήμερα και αύριο, με τίτλο “Ο Μίκης της Ποίησης και των Τραγουδιών” από το Μουσικό Σύνολο Χανίων στο Ωδείο, με ερμηνευτές, μεταξύ άλλων, τον Βασίλη Λέκκα, τη Δέσποινα Δρακάκη και τον Τάσο Ψαλιδάκη. Τέσσερις εκδηλώσεις στην πόλη μας, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης που γιορτάζουμε σήμερα, 21 Μαρτίου, πρώτη ημέρα της άνοιξης…

«Οπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί/ όπου και να θολώνει ο νους σας/ μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό/ και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη», μας προτρέπει ο Οδυσσέας Ελύτης στο “Οικόπεδο με τις τσουκνίδες” από το “Άξιον εστί”. Και τον ίδιο, και Κωστή Παλαμά και Κωνσταντίνο Καβάφη και Γιώργο Σεφέρη και Γιάννη Ρίτσο, και όλους τους ποιητές μας, μείζονες και ελάσσονες, να μνημονεύουμε! Παραπλήσιανε τελευταία το κακό που μας βρίσκει, έχει παραθολώσει ο νους μας και «η λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα/ θ’ αναπαύσει το πρόσωπο του μαρτυρίου/ με το λίγο βάμμα του γλαυκού στα χείλη»…

“Περιδιαβαίνω στο χλοερό δάσος/ Των ποιητών, ξεχνιέμαι…/ Κανένα αστροπελέκι του χρόνου δεν το απειλεί./ Καμιά ξηρασία./ Ξαποσταίνω στο γέρικο πλατάνι του Παλαμά./ Υπό την βασιλική δρυν του Παπαδιαμάντη./ Τον ευκάλυπτο του Εμπειρίκου./ Το μοναχόδενδρο του Ελύτη./ Την ελιά του Μαβίλη./ Το κυπαρίσσι του Παπαδίτσα./ Το δάσος λέξεων του Κατσαρού./ Το αγέρωχο καραγάτσι του Αναγνωστάκη./ Την καρυδιά με τον βαρύ ίσκιο του Σεφέρη./ Το μαυροδάσος του Μέσκου./ Κι ανάμεσά τους εμείς οι νεότεροι./ Ταπεινοί θάμνοι οι περισσότεροι./…” Από το ποίημα “Το δάσος του Γιάννη Κουβαρά.



Τα “Σπίτια της Καρδιάς” της Αγγελικής Κίτσου






Υστερα από το Ηράκλειο, στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, και την Αθήνα, στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, και στην πόλη μας, στο Νεώριο Μόρο, όπου στεγάζεται ο Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Χανίων, η έκθεση φωτογραφίας και η παρουσίαση του βιβλίου – λευκώματος με θέμα “Σπίτια της καρδιάς” της Αγγελικής Κίτσου – Μαγαράκη. Πάντα άξιοι οι άνθρωποι της ιδιαίτερα δραστήριας Αδελφότητας Μικρασιατών Ν. Χανίων, με επικεφαλής την πρόεδρό τους Στέλλα Γκοτζάνη – Χαριτάκη, όπως και η σε ρόλο συντονίστριας καλή μου φίλη Αργυρώ Χανιωτάκη – Σμυρλάκη, που είχαν την ευθύνη της διοργάνωσης. Ευλογημένη η στιγμή της απόφασής τους…

Κοσμοπλημμύρα στο Νεώριο Μόρο, στην παρουσίαση των “Σπιτιών της καρδιάς” το βράδυ της περασμένης Τετάρτης, 15 Μαρτίου (η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι 22 Μαρτίου), διάχυτη η συγκίνηση στην όλη ατμόσφαιρα. Εργα ζωής για την Αγγελική το βιβλίο της, ένα ιδιαίτερα καλαίσθητο λεύκωμα 500 σελίδων και οι 400 τόσες φωτογραφίες της. Όνειρα ζωής που πήραν σάρκα και οστά, ύστερα από 11 ταξίδια της δασκάλας – συγγραφέα – φωτογράφου μικρασιάτισσας από πατέρα και μητέρα Αγγελικής Κίτσου. Σταλαγμίτες και σταλακτίτες μνήμης. Για εκείνην, από μια πατρίδα που δεν γνώρισε, που την κουβαλούσε, όμως, ακέραια στο νου και στην καρδιά της. Για τις κόρες της και σ’ όλες τις κόρες και τους γιους που έχουν ρίζες από τις “αλησμόνητες πατρίδες”. Όπως τις γυναίκες της Αδελφότητας που τραγούδησαν διανθίζοντας την παρουσίαση. Και, βέβαια, για τους όπου γης Ελληνες, που επιμένουν να θυμούνται!

«Σπίτια των αλησμόνητων πατρίδων, σπίτια πετρολάλητα από την Κωνσταντινούπολη και την Ανατολική Θράκη, από την Προποντίδα, τη Βιθυνία και τον Πόντο μέχρι τη Νότια Μικρασία, από την Καππαδοκία μέχρι τις “αμμουδιές του Ομήρου”, σας ονειρεύτηκα, σας γνώρισα, αφουγκράστηκα τη σιωπή σας, σας ένιωσα και τώρα σας εμπιστεύομαι την καρδιά μου», γράφει στο τέλος του προλόγου του βιβλίου της η συγγραφέας. Κι εμείς όλοι όσοι “μεταλάβαμε” στο Νεώριο του Μόρο, απ’ το δισκοπότηρο της δικής σου συγκίνησης, τα ονειρευτήκαμε, τα γνωρίσαμε και τ’ αγαπήσαμε, Αγγελική!

Χανιώτικα νέα (21.03.2017)

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

ΧΡΥΣΑ

Πατριδογνωσίας το ανάγνωσμα








Γράφει ι Χρύσα Κακατσάκη

Όταν οι εθνικές καρπαζιές, χρόνια τώρα, διαδέχονται η μία την άλλη, τότε παίρνεις μολύβι και χαρτί και κάνεις ταμείο.


[..]Η δική μου  Ελλάδα  ισορροπεί σαν ακροβάτης ανάμεσα σ’ Ανατολή και Δύση και ακούει βερεσέ αυτούς που με τόση ευκολία ξεστομίζουν εκείνο το απόλυτο και κατηγορηματικό «ανήκομεν». Μυρίζει Καβάφη, αποδημίες και μεταναστεύσεις, απελευθερωτική εξωστρέφεια και όχι κλειστοφοβικά σύνδρομα. Στη δική μου Ελλάδα το ζεϊμπέκικο το χορεύουν μόνο άντρες, σκυφτοί, σε μια συνομιλία με τα έγκατα των συσσωρευμένων ερωτικών νταλκάδων και όχι φιγουρατζήδες με απωθημένα μπαλαρίνας για να εισπράττουν παλαμάκια. Έχει σουβλατζίδικα και όχι souvlakerie. Μερακλώνει με τις πενιές του Βαμβακάρη και του Τσιτσάνη και όχι με τα σκυλάδικα. Στους δρόμους της βαδίζει αλά μπρατσέτα ο Μέγας Ανατολικός του Εμπειρίκου και ο Μεγάλος Ερωτικός του Χατζιδάκι. Τις αρχαιότητες τις φροντίζει με μητρική στοργή ο σαλός από την Ελευσίνα στην «Αγέλαστο Πέτρα» του Κουτσαφτή και όχι οι τα φαιά φορούντες και περί ηθικής λαλούντες. Περιλαμβάνει στα λεξικά της τις αμετάφραστες λέξεις της λεβεντιάς και του φιλότιμου και στη δισκοθήκη της την περηφάνια στη φωνή του Μπιθικώτση, το λυγμό του Καζαντζίδη, την οικουμενικότητα του Μίκη και τους καλαματιανούς του Σκαλκώτα. Η ποίηση βρίσκει την καλή και τη γλυκιά της ώρα στις κρητικές μαντινάδες, στα ηπειρώτικα μοιρολόγια και στους νησιώτικους μπάλους. Κάπου εκεί εκφράζεται και μια από τις πιο αρχέγονες μορφές συλλογικότητας με το πάνδημο πένθος και το ομαδικό ξεφάντωμα των πανηγυριών.
Η δική μου Ελλάδα πόρρω απέχει από τη γραφικότητα των τουριστικών καρτ ποστάλ με τους βασιλικούς στα παραθύρια, τις ασβεστωμένες αυλές και τα ερημικά ξωκλήσια. Δεν στέκεται στη γαλάζια κουνουπιέρα του ουρανού ούτε στα καλοσιδερωμένα σεντόνια της θάλασσας. Φυλάσσει στις θυρίδες της μνήμης τα παραπήγματα των εξόριστων στα ξερονήσια. H πυξίδα σημαδεύει μονίμως την Ιθάκη και όχι τη Μύκονο. Μειδιά στις γελοιογραφίες του Μποστ και του Αρκά και ανασαίνει στις ώχρες του Κόντογλου και στις γεωμετρίες του Μόραλη. Έχει στα καφενεία της ψάθινες καρέκλες και όχι πλαστικές και στα τραπεζάκια τους κελαρύζουν ισοβίως τα ζάρια του ταβλιού, στα διαλείμματα πολιτικών τσακωμών ανάμεσα σε τρικουπικούς και δηληγιαννικούς, βενιζελικούς και φιλοβασιλικούς, μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς. Λίγο πιο κάτω, στις λαϊκές της αγορές πουλάνε ευωδιαστά λεμόνια από τη Λακωνία και όχι κίτρινα λουστραρισμένα μπαλονάκια από την Αργεντινή. Η δική μου Ελλάδα φυλάσσει στο σεντούκι με τα προικιά της την τσαχπινιά στο βλέμμα του Καραγκιόζη και όχι τις κωλοτούμπες του Χατζατζάρη και στο κελάρι της κρασί από τα πιθάρια του Μίνωα. Ταυτίζεται, δηλαδή, με την αναζήτηση της ελληνικότητας, όπως την οραματίστηκε η γενιά του ‘30. Όχι σαν μια ηδονική αυταπάτη ή απλά ένα πνευματικό αντίβαρο στην καταβαράθρωση της Μεγάλης Ιδέας, αλλά σαν τη σωστή κίνηση ενός ψύχραιμου ναυαγού που πιάστηκε από τη σανίδα της τέχνης και του πολιτισμού για να βγει στη στεριά.
Στην άλλη όψη του νομίσματος, βρίσκεται εκείνη του ρεαλισμού. Γεννηθήτω τόπος με αετόμορφα ψηλά βουνά, θαλασσοφαγωμένους βράχους και ακατάλυτο φως, είπε ο Θεός. Και εγένετο Ελλάδα. Τσιμέντο να γίνει, αποφάσισε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και τσιμέντο έγινε. Γεννηθήτω μεζονέτα, πρόσταξε ο νεοπλουτισμός και εγένετο μεζονέτα. Με δανεικά βεβαίως βεβαίως. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι οι Ευρωπαίοι άρχισαν να μας παίρνουν στα σοβαρά το 1824, όταν μας έδωσαν το πρώτο δάνειο οι Εγγλέζοι. Μόνο που προσωπικά δεν ξέρω κανέναν Έλληνα πολιτικό (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων) ο οποίος να έχει ιδιαίτερη κλίση στη σοβαρότητα. Έκτοτε, στο σώμα αυτής της χώρας ασέλγησαν κατά συρροήν και ασυστόλως Άγγλοι, Γάλλοι Πορτογάλοι, εγχώριοι αετονύχηδες και διεθνή αρπακτικά. Μια χώρα- Μήδεια και αυτή από τη μεριά της, που όμως δεν έχει καν το κουράγιο να σκοτώσει τα παιδιά της μια κι έξω, αλλά τα ροκανίζει αργά και βασανιστικά. Και κώνειο κερνάει.. έτσι για να τηρείται η παράδοση με τον Σωκράτη. Προβάλλει σε σινεμασκόπ την ταινία «Ο κλέψας του κλέψαντος». Πρώτη αυτή κλέβει τους πολίτες, μετά οι πολίτες ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί το παγκάρι. Σε απόσταση αναπνοής τα βάθρα από τα βάραθρα, η φουστανέλα από τον Αρμάνι, οι θυμικές καταιγίδες από τις ναυαγοσωστικές προθέσεις, ο οίστρος της ζωής από τον φόβο του θανάτου.
Έχει όμως και άλλα «αξιοθέατα». Τη Λερναία Ύδρα της γραφειοκρατίας, μια διαχρονικά χαίνουσα πληγή, που απομυζά κάθε ικμάδα αντοχής στο παράλογο. Τα δένδρα που πληγώναμε στις Σκουριές και στα καμένα δάση. Τα μετάλλια αυτών που στέκονται στις ουρές των νοσοκομείων για ένα ράντσο. Τα κορνιζαρισμένα πτυχία των νέων στην αχανή γκαλερί της ανεργίας. Ακόμη και το αρχαίο της παρελθόν το καπηλεύεται με τους όρους του πιο άθλιου μάρκετινγκ. Σαν μια ακάλυπτη επιταγή που σχεδόν τίποτα δεν κράτησε από την παρακαταθήκη των ένδοξων προγόνων. Η αξιοκρατία, για την οποία μιλούσε ο Περικλής στον «Επιτάφιο», αντικαταστάθηκε από τη δικτατορία των μετρίων, οι δημοκρατικοί θεσμοί που υπήρξαν η πεμπτουσία της πόλης- κράτους μετατράπηκαν σε κενά νοήματος και από τα παραθυράκια του νόμου τρυπώνει ο τυχοδιωκτισμός, οι αρπαχτές, η διαφθορά και η προχειρότητα. Πουθενά η Τίσις και η Νέμεσις για να τιμωρηθούν εκείνοι που επράξαν το κακό. Κι όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι και αδυνατεί να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού της, τότε καιροφυλακτεί με περισσή αδημονία ώστε να καρπωθεί κάποια καλλιτεχνική ή αθλητική διάκριση που θα της φέρουν για πεσκέσι τα τέκνα της από το εξωτερικό. Ποτέ δεν βοήθησε τους πολίτες της να ξεπεράσουν αυτό το δεινό οξύμωρο ανάμεσα στην αγάπη για την πατρίδα και την απέχθεια προς το κράτος.
Ποια Πυθία, λοιπόν, θα μας πει αν στο φυλετικό αίνιγμα αυτού του τόπου υπερτερεί το ανάδελφο έθνος ή η ιστορική φάρσα. Όσο στη βυζαντινή αντιφωνία ο αριστερός ψάλτης Γ. Ρίτσος βροντοφωνάζει «τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις» τόσο δεξιός Γ. Σεφέρης ψιθυρίζει «όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει». Πάνω εκεί ωστόσο, να σου πετιέται το DΝΑ του διονυσιασμού, που καταπίνει τις πίκρες και τις αδικίες και στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα αντιτάσσει τους ήχους ενός ευφρόσυνου τσιφτετελιού, που όλα τα αθωώνει και όλα τα ξεπλένει.
«Βγάζω φλας αλλά δεν στρίβω, τη ζωή μου προσπερνάω
και ώπα είπα λέω, ώπα κοίτα με γελώ, δεν κλαίω».

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

ΕΥΔΟΚΙΑ


"Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ" ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ






Όπως και στα Χανιά, όπου δόθηκαν τέσσερις  παραστάσεις, τρεις στο Πνευματικό Κέντρο και μία στο 7ο Γυμνάσιο...

Απόλυτα επιτυχημένες και στο Ηράκλειο οι δυο τελευταίες(;) παραστάσεις του έργου "Ο Βασιλιάς των Ονείρων" της Ευδοκίας Σκορδαλά- Κακατσάκη που δόθηκαν χθες Σάββατο, 18 Μαρτίου στο πλαίσιο των 'Πολιτιστικών Αγώνων Ηρακλείου 2017", στον Θεατρικό Σταθμό της Πόλης, από τον Σύλλογο των Φίλων Θεάτρου Χανίων, σε σκηνοθεσία της Μαρίας Ραμουτσάκη, μουσική επιμέλεια της Ελένης Καρμπαδάκη, σκηνικά - κοστούμια της Μικέλας Παπαδουλάκη, χορογραφία  της Βασιλικής Ντουντουλάκη και με πρωταγωνιστές στον ρόλο του Βασιλιά τον  Κώστα Βερονίκη και στον ρόλο του Μαύρου Καβαλάρη τον και πρόεδρο του Συλλόγου Νάσο Αθανασόπουλο.*



Έκδηλα συγκινημένη στο τέλος των παραστάσεων η Συγγραφέας ευχαρίστησε όλες και όλους που συμμετείχαν στην όμορφη αυτή προσπάθεια του εμείς, κάτω από τη σημαία του Συλλόγου των Φίλων Θεάτρου Χανίων, και βέβαια τον κόσμο που αθρόως προσήλθε, με εισιτήριο τρόφιμα μακράς διάρκειας και φάρμακα για την ενίσχυση του Κοινωνικού Παντοπωλείου της Αντιπεριφέρειας Ηρακλείου και του Κοινωνικού Ιατρείου Φαρμακευτικήε Αλληλεγγύης Ηρακλείου.



* ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ


Απόδοση Σεναρίου - Σκηνοθεσία: Μαρία Ραμουτσάκη....
Ειδικά Εφέ- Γραφικά: Εβίνα Μπασιά.
Μακιγιάζ: Ξένια Ζάχου.
Μουσική επιμέλεια: Ελένη Καρμπαδάκη.
Σκηνικά - Κοστούμια: Μικέλα Παπαδουλάκη.
Κατασκευή σκηνικών: Έλενα Αθανασοπούλου - Χριστίνα Βεριβάκη -
Γιούλα Κανιτσάκη - Ντένια Καραβασιλειάδη - Σοφία Κοκολογιάννη -
Εύα Κουκουράκη - Γιάννης Πατούρας - Μαρία Ραμουτσάκη.
Κατασκευή αλόγου: Αμαλία Καρκούλια.
Φωτογραφία: Δημήτρης Μπαρούνης.
Χορογραφίες: Βασιλική Ντουντουλάκη - Jazz Train Studio.

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):

Ύπνος: Σπύρος Κοσμάς.
Ξύπνιος: Γιάννης Πατεράκης.
Αφηγήτρια: Σοφία Κοκολογιάννη.
Ονειράκια: Δέσποινα Τραχαλάκη - Γιούλα Κανιτσάκη - Χριστίνα Βεριβάκη - Γιώργος Τακτικάκης - Χρυσούλα Ψυλλάκη.
Βασιλιάς των Ονείρων: Κώστας Βερονίκης.
Βρύση: Έλενα Αθανασοπούλου.
Ναυτικός: Γιάννης Πατεράκης.
Κορίτσι του πολέμου: Βενετία Κοντογιάννη.
Γυναίκα: Αθηνά Καπνισάκη.
Άνδρας: Σπύρος Κοσμάς.
Τυφλή Γυναίκα: Ντένια Καραβασιλειάδη.
Εφιάλτης: Νάσος Αθανασόπουλος.
Κακά Όνειρα: Λίνα Κελαϊδή - Μικέλα Παπαδουλάκη.

Πουλιά που τραγουδούν: Αθηνά Καπνισάκη (κιθάρα- φώνη) - Ειρήνη Κουφογιαννάκη - Μαρία Παπαδογιάννη - Βενετία Φλεμετάκη - Τόνια Φραγκιουδάκη.

Θα ακουστεί "Το τραγούδι των Πουλιών", σε σύνθεση της Μαρίας Παπαδογιάννη και στίχους της Δέσποινας Τραχαλάκη, που γράφτηκε ειδικά για την παράσταση.

Πουλιά που χορεύουν: Μίνα Κόρακα - Ιωάννα Κούρπα - Μιχαέλα Περράκη - Νεκταρία Σταματουλάκη.




ΠΟΙΗΣΗ


ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥ 1880 - Πίνακας του Γιώργου Ροϊλού


Πατρίδα του ποιητή
το τραγούδι ενός σπουργίτη,
που χορταίνει μ’ άλλους εφτά την πείνα του
σε μια ρώγα από σταφύλι.
Πατρίδα του ποιητή
μια τόση δα δέσμη φωτός,
που μπαίνει από έναν μικροσκοπικό φεγγίτη
μιας σκοτεινής φυλακής.
Πατρίδα του ποιητἠ
η ευωδία του μόνου τριαντάφυλλου
που βρήκε ο χειμώνα
στον απέραντο τριανταφυλλώνα.
Πατρίδα του ποιητή
το άγγιγμα του χεριού της μητέρας,
που θέλει να πάρει τον πυρετό
από το μέτωπο του παιδιού της
Πατρίδα του ποιητή
η γεύση του κοκκινάπιδου στον ουρανίσκο,
που παραμένει να του θυμίζει
την παιδική του ηλικία.

Πατρίδες του ποιητή οι αισθήσεις του.
Πατρίδα του ποιητή η καρδιά του.



Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

(αδημοσίευτο)

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

3ο ΔΗΜ. ΣΧ. ΚΙΣΑΜΟΥ
ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΘΡΑΝΙΟΥ




Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Τρία απ’ τα πρώτα φετινά “μυστικά του θρανίου”, έτσι όπως είναι γραμμένα στο τελευταίο (18ο) τεύχος του ομώνυμου περιοδικού του 3ου Δημ. Σχ. Κισάμου, συν τον πίνακα περιεχομένων όλων των πρώτων φετινών μυστικών, φιλοξενούνται στον σημερινό Παιδότοπο. Σαν δείγματα μιας πραγματικά εξαιρετικής προσπάθειας που συνεχίζεται με ενθουσιασμό και υπευθυνότητα “με γνώση και με τρόπο” από δασκάλους και μαθητές για 9η συνεχή σχολική χρονιά. «Είμαστε χαρούμενοι γιατί καταφέραμε να εκπληρώσουμε ένα όνειρό μας, την έκδοση του 18ου τεύχους», μας λένε, μεταξύ των άλλων, στον πρόλογό τους οι μαθητές και οι δάσκαλοι του Σχολείου, με πρώτο βέβαια τον και καλό μου φίλο διευθυντή τους Αντώνη Σπανουδάκη, που είχε την καλοσύνη να μου το στείλει μαζί με το προηγούμενο τεύχος. Να δηλώσω κι εγώ τη χαρά μου και να σας συγχαρώ, καλά μου Καστελλιανάκια και αγαπημένοι μου συνάδελφοι! Υπόδειγμα μαθητικού περιοδικού τα “Μυστικά” σας, που κι αν έχουν φιλοξενηθεί στον Παιδότοπο! Καλή συνέχεια!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Επίσκεψη στο Μουσείο
της Ελεύθερνας






Το Νοέμβριο επισκεφθήκαμε το Μουσείο της Αρχαίας Ελεύθερνας. Το μουσείο αυτό εγκαινιάστηκε το καλοκαίρι από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και περιμέναμε με ανυπομονησία όλα τα παιδιά να το δούμε από κοντά.
Ξεκινήσαμε το πρωί τα παιδιά της Πέμπτης και της Εκτης τάξης. Τα παιδιά της Τρίτης και της Τετάρτης είχαν πάει άλλη ημέρα. Η διαδρομή ήταν αρκετά μακρινή αλλά όμορφη. Το μουσείο βρίσκεται στο νομό Ρεθύμνου, κοντά στη Μονή Αρκαδίου.
Μόλις φτάσαμε, κατεβήκαμε από το λεωφορείο και το κοιτάξαμε μαγεμένοι. Το κτήριο είναι χτισμένο σ’ ένα ψηλό μέρος, μέσα σε ελιές. Είναι μοντέρνο και περιμέναμε με αγωνία να μπούμε μέσα.
Οι υπεύθυνοι του μουσείου μας καλωσόρισαν χαρούμενοι. Μας μοίρασαν από ένα μαξιλάρι και ένα πινακάκι. Μας παρακάλεσαν να κάνουμε ησυχία και να καθίσουμε στα μαξιλαράκια μας.
Επειτα μας έδειξαν ένα στρογγυλό πράγμα που άστραφτε. Ο κύριος που μας τα εξηγούσε μας ρώτησε τι ήταν. Εμείς όλοι σχεδόν απαντήσαμε πως ήταν ασπίδα. Νομίζαμε μάλιστα ότι ήταν χρυσή επειδή άστραφτε. Ομως δεν ήταν χρυσή αλλά χάλκινη και ότι δεν ήταν ασπίδα αλλά καπάκι ενός σκεύους που μέσα φύλαγαν τη στάχτη των νεκρών πολεμιστών. Οπως η ασπίδα τους προστάτευε τη ζωή όταν πολεμούσαν, έτσι τους φύλαγε και όταν πέθαιναν στον πόλεμο. […]
Υπήρχε και κάτι άλλο, πολύ ωραίο και μας έκανε μεγάλη εντύπωση.
Ενα γυναικείο άγαλμα που ένα ακριβώς ίδιο βρίσκεται σε ευρωπαϊκό μουσείο. Τα αγάλματα αυτά τα ονόμασαν “Δίδυμες κόρες” γιατί οι έρευνες έδειξαν ότι κατασκευάστηκαν από το ίδιο υλικό, την ίδια εποχή. Η πέτρα από την οποία κατασκευάστηκαν και τα δύο αγάλματα ήταν από την περιοχή της Ελεύθερνας.
Είδαμε, επίσης, σε μία μεγάλη προθήκη μια αναπαράσταση για το πώς έκαιγαν τους νεκρούς και πώς έβαζαν τη στάχτη σε ειδικά σκεύη, τα οποία σκέπαζαν με στρογγυλά καπάκια που έμοιαζαν με ασπίδες. Οταν κατασκεύαζαν αυτά τα καπάκια ήταν γυαλιστερά και χρυσαφένια, όσο όμως περνούσε ο καιρός άλλαζαν χρώμα και πρασίνιζαν γιατί ήταν κατασκευασμένα από χαλκό.
Στη συνέχεια μας έδειξαν σε μια μεγάλη οθόνη τη νεκρόπολη της Ελεύθερνας, όπου βρέθηκαν όλες οι αρχαιότητες και με τις ανάλογες εικόνες την έφτιαξαν όπως ακριβώς ήταν.
Τελειώνοντας η ξενάγηση, ευχαριστήσαμε τους υπεύθυνους, οι οποίοι μας είπαν ότι μπορούμε να πάρουμε τις εργασίες που συμπληρώσαμε για να θυμόμαστε το μουσείο και ότι ήμασταν το πρώτο σχολείο από όλη την Κρήτη που τους επισκεφθήκαμε.
Θα ήθελα πολύ να ξαναπάω γιατί αυτό το μουσείο έχει κάτι το διαφορετικό. Φυσικά ποτέ δε θα είναι ίδιο, αφού κάθε χρόνο θα ανανεώνεται και θα συμπληρώνεται από νέα ευρήματα.
Χαραλαμπάκης Γιώργος, Τάξη Ε’


Το τραγούδι μας για τα τροχαία ατυχήματα





Η πρόταση έγινε από τον κύριο Αντώνη. Ο κύριος Γιώργος, η κυρία Λίτσα και εμείς δεχτήκαμε με χαρά. Το θέμα μας; Τα τροχαία ατυχήματα και η πρόληψη τους.
Καθίσαμε, συζητήσαμε, συγκεντρώσαμε τις απόψεις μας και καταλήξαμε στον τίτλο του τραγουδιού. Στη συνέχεια, σιγά – σιγά σχεδιάσαμε τους στίχους με βάση την απροσεξία των ανθρώπων που οδηγούν στο δρόμο χωρίς να υπολογίζουν τον κίνδυνο που πάντα τους ακολουθεί.
Οι στίχοι του τραγουδιού μιλάνε για μια τετραμελή οικογένεια που ταξίδευε με ένα πατέρα – οδηγό απρόσεχτο. Ένα πατέρα – οδηγό που δεν τηρούσε τους κανόνες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Αυτό όμως είχε σαν αποτέλεσμα όλη η οικογένεια να υποστεί τις ανάλογες συνέπειες.
Σιγά – σιγά αρχίσαμε να δίνουμε στο τραγούδι μουσική και ρυθμό.
Την ενορχήστρωση έκανε ο κύριος Γιώργος Δημόπουλος και μετά -από αρκετή προσπάθεια το παρουσιάσαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Κισάμου σε εκδήλωση για την πρόληψη των τροχαίων ατυχημάτων.
Πετράκη Νικολέτα
Τάξη Ε’

…Το τραγούδι μας!!!

Μπαμπά μην τρέχεις
Σου ‘λεγα μπαμπά μην τρέχεις
μου ‘λεγες ότι προσέχεις …
να μην ανησυχώ.
Σου ‘λεγα να βάζεις ζώνη
σαν κερί η ζωή τελειώνει…
δεν το ‘ξερες αυτό;
Πάντα γρήγορα να φτάσεις
όλους να τους προσπεράσεις …
τι κέρδισες μ’ αυτό;
Σ’ έβλεπα συχνά να πίνεις
Σημασία να μη δίνεις …
πώς το ‘κανες αυτό;
Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ; Θυμάμαι, κλαίω και πονώ.
Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ;
Να μην πονέσετε ως πόνεσα εγώ.

Χανιώτικα νέα (18.03.2017)
Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ;
Σας το φωνάζω γιατί σας αγαπώ.


Επίσκεψη στο Ναυτικό Μουσείο Χανίων



Τον Νοέμβριο, τα παιδιά της πρώτης και της δευτέρας τάξης, πήγαμε στα Χανιά. Επισκεφθήκαμε την παλιά πόλη και το Ναυτικό Μουσείο.
Το πρωί, ανεβήκαμε στο λεωφορείο, καθίσαμε στις θέσεις μας και βάλαμε τις ζώνες μας. Λέγαμε αστεία, κουβεντιάζαμε και γελάγαμε μέχρι που φτάσαμε.
Οταν φτάσαμε, καθίσαμε και φάγαμε το φαγητό μας. Μετά κάναμε περίπατο και γνωρίσαμε την παλιά πόλη και είδαμε το παλιό λιμάνι μα τον παλιό φάρο του. Μας έκαναν εντύπωση τα στενά δρομάκια που περπατήσαμε. Στη συνέχεια επιστρέψαμε και μπήκαμε στο Ναυτικό Μουσείο. Μας ξενάγησε μια κοπέλα και είδαμε πολλά πράγματα, όπως: Προπέλες, άγκυρες, τορπίλες, μινιατούρες, καράβια, κοχύλια και διάφορα ψάρια.
Μετά μπήκαμε και σε ένα χώρο που έμοιαζε σαν να ήμασταν σε υποβρύχιο.
Στο τέλος ζωγραφίσαμε.
Φεύγοντας και πριν μπούμε στο λεωφορείο να γυρίσουμε πίσω, περάσαμε και από ένα μνημείο που φαινόταν ένα χέρι. Οπως μας εξήγησαν οι κυρίες μας ήταν ένα μνημείο για να μας θυμίζει το πλοίο “ΗΡΑΚΛΕΙΟ” που βούλιαξε παλιά, ενώ ταξίδευε για την Αθήνα. Η εκδρομή μας αυτή ήταν πολύ ωραία.
Γεωργακάκης Δημήτρης, Γεωργιλάς Κων/νος, Διαμαντάκη Ελευθερία, Κλωστράκης Γεώργιος, Κουφάκης Μ. Γιάννης, Κουφάκης Ν. Γιάννης, Λεκοτονετάκης Κων/νος, Λουκάκης Παναγιώτης, Μαραθάκης Γιάννης, Μπαργιωτάκης Μανώλης, Μπατσάκης Απόστολος, Μυλωνάκη Βασιλεία, Πετράκη Ζωή.
Τάξη: Β’

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

"Μέσα στο βράχο σύναξα το γαίμα στάλα – στάλα"





Κατάθεση ψυχής, μια ακόμα κατάθεση ψυχή της Μαρινέλλας Βλαχάκη, που της δόθηκε παιδιόθεν η χάρη να θεάται με άκρα ευαισθησία, αλλά και μ’ ένα μοναδικό δυναμισμό ταυτόχρονα, τον κόσμο και τα δρώμενα, και, βέβαια, μια ακόμα προσφορά αγάπης στο πολιτισμικό γίγνεσθαι του τόπου μας, η θεατρική παράσταση “Σιλάνς Σιλβουπλέ” της “Βιολέττας” της, της Θεατρικής Εταιρείας της. Λάβετε φάγετε την αδυναμία μου η φωνή της σ’ ένα πρώτο άκουσμα. Πίετε, πάντες, εκ της δυνάμεώς μου σ’ ένα δεύτερο. Τυχεροί όσοι έχουμε παρακολουθήσει την παράσταση και την ακούσαμε. Είτε είχαμε είτε δεν είχαμε διαβάσει το ομώνυμο βιβλίο της που κυκλοφορήθηκε για πρώτη φορά το 2006 απ’ τον “Κέδρο”, ταράζοντας τα τοπικά, και όχι μόνο, λογοτεχνικά ύδατα. Εξίσου τυχεροί και όσοι θα πάτε στο Ωδείο της πόλεώς μας για να την ακούσετε. Προλαβαίνετε! Σήμερα Παρασκευή στις 9μ.μ., αύριο Σάββατο πάλι στις 9μ.μ. και μεθαύριο Κυριακή στις 7.30μ.μ. οι τελευταίες παραστάσεις…

«Πάντα όταν η μαμά μιλάει με κάποιον κι εγώ πλησιάζω εκείνη λέει σιλάνς σιλβουπλέ, κι αλλάζει η κουβέντα. Νομίζω ότι το σπίτι μας, το χωριό μας, ο κόσμος όλος είναι χτισμένος από μυστικά… Στο σπίτι μας μιλάμε φανερά και ελληνικά μόνο για την κατσίκα μας, για τις ιστορίες από το Παρίσι,για τους πεθαμένους, για τα μνημόσυνα και για τα κακά όνειρα της μαμάς»… Ενα κορίτσι, σ’ ένα χωριό της Κρήτης. Ενα κορίτσι την κοντινή μα και τόσο μακρινή ταυτόχρονα δεκαετία του 1960. Ενα κορίτσι σημαδεμένο από απώλειες, που αισθάνεται σαν την καλαμιά στον κάμπο, με μόνους φίλους τα ζώα. Ενα κορίτσι που βιώνει στο πετσί του την αμορφωσιά, τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες και φυτοζωεί κάτω από την κυριαρχία της σιωπής, στο έλεος των εφιαλτών του. Ενα κορίτσι, που κάποια στιγμή, αρχίζει να γράφει τις σκέψεις του σε χαρτάκια που τα κρύβει στη σχισμάδα ενός βράχου, σαν σπόρους ενός μελλοντικού κυκλάμινου, ενός βιβλίου, που θα γίνει και θεατρική παράσταση, λέμε τώρα… Ποιος είπε ότι δολοφονείται η ελπίδα; Ποιος είπε ότι και μέσα στη μαύρη μαυρίλα δεν υπάρχει μια ιδέα φωτός;

«Κυκλάμινο, κυκλάμινο στου βράχου τη σχισμάδα/ πού βρήκες χρώματα κι ανθείς πού μίσχο και σαλεύεις». Η πρώτη στροφή -από το “λιανοτράγουδο” “Κουβέντα μ’ ένα λουλούδι” του Γιάννη Ρίτσου στον νου μου με το που άρχισε η παράσταση κι έκαμαν την εμφάνισή τους μέσα από τη βαθιά σχισμή ενός βράχου τα καλά κρυμμένα μυστικά μιας ζωής σε κοινή θέα. «Μέσα στο βράχο σύναξα το γαίμα στάλα – στάλα/ μαντήλι ρόδινο έπλεξα κι ήλιο μαζεύω τώρα». Και η δεύτερη στροφή απ’ το ίδιο λιανοτράγουδο αμέσως μετά, για να μείνει μόνη της στη συνέχεια μέχρι τέλους. Τι γενναία πράξη η συγγραφή του “Σιλάνς Σιλβουπλέ” και τι γενναία απόφαση η μεταφορά του στο θεατρικό σανίδι από τη συγγραφέα του! «Τίποτα δεν αλλάζει αν εμείς οι ίδιοι δεν σηκωθούμε πάλι όρθιοι και δεν αρχίσουμε να βάζουμε τη μια πέτρα πάνω στην άλλη», γράφει η συγγραφέας Kimberley Freeman στο βιβλίο της “Η σιωπή του Φάρου”, που έτυχε να διαβάζω την ημέρα που είδα την παράσταση.

Για μια παράσταση «ποιητική, υψηλής αισθητικής, παλλόμενη από συγκρατημένη συγκίνηση, δίχως ίχνος βερμπαλισμού, με ρυθμό γρήγορο και συμμετρικό», κάνει λόγο ο και καλός μου φίλος γνωστός σκηνοθέτης (τελευταία δουλειά του το ντοκιμαντέρ “Ο ελκόμενος επί κρημνού, Κρήτη 1947”, που προβλήθηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη) Κώστας Νταντινάκης και απονέμει τα εύσημα στη Μαρινέλλα, αποκαλώντας την “μπρεχτική” ηθοποιό, όσο και στη Μυρτώ Τσιγκουνάκη που υποδύθηκε τη μικρή ηρωίδα. Ενθουσιώδης, ωστόσο, ήταν ο σχολιασμός της παράστασης και από όλους που την είδαν. Εχει τον δικό της τρόπο η Μαρινέλλα να λειτουργεί το “εμείς” της “Βιολέττας” της, ποιος την πιάνει προπάντων, όταν έχει, όπως στο “Σιλάνς σιλβουπλέ” και τον γιο της, τον Λεωνίδα Μαριδάκη, μαζί της επί σκηνής, σε ρόλο μουσικού σχολιαστή!

Χανιώτικα νέα (17.03.2017)

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

ΕΥΔΟΚΙΑ


ΣΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ Ι. Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ



Γράφει η Ευδοκία Σκορδαλά- Κακατσάκη

Να είναι ένας πεντάγνωμος Μάρτης, κατσούφης και μελαγχολικός, να είναι πρωί και να βρίσκεσαι ανάμεσα στα παιδιά των Νηπιαγωγείων των Εκπαιδευτηρίων Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου! Να σε διαποτίζουν ως τα κατάβαθα της ψυχής σου παιδιάστικες μοσχοβολιές, καμωμένες από αθωότητα και τρυφεράδα, να σε κοιτούν ήλιοι φεγγοβόλοι, τα ματάκια τους, να σε κερνούν χαμόγελα κι αγκαλιές... να συζητάς μαζί τους με πολύ σοβαρότητα για τα παραμύθια σου και για χίλια μύρια άλλα πράγματα, να σε μαγεύει η...... σοφία τους, να τους δείχνεις πώς να φτιάχνουν χάρτινα αστεράκια... να κυλούν τα λεπτά κι οι ώρες χωρίς να το καταλαβαίνεις, χωρίς να νοιάζεσαι για τις διαθέσεις του Μάρτη, γιατί έχεις γύρω και μέσα σου ολάκερη και λιόχαρη την Άνοιξη!... Και με το πιο όμορφο χαμόγελό σου να φωτογραφίζεσαι μαζί της-τους!!!...Κι ύστερα να πρέπει να την-τα αποχαιρετίσεις, νιώθοντας κιόλας νοσταλγία... 

   




ΥΓ: Ναι, πέρασα καλά, πολύ καλά, το πρωινό της Τετάρτης, 15 του Μάρτη, στον φιλόξενο κι όμορφο χώρο της βιβλιοθήκης, Άγγελε Μητρέλη! Κι σ' ευχαριστώ πολύ, για την συνεργασία! Πάμπολλα ευχαριστώ και στα υπέροχα παιδιά και στις Νηπιαγωγούς, και στον φίλο και διευθυντή Βαγγέλη Ηλιόπουλο, για την πρόσκληση! Σας ευχαριστώ!!!

ΕΥΔΟΚΙΑ


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ ΧΑΝΙΩΝ

ΚΑΙ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ «Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ»



 
Ο Σύλλογος Φίλων Θεάτρου Χανίων, μετά από τα Χανιά , παρουσιάζει, για δύο ακόμη παραστάσεις,  το  έργο της Ευδοκίας Σκορδαλά – Κακατσάκη  "Ο Βασιλιάς των Ονείρων"  ( Σκηνοθεσία: Μαρίας Ραμουτσάκη,  Μουσική επιμέλεια: Ελένη Καρμπαδάκη,.Σκηνικά - Κοστούμια: Μικέλα Παπαδουλάκη, Χορογραφία: Βασιλική Ντουντουλάκη).στο Ηράκλειο, και συγκεκριμένα  στον Θεατρικό Σταθμό, το Σάββατο 18 Μαρτίου,  στις 17:30 και 19:00,  σε συνδιοργάνωση: με την Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου

Και εδώ, όπως και στα Χανιά, όπου δόθηκαν τέσσερις παραστάσεις (τρεις στο Πνευματικό Κέντρο και μια στο 7ο Γυμνάσιο) με πολύ  μεγάλη προσέλευση κόσμου,, η είσοδος θα είναι με κοινωνικό εισιτήριο (τρόφιμα μακράς διαρκείας και φάρμακα).

«Ο Βασιλιάς των Ονείρων» (Βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου) της Ευδοκίας Σκορδαλά-Κακατσάκη κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε βιβλίο από τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ (εικονογράφηση Λιάνας Δενεζἀκη) το 2001 και επανεκδόθηκε πολλές φορές. Το 2015 επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ (σε νέα εικονογράφηση της Λιάνας Δενεζάκη) συνοδευόμενο από CD με τραγούδι (στίχοι: Ευδοκίας Σκορδαλά – Κακατσάκη, μουσική-ερμηνεία Νένας Βενετσάνου



ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ



Ήταν εξαιρετικό! Το ευχαριστηθήκαμε μικροί μεγάλοι. Ο εγγονός  μου, δυόμιση χρονών, εντυπωσιάστηκε, χειροκροτούσε συνέχεια και συμμετείχε με λογάκια. Εξάλλου, το βιβλίο είναι από τα αγαπημένα του και οπωσδήποτε το θέμα του ήταν οικείο, αναζητούσε δε την ασημένια βρύση και με χαρά την είδε να ... πρωταγωνιστεί.

Η προσέλευση ήταν απίστευτη, δεν μπορούσα να το φανταστώ. Συγχαρητήρια!!!

Κατερίνα Τοράκη



Το Πνευματικό κέντρο με τις 600 , νομίζω, θέσεις, παρά την παγωνιά, αποδείχτηκε πολύ μικρό για να χωρέσει τον κόσμο που συνεχώς προσερχόταν. . Τα παιδιά έμειναν ενθουσιασμένα με τα Ονειράκια και τον Βασιλιά των Ονείρων! Και -περίεργο- δεν τους τρόμαξε ο Εφιάλτης. Η μικρή εγγονή μου ήταν κατενθουσιασμένη και ...ξαναμμένη Xειροκροτούσαν μαζί με την φίλη της Αφροδίτη- όρθιες! Ναι, αξίζει να δουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας αυτήν την παράσταση!!



ΝΑΝΩ ΚΟΥΤΣΑΚΗ


Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

EYΘYBOΛA KAI MH

Το "Κακό Πουλί” κι εμείς
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης




Ξανάνοιξε πρόσφατα η συζήτηση για το Κακό Πουλί, με αφορμή το ενδιαφέρον που επέδειξαν σύλλογοι Γερμανών αλεξιπτωτιστών να μεταφέρουν το μνημείο – σύμβολο της ναζιστικής κατοχής στην Κρήτη «σε οικόπεδο που θέλουν να νοικιάσουν στην περιοχή του Πλατανιά (πιθανόν κοντά στο Μάλεμε)» (βλ. “Χ.Ν.” 9-3-17, σελ. 13).
Πρόκειται για μία συζήτηση που στο παρελθόν σε διαφορετικές εποχές και με διάφορες αφορμές, ήταν ιδιαίτερα έντονη.
Ειδικά τότε, πολλοί από τους εμπλεκομένους στις συζητήσεις είχαν νωπές τις μνήμες από τη λεγόμενη Μάχη της Κρήτης αλλά και από τη Γερμανική Κατοχή και σίγουρα ο λόγος τους βάραινε.
Αλλοι τάσσονταν υπέρ της διατήρησης του μνημείου και άλλοι πάλι τάσσονταν κατά. Αποφάσεις μάλιστα πάρθηκαν, αλλά το θέμα συνέχισε να είναι φλέγον…
Τα χρόνια περνούσαν, πέρασαν και πλέον εν έτει 2017, το σημείο εκείνο όπου βρίσκεται το μνημείο κατακουτσουρεμένο, ειδικά για τους νεότερους Χανιώτες δεν σημαίνει τίποτα!
Η περιοχή έχει κατά πολύ αλλάξει, το μνημείο δεν φαίνεται, το πουλί δεν υφίσταται, ακόμη και το τοπωνύμιο δεν ακούγεται.
“Το κακό πουλί” πλέον τείνει να ξεχαστεί, έχει ξεχαστεί και η ιστορία του. Αυτή που εμείς ως πιτσιρικάδες ακόμη στη δεκαετία του ’80, γνωρίζαμε.
Κι εδώ ακριβώς τίθεται το “θέμα” της μνημοσύνης και τίθεται ακόμη το “θέμα” της ίδιας της Ιστορίας αυτού του τόπου που δεν θα έπρεπε απλά να διδάσκεται (σ.σ. που δεν διδάσκεται) αλλά να είναι βίωμα!
Η έννοια του “κακού πουλιού”, το τι σήμαινε, το γνωρίσαμε μες από τις απαντήσεις που μας έδιναν οι δικοί μας καθώς περνούσαμε από το σημείο όπου ήταν στημένο.
Η λέξη “κακό” στα παιδικά “αυτιά” έπαιρνε διαστάσεις άλλες!
Τρομακτικό, φοβιστικό φάνταζε στα παιδικά μας μάτια!
…Δεν γνωρίζω αν κάπου μες στα Χανιά υπάρχει κάποιο τόσο “έντονο σημείο” υπενθύμισης της Ιστορίας της Μάχης της Κρήτης, της βιαιότητας των ναζιστών κατακτητών…
Τέλος, θεωρώ ως σημαντικότατη “λεπτομέρεια” μετά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την Κρήτη στα μέσα του 1945, υπήρξε συζήτηση για την τύχη του μνημείου και οι τότε τοπικοί άρχοντες, ο κόσμος αλλά και οι καπετάνιοι της Αντίστασης είχαν ταχθεί υπέρ της διατήρησής του για ιστορικούς λόγους!
Εμείς στα σύγχρονα Χανιά αποφασίσαμε διαφορετικά!

Χανιώτικα νέα (15.03.2017)




Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ


Χαίρε, Σταμάτη Αποστολάκη, Άρχοντα της Παιδείας


Απονομή του οφφικίου του Αρχοντος Προστάτου των Γραμμάτων της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, εξ ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχου, κατόπιν προτάσεως της Ενορίας των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Νέας Χώρας Χανίων, από τον σεβασμιώτατο μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Δαμασκηνό, μετά την ακολουθία των Β’ Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Υπερμάχου Στρατηγού του γένους μας εις τον δάσκαλο – λαογράφο κ. Σταμάτη Α. Αποστολάκη… Ενας από τους ομιλητές της εκδήλωσης (Παρασκευή 10 Μαρτίου) στον Ιερό Ναό των Αγίων Κων/νου και Ελένης Νέας Χώρας και ο γράφων, που είπε τα παρακάτω:

Αξιος, υπεράξιος μιας τέτοιας ξεχωριστής τιμής και διάκρισης ο γνωστός και ιδιαίτερα αγαπητός τοις πάσι, συμπολίτης μας. Αν δεν το λέγαμε, εξ όλης της καρδίας μας και εξ όλης της διανοίας μας, όλοι όσοι έχουμε την ευλογία να γνωρίζουμε αυτόν και το έργο του, οι χανιώτικες πέτρες, μα και οι πέτρες όλης της Κρήτης θα ξεσηκώνονταν και θα διαδήλωναν κραυγάζοντας: Χαίρε, γιατί με του Σελινιώτη ανέμου την πνοή μια ζωή αρμενίζεις. Χαίρε ότι από μικρός το στάρι απ’ την ήρα οι γονέοι κι οι δασκάλοι σου σε μάθανε να ξεχωρίζεις./ Χαίρε, γιατί δάσκαλος γίνηκες τα παιδιά του λαού γράμματα – σπουδάματα για να μάθεις. Χαίρε ότι στο μεγάλο λιβάδι της λαογραφίας με το “τοπωνυμικό του Καμπανού” βρήκες την άκρη./ Χαίρε γιατί τα ριζίτικά μας τραγούδια κι εσύ τα ανάστησες. Χαίρε ότι πολλά άγνωστα άνθη της κρητικής λαϊκής ψυχής εσύ τα ανάδειξες./ Χαίρε γιατί τη σκάλα της Δασκαλοσύνης δεν κουράζεσαι ν’ ανεβοκατεβαίνεις. Χαίρε ότι στις πεζούλες της λαϊκής μας παράδοσης καθημερινά περνοδιαβαίνεις./ Χαίρε γιατί το υπέροχο ντιν νταν της γιαγιάς καμπάνας του Αγίου Πολυκάρπου πάντα ακούεις. Χαίρε ότι με τις χιλιάδες των χιλιάδων των σελίδων που έχεις γράψει τους εχθρούς της εθνικής μας ταυτότητας αποκρούεις./ Χαίρε γιατί γωνία Ευαγγέλου Παπανούτσου και Νικολάου Πολίτη κατοικοεδρεύεις. Χαίρε ότι πλατεία Ειρηναίου Γαλανάκη πάντα εφημερεύεις./ Χαίρε γιατί κάθε Παρασκευή για σαράντα εφτά χρόνια στα “Χανιώτικα νέα”, τα “πνευματικά γεγονότα” καταγράφεις. Χαίρε ότι στους αιώνες θα μένουν και συ θα υπάρχεις./ Χαίρε γιατί «φασκομηλιά κι αροσμαρής βασιλικός και δυόσμος, αμάραντος και γιασεμί είν’ ο δικός σου κόσμος». Χαίρε ότι “στο μετερίζι τσ’ ανθρωπιάς και στση τιμής το χρέος, εκειδά στέκεις πάντα ορθός κι ας είσαι τελευταίος./ Χαίρε άρχοντα της Κρητικής Λαϊκής μας Παιδείας. Χαίρε Ωραίε Ελληνα της παραδοσιακής μας και της μελλοντικής μας πορείας./ Χαίρε Δάσκαλε – Λαογράφε Σταμάτη Αποστολάκη!

Πολλά πάμπολλα θα μπορούσα να γράψω για την προαναφερθείσα εκδήλωση στην οποία μίλησαν επίσης, μετά την τελετή της απονομής του οφφικίου, ο μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Δαμασκηνός, ο πρωτοσύγκελλος π. Δαμασκηνός Λιονάκης, που διάβασε το “ευεργετήριο” γράμμα του Πατριάρχη, ο τιμώμενος, ο ιερατικός προϊστάμενος του Ναού π. Αντώνιος Σαπουνάκης, ο πρώην διευθυντής της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης Αλέξανδρος Παπαδερός και ο συντ. δάσκαλος Λεωνίδας Βεγλιρής, που απήγγειλε ένα ποίημα του Άγγελου Σικελιανού. Περιορίζομαι λόγω χώρου, μόνο σ’ ένα “ΑΞΙΟΣ”, ωστόσο. Οπως αυτό που κατ’ επανάληψη φώναξε εκ βάθους καρδίας, στεντορεία τη φωνή, ο περιεστώς λαός, κατά την απονομή του οφφικίου…


Η αλληλογραφία μας


Μανόλη Μακριδάκη, πρόεδρο του Συλλόγου Φρεδιανών Αττική “Η Ευαγγελίστρια” και εκδότη της εφημ. “Η φωνή των Φρεδιανών”: Ποιος είπε ότι η Φρεδιανή Βαγγελίστρα δεν κάνει και τη σήμερον ημέρα θαύματα! Αυτό σκέφτηκα με το που άρχισα να περιδιαβάζω τις 8 μεγάλου σχήματος σελίδες του με αριθμό 141 φύλλου της Φρεδιανής εφημερίδας που καλύπτει το δεύτερο εξάμηνο του 2016. Τι θαύμα το περιεχόμενό της μα και τι θαύμα θαυμάτων η συνέχιση της έκδοσής της για 39ο χρόνο!

Χανιώτικα νέα (14.03.2017)




Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

ΧΡΥΣΑ


Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

Και για να μην γκρινιάζουμε συνεχώς, υπάρχουν και καλές ειδήσεις. Όπως η

παράδοση του Ιδρύματος Σ. Νιάρχος στο Ελληνικό Δημόσιο και η εκλογή του Μ. Κορρέ, ως μέλους της Ακαδημίας. Μια «εξισορροπημένη ισορρόπηση», μετά την πρόσφατη ανάδειξη του τραπεζίτη Λ. Παπαδήμου στο αξίωμα του προέδρου της Ακαδημίας.






Στο στολίδι λοιπόν του Φαλήρου, που ήδη έχει κερδίσει τις καρδιές μας, θα μπορούμε να φιλοκαλούμεν άνευ ευτελείας με διαβάσματα, μουσικές και θεάματα. Θα σταθώ ωστόσο περισσότερο στον ακάματο αρχιτέκτονα και μηχανικό Μανόλη Κορρέ, επειδή δεν είναι παίκτης ούτε στο Voice ούτε στο Survivor, για να τον ξέρει το Πανελλήνιο Εχει ταυτίσει το όνομά του με τα έργα αναστήλωσης της Ακρόπολης, όπου για χρόνια πολλά μες στο λιοπύρι και τ’ αγιάζι προσπαθούσε να αποκαταστήσει ό,τι κατέστρεψαν περισσότερο οι άνθρωποι παρά ο χρόνος. Εχει γραψει επίσης αρκετά βιβλία, άλλα αυστηρά επιστημονικές μελέτες κι άλλα πιο εκλαϊκευμένα που έχουν πάρει περισσότερα likes από ξένους παρά από Έλληνες αναγνώστες. Εχει κερδίσει και διάφορα βραβεία από διεθνείς φορείς, που σπανίως μαθαίναμε, γιατί δεν πουλούσε αίμα και σπέρμα.


«Όταν ήμουν μόνος, μετακινούσα μεγάλους λίθους, έβγαζα χόρτα, δούλευα σκληρά σωματικά. Κρύο και ζέστη, νύχτες με χιόνι να δουλεύω με λάμπες, αυτά τα θυμάμαι σαν ένα υπέροχο όνειρο. Είχε μια μαχητικότητα όλο αυτό. Νιώθει κανείς ότι έζησε μετά από κάτι τέτοιο»., είχε δηλώσει σε μια συνέντευξή του. Άλλο τόσο κι εμείς νιώθουμε ότι όσο ο χώρος του πολιτισμού έχει τέτοιους ενοίκους και τέτοιες πρωτοβουλίες θα είναι σαν να μπαίνει η άνοιξη και κανένας χειμώνας δεν μας τρομάζει.

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

ΠΟΙΗΣΗ

ΚΑΙ ΚΑΛΑ...



Αυτά που θέλω να θυμάμαι
δικά σου, κυρία Μνήμη
κι εκείνα που θέλω να ξεχνώ.
δικά σου, κυρία Λήθη!

Όπως τα είπε ο Λογικός Νους,
έτσι ακριβώς τα συμφώνησαν.
Έδωσαν τα χέρια
Συμφωνία κυριών,
επιβεβαιωμένη με τη σφραγίδα και την υπογραφή του,
κάτω από τις δικές τους υπογραφές.
Μιλημένα, τιμημένα

Και καλά...
Από το Σκοτεινό Ασυνείδητο ο Καγχασμός!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
(Αδημοσίευτο)

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΒΑΜΟΥ
Η ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΗ Μ 'ΕΝΑ ΛΥΚΕΙΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ



Φίλες και φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Για την τελετή αδελφοποίησης του Λυκείου Βάμου με το Λύκειο Μακαρίου Γ’ της Λάρνακας Κύπρου, που πραγματοποιήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου τ.ε., ο λόγος στο σημερινό Παιδότοπο. Ηθελα να ήμουν εκεί!… Και ως δημοσιογράφος της στήλης για να περιγράψω τις στιγμές της όλης διαδικασίας που άρχισε, σύμφωνα με το πρόγραμμα με χαιρετισμούς, κορυφώθηκε με την τελετή της αδελφοποίησης, συνεχίστηκε με ποικίλλες καλλιτεχνικές δράσεις και ενδιαφέρουσες ξεναγήσεις και τέλειωσε με γεύμα αγάπης στις τάβλες της κρητικής φιλοξενίας. Και ως παλιός δάσκαλος για να αισθανθώ την αύρα της ικανοποίησης που ένιωσαν οι δάσκαλοι των δυο σχολείων απ’ το όλο αποτέλεσμα. Κυρίως όμως, ως “παλαι ποτέ” των χρόνων της οδοιπορίας και της απορίας, μαθητής του Γυμνασίου και του Λυκείου Βάμου…
Σαν να ήμουν εκεί! Κατάπολλα σας ευχαριστώ που ανταποκριθήκατε στην πρότασή μου, κύριε λυκειάρχη, κυρία Αγγελική και καλά μου Αποκορωνιωτάκια! Με τέτοιους δασκάλους και τέτοιους μαθητές, όντως τα καλύτερα έρχονται! Και στην Κύπρο με το καλό! Πάντα στη διάθεσή σας…
Σας χαιρετώ
με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Ποτέ δεν πίστευα ότι η ιδέα μου να αδελφοποιηθεί το σχολείο μας με το Λύκειο Μακαρίου Γ΄ της Λάρνακας θα εξελισσόταν σε ένα τριήμερο χαράς, δημιουργικότητας, ζωντάνιας και ουσιαστικής παιδείας. Τόσο οι μαθητές μας όσο και οι Κύπριοι μαθητές έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους ώστε η τελετή αδελφοποίησης να έχει ουσία, περιεχόμενο και πολύ συναίσθημα. Νιώθω μεγάλη ικανοποίηση που η προσπάθειά μας για ανάδειξη του ΓΕΛ Βάμου συνεχίζεται με σταθερά και πετυχημένα βήματα. Ενα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι συνέβαλαν στην οργανωτική επιτυχία της εκδήλωσης. Είμαι σίγουρος ότι τα καλύτερα έρχονται …
δρ Ι.Π. Αμπελάς, Δ/ντής ΓΕΛ Βάμου

Ο εντοπισμός του ιδανικού εταίρου είναι προφανώς το πρώτο βήμα για μια πετυχημένη αδελφοποίηση και εμείς πετύχαμε σ’ αυτό! Αποκτήσαμε ένα σχολείο “αδελφό”, το Λύκειο Μακαρίου Γ΄ της Λάρνακας. Παιδιά και συνάδελφοι εξαιρετικοί μάς επισκέφτηκαν με πολύτιμες αποσκευές την αγάπη, την ζεστασιά και τον κοινό πολιτισμό. Ηταν πραγματικά μια πολύ συγκινητική εκδήλωση!
Αγγελική Σουμαλά, Φιλόλογος


Για εμένα ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Ποικίλα συναισθήματα με κατέκλυσαν: χαρά που γνώρισα νέους συνομήλικους ανθρώπους, ευγνωμοσύνη για το ταξίδι, τον πολιτισμό και τις δράσεις που μου παρουσίασαν. Λύπη για τα προβλήματα της Κύπρου. Ελπίζω αυτή η φιλία να συνεχιστεί και στο μέλλον.
Γεωργία Χατζηδάκη, μαθήτρια Β3
Οι Κύπριοι μου άφησαν την καλύτερη εντύπωση! Ήταν πολύ κοινωνικά παιδιά και όλα τους υπέροχοι χαρακτήρες. Πιστεύω ότι είμαι πολύ τυχερή που τους γνώρισα και σίγουρα το ότι σε λίγες μέρες θα βρισκόμαστε εκεί είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα. Δέθηκα αρκετά με τα παιδιά και ελπίζω να μην χαθούμε, φυσικά δεν θα ξεχάσω ποτέ το πόσο ωραία περάσαμε.
Μαρία Μαριδάκη, μαθήτρια Α2
Η επίσκεψη ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Τα παιδιά αποδείχτηκαν πολύ οργανωμένα και ταλαντούχα, σ’ ό,τι είχαν ετοιμάσει και μας παρουσίασαν. Με εξέπληξε υπερβολικά όταν είδα πόσο συγγενική είναι η χοροί των τόπων μας. Ωστόσο, το όλο θεατρικό με τη στάμνα μου φάνηκε πολύ περίεργο. Εγώ είχα την τιμή να συνοδεύσω τα παιδιά σε μια κοντινή ξενάγηση και κατά τη γνώμη μου περάσαμε πολύ ωραία.
Aννα Κοτζαμπασάκη,
μαθήτρια Α1




Τις καλύτερες εντυπώσεις αποκομίσαμε από την αδελφοποίηση με το Λύκειο Μακαρίου Γ’. Δεθήκαμε αμέσως με τους μαθητές της Κύπρου και αυτή η φιλία θα δυναμώσει ακόμα περισσότερο με την επίσκεψή μας στην Κύπρο. Εντυπωσιακή ήταν και η παρουσίαση που μας είχαν ετοιμάσει και πολύ ενδιαφέρον ήταν τα πολλά κοινά στοιχεία της κρητικής και της κυπριακής παράδοσης.
Πηνελόπη Καυκαλά, μαθήτρια Β1


Πολλά ήταν τα αισθήματά μου από την αδελφοποίηση που συνέβη στο σχολείο μας. Αρχικά, ένιωσα καταπληκτικά διότι γνώρισα καινούριους φίλους και ανταλλάξαμε απόψεις. Ηταν υπέροχο το ότι συμμετείχαμε μαζί σε δράσεις και εκδρομές. Τέλος, τα δρώμενα που παρουσιάστηκαν ήταν σπουδαία και πρωτόγνωρα.
Στράτος Καρκάνης, μαθητής Α1

Μόνο καλές εντυπώσεις θα μπορούσε κανείς να αποκομίσει από την αδελφοποίηση που πραγματοποιήθηκε μεταξύ του ΓΕΛ Βάμου και του Λυκείου Μακαρίου Γ΄ της Λάρνακας. Μαθητές και από τα δύο σχολεία προετοίμασαν και παρουσίασαν αποσπάσματα από θεατρικά έργα, τραγούδια και χορούς, προκαλώντας το θαυμασμό των θεατών, κάνοντας δυνατή την ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων, με μια χώρα που είναι κομμάτι της πατρίδας μας και της ιστορίας μας.
Κατερίνα Ζούλη, μαθήτρια Β1

Η μέρα που αδελφοποιήθηκε το σχολείο μας με το Λύκειο Μακαρίου Γ’ Λάρνακας ήταν για μένα μια μοναδική ημέρα. Oχι μόνο γνώρισα καινούρια υπέροχα άτομα, αλλά είχα την ευκαιρία να αντικρίσω κάτι το μοναδικό. Τόσα παιδιά άγνωστα μεταξύ τους με πολλά κοινά βέβαια να μιλούν, να χορεύουν, να γελούν όλα μαζί σαν να γνωρίζονταν χρόνια. Αυτή η τεράστια αγκαλιά που άνοιξαν τόσο τα παιδιά από την Κύπρο όσο και οι συμμαθητές μου ήταν κάτι πρωτόγνωρο που θα τα ξαναζούσα δεκάδες φορές χωρίς δεύτερη σκέψη.
Αριάδνη Πετρουλάκη, μαθήτρια Β2

Η αδελφοποίηση του Λυκείου Βάμου με το Λύκειο Μακαρίου Γ’ Λάρνακας της Κύπρου μου έφερε ιδιαίτερη ευχαρίστηση γιατί κατάφερα να γνωρίσω άτομα από έναν τόπο με μεγάλη ιστορία και να συζητήσω μαζί τους για διάφορα είδους θέματα. Επίσης, είχα την ευκαιρία να πάω μιλήσω για πρώτη φορά σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό. Νομίζω πως θα μας μείνουν αξέχαστες αυτές οι εμπειρίες.
Σήφης Κατσούλης, μαθητής Β1


Η μέρα αυτή θα μου μείνει αξέχαστη. Γνώρισα πολλά παιδιά με τα οποία οι ομοιότητες στον τρόπο ζωής και την παράδοση ήταν πολυάριθμες. Γίναμε όλοι μια αγκαλιά και το αίσθημα αυτό της αδελφοποίησης ήταν πολύ συγκινητικό. Είναι μία από τις εμπειρίες που θα θυμάμαι για όλη μου τη ζωή.
Ολγα Νικολοζάκη,
μαθήτρια Β2









Το σχολείο μου είχε την ευκαιρία να αδελφοποιηθεί με το Λύκειο Μακαρίου Γ΄ Λάρνακας. Αισθάνομαι πολύ τυχερή που είχα την ευκαιρία να πάρω μέρος στις εκδηλώσεις που έγιναν. Μέσα από την αδελφοποίηση δημιούργησα φιλίες και απέκτησα γνώσεις που δεν πίστευα ποτέ ότι θα είχα.
Μαρία Κατσούλη,
μαθήτρια Α1

Από την αδελφοποίηση του ΓΕΛ Βάμου με το Λύκειο Μακαρίου του Γ’ Λάρνακας, περιμέναμε όλοι με ανυπομονησία να γνωρίσουμε τα παιδιά από την Κύπρο. Παιδιά με το οποία χορέψαμε, τραγουδήσαμε, συζητήσαμε και μοιραστήκαμε κοινές ανησυχίες, όνειρα και στόχους για το μέλλον. Επίσης, επισκεφτήκαμε τον ραδιοφωνικό σταθμό Δίκτυο 91,5, στον οποίο συζητήσαμε για την αδελφοποίηση των δύο λυκείων. Αποκτήσαμε όλοι μοναδικές εμπειρίες που θα μας μείνουν αξέχαστες.
Αργυρώ Βαρδάκη,
μαθήτρια Β1

Χανιώτικα νέα (11.03.2017)

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Η ομορφιά θα σὠσει τον κόσμο



Ελαμπε σαν μεσημέρι η Ορθοδοξία, όπως λάμπει αιώνες τώρα, την ημέρα της γιορτής της, σ’ όλην την οικουμένη την περασμένη Κυριακή, Α’ Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ξεχωριστή, ωστόσο, η λάμψη της στο Κολυμπάρι. Στην Ιερά Μονή Οδηγήτριας Γωνιάς, όπου ετελέσθη κατανυκτική αρχιερατική θεία λειτουργία, ιερουργούντος του μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιου, που έκλεισε με λιτάνευση των ιερών εικόνων κατά τα ειωθότα και στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης στη συνέχεια, όπου μετά το καλωσόρισμα από τον γενικό διευθυντή της δρα Κωνσταντίνο Ζορμπά, ακολούθησε ομιλία από τον αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με θέμα “Ορθοδοξία και δεκτική οικουμενικότητα” και χαιρετιστήρια προσλαλιά από τον και πρόεδρο του Δ.Σ. της κ. Αμφιλόχιο.

Κυριακή της Ορθοδοξίας στο Κολυμπάρι. Εδώ, χρόνια τώρα, με το που θα ξημερώσει η μέρα, με οδηγούν, συνήθως, τα βήματά μου. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, που ο Παππούς, ο μακαριστός μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης ο Χριστιανός, καθιέρωσε ως επίσημη εορτή του οικουμενικής εμβέλειας Ιδρύματος, άμα τη δημιουργία του, τη συγκεκριμένη ημέρα. Και σαν ευκαιρία προσευχής, πνευματικής περισυλλογής και διαπροσωπικής κοινωνίας. Εδώ, λίαν πρωί κι εφέτος…

«Αύτη η πίστις των Αποστόλων. Αύτη η πίστις των Πατέρων. Αύτη η πίστις των Ορθοδόξων. Αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξε». Η ορθοδοξία σαν ορθοδοξία, όπως επαναλάμβανε διαρκώς με το παράδειγμά του ο Παππούς. Σ’ αυτόν ο νους μου σ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας μα και στη λιτάνευση των εικόνων. Ευλογών και αγιάζων πάντας ημάς. Προπάντων όταν τον “μνημόνευσε” ο και διάδοχός του, νυν τοπικός επίσκοπος, που υπογράμμισε στην ομιλία του ότι η εκκλησία αντιστέκεται και μας καλεί σε αφύπνιση, σε εγρήγορση σε μια διαρκή επανάσταση των συνειδήσεων. Και, βέβαια, στην επακολουθήσασα στην μεγάλη αίθουσα της Ακαδημίας εκδήλωση, με βασικό ομιλητή τον καθηγητή Παναγιώτη Υφαντή…

Να κοιτάζω τον άλλο στα μάτια και να ‘μαι έτοιμος να κουβεντιάσω μαζί του για τα πάντα, αυτό είναι ορθοδοξία. Να βλέπω στο πρόσωπο του άλλου, ιδιαίτερα του εμπερίστατου συνανθρώπου μου, τον ίδιο τον Χριστό, αυτό είναι ορθοδοξία. Να έχω πάντα ανοιχτή την πόρτα μου και μια θέση στο τραπέζι μου για τον καθένα, αυτό είναι ορθοδοξία. Να σέβομαι τον άλλο άνθρωπο, όποιες κι αν είναι οι επιλογές του, αυτό είναι ορθοδοξία… Κάποιες απ’ τις σημειώσεις που έγραψα κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης και που θα μπορούσαν να στεγαστούν κάτω από τον τίτλο “Η ορθοπραξία της Ορθοδοξίας” και με υπέρτιτλο τη φράση του Ντοστογιέφσκι “Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο” με την οποία έκλεισε ο επίσκοπος την προσλαλιά του.

Η αλληλογραφία μας


Λίλα Τρουλινού, φιλόλογο – συγγραφέα, Χανιά: Σας ευχαριστώ για τη χαρά που μου δώσατε να γνωρίσω τη “σχεδόν αταξινόμητη”, “μεταξύ ποίησης και πεζού λόγου”, ιδιαίτερα ελκτική, ωστόσο, γραφή σας μέσα απ’ την νουβέλα σας “Στον κάμπο στροβιλίζονται τ’ αγκάθια”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα απ’ τις εκδόσεις “Περισπωμένη”. Εκ των ων ουκ άνευ ότι πρόκειται για ένα βιβλίο πολλών και παράλληλων αναγνώσεων, ένας πολυπρισματικός καθρέφτης μέσα στον οποίο μπορεί κανείς, εκτός όλων των άλλων να δει τον κάμπο της παιδικής ηλικίας, εντός και εκτός αιθουσών διδασκαλίας, τον “κάμπο” που “στροβιλίζονται τ’ αγκάθια” εν πλήρει συγχύσει αθώοι ή εν πλήρει συνειδήσει ένοχοι εμείς οι μεγάλοι ως γονείς και ως δάσκαλοι; Κατοχή είχε κάνει στο μυαλό μου η φράση αυτή, απ’ τη μέση της ιστορίας και πέρα, μ’ ένα τεράστιο ερωτηματικό α-πορίας στο τέλος.
Υστερόγραφο: “Το έργο είναι προϊόν μυθοπλασίας. Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα είναι τυχαία”, η σημείωσή σας.Σχόλιο: Όλα επινοημένα ακριβώς γιατί είναι πραγματικά…

Χανιώτικα νέα (10.03.2017)



Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

ΕΥΔΟΚΙΑ

ΚΑΙ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ "Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ" ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΣΚΟΡΔΑΛΑ- ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΦΙΛΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ ΧΑΝΙΩΝ


ΣΑΒΒΑΤΟ, 18 ΜΑΡΤΙΟΥ, ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ  
ΔΥΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ 6Μ.Μ. ΚΑΙ 7.30 Μ. Μ.
 
ΕΣΟΔΟΣ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ (ΤΡΟΦΙΜΑ ΜΑΚΡΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ)


ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

Ήταν εξαιρετικό! Το ευχαριστηθήκαμε μικροί μεγάλοι. Ο εγγονός  μου, δυόμιση χρονών, εντυπωσιάστηκε, χειροκροτούσε συνέχεια και συμμετείχε με λογάκια. Εξάλλου, το βιβλίο είναι από τα αγαπημένα του και οπωσδήποτε το θέμα του ήταν οικείο, αναζητούσε δε την ασημένια βρύση και με χαρά την είδε να ... πρωταγωνιστεί.



Η προσέλευση ήταν απίστευτη, δεν μπορούσα να το φανταστώ. Συγχαρητήρια!!!



Συγνώμη που δεν χωράτε όλοι απόψε, ελπίζω να χωρέσετε αύριο (Κυριακή) ήταν το από σκηνής "απολογητικό" σχόλιο του Νάσου Αθανασόπουλου από τον Σύλλογο Φίλων του Θεάτρου που ανέβασαν τον Βασιλιά των Ονείρων της Ευδοκίας Σκορδαλά-Κακατσάκη σε σκηνοθεσία Μαρίας Ραμουτσάκη το Σάββατο 17-12-16.

Καθώς, το Πνευματικό κέντρο με τις 600 , νομίζω, θέσεις, παρά την παγωνιά, αποδείχτηκε πολύ μικρό για να χωρέσει τον κόσμο που συνεχώς προσερχόταν. Για να δούμε αν θα χωρέσουν όλοι σήμερα Κυριακή.
Τα παιδιά έμειναν ενθουσιασμένα με τα Ονειράκια και τον Βασιλιά των Ονείρων! Και -περίεργο- δεν τους τρόμαξε ο Εφιάλτης. Η μικρή εγγονή μου ήταν κατενθουσιασμένη και ...ξαναμμένη Xειροκροτούσαν μαζί με την φίλη της Αφροδίτη- όρθιες! Ναι, αξίζει να δουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας αυτήν την παράσταση που εθιμικά πλέον , κάθε Χριστούγεννα, προσφέρει ο σύλλογος Φίλων του Θεάτρου ν. Χανίων, μαζί με μία πλειάδα ερασιτεχνών ηθοποιών επιλέγοντας ένα έργο (θεατρικό ή άλλο) από ντόπιους συγγραφείς. Και, εκτός από θέαμα για τα μικρά και μεγάλα παιδιά- αντί εισιτηρίου- συγκεντρώνουν τρόφιμα και φάρμακα, για το κοινωνικό παντοπωλείο της Περιφερειακής ενότητας Χανίων. Εύγε σε όλους!

ΝΑΝ¨Ω ΚΟΥΤΣΑΚΗ


Ο Σύλλογος Φίλων Θεάτρου Χανίων, παρουσιάζει, για δύο ακόμη παραστάσεις, το βραβευμένο από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου  έργο της Ευδοκίας Σκορδαλά – Κακατσάκη

"Ο Βασιλιάς των Ονείρων"
Σάββατο 18 Μαρτίου για δύο παραστάσεις στις 17:30 και 19:00
στο Θεατρικό Σταθμό Ηρακλείου.

Είσοδος με κοινωνικό εισιτήριο (τρόφιμα μακράς διαρκείας και φάρμακα).

Συνδιοργάνωση: Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Απόδοση Σεναρίου - Σκηνοθεσία: Μαρία Ραμουτσάκη....
Ειδικά Εφέ- Γραφικά: Εβίνα Μπασιά.
Μακιγιάζ: Ξένια Ζάχου.
Μουσική επιμέλεια: Ελένη Καρμπαδάκη.
Σκηνικά - Κοστούμια: Μικέλα Παπαδουλάκη.
Κατασκευή σκηνικών: Έλενα Αθανασοπούλου - Χριστίνα Βεριβάκη -
Γιούλα Κανιτσάκη - Ντένια Καραβασιλειάδη - Σοφία Κοκολογιάννη -
Εύα Κουκουράκη - Γιάννης Πατούρας - Μαρία Ραμουτσάκη.
Κατασκευή αλόγου: Αμαλία Καρκούλια.
Φωτογραφία: Δημήτρης Μπαρούνης.

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):

Ύπνος: Σπύρος Κοσμάς.
Ξύπνιος: Γιάννης Πατεράκης.
Αφηγήτρια: Σοφία Κοκολογιάννη.
Ονειράκια: Δέσποινα Τραχαλάκη - Γιούλα Κανιτσάκη - Χριστίνα Βεριβάκη - Γιώργος Τακτικάκης - Χρυσούλα Ψυλλάκη.
Βασιλιάς των Ονείρων: Κώστας Βερονίκης.
Βρύση: Έλενα Αθανασοπούλου.
Ναυτικός: Γιάννης Πατεράκης.
Κορίτσι του πολέμου: Βενετία Κοντογιάννη.
Άνδρας: Σπύρος Κοσμάς.
Γυναίκα: Μαρία Ραμουτσάκη
Τυφλή Γυναίκα: Ντένια Καραβασιλειάδη.
Εφιάλτης: Νάσος Αθανασόπουλος.
Κακά Όνειρα: Λίνα Κελαϊδή - Μικέλα Παπαδουλάκη.

Πουλιά που τραγουδούν: Ειρήνη Κουφογιαννάκη - Μαρία Παπαδογιάννη - Βενετία Φλεμετάκη - Τόνια Φραγκιουδάκη.

Θα ακουστεί "Το τραγούδι των Πουλιών", σε σύνθεση της Μαρίας Παπαδογιάννη και στίχους της Δέσποινας Τραχαλάκη, που γράφτηκε ειδικά για την παράσταση.

Πουλιά που χορεύουν: Μίνα Κόρακα - Ιωάννα Κούρπα - Μιχαέλα Περράκη - Νεκταρία Σταματουλάκη.

Ευχαριστούμε:

Το 7ο Γυμνάσιο Χανίων και ιδιαίτερα την Διευθύντρια Αναστασία Μαλούκου.
Τη ΔΕΥΑΧ και ιδιαίτερα τον πρόεδρο Αντώνη Σχετάκη.
Τον Μάνο Σφακιωτάκη και την Αφροδίτη Χρυσουλάκη.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στη Σούλα Ζώτου και
την Βασιλική Ντουντουλάκη-Jazz Train Studio για την χορογραφία

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Survivor.. -:Έλληνας







Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Τελικά θα πρέπει να επαναπροσεγγίσουμε τον ορισμό της έννοιας “Ελληνας”! Για μία ακόμη φορά. …Σίγουρα έχουμε προ πολλού αφήσει πίσω μία άλλη πάλαι ποτέ χρησιμοποιούμενη λέξη, αυτή του “Νεοέλληνα”, όπως επίσης, νομίζω πως όλο και περισσότερο φθίνει η έννοια του “Ελληναρά”, όσο και άν υπάρχουν πολλές αναφορές των παραπάνω στον καιρό της κρίσης που τούτες οι έννοιες “συναντούν” ανθρώπους στη χώρα μας…
Ωστόσο, ακριβώς λόγω της κρίσης και όλης αυτής της νέας πραγματικότητας που έχει διαμορφωθεί, αρχίζει να αχνοφαίνεται ένας άλλος τύπος ατόμου που “κολλάει” γάντι στην περίπτωσή μας. Μία έννοια που προϋπήρχε, ήταν γνωστή και αντλεί την ύπαρξή της ήδη από την αρχαιότητα.
Πρόκειται για έναν ιδιόμορφο τύπο που λειτουργεί ως ο πολυμήχανος Οδυσσέας, που προσπαθεί να βρει λύσεις στα αδιέξοδα, να προχωρήσει προς το μέλλον, εκείνο που πρωτίστως θα του διασφαλίσει την… επιβίωσή του και απ’ εκεί και πέρα ό,τι ήθελε προκύψει…
Διότι καλά γνωρίζει· ότι τελειωμό δεν έχουνε τα πάθη και οι καημοί του κόσμου, -όπως έγραφε κάποτε ο Παπαδιαμάντης- επομένως και τα δικά του.
Σε αυτήν λοιπόν τη συγκυρία, ο Ελληνας, ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος κατά Διονύσιο Σολωμό, βρίσκεται και πάλι αντιμέτωπος με τη μοίρα του, και εν μέρει είναι ανευθυνο-υπεύθυνος επειδή ποτέ δεν θέλησε να αλλάξει και να δημιουργήσει σωστό κράτος! Είναι αυτή μία από τις γενεσιουργές αιτίες των όσων ζούμε! Κατά τη γνώμη του γράφοντος αποτελεί “ευχή και κατάρα” για μας, αφού αν υπήρχε “σωστά δομημένο κράτος” θα μας διευκόλυνε τη ζωή αλλά ίσως να μας περιόριζε την ατομικότητα, κάτι το οποίο δεν το θέλομε αφού «του Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει».
Βέβαια, το γεγονός ότι επί 8 χρόνια είμαστε υποζύγια δικών τε και ξένων, και αυτό επιβεβαιώνει την ταυτότητά μας!
Οπως και να ’χει, ο Ελληνας της κρίσης θα κριθεί και αυτός, και κάποια στιγμή στο μέλλον ίσως του αποδοθεί ο όρος Survivor, αφού ενάντια σε όλους τους ανέμους, αυτός επιβιώνει, χρησιμοποιώντας παντοίους τρόπους.