ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr

Πρωτοχρονιάτικες μαντινάδες

1. Όσες κι αν βάζει ο νους ευχές κρεμώ στ' αστέρια απόψε/ τσ' αυγής λουλούδια γίνονται κι όποιο σ' αρέσει κόψε.
2. Κάποιοι σου γράφουν ποιήματα παρμένα από βιβλία/ και κάποιοι γράφουν τρεις ευχές: πλούτη, χαρά, υγεία. 3. Δύο χιλιάδες δέκα ευχές για τον καινούργιο χρόνο/ χαρές ελπίδες κι όνειρα να 'ναι γεμάτος μόνο. 4. Αν ο Θεός δίνει ευχές δίνω και την δική μου/ Θεός δεν είμαι μα ό,τι πω, βγαίνει απ' την ψυχή μου. 5. Μ’ αροσμαρή και καντιφέ και γιασεμιά ανθισμένα/ ευωδιαστή και όμορφη να 'ναι η χρονιά για σένα. 6. Σαν το γλυκό του κουταλιού να 'ναι ο καινούργιος χρόνος,/ γλυκός και ολομύριστος σαν ανθισμένος κλώνος. 7. Χρόνια πολλά από καρδιάς για το καινούργιο έτος/ χαρά υγεία προκοπή να έχετε κι οφέτος. 8. Θεέ μου κάνε τις ευχές όλου του κόσμου πράξη/ και η ζωή του καθενός προς το καλό ν' αλλάξει. 9. Όσα χωράνε στ' όνειρο κι ό,τι η καρδιά σου βάνει/ ο νέος χρόνος που έφταξε χαρές να σου τα βάνει. 10. Σκολιάτικα η καρδιά φορεί μεϊτανογελέκα/ κι εύχεται να 'ναι σόγεμο το δύο χιλιάδες δέκα! Δέκα απ' τις εκατό περίπου μαντινάδες που πήρα από φίλους και φίλες στο κινητό μου την παραμονή και την ημέρα της Πρωτοχρονιάς. Εθιμικώ δικαίω(!) τις δημοσιοποιώ. Σαν δείγματα γραφής της ενυπάρχουσας διάθεσης που έχουμε να κοινωνούμε στο λειτουργείν και να λειτουργούμε την κοινωνία. Ποιος είπε ότι πρέπει να είμαστε απαισιόδοξοι; Και μέσω αυτής της στήλης, Καλή Χρονιά!

Είθε
ο νέος χρόνος
να μας φέρει
λιγότερα

λιγότερο πόνο σε αυτούς που πονούν,
λιγότερο μίσος σε αυτούς που μάχονται,
λιγότερη στέρηση σε όσους στερούναι,
λιγότερο πόλεμο, λιγότερο θάνατο,
λιγότερη καταπίεση, λιγότερη εκμετάλλευση,
λιγότερη δυστυχία και λιγότερη οδύνη,

Κι αν τύχει και φέρει μαζί
λιγότερη αφθονία και λιγότερη απόλαυση
λιγότερο πλούτο και λιγότερη καλοπέραση

Ίσως τότε μας χαρίσει
λιγότερη ελαφρομυαλιά και λιγότερη σπατάλη
λιγότερη επιπολαιότητα
και λιγότερη αυθάδεια.

Ίσως τα λιγότερα
είναι περισσότερα

Σημείωση: Ξεχωριστές οι ευχές της και καλής φίλης αναγνώστριας της στήλης Ελένης Βορεινάκη. Και βεβαίως τις προσυπογράφουμε.

Όταν παζαρεύει η αγάπη





Όποιος έχει αγάπη είναι μεγαλόψυχος, ανεκτικός, μεγαλόκαρδος, ευεργετικός, ωφέλιμος. Όποιος έχει αγάπη δεν φθονεί, δεν ξιπάζεται, δεν υπερηφανεύεται. Όποιος έχει αγάπη δεν κάνει τίποτα το άσχημο, δεν ζητάει τα συμφέροντά του, δεν ερεθίζεται από τον θυμό, δεν σκέφτεται ποτέ κακό για τον άλλο, δεν λογαριάζει το κακό που του έκανε ο άλλος... Αυτά μεταξύ των άλλων μας λέει, σε ελεύθερη μετάφραση, ο Απόστολος Παύλος, πλέκοντας τον ύμνο της αγάπης, στην Α' προς Κορινθίους επιστολή του. Κοντολογής ότι η αγάπη δεν παζαρεύεται, δεν αγοράζεται και δεν πουλιέται, μας λέει. Παζαρεύει, ωστόσο, αγοράζει και πουλεί πράγματα για λογαριασμό εκείνων που την έχουν ανάγκη. Με αφορμή το παζάρι αγάπης που έκαναν τα παιδιά του Δημ. Σχ. Βρυσών Αποκορώνου, με την παρότρυνση των δασκάλων τους, στις 22 Δεκεμβρίου 2009, μαζί με την Χριστουγεννιάτικη γιορτή τους, τα παραπάνω. Μάζεψαν αρκετά πράγματα και το εισπραχθέν ποσόν, 510 ευρώ, το έδωσαν στον σύλλογο "Ορίζοντας", που δραστηριοποιείται στον τόπο μας, βοηθώντας ποικιλότροπα τα άτομα, και ιδιαίτερα τα παιδιά, που πάσχουν από νεοπλασματικές παθήσεις, έμαθα. Πόσο μπορούν να μεγαλώσουν τον ορίζοντα της αγάπης τα παιδιά!


Η συνταγή
του Μπάμπη Κιαγιά

Δεν είχα βάλει ποτέ ημερολόγιο, όσο καλό κι αν ήταν πάνω στο γραφείο μου, μού έφτανε ένα στον τοίχο, αυτό της ενορίας του χωριού μου πάντα, ωστόσο με το έμπα της νέας χρονιάς παρασπόνδησα. Αν είναι δυνατόν να μη βάλω φάτσα-μόστρα το επιτραπέζιο ημερολόγιο (εκδόσεις "τυπο-Ε.Π.Ε.) της νέας χρονιάς που κυκλοφόρησε ο και καλός φίλος γελοιογράφος της εφημερίδας μας Μπάμπης Κιαγιάς, και που είχε την καλοσύνη να μου στείλει. Ανάγκη πάσα ν' αντιμετωπίσω κι εγώ όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα, με χαμόγελο, την σύμφωνα με όλες τις προβλέψεις almunia χρονιά που μόλις άρχισε έχοντας διαρκή συντροφιά, όσο θα δουλεύω στο γραφείο μου το γνωστό κι απ' την εφημερίδα μας χιούμορ του Μπάμπη. Τω όντι καλή "συνταγή" οι 13 του γελοιογραφίες, μια εν είδει εισαγωγής και μια, εις διπλούν, για κάθε μήνα, για να την βγάλουμε "καθαρή" αυτή την χρονιά. Κι έτσι και την βγάλουμε, βουρ για το 2100 μετά! Να 'σαι καλά, Μπάμπη! Έχουμε ανάγκη το χιούμορ σου! Και το μηνιαίο και το καθημερινό, στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας.




>> τυπώστε αυτό το άρθρο

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Μπερδέματα


Μαθαίνω να γράφω.
Μα μπερδεύομαι να πω
ποιο το τρία,
ποιο το ωμέγα..
Το ένα είναι όρθιο,
το άλλο πλαγιαστό!

Μαθαίνω να γράφω.
Μα δεν ξεχωρίζω
ποιο το άλφα, ποιο το σίγμα!
Με μπαστούνι και τα δυο
βγαίνουνε στο δρόμο1
Το ένα το κρατά στο χέρι,
τ’ άλλο το φορά στον ώμο!

Μαθαίνω να γράφω.
Μα θαυμάζω κι απορώ
με το εννέα και το ρώ
Ποιο να βάλω στη γραμμή,
ποιο ακροβάτη σε σχοινί!

Μαθαίνω να γράφω.
Μα μπερδεύομαι να βρω
ποιο το βήτα, ποιο το θήτα!
Αχ αυτή η αλφαβήτα!

Μαθαίνω να γράφω
γράμματα και αριθμούς!
Πώς να τα χωρέσει όλα
ο μικρός μου νους!

Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή της Ευδοκίας Σκορδαλά Κακατσάκη "Και στημέση η χαρά"(βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
-mail:kakatsakis@sch.gr

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ λιτανεία για να βρέξει, αν δεν βρέξει μέχρι τ’ Αγι- Αντωνιού, έγραψα χθες. Επανέρχομαι και σήμερα στην πρότασή μου για να υπάρχει στα υπόψη. Πλάκα πλάκα αλλού τους έχουνε πλακώσει τα χιόνια κι εδώ σβήνουμε πυρκαγιές.

ΝΑΙ ΣΤΟΥΣ εμπειρογνώμονες της Κομισιόν, όχι στους επιθεωρητές της. Επίσης. Ναι στους ειδικούς συμβούλους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, όχι στους ελεγκτές της. Πάνω απ’ όλα η εθνική μας κυριαρχία. Είμαστε κράτος ανεξάρτητο πώς να το κάνουμε!

ΥΠΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ή υπό επιτήρηση; Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Του Ελληνα ο τράχηλος ζυγό, τον όποιο ζυγό, δεν υπομένει. Μύγα δεν δεχόμαστε στο σπαθί μας. Μόνο που δεν έχουμε σπαθί.

ΤΣΟΒΟΛΑ ΔΩΣΤΑ όλα! Τσοβόλα δώστα όλα! Τσοβόλα δώστα όλα! Από άλλο έργο έχει ξωμείνει η φράση. Σαν μια ωραία ανάμνηση, στην εποχή του “πάρτα όλα”.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΕΣ οι θύρες όταν η χρεία τες κουρταλεί... Πολύ περισσότερο όταν τις έχουμε... παρακουρταλήσει κατά το παρελθόν για δανεικά κι αγύριστα. Στο “πέταλο” αυτή η τοποθέτηση. Στο “καρφί” είναι βέβαια διαφορετική.

ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ λοιμωξιολογούντες επιδημιολόγους και τους πολιτικολογούντες οικονομολόγους να ετοιμάζονται να πάρουν σειρά στα τηλεοπτικά παράθυρα οι... συνταγματολογούντες καποδιστριολόγοι. Δεν υπάρχει τέτοια ειδικότητα; Κανένα πρόβλημα. Να ετοιμάζονται οι ... καποδιστριολογούντες συνταγματολόγοι που υπάρχουν εν αφθονία.

Ε, ΔΗΜΑΡΧΕ! Ωραίος τίτλος για βιβλίο. Ζητείται συγγραφέας για να αναλάβει την συγγραφή του. Ο Μίμης Ανδρουλάκης αποκλείεται, ύστερα απ’ το “Ε, πρόεδρε”, που έγραψε.

ΜΑ ΚΑΛΑ έχει ανάγκη η Ελλάδα από τουριστική προβολή; Προς τι οι διαμαρτυρίες; Εξασφαλισμένη την έχουμε την πελατεία.

ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ για τους τουριστικούς φορείς του Νομού μας, λόγω της απευθείας αεροπορικής σύνδεσης των Χανίων με το Λονδίνο. Χαράς ευαγγέλεια όμως και για τους τουριστικούς φορείς της βρετανικής πρωτεύουσας. Ολο και κάποιους τουρίστες απ’ τα Χανιά περιμένουν κι ελόγου τους.

Ο ΕΡΩΣ ΕΙΝΑΙ η μεγαλυτέρα ευφυΐα των ηλιθίων και η μεγαλυτέρα ηλιθιότης των ευφυών. Τάδε έφη στην “Σιδηρά διαθήκη” του ο πολύς Πολύβιος Δημητρακόπουλος. Συμφωνείτε ή διαφωνείτε;

ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑΝΝΗ Ρίτσου το 2009 που μας τελείωσε. Μου το θύμισε η φίλη αναγνώστρια της στήλης Κατερίνα Τοράκη, στέλνοντάς μου μαζί με τις ευχές της “για μια καλύτερη χρονιά”, και το ποίημα του Ποιητή “Μελέτη του χρόνου”. Εσύ το ξέρεις καλά, ότι κάθε στιγμή είναι χρόνος για ν’ ακούμε τους ποιητές, Κατερίνα!

ΚΑΤΑ ΤΗΝ εκστρατεια στην Ασία, ένας Μακεδόνας οδηγούσε το μουλάρι του φορτωμένο με χρυσάφι για τον Αλέξανδρο. Το ζώο όμως λύγισε απ’ το βάρος και δεν μπόρεσε να ξανασταθεί στα πόδια του και να συνεχίσει. Τότε ο ημιονηγός και δύο άλλοι στρατιώτες φορτώθηκαν μόνοι τους το χρυσάφι. Βλέποντάς τους ο Αλέξανδρος συγκινήθηκε απ’ την αφοσίωσή τους και τους είπε: “Κουράγιο. Το χρυσάφι αυτό είναι πια δικό σας. Σας το χαρίζω!”

“... Βγάλε τα χέρια σου απ’ τις τσέπες - είπε./ Χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι./ Το γύψινο αγαλμάτιο έπεσε στο πάτωμα. Εσπασε./ Μπορεί να κολλήσει μ’ αλευρόκολλα - είπε./ Κανείς δεν έσκυψε να το μαζέψει./ Μήτε κανείς το κοίταξε. Μονάχα αναρωτιόμαστε: / το γόνατό του θα κρατούσε ακόμη εκείνη την ωραία κλίση του; / Ομως κανένας μας δε μίλησε. Είχε δίκαιο”.
Από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου “Μελέτη του χρόνου”

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)

>> τυπώστε αυτό το άρθρο

Στα πεταχτά

Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

Η ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ συνεχίζεται στα μέρη μας. Καλοκαιρία όμως, είναι αυτή ή κακοκαιρία; Πού ξανακούστηκε Δεκέμβρη μήνα και να μην έχει ρίξει μια σταγόνα νερό και να βαδίζει στα χνάρια του και ο Γενάρης!

ΣΑΝ ΝΑ μου φαίνεται ότι πρέπει να κάνουμε καμιά λιτανεία για να βρέξει. Για να δούμε πώς θα πάει το πράγμα μέχρι τ' Αγι-Αντωνιού και βλέπουμε. Για να δούμε.

ΜΑ ΚΑΛΑ, την ημέρα του Μεγάλου Αγιασμού βρήκαν να κάνουν τον έλεγχό τους στα Υπουργεία μας οι απεσταλμένοι του Αλμούνια; Και δεν ευρέθηκε ένας παπάς να τους πει: “ξου καλικαντζαραίοι, ξου... τρομοκράτες των Βρυξελλών; Χάθηκαν οι άλλες μέρες!”.

ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΕΣ πάνε, επιθεωρητές έρχονται, επιθεωρητές πηγαινοέρχονται. Θα βαρεθούμε να το βλέπουμε, θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό το έργο. Τρία χρόνια θα παίζεται.

ΑΝ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου ήταν υπουργός Ανάπτυξης, και η υπουργός Ανάπτυξης Λούκα Κατσέλη ήταν υπουργός Οικονομικών, πόσες γραμμές θα είχε η Κυβέρνηση; Μία; Δύο; Τρεις; Ή καμία; Εγώ δημοσκόπηση κάνω, ερωτήματα θέτω.

ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ την απόδειξη απ' όπου κι αν ψωνίζεις/ μην πιάνεσαι κορόιδο, κιανιούς μην την χαρίζεις! Απ' τον και συνεργάτη της στήλης, γνωστό μαντιναδολόγο, Ηλία Σταματάκη, η συμβουλή. Σαν απόδειξη της βούλησής του να συνεχίσει κι εφέτος τη συνεργασία του.

Η ΓΡΙΠΗ των χοίρων, κατά που φαίνεται, με το τέλος του 2009 μας τελείωσε! Καλώς, να υποδεχθούμε εντός του 2010 τη γρίπη των προβάτων! Αυτό έλειπε, να ξωμείνουμε από γρίπη! Τι θα κάνανε οι φαρμακοβιομηχανίες; Μπρίκια θα πουλούσανε;

ΤΟΣΟ θα κατέβει το έλλειμμα, τόσο θα ανέβει ο τιμάριθμος, τόσο θα κατέβει η ανάπτυξη, τόσο θα ανέβει η ανεργία. Κανένα μα κανένα λάθος στα σχέδια επί χάρτου μέχρι χιλιοστό. Πάντα ήμασταν καλοί σ' αυτό. Και το λαλούμε και πάμε.

ΠΝΕΥΜΟΝΑΣ πρασίνου το στρατόπεδο Μαρκόπουλου! Η απαίτηση της τοπικής κοινωνίας. Μια απαίτηση που πρέπει να γίνει και γραμμή της τοπικής αυτοδιοίκησης. Για να αναπνέει η πόλη.

ΑΝΤΕ να τελειώνουμε κάποτε με τον Βόρειο Οδικό Άξονα, για να πιάσουμε τον Νότιο! Αισιόδοξη ή απαισιόδοξη η εν λόγω τοποθέτηση επί του θέματος;

ΓΕΛΑΣΕ το χειλάκι κάθε πικραμένου Αεκτζή ύστερα από τη νίκη, και μάλιστα μέσα στο "Καραϊσκάκη" της ομάδας του, επί του Ολυμπιακού, προχθές. Αυτοί, όμως, που έκαναν πάρτυ ήταν οι Βάζελοι. Στην κωλότσεπη το 'χουνε λέει το πρωτάθλημα!

ΔΥΟ ΝΕΟΙ ζωγράφοι, ο Μνησίδημος κι ο Καλλικράτης, που ήταν μαθητές του Απελλή, έφτιαξαν κάποτε από έναν πίνακα, πάνω στο ίδιο θέμα, και τους πήγαν για να τους δει. Ο Μνησίδημος υποστήριζε ότι είχε νικήσει γιατί τέλειωσε τον πίνακά του σε 15 ημέρες, ενώ ο Καλλικράτης χρειάστηκε έξι μήνες. Ο Απελλής του είπε: "Έχεις δίκιο. Εσύ τελείωσες το έργο πρώτος, αλλά ο Καλλικράτης το τέλειωσε καλύτερα!"
“
Για δες παράξενοι που γίναν οι καιροί:/ Να φαρμακώνει η δροσιά της νύχτας,/ να 'ναι θανατερό τ' αγέρι./ Να φαρμακώνει το πρωτόβροχο,/ να 'ναι θανατερή η Μάνα Φύση./ Να τρέχει θάνατο η πηγή,/ να 'χει τα βρόγχια στήσει ο χάρος/ στις λίμνες, στις ακρογιαλιές./ Να 'ναι θανατερός ο ήλιος,/ δότης ζωής σ' άλλους καιρούς”...
Από το ποίημα του Γιάννη Θ. Πολυράκη "Οι σύγχρονοι καιροί..."

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(hppt://petaxta.blogspot.com)

>> τυπώστε αυτό το άρθρο

O Aι –Βασίλης ο…Σαλαμάς!

Γράφει η

Ευδοκία Σκορδαλά-Κακατσάκη



Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Βρέχει. Βρέχει συνέχεια απ’ το πρωί. Φαί νεται πως οι Άγγελοι εδώ είναι πολύ λυπημένοι.Γι αυτό κλαίνε απαρηγό ρητα, σκέφτεται η μικρή Ελπίδα.
Και της Έλπίδας η καρδούλα είναι πολύ λυπημένη. Και κλαίει για πολλά πράγματα: Για τον μπαμπά που έφυγε. Για τη μαμά που είναι άρρωστη. Για το χιόνι που δεν έπεσε στη μεγάλη πολιτεία.Για το χριστουγεννιά τικο δέντρο που δεν στόλισαν.Για τα κάλλαντα που δεν είπε και κανένα παιδί δεν ήρθε να τα πει στην παράγκα τους. Για τον Άι- Βασίλη,που
δεν ελπίζει πως θα έρθει!...Αφού όλα, μα όλα, είναι αλλιώτικα φέτος.Λες
και κάποιος αναποδογύρισε τον κόσμο!
Στο νησί τους, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, όλα είναι κατάλευκα.Γιατί οι Άγγελοι εκεί δεν κλαίνε.Οι Άγγελοι εκεί είναι χαρούμενοι και …χορεύουν! Χορεύουν κι απ’ τα χιονένια τους φτερά πέφτουν αστρα φτερές νιφάδες και ντύνουν στα κάτασπρα απ’ άκρη σ’ άκρη ολάκερο το νησί !
Εδώ βρέχει, βρέχει,βρέχει…Κι η κόκκινη λάσπη,που ζώνει σαν κακο φορμισμένη πληγή τις παράγκες, είναι θλιβερή …
Στο χωριό, μια ανάσα από το σπίτι τους,είναι το δάσος με τα πεύκα και τα κυπαρίσσια. Ο μπαμπάς έκοβε κάθε χρόνο δυο καταπράσινες φούντες. Κι η μαμά τις στόλιζε με χίλια δυο στολίδια..με αμύγδαλα και κάστανα και καρύδια, ακόμα και με μικρούλια μυρωδάτα μανταρίνια ,που τα τύλι γε όμορφα-όμορφα με πολύχρωμα χρυσόχαρτα!…Πόσο χαρούμενο ήταν το δέντρο τους με κείνα τα στολίδια!..
Εδώ τα χριστουγεννιάτικα δέντρα στέκονται λυπημένα στις άκρες των δρόμων.Κι οι άνθρωποι τα πουλούν και τ’ αγοράζουν ,καρφωμένα σαν το Χριστό πάνω σε…σταυρούς! Όσο για τον Άι- Βασίλη, καλύτερα να μην έρθει φέτος, σκέφτεται η Ελπίδα.Ντρέπεται που δεν έχουν τίποτα να τον φιλέψουν και τζάκι να ζεσταθεί και να στεγνώσει. Μια ξυλόσομπα έχουν, που καπνίζει συνέχεια σαν…απελπισμένη! « Καλύτερα να μην έρθει!» αποφασίζει στιγμές-στιγμές η Ελπίδα με παράπονο…
Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Τη μέρα διαδέχτηκε η νύχτα. Και τη βρο χή, ένας παράξενος αγέρας ,που πότε σφυρίζει και κλωτσά άγρια τη μικρή τους πόρτα και πότε ημερεύει και την χτυπά μαλακά «τακ-τακ-τακ», σαν άνθρωπος που ζητά να του ανοίξουν.
-Λες να ήρθε;καρδιοχτυπά η Ελπίδα και αναρωτιέται σε κάθε «τακ-τακ» .
Κάθισμένη μπροστά στην ξυλόσομπα, συλλογιέται τον μπαμπά, το χωριό τους, τους αγγέλους που χορεύουν,το χιόνι, τους μικρούς της φίλους την Αγγελούδα και τον Αντώνη, που μαζί έλεγαν τα κάλαντα… Τη μαμά που πηγαινοερχόταν για τη λάτρα του σπιτιού και σιγοτραγου
δούσε , «Αγιος Βασίλης έρχεται κι όλους μας καταδέχεται !». Το δέντρο, που στραφτάλιζε μπρος στο αναμμένο τζάκι τους ! Τα κούτσουρα που τριζοβολούσαν.Τη βασιλόπιτα που, πλουμισμένη με ζυμαρένια πουλιά και λιόκλαδα ,πλασμένα από τα επιδέξια χέρια της μαμάς ,μοσχοβολού σε!..
Όλα τα συλλογιέται η μικρή Ελπίδα…Κι όσο τα συλλογιέται, τόσο η λύπη φουσκώνει και αυγαταίνει στην καρδούλα της. Είναι μια λύπη με γάλη, που φτάνει από εδώ ως απέναντι στο νησί… Είναι μια λύπη δυνα-τή, που κρατά φρόνιμες ακόμα και τις … χοντρές της κοτσίδες !
Μα o αγέρας, που δεν ξέρει από λύπες, της σκαρώνει παιχνίδια! Μπαίνει φουριόζος από τα μπουριά και αναγκάζει τη σόμπα τους να βή χει «γκούχου-γκούχου» σαν κρυωμένη. Βγάζει από το πορτάκι της κάτι γλωσσίτσες κόκκινες και γαλάζιες και τούφες μαύρου καπνού. «Χα χα χα !Δεν θα έρθει ο Άγιος Βασίλης!» την περιγελούν οι μικρές γλωσσί- τσες!
Κι ο καπνός μπαίνει στα μάτια και τα θολώνει. Και τα κάνει να τσού ζουν. Τσούζουν και κλαίνε με κάτι τόοοσα χοντρά δάκρυα. … Και το παιχνίδι τ΄αγέρα συνεχίζεται. « Τακ-τακ-τακ! Νάτος ο Αγιος Βασίλης!» λέει, ξεφυσώντας.
Κάμποσες φορές ο αγέρας ξεγέλασε την μικρή Ελπίδα . Την έκανε νά
ανοίξει με ελπίδα την πόρτα… Μα δεν ήταν κανείς! Ούτε ο Άι Βασίλης που τον ακροπερίμενε…
Δε βαριέσαι…ας μην έρθει!.. Όλα τα παιδιά του κόσμου τον περιμένουν. Κι είναι τόσο γέρος…Εξ’άλλου η Ελπίδα, φέτος δε θέλει παιχνίδια! Όχι πως δεν της αρέσουν…όχι πως παραμεγάλωσε…
Αλλά , να…ξέρεις Αι Βασίλη, αν έρθεις τελικά θα ‘θελα…αν μπορού σες δηλαδή…να βάλεις σε μια άκρη του σάκου σου…λίγο ψωμί και… ένα δυο φρούτα και…αν δε σου στοιχίζει πολύ και λίγο κρέας… Αλλά πάλι… όχι άστο! Καλύτερα μην έρθεις! Θα λασπωθείς…Κι έπειτα είναι τόσο παράξενο να ανακατέψεις τα παιχνίδια των άλλων παιδιών με ψωμιά και φρούτα και κρέατα…

Η ώρα περνά. Ο αγέρας βερέθηκε να παίζει και να χτυπά. Μάζεψε τα φτερά του και κουρνιασε αποσταμένος. Μια γαλήνη, γεμάτη προσμονή απλώθηκε στην παράγκα.
«Αν θά ‘ρθει σίγουρα θα ακουστούν τα βήματά του!» συλλογιέται πάλι η Ελπίδα. Η Ελπίδα που είναι παιδί και…και δεν θέλει ή δεν μπορεί ν’αποκοπεί από την ελπίδα. Ξαφνικά « τακ-τακ-τακ» ακούγεται στην πόρτα. Μα η Ελπίδα δεν ξεγελιέται άλλη φορά. Δε σηκώνεται. Ούτε τρέχει στην πόρτα τους. Το χτύπημα τώρα πιο δυνατό και πιο καθαρό δευτερώνει. « Τακ-τακ-τακ» και πάλι «τακ-τακ-τακ». Η Ελπίδα ακούει μα διστάζει ακόμα. Λες; Λες να ήρθε;
- Ελπίδα μου,κάποιος χτυπά! Δεν ακούς παιδί μου, λέει η μαμά από το στρώμα.
Η Ελπίδα σηκώνεται. Η ελπίδα φτερώνει τα ποδαράκια της. Το χτυποκάρδι της δεν περιγράφεται. Τέτοια ώρα, παραμονή Πρωτοχρονιάς, κανείς άλλος δεν μπορεί να είναι! Μόνο… Εκείνος! Ο Αι Βασίλης , δηλα δή! Φτάνει στην πόρτα. Την ανοίγει και…τον βλέπει να στέκει στο έμπα της πόρτας τους! Με το κόκκινο παλτό ,την κουκούλα και τις μπότες του! Με τα μεγάλα , καλωσυνάτα , γελαζούμενα μάτια του! Η μικρή Ελπίδα τα ‘χει χαμένα. Τρίβει και ξανατρίβει τα μάτια της. Κοιτάζει και ξανακοιτάζει τον Άγιο!
- Χρόνια Πολλά, Ελπίδα μου! Καλή Χρονιά! λέει ο… Άγιος και την κλείνει στην αγκαλιά του. Στον ώμο του δεν έχει σακούλι! Στο δεξί του χέρι όμως, κρατά ένα μεγάααλο καλάθι σκεπασμένο με κάτασπρη πε τσέτα!
Μπαίνει μέσα, τινάζοντας από το παλτό και τις γαλότσες του το χιόνι! Έξω…χόνιζε!...
«Χιονίζει! Οι άγγελοι είναι χαρούμενοι και εδώ!» συλλογιέται η μικρή Ελπίδα .Κι ακολουθεί σαν υπνωτισμένη τον Άγιο, που, τι παράξενο, στο φως της λάμπας είναι φτυστός η…θεία Ευδοκία! « Ηρθε! Ηρθε λοιπόν! Κι είναι ο δικός μου Αι Βασίλης!... Καλά λέει η μαμά πως ο Χριστός και οι Αγιοι παρουσιάζονται με διάφορες μορφές στους ανθρώπους! Ο δικός μου Αι Βασίλης έχει τη μορφή της θείας!» τραγουδά, ολόχαρη η καρδούλα της.
Και τι δεν είχε ο Άι-Βασίλης στο καλάθι του. Κρέας ,χάσικο ψωμί, γλυ κά, φρούτα, σαλάμια ! Ένα σωρό σαλάμια και λογής-λογής λουκάνικα! Βλέπετε,…ο Άη- Βασίλης δούλευε σε σαλαμάδικο!
Σε λίγο η παράγκα μοσχοβόλησε από τα λουκάνικα, που έψησε με τα χεράκια του ο.. Άγιος !
Και από τη μια στιγμή στην άλλη, η νύχτα πλημμύρισε ομορφιά , νοστι μάδα, κέφι, χαρά!
Η Ελπίδα κάθεται ανάμεσα στη μαμά και στον υπέροχο επισκέπτη τους και τρώει με όρεξη.
Και νιώθει μια αγάπη,μια τόοοση μεγάλη αγάπη ,για τούτον τον παράξενο Άι-Βασίλη… Και υπόσχεται στον εαυτό της πως θα θυμάται πάντα την αποψινή παραμονή Πρωτοχρονιάς που της χάρισε ο πιο πρω
τότυπος Αι Βασίλης του κόσμου! Ο δικός της Αι Βασίλης ,ο Άι-Βασί λης ο…Σαλαμάς!…

Το χριστουγεννιάτικο έθιμο της τάξης μας

Γράφει η Ευδοκία Σκορδαλά- Κακατσάκη

Καθώς η πόλη φτιασιδώνεται περιμένοντας τη γέννηση του μικρού Χριστού, γυρίζω πίσω . Σ’ ό,τι παλιό, γνώριμο, τρυφερό, απλό κι αγαπημένο. Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, στην παιδική μου ηλικία γυρίζω. Και στα δυο. Τώρα πια αυτά τα δυο έγιναν ένα…
Και ξαναζώ άγουρα όνειρα, άκουρες ελπίδες, έφηβες προσμονές. Και ξαναβρίσκομαι ανάμεσα στα ωραία κι ακέραια πρόσωπα των συμμαθητριών μου. Της Κατερίνας, της Άννας, της Ρούλας, της Τασούλας, της Στέλλας, της Σούλας, της… Και ξαναμπαίνω σε κείνη την μεγάλη ψηλοτάβανη αίθουσα της Στ΄τάξης του Γυμνασίου Θηλέων Αλεξανδρούπολης. Που ώρες- ώρες ο θρακιώτης άνεμος μπουκάροντας από τα ανοιχτά παράθυρα άρπαζε τις κουρτίνες στα χέρια του, τις τραβούσε έξω, τις σήκωνε ψηλά και τις ανέμιζε σαν φτερούγες μυθικού πουλιού και σαν πανιά ενός παράξενου καραβιού, αραγμένου στην αυλή του Άι-Νικόλα… Τσούρμο του καραβιού, χαρούμενο και φασαριόζικο εμείς, μετατρέπαμε , κυρίως στα διαλείμματα την τάξη σε αταξία και χάβρα των ιουδαίων.
Έτσι και κείνο το διάλειμμα, της τελευταίας μέρας πριν τις χριστουγεννιάτικες διακοπές. Χάβρα η τάξη μας και όρεξη για μάθημα, καμία. Όλο και κάποιο στολίδι προσθέταμε στην αίθουσα, τραγουδούσαμε τα κάλαντα, απαγγέλλαμε ποιήματα, παρακολουθούσαμε με ξεφωνητά και γέλια το δίδυμο Σούλας- Στέλλας που ανεβασμένες πάνω στα θρανία δίνανε παράσταση με ανέκδοτα, σατυρικά και μιμήσεις των καθηγητών, φουσκώναμε μέχρι…σκασμού φούσκες! Οι μόνες που δούλευαν, και μάλιστα σιωπηλά, η Κατερίνα και η Άννα. Ζωγράφιζαν με κιμωλίες πάνω στους δυο τεράστιους πράσινους πίνακες φάτνες και αγγέλους, αγιοβασίληδες και έλατα, καμπανούλες και κλαράκια γκυ. Ήταν η πέμπτη φορά, αν θυμάμαι καλά, που τα ζωγράφιζαν! Γιατί οι ζωγραφιές τους τις προηγούμενες φορές είχαν την τύχη του γεφυριού της Άρτας! Στα διαλείμματα τις …έχτιζαν, στην ώρα των μαθημάτων… γκρεμιζόταν! Από τα άπονα και…αφιλότεχνα χέρια των καθηγητών! Κι ας ήταν πραγματικά αριστουργήματα! Κι ας γράφαμε στην άκρη του πίνακα το δίστιχο
« Άγιος Βασίλης έρχεται με δώρα φορτωμένος
κι αν θα μας εξετάσετε θα φύγει θυμωμένος!»
Το …βιολί τους οι καθηγητές μας. Έσβηναν τις ζωγραφιές, εξέταζαν, παρέδιδαν και ασχήμαιναν τους πίνακες με άχαρες αλγεβρικές εξισώσεις και χημικές αντιδράσεις. Έτσι το πανηγύρι και η χαρά του διαλείμματος γινόταν βάσανο και βραχνάς για τις …τυχερές που εξετάζονταν…
Και έφτασε επιτέλους η καλύτερη ώρα της σχολικής χρονιάς! Η καλυτερότερη θα λέγανε τα σημερινά παιδιά. Η ώρα του εθίμου της τάξης. Το έθιμο, ιδέα της Αλεξάνδρας της φιλολόγου μας, που το τηρούσαμε με θρησκευτική ευλάβεια όλες τις χρονιές, ήταν η ανταλλαγή δώρων. Με το που ξεμύτιζε ο Δεκέμβρης, κληρώναμε τα ονόματά μας. Κι ως την τελευταία στιγμή, κρατούσαμε μυστικό, ακόμα κι από την κολλητή μας, το όνομα της συμμαθήτριας που μας έτυχε για να της προσφέρουμε το δώρο μας. Και περιμέναμε όλες με λαχτάρα τη στιγμή, που με μια αγκαλιά και δυο φιλιά θα δίναμε και θα παίρναμε τα μικρά μας δώρα. Θα δίναμε και θα παίρναμε ένα ανυπολόγιστα μεγάλο μερτικό χαράς!.. Άλλες εποχές. Κι αλλιώς και μ’ αλλιώτικα μετράδια μετρούσαμε τις χαρές και τις λύπες…
Η Αλεξάνδρα μπήκε στην τάξη χαμογελαστή, κρατώντας το δικό της δώρο. Πάντα έμπαινε και το δικό της όνομα στην κληρωτίδα.
Κι άρχισε η…ιεροτελεστία της ανταλλαγής που περιείχε σοβαρό, έως και… επίσημο ύφος, αργό βήμα της δωρήτριας προς το θρανίο της αποδέκτου, προσφορά του δώρου με αγκαλιά και φιλιά, άνοιγμα του δώρου, ύψωση και έκθεσή του σε κοινή θέα, φωνές επιδοκιμασίας, χειροκροτήματα, χαμός!...Και φτου κι απ’ την αρχή ώσπου όλες να πάρουν και να δώσουν τα δώρα τους. Όταν ήρθε η σειρά μου έδωσα το δώρο μου. Μα όσο κι αν παιδεύω το μυαλό μου, δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε σε ποια, ούτε τι χάρισα!…Μα μπορώ, σα να το έχω μπροστά μου, να περιγράψω με κάθε λεπτομέρεια το δώρο που μου χάρισαν! Η θύμηση φυλάει ολοζώντανη κι ανέπαφη τη σκηνή. Και κάτι τέτοιες μέρες κλείνω τα μάτια και την ξαναζώ! Μ’ όλη την ένταση την συγκίνηση και τη χαρά!… Κι ας πέρασαν τόσα χρόνια…
Ήταν, θυμάμαι, η σειρά της Ρούλας, της κολλητής μου να δώσει το δώρο της. Καθόταν στο τελευταίο θρανίο και σηκώθηκε κρατώντας ένα μεγάλο θαλασσί πακέτο με ροζ φιόγκους! Προχώρησε ανάμεσα στα θρανία με το κοφτό γρήγορο βήμα της κι ήταν ολόκληρη μια έκρηξη χαράς! Μια ασυνήθιστη χαρά παιζογελούσε στο οβάλ κοριτσίστικο πρόσωπό της, στα ίσια καστανά μαλλιά της, στα καθαρά μεγάλα μάτια της! Την παρακολουθούσα με καμάρι. Πρώτη φορά την ένιωθα τόσο χαρούμενη!..
Όταν η Ρούλα έφτασε μπροστά μου, κοντοστάθηκε, μ’ αγκάλιασε, μούδωσε δυο πεταχτά φιλιά, κάτι μου ψιθύρισε και έφυγε αφήνοντας το πακέτο της πάνω στο θρανίο μου!... Και τα έχασα! Κι η καρδιά μου τρελάθηκε κι άρχισε να παίζει σαν ταμπούρλο παρέλασης όταν ξετύλιξα το πακέτο! Γιατί μέσα στα χέρια μου κύλησε η θάλασσα μ’ όλα τα ατλάζια της! Γιατί μέσα στα χέρια μου κρατούσα τον ουρανό με το φεγγάρι κι όλα τ’ αστέρια του μαζί! Κρατούσα στα χέρια μου και χάιδευα το πιο φίνο, το πιο απαλό ύφασμα του κόσμου! Ένα ύφασμα που ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου δεν είχα τολμήσει να λαχταρήσω! Μοχεράκι, σε γλυκό σιελ χρώμα, με ασπρό μαυρες ψιχάλες! Μαζί του ένα κομμάτι γυαλιστερή γαλάζια φόδρα! Κι ένα κομμάτι μπλε βαθύ βελουδένιο! Είχε και μια καρτούλα μέσα με τα ολοστρόγγυλα γράμματα της Ρούλας. Μα όσο κι αν προσπάθησα δεν κατάφερα να την διαβάσω εκείνη τη στιγμή. Χοροπηδούσαν κι άλλαζαν συνέχεια μορφή τα γράμματα έτσι που έτρεμαν τα χέρια μου, έτσι που ένα ποτάμι δάκρυα, δάκρυα χαράς πλημμύρισε τα μάτια μου! …
……………………………………………………………………………………….
…Αργότερα το ύφασμα έγινε από τα χέρια της μαμάς της Ρούλας ένα υπέροχο φουστάνι! Ακόμα το βλέπω! Εβαζέ, ως τα γόνατα, γαρνιρισμένες οι μανσέτες και το στρογγυλό γιακαδάκι του με το βαθύ μπλε βελούδο κι ένα γουστόζικο φιογκάκι! Ήταν το πιο όμορφο φουστάνι που φόρεσα ποτέ! Και το πιο αγαπημένο. Το φόρεσα και το ξαναφόρεσα. Και το χάρηκα σ’ όλα τα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής και βάλε!... Έτσι… έπιασε η ευχή που είχε γράψει η Ρούλα στην κάρτα : «Χρόνια πολλά! Θα σου το ράψει η μαμά μου το φουστάνι! Να το φοράς όταν θα είσαι φοιτήτρια! Με όλη μου την αγάπη, Ρούλα.»….

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΣΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ σου στην Τράπεζα "τσ' αγάπης" έχω καταθέσει με αριθμό 2010, 365 ημέρες γεμάτες υγεία και ευτυχία. Καλοξόδευτες! Από μια καλά καλή φίλη, τακτική αναγνώστρια της στήλης, η ευχή. Μετατρέπω το "σου" σε "σας" και σας την μεταβιβάζω. Ο μεταβιβάζων, της μεταβιβάζουσας, τα μεταβιβάζοντα...

ΤΡΙΤΗ, 5 Ιανουαρίου 2009, σήμερα. Μην βιαστείτε να γράψετε λάθος. Πλάκα σας κάνω. Το ξέρω ότι μπήκατε τώρα και πέντε μέρες στο 2010.

ΠΛΑΚΑ πλάκα με το που θα δούνε σήμερα οι καλικάτζαροι τους παπάδες να πιάνουν στα χέρια τις αγιαστούρες τους, σήμερα είναι των Φωτών π' αγιάζουν οι παπάδες, μην το ξεχνάτε, θα εξαφανισθούν από προσώπου γης και θα εγκατασταθούν στα έγκατα. Εκεί που είναι τα πατρογονικα τους. Εκεί που τους θέλει ο λαός!

ΤΙ ΚΑΛΑ να εξαφανίζονταν ως δια μαγείας και οι άλλοι, οι πραγματικοί, οι κάθε λογής καλικάντζαροι! Οι καλικάντζαροι του πολέμου, οι καλικάντζαροι της εκμετάλλευσης. Οι καλικάντζαροι του μίσους.

ΑΥΡΙΟ τα Θεοφάνια, μεθαύριο τ' Αϊ Γιαννιού και παραμεθαύριο, απ' την Παρασκευή δηλαδή επιστροφή εις τα ίδια. Ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, τον όποιο πάγκο του. Άντε από Δευτέρα 11 του μηνός. Αυτό δα έλειπε να πιάσουμε δουλειά παρασκευιάτικα.

ΣΩΣΟΣ και Σωσώ, Σώτερ Σοι τόδε ανέθηκαν/ Σώσον μεν σωθείς, Σωσώ δε ότι Σώσος εσώθη. Για την παρήχηση του "σ", έγραψα το παλιό αρχαίο επίγραμμα. Μην ψάχνετε λοιπόν ποιος είναι ο Σώσος, ποιά η Σωσώ και βέβαια, ποιος ο Σωτήρ. Ούτε επίσης το ανάθεμα των δυο πρώτων στον τρίτο.

ΚΑΤΣΙΓΑΡΟΥΣ αγοράζωωω! Κατσιγάρους αγοράζωωω! Κατσιγάρους αγοράζωωω! Γράψτε λάθος. Εμβόλια αγοράζωωω! Εμβόλια αγοράζωωω! Εμβόλια αγοράζωωω! Κάποιος πρέπει να βρεθεί ν' αγοράσει τα 15 εκατομμύρια εμβόλια που ακριβοπλέρωσε η χώρα μας, για να μην πεταχτούν στα σκουπίδια!

ΜΑΖΕΥΩ αποδείξεις, μαζεύεις αποδείξεις, μαζεύει αποδείξεις, μαζεύουμε αποδείξεις, μαζεύετε αποδείξεις, μαζεύουν αποδείξεις. Σε ενεστώτα χρόνο η κλίση του ρήματος. Από 1η Ιανουαρίου μέχρι και 31 Δεκεμβρίου τ.ε. το μάζεμα.

ΜΑΖΩΝΕ κι ας είν' και ρώγες. Φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι. Μάραθο το μάραθο γεμίζει η γρε τον κάλαθο. Σταλαγματιά σταλαγματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά. Καλά το καταλάβατε, για το μάζωμα των αποδείξεων το γράφω. Αυτό δα έλειπε να το γράψω για το μάζωμα των ελιδών.

"Ο ΚΑΚΑΟΥΝΗΣ έφευγε κι ήρθαν να τον πρεπίσουν", ο ακριβής τίτλος της πρώτης χθεσινής "εύφημης μνείας". "Ήσουνα δίπλα στο λαό", ο ακριβής τίτλος της δεύτερης. Αναγκαίες οι διορθώσεις (ο "Κακαούνης" έγινε "Κακαουνάκης", και το "Ήσουνα" έγινε "Ήσουν"), όπως αναγκαία και η επαναδημοσίευση του νεοριζίτικου με το οποίο άρχισα την πρώτη "εύφημη μνεία", για να φανούνε οι στίχοι του: Δεν ήταν μάζωξη χαράς δεν ήταν πανηγύρι/ ο Κακαούνης έφευγε κι ήρθαν να τον πρεπίσουν/ από τις άκριες των ακριών, απ' ούλη την Ελλάδα,/ γραφιάδες και πολιτικοί, πρώτ(οι) οι απλοί ανθρώποι/ στον ουρανό που πήγαινε για την αθανασία/ να τονε χαιρετίσουνε...

“...Ω Γενάρη Εσύ/ πολέμαρχε του Χειμώνα/ με τα έλκηθρα και τους ιππείς/ να σκορπούν πίσω τους σύννεφα/ χαράς ή οδύνης./ Σ' ευχαριστώ/ που ευδόκησες άλλη μια χρονιά/ να μετρώ την είσοδό σου/ στην καρδιά μου./ Σ' ευχαριστώ/ που με βοηθάς να δαμάζω/ τ' ανθρώπινα πάθη μου!/ Ω Γενάρη μήνα/ κοίταξέ με γι' άλλη μια φορά/ στην αιωνιότητα του Σύμπαντος”.
Από το ποίημα "Ω Γενάρη εσύ", του Χρήστου Κουλούρη

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(hppt://petaxta.blogspot.com)

>> τυπώστε αυτό το άρθρο

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr

Ο Κακαουνάκης έφευγε
κι ήρθαν να τον πρεπίσουν

Δεν ήταν μάζωξη χαράς, δεν ήταν πανηγύρι, ο Κακαουνάκης έφευγε κι ήρθαν να τον πρεπίσουν από τις άκριες των ακριών απ' ούλη την Ελλάδα, γραφιάδες και πολιτικοί, πρώτ(οι) οι απλοί ανθρώποι στον ουρανό που πήγαινε για την αθανασία να τονε χαιρετίσουνε...
Όλοι οι δρόμοι του Νομού μας οδηγούσαν από το πρωί του Σαββάτου 2 Ιανουαρίου, την επαύριον της Πρωτοχρονιάς στο Καστέλλι της Κισάμου, στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας, όπου στις 3 το απόγευμα θα ψαλόταν η εξόδιος ακολουθία για τον Νίκο Κακαουνάκη, που έφυγε για το άλλο ημισφαίριο της ζωής, αφού πάλεψε μπέτη με μπέτη με τον χάρο. Γραφιάδες και πολιτικοί, πρώτα οι απλοί άνθρωποι,/ από τις άκριες των ακριών, απ' ούλη την Ελλάδα, κατά που λέω και στο νεοριζίτικο που επιτούτου έκανα, κατέκλυσαν στην κυριολεξία τους χώρους εντός και εκτός ναού, σε τέτοιο βαθμό που το άναμμα ενός κεριού, όταν ο προεξάρχων αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ειρηναίος Αθανασιάδης έβαλε "ευλογητός", να φαίνεται αδύνατο. Μόνο στην επανενθρόνιση του Μεγάλου Ειρηναίου, όταν γύρισε απ' την εξορία της Γερμανίας, πριν από 20 χρόνια, είχε μαζωχτεί τόσος κόσμος στο Καστέλλι, μου είπε παλιός Καστελλιανός, μετά την κηδεία, που έγινε στην Μονή του Παρθενώνα. Στον ουρανό που πήγαινε για την αθανασία να τονε χαιρετίσουνε (χαιρετίσουμε) θέλανε (θέλαμε) όλοι τούτοι! (όλοι μας!) Να του πούνε (πούμε) ότι δεν τον ξεχνούνε (ξεχνούμε). Ότι θα τον θυμούνται (θυμούμαστε). Ορθοστατούντα στο μετερίζι της δημοσιογραφίας να πολεμά το άδικο για λογαριασμό προπάντων εκείνων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Ορθοβαδίζοντα στον δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας.
Μόνον όταν ξεχνιούνται πεθαίνουν οι νεκροί!

Ήσουν δίπλα στον λαό

Μάνα, κι άν έρθουν οι φίλοι μας, κι αν έρθουν οι γιεδικοί μας, μην τωνε πεις κι απόθανα να τσοι βαροκαρδίσεις.
Στρώσε των τάβλα να γευτούν και κλίνη να πλαγιάσουν,
στρώσε των παραπέζουλα να θέσουν τ' άρματά των,
και το πρωί σαν σηκωθούν και σ' αποχαιρετούνε,
πε’ τωνε πως απόθανα...
Αυτό το ριζίτικο τραγούδι θα ήθελε να τραγουδούσε σαν κύκνειο άσμα ο Νίκος Κακαουνάκης, κατά τον πρώην δήμαρχο Κισάμου Αντώνη Σχετάκη, που τον αποχαιρέτησε με μια εξόχως αισθαντική ομιλία εκ μέρους όλων, κατόπιν σχετικής επιθυμίας της οικογένειάς του. "Δεν απόθανες", φώναξε στεντορεία τη φωνή με το που είπε την τελευταία λέξη, τη λέξη "απόθανα", για λογαριασμό του Νίκου Κακαουνάκη ο ομιλητής, κάποιος απ' τους παρεβρισμόμενους, εντός του ναού. "Δεν απόθανες", είπαν κατ' επανάληψη με παρατεταμένα χειροκροτήματα απαξάπαντες οι παρεβρισκόμενοι. Στο τέλος της ομιλίας του γκαρδιακού του φίλου, στην έξοδο του φερέτρου απ' τον ναό, στην κάθοδό του στον τάφο. "Δεν απόθανες" είπαν οι ριζίτες που τραγούδησαν δυο απ΄ τ' αγαπημένα τραγούδια του, στο έβγα απ' την εκκλησία και στο έμπα του τάφου. "Δεν απόθανες" είπε κι ο Ανδρέας Λιλικάκης με την αγαπημένη του μαντινάδα και με τις άλλες μαντινάδες που του τραγούδησε, συνοδεία λύρας και λαγούτου: Ήσουνα δίπλα στο λαό πάντα με το "Καρφί" σου/ και με αξιοπρέπεια ύψωνες τη φωνή σου./ Έκανες επιθετική δημοσιογραφία/ πολλά εγλίτων’ ο λαός κι ήσουν εσύ αιτία./ Μα σφάλισες τα χείλη σου και άφησες την πένα/ απόψε θα γλεντίζουνε τ' άδικο και το ψέμα". "Δεν απόθανες", είπαν μπαλοτάροντας τον χάρο, με τα μπιστόλια τους, πάνω στο μνήμα του, για λογαριασμό όλων, κάποιοι φίλοι του...

Ο άνθρωπος Κακαουνάκης

Ασυμβίβαστος, Ακέραιος, Μαχητικός, Ευθύς, Ντόμπρος, Αληθινός, Επιθετικός, Μπεσαλής, Σπάνιος, Επίμονος, Αποτελεσματικός, Παθιασμένος, Ανεξάρτητος, Αντισυμβατικός, Γνήσιος, Αυθεντικός, Μοναδικός, Χαρισματικός. Κάποια απ' τα επίθετα που χρησιμοποιήθηκαν αυτές τις μέρες για τον Νίκο Κακαουνάκη. Με το που έγινε γνωστό το φευγιό του. Από φίλους και αντιπάλους. Από επώνυμους και ανώνυμους. Απ' αυτούς που είχαν συνεργαστεί για λίγο ή πολύ μαζί του και τον έζησαν ως ρεπόρτερ, σαν κυνηγό της είδησης, ως εκδότη, στις επάλξεις της δημοσιογραφίας. Μα και απ' αυτούς που τον γνώρισαν σαν πολεμιστή της πένας και του "ματσουκιού" όπως αποκαλούσε το μικρόφωνο. Για να ντύσουν το ουσιαστικό Άνθρωπος. Το ουσιαστικό που ο απλός κόσμος, ο κόσμος του μόχθου και της βιοπάλης, ο κόσμος που δεν είχε που την κεφαλή κλίναι κι έψαχνε να βρει το δίκιο του, ο κόσμος που τον διάβαζε, τον έβλεπε στο γυαλί και τον άκουγε απ' τα ερτζιανά, το λογάριαζε σαν... επίθετο του επωνύμου του. Ο άνθρωπος Κακαουνάκης. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Ο άνθρωπος σαν σπάνιο είδος στη φύση και στην ιστορία. "Αυτό δεν θέλω να το μάθει κανείς", είπε λέει, ο Κακαουνάκης στον μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιο Ανδρονικάκη, δίνοντάς του μια γενναία χρηματική βοήθεια για το Αννουσάκειο Ίδρυμα. Το εξομολογήθηκε ενώπιον όλων ο εν λόγω Επίσκοπος μιλώντας επί της σορού του, προχθές. "Αυτό το ήθος είναι το ζητούμενο της εποχής", συμπλήρωσε...

>> τυπώστε αυτό το άρθρο

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Αηδονάκι η χαρά


Πεταλούδα η χαρά
με πολύχρωμα φτερά
στων ανθρώπων τις καρδιές,
φτερουγίζει!

Μια βαρκούλα η χαρά
με κουπιά και με πανιά
μες τις λίμνες των ματιών,
αρμενίζει!

Χελιδόνι η χαρά
φεύγει πάει μακριά
μα την άνοιξη μηνά,
σαν γυρίζει!

Μελισσάκι η χαρά
όλο γλύκα κι ευωδιά
μια εδώ και μια εκεί,
ζουζουνίζει!

Αηδονάκι η χαρά
μόνο έξω απ’ το κλουβί
το τραγούδι της μπορεί
να χαρίζει!

Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "και στη μέση η χαρά¨(βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς) της Ευδοκίας Σκιρδαλά Κακατσάκη

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλησ Θ. Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch.gr

ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ τση καρδιάς τσ' ευχές μοο μπελονιάζω| κανίσκι τση Πρωτοχρονιάς σ' όλους σας τσι μοιράζω! Ευχές για υγεία, για ατομική και οικογενειακή ευτυχία,για ειρήνη,για προκοπή, για ό,τι καλύτερο!

ΤΗ ΜΑΝΤΙΝΑΔΑ, με την οποία έκανα ποδαρικό στη στηλη, για να σας ευχηθώ τα που επιθυμείτε, έστειλα και χθες σ' όλους τους φίλους που ξέρω το κινητό τους.Μέρες το ντουρσούντιζα στο μυαλό μου. Φτάχνω μαντινάδες,άμα λάχει να πούμε,για δική μου χρήση,μαντιναδολόγος δεν είμαι,πάντως, το ομολογω. Το χάρισμα τούτο το 'χω.

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ, με μαντινάδες για τον καινούργιο χρόνο είχαν φτάσει βέβαια στο κινητό μου εδώ και μέρες. Χθες, ωστόσο, υπέστη βομβαρδισμό, ενώ το ίδιοαναμένεται να υποστεί και σήμερα!

ΤΣΗ ΝΙΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ κάθε στραβό κι ανάποδο να λείπει\ να κουφαθεί να στραβωθεί και να μισέψει η γρίπη.\Ο ΗΤΑ ΕΝΑ(Η1) ο ιός κι αντάμι ΝΙ και ΕΝΑ(Ν1) να πα πνιγουνε και οι δυο στση λησμονιάσ τηστέρνα\ Μουδέ η νόσος των πτηνων μουδέ γρίπη τω χοίρω\μπλιο να μην έχουν πέραση να κάτσουνε στο γύρο.\ Η κρίση να πα να πα να γκρεμιστεί να γριπωθεί η γρίπη \ να πάνε στον αγιάγερτο μη τζι θωρούμε ντίπι! Τέσσερις από τσι 10 μαντινάδες που μου έστειλε τώρα και μια εβδομάδα μέσω Διαδικτύου ο εκ των κορυφαίων του είδους, καλός μου φίλος Κωστής Λαγουδιανάκης.Μην μου πείτε πως δεν είναι καταπληκτικές!

ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ. Ν' αγκαλιάζεις, να αγαπάς, να εμπιστεύεσαι. Για να μπορέσεις να νιωσεις βαθιά μέσα σου τη γαλήνη. Μ' αυτά τα λόγια του Jylie jordan scott μου ευχήθηκε μια γνωστή, μόνο μέσαω Διαδικτύοου,καθημερινή αναγνώστρια της στήλης και του ιστολογίου μου, για τον καινούργιο χρόνο.Να θυμούμαστε, ν' αγκαλιάζουμε , ν' αγαπούμε και εμπιστευόμαστε, καλοί μου φίλοι! Για να μπορούμενα νιώθουμε βαθιά μέσα μας τη γαλήνη.

ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ Πρωτοχρονιά έγραψα τις προάλλες πωσ θα έχουμε, όπως είχαμε και Πασχαλινά Χριστούγεννα άλλωστε.Ωστόσο η πρόβλεψη αυτή αποδείχτηκε λανθασμένη.Τί Πασχαλιάτικη, δεκαπενταυγουστιάτικη Πρωτοχρονιά είχαμε!
¨
ΌΠΩΣ Ο ΔΙΓΕΝΗΣ στα μαρμαρένια αλώνια πάλεψε ο Νίκος Κακαουνάκης με το Χάροντα. Μια ζωή αγωνιστής με την πένα υπήρξε. Δίπλα στον φτωχό και τον κατατρεγμένο. Στον άνθρωπο του μόχθου και της βιοπάλης. Στον άνθρωπο που δεν είχε στον ήλιο μοιρα. Στο "Καρφί" του η κάθε λογής εξουσία, ανεξάρτητα από χρώμα.Άνιση η μάχη ωστόσο. Όπου χτυπάει ο Διγενής το αίμα αυλάκι κάνει\ μα όπου χτυπάει ο Χάροντας το αίμα τράφο κάνει...Τί κρίμα που δεν θα 'ναι στα εγκαίνια του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου , μου είπε φίλος συνεργάτησ της εφημερίδας μας μας. Ποιος σου είπε ότι δεν θα 'ναι ωσέί παρών, του απάντησα. Μόνο όταν τους ξεχνούμε, πεθαίνουν οι αγαπημένοι μας.! Κι αν είναι δυνατόν να τον ξεχάσει ο μια ζωή γκαρδιακός του φίλος Γιάννης Γαρεδάκης.

"...Το χαμόγελο των παιδιών\ ουράνιο τόξο\ μας οδηγεί\ στο φως και τα λαμπιόνια\ ζητίάνες μετράνε κέρματα\ που ρίχνουν περαστικοί\ μόνο τη μέρα της αγάπης\ τα μάτια τους λεπίδες\ Ακούστε με ένα λεπτό\ Κανείς δεν ακούει\ Από κοντά κι εμείς\ στην επαιτεία\ για λίγη ηρεμία..." Από το ποίημα της Μαρίας Καρδάτου "Νέα Χρονιά"

ΧΑΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ

τυπώστε αυτό το άρθρο