ΠΟΙΗΣΗ

 ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ…

Την αναπνοή των φιλήσυχων ανθρώπων
Δεν ξέρω γιατί απόψε συλλογίζομαι…
Των λίγων που συνειδητά επέλεξαν την ησυχία
Και των πολλών που εκβιαστικά την δέχτηκαν.
Μεγενθύνοντας τους ήχους των
Επισημαίνω εύκολα τις διαφορές .
Των λίγων μοιάζει με την κούφια μπαλωτιά
Σκουριασμένης καραμπίνας
Που’ριξε κάποιος φιγουρατζής σε γάμο
Και των πολλών με τη σφυριχτή φωνίτσα
Ενός φυλακισμένου κότσυφα πριν ξεψυχήσει.
Την αναπνοή των φιλήσυχων ανθρώπων
Δεν ξέρω γιατί απόψε συλλογίζομαι…

Βαγγέλης Κακατσάκης ("Όταν γίνεις ποίημα")

ΠΟΙΗΣΗ

  ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ 

 

Μάρτυρας υπεράσπισης 

ή μάρτυρας κατηγορίας; 

Μάρτυρας κατηγορίας ή εισαγγελέας; 

Εισαγγελέας ή δικαστής; 

Δικαστής ή κατήγορος; 

Κατήγορος ή κατηγορούμενος; 

Υπάλληλα, παράλληλα και αλλεπάλληλα 

τα διλήμματα για τον υπάλληλο. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
(΄Τα χελιδόνια του μοναχού" (Β' έκδοση. Χανιά, 2020)

ΠΟΙΗΣΗ

 ΕΜΕΙΣ

Εμείς δεν κλαίμε

Δεν γελούμε, δεν προσευχόμαστε!
Εμείς πολεμούμε !
Αρπάζουμε στην φούχτα μας
Το σκοτάδι της νύχτας
Και πασχίζουμε να το κάνουμε
Φως!

Βαγγέλης Κακατσάκης   ("Όταν γίνεις ποίημα" , 2013) 

ΠΟΙΗΣΗ

  ΟΠΩΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ

Όπως τα κύματα

λειαίνουν τις πέτρες,

παρόμοια κι εγώ,

τώρα που ο αλέκτορας,

αρχίζει να κράζει,

πασχίζω να λειαίνω

τις απουσίες που θέλω να ξεχάσω

και τις παρουσίες που δε θέλω να θυμούμαι…

Όμως, των κυμάτων της σκέψης

οι μικρές θυγατέρες,

που πολλοί τις ονομάζουνε τύψεις,

προσθέτουν μόρια όγκων

στη λεία τους επιφάνεια^.

ακριβώς

όπως τους αλάτινους κόκκους,

που γνωρίζω πως υπάρχουν

στα λειασμένα χαλίκια

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, ( Όταν γίνεις ποίημα", 2013)

ΠΟΙΗΣΗ

 Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

«Άνοιγε τους λάκκους εσύ,

τις ελιές εγώ θα τις φυτεύω».

Διαταγή πάντα ο λόγος του πατέρα.

Ίσα ίσα που ανέπνεε,

όπως έστρωνε το χώμα στα δεντράκια.

«Και την καρυδιά εγώ θα τη φυτέψω»,

μου ’πε την άλλη μέρα,

όταν τελειώσαμε με τις ελιές.

«Λένε πως όποιος φυτέψει καρυδιά,

τη βγάζει δεν τη βγάζει τη χρονιά»,

σκεφτόμουν, ενώ άνοιγα το λάκκο.

Μάζευα τα καρύδια εφέτος,

δεκαοχτώ χρόνια μετά το φευγιό του,

και τα θυμήθηκα.

Κοντά σ’ αυτά και πως

στο χρόνο απάνω,

όταν κατάλαβε πως έφτανε το τέλος του,

μια ήταν η χάρη που μου ζήτησε

-με ανάσα από φιάλη οξυγόνου.

Να βρω τον τρόπο,

να τον πάω μέχρι το χωράφι,

για ν’ αποχαιρετήσει τα δέντρα^.

τα τελευταία απ’ τα πολλά που φύτεψε.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

(΄" Όταν γίνεις ποίημα", Εκδ."Πυξίδα της Πόλης", Χανιά, 2013)

ΠΟΙΗΣΗ

 Ο ΓΥΜΝΟΣ ΑΓΙΟΣ 

Μόνος, γυμνός και ανυπόδητος,

με ποταμίσια μέχρι των πελμάτων γενειάδα.
Μια πρόχειρη καλύβα
να στεγάζει το σαρκίο του
στις αιφνίδιες καταιγίδες,
ένας καχεκτικός φοίνικας
για να προστατεύεται
από τη λάβρα του καλοκαιριού
και μια μικρή – πικρή πηγή
για να πίνει νερό
μια φορά την εβδομάδα,
οι μόνες απολαύσεις
που επέτρεπε στον εαυτό του
ο Όσιος Ονούφριος, ενόσω μόναζε,
εξήντα τόσα χρόνια,
ως πολίτης της αιγυπτιακής ερήμου,
κουβεντιάζοντας με τον Θεό.

Μόνος, γυμνός και ανυπόδητος,
με ποταμίσια, μέχρι πελμάτων γενειάδα,
και στην εικόνα του,
όντας, ωστόσο, στο εκκλησάκι του,
κάτω από τη σκιά ενός θεόρατου πλάτανου,
δίπλα σε μια αστείρευτη γάργαρη πηγή,
καταμεσής στην πλατεία του χωριού,
ν’ αφήνει καθημερινά το τέμπλο
και να προστρέχει σε βοήθεια των χωριανών,
η τωρινή του απασχόληση.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ("Τα χελιδόνια του μοναχού")

Σημείωση: Ο Άγιος Ονούφριος είναι αι ο προστάτης Άγιος του χωριού Αλώνες Ρεθύμνης. Αν και έζησε στην έρημο, το εκκλησάκι του είναι στην πλατεία του χωριόύ. Αυτό  μου έκαμε μεγάλη εντύλωση, 'όταν βρέθηκα εκεί κάποια  χρονιά στις 12 Ιουνίου που πανηγύριζε. 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Σ’ ένα από τα δώματα του ουρανού,

πάντα σε διαφορετική ημερομηνία, 

συναθροίζονται στην ετήσιά τους μάζωξη, 
οι γνωστοί και οι άγνωστοι στους ανθρώπους άγιοι -
κάθε χρονιά και περισσότεροι -
έτσι ως υπήρξαν επί γης, 
λίγο πριν την εκδημία τους.

Έρχεται κι ο ίδιος αυτοπροσώπως ο Χριστός
με την ανθρώπινη υπόστασή του,
μετά της  συνοδείας των αγγέλων του,
για ν’ ακούσει το ανθρώπινο παράπονό των άγνωστων, 
καθήμενος επί του θρόνου του.

Τι δεν έχουν αξιωθεί αυτοί,
έστω μια μνεία του ονόματός των 
στα συναξάρια της εκκλησίας... 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ("Τα χελιδόνια του μοναχού, 2020)

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΟΥ ΜΟΥ

Επιστρέφω στον ίσκιο του κυπαρισσιού μου.
Σταυροδένομε τις μνήμες με τις ρίζες.
Τοξεύομε τον ουρανό.
Λιχνίζομε (με) τους όποιους ανέμους.
Λέμε καλησπέρα στο φεγγάρι,
καλημέρα στον ήλιο.

Επιστρέφω στον ίσκιο του.
Στον ίσκιο του κυπαρισσιού μου.
Και για να προετοιμάζω την αναχώρησή μου,
επιστρέφω στον ίσκιο του.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
("΄Οπως το ψωμί",  2018)

ΠΟΙΗΣΗ

ΛΟΓΟΣ

 Μπορώ

ν’ ανοίξω λαγούμια στην ψυχή μου,

για να κρύψω τις σημαίες του αγώνα.

Μπορώ

να σκάψω τάφους στην καρδιά μου,

για να θάψω βαθιά εκείνα τα όνειρα.

Μπορώ

να τρυπήσω με τα νύχια τα χέρια μου

για να κρατήσω εκείνες τις υποσχέσεις.

Μπορώ

ν’ αντέξω τη λεηλασία της σιωπής.

 

Δεν μπορώ

να λάβω μέρος στη δολοφονία της ελπίδας. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ (ΚΑΖΟΒΑΡ, Γ' Έκδοση, 2014) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ ΤΟΥΣ;

 Στέρεψε το λάλον ύδωρ;
Ένα κι ένα κάνουν πάντα δύο;
Οι μέρες δεν ξαναβγαίνουν περίπατο;
Δεν ανοίγουν με τίποτα οι κλειστές πόρτες;
Όλα τα κλαδιά είναι ψηλά για τα καλάθια μας;
Το φεγγάρι σταμάτησε να πίνει νερό απ’ τα πηγάδια;
Δίχως ερωτηματικά τα τσουλούφια των παιδιών;
Δίχως ποίηση τα ποιήματα των ποιητών;

Στις προσταγές τους;

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ("ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ")

ΠΟΙΗΣΗ

ΓΕΝΙΚΟ ΕΜΠΟΡΙΟ

 Ξάπλωσαν τ’ όνειρό μας

στην προκρούστεια κλίνη οι ληστές.

Βγήκε αρκετά μακρύ…

Πήραν τα σύνεργα

και το κουτσούρεψαν.

Το πέταξαν στις λάσπες

κι έφυγαν.

Τώρα πια,

αφού το πλύνουνε,

θα το πουλήσουνε

μισοτιμής στους «Σαμαρείτες».

Αυτοί θα το ξανακυλήσουνε στις λάσπες

και θα το μοσχοπουλήσουν για «αρχαίο».

 ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
("ΚΑΖΟΒΑΡ", Γ' Έκδοση, "Πυξἰδα της Πόλης", Χανιά 2014)

ΠΟΙΗΣΗ

  ΣΕ ΡΟΛΟ ΣΙΜΩΝΟΣ ΚΥΡΗΝΑΙΟΥ

Αλιεύς ελπίδω

σε φουρτουνιασμένες θάλασσες.

περιποιητής φυτών

στους γκρεμνούς της μη εξουσίας.

Ποιμήν αγαθών προβάτων

και διώκτης αιμοβόρων λύκων.

Ο ποιητής!

Αίρων την οδύνη του σύμπαντος κόσμου.

Σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου.

Ο ποιητής

Βαγγέλης Κακατσάκης ('Όπως το ψωμί" 2018)

ΠΟΙΗΣΗ

 ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΒΑΓΓΕΛΙΣΤΡΑΣ

Κοφτός ο ανήφορος

να τελειώσει δε λέει…

Λεωφόρο ολόισια

τον βλέπει η μάνα μου,

που κάνει ξυπόλητη,

παραμονή Βαγγελίστρας,

για δέκατη χρονιά,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

Βρέχει

βροχή δαρτή…

Αγιασμός για τη μάνα μου,

που κάνει ξυπόλητη,

παραμονή Βαγγελίστρας,

για εικοστή χρονιά,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

Βουνά αξεπέραστα

οι ασπαλάθοι κι οι βάτοι…

Βασιλικοί για τη μάνα μου,

που κάνει ξυπόλητη,

παραμονή Βαγγελίστρας,

για τριακοστή χρονιά,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

Βαρύ το φορτίο

Που άφησε ο χρόνος…

Δεν το νιώθει η μάνα μου,

που κάνει ξυπόλητη,

παραμονή Βαγγελίστρας,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

Στην Παρθένα ετάχτηκε,

τη Φρεδιανή Βαγγελίστρα,

να πηγαίνει η μάνα μου,

αν παιδί αποκτούσε,

σαράντα χρόνια ξυπόλητη,

παραμονή της Χάρης της,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

Εκείνη ωστόσο συνέχισε,

μέχρι που σήκωναν

το κορμί της τα πόδια…

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης ("΄Οταν γίνεις ποίημα")

ΣΗΜ: Το ποίημα αυτό φιλοτεχνημένο από τον φρεδιανό παπα-Κωστή Θωμαδάκη (εφημέριο Αγίου Λουκά Χανίων) βρίσκεται χρόνια τώρα
αναρτημένο στον πρόναο της Ευαγγελίστριας του Φρε. Το δικό μου τάξιμο στην Παρθένα...

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΤΑΓΟΝΑΣ ΛΑΜΨΗ

Μια από τις αναπάντητες καληνύχτες
συναντά περασμένα μεσάνυχτα
μια ξεχασμένη σταγόνα νερού
και ζητά στέγη.
Μαζί θα πούμε
καλημέρα στον ήλιο,
η απάντηση της σταγόνας,
λάμποντας στο φως του φεγγαριού.

(“Τα χελιδόνια του μοναχού”, Β’ έκδοση 2020)

ΠΟΙΗΣΗ

 ΜΕΤΑ ΤΗ ΝΙΚΗ

Έτσι, με τα αίματα και τις λάσπες∙

με τα φλογωμένα ντουφέκια τους∙

με τις μαύρες ψυχές τους∙

με τα χαμόγελα δολοφονημένα

στις κάνες των τουφεκιών∙

με τις ψυχές

των εχθρών στα δόντια τους∙

και τα σημαιάκια

στα φονικά τους χέρια.

Έτοιμοι για παρέλαση,

μπροστά απ’ τη λεηλατημένη Ειρήνη.

Έχουνε -λένε- νικήσει… 

 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

(ΚΑΖΟΒΑΡ, 3η έκδοση) 

Χανιά 2014) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΙΞΗΣ ΜΟΥ

Δηλώνω

Επιφυλακτικός

μπροστά στην τελεία.

Καχύποπτος

στην εμφάνιση του κόμματος.

Ανήσυχος

στη θέα του θαυμαστικού.

Ξένος

μέσα στις παρενθέσεις.

Απροετοίμαστος

τα υπονοούμενα των αποσιωπητικών.

Ανασφαλής

στον ερχομό της παύλας.

Ερωτευμένος

με το ερωτηματικό.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης (Όταν γίνεις ποίημα, 2013) 

ΠΟΙΗΣΗ

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ

Ο δικός μου χαρταετός

έσπασε το λεπτό σπάγκο,

που τον είχα δέσει,

κι έμεινε ελεύθερος.

Έτσι έπαψε πια

να μου ανήκει.

Τώρα

τον αγαπώ περισσότερο!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης (Όταν γίνεις ποίημα, 2013)

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΚΑΓΙΑΛΕ  

(Του Θεοκλή)

Στο Ακρωτήρι!

Στα φρύδια των βράχων,

όπου η αιμάτινη σφραγίδα

των προγονικών βημάτων

έχει σημαδευτεί και σημαδεύει.

Στο Ακρωτήρι!

Στου ενός λεπτού τη σιγή,

όπου, στις πλεξούδες του θυμιάματος,

η αυστηρή ευωδία της δάφνης

ανοιχτή μνήμη γίνεται.

Στο Ακρωτήρι!

Στο Άγιο Όρος της Κρήτης.

Στο Άγριο Όριο

της των Κρητών Μεγαλοσύνης.

Στο Ακρωτήρι!

Εδώ σε συναντούμε,

να υψώνεις καθ’ εκάστην,

στο κοντάρι του κορμιού σου,

που φτάνει μεσούρανα,

την πληγιασμένη ψυχή

του Τόπου μας!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, "Όταν γίνεις ποίημα",2013

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

ΣπύροςΚαγιαλές: Αγωνιστής των Κρητικών Επαναστάσεων εναντίον των Τούρκων. Στις 9 Φεβρουαρίου 1897 «και περί ώραν 15.30», όταν τα πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων κατέρριψαν την ελληνική σημαία στοΑκρωτήρι Χανίων, αυτός έκαμε το κορμί του κοντάρι (ιστό) για να την κρατήσει ψηλά.Με αφορμή την καθιερωμένη Εκδήλωση Μνήμης που γίνεται σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου στο Ακρωτήρι, η ανάρτηση. Ο ανδριάντας (προσφορά της Παγκρητικής Αμερικής) είναι έργο του Χανιώτη σφαιρικού καλλιτέχνη Γιάννη Π. Μαρκαντωνάκη.

 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ 

Ανύπαντρη μητέρα η Μαρία -

/δεκαπέντε χρονών παιδούλα

 με το κοριτσάκι της στην αγκαλιά

 ολομόναχη μπαίνει στην εκκλησιά

για να τη σαραντίσει ο παπάς

που, ωστόσο, λείπει

 Τη βλέπει απ’ την εικόνα της Υπαπαντής

 η συνομήλική της Παναγία και ντρέπεται 

Έχει έναν άνδρα/ που την προστατεύει 

δίπλα της, αυτή

κι ανοιχτή την αγκαλιά του ιερέα Συμεών, 

για να πάρει τον ακριβογιό  της/

 και να τον βάλει στ’ Άγια των Αγίων.

 

“Μαρία λεν την Παναγι

 Μαρία λεν κι εσένα 

κι αν αρνηθώ την Παναγιά, 

θα αρνηθώ κι εσένα”. 

Η μαντινάδα/ που έλεγε στη Μαρία ο δικός της».

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ  "Όπως το ψωμί” (2018)

ΠΟΙΗΣΗ

ΚΑΛΗ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ! - ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΕΡΧΕΤΑΙ...

Ζώνεται το φθαρμένο ράσο του

βάζει τα ξυλοπάπουτσά του,

φορεί το καλογερικό σκουφί του,

φορτώνεται στην πλάτη το σακκούλι του,

κάνει τον σταυρό του δυτικά,

παίρνει το μαγικό ραβδί του…

Εκεί στα βάθη της Μικράς Ασίας

όπου η πολιτεία της Καισάρειας,

ετοιμάζεται, όπως κάνει αιώνες τώρα,

να ρθει κι εφέτος την Πρωτοχρονιά.

να μας επισκεφθεί ο παλιός Άγιος Βασίλης.

Τι κι αν έχει πεθάνει,

πάνε δεκάδες χρόνια τώρα,

και ο τελευταίος ζευγολάτης

που τον περίμενε πως και πως

για να ευλογήσει το αλέτρι του...

Τι κι αν τα παιδιά -αντί γι’ αυτόν-

περιμένουν πώς και πώς

τον Άγιο της Κατανάλωσης

μ’ όλα τα κάθε λογής δώρα του...

Τι κι αν βρει

θα βρει κλειστές, κατάκλειστες, τις πόρτες...

Όλο και κάποιος ξεχασμένος βοσκός

θα τον περιμένει στο μαντρί του,

όπως ο Γιάννη ο Ευλογημένος

σκέφτεται ο δικός μας, ο παλιός. Aγιος Βασίλης…

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

(“Το χελιδόνια του μοναχού” Β’ έκδοση, 2020)

Σημείωση: Και ζευγολάτης και οδοιπόρος ο Άγιος της ελληνικής λαϊκής παράδοσης. Να τον υποδέχεται στο μαντρί του τον θέλει στο διήγημα ¨Το βλογημένο μαντρί ο Φώτης Κοντογλου