ΔΙΑΦΟΡΑ

 ΕΛΕΝΗ ΧΩΡΕΑΝΘΗ: " H HΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ"

"Η ηλικία της λήθης" είναι ο τίτλος της τελευταίας, 18ης(!) ποιητικής συλλογής της δασκάλας - ποιήτριας Ελένης Χωρεάνθη, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις " Σ. Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ". Ζει για να γράφει και γράφει για να ζει ως Δασκάλα του Λόγου, η εξ Αγίας Βαρβάρας Τριχωνίδας Αιτωλοακαρνανίας ξεχωριστή αυτή συγγραφέας-περπου στα 100 τα βιβλία της. 

Μένω αρκετά στο λίαν ομιλητικό εξώφυλλο της συλλογής, που σχεδίασε ο Γιώργος Γαλάντης, κι επιστρέφω σ' αυτό μετά την πρώτη περιδιάβαση στα 41 ποιήματά της. Έχοντας ακριβή συντροφιά το πολύ  υγρό λάμδα της, όπως το βρήκα διάσπαρτο να περιπλανάται στους αφιερωμένους στις κόρες της Μάριον και Βερίνα, αλλά και σε όλους τους (τις) αναγνώστες (αναγνώστριες), στίχους της. 

Πάντα Ωραία  ως Ελληνίδα  Ποιήτρια, καλή μου φίλη! 

Και στο... επανειπείν ! 

Β. 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΕΛΕΝΗ ΧΩΡΕΑΝΘΗ - ΔΗΜ. ΣΧ. ΓΡΑΜΒΟΥΣΑΣ

ΟΤΑΝ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑΜΕ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ... 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Όταν οι δασκάλες και τα παιδιά του Δημ. Σχ. Γραμβούσας Κισάμου συνάντησαν δυο απ' τα "αισώπεια" παραμυθοτράγουδα της Ελένης Χωρεάνθη με θέμα την αλεπού.... Εδώ είμαστε! 

Όπως σε περίληψη τα λένε στο κείμενό τους οι γνωστές στους αναγνώστες της στήλης δασκάλες των Γραμβουσανακιών  Βασιλική Χαραλαμπίδου και Αμάντα Ξιάρχου. Δεν θα το κρύψω ότι χάρηκα πολύ για τη συγκεκριμένη δράση. Και για "λογαριασμό" της και καλής μου φίλης δασκάλας -συγγραφέας 64 βιβλίων(!)  Ελένης Χωρεάνθη, που έχει ασχοληθεί  με τον Αίσωπο και για ¨λογαριασμό" των συναδελφισσών μας στην έδρα και των μαθητών και μαθητριών τους. 

Πάντα Ωραία ως Ελληνίδα Δασκάλα - Συγγγραφέας, Ελένη! Πάντα χάριν των μαθητών σας να υπάρχετε, Βασιλική και Αμάντα! 

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους! 

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

δάσκαλος - λογοτέχνης

 Ζωγραφίζοντας  ποιήματα από τα «Αισώπεια»

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να αισθάνεται κανείς δημιουργικός. Αυτή τη χαρά νιώσαμε κι εμείς με τους μαθητές μας όταν έφτασαν σε  τα ποιήματα της κας Ελένης Χωρεάνθη, «Μια αλεπού καλογριά» και «Η αλεπουδίτσα και το λιοντάρι» . Τα διαβάσαμε με μεγάλη προσοχή σε όλες τις τάξεις. Συζητήσαμε για το ρόλο του δυνατού και του αδύναμου, προβληματιστήκαμε, διασκεδάσαμε παίζοντας την αλεπού και το λιοντάρι και φυσικά ζωγραφίσαμε (τέσσερις απὀ τις ζωγραφιές σας στέλνουμε)  τις πιο έντονες εικόνες που μας δημιούργησε αυτή η ανάγνωση.

Θερμές ευχαριστίες στον κ. Βαγγέλη Κακατσάκη που αποτέλεσε το συνδετικό κρίκο στην γνωριμία μας με την κα Ελένη Χωρεάνθη, με την οποία είχαμε τη χαρά να μιλήσουμε τηλεφωνικά.

Βασιλική Χαραλαμπίδου, Δασκάλα Β΄-Ε΄-ΣΤ΄- Αμάντα Ξιάρχου, Δασκάλα Α΄-Γ΄-Δ΄

 

 

Μια αλεπού καλογριά

 

Μια αλεπού, η κυρά Μάρω,

φημισμένη κι ως Καμάρω

νηστικιά και γερασμένη,

ψόφια κι αποκαμωμένη

 

μες στο νου της όλο βάνει

τι μπαγαποντιά να κάνει...

Και να διαρρεύσει αφήνει

πως καλογριά θα γίνει...

 

"Την κακή συνήθεια αφήνω

και καλογριά θα γίνω!"

είπε. "Μαυροφορεμένη

-είμαι η φτωχή ταμένη-

 

θα κλειστώ σε μοναστήρι,

της ψυχής μου ησυχαστήρι.

Θέλω πια να ησυχάσω,

να νηστέψω και ν' αγιάσω..."

 

Τρύπωσε σε μια κουφάλα

κι όνειρα έπλαθε μεγάλα

για παχιά κοτοπουλάκια,

της κοιλίτσας της πανάκεια...

 

Έστηνε πουρνό καρτέρι

και καρτέρει και καρτέρει…

Βάλθηκε να θυμιατίζει

και να διατυμπανίζει

 

πως ξομολογάει κοκόρια

και τους δίνει και συχώρια,

μπας κι αγιάσει η καημένη

και θαφτεί συχωρεμένη.[…]»

 

Το 'μαθαν τρία κοκόρια

κι απ' τις άλλες κότες χώρια

το ‘σκασαν απ' το κουμάσι

κι ολομόναχα με βιάση

 

πήρανε πουρνό το δρόμο

μ' ένα φρύγανο στον ώμο,

τα εμπόδια ξεπεράσαν

και στο... μοναστήρι φτάσαν!

 

Σαν τα είδε η κυρά Μάρω:

"έναν ένα θα σας πάρω",

είπε, και το πρώτο αρπάζει

και κρυφά το εξετάζει...

 

"Σε προόριζα για διάκο",

λέει, μαδώντας του το φράκο,

και το χάφτει. Το καημένο

έγινε συχωρεμένο!

 

Κι ύστερα το άλλο πιάνει

και ηγούμενο το κάνει!

Και το τρίτο ευθύς γραπώνει

και στη λούφα της το χώνει:

 

"Εσένα επίσκοπο θα κάμω,

πρέπει, ξέρεις, να προκάμω

τη δουλειά μου να τελειώσω,

φίλε, πριν το μετανιώσω..."

 

Λέει και το ξεπουπουλιάζει

στη στιγμή. Κι αναγαλλιάζει...

"Κρίμα!" λέει μετανοιωμένη

και πικρά βαλαντωμένη,

 

" η φτωχή σας γνώση φταίει..."

Και μοιρολογάει... και κλαίει...

Κλαίει και χύνει μαύρο δάκρυ...

"Των κριμάτων σας την άκρη

 

πώς αλλιώς ήθελα να 'βρω;

Για το ζήλο σας το λάβρο

η αμαρτωλή κατάπια

τα κορμιά σας πικρά χάπια...''

 

Κι αφανίζοντας τα ίχνη

σ' ύπνο τρυφερό το ρίχνει

κι ονειρεύεται κοκόρια

πως ξομολογάει και χώρια

 

στο καθένα τίτλο δίνει

κατά πώς εκείνη κρίνει. 

Και κοιμάται και λογιάζει πως 

σχωρέθηκε κι αγιάζει

Η αλεπουδίτσα και το λιοντάρι

 

Μια μικρούλα αλεπού,

-μη ρωτάτε πώς και πού-

ονειρεύτηκε ταξίδι

-παραλίγο να βγει ξίδι-

 

Εβουλήθηκε να τρέξει

και την τύχη να παντέξει

μες στον κόσμο το μεγάλο,

δεν ποθούσε τίποτ' άλλο.

 

Είχαν πάρει τα μυαλά της

τα μεγάλα όνειρά της.

Του σογιού αψηφά το νόμο,

δρόμο παίρνει, αφήνει δρόμο...

 

Στο μεγάλο δάσος μπαίνει,

το λιοντάρι συντυχαίνει.

Η μικρούλα ξεθαρρεύει,

λίγο να το δει γυρεύει.

 

Πέρασε αυτό κι εδιάβη.

Κι απ' το δέντρο ένα κουνάβι

την περιγελά. Μα εκείνη

σημασία δεν του δίνει.

 

Δεύτερη φορά απαντάει

το λιοντάρι και πηδάει

η μικρούλα από το θάμνο.

"Χε! θα δεις εγώ τι κάμνω.

 

Ποποπό τι ωραίο λιοντάρι

θα του πω", λέει, "με χάρη.

Είσαι ο άρχοντας του δάσου,

δε φοβάμαι, λίγο στάσου...

 

Το θεριό για λίγο εστάθη,

δάμασε τ' άγρια πάθη.

Ήταν, φαίνεται, χορτάτο

και δεν έβλεπε στο πιάτο

τη μικρή αλεπουδίτσα

που την πονηρή μουρίτσα

ήθελε παντού να χώνει,

κι εξυπνάδες να σκαρώνει...

 

Και ξανά την τρίτη μέρα

έτρεξε στο δάσος πέρα

και σαν βλέπει το λιοντάρι

κάνει στύλο το ποδάρι,

 

παίρνει θάρρος, ξεπροβαίνει,

μ' έναν πήδο μπρος του βγαίνει,

με χαμόγελα το ραίνει

και στη γλώσσα τους του κρένει:

 

"Είσαι δα κακός στ' αλήθεια

ή από κακή συνήθεια

λεν' οι ανθρώποι παραμύθια

κι έχω φόβο μες στα στήθια;"

 

Το θηρίο την κοιτάζει,

για την τόλμη τη θαυμάζει.

Απορεί που δεν τρομάζει

κι από μακριά φωνάζει:

 

"Έι, μικρούλα, δεν φοβάσαι;

Τη ζωή σου δεν λυπάσαι;

Όσο φιλικό κι αν είναι

το λιοντάρι, αλάργα μείνε.

 

 

Έχεις χάρη, δεν πεινάω

και γι' αυτό σε προσπερνάω.

Σου συστήνω να προσέχεις

κι άσκοπα ποτέ μην τρέχεις

 

μοναχή σου μες στο δάσος

και μην έχεις τόσο θράσος.

Άκου εμένα, το λιοντάρι,

και να μου χρωστάς και χάρη […]»

 

 

 

Η μικρούλα ακόμα τρέχει

κι η τρομάρα την κατέχει

και στο νου της σαν ρολόι

κάνει ο φόβος κομπολόι...

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Φτάνουν τους εκατό οι μύθοι του Αισώπου που έχει διασκευάσει η Ελένη Χωρεάνθη, Κυκλοφόρησαν σε 14 βιβλία από τις εκδόσεις ΚΑΜΠΑΝΑ. Εξήντα από αυτούς κυκλοφορούν σε 4 βιβλία από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΕΛΕΝΗ ΧΩΡΕΑΝΘΗ - ΜΑΡΙΟΝ ΧΩΡΕΑΝΘΗ

ΟΛΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΕΙΝ¨ΕΦΕΤΟΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

“Μπαλάντα για την καινούργια σχολική χρονιά”, ο τίτλος της ποιητικής σύνθεσης που έγραψε ειδικά για τον Παιδότοπο ύστερα από πρότασή μου η και καλή μου φίλη, γνωστή ανά το πανελλήνιο δασκάλα, συγγραφέας και ποιήτρια Ελένη Χωρεάνθη. Αυτή την ξεχωριστή σύνθεση που εκπέμπει πάμπολα παιδαγωγικά μηνύματα κι ένα άρωμα αισιοδοξίας, διανθισμένη με υπέροχες και πρωτότυπες εικόνες – κολάζ της επίσης ωραίας ως Ελληνίδος κόρης της, ζωγράφου και συγγραφέως Μάριον Χωρεάνθη, φιλοξενούμε σήμερα.
Επί τη ενάρξει της νέας, κατά κοινή ομολογία παράξενης και δύσκολης, λόγω κορωνοϊού, σχολικής χρονιάς. Κατάπολλα τα ευχαριστώ μου και γι’ αυτή τη συνεργασία μας Ελένη και Μάριον.
Ιδιαίτερα γι’ αυτήν λόγω της δυσκολίας του θέματος… Καλή συνέχεια σε όλα τα ωραίια που με τόσο μεράκι κάνετε.
Καλή σχολική χρονιά σε μαθητές και δασκάλους!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ

 

             Α

 

Με τι βιάση το πρωινό

ξεκινούν για το σχολειό!

Έχουν όλα μια χαρά!

Η καρδιά τους λαχταρά

 

να βρεθούν όλα μαζί

του σχολείου την αυλή

και να πουν “ώρα καλή!”

μ’ ένα στόμα, μια φωνή.

                

Φύγαν όλα απ’ τις εννιά,

άδειασε η γειτονιά.

Έχουν τόσα μαζευτεί

με μια μάσκα στο αφτί.

 

Το σχολειό αρχίζει τώρα,

μα δεν πέρασε η μπόρα

μένει ο κωρονοϊός

ορεξάτος, σφριγηλός.

 

Όμως δεν θα του περάσει,

θα τον κάνουνε να σκάσει.

Τα παιδιά θα τον νικήσουν

και στο μάθημα θα σκίσουν. 

   

                 Β

 

Τι ωραία! Τι μαγεία

που ανοίξαν τα σχολεία,

κι έγιναν οι αγιασμοί,

τόσοι μοσχοβολισμοί!

 

Οι ιερείς ευλόγησαν

τα παιδιά και ράντισαν

μάνι μάνι τα σχολεία

Ω, τι θεία ευλογία.

 

                 Γ

 

Τέλειωσε ο αγιασμός

κι όλα τα παιδιά

τρέχουν τώρα, τι χαμός

στων σχολείων τα σκαλιά.

 

Με τους φίλους μάνι μάνι

ανταμώνουν και μιλούν.

Πάει η γλώσσα τους ροδάνι.

Θεέ μου, τι να πρωτοπούν.

 

Όμως λίγο μακριά

πρέπει πια να στέκονται

τώρα ο ένας απ’ τον άλλο,

και να μην μπερδεύονται.

 

Μην κολλήσει ο ένας

απ’ τον άλλο τον κακό ϊό,

αν, χωρίς να ξέρει

του τον μεταφέρει.

 

‘Ομως, έχει γούστο

όλο αυτό που ζούνε.

Και οι Δασκάλοι γελούνε,

λες και ήπιαν μούστο.

 

Με τα μάτια χαιρετιούνται

και με τον αγκώνα.

Αγκαλίτσες και φιλιά,

πια δεν επιτρέπονται.

 

Ο εχθρός παραμονεύει

σε κάθε μια γωνιά.

Να βρει ευκαιρία ψάχνει

να χωθεί σε καμιά μύτη,

 

στόμα, μάτι, αφτί

καιροφυλακτεί.

Δεν θα του περάσει, όμως,

όσα κόλπα κι αν μηχανευτεί.

 

Τώρα ξέρουν τα παιδιά

τι κακούργος είναι

ο ξενόφερτος ιός

και μπορούν να προφυλαχτούν.

 

Τόσους μήνες τώρα

προετοιμασίες κάνουν

πώς να δρουν και ν’ αντιδρούν

κι έχουν εφοδιαστεί

 

μάσκες που ρουθούνια φράζουν,

χέρια πεντακάθαρα.

μπουκαλάκια μες στη σάκα

έχουν μ’ αντισηπτικά.

 

Στον θανάσιμο εχθρό

θ’ αντιστέκονται γενναία

και θα του πηγαίνουν κόντρα

πάντα και μαχητικά.

 

         

     Δ

 

Όλα είναι διαφορετικά

στου κόσμου όλου τα σχολειά.

Μασκοφόροι μοιάζουν,

κλόουν τα παιδιά.

 

Τι αστείο που φαίνεται!

Θέατρο, θαρρείς, πως παίζουν,

φαρσοκωμωδίες,

τους αστείους ρόλους κάνουν

 

γελωτοποιών, και τρικλοποδιές,

ξόβεργα, παγίδες, βρόχια

στον κακούργο εισβολέα

έμαθαν να βάνουν.

 

Τι παιγνίδι αλλιώτικο,

διασκεδαστικό,

είναι πια κι αυτό

και πολύ πρωτότυπο.

 

Να διαβάζουν, να μετρούν,

να μιλούν, να τραγουδούν

μασκοφορεμένα.

Μα να τρώνε πώς μπορούν...

 

 

   Το διάλειμμα

 

Τέλειωσε το διάλειμμα,

άδειασε η αυλή.

Τα σπουργίτια τρέχουνε

με χαρά πολλή.

 

Ψίχουλα τσιμπολογούν

και φτεροκοπούν.

Γέμισε η αυλή πουλιά

τι φωνολαλιά.

 

Μέσα απ’ τα παράθυρα

τώρα τα παιδιά,

τα σπουργίτια βλέπουνε

που ΄χουν λευτεριά.

 

Τι κακό να μην μπορούν,

σαν και τα πουλάκια

παίζοντας να μένουν,

όλα τα παιδάκια

 

μέρα νύχτα στην αυλή, 

και να μην χορταίνουν

και καθόλου για δουλειά

μέσα να μην μπαίνουν.

       

 

Ο γυρισμός

 

Με τρεις πήδους, τραλαλά

γύρισαν απ’ το σχολειό

τα πρωτάκια μας δυο δυο

που και η μύτη τους γελά.

 

Στη ματιά τους κουβαλούν

τη χαρά τους την πολλή,

τα όσα έμαθαν να πουν

στη γιαγιά και στον παππού:

 

Να διαβάζουν, να μετράνε,

και τραγούδια θα μαθαίνουν

κι απ’ τη βιάση να προφτάσουν,

τι να πρωτοπούν δεν ξέρουν,

 

όταν φτάνουν στην αυλή.

- Αχ, τι γκαντεμιά κι αυτή-

απ’ τη βιάση την πολλή

όλα τα ξεχνούν, αλί…

 

Υ. Γ. Ευχόμαστε μια χρονιά ευλογημένη,

        με αροσμαρή σπαρμένη σε Δασκάλους και παιδιά.

 

Ελένη και Μάριον Χωρεάνθη

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 19.9.2020)

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΓΙΟΡΤΗ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 

ΧΩΡΕΑΝΘΗΔΩΝ ΑΝΘΗ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Στον απόηχο του μη εορτασμού στα σχολεία μας και όπου αλλού, εφέτος, λόγω κορωνοϊού, προχθές 2 Απριλίου, της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου ο σημερινός Παιδότοπος. Σιγά που δεν θα γιόρταζε το Παιδικό Βιβλίο κατά που του αξίζει η στήλη. “Χωρεάνθηδων άνθη”, λοιπόν ο τίτλος του αφιερώματος, που περιλαμβάνει ποιήματα για παιδιά της δασκάλας – ποιήτριας Ελένης Τσικριτέα – Χωρεάνθη και του “φευγάτου” στον Επουράνιο Παρνασσό απ’ το 1996 συζύγου της δασκάλου – ποιητή Κώστα Χωρεάνθη, διανθισμένα με ζωγραφιές της κόρης των Μάριον. Μια δασκαλική οικογένεια που έχει γράψει τη δική της ιστορία στον χώρο του παιδικού βιβλίου οι Χωρεάνθηδες.
Ποιήματα – ζωγραφιές και ζωγραφιές – ποιήματα με θέμα την άνοιξη. Κατάπολλα τα ευχαριστώ που για την αποδοχή της πρότασης και τη συνεργασία, κυρία Ελένη!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος

ΕΛΕΝΗ 


ΕΛΕΝΗ  ΧΩΡΕΑΝΘΗ

 Ήρθε η άνοιξη

            

Θεούλη μου, τι όμορφη  

που 'ναι η πλάση!

Να μπόραγε η ματιά μου 

να χορτάσει

με τούτη εδώ 

την άνθινη πλημμύρα

που ευωδιά τριγύρα 

μύρια μύρα...

Θεούλη μου, τι όμορφος 

που είν’ ο κόσμος!

Ανθοβολάει το κρίταμο 

κι ο δυόσμος,

έχουν οι κήποι κι οι ροδώνες 

κοκκινίσει.

κάμποι και πλάγια ως πέρα 

ροδαμίσει,

       ***

Τώρα την άνοιξη 

μες τα λουλούδια,

μέσα στα κρίνα 

τα πεταλούδια,

φωνές και γέλια

μέσα στ’ αμπέλια

που πρασινίζουν

και παιγνιδίζουν

κρυφές χαρές.

Λευκή αγράμπελη

δειλά σκαλώνει

και στεφανώνει 

μια κερασιά.

Όλη η πλάση

τα χέρια απλώνει,

τα χείλια σμίγει

και σ’ όλους δίνει

γλυκά φιλιά. 

Η χελιδονοφωλιά

          

Ήρθανε τα χελιδόνια

κι ο αγέρας χτες

γέμισε με μιας τραγούδια 

και παιδιών φωνές.

Από κάτω απ’ τα μπαλκόνια

μια και δυο τα χελιδόνια 

άρχισαν δουλειές:

κάνουν μαστοριές.

Άδειασαν τους αυρώνες,

πήραν το νερό,

δεν αφήκαν στο χωράφι

φύλλο και φτερό.

        ***

Έχω μια χαρά μεγάλη 

    μέσα στην καρδιά.

Στου σπιτιού μου το μπαλκόνι

    χτίζουνε φωλιά

    δυο τρελά πουλιά.

Όλη μέρα φτερουγούνε

    μες στη ρεματιά

λάσπη κι άχυρα να βρούνε

    και μικρά φτερά

    γύρω στα νερά.

Πέρασε καιρός. Σωπάσαν.

   Κάποιο πρωινό

τιτιβίσματα ακουστήκαν

   κι έστησαν χορό

   σ' όλο το χωριό.

Βγήκανε πουλάκια πέντε,

    τόσα δα σταχτιά

δίχως φτερουγάκια μαύρα

    και χωρίς ουρά  

    κι όλα τρυφερά.

Τι φωνούλες κάνουν τώρα

   μέσα στη φωλιά!

Πέντε ράμφη τεντωμένα

   να 'βρουν λιχουδιά

   τόση φαμελιά!

                 

             

Ζωγραφιά

Ολόδροσα τα γιούλια

γερμένα στα πεζούλια

σκορπούνε ευωδιές.

Μ' ολόδροσα χειλάκια

κρυφά δίνουν φυλάκια

μέσ' απ' τις φυλλωσιές.

Στη χλόη που πρασινίζει

δροσούλα λαμπυρίζει

κυλώντας απαλά.

Ολάνθιστα τα κλώνια.

Γλυκολαλούν τ' αηδόνια

κρυμμένα στα κλαδιά.

Οι μέλισσες βουίζουν,

τα γιασεμιά μυρίζουν,

ρουφούν γλυκούς χυμούς.

Τ' αέρι καθώς πάει

αγάλια ξεψυχάει

στης λίμνης τους αφρούς

           

         ***

Σαν θέλεις λίγο να χαρείς,

πρωί πρωί μη βαρεθείς

στην εξοχή να τρέξεις.

Και στα νερά τα λαγαρά,

στα φουντωμένα τα δεντρά

πουρνό να πας να δρέψεις

απ' τα λουλούδια ευωδιές,

δροσιές από τις φυλλωσιές,

εξωτική μαγεία.

Ν' ακούσεις γύρω τα πουλιά

που κελαηδούνε στη φτελιά,

που κάνουν συναυλία.

          ***

Άνοιξη πρόβαλε παντού,

ανθούν μαβιοί κι ολάσπροι κρίνοι· 

φλισκούνια, κουμαριές και σκίνοι

θάλλουν στα πλάγια του βουνού.

Μοσχοβολούν πορτοκαλιές,

γλαυκές ελιές ανθούν περίσσια· 

κι άγρια βουίζουνε μελίσσια

στις μυρωμένες πασχαλιές.

Στο περιβόλι του Θεού

λαγοί φωλεύουν και περδίκια

και χώνονται μέσα στα ρείκια

τ’ αγρίμια του μεσημεριού.

Άκου τραγούδια και φωνές

που κάνουν τα πουλιά, τ’ αηδόνια· 

και λαμπυρίζουνε στα κλώνια

δροσοσταλίδες αυγινές.

ΚΩΣΤΑΣ ΧΩΡΕΝΘΗΣ

Αρχαίος Αγερμός

             

Ήρθε ήρθε χελιδόνα

φέρνει την καλή εποχή,

φέρνει τον καλό καιρό,

με την άσπρη την κοιλιά,

με τη μαύρη τραχηλιά.

Φέρε εσύ την αρμαθυιά

μέσ’ από το πλούσιο σπίτι:

του κρασιού το κύπελλο,

του τυριού το κάνιστρο· 

παξιμάδι η χελιδόνα

και κουκόψωμο δε διώχνει· 

φεύγουμε ή θα πάρουμε;

Όμως κατιτί θα δώσεις· 

δε σ’ αφήνουμεν αλλιώς· 

ή τη θύρα παίρνουμε

ή το παραθύρι

ή τη γυναίκα που είναι μέσα.

Είμαστε μικρά μικρά

μα εύκολα την παίρνουμε.

Κι αν κάτι δώσεις, κατιτί

μεγάλο να μας φέρεις· 

άνοιγε άνοιγε τη θύρα 

στη χελιδόνα· 

γέροντες δεν είμαστε

μα μικρά παιδιά.

               ***

Η άνοιξη που έφτασε

ξανθούς ανθούς μας μοίρασε

-μπήκε μ΄ένα πανέρι,

λιπόθυμο τ’ αγέρι!

Σαν λούλουδα στη θάλασσα

οι αφροί τριγύρω στα νησιά

-τώρα βαθιά γαλήνη

τον κόσμο όλο κλείνει!

Στάλαζε δρόσο πρωινή

πάνω στη χλόη την πράσινη

-πάντα αρμυρό το φύκι,

αστράφτει το χαλίκι.

Σύννεφα ανάρια ανέμιζαν

το χάος τ’ απάνω γέμιζαν

-ανοίχτηκε όλο τώρα

γαλάζια άπειρη χώρα!

Δειλά η ζωή αργοσάλεψε

που με τη νύχτα πάλεψε

-φωτός πλημμύρα εχύθη

στης γης τα πλατιά στήθη!

Το αεράκι ανέμελο,

στον κόσμο πνέει παρθενικό

-μια μέρα ευλογημένη,

που γη κι ουρανό δένει!

 Πρωινές χαρές

                 

Άνθισαν πρωινές χαρές

στης αυγούλας το μπαλκόνι.

Λίγες ώρες λαμπερές

– ήλιε μου, χρυσό στημόνι –

είν’ η ζωή τους – και νυχτώνει.

Δειλινό – καημός κρυφός –

κλείνουνε τα πέταλά τους.

Μα κρατάνε στάλα φως

– ήλιε μου, με τους θανάτους –

μες στ’ αδύναμα κλωνιά τους.

Βλέπουν φωτεινό όνειρο

άνοιξη μέσ΄την ψυχή τους

πώς στον κόσμο το χλωρό

– ήλιε, με κουβάρια μίτους –

γύρισε ξανά μαζί τους.

Οι χαρές οι λιόφωτες

σε παιδιών μπαλκόνια αχτίδες.

Έτσι ανθίζουν οι ματιές

– ήλιε μου, με τις πλεξίδες –

σ’ όσα πρόσωπα κι αν είδες!

Ηλιοβάδιστη

Ηλιοβάδιστη πλαγιά

με τα φουντωτά πουρνάρια

και τα δροσερά χορτάρια,

σ’ ανεβαίνουν τα παιδιά.

Και στους ίσκιους σκορπιστά

τα κυκλάμινά σου ανθούνε,

κρόκοι κι ανεμώνες ζούνε,

προσωπάκια γελαστά.

Σαν παλάμη του Θεού

ακουμπάς πάνω στη μέρα

κι ανασαίνεις τον αγέρα

του μεγάλου του ναού.

Ηλιοβάδιστη πλαγιά,

της βαθιάς χαράς περβόλι,

του φωτός καθάρια σκόλη,

σ’ ανεβαίνουν τα παιδιά. 

Ο Κώστας Χωρεάνθης (1936 Χίος-1996 Παλαιό Φάληρο), γεννήθηκε στη Χίο από γονείς Μικρασιάτες πρόσφυγες. Εκαπδευτικός, ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος, κριτικός και μεταφραστής. Μετέφρασε αρχαίους Έλληνες και Γάλλους συγγραφείς. Υπηρέτησε τη Δημόσια Εκπαίδευση και συνέβαλε στη συγγραφή των βιβλίων του Δημορικού Σχολείου «Η γλώσσα μου». Συνεργάστηκε με τα εγκυρότερα λογοτεχνικά και παιδαγωγικά περιοδικά της Αθήνας. Το ποιητικό του έργο Κοσμάς ο Αιτωλός, ένα Ορατόριο με δομή Τραγωδίας, μελοποιήθηκε από τον αείμνηστο Σωκράτη Βενάρδο και παραστάθηκε στην Αθήνα, στο Θέρμο, στο Μεσολόγγι και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας. Από το ανεξάντλητο αρχείο του έχουν εκδοθεί, περί τα είκοσι πέντε (25) έργα, οκτώ (8) ποιητικά, δώδεκα (12) μελέτες (11 ιστορικές μονογραφίες + 1 μελέτη λογοτεχνική), ένα μυθιστόρημα και πέντε (5) μεταφράσεις βιβλίων.

Η Ελένη Τσικριτέα - Χωρεάνθη γεννήθηκε στην Αγία Bαρβάρα Tριχωνίδας, του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο Παραβόλας και το Γυμνάσιο Θηλέων Αγρινίου. Σπούδασε Παιδαγωγικά στη P. Π. Ακαδημία Πειραιώς και μετεκπαιδεύτηκε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα με τη δημοσιοϋπαλληλική της ιδιότητα, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και με τα γράμματα γενικότερα: ποίηση, πεζογραφία, δοκίμιο, θέατρο, κριτική μελέτη, μετάφραση, διασκευές αρχαίων κλασικών κειμένων. Ιδιαίτερο μέλημά της υπήρξε η σπουδή της Γλώσσας μας. Kείμενά της έχουν δημοσιευτεί και δημοσιεύονται στα εγκυρότερα παιδαγωγικά και λογοτεχνικά περιοδικά της Αθήνας και των επαρχιών. Βιβλία της που έχουν εκδοθεί και είναι καταγραμμένα 64 ποιητικά και πεζά.