ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΠΟΙΟΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥΣ ΧΑΝΙΩΤΕΣ

 Γράφει ο Παναγιώτης Αλεβαντής*

Η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων που κατέθεσε στο Συμβούλιο Επικρατείας ο Δήμος, αποτελεί ένα

ακόμη επεισόδιο στο διαχρονικό σκάνδαλο της αποχέτευσης στα Χανιά

Επετειακό το σημερινό άρθρο, αφού είναι το 500στό στη σειρά των άρθρων μου στα Χανιώτικα

Νέα, από τις 21 Ιανουαρίου 2011. Με αυτήν την ευκαιρία, ευχαριστώ για άλλη μια φορά τη διεύθυνση

της εφημερίδας και ιδιαίτερα τον ιδρυτή της Γιάννη Γαρεδάκη, τον αρχισυντάκτη Παρασκευά Περάκη

και φυσικά τον «ηθικό αυτουργό» αυτής της απόφασης, το φίλο Βαγγέλη Κακατσάκη που εισηγήθηκε

την έναρξη αυτής της συνεργασίας.

Δυστυχώς και σε αυτό άρθρο θα ασχοληθώ για μιάν ακόμη (και ελπίζω τελευταία) φορά με το

διαχρονικό σκάνδαλο της αποχέτευσης στα Χανιά. Ένα πάγιο αίτημα του Συλλόγου Προστασίας

Περιβάλλοντος Σταυρού (S.E.A) ήταν από τις αρχές του 2023 όταν άρχισαν οι εργασίες

εγκατάστασης του αντλιοστασίου λυμάτων στον Σταυρό, η πρόσβαση στην σχετική Μελέτη

Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ).

Παρόλο που ο Δήμαρχος δεσμεύτηκε κατ’ επανάληψη στο Δημοτικό Συμβούλιο να την

διαβιβάσει στο Σύλλογο κάτι τέτοιο δεν συνέβη παρά μόνο πριν από λίγες εβδομάδες στις 18

Σεπτεμβρίου! Αυτό συνέβη στη σχετική συζήτηση που έγινε ενώπιον του Συμβουλίου Επικρατείας

σχετικά με την προσφυγή του S.E.A. όπου ο Δήμος παρουσίασε «μια» ΜΠΕ του 1999!

Διαβάζοντάς την θυμήθηκα εκείνη την ιστορία με τις δικαιολογίες που ετοιμάστηκε να

απαριθμήσει ο επικεφαλής του τιμητικού αγήματος υποδοχής του αυτοκράτορα στο ερώτημα «γιατί

δεν έγιναν οι προβλεπόμενοι τιμητικοί κανονιοβολισμοί». «10 λόγοι εξοχότατε!» απάντησε ο

επικεφαλής. «Πρώτον, δεν είχαμε μπαρούτι». «Σταμάτησε εκεί» απάντησε ο αυτοκράτορας. «Μόνον

αυτός ο λόγος αρκεί».

Πράγματι, η μελέτη που κατατέθηκε στο ΣτΕ αναφέρεται μόνο στην εγκατάσταση επεξεργασίας

λυμάτων (ΕΕΛ) στο Κουμπελή ενώ δεν αναφέρει τίποτα για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις από το

δίκτυο αποχέτευσης, την επέκταση του και την κατασκευή αντλιοστασίων με αγωγούς υπερχείλισης,

οι οποίοι σε περίπτωση βλάβης θα διοχετεύουν ανεπεξέργαστα λύματα στη θάλασσα!

Αναφέρεται απλά ότι «Το σύνολο της περιοχής μελέτης (εκτός του Δ. Χανίων) στερείται

αποχετευτικού δικτύου και η αποχέτευση των ακαθάρτων γίνεται μέσω βόθρων. Σύμφωνα με την μελέτη

Επέκτασης Εγκαταστάσεων ΕΕΛ Χανίων προβλέπονται οι ακόλουθες ολοκληρώσεις και συνδέσεις

δικτύων αποχέτευσης με το βιολογικό καθαρισμό Χανίων». Στον πίνακα που ακολουθεί π.χ. για τα

Κουνουπιδιανά προβλέπεται ότι θα καλύπτονται τα ακόλουθα ποσοστά αποχέτευσης για τα αντίστοιχα

έτη: 1997=0%, 2000=5%, 2010=60%. Φυσικά, με βάση τα δεδομένα πληθυσμού και κατοικιών πριν

από 25 χρόνια!!!

Αναπάντητα ερωτήματα. Η παραπάνω ΜΠΕ έγινε με βάση τον τότε ισχύοντα Νόμο

(1650/1986) που στο άρθρο 5 αναφέρει ότι η ΜΠΕ πρέπει να περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων και

«εξέταση εναλλακτικών λύσεων και υπόδειξη των κύριων λόγων της επιλογής της προτεινόμενης

λύσης». Επίσης, αναφέρει ότι «το οικείο νομαρχιακό συμβούλιο λαμβάνει γνώση της ΜΠΕ και πριν την

έγκριση της ενημερώνει κάθε πολίτη και τους φορείς εκπροσώπησής του, για να εκφράσουν τη γνώμη

τους». Τίποτα από αυτά δεν έγινε ούτε τότε ούτε στο μέλλον ενώ οι παραπάνω σχετικές διατάξεις

ενισχύθηκαν τα επόμενα χρόνια με βάση και την ευρωενωσιακή νομοθεσία.

Επιπλέον, όπως γράφαμε και τον Ιούνιο (βλ. Χ.Ν. 25/06/2024) οι διαδοχικές αποφάσεις

τροποποίησης των εγκεκριμένων περιβαλλοντικών όρων (ΑΕΠΟ) τα έτη 2007, 2009, 2011, 2014 και

2016 αναφέρουν πως έγιναν νέες και συμπληρωματικές ΜΠΕ. Και αυτές οι ΜΠΕ ούτε

δημοσιοποιήθηκαν ούτε αποτέλεσαν αντικείμενο διαβούλευσης. Στις εν λόγω αποφάσεις

περιγράφονται οι επεκτάσεις του δικτύου των αγωγών και τα αντλιοστάσια χωρίς ωστόσο να

αναφέρεται κατά πόσον οι σχετικές ΜΠΕ κάλυπταν και αυτά τα στοιχεία.

Μάλιστα, το 2011 με τη σχετική απόφαση τροποποίησης των περιβαλλοντικών όρων διογκώθηκε

και η δυναμικότητα της εγκατάστασης για το έτος 2030 στους 170.000 ισοδύναμους κατοίκους πάνω

από το όριο των 150.000 ισοδύναμων κατοίκων για το οποίο επιβάλλεται από το νόμο δημοσιοποίηση

της σχετικής πλήρους ΜΠΕ και δημόσια διαβούλευση, που φυσικά δεν έγιναν.

Τέλος, η ΜΠΕ του 1999 αναφέρει και πολλά ενδιαφέροντα για τα θαλάσσια ρεύματα και τη

ρύπανση της θάλασσας, τις οσμές και τις κοινωνικές επιπτώσεις από τη μη δημοσιοποίηση των

σχετικών ΜΠΕ. Πρόκειται για κεφάλαια που ενδιαφέρουν ασφαλώς τους κατοίκους του Κουμπελή

και κατ’ επέκταση όλους τους Χανιώτες που υποφέρουν περιοδικά από τις οσμές και τις υπερχειλίσεις

ακαθάρτων μέσα στην πόλη και σε ορισμένες ακτές.

Το μέλλον. Η απόφαση του ΣτΕ αναμένεται στο άμεσο μέλλον. Τον Ιούνιο (βλ. Χ.Ν.

25/06/2024) προτείναμε δημόσια και κάποιες πρακτικές λύσεις. Βραχυπρόθεσμα, τη διεξαγωγή

κατεπείγουσας μελέτης για την εξεύρεση εναλλακτικής θέσης για το αντλιοστάσιο Α44 (Παχιά

Άμμος). Επίσης, μεσομακροπρόθεσμα, και ενόψει της ανανέωσης της ΑΕΠΟ το 2029, τη διεξαγωγή

πλήρους περιβαλλοντικής αξιολόγησης ολόκληρου του έργου συλλογής και επεξεργασίας των

λυμάτων.

Έτσι θα εντοπιστούν όλα τα σχεδιαστικά και κατασκευαστικά προβλήματα της κεντρικής

εγκατάστασης, του αποχετευτικού δικτύου και των αντλιοστασίων. Η αξιολόγηση αυτή θα πρέπει να

περιλαμβάνει το ιστορικό όλων των συμβάντων (διαρροές, οσμές, κλπ.), επιστημονικές μετρήσεις και

συνεντεύξεις με κατοίκους αλλά και εκπροσώπους φορέων και οικολογικών οργανώσεων. Με βάση

την εν λόγω αξιολόγηση θα πρέπει δρομολογηθούν όλα τα απαιτούμενα διορθωτικά έργα για την

αποκατάσταση των προβλημάτων που θα έχουν εντοπιστεί.

Επαναλαμβάνουμε ότι αυτά είναι κατά τη γνώμη μας τα απολύτως αναγκαία για να διατηρηθούν

τα Χανιά ως τόπος κατοικίας και διακοπών, καθώς και ως σημαντικός τουριστικός προορισμός.

Στην ηλεκτρονική ανάρτηση του άρθρου στο ιστολόγιό μου ενσωματώνονται συστηματικά υπερσύνδεσμοι

προς τις πηγές που χρησιμοποιούνται.

* Φυσικός, τέως στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι απόψεις είναι προσωπικές και δεν εκφράζουν κατ’

ανάγκη την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. http://alevantis.blogspot.com

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ *

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ Κακατσάκης 

Αντί προλόγου…

Λόγια και πράξεις, µερικές όψεις από την αλήθεια ενός µεγάλου ιεράρχη, του αοίδιµου Ειρηναίου Γαλανάκη, έτσι όπως ο ίδιος κατέγραψε, παρουσιάζουµε σήµερα. Καταγεγραµµένα σε βιβλία που βρίσκονται στη Βιβλιοθήκη των “Χανιώτικων νέων”, περιδιαβαίνουµε αποσπασµατικά σε κείµενα όπου καταγράφονται οι σκέψεις του για τις γιορτινές αυτές ηµέρες!

∆έκα χρόνια µετά την αποδηµία του Παππού (30 Απριλίου 2013), ας είναι αυτό το αφιέρωµα ένα µικρό µνηµόσυνο για τον µεγάλο Ειρηναίο ο οποίος µάς µιλά ακόµη και σήµερα µε λόγο σύγχρονο ενώ διαβάζοντάς τα, ο καθένας µπορεί να διασπιστώσει την πανθολογουµένη αντινοµία· ο Ειρηναίος είναι ωσεί “παρών” και η απουσία του είναι αισθητή!

Χριστούγεννα στην Κρήτη

Από το βιβλίο του “Ο Χριστός σηµάδεψε την Κρήτη”, (εκδόθηκε το 1969) παραθέτουµε κάποια αποσπάσµατα από το κείµενό του µε τίτλο “Τα Χριστούγεννα στην Κρήτη”.

«...Χριστούγεννα στη Κρήτη, στη Κρήτη των Χριστιανών προγόνων µας. Πρώτα η προσδοκία της µεγάλης µέρας: Τα παιδιά µετρούσαν τις µέρες του Σαρανταήµερου, οι γυναίκες κόβανε τα καινούργια φορέµατα ακαι οι νυκοκυραίοι λογαριάζανε τα σφακτά και τα γουρούνια. Κι άλλη προσδοκία: Οι δουλειές, ληοµάζωµα και ζευγαρική, περιµένανε την ανάπαψη των Σκολάδων, η νηστεία γέµιζε τα λαδοκούρουπα µε τσίχλες και λαγούς και οι αρραβωνιασµένοι, οι φίλοι κι οι συντέκνοι καρτερούσανε τη χρονιάρα µέρα για να σµίξουνε, να τραγουδήσουνε και να χαρούνε. Κι ακόµη κι άλλη προσδοκία: Χριστιανοί περιµένανε την Ξοµολόγηση, το Ευχέλαιο και τη Θεία Κοινωνία.

Η προσδοκία πήγαινε µπροστά κι ετοίµαζε την ψυχή, µεγάλωνε τη χαρά. Οι παππούδες µας δεν είχαν άλλο τρόπο κι άλλο ηµερολόγιο για να µετρούν τις µέρες και τα χρόνια των και τις µετρούσαν µε την µε την καµπάνα της Εκκλησιάς και τις γιορτές των Αγίων…[...]. Χριστούγεννα στην Κρήτη: Το βράδυ κι από νωρίς ως τη βαθειά νύκτα της παραµονής, τα παιδιά του χωριού και συχνά µεγάλοι και ηλικιωµένοι άνθρωποι γύριζαν να πουν τα κάλαντρα: “Καλήν εσπέραν άρχοντες αν είναι ορισµός σας

Χριστού τη θείαν Γέννησιν να πω στ’ αρχοντικό σας...” […]Τα µικρά παιδιά των σπιτιών µαζεύονταν τότε εκεί µπροστά στην πόρτα κι άκουγαν µε περιέργεια και προσοχή τους καλαντρολόγους κι οι γιαγιάδες δίπλα των ακουµπισµένες σε κατσούνια και παραστάτες, σταυροκοπιότανε στην ιερή διήγηση και συνεχίζανε ύστερα στα εγγονάκια των την ιερή κατήχηση για τα θαυµάσια του Θεού. Η γιαγιά και τα εγγονάκια, ένας αλησµόνητος ωραίος κόσµος που χάνεται σιγά σιγά στην εποχή µας. Γινήκαµε γραµµατισµένοι και πολιτισµένοι! Κι όµως κάθε µέρα και περισσότερο χάνοµε τη µεγάλη χαρά πούρχεται συχνά από τα µικρά και ασήµαντα πράγµατά της […]

Τα φώτα ανάβανε σιγά σιγά στα σπίτια και ξεκινούσανγια την Εκκλησιά: φανάρια, λύχνοι, κεριά και πυροφίτυλα. Η πορεία για το Χριστό χρειάζεται πάντα, το φως της πίστης και της αρετής. Η µικρή εκκλησιά έλαµπε σε φώτα και το λιβάνι µύριζε τον αέρα της [...].

Οι ψάλτες φυλλοµετρούσανε τα ιερά βιβλία στ’ αναλόγιο και τραντάζανε την εκκλησία µε τις βουνίσιες φωνές των: ‘‘Χριστός γεννάται…’’ κι ο παπάς έδινε οδηγίες από τη Ωραία Πύλη και σήκωνε τη ψαλµωδία του στον υπέροχο ύµνο ‘‘Η παρθένος σήµερον τον υπερούσιον τίκτει…’’.

[…] Προς το τέλος της λειτουργίας οι γεροντότεροι προσκυνούσαν τα κονίσµατα και µπροστά από την Πύλη του Ιερού ζητούσανε συγγνώµη από τους χωριανούς, συνεχίζοντας το πανάρχαιο χριστιανικό έθιµο της φανερής εξοµολόγησης. Και παίρνανε τη Σάρκα του Χριστού, την επίσηµη ηµέρα που Εκείνος ηυδόκησε να καταβή και να ενσαρκωθή στον κόσµο. Και σε λίγο, στα χαράγµατα της µέρας και στην αυλή της εκκλησιάς των οι χριστιανοί παππούδες µας λέγανε το γκαρδιακό τους λόγο ‘‘Καληµέρα, χρόνια πολλά’’ και λάµπανε από χαρά και έκσταση: Ο Χριστός είχε γεννηθεί στην καρδιά των.

[…] Τώρα γιορτάζοµε Χριστούγεννα στην Κρήτη µε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, µε τα ηλεκτρικά φώτα [...].

Τα φώτα λάµπουν απ’ έξω µα η ψυχή δεν έχει κανένα φως. Τα ραδιόφωνα µεταφέρουν την ψαλµωδία του Καθεδρικού Ναού, µα η δική µας η καρδιά δεν έχει να πη κανένα τροπάρι. Ποιος θα κάµη λοιπόν τη νέα σύνθεση; Ποιος θα µεγαλώση την ψυχή για να µπορή και πάλι να χωρέση τον ουρανό και τη γη; Ποιος θα συνδέση πάλι το Θεό µε τον άνθρωπο της εποχής µας; Ποιος θα ξανακάµη τον άνθρωπο απλό και θα δώση στη ζωή την ποίησή της;

Χριστούγεννα στη Γερμανία

Παραµονές των Χριστουγέννων του 1971 ήταν όταν, “αποφασίστηκε” να “εξορισθεί” ο Ειρηναίος στη Μητρόπολη Γερµανίας!

Από το βιβλίο του ‘‘Επί τον ποταµόν Ρήνον’’, διαβάζουµε:

«Στις 17 ∆εκεµβρίου 1971 µου ήλθε στο Καστέλι Κισάµου το τηλεγράφηµα του Οικουµενικού Πατριαρχείου: ‘‘Εξελέγητε παµψηφεί Μητροπολίτης Γερµανίας. Συγχαρητήρια, Πατριάρχης Αθηναγόρας’’. Το τηλεγράφηµα αυτό έφερε αναστάτωση στην ψυχή µου και στις Επαρχίες Κισάµου και Σελίνου. ∆ιαµαρτυρήθηκα, γιατί χωρίς τη δική µου θέληση και χωρίς καµία προειδοποίηση έγινε αυτή η “επιστράτευσή” µου. Αλλά τελικά, ύστερα από προσωπική συνάντηση και συζήτησή µου µε το Μακαριστό Πατριάρχη Αθηναγόρα στο Φανάρι, κατά την οποία συχνά µου υπενθύµιζε την εντολή του Θεού στον Αβραάµ “έξελθε εκ της γης σου και της συγγενείας σου[…] και δεύρο εις γην ην αν σοι δείξω” (Γεν 2,1) σεβάστηκα και εγώ της εντολή της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και προσπάθησα να κάµω αποστολή και Ιεραποστολή για την Εκκλησία και την πατρίδα µου στην καρδιά της Ευρώπης, όπου ζούσαν τότε περί τις τετρακόσιες χιλιάδες Έλληνες µετανάστες. Το σάλο και την τρικυµία που ξεσήκωσε στην ψυχή µου αυτή η απρόσµενη “επιστράτευση” προσπάθησα να καθησυχάσω µε την προσευχή µου: “Κύριε, αν µε στέλνεις Εσύ στη Γερµανία, συνόδευσέ µε. Κι αν µε ‘στέλνουν άνθρωποι’, πάλι προστάτευσέ µε”[…]

Το “Επί τον ποταµόν Ρήνον” (Αθήναι 1993) γράφτηκε όπως ο ίδιος αναφέρει «µε βάση κάποιο ηµερολόγιο και σηµειώσεις που κρατήθηκαν στα χρόνια εκείνα».

Για τα πρώτα Χριστούγεννα στη Γερµανία ως µητροπολίτης Γερµανίας, ο Ειρηναίος γράφει:

«25 ∆εκεµβρίου 1972

Λειτούργησα στη Στουτγκάρδη σε µια µεγάλη αίθουσα, για να εκκλησιαστούνε οι άνθρωποι της περιοχής (πέντε-έξι χιλιάδες εκκλησίασµα).

Ήταν πολύ συγκινητικό πως έφταναν αργά-αργά οι άνθρωποί µας µέσα σ’ αυτό το παγερό πρωινό του Βορρά ν’ ανάψουν το κεράκι τους και ν’ ακούσουν το “Χριστός Γεννάται”. Ήταν όλοι καλοντυµένοι µε γούνινα παλτά και φαίνονταν άρχοντες.[...]

Ένα εκατοµµύριο, το “άνθος” του Ελληνισµού, µετανάστευσε µετά το Β’ Παγκόσµιο Πόλεµον στην Ευρώπη, την Αµερική και την Αυστραλία. Γιατί; Γιατί; Γιατί;

Το µεσηµέρι, αν και καλεσµένος στο σπίτι του εφηµέριού µας, προτίµησα να πάω σ’ ένα “Heim” (οικοτροφείο) Ελλήνων εργατών και να κάµω µαζί τους τα Χριστούγεννα. Στο “Heim” αυτό έµεναν και µερικοί Σέρβοι εργάτες. Τραγουδήσαµε όλοι ελληνικά και σέρβικα τραγούδια. Αλλά η πίκρα της ξενιτιάς φαινόταν στα πρόσωπα όλων.

Το βράδυ γύρισα µε το τρένο κουρασµένος στη Βόννη. Η πόρτα ήταν κλειστή. Στο δωµάτιό µου, όµως, µε υποδέχτηκε, σαν άλλη Μάνα, η εικόνα της Παναγίας…».

«21 Ιανουαρίου 1973

Επισκέπτοµαι το εργοστάσιο “Kalle”[…] Οι Γερµανοί εργοστασιάρχες υπολογίζουν πολύ την επίσκεψη των θρησκευτικών ηγετών, γιατί οι εκκλησίες τους έχουν πολιτική δύναµη και συχνά συνηγορούν για τα δικαιώµατα των εργαζοµένων. Σε κάποιο άλλο εργοστάσιο, που έδιωχναν Έλληνες εργάτες (ίσως γιατί έκαναν πολλές απουσίες), µετά την επίσκεψή µου οι εργοδότες άλλαξαν τακτική. Στις επισκέψεις µου αυτές νουθετώ τους Έλληνες να προσέχουν την υγεία και τις οικονοµίες τους (µερικοί παίζουν κουµάρι). Και στους Γερµανούς λέγω: “Αυτοί οι άνθρωποί µας είναι απόγονοι του αρχαίου Ελληνισµού και δεν πρέπει να τους βλέπουν µόνο σαν Gastarbeiter (επισκέπτες-εργάτες)[…].

Ποιμαντορία στην Ελλάδα

Χριστούγεννα 1997 και “στη Φωνή του Αποκορώνου” δηµοσιεύεται µε τίτλο “Η γέννηση στη Βηθλεέµ και οι γεννήσεις στην Ελλάδα” το χριστουγεννιάτικο µήνυµά του τότε µητροπολίτου Κισάµου και Σελίνου!

∆ιαβάζουµε µεταξύ άλλων:

«Η Γέννηση του ΧριστΟύ στην Βηθλεέµ τώρα και δύο χιλιάδες χρόνια διατηρεί αµείωτη τη γοητεία και τη ζωτικότητά της. […] “Το ∆όξα εν υψίστοις Θελω…” συνεχίζονται και σήµερα από αναρίθµητες χορωδίες ψαλτών, που το ψάλλουν σ’ όλα τα πλάτη της γης.[…] Ο αστέρας της χριστιανικής πίστης οδηγεί τώρα και δυο χιλιάδες χρόνια εκατοµµύρια ανθρώπων στην αλήθεια και τη σωτηρία του Χριστού. Κι ο Χριστός που γεννήθηκε κείνο το βράδυ, γεννάται ακατάπαυστα κι “αυξάνεται” σε χώρες και Λαούς της Οικουµένης.

[...] ∆ηµογραφικό πρόβληµα στη Γέννηση της Βηθλεέµ, παρ’ όλες τις αυξοµειώσεις των θρησκειών της Γης δεν υπάρχει. ∆ηµογραφικό πρόβληµα όµως υπάρχει στην Ελλάδα µας...

[...]Οι ετήσιες γεννήσεις στην Ελλάδα -κατά τα δελτία που αναφέραµε, είναι εκατό χιλιάδες (100.000) και οι αµβλώσεις τριακόσιες χιλιάδες κι έτσι εξηγείται γιατί ο πληθυσµός της χώρας µας δεν αυξάνει, αλλά αντίθετα συρρικνώνεται...[...]. Έτσι εξηγείται γιατί τα Σχολεία κλείνουν και οι υπηρεσίες των Ενόπλων ∆υνάµεων διαπιστώνουν ότι ο αριθµός των στρατευόµενων κάθε χρόνο µειώνεται και εκφράζουν τις ανησυχίες των… Τα φαινόµενα αυτά µπορεί να είναι αθέατα στα µεγάλα αστικά κέντρα της χώρας µας αλλά στην Ελληνική επαρχία είναι ολοφάνερα και καταθλιπτικά[…].

Πού είναι λοιπόν η πρόοδος και η ανάπτυξή µας, για την οποία τόσο συχνά θριαµβολογούν οι κυβερνήσεις και τα κόµµατά µας. Όταν µια χώρα χάνει διαρκώς τον πληθυσµό της, ή καταντά απλώς µια χώρα γερόντων, ποιες δυνατότητες της µένουν για να επιζήση και να προκόψη; Ποια είναι τα µεγάλα προβλήµατα της χώρας που µας απασχολούν και δεν µας αφήνουν να δούµε το ΠΡΩΤΙΣΤΟ και ΜΕΓΙΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ; Το ∆ηµογραφικό µας πρόβληµα; Πότε επιτέλους στο Ελληνικό µας Κοινοβούλιο θα γίνει µια σοβαρή συζήτηση στο σοβαρότερο αυτό εθνικό θέµα; [...]

<<Ευχές στον Αποκόρωνα>>

Το 2002 µε κείµενό του στη Φ.Α. στέλνει “Ευχές στον Αποκόρωνα”, αυτός ο τίτλος του κειµένου του.

«Καινούργιος χρόνος 3 Ιανουαρίου 2002 κι είπα να κάµω το ποδαρικό στον Αποκόρωνα και να πω τις ευχές µου στη γενέτειρα Επαρχία. Τόποι ιεροί και αγαπηµένοι που ζήσαµε τα παιδικά µας χρόνια στις Μεγάλες εορτές της Εκκλησίας µας και αφήκανε τη σφραγίδα των βαθειά στην ψυχή µας, δεν λησµονούνται εύκολα...[…] Από την Αγία Σοφία περπάτησα λίγο ποδαρόδροµο, να δω το ποτάµι του χωριού µου, από την Ατσιγκάνα ως την Πλάκα. ∆εν έτρεχε βέβαια, όπως τους χειµώνες των παιδικών µου χρόνων αλλά οπωσδήποτε έτρεχε θολό νερό. Τα ρυάκια µουρµούριζαν πάλι, τα δέντρα, τα χωράφια, όλα στη θέση των, όπως στους παλιούς καιρούς. Έλειπαν όµως τα ζώα, τα βόδια τα πρόβατα, τα γαϊδουράκια. Και τι κρίµα: Έλειπαν οι άνθρωποι που γέµιζαν τους δρόµους και τα χωράφια [...].

Παντού ερηµιά και σιωπή. ∆εν έβλεπα κανένα άνθρωπο να πω τις ευχές µου. Ξάφνου από ένα παράδροµο, φάνηκε ένα µικρό αυτοκίνητο που ερχόταν προς εµένα, µα όταν συναντηθήκαµε εκείνο πέρασε γρήγορα. Εγώ φώναζα στον οδηγό τα “Χρόνια πολλά” µα δεν άκουσα την απάντησή του.

Κι ωστόσο βράδιαζε κι έπρεπε να γυρίσω..

Κι αφού δεν έβλεπα ανθρώπους άρχισα να λέω τις ευχές µου στα δέντρα που µε ήξεραν από µικρό παιδί και τα ήξερα και γώ. Και να µπροστά µου κάµποσες µυγδαλιές που ετοιµάζονται ν’ ανθίσουν. Ευχήθηκα καλή ανθοφορία και πολλά αµύγδαλα. Στα κυπαρίσια πουναι πολλά στον Αποκόρωνα, εχήθηκα να ψηλώνουν ακόµη τις κορφές των για να µας δείχνουν τους δρόµους για τον ουρανό.[…]

Έλεγα λοιπόν τις ευχές µου στα δέντρα, αφού δεν έβλεπα ανθρώπους και ρωτούσα µε πόνο. Πόσοι και πόσοι φταίνε γι’ αυτήν την ερήµωση της Ελληνικής µας υπαίθρου…

Κι ωστόσο βράδυαζε, πήρα το πετραχείλι µου από το Εκκλησάκι της Αγίας Σοφίας, κοίταξα κατά το Νοτιά που ήταν κάποτε ζωντανά χωριά του Αποκόρωνα, είδα το Νεκροταφείο των κι άρχισα να Μνηµονεύω, Γονιούς, Παππούδες, Γιαγιάδες, Παπάδες, ∆ασκάλους, συγγενείς χωρικούς, ριζίτες, Αποκορωνιώτες, που τους γνώρισα στα παιδικά µου χρόνια και τους θυµάµαι.

Τους θυµούµαι µ’ ευγνωµοσύνη γιατί ανάµεσά σ’ αυτούς γεννήθηκα και γω και σε πολλούς απ’ αυτούς, χρωστώ τουλάχιστον ένα ποτήρι νερό κι ένα καλό λόγο. Και σε σας τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων των Παππούδων, που ζείτε σήµερο στον Αποκόρωνα, κι όπου αλλού στον κόσµο, εύχοµαι να ζείτε χαρούµενοι και προκοµένοι στην όµορφη Επαρχία µας. Να τη δουλεύετε, να τη χαίρεσθε, να την κρατήσετε δική σας και να την παραδώσετε και σεις µε τη σειρά σας στα παιδιά και στα εγγόνια σας.

[...]

Με τις ευχές και την αγάπη µου

Χρόνια Πολλά Αποκορωνιώτες

Ο Κισσάµου & Σελίνου Ειρηναίος».

Σηµ.: Το παρόν κείµενο αφιερώνω στον πατέρα µου Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη, -δική του η ιδέα το θέµα- και στη µητέρα µου Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

- Μητροπολίτου Κισάµου και Σελίνου κ.κ. Ειρηναίου “Ο Χριστός σηµάδεψε την Κρήτη”, Αθήναι 1969.

- Επί τον ποταµόν Ρήνον, Αθήνα 1993

- Των γονικών µου Γη ιερή και πώς να σου ξεχάσω (εισαγωγικά κείµενα επιµέλεια: Σταµάτης Αποστολάκης), Έκδοση: Κοινωφελές Ίδρυµα “Αγία Σοφία” Αποκορώνου, Χανιά 2015

- Ειρηναίος (ένα πολυφωνικό πορτραίτο για τον Ειρηναίο) µια έκδοση της Μαρίας Ανουσάκη – Παλιού, Αθήνα 2009.

- “Μητροπολίτης Ειρηναίος Γαλανάκης- Αείφωτος πορεία”, Έκδοσις της Ιεράς Μητροπόλεως Κισάµου & Σελίνου, Κίσαµος 2011

* Χανιώτικα νέα (ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2023). 

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΣΚΗΝΕΣ ΘΕΡΙΝΗΣ ΡΑΣΤΩΝΗΣ

 

 Γράφει ο Κυριάκος Βασιλομανωλάκης

Ο καύσωνας ανέσυρε μνήμες ενός καυτού 24ώρου από τα ταξίδια μου στην Αφρική. Μνήμες που γίνονται εφιαλτικό παρόν και μέλλον στη Μεσόγειο.

Εδώ και 30 ώρες ταξιδεύαμε με Βόρεια ρότα στην Ερυθρά θάλασσα. Προορισμός μας το Port Sudan, κύριο λιμάνι της Χώρας των Μαύρων. Είχαμε αποπλεύσει από το Γαλλικό Djibouti στον κόλπο του Άντεν.
Περάσαμε την “Πύλη των Δακρύων”, το στενό που ονομάστηκε έτσι επειδή ήταν η είσοδος στο καμίνι με τους μύριους κινδύνους.
Είχαμε μισή μέρα ταξίδι, όταν το απόγευμα χάσαμε τον ήλιο. Ισχυρή αμμοθύελλα του Χαμσίν κάλυψε τα πάντα και τρέλανε το ραντάρ μας. Και μας στη γέφυρα του φορτηγού πλοίου “Ελληνική Δόξα”.
Η αιωρούμενη πυκνή άμμος δημιούργησε ψευδό-στόχους 360ο. Δηλαδή, το ραντάρ έδειχνε ότι υπήρχε στεριά παντού γύρω μας.
Τότε, αρχές δεκαετίας 1970, η ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά ήταν άθλος.
Η χαμηλή ακτογραμμή γεμάτη υφάλους και ναυάγια δεν είχε ναυτιλιακά βοηθήματα. Δεν λειτουργούσαν φάροι, σημαντήρες και ραδιοφάροι για να δυσκολέψουν τις νυχτερινές επιδρομές των Ισραηλινών.
Με μάτια κατακόκκινα είμαστε σε επιφυλακή στη γέφυρα με το Χανιώτη υποπλοίαρχο Αχιλλέα Μιχελάκη.
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, καθάρισε ο ορίζοντας και υπολογίσαμε το στίγμα μας με τον πολικό αστέρα.

Ενδημικός καύσωνας

Στο Port Sudan, η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική. Εδώ, ο καύσωνας – με θερμοκρασίες άνω των 40 βαθμών – διαρκεί 4 μήνες! Μάθαμε ότι εδώ παρατηρήθηκε η υψηλότερη θερμοκρασία, 48οC , σε λιμάνι παγκοσμίως.
Όταν άρχισε η εκφόρτωση, οι λαμαρίνες του πλοίου μας ήταν ήδη πυρακτωμένες. Ο καπτά Αχιλλέας με όρισε υπεύθυνο στα 3 πλώρια αμπάρια. Μοίραζα τo χρόνο της βάρδιας μου ισόποσα. Λίγα λεπτά στο κατάστρωμα, κι άλλα τόσα στην κλιματιζόμενη τραπεζαρία να επιτηρώ τις εργασίες από τα φινιστρίνια.
Παρατήρησα ότι οι εργάτες ήταν ιδιαίτερα ενεργητικοί.
Δεν κρατήθηκα και ρώτησα τον αρχιεργάτη.
«Είναι κανονικοί λιμενεργάτες;».
«Γιατί ρωτάς;».
«Είναι υπεράνθρωποι; Μεταφέρουν τα τσουβάλια στα γυμνά τους κεφάλια στο λιοπύρι. Γιατί δεν έχουν μαλλιά;». Χαμογέλασε, αποκαλύπτοντας λευκά μαργαριτάρια.
«Είναι της φυλής Hadendowa, πολεμιστές ονομαστοί. Οι πατεράδες τους πολέμησαν με τους Άγγλους εναντίον των Ιταλών στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι πολύ περήφανοι για τα μαλλιά τους. Συνήθιζαν να τα αλείφουν με λίπος, όμως το καθεστώς τους κούρεψε γουλί και τους υποχρέωσε να δουλεύουν στο λιμάνι».

Άγουρα χρόνια

Μες το λιοπύρι του απογεύματος πήρα νέα εντολή.
«Καπτά Κυριάκο, πήγαινε το Θωμά στο Νοσοκομείο».
«Τι έχεις;» ρωτώ τον 18χρονο θερμαστή στην διαδρομή. «Τίποτα δεν έχω! Μου είπαν να λέω ότι πονάω στην κοιλιά. Να διαγνώσουν σκωληκοειδίτιδα και να με στείλουν στην Ελλάδα για εγχείρηση. Δεν αντέχω άλλο, θέλω να φύγω!».
«Εσύ ξέρεις, τι είναι το καλύτερο».
Τι να τον συμβουλέψω; Υποπτεύθηκα πως ήταν ερωτευμένος. Τον συμπόνεσα. Άλλωστε, είμαστε σχεδόν σιόκαιροι.
Το κτήριο του Νοσοκομείου εγκαταλειμμένο. Και στο εσωτερικό η κατάσταση άθλια. Χωρίς κλιματισμό. Ζέστη, μύγες κι οσμές. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω.
Η εξέταση διήρκησε ελάχιστα λεπτά. Ο δασκαλεμένος θερμαστής έπαιξε τόσο καλά το ρόλο του, που ο γιατρός τον κράτησε.
«Είναι επείγον να χειρουργηθεί άμεσα. Αύριο το πρωί», μου ανακοίνωσε.
Ο συνοδός μας από το πρακτορείο συμφώνησε να αναλάβει τις διαδικασίες.
Από την έκφραση του υποψιάστηκα ότι ο Θωμάς ίσως να μην είχε προβλέψει αυτή την εξέλιξη.
«Θα σου στείλουμε ότι χρειαστείς» του υποσχέθηκα. «Καλή επιτυχία. Κι όταν με το καλό στον Πειραιά, στείλε ένα τηλεγράφημα».

Πού είναι οι ‘Έλληνες;

Στην επιστροφή αποφάσισα να περπατήσω για λίγο στον δρόμο με τα εμπορικά καταστήματα. Παρατήρησα ότι πολλές πινακίδες καταστημάτων ήταν και στα Ελληνικά.
Ενθουσιασμένος μπήκα σε ένα μικρό μαγαζί με ρούχα.
«Πού είναι ο Έλληνας ιδιοκτήτης;», ρώτησα έναν πωλητή.
«Οι Έλληνες τα ξεπούλησαν και έφυγαν μετά το πραξικόπημα», απάντησε χαμογελώντας.
«Ναι, αλλά οι πινακίδες σας είναι Ελληνικές».
«Είναι καλό να θυμόμαστε τα παλιά».
Πρόσθεσε ότι για πολλές δεκαετίες Έλληνες νησιώτες πρωταγωνιστούσαν στην πολιτική, και στην οικονομία του Σουδάν.

Επίλογος

Δεν μπορούσα να συνεχίσω. Επέστρεψα στο πλοίο. Ο αφόρητος καύσωνας, τα αναπάντεχα του 24ώρου, η υποβόσκουσα ανησυχία για το Θωμά και μια αδιόρατη πικρία για τους ξενιτεμένους με είχαν καταβάλει.
Νωρίς το πρωί, σαλπάραμε για τη Jeddah της Σαουδικής Αραβίας στην Ανατολική όχθη της Ερυθράς…

Η έξοδος

Η μεγάλη έξοδος των Ελλήνων από το Σουδάν άρχισε το 1969, όταν μετά την επανάσταση ακολούθησαν εθνικοποιήσεις.
Πολλοί πήγαν στη Ροδεσία και τη Νότια Αφρική.
Το 1970, ο αριθμός των Ελλήνων είχε μειωθεί από τις 6-7.000 στις 2.000. Η κουλτούρα των Ελληνικών εφημερίδων, που εκδίδονταν στο Σουδάν από το 1911, έπαψε να υπάρχει.
Το 1972 διαλύθηκε η “Ελληνική Λέσχη” στο Χαρτούμ, αν και ορισμένοι Έλληνες βιομήχανοι, που είχαν υποστηρίξει το Κομμουνιστικό Κόμμα, διατήρησαν τα εργοστάσιά τους.
Η πολυπληθής Ελληνική κοινότητα στο Πορτ Σουδάν διαλύθηκε το 1974 και η τοπική εκκλησία του Αγ.Μάρκου ανατέθηκε στο Κοπτικό Πατριαρχείο. Τότε, το Port Sudan είχε πληθυσμό 110.000.
Σήμερα το Πορτ Σουδάν, συνδέεται σιδηροδρομικώς με την κοιλάδα του Νείλου. Πολλές χώρες διαγκωνίζονται για να αποκτήσουν τον έλεγχο του και του γειτονικού ορυχείου χρυσού.

*Πτυχ. Ψυχολογίας-Ανάπτυξης Παιδιού, Master Εκπαίδευσης στη Διά Βίου Μάθηση. Επικοινωνία polygnosi@otenet.gr
Τα βιβλία του ‘Μαθαίνω εύκολα΄ ‘Θυμάμαι εύκολα’ ‘Μελετώ αποτελεσματικά’ διατίθενται από τα βιβλιοπωλεία Libraire και ΚΥΒΟΣ.

Χανιώτικα νέα ( 2.8.23)

 

ΧΡΥΣΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

 

 

 

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

Αναρωτιόμουν αυτές τις μέρες ποιος θα ήταν για μένα ο ιδανικός δήμαρχος. Το έψαξα μάλιστα στο Διαδίκτυο για να δω τι παίζει διεθνώς. Διάβασα λοιπόν για τον Τζουλιάνι της Νέας Υόρκης που μείωσε την εγκληματικότητα και έκανε ασφαλή την πόλη του. Για τον εκκεντρικό φιλόσοφο και δήμαρχο της Μπογκοτά της Κολομβίας που προσέλαβε 420 εθελοντές μίμους για να ελέγχουν την κυκλοφοριακή συμφόρηση και την επικίνδυνη οδήγηση. Για τον πολυβραβευμένο δήμαρχο του Ριάτσε στην Ιταλία που παραχώρησε στους πρόσφυγες τα εγκαταλελειμμένα σπίτια και τα ευρωπαϊκά κονδύλια που προορίζονταν για τη στέγαση τα διέθεσε στην ίδρυση συνεταιρισμών όπου οι νέοι κάτοικοι έμαθαν μια τέχνη. Για τον Μπένο της Καλαμάτας που έδωσε έμφαση στον πολιτισμό.

Ολοι οι παραπάνω διακρίθηκαν σε κάποιο τομέα, αλλά κανένας τους δεν είχε το πακέτο. Αίφνης θυμήθηκα τον δήμαρχο της Τήλου, Τάσο Αλιφέρη.

Επέλεξε να πάει στο ακριτικό νησί ως αγροτικός γιατρός στο πλαίσιο της αποκέντρωσης. Με αυτή την ιδιότητα άρχισε από την πρώτη κιόλας μέρα με ένα παπί να μοιράζει φάρμακα από πόρτα σε πόρτα και λίγο αργότερα να εφαρμόσει την τηλεϊατρική, συνεργαζόμενος με τα καλύτερα νοσοκομεία του εξωτερικού. Συστήνοντας μια εταιρεία λαϊκής βάσης αγόρασε ένα καταμαράν για τη θαλάσσια επικοινωνία και όταν αυτό παρουσίασε βλάβη το επισκεύασε με τα χρήματα του στεγαστικού δανείου που είχε πάρει για να αποκτήσει σπίτι. Έφτιαξε Λύκειο και βρεφονηπιακό σταθμό, αυξάνοντας τον πληθυσμό που μέχρι τότε αποτελούνταν κυρίως από ηλικιωμένους. Απαγόρευσε το κυνήγι και επένδυσε στον οικολογικό τουρισμό, διανοίγοντας 70 περιπατητικά μονοπάτια. Έγινε ευρέως γνωστός όταν τόλμησε να παντρέψει δυο ομόφυλα ζευγάρια. Πολεμήθηκε σκληρά και γι’ αυτή του την απόφαση όπως και για τις υπόλοιπες. Κάποιος μητροπολίτης τον καταράστηκε να βγάλει καρκίνο στη γλώσσα.

Έφυγε από τη ζωή το 2012, στα 61 του χρόνια, νικημένος από τον καρκίνο. Σε μια εποχή πολιτικού κυνισμού, τηλεοπτικής φλυαρίας, βαρύγδουπων δηλώσεων και κοστουμαρισμένων ματαιόδοξων, εκείνος επέλεξε την ουτοπία και την έκανε πράξη, γιατί πίστευε ότι οι πολιτικοί δεν πρέπει να ενδιαφέρονται για τις επόμενες εκλογές, αλλά για τις επόμενες γενιές.

ΠΗΓΗ: https://www.pancreta.gr/voices.php?p=18005

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΜΝΗΜΕΣ ΣΕ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ

 

 

Γράφει ο Κυριάκος Βασιλομανωλάκης

“Είμαστε ό,τι θυμόμαστε”. Αυτή τη σοφή κουβέντα την έχουν χρησιμοποιήσει πολλοί. Μας αφορά όλους ανεξαιρέτως, πληβείους κι άρχοντες.

Οι μνήμες συναντιoύνται, όταν οι ζωντανοί φορείς της, εμείς δηλαδή συναντιόμαστε. Κι ο Αύγουστος αυτό-καθιερώθηκε ο μήνας που οι μνήμες μας διασταυρώνονται. Οι ξεθωριασμένες φρεσκάρονται και νέες λιγοστές δημιουργούνται.
Αύγουστο μήνα διάλεξε ο συμμαθητής Μανώλης Γεωργαράκης για να ανασκαλέψει εικόνες ντόπιες Χανιώτικες. Οι θαυμαστές απεικονίσεις του Μανώλη μάς ταξιδεύουν στον τελευταίο ένδοξο αιώνα της πόλης μας. Και για τους ξενομπάτες, ο Μανώλης κάνει εικονο-μεταφορά του 20ουαιώνα στον 21ο. Για να γνωρίζουν!
Στο σημείωμα ανιχνεύω τις γνωστικές επιπτώσεις και τα οφέλη μας από αυτές τις αυγουστιάτικες συναντήσεις…

Οι συναντήσεις

Η ανάγκη για συναντήσεις με παλιούς συμμαθητές, συναδέλφους, συντοπίτες γεννιέται κοντά στη συνταξιοδότηση. Προετοιμαζόμαστε να εγκαταλείψουμε ενεργά κοινωνικά πλαίσια και την επαγγελματική μας ομάδα. Υπάρχει φυσική μας ανάγκη να καλύψουμε αυτά τα κενά.
Οι περισσότεροι επιδιώκουμε να ανήκουμε σε κοινωνικές ομάδες με κοινά χαρακτηριστικά. Υπάρχουν φυσικά και ερημίτες ανάμεσα μας.
Αν αυτές οι συναντήσεις γίνονται στον γενέθλιο μας τόπο, τότε αποκομίζουμε πολλαπλάσια οφέλη.
Αρκεί να είμαστε συμμετοχικοί, ανοιχτοί σε ιδέες και μην κάνουμε υπερβολές στο φαγητό που παραγγέλνουμε!

Μνήμες άεργες του 2ου Γυμνασίου

Κι επειδή τελικά είμαστε αυτό που μπορούμε να θυμηθούμε, οι αυγουστιάτικες συναντήσεις επιτελούν άλλη μια σημαντική λειτουργία. Οι αφηγήσεις – μαρτυρίες των συνομήλικων μας ενεργοποιούν άεργα τμήματα της επεισοδιακής μας μνήμης.
Θυμάστε τότε που ο τάδε φιλόλογος ερχόταν ξενυχτισμένος με το πανάρχαιο μηχανάκι του;
Ρωτά φωναχτά ένας και τα πρόσωπα φωτίζονται. Κι αρχίζουνε να σχολιάζουν και να θυμούνται τα ξεχασμένα. Επιφοίτηση; Όχι.
Απλά ο φίλος μας κούνησε ένα κλαδάκι του δένδρου της συλλογικής μας μνήμης, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης. Το αποτέλεσμα είναι ότι στο τέλος της συνάντησης όλοι να έχουν κερδίσει κάτι..
Εικόνες, χρώματα, ακούσματα, μυρωδιές, γεύσεις, αγγίγματα και προπαντώς αισθήματα από καταποντισμένες μνήμες ζωντανεύουν στιγμιαία κι αρχειοθετούνται ξανά.
Στο τέλος ένα αίσθημα πληρότητας μένει σαν γλυκιά ανάμνηση.

Συνέχεια παρουσίας…

Ο διεγερτικός τίτλος που διάλεξε ο φίλος Μανώλης για την έκθεση του είναι άλλο ένα σημαντικό συνθετικό των θερινών μας συναντήσεων. Συμμετέχω, άρα υπάρχω. Είμαι παρών στο γίγνεσθαί.
Αν δεν έχεις εμφανιστεί για χρόνια, τότε ρωτάνε ο ένας τον άλλο
«Ρε συ, ποιος είναι αυτός;»
Όταν απόφοιτοι της Σχολής Πλοιάρχων της Ύδρας συναντηθήκαμε μετά από 50 χρόνια τα πρώτα λεπτά ήταν άβολα. Κάποιοι είχαν έλθει από τις άκρες της γης μέχρι τη Λέσχη μας στον Πειραιά.
Ποιος είσαι; ρωτάς κι προσπαθείς να διαρρήξεις, σε λίγα δευτερόλεπτα, τα παραμορφωτικά πέπλα που βάζουν τα χρόνια στη θωριά και στο παράστημα. Ευτυχώς, υπάρχουν τα μάτια! Αψευδείς μάρτυρες της ταυτότητας μας.
Τα μάτια μας ήταν ο σύνδεσμος με τη μακρινή εφηβεία μας στην ουτοπική Ύδρα. Έτσι ξαναγνωριστήκαμε οι θαλασσόλυκοι.
Όμως, λείπανε πολλοί κι αγαπημένοι. Οι παρόντες κοιταζόμαστε επίμονα για να ανανεώσουμε την εικονική μας μνήμη. Να δηλώσουμε τη συνέχεια της παρουσίας μας με την εικόνα μας του 21ου αιώνα.
Βρεθήκαμε κι άλλη μία φορά με λιγότερες παρουσίες…

Ενεργητικότεροι;

«Γιατί είσαι σιωπηλός;» τον ρωτώ. «Αναρωτιέμαι», απαντά, «γιατί δεν κάνουμε φασαρία πια». «Αστα, του λέω, ο καθένας έχει βάσανα, τα δικά του και του σογιού του».
«Κι εγώ που νόμιζα πως γενήκαμε σοφότεροι», λέει κι επιστρέφει στη σιωπή του.
Συνδαιτημόνας που μας άκουγε πέταξε το καρφί του
«Το πύρωμα της καρδιάς λείπει. Κι η όρεξη για γνώση».
«Δεν έχεις δίκιο, απλά κάποιοι μονοπωλούν τις κουβέντες».
Μήπως να επιδιώκουμε νέες εμπειρίες, να παίζουμε παιχνίδια, να διαβάζουμε λογοτεχνία και Μίκυ μάους; Το δικαίωμα στη δια βίου μάθηση δεν έχει ηλικιακό όριο.

Θετική αντίληψη

Οι συναντήσεις συναδέλφων και συμμαθητών είναι ευκαιρία για αλλαγή διάθεσης. Για να υιοθέτησουμε τη θετική αντίληψη.
Την περασμένη εβδομάδα ‘μάλωσα’ παλιό συνάδελφο που επέμενε να βλέπει την πραγματικότητα φορώντας το μαύρο καπέλο της άρνησης και της κριτικής.
«Θυμήσου» του είπα «Η διάθεσή μας, στην ηλικία μας, καθορίζει την ποιότητα της ζωής μας και τη μνήμη μας. Αν συνεχίσεις έτσι θα ξοδέψεις πολύτιμο χρόνο σε απομόνωση και θεραπείες». Ευρήματα δείχνουν ότι η άρνηση της πραγματικότητας οδηγεί στην κατάθλιψη, που μπορεί να μειώσει σημαντικά τη μνήμη μας.
Επιπλέον, η συναισθηματική μας κατάσταση επηρεάζει το είδος των αναμνήσεων που ανακαλούμε.
Ο ιππόκαμπος μας (το κέντρο εισόδου της μνήμης), και η αμυγδαλή (το μέρος του εγκεφάλου που διαχειρίζεται τα συναισθήματα και τη συναισθηματική συμπεριφορά) συνδέονται.
Έτσι, όταν είμαστε σε κακή διάθεση ανακαλούμε θλιβερά γεγονότα.

Συμπερασματικά

Οι συναντήσεις μας κοινωνικές, επετειακές ή Αυγουστιάτικες είναι πολλαπλά χρήσιμες:
JΚαλύπτουν τη φυσική μας ανάγκη να ανήκουμε σε κοινωνικές ομάδες με κοινά χαρακτηριστικά.
JΖωντανεύουν την επεισοδιακή μας μνήμη και τα αισθήματα που συνοδεύουν μνήμες καταποντισμένες.
JΠροσθέτουν ψήγματα πολυγνωσίας.
JΜπορεί να μας επηρεάσουν να αλλάξουμε διάθεση για μια καλύτερη ποιότητα ζωής και μνήμη.
JΖωντανεύουν τις μνήμες των τοπόσημων, σοκακιών, των γειτονιών και των Σχολείων της πόλης μας.
Όπως ακριβώς κάνει η έκθεση του Μανώλη Γεωργαράκη.

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 23.8.2023)  

https://www.haniotika-nea.gr/mnimes-se-diastayrosi/

 

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΣΩΣΤΕ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ... ΝΟΜΙΜΕΣ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΕΙ

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Ένα στιγμιότυπο θέλησε να μας μεταφέρει αναγνώστης μας, που «δυστυχώς δεν κατάφερα να απαθανατίσω με το κινητό μου»!
Συνέβη χθες σε παραλία των Χανίων.
«Δύο άντρες με στολή, μάλλον από το Λιμενικό Σώμα εμφανίστηκαν στην εν λόγω παραλία και βγάζοντας μια μεζούρα άρχισαν να μετρούν την παραλία μπροστά από τις ομπρελοξαπλώστρες!
Πολλοί οι παρόντες λουόμενοι που μείναμε εμβρόνητοι μπροστά τους!
“Μπράβο τους”, “καιρός ήτανε να μπει μια τάξη”, «είναι δυνατόν τέτοια “καταπάτηση” και να μην έχουν κάνει τίποτα έως τώρα;”, ήταν ορισμένα μόνο από τα σχόλια των λουόμενων!
Το θέμα ειδικά φέτος με τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες στις παραλίες έχει παραγίνει! Δεν τηρείται κανένας νόμος, η κοινή διαπίστωση όλων!».
Ο ίδιος αμαρωτιέται πώς γίνεται ο Δήμος να μην γνωρίζει τη νομοθεσία που ανάμεσα στα άλλα, ορίζει ότι:
«Η μέγιστη παραχωρούμενη επιφάνεια δεν μπορεί να ξεπερνά το 50% μιας παραλίας. Και η μέγιστη κάλυψη της χρήσης δεν μπορεί να υπερβαίνει το μισό της έκτασης που παραχωρήθηκε: πρέπει να υπάρχουν οριζόντιοι και κάθετοι διάδρομοι μήκους ενός μέτρου. Επιπλέον, οι ξαπλώστρες δεν επιτρέπεται… να είναι “η μία επάνω στην άλλη”: ένα τυπικό σετ (ξαπλώστρα – ομπρέλα – τραπεζάκι) πρέπει κατ’ ελάχιστον να έχει χώρο 5 τετραγωνικών μέτρων».
Σημειώνει δε ότι όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν στην εν λόγω παραλία κάτι που αντιλαμβάνεσαι και «διά γυμνού οφθαλμού»!
Ο ίδιος όντας από τους πολύ παλιούς επισκέπτες της περιοχής, απορεί με την δημιουργούμενη κατάσταση εκεί!
Σημειώνει δε ότι η όλη εικόνα αποτελεί υποβάθμιση για μια περιοχή όπου ο αείμνηστος Χανιώτης πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης είχε ενδιαφερθεί αλλά και η οικογένειά του συνεχίζει να επισκέπτεται!
Επίσης αναρωτιέται γιατί το Κράτος να μην επεμβαίνει στην πασιφανέστατη παρανομία αλλά πρέπει ο πολίτης να δημιουργεί κινήματα όπως αυτό της Πάρου (σ.σ. Κίνηση Πολιτών Πάρου για Ελεύθερες Παραλίες | Save Paros Beaches!),
Ο ίδιος σημειώνει ότι τέτοια κινήματα έχουν ήδη ξεκινήσει στη Νάξο και στη Σύρο και ευελπιστεί να δημιουργηθούν και στα Χανιά για τις εδώ παραλίες μην αγνοώντας βεβαίως και την Πρωτοβουλία Πολιτών “Save Falasarna”!
«Σας παραθέτω παρακάτω και τα όσα σημειώνουν οι πολίτες της Πάρου, και νομίζω ότι πολλοί αναγνώστες σας θα συμφωνήσουν: «Διεκδικούμε το δικαίωμά μας στο δημόσιο χώρο, το δικαίωμά μας να απολαμβάνουμε τις παραλίες μας που καταπατούνται από άπληστους, κοινωνικά ανεύθυνους επιχειρηματίες που καταλαμβάνουν παραλίες στο σύνολό τους ή υπερβαίνουν τα όριά τους μέχρι και 100 φορές περισσότερο από την έκταση που νομίμως μισθώνουν», μας λέει.
Τέλος με σκωπτικό τρόπο αναφέρει: «Οι άνθρωποι που βγήκαν με τις μεζούρες, πολύ μας εξέπληξαν αλλά και μας χαροποίησαν! Το θέμα είναι να δούμε αν όλη αυτή η σωστή επέμβαση θα έχει και συνέχεια! Αν τελικά το Κράτος όπως οφείλει, βάλει τα όρια εκεί που λέει ο νόμος και ελευθερώσει τον καταπατημένο χώρο! Θα περιμένουμε με αγωνία τη συνέχεια και ελπίζουμε ότι δεν θα “πέσουν (Ελλάδα είμαστε) τηλέφωνα” ώστε να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση στην αγαπημένη μας παραλία!».

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 1 Αυγούστου 2023)  

 

 https://www.haniotika-nea.gr/soste-tis-ellinikes-paralies-apo-tis-nomimes-katapatiseis/

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΡΟΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ  ΡΟΩΝ*

Γράφει ο Χριστόφορος Κορυφίδης

Η αποχώρηση των Αμερικανών και γενικότερα της Δύσης από το Αφγανιστάν, η ίδρυση και μετονομασία του κράτους αυτού σε Ισλαμικό Εμιράτο, η στάση της Ρωσίας και της Κίνας απέναντί του και κυρίως οι διαφαινόμενες σχέσεις του με την Τουρκία και το Κατάρ, δεν αποτελεί μια απλή γεωπολιτική εξέλιξη στο χώρο της Κεντροδυτικής Ασίας.

Αποτελεί αλλαγή από εκείνες, που διαμορφώνουν, εν δυνάμει-μεγάλες ανακατατάξεις στον πλανήτη. Σαφώς πολύ μεγαλύτερες από εκείνες, της ανακήρυξης του Ισλαμικού Κράτους (2017), ως συνέχεια της δράσης του ISIS, ή πολύ περισσότερο, της ίδρυσης της Αλ Κάιντα, του Οσάμα Μπιν Λάντεν (1988) 1.

ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ & ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΕΜΙΡΑΤΟ ΤΟΥ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ;

Αποτελεί το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν τη συνέχεια του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Κάιντα; Αν το δούμε από πλευράς στάσης ζωής, στρατηγικών στόχων και πορείας για την κατάκτησή τους, σαφώς ναι. Σαφής και κοινή είναι η αντί-Δυτική στάση τους, στη βάση του πρωτόλειου ισλαμικού διαχωρισμού πιστοί-άπιστοι και στη βάση ότι όλοι οι μουσουλμάνοι θα πρέπει να περάσουν στην κατηγορία των πιστών της δικής τους ερμηνείας, για να ικανοποιηθούν οι αρχές της τζιχάντ αλ-σάιφ1.

Στην ουσία εκείνο που έχουμε σήμερα με την ίδρυση του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν (ΙΕΑ) είναι μια γενική ΄΄αποδοχή΄΄ της παγκόσμιας ισλαμικής τρομοκρατικής δράσης. Μια αποδοχή και συνεπώς νομιμοποίηση, που κουβαλά μαζί της δύο ζητούμενα. Το ζητούμενο της ανασυγκρότησης των ισλαμικών τρομοκρατικών δυνάμεων, από τη μια μεριά και από την άλλη, το ζητούμενο της δημιουργίας μιας συναντίληψης απ’ όλες τις υπόλοιπες χώρες της Νέας Παγκοσμιότητας-μη εξαιρουμένης της Ρωσίας και της Κίνας-για τη ριζική αντιμετώπιση του προβλήματος της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Ανασυγκρότηση των ισλαμικών τρομοκρατικών δυνάμεων, μεταξύ των άλλων, σημαίνει:

• απόκτηση από μέρους τους ενιαίου κέντρου αναφοράς και συσπείρωσης·
• δημιουργία συνθηκών και προϋποθέσεων για απόλυτη ιδεολογική κυριαρχία του κέντρου αναφοράς, σε όλον τον μουσουλμανικό κόσμο·
• διαμόρφωση περιβάλλοντος και όρων για τη μεγάλη σύγκρουση με τους ΄΄άπιστους΄΄1·
Από την άλλη, δημιουργία συναντίληψης στον υπόλοιπο κόσμο, για τη ριζική αντιμετώπιση του φαινομένου της ισλαμικής τρομοκρατίας, μεταξύ των άλλων, σημαίνει:
• δημιουργία σχετικής συναντίληψης, καταρχήν στις χώρες του ΝΑΤΟ και στη συνέχεια, με τις υπόλοιπες χώρες της Νέας Παγκοσμιότητας, για την αναγκαιότητα αντιμετώπισης του φαινομένου της ισλαμικής τρομοκρατίας, ενιαία και οργανωμένα·
• διεργασίες και σοβαρή προετοιμασία, για την αντιμετώπιση του φαινομένου στην πράξη τακτικά (κάλυψη των στρατιωτικών, επικοινωνιακών και οικονομικών αναγκών), όσο και στο επίπεδο του τρόπου διαχείρισης, των όποιων σχετικών επιχειρήσεων·
• συναντίληψη και ενιαία δράση, για τα προβλήματα που θα δημιουργήσει σ’ όλον τον κόσμο το εσωτερικό ξεκαθάρισμα της σημερινής εικόνας του μουσουλμανικού κόσμου-ιδιαίτερα με τις μεταναστεύσεις και τις επιπτώσεις τους, άμεσα και προοπτικά.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ

Στο νέο παγκόσμιο σκηνικό που χτίζεται στις μέρες μας, η Ελλάδα, (παρόμοια η Κύπρος και βέβαια το Ισραήλ), βρίσκεται και θα συνεχίζει να βρίσκεται μέχρι τέλους, επί σκηνής και ως πρωταγωνιστής, για τους παρακάτω λόγους:

• για το λόγο ότι η γεωγραφική της θέση την καθιστά περιοχή άμεσης άμυνας και επίθεσης, στις όποιες εξελίξεις·
• για το λόγο ότι η μορφολογία του εδάφους της απαιτεί αναντίστοιχη στις πραγματικές δυνάμεις της ισχύ (πληθυσμιακή, οικονομική, στρατιωτική), για την αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων δημιουργήσει, τόσο η φάση των εσωτερικών εκκαθαρίσεων στον μουσουλμανικό κόσμο (κύρια με τις μεταναστευτικές ροές) όσο και η επόμενη φάση (της σύγκρουσης με τους ΄΄απίστους΄΄)·
• για τον λόγο ότι, ως έχουν σήμερα τα πράγματα και στην προοπτική τους, η Τουρκία αποτελεί το σημαντικότερο εφαλτήριο εξαγωγής των κρίσεων που έπονται και όχι, βέβαια, μόνον εκείνων που σχετίζονται με τις μεταναστευτικές ροές.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ ΡΟΩΝ

Επισημαίνεται ιδιαίτερα ότι το πρόβλημα των μεταναστευτικών ροών, με τη σημερινή του μορφή-ή με την πολλαπλά πιο έντονη στην επόμενη φάση-αποτελεί πρόβλημα που πρέπει να ιδωθεί συνολικά και στην προοπτική του. Στην προοπτική, δηλαδή, του να βρεθούν οι χώρες και οι λαοί της εκτός ισλαμικής τρομοκρατίας Νέας Παγκοσμιότητας, σε διασταυρούμενα πυρά. Στα πυρά που θα προέρχονται από τη γενική επίθεση ενός ενιαίου και ισχυρού κέντρου ισλαμικής τρομοκρατίας και στα πυρά που θα αναπτύσσονται στο εσωτερικό τους, για θρησκευτικούς λόγους.
Συνεπώς, το να μπει φραγμός στις μεταναστευτικές ροές σήμερα, αποτελεί προτεραιότητα ύψιστης σημασίας παντού και για όλους.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ

Όλα δείχνουν ότι η Τουρκία βρίσκεται στην ίδια περίπου θέση με την Ελλάδα, στο αντίθετο, όμως, στρατόπεδο. Αυτό σημαίνει ότι τα πολύ δύσκολα για την Τουρκία, βρίσκονται μπροστά της. Και βέβαια δεν σχετίζονται με τα οικονομικά της, ή με τα ενεργειακά της.
Σαφώς σχετίζονται με τις εξελίξεις, που αναμένονται στο εσωτερικό της, από την προοπτική της ίδρυσης του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν. Γι΄ αυτό και καίγεται ο Ερντογάν να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις εκεί, μετά την αποχώρηση των Αμερικανών από την Καμπούλ. Ρόλο, που απ’ ό,τι όλα δείχνουν, δεν πρόκειται να πάρει από κανέναν, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.
Συνεπώς τα προβλήματα βρίσκονται μπροστά του. Βρίσκονται, όμως και μπροστά μας, αφού το αποτέλεσμα θα είναι νέες μεταναστευτικές ροές-αυτή τη φορά πολύ πιο έντονες και όχι μόνον από την Υποσαχάρια Αφρική, τη Συρία, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν, αλλά και από την ίδια την Τουρκία.

1 Όλες οι επιμέρους πληροφορίες του άρθρου, αντλήθηκαν από ιστοσελίδες του διαδικτύου
2 Η διά του πολέμου επιβολή
3 Τους μη μουσουλμάνους

*Ο Χριστόφορος ΚΟΡΥΦΙΔΗΣ, είναι συγγραφέας των βιβλίων, ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΟΝ 21^ο ΑΙΩΝΑ και ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ. Διετέλεσε, πρόεδρος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας και για δεκατρία χρόνια μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής, ως εκπρόσωπος της ΑΔΕΔΥ.

Χανιώτικα νέα (Πέμπτη, 16.9.2021) 

 https://www.haniotika-nea.gr/i-ellada-kai-i-prooptiki-ton-metanasteytikon-roon/

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

"Με λογισμό και μ' όνειρο" γραμμένο το κείμενο του Σήφη Μπουζάκη "Αγάπα με, Δάσκαλε" (δημοσιεύθηκε πρόσφατα στις εφημερίδες ¨Πελοπόννησος" και ¨Χανιώτικα νέα¨) για τον Δάσκαλο που τελειώνει μ' ένα σχετικό ποίημά μου. Ευχαριστώ πολύ, φίλε! Πάντα στις επάλξεις της Δασκαλοσύνης! Κι αν έχουν να λένε οι φοιτητές σου (σημερινοί δάσκαλοι) για σένα! ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ (δάσκαλος -λογοτέχνης)

ΑΓΑΠΑ ΜΕ, ΔΑΣΚΑΛΕ! 

Γράφει ο Σήφης Μπουζάκης*

Δάσκαλε, όταν η μανούλα μου με έφερε για πρώτη φορά στο σχολείο, πρωτάκι φοβισμένο αλλά και με λαχτάρα να γνωρίσω άλλα παιδάκια κι έναν δάσκαλο, ωραίο ως άνθρωπο, δεν σου είπε 'δάσκαλε το κρέας δικό σου τα κόκαλα δικά μου'... Αυτό, το είχε πει ο παππούς μου στον δάσκαλό του εγγονού του, όταν του τον 'παρέδωσε'στην πρώτη τάξη . Τότε, όμως, ήταν η εποχή των 'σχολείων αρρένων' και των 'σχολείων θηλέων', η εποχή που ο γονιός έλεγε 'έχω δυο παιδιά κι ένα κορίτσι', η εποχή που 'το ξύλο είχε βγει από τον παράδεισο'... , ενώ ερχόταν κατευθείαν από την κόλαση. Ηταν η εποχή που ανάγκασε τον μεγάλο παιδαγωγό Μίλτο Κουντουρά, ήδη από το 1930, να φωνάξει 'Κλείστε τα σχολειά'... Αυτά τα σχολειά εννοούσε. Από τότε, όμως, πέρασε πολύς καιρός, δάσκαλε...

Δεν ήρθα σχολειό για να μου μάθεις γράμματα, όπως στην παλιά εποχή με την 'ταϊστική μέθοδο'. Αυτά, πλέον, μπορώ να τα μάθω και στο σπίτι με τους 'σύγχρονους ηλεκτρονικούς δασκάλους'. Ήρθα σχολειό για να μου μάθεις πώς να μαθαίνω με σένα πλοηγό της γνώσης, να μου μάθεις να συνεργάζομαι, να συνυπάρχω, να αισθάνομαι, να συναισθάνομαι, να συμπονώ. Και, πάνω απ' όλα, δάσκαλε, θέλω να μ' αγαπάς, και όχι μόνο να μου το λες αλλά και να μου το δείχνεις. Αγαπάς με δάσκαλε, απόδειξέ το. Μη μ' αφήνεις να κλαίω, πλησίασέ με, κατέβα από το βάθρο σου, το σχολειό δεν είναι σχέση εξουσίας ούτε αυθεντίας, εσύ ψηλά κι εμείς χαμηλά. Αγάπα με, και θα δεις πόσο πολύ θα σ' αγαπήσω κι εγώ. Μια φορά εσύ, πέντε φορές εγώ, χωρίς τσιγκουνιές, αγνά, χωρίς ιδιοτέλεια. Το σχολειό το φανταζόμουνα ως χώρο αγάπης, ζεστής ανθρώπινης επικοινωνίας, διαλόγου, με οδηγό μια 'παιδαγωγική της ειρήνης, της συνεργασίας, της ενθάρρυνσης, της αγάπης'. Ενα σχολείο που δεν εκ-παιδεύει, δηλαδή δεν οδηγεί έξω, αλλά διαπαιδαγωγεί με 'παιδαγωγούς του προσώπου' για μια 'παιδεία της ψυχής'.

Μη με τιμωρείς, δάσκαλε, μη μ' αφήνεις έξω στο κρύο. Κρυώνω πολύ, το καημένο, κι αποζητώ τη μανούλα μου. Ζέστανε την ψυχούλα μου και μετά το σωματάκι μου θ' αντέχει και στην παγωνιά. Και μη νομίζεις ότι είμαι μικρό και δεν καταλαβαίνω. Κάνεις λάθος. Μπορώ να καταλάβω ότι ούτε ένας μικρός, όπως εγώ, μπορεί να κάνει τα πάντα με το επιχείρημα ότι είναι μικρός, αλλά ούτε κι ένας μεγάλος, όπως εσύ, μπορεί να κάνει επίσης τα πάντα με το επιχείρημα ότι είναι μεγάλος. Μπορώ, ακόμη, να καταλάβω ότι κι εσύ, με 2-3 ατζούπαλα κοπέλια σε μια τάξη 25 παιδιών, μπορεί, κάποιες φορές, 'να βγεις από τα ρούχα σου', άνθρωπος είσαι κι εσύ. Ομως, δάσκαλε, σπούδασες παιδαγωγική και ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο για να μπορείς ν' αντιμετωπίζεις και τ' ατζούπαλα κοπέλια. Ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται...

Καταλαβαίνω, ακόμη, ότι μπορεί να έχεις πολλά προβλήματα, και ποιος δεν έχει, ιδιαίτερα τώρα στην εποχή του κορονοιού και της μάσκα¨ς... Όμως, δάσκαλε, σε παρακαλώ, όταν μπαίνεις στην τάξη, άφηνε όλα τα προβλήματά σου απέξω. Εμείς σε θέλουμε χαρούμενο, αισιόδοξο, χαμογελαστό, δοτικό. Θέλουμε να σ' αγαπάμε και όχι να σε φοβόμαστε. Με τον φόβο και τις τιμωρίες ούτε γράμματα θα μάθουμε ούτε άνθρωποι θα γίνουμε και να κοιτάμε τον άλλον από ψηλά, μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσουμε να σηκωθεί.

Τέλος, δάσκαλε, για να είμαι 'ατζούμπαλο' κοπέλι, μπορεί και να φταίει η ανατροφή που πήρα στο σπίτι μου, όπου μεγάλωνα χωρίς κανένα φραγμό, με οδηγό την παιδαγωγική 'κάνε ό,τι θέλεις'. Δεν μου έμαθε κανείς ότι η αγωγή έχει όρια, έχει κανόνες και ότι στη ζωή δεν έχουμε μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Δηλαδή, δάσκαλε, ίσως ήρθα σχολείο και λίγο κακομαθημένος. Ομως, από σένα περιμένω να μου μάθεις όσα οι γονείς μου δεν μου έμαθαν. Να διορθώσεις τα λάθη τους. Γι' αυτό δεν έγινες δάσκαλος; Nα έχεις υπομονή, κατανόηση, να είσαι η φλόγα που μας φουντώνει, το παράδειγμα που εμπνέει, να είσαι ο δάσκαλος που δεν διδάσκει αλλά ο δάσκαλος που συζητά, που μας βοηθά να ανακαλύψουμε τη γνώση. Ετσι θα σε θυμόμαστε, θα ζεις στη μνήμη μας, γιατί θα σου χρωστάμε αιωνίως το 'ευ ζην'.

Κλείνοντας, δάσκαλε, θα σου αφιερώσω λίγους στίχους από το ποίημα ενός φωτισμένου δασκάλου-ποιητή, του Βαγγέλη Κακατσάκη.

«Στην έδρα εγώ

και στο θρανίο εσύ,

παιδί της ελπίδας

Μη φοβάσαι!

Δε θα σου πω 'πάψε'

όταν μου ζητήσεις να μάθεις την αλήθεια.

Μαζί θα σκύψουμε

να μαζέψουμε τις πεταμένες λέξεις

και να τους δώσουμε

το νόημα που έχουν»

Αγάπα με, δάσκαλε. Ζητάω πολλά;

*Ο Σήφης Μπουζάκης είναι ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών.

 

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

«ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΑΡΜΕΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΕΝΑΙ ΣΙΩΠΗΛΑ»

[Ένας Έλληνας κἀτοικος της Αρμενίας μιλά για την κατάστασση στο Ναγκόρνο Κάραμπαχ]

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Μία ανάρτηση που κυκλοφόρησε σε κοινωνικό δίκτυο -σχετικά με τα τεκταινόμενα στην Αρμενία- ενός φίλου ο οποίος ζει και εργάζεται στην Αρμενία σε Διεθνή Οργανισμό τα τελευταία χρόνια, ήταν η αφορμή για τη συνομιλία μαζί του!
Τι γίνεται στ’ αλήθεια στην Αρμενία! Πώς αντιμετωπίζουν τις πολεμικές συρράξεις ο Αρμενικός λαός;Τι συμβαίνει με τους Τούρκους; Ποιες οι πολιτικές και ποια τα συμφέροντα που και πάλι έβαλαν φωτιά στην περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ;
Πολλά τα ερωτήματα που ετέθησαν κι εδώ κατά τη συνομιλία μας· εδώ θα καταγράψουμε μόνο κάποια από αυτά!

Ωστόσο μια φράση του Δημήτρη που έχει καταγωγή από τον Εμπρόσνερο Αποκορώνου είναι ίσως αυτή που αντικατοπτρίζει επακριβώς την αλήθεια: «Την πληρώνει βαριά ο απλός λαός. Αυτός με τις χαρακιές της ιστορίας στο μέτωπο. Ξέρεις. Όπου μπορεί να ακουστεί η φωνή είναι καλό».

Να ακουστεί λοιπόν η φωνή της Αρμενίας· τούτο το πρώτιστο ζητούμενο και με την ελπίδα ότι τα όσα άσχημα και τραγικά συμβαίνουν εκεί και παρά τις αντίθετες προβλέψεις, σύντομα θα παύσουν…

ΚΩΦΕΥΕΙ Ο ΔΥΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Ο Δημήτρης ζει και εργάζεται σε Διεθνή Οργανισμό στην πρωτεύουσα της Αρμενίας, διατυπώνει την κάθε του φράση ιδιαίτερα προσεκτικά – για ευνόητους λόγους.
Σε μια αποστροφή του λόγου του στην προαναφερόμενη ανάρτηση σχετικά με τις συγκρούσεις, τις δολοφονίες, τις βομβιστικές επιθέσεις και τους εκτοπισμούς που συνεχίζονται στο Ναγκόρνο Καραμπάχ σημειώνει πολύ στοχευμένα: «Όσοι μπορούν πραγματικά να δώσουν στην ειρήνη μια ευκαιρία προτιμούν να ακονίζουν τα μαχαίρια τους κάτω από τα χρυσά τους τραπέζια και να κάνουν επίπεδες και χωρίς νόημα συνεντεύξεις για να ενισχύσουν το ηθικό τού αβοήθητου κοινού, ενώ μοιράζονται επιδέξια το φταίξιμο κάτω από τις μελωδίες μιας ενορχηστρωμένης μπαλαλάικας που τροφοδοτείται με μετρητά».
Οφείλουμε να διαβάσουμε προσεκτικά πίσω από τις λέξεις αυτές· θα κατανοήσουμε απόλυτα τις αλήθειες!

Στη συνομιλία που είχαμε, αναφέρεται στη μεγάλη διαφορά στις δυνάμεις που αντιμάχονται!
Από τη μια πλευρά υπάρχει μια τεράστια “σύμπραξη” δυνάμεων και από την άλλη ο αρμενικός λαός που έχει αφεθεί στη μοίρα του, κι ενώ ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος κρατά… ίσες αποστάσεις από τους αντιμαχόμενους!

«Τα δάκρυα του αρμενικού έθνους είναι σιωπηλά», λέει ο Δημήτρης.

«ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ»
«Η φωνή και η αποφασιστικότητά τους όμως είναι το αρχέτυπο της επιμονής. Τις τελευταίες εβδομάδες, βλέπω πόσο δυνατοί είναι οι Αρμένιοι και θα συνεχίζω πάντα έχοντας μαζί μου τις ιστορίες και το θάρρος τους. Το αρμενικό έθνος αξίζει περισσότερα. Προσεύχομαι και ελπίζω για ειρήνη και όλοι οι φίλοι μου και οι άνθρωποι που έχω ακούσει ότι βρίσκονται κοντά στις συγκρούσεις να επιστρέψουν στις οικογένειές τους ασφαλείς και περήφανοι», μας λέει!

Του ζητάω να μου πει λεπτομέρειες, πράγματα τα οποία πρέπει να ακουστούν, να γίνουν γνωστά! Λόγω της ιδιότητάς του τον διαβεβαιώ ότι θα γραφτούν μόνο όσα κρίνονται δημοσιεύσιμα.

«Αργυρό το μίλημα, μα χρυσό το σώπα…θα έλεγε ο παππούς μου ο Μπρονιερίτης σε αυτή την περίπτωση» τονίζει.
«Παλιότερα έγραφα κάπου να σκεφτείς με ψευδώνυμο για να μην περάσω αυτή τη διαδικασία.
Στο κομμάτι της ενημέρωσης οι Αζέροι με τη βοήθεια των Τούρκων και του Αλ Τζαζίρα έχουν σκίσει…
Και στις μάχες το ίδιο…
Έχω συναδέλφους Αρμένιους στο μέτωπο. Συζύγους, παιδιά…
Και οι απώλειες των Αρμενίων είναι τρομερές.
Δε πάει καλά το πράγμα. Εμείς για την ώρα (σ.σ. εργαζόμενοι στον Διεθνή Οργανισμό) δε φεύγουμε γιατί η Ρωσία εγγυάται την εδαφική ακεραιότητα της Αρμενίας αλλά όχι του Καραμπάχ.
Και ο Πούτιν πήρε ίσες αποστάσεις γιατί το εμπόριο με τη Ρωσία και το Αζερμπαϊτζάν είναι πολύ γερό…

Οι πολιτικοί των Αρμενίων, τι λένε, πώς ενεργούν», τον ρωτάω.
«Είναι ρε φίλε διασπασμένοι πολιτικά μετά την αναίμακτη επανάσταση του ’18 αλλά τώρα είναι σαν μια γροθιά
Αλλά στις μάχες χάνουν…
Οι άλλοι έχουν drones και τους έχουν λιανίσει
Τουρκικά, ισραηλινά κ.λπ. Πολλά λεφτά έχουν ρίξει. Οι Αζεροι δε θέλουν διαπραγματεύσεις γιατί κερδίζουν.
Επίσης, τα περισσότερα ΜΜΕ, παίρνουν πληροφορίες από το αλ Τζαζίρα άρα είναι πιο φίλα προσκείμενο στο Αζερμπαϊτζάν…
Γενικά οι Αρμένιοι πολιτικά και διπλωματικά είναι στα κάτω τους», σημειώνει.

 

Στα πεδία των μαχών
«Πολεμάνε σε βουνά… Αυτό είναι το Καραμπάχ. Τα μοναστήρια και οι μνήμες τους. Αλλά οι Αζέροι έχουν το δίκαιο -υποτίθεται- σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Καθώς ήταν μέρος της σοβιετικής δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν με όμως σχεδόν απόλυτη αρμένικη πληθυσμιακή κάλυψη. Έγιναν διαφορά μετά. Πογκρόμ κλπ. Οι Αζέροι λένε πως οι Αρμένιοι ήταν σκληροί επίσης κ.λπ… Είναι από τα ζητήματα που πραγματικά δεν βρίσκεις άκρη. Συναισθηματικά οι Αρμένιοι πολεμάνε υπέρ βωμών και εστιών!».

Απίστευτες καταστάσεις
Αυτές τις ημέρες η πρωτεύουσα της Αρμενίας, Ερεβάν έχει κατακλειστεί από πρόσφυγες που έχουν αφήσει τις περιοχές όπου μαίνονται οι μάχες! «Είναι ολοφάνερο, βλέπουμε ακρωτηριασμένους πολλούς! Τα νοσοκομεία έχουν γεμίσει, τόσο από ασθενείς του κορωνοϊού αλλά και από τραυματίες, στρατιώτες.

Να σου αναφέρω ένα από τα αισχρά που γίνονται! Οι Αζέροι παίρνουν από τους σκοτωμένους τα κινητά τους και με το δακτυλικό αποτύπωμα (των σκοτωμένων) τα ανοίγουν, τραβούν φωτογραφίες των σκοτωμένων και τις στέλνουν στους συγγενείς και φίλους (σ.σ. των σκοτωμένων). Επίσης έχει γεμίσει το ίντερνετ από τέτοιες φωτογραφίες!

 

 

Aπό το αρμενικό ειδησεογραφικό site του armenpress.am που δημοσίευσε φωτογραφίες από ένα γάμο που τελέστηκε σε βομδαρδισμένο ναό. «Και μια ωραία ιστορία… Παντρεύτηκαν στα ερείπια του καθεδρικού τους που βομβάρδισαν οι Αζέροι, οι οποίοι λένε πως το έκαναν οι ίδιοι οι Αρμένιοι. Για να δεις τον παραλογισμό και το μίσος αυτού του πολέμου…», αναφέρει ο Δημήτρης, που μου έστειλε το link του site.

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 4.11.2020)