ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

 ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ... 

Ο ΜΗΤΣΑΡΑΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΤΗΛΕ - ΤΗΛΕ... 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Στον Μητσάρα, τον μαθητή του Νηπιαγωγείου που τον γνωρίσαμε πριν από 4 εβδομάδες στη στήλη, σήμερα ο λόγος. Ύστερα από παράκληση πολλών αναγνωστών, μικρών και μεγάλων, η “επάνοδός” του. Να ‘ναι καλά η… μαμά του, η και συγγραφέας και εικονογράφος του, τ. σχολική σύμβουλος Προσχολικής Αγωγής Αγγέλα Μάλμου για την ανταπόκρισή της -πάντα δοτική η δημιουργική μου φίλη. “Ο Μητσάρας στη Χώρα του Τηλέ – Τηλέ”, κατά το “Ο Πήτερ Παν στη Χώρα του Ποτέ – Ποτέ”, λοιπόν. Ενώ ο κορωνοϊός δεν μας αφήνει ακόμα να επανέλθουμε στην κανονικότητα Απολαύστε τον και ας ευχηθούμε σύντομα να τον ακούσουμε να φωνάζει “φτου ξελευθερία”! Εκ μέρους όλων των αναγνωστών της στήλης το “ευχαριστώ” μου, Αγγέλα!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

δάσκαλος

 

Ο Μητσάρας στις μέρες του ..."Τηλέ.." 

Νάμαστε και πάλι…   

Ε δεν μπορούσα να μην έλθω ξανά στη στήλη.. Συμβαίνουν τόσα ! Θα σκάσω αν δεν τα μοιραστώ.  

Παραπονιόμουνα για τις μάσκες που φορούσαμε  τότε τις πρώτες μέρες στο σχολείο; Κακώς! Πού να ξέρω τι θα ακολουθήσει..  

Τότε ήμασταν όλοι μαζί… Μπορεί να μη βλέπαμε το γέλιο μας, ακούγαμε όμως τον ήχο του.. Τότε φορούσαμε τις μάσκες, αλλά είχαμε τη δασκάλα μας κοντά , είχαμε τις όμορφες γωνιές της τάξης μας, ήμασταν εκεί όλοι μαζί μια μασκοφορεμένη παρέα, αλλά ήμασταν  εκεί… Στο νηπιαγωγείο μας! 

Τώρα όλα έγιναν…Τηλέ! 

Τι λέξη κι αυτή! Μετά από μια μικρή  τηλε-εκπαίδευση για να μάθουμε να συνδεόμαστε στο ‘δίκτυο’ (όλο καινούργιες λέξεις) είχαμε   το πρώτο μας τηλε-μάθημα.. Για αρχή , είπε η δασκάλα να ρωτήσουμε να μάθουμε για αυτή τη μαγική μικρή λεξούλα. Εγώ άρπαξα το τάμπλετ όπως ήταν συνδεδεμένο,( γιατί στο λαπ τοπ είχε τηλεδιάσκεψη με τους συμμαθητές  του ο αδελφός μου), και πήγα τρέχοντας στη μαμά. Εκείνη,  η τόσο ευγενική μαμά, μου βρόντηξε την πόρτα κατάμουτρα, φωνάζοντας : Μη Μητσάρα! με βλέπουνε!!!!!! Την ίδια στιγμή  το τάμπλετ σείστηκε από τα γέλια της τηλε-παρεούλας που παρακολουθούσε τα πάντα!.. 

Όταν η μαμά τακτοποιήθηκε, μου εξήγησε ότι πρέπει να είμαι προσεκτικός .. Κάποιες στιγμές είναι «ιδιωτικές»! Δεν πρέπει να φαίνονται κατά τη σύνδεση. Όσο για τη λέξη ' τηλέ ' μου είπε ότι σημαίνει "μακριά"...Για παράδειγμα η λέξη τηλέφωνο σημαίνει, φωνή από μακριά...  

Κατάλαβα.. Ζούμε στις μέρες του τηλε... Όλα από μακριά... Εμείς από μακριά... Η γιαγιά και ο παππούς από μακριά ... Οι φίλοι μου από μακριά. Το σχολείο μου από μακριά... 

Πάει κι αυτό! Το κατάλαβα! Πάμε παρακάτω… 

Ξέρετε ότι όλες οι μαμάδες έχουν κάνει μια μυστική συμφωνία και καμώνονται ότι κάνουν τις δουλειές τους όταν εμείς έχουμε τηλε-νηπιαγωγείο; Όμως παρακολουθούν τι γίνεται στο τηλε-μάθημά μας και τότε κατά πολύ περίεργο τρόπο λένε όλες το ίδιο πράγμα  που ακούγεται τόσο συχνά όσες και οι ερωτήσεις της δασκάλας; 

«Απάντησε  παιδί μου! Το ξέρεις!»  

Όχι δεν ξέρω μαμά, γιαυτό και ρώτησα κάτι την κυρία που με βασάνιζε ώρες πολλές,  προτού με πάρει ο ύπνος. Είμαι μαθηματικό μυαλό και ξέρω να μετρώ και να κάνω και αφαιρέσεις!!!. Γι αυτό περήφανα ρωτάω την κυρία να μας πει για τους 18 κορονοιούς που είναι πίσω από αυτόν τον Κόβιντ 19 και πότε θα μας έλθουν... Εκείνη τη στιγμή η μαμά έσπαγε ένα πιάτο στην κουζίνα...Της έπεσε από το χέρι...Τυχαίο;;;  

Μια μέρα μετά βλέπουμε όλοι οι φίλοι μου στο κουτάκι που ήταν η Ελενίτσα (γιατί ο κάθε ένας από μας  φαίνεται στο δικό του κουτάκι στην οθόνη του υπολογιστή) μια σκιά να έρπει από πίσω της.. Όλοι  νομίζαμε ότι είχε στο σπίτι μια μεγάλη γάτα.. κι όμως! Ήταν η μαμά της που σερνότανε με τα τέσσερα κι  έψαχνε την μπλούζα της... Δεν ήθελε να φανεί στο «πλάνο»( Άλλη νέα λέξη….).. αλλά απέτυχε!!   

Και τί νόμιζε προχθές η Ανθούλα; ότι το τηλε-μάθημα είναι ...τηλε-καλλιστεία; Νάτη μπρος στην οθόνη του υπολογιστή και με τον καθρέφτη πρώτο «πλάνο» να δείχνει με καμάρι το καινούργιο πιαστράκι των μαλλιών της που το αγόρασε από  εταιρεία τηλε-πωλήσεων… 

Εντάξει.. Δε λέω...Γίνεται και μάθημα! Μπορεί να είναι «τηλε», αλλά και μόνο που επικοινωνούμε,  μας γεμίζει χαρά στα μεσημέρια της καραντίνας. 

Όπως έγινε με το πρότζεκτ που αποφασίσαμε όλοι μαζί να δουλέψουμε με τη μαγική λεξούλα « Τηλε..» 

Βρήκαμε κάμποσες σύνθετες λέξεις με το τηλε στην αρχή τους.. Τηλέ-φωνο, τηλε-όραση, τηλέ-γραφος, τηλ-επικοινωνία, τηλε-σκόπιο, τηλε- παιγνίδι τηλε- διάσκεψη τηλε-αγορές και πολλές άλλες.. Η δασκάλα μου όμως  μου έσβησε κάποιες από αυτές.. όπως τις λέξεις τηλε-χάδι και τηλε-αγκαλιά που τόσο πολύ μου άρεσαν!! 

-Αυτές Μητσάρα μου, άστες ατόφιες! Χάνεται η αξία τους όταν είναι μαζί με το "τηλε".. κι εδώ που τα λέμε, τον τελευταίο καιρό, αυτές οι λέξεις σκοτείνιασαν Μητσάρα μου.... 

-Και πότε θα ξαστεριάσει γιαυτές Κυρία; 

-Σύντομα Μητσάρα μου… Σύντομα.. 

-Αμήν και πότε Κυρία! 

  

 

Καλά Χριστούγεννα παιδιάααααααα!  

Κι ο  νέος Χρόνος να παλέψει με το "τηλέ" 

 και να το βγάλει ...νοκ-άουτ! 

Αγγέλα Μάλμου

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 12.12.2020)

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

 ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

ΚΙ ΟΜΩΣ Ο ΜΗΤΣΑΡΑΣ ΔΗΛΩΝΕΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
«Θα το ξεπεράσουμε κι αυτό», βάζει τον Μητσάρα να δηλώσει στο τέλος, αφού πρώτα τον θέλει να περιγράφει τις πρώτες μέρες της φετινής σχολικής χρονιάς στο σχολείο του (μαθητής της δεύτερης τάξης του νηπιαγωγείου είναι) η και τέως σχολική σύμβουλος Προσχολικής Αγωγής, γνωστή ανά το πανελλλήνιο Χανιώτισσα συγγραφέας και εικονογράφος Αγγέλα Μάλμου.
Ειδικά για τον Παιδότοπο, ύστερα από πρότασή μου, η σημερινή ιστορία, που για να τη γράψει η Αγγέλα μίλησε με πολλές νηπιαγωγούς, όπως και οι εικόνες που την συνοδεύουν. Εκ βαθέων το ευχαριστώ μου για την πρόθυμη και ενθουσιώδη ανταπόκριση, καλή μου φίλη, και ολόθερμα συγχαρητήρια για το τελικό αποτέλεσμα. Πάντα δοτική και αποδοτική! Δεν το συζητώ ότι θα αρέσει πολύ, όπως και οι προηγούμενες παρόμοιες δουλειές σου, άλλωστε, και στους μικρούς και στους μεγάλους…
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Γειά σας φίλοι μου!

Είμαι ο Μητσάρας! Φέτος πάω στη δεύτερη τάξη του νηπιαγωγείου. Είμαι δηλαδή ένας..τελειόφοιτος!  Τώρα μπορεί το όνομα να σας ξένισε λίγο.. Απλά τα πράγματα. Πήρα το όνομα του παππού . Μήτσος εκείνος, Μητσάρας εγώ! Για να μας ξεχωρίζουν.

Μου ζήτησαν να σας περιγράψω πως περνάμε στο σχολείο μου φέτος. Με είχαν προετοιμάσει οι γονείς μου γι αυτό το μικροσκοπικό ζωάκι που δεν φαίνεται με  ανθρώπου μάτι αλλά με διάφορα μέσα της τεχνολογίας που δεν γνωρίζω.. Τόσο μικρό κι όμως έχει αλλάξει όλο τον κόσμο στη γη μας.. Κόβιντ ο ΚορονΪός το όνομά του.

Καμία σχέση η ζωή μου στην πρώτη τάξη του νηπιαγωγείου με αυτό που ζω τώρα… Οι γονείς μου και οι νηπιαγωγοί, μας λένε να παίζουμε ένα παιγνίδι που το λένε «το κρυφτούλι από τον κορονοιό». Εγω δεν γουστάρω.. αυτό δεν είναι παιγνίδι…είναι.. βάσανο! Το ίδιο μου λένε και οι διαδικτυακοί μου φίλοι από σχολεία εκτός της πατριδας μας: Ο Φάμπιο ο Ιταλός, η Τζέιν η Βρετανίδα, ο Ούλυ το Γερμανάκι και ο Κάρλος ο Ισπανός.

Θα σας περιγράψω μερικά πράγματα που συμβαίνουν καθημερινά και σεις πέστε μου στο τέλος αν έχω δίκιο.

Πρώτη μέρα σχολείο. Χαρά εγώ! Είχα να δω την παρέα μου από πριν το Πάσχα.. Μου φόρεσε κι η μαμά μια μάσκα που την είπαμε « Χάρυ ο πτερόσαυρος».  Επειδή ήταν ζωγραφισμένος πάνω της!

Χαρά εγώ και καμάρι!!!!

Φτάνουμε που λέτε στην αυλίτσα τη μικρή μα αγαπημένη του σχολείου μου που στεγάζεται σε ένα παλιό νεοκλασικό σπίτι.

Εκνευρισμός… Ποιος Χάρυ ο πτερόσαυρος… Εκεί να δείτε! Παρέλαση ηρώων στις μάσκες των φίλων μου… Ο Σρεκ, ο Μπομπ ο σφουγγαράκης, ο Σνούπυ, ο Μίκυ…

Έδωσα τόπο στην οργή και έτρεξα να χαιρετήσω τη δασκάλα μου! «Με αγκωνιά!» Μου είχε πει η μαμά. Να το καταπιώ κι αυτό!

Αλλά ποια είναι η δασκάλα μου; Μια δεύτερη ολόιδια σχεδόν ετοίμασε τον αγκώνα της για τον καθιερωμένο πια χαιρετισμό.

-Έλα Μητσάρα! Σε αναγνώρισα! Καλώς όρισες αγόρι μου… Άκουσα τη φωνή της παραλλαγμένη μέσα από τη μάσκα της.

Την άλλη μέρα καθίσαμε στην παρεούλα.. Για αποστάσεις μη ρωτάτε… Εδώ δε χωράμε ούτε κι όταν είμαστε δίπλα -δίπλα… Μιλούσα εγώ, παράξενη ακουγόταν η φωνή μου, άλλον κοίταζε η δασκάλα μου… Αμάν! Τα νεύρα μου!

Την παρά άλλη μέρα πήγα να μπω στην τάξη, να ένα τουβλάκι ατακτοποίητο, πάρτον κάτω το Μητσάρα! Κλάματα.. κακό! Είπα, θα έλθει η καλή μου η κυρία να με παρηγορήσει, να με σηκώσει, να με χαϊδέψει.. αμ δε!... Σταύρωσε τα χέρια κι από ενάμιση μέτρο μακριά με φωνή μασκοεμποδισμένη, αλλά όσο γινόταν πιο γλυκιά, με ενθάρρυνε να σηκωθώ… πράγματα τώρα είναι αυτά;;;

Την επαύριο η κυρία νόμιζε πως ήμουν στενοχωρημένος γιατί πίσω από τη μάσκα μου δεν φαινόταν το ωραίο μου χαμόγελο.

Θύμωσα, απογοητεύθηκα.. Κι αποφάσισα να φτιάξω πινακίδες με προσωπάκια που γελούν,  κλαίνε,  θυμώνουν, απορούν… Κι ανάλογα να σηκώνω το κατάλληλο προσωπάκι για να καταλαβαίνει η κυρία τα συναισθηματά μου… Αμ τι; Άδικα με φωνάζουνε Μητσάρα;

Και το τελευταίο είναι στα γενέθλια της φίλης μου της Φανούλας. Δεν έφερε η μαμά της τούρτα, αλλά γκοφρέτες επώνυμες. Θα τις μοίραζε η κυρία στο σχόλασμα.. Έτσι λένε «οι οδηγίες» για τα γενέθλια φέτος…

Η Φανούλα που περίμενε την τούρτα, άρχισε να κλαίει. Έγινε η μάσκα της μούσκεμα. Χαμός!

Να θέλει να βάλει τα χεράκια της στη μάσκα η Φανούλα, να πηγαίνει η δασκάλα από την πλάτη  να τη σηκώσει για να πάνε τουαλέτα, να κλαίει αυτή, να μη θέλει να την αγγίξει η κυρία γιατί έτσι λένε οι «οδηγίες», να προσπαθεί να της εξηγήσει τι πρέπει να κάνει… κι η μάσκα της Φανούλας να στάζει από δάκρυ, σάλιο και μύξα…

Είμαι, όμως, αισιόδοξος τύπος…

Ξέρω ότι όλα αυτά –όπως μου λέει κι ο μπαμπάς μου- θα είναι κάποτε οι πιο αστείες αναμνήσεις από τη μαθητική μου ζωή. Άντε φιλαράκια.. Καλή δύναμη, προσοχή  κι υπομονή… Θα το ξεπεράσουμε κι αυτό…

Σας φιλώ από απόσταση!

Μητσάρας.

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗ ΜΑΛΜΕΙΟ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - ΚΟΡΩΝΟΙΚΑ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Ο οικοδεσπότης φωτίζοντας με τη λάμπα στο ύψος του κεφαλιού του, μάς έμπασε στη Βιβλιοθήκη. Μια πολύ μεγάλη σάλα, με ράφια ολόγυρα ως απάνω στο ταβάνι, φορτωμένα βιβλία. Σε μια άκρη ένα παλιό γραφείο. Σ’ ένα γυμνό κομμάτι τοίχου ο χειρόγραφος κανονισμός της Βιβλιοθήκης σε μια μεγάλη κόλλα. Εχω 10.000 τόμους, λέει ο ιδρυτής της. Δυστυχώς δεν μπορώ να σας δείξω τα πολύτιμα βιβλία, είμαι πολύ κουρασμένος. Μα και για σας είναι αργά. Εχει, μας λέει, την πιο πλήρη συλλογή βιβλίων για την Κρήτη, ελληνικών και ξένων. Ο,τι έχει γραφτεί για την Κρήτη, από την ανακάλυψη της τυπογραφίας, σχεδόν 1760 βιβλία περί Κρήτης, σε πάμπολλες γλώσσες. Μας δείχνει μερικά πολύ παλαιά, πράγματι, ξενόγλωσσα βιβλία. Μερικά έχουν χρονολογίες εκδόσεως του 17ου αιώνα. Λέει πως είναι τα μοναδικά που σώζονται. Ανάμεσα στ’ άλλα βλέπουμε ένα βιβλίο του Χάμπτ για το πώς γινόταν το μαύρο χρώμα στην Κνωσσό. Η Μάλμειος Βιβλιοθήκη περιέχει και μια συλλογή μικροσκοπικών βιβλίων. Σημειώνουμε πέντε Κοράνια χειρόγραφα, το ένα σε μέγεθος κουτιού σπίρτων. Εχει λέει και 2-3 Κοράνια χρυσά (;). Μας δείχνει ένα Ευαγγέλιο του 1538 και μια παλαιά Διαθήκη σε εβραϊκή γλώσσα. Ο Μάλμο όπως καταλάβατε, έχει το πάθος του αρχειοσυλλέκτη. Εχει πράγματα μέχρι 12 εκατομμυρίων ετών (!) μας βεβαιώνει». Απόσπασμα απ’ το εκτενές – εκτενέστατο δημοσίευμα του Δ. Ραυτόπουλου στην εφ. ΑΥΓΗ (12.2.1961) με τίτλο “Ενας Δον Κιχώτης με παντούφλες, στην ιδιόκτητη δημόσια βιβλιοθήκη του – Πώς γνώρισα τον Αντόνιο Μάλμο ένα πληκτικό βράδυ στα Χανιά – 10.000 τόμοι και απίθανες συλλογές. Μια φιλοσοφική νεκροκεφαλή προειδοποιεί”.

Σαν να ήμουν κι εγώ εκεί… Ετσι ένιωθα ενώ διάβαζα ένα βράδυ, εν μέσω καραντίνας, το παραπάνω ψηφιοποιημένο κείμενο που μου έστειλε (να ‘ναι καλά!) η και καλή μου φίλη γνωστή τοις πάσι τ. σχολική σύμβουλος Προσχολικής Αγωγής και συγγραφέας Αγγέλα Μάλμου, εγγονή του Αντωνίου Μάλμου, πατέρας του οποίου ήταν ο αξιωματικός των καραμπινιέρων Nicola Malmo που υπηρετούσε στο ιταλικό εκστρατευτικό σώμα στην Κρήτη κατά την ίδρυση της Κρητικής Πολιτείας και μητέρα του η Zozefina Lia Malmo κόρη του Βρετανού υπηκόου φαροφύλακα του Φάρου των Χανίων. Μυθιστορηματική η ζωή του εν λόγω λόγιου, συλλέκτη και φιλότεχνου συμπολίτη μας που γεννήθηκε στην πόλη μας στις 2 Σεπτεμβρίου 1901 και πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 1971. Ζητείται συγγραφέας που να διαθέτει, ωστόσο, αστυνομικό δαιμόνιο. Και για να αποκαλύψει πως “έκανε φτερά και πέταξε”, μετά τον θάνατό του, ένα μεγάλο μέρος απ’ τη συλλογή του, πριν και κατά την παράδοσή της απ’ την οικογένειά του στη Βιβλιοθήκη Χανίων…

ΚΟΡΩΝΟΙΚΑ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Ούτε τον ουρανό με τ’ άστρα να της χάριζαν δεν θα χαιρόταν έτσι η αδελφή μου η Στέλλα που μένει με την οικογένειά της στην Αθήνα. Για μια επαναλαμβανόμενη, καθημερινή, χαρά, ο λόγος. Μεγάλη υπόθεση να ξυπνώ το πρωί και να με περιμένουν τα “Χανιώτικα νέα” στην οθόνη του υπολογιστή μου, για ανάγνωση, μου είπε. Εύκολη και απλή, όπου γης, η απόκτηση του φύλλου της ημέρας ή η ενεργοποίηση της συνδρομής.

Η πληροφόρηση από εδώ η παραπληροφόρηση από εκεί… Ή μήπως η παραπληροφόρηση από εδώ η πληροφόρηση από εκεί… Τα πάντα όλα κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο και ό,τι θέλει πιστεύει ο καθένας μας, σχετικά με τον κορωνοϊό. Σε δουλειά να βρισκόμαστε, να περνά και η ώρα μας. Πάντα και παντού “εύφορος ο κήπος της άγνοιας” (από ένα άρθρο του συνεργάτη της εφημερίδας μας Παναγιώτη Αλεβαντή ο όρος). Επιστήμη, ακούς;

«Η καραντίνα τέλειωσε μα όξω άμα βγούμε/ σαν να ‘μαστε κουκούγεροι τη μάσκα θα φορούμε». «Στην Κρήτη τούτος ο ιός φοβάται να σιμώσει/ το πρωτοράκι αρκετό για να τον εξοντώσει./ Το φάρμακο για τον ιό, το έχουμε στην Κρήτη/ ένα καζάνι τσικουδιά θα σώσει τον πλανήτη». Αμεση η ανταπόκριση της γνωστής απ’ τα “Πεταχτά” φίλης μου και καλά καλής μαντιναδολόγου Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη. Ζαλισμένα πουλιά που πετούν χαμηλά γι’ αυτήν οι μαντινάδες. Καμία δυσκολία ν’ απλώσει το χέρι της και να τα πιάσει. Ευχαριστώ, Νεκταρία! Πάντα καλοδεχούμενες στις “ΣΤΑΣΕΙΣ” οι μαντινάδες σου!

«Παραμονή, διαμονή, επιμονή,/ αναμονή, εμμονή./ Οι προθέσεις του κορωνοϊού στον εύφορο κήπο της άγνοιας./ Οι ίδιες προθέσεις/ στον χέρσο αγρό της γνώσης.// Υπομονή./ Γνωστές οι μεταλλάξεις των ιών/ γνωστό και το τέλος των». Το ποίημα του γράφοντος “Περί προθέσεων” (από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή “Ιχνηλατώντας”).

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 26.5.2020)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΕΛΙΤΣΑΣ, ΤΗΣ ΜΑΚΡΥΛΙΤΣΑΣ

Μια ελιά, μια μικρούλα ελιά, μια ελιά παιδίσκη, η Μακρυλιά. Ενα κακορίζικο πλάσμα με λεπτό κορμό, εκεί γύρω στα 20 εκατοστά του μέτρου, και με καμιά εικοσαριά όλα κι όλα φύλλα, που κατά τα φαινόμενα μια την πότιζαν και τρεις την ξεχνούσαν. Μια μετανάστις από τη Μεσόγειο που περίμενε υπομονετικά στο γλαστράκι της, στο τμήμα του τεράστιου σούπερ μάρκετ, που βρίσκεται στην καρδιά του Λουξεμβούργου, αγοραστή. Εκεί, τα τέλη του περασμένου Μάη, τη συνάντησε ο Γιώργος ο Ελληνας που η τύχη του τον έριξε στα λουξεμβουργιανά εδάφη, υπάλληλο σε κάποια τράπεζα. «Μόνος εγώ, μόνη αυτή», σκέφτηκε και την αγόρασε – στα πέντε ευρώ από τα είκοσι είχε “φυλλορροήσει” η αξία της. «Θα σε λέω Μακρυλιά, γιατί Μακρυλιά λένε το χωριό του πατέρα μου, στην Κρήτη, εντάξει;». Οι πρώτες λέξεις που της είπε, μέσα στο αυτοκίνητο – στη θέση του συνοδηγού την είχε βάλει. «Μη φοβάσαι, θα επιβιώσουμε!», οι δεύτερες, για να στήσει στη συνέχεια ψιλή κουβέντα μαζί της. Ελεγε αυτός, άκουγε, κουνώντας τα φυλλαράκια της, η ελίτσα η Μακρυλίτσα. Ολη την ιστορία της ζωής του, της πολυτάραχης ζωής του, της είπε…

«Οχι, δεν θα σ’ αφήσω να πεθάνεις, μη φοβάσαι», είπε ο Γιώργος ο Ελληνας στη θετή του κόρη, την ελίτσα την Μακρυλίτσα, αργά το βράδυ της έβδομης μέρας του ερχομού της, όταν γυρίζοντας στο σπίτι του τη βρήκε σε κακό χάλι, μόλις τρία φυλλαράκια της είχαν απομείνει. Ανησυχούσε, ωστόσο και συνέχισε να παίρνει και να ξαναπαίρνει τηλέφωνο τους γονείς του στα Χανιά για οδηγίες. Ναι, την έβαλα σε μια μεγαλύτερη γλάστρα… Ναι, την έβγαλα από το μπάνιο στο μπαλκόνι… Ναι της έβαλα λίπασμα… Ναι την ποτίζω μέρα παρά μέρα, σας είπα… Την αγαπάω μπαμπά, πολύ την αγαπάω και της κουβεντιάζω, μαμά…

Ναι, την αγαπούσε πολύ την ελίτσα του, τη Μακρυλίτσα του, η περίληψη της πατρίδας του ήταν και δεν την άφησε να πεθάνει, ο Γιώργος ο Έλληνας… Χαράς ευαγγέλια λοιπόν γι’ αυτόν ένα πρωινό, πρώτες του Ιούλη ήταν, όταν την είδε να πετά “ματάκια”. Ματάκια που γίνονταν μέρα με τη μέρα φυλλαράκια. Αρχισε να τη φαντάζεται δέντρο, όπως αυτά του πατέρα του στη Μακρυλιά, μια φορτωμένη με καρπό ελιά και να κάθεται στον ίσκιο της. «Εδώ στον ίσκιο μου από κάτω ήρθε ο Χριστός ν’ αναπαυθεί/ κι ακούστηκε η γλυκιά λαλιά του λίγο προτού να σταυρωθεί./ Το δάκρυ της δροσιά αγιασμένη έχει στη ρίζα μου χυθεί,/ είμαι η ελιά η τιμημένη». Μέχρι δακρύων η συγκίνησή του όταν θυμήθηκε τους στίχους απ’ το ποίημα του Κωστή Παλαμά που του άρεσε να το απαγγέλει στα δέκα του χρόνια…

Και, βέβαια, θα πάρω πρώτη και καλύτερη μαζί μου, τώρα που θα φύγω απ’ το Λουξεμβούργο και θα πάω για ένα μήνα στα Χανιά, τη Μακρυλίτσα! Η πρώτη σκέψη που έκαμε ο Γιώργος ο Ελληνας. «Και θα τη φυτέψω στον κήπο μας», η δεύτερη. «Και θα επιστρέφω στον ίσκιο της, κάποια στιγμή για πάντα», η τρίτη και δάκρυσε. Ετσι δακρυσμένος την αποχαιρέτησε. “Ραντεβού στα Μεγάλα Χωράφια, καλή μου της είπε”, ενώ την παρέδιδε, μαζί με όλα τα “συμπράγκαλά” του, στο Γραφείο Μεταφορών. Να μην πάθει τίποτε, δυο βδομάδες μέσα στο σκοτάδι, η αγωνία του…

Τελικά, όλα πήγαν καλά… Λίγες μέρες μετά απ’ αυτόν, την εβδομάδα που πέρασε, μαζί με το νοικοκυριό του, έφτασε και η ελιά του, η ελίτσα του, η Μακρυλίτσα του… Ταλαιπωρήθηκε η καημενούλα, αλλά έφτασε. Ιεροτελεστία χαρακτήρισε το φύτεμά της, που θα γίνει σύντομα, η μητέρα του Γιώργου, που ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί μαζί μου την ιστορία της ελίτσας της Μακρυλίτσας (φωτ.) που θ’ αξιωθεί να βρει χώμα και νερό στα πατρογονικά της…

Χανιώτικα νέα (30.10.2018)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΗΣ "ΜΙΚΡΗΣ ΓΑΛΑΖΙΑΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ"




Μια ξεχωριστή εκδήλωση για ένα ξεχωριστό βιβλίο από έναν ξεχωριστό σύλλογο… Για την παρουσίαση του βιβλίου “Η μικρή γαλάζια πεταλούδα” της Αγγέλας Μάλμου με διοργανωτή τον Σύλλογο Εθελοντών Αιμοδοτών Ν. Χανίων “Αγιος Ιωάννης” την περασμένη Τετάρτη 18 Οκτωβρίου στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου, με ομιλήτριες την υπεύθυνη εκπαιδευτικών θεμάτων της Δ/νσης Α/θμιας Εκπ/σης Ν. Χανίων, Δώρα Νιαουνάκη και τη συγγραφέα, με συντονιστή τον δάσκαλο – συγγραφέα Μιχάλη Μουντάκη και με τη συμμετοχή ομάδας μαθητριών της Στ’ τάξης του 5ου Δημ. Σχ. Χανίων που παρουσίασαν θεατρικό δρώμενο υπό την καθοδήγηση της δασκάλας Γυμναστικής του Σχολείου Τόνιας Καπετανάκη, ο λόγος. Τυχεροί, (κι αυτό το γράφω μετά λόγου γνώσεως) όσοι βρεθήκαμε στον πάντα φιλόξενο αυτόν χώρο (και βρεθήκαμε πολλοί, μικροί και μεγάλοι) κι “ακούσαμε” ο καθένας με το δικό του αυτί “το πέταγμα της πεταλούδας” την παραγγελιά της να μην φοβούμαστε τη… “βελόνα”.






«Το αίμα δεν πωλείται και δεν ανταλλάσσεται! Προσφέρεται μόνο από άνθρωπο σε άνθρωπο!». Το σύνθημα – πιστεύω του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών Ν. Χανίων που δραστηριοποιείται από το 2009 στον τόπο μας με μοναδικό σκοπό τη διάδοση και ενδυνάμωση της ιδέας του εθελοντισμού και της εθελοντικής αιμοδοσίας. «Ενας σύλλογος διαφορετικός από τους άλλους. Ενας σύλλογος της αγάπης και της προσφοράς στον συνάνθρωπο, που σώζει και προσφέρει ζωή. Ενας σύλλογος με θεάρεστο έργο που αξίζει τον θαυμασμό και την αμέριστη στήριξη και συμπαράστασή μας, προκειμένου να ανταποκριθεί στο δύσκολο έργο του». Τα που είπε, μεταξύ των άλλων μιλώντας γι’ αυτόν ο συντονιστής της εκδήλωσης. Προσυπογράφω.

Ιδέα της δασκάλας Δώρας Νιαουνάκη ως υπεύθυνης του Προγράμματος για την Αγωγή Υγείας στη Δ/νση Π.Ε. Ν. Χανίων ήταν η συγγραφή ενός εικονογραφημένου κειμένου για την αιμοληψία, για να χρησιμοποιηθεί σαν εργαλείο, προκειμένου να διεκπεραιωθεί στα νηπιαγωγεία μια έρευνα για την παιδική παχυσαρκία, πριν από δώδεκα χρόνια. Στην τότε σχολική σύμβουλο, Προσχολικής Αγωγής Δυτικής Κρήτης, συγγραφέα-ζωγράφο Αγγέλα Μάλμου η πρόταση. Σιγά που θα την αρνιόταν! Αγνωστη λέξη για την πάντα δοτική φίλη μου το “όχι”, όταν της ζητείται βοήθεια (και της ζητείται συχνά) από σχολεία και άλλους φορείς…Ο στόχος επετεύχθη! «Τα παιδιά που συμμετείχαν στο πρόγραμμα ξεπέρασαν ή καμώθηκαν ότι ξεπέρασαν τον φόβο της βελόνας και στάθηκαν με γενναιότητα μπροστά της», θυμήθηκε στην ομιλία της η Αγγέλα. Για να συμπληρώσει «Τότε (σ.σ. η μικρή γαλάζια πεταλούδα) μίλησε για την αιμοληψία. Κι αφού ενημέρωσε τον μικρό αναγνώστη και ακροατή, ήρθε η ώρα να προχωρήσει στο μέγα ζητούμενο. Την αιμοδοσία». Από τον Σύλλογο Εθελοντών Αιμοδοτών “Αγιος Ιωάννης” η πρόταση… Να πως προέκυψε το γραμμένο και εικονογραφημένο από την Αγγέλα Μάλμου μοναδικό στο είδος του βιβλίο για παιδιά αλλά και για μεγάλους, για την… πεταλούδα.

Μια ιστορία απλή, αφηγηματική, με προσεκτικά σχεδιασμένη εικονογράφηση είναι η ιστορία “Η μικρή γαλάζια πεταλούδα” Η ιστορία ενός παιδιού, του Τάκη, που ύστερα από ένα ατύχημα, πρέπει να κάνει εξέταση αίματος και τον επισκέπτεται στον ύπνο του η μικρή γαλάζια πεταλούδα (καλά το καταλάβατε… η βελόνα είναι) για να του μάθει πράγματα και θαύματα και να του διώξει τον φόβο. Ενα κείμενο που είναι ταγμένο από τη γέννησή του να πληροφορήσει για θέματα πολύπλοκα τους μικρούς μαθητές. Κι αν ξέρει την τέχνη της αφήγησης διανθισμένης με τις δικές της “μάλμειες” εικόνες η Αγγέλα! Παλιές της τέχνες, κόσκινα, για να γράψω στον πληθυντικό την γνωστή παροιμία…

«Οποιος γνωρίσει καλά εκείνο που τον φοβίζει παύει πια να το φοβάται». Εμεινα πολύ σ’ αυτήν τη φράση που υπάρχει προς το τέλος του βιβλίου, όταν το διάβασα πριν από την παρουσίασή του. Συνεχώς στον νου μου κατά τη διάρκεια της παρουσίασης. Σοφή και σαφής η… μικρή γαλάζια πεταλούδα! Να μη μείνει ούτε ένα σχολείο χωρίς να το επισκεφθεί, η ευχή μου!


Χανιώτικα νέα (24.10.2017)