ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 Η ΚΥΡΙΑ ΕΥΜΟΡΦΙΑ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΗΣ

“Ο πύργος στη ρίζα της Μαδάρας”, ο τίτλος του τελευταίου, έβδομου βιβλίου της και παλιάς καλής μου φίλης, γνωστής ανά το πανελλήνιο Βαφιανής συγγραφέως Ευμορφίας Μπουντουράκη – Βαγιάκη, που εκδόθηκε τη χρoνιά που διανύουμε. «Θέλω μ’ αυτά τα γραφτά μου να αφηγηθώ πολλά περιστατικά, όσα έζησα, είδα και όσα άκουσα, απ’ τους παλιότερους. Ιστορίες ανθρώπινες, ιστορίες αγωνίας, ιστορίες αναστεναγμών, ιστορίες υπομονής, ιστορίες αδικίας, ιστορίες προσμονής και ελπίδας, ιστορίες, ιστορίες, ιστορίες, ιστορίες προπαντός αληθινές. Έχοντας πάντα κατά νου πως ένας ιστορικός συγγραφέας δεν μπορεί να ζήσει, αν μέσα στις σελίδες του δεν γράψει την αλήθεια». Τα που γράφει, μεταξύ των άλλων στον πρόλογο. Για να το κλείσει ως εξής: «Τα γραφτά τούτα τα αφιερώνω στη γενιά μου, στη γενιά της αντίστασης, στους απανταχού Βαφιανούς και στα παιδιά μας, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μακριά από τα χωριά μας». Αχ, αυτή η έγνοια της κυρίας Ευμορφίας για τις ρίζες μας και για τα παιδιά μας! Των απομνημονευμάτων της όμορφο ανάγνωσμα…

Την ομορφιά του τόπου μας ανταμώνω να σισιλίζει στο πιο φωτεινό διαμέρισμα της μνήμης, κάθε φορά που ακούω να γίνεται λόγος για τη Βαφιανή συγγραφέα Ευμορφία Μπουντουράκη – Βαγιάκη. Σαν μια πολύκλωνη, πολύκλαδη και πολύσκιωτη βελανιδιά που μ’ απαντήχνει κάθε φορά που πηγαίνω από τον Νίππο στον Βαφέ, στην κόψη των δύο χωριών, τη βλέπω. Σαν τη λιγυρά φωνή μιας ποταμίδας, φωλεμένης σε μια φωλιά του Λιμνοπήγαδου, την ακούω. Σαν μια απ’ τις καντουνάδες που έβαλαν οι παλαιοί των παλαιών μας σ’ ένα απ’ τα σπίτια της Κούρτσας την ακουμπώ. Σαν τη δόξα της Κρυονερίδας, έτσι όπως βρίσκει απόσκιο στα κλαδιά των γύρω κυπαρισσιών την ψυχανεμίζονται… Έτσι άρχισα την παρουσίαση του 5ου βιβλίου της Βαφιανής συγγραφέως “Οι αετοί της Ρίζας”, που έγινε στον Βαφέ, πριν από 14 χρόνια, και συγκεκριμένα στις 19 Αυγούστου 2007. Έτσι θα άρχιζα την παρουσίαση κι αυτού της του βιβλίου (το εξώφυλλο και τα σκίτσα της κόρης της της Γαλάτειας), αν και εφόσον γινόταν… Όπως άλλωστε και των άλλων: “Ο Βαφές Χανίων μετερίζι της λευτεριάς”, “Ο κανονισμός του εν Βαφέ Συλλόγου ”Ομόνοια 1886””, “Κρήτες Δημοσιογράφοι”, “Δημογραφικά και ιστορικά στοιχεία του Βαφέ” και “Εθελοντές και Φιλέλληνες στις Κρητικές Επαναστάσεις”, οι τίτλοι τους. Όμορφος ο κόσμος της κυρίας Ευμορφίας. Ακόμα κι όταν περιγράφει τα πέτρινα χρόνια και τις “δυσκολίες”. Όπως με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο τον αποκαλύπτει, όντας πάντα με τη φαντασία της στον πύργο της, στο πατρικό της σπίτι δηλαδή, στη ρίζα της Μαδάρας…

 https://www.haniotika-nea.gr/i-kyria-eymorfia-ston-pyrgo-tis/

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ  

ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ Δ. ΗΛΙΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΛΙΝΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΙΣΑΜΟ - Η ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΟΜΙΚΡΟΝ -  ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙΑ...

 

“Ιστορικό της Ίδρυσης και Λειτουργίας της Ένωσης Κρητών Σελίνου Αττικής ”Η Έλυρος”” και “Γνωριμία με τις επαρχίες Κισάμου και Σελίνου Ν. Χανίων (από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα)”, οι τίτλοι των δύο βιβλίων του που μου έστειλε προ καιρού με θερμές αφιερώσεις ο εκ Στροβλών Σελίνου ορμώμενος νομικός σύμβουλος του κράτους επί τιμή Θεόδωρος Δ. Ηλιάκης. Άνθρωπος της ανιδιοτελούς προσφοράς μια ζωή ο συγγραφέας τους που τον συνάντησα για πρώτη φορά τα μέσα της 10ετίας του 1970, όταν διορίστηκα δάσκαλος στο χωριό του, στις Στροβλές Σελίνου. Δεν το συζητώ ότι πρέπει να κάμω στάση σ’ αυτά…

 

Στη μετάλλαξη Όμικρον του κορωνοϊού αναφέρεται στις σημερινές της μαντινάδες η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Η Όμικρον μετάλλαξη μας απειλεί ντελόγο,/ θαρρώ πως το εμβόλιο έχει τον πρώτο λόγο», μας λέει στην πρώτη. Για να συμπληρώσει στη δεύτερη. «Τις μεταλλάξεις του ιού, όσοι δεν τις φοβούνται/ κάνουνε το εμβόλιο και ήσυχοι κοιμούνται».

 

 

 Χαράς ευαγγέλια στον χώρο του ΚΙΝΑΛ – ΠΑΣΟΚ ύστερα από την ευρεία νίκη του Νίκου Ανδρουλάκη σε βάρος του Γιώργου Παπανδρέου και την ανάδειξή του στη θέση του προέδρου. Πλήρης επαλήθευση της παλιάς μαντινάδας που πρωτοτραγούδησε ο αξέχαστος και αξεπέραστος Νίκος Ξυλούρης. «Καινούργια αγάπη και παλιά με βάλανε στη μέση/ δώσε καινούργια τση παλιάς μιαν αμπωχτέ να πέσει»… Η συνέχεια επί του πολιτικού σκηνικού. «Αρχή άνδρα δείκνυσι», αλλά και… άνδρα δείκνυσι αρχήν.

Χανιώτικα νέα (17. 12. 2021)

  https://www.haniotika-nea.gr/i-kyria-eymorfia-ston-pyrgo-tis/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ 2021

«Πέρασε το 2020, ως η πλέον νεκρά και ψυχοφθόρα περίοδος για ολόκληρη τη χώρα σε θέματα πολιτισμού – εκδηλώσεων και παρουσιάσεων του έργου των δημιουργών. Αυτή η πρωτοφανής πτώση λειτουργίας και παραγωγής έργου, δημιούργησε μία κατάσταση έντονης ανησυχίας, προετοιμασίας και σταδιακής εξόδου από την υπάρχουσα κατάσταση, ώστε η αναμενόμενη έκδοση της Λογοτεχνικής χρονιάς του 2021, ν’ αποτελεί ένα περίοπτο και ουσιαστικό κρίκο επικοινωνίας και επαναφοράς στην κανονικότητα». Τα που γράφει αρχίζοντας τον πρόλογό του, στον φετινό ιδιαίτερα επιμελημένο 290 σελίδων ετήσιο τόμο της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνικής, με τίτλο “Λογοτεχνική χρονιά”, που περιλαμβάνει κείμενα (πεζά και ποιητικά) 73 μελών της, ο πρόεδρός της (μας) διακεκριμένος ποιητής και ζωγράφος Κώστας Καρούσος. Για να συνεχίσει: «Εδώ θα φανεί το μεστωμένο πνεύμα του λογοτέχνη, η εκφραστική μας ολοκλήρωση, η ποιοτική και αισθητική πλευρά του έργου μας, το κοπιαστικό οδοιπορικό πολλών μηνών αναμονής, ποιητικής και πεζογραφικής ανίχνευσης των δυνατοτήτων μας, η αισιόδοξη φορά και εμπέδωση της λογοτεχνικής μας παρουσίας και η ωριμότητα του κάθε δημιουργού».

«Ύψιστο χρέος και καθήκον όλων μας, να αναπληρώσουμε τα κενά λειτουργίας και συμμετοχής, στα προσεχή προγράμματα της ΕΕΛ, από το φθινόπωρο, με κεντρικό άξονα τη θυσία των Ελλήνων του ’21 και το ξεκίνημα νέων κατακτήσεων στη ζωή, ιδιαίτερα στον πολιτισμό και στο κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής, και να αναδείξουμε το σημαντικό και πλούσιο έργο της ιστορικής μας ΕΕΛ, στον ευρύτερο κοινωνικό- πνευματικό και λογοτεχνικό μας χώρο», γράφει κλείνοντας τον πρόλογό του ο σημερινός πρόεδρος της Εταιρίας που ιδρύθηκε το 1934 με πρώτους προέδρους της τον Γρηγόριο Ξενόπουλο, τον Μιλτιάδη Μαλακάση, τον Μιχαήλ Αργυρόπουλο και τον Νίκο Καζαντζάκη.

Ημερίδα, αφιέρωμα στη Γυναίκα, για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του ‘21, προχθές 21 Νοεμβρίου, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εταιρίας στην Αθήνα. “Οι γυναίκες της Κρήτης του ’21”, το θέμα της πρώτης απ’ τις τέσσερις εισηγήσεις, με ομιλήτρια την ποιήτρια και μέλος του Δ.Σ. της Εταιρίας Βίβιαν Γιαννούδη – Αυγερινού. Ωσεί παρών! Να παίρνω τον λόγο, μετά την εισήγηση, και να μιλώ ειδικά για τη σημαία που ύφανε η μεγάλη κόρη τού Δασκαλογιάννη, η Μαρία, για τον Σηκωμό του 1770 είδα προχθές στ’ όνειρό μου… Συνεχίζουμε! Κόντρα στον κορωνοϊό συνεχίζουμε!

ΚΑΙ,,, ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΑΡΧΙΣΕ ΤΟ ΛΙΟΜΑΖΩΜΑ - ΠΕΝΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΧΑΪΔΕΜΕΝΟΠΟΥΛΟΥ

«Άρχισε το λιομάζωμα μελαχρινό μου ταίρι/ έλα να πάμε στις ελιές πιασμένοι χέρι χέρι.// Αν τις ελιές αγάπη μου μαζέψουμε ομάδι/ θα βγάλουμε του έρωτα έξτρα παρθένο λάδι». Το τραγούδι του αξέχαστου Κώστα Μουντάκη, μου θύμισε με τις σημερινές μαντινάδες της η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη μα και ότι ακόμη δεν βγήκα στις ελιές…

 

Πέντε (5) βιβλία από την και καθηγήτρια ιταλικής γλώσσας, συγγραφέα – ποιήτρια Γεωργία Χαϊδεμενοπούλου που ήρθε πρόσφατα στα Χανιά και υπηρετεί στο 2ο Γυμνάσιο Χανίων, για μένα: “Ένας κύβος παραμύθια” (εκδ. ΟΣΤΡΙΑ), “Comparazione di Quattro, Racconti Gialli di scrittori Italiani e΄ Greci. Campieri, Fois, Mama lucas, Danelli”, (εκδ. EDIZIONI UNIVERSUM), “Ωρίωνας”, (εκδ. ΟΣΤΡΙΑ) και “Όταν νοσούνε τα παιδιά, όπλα η φύση έχει πολλά”. (εκδ. ΑΠΟΣΤΑΚΤΗΡΙΟ) οι τίτλοι τους. Τα τέσσερα δικά της. Με συμμετοχή ποιημάτων της στο 5ο, στο Λεύκωμα Λογοτεχνίας Ποίησης της Ένωσης Συγγραφέων – Λογοτεχνών Ευρώπης (εκδ. ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ) «Περιπλανιέμαι, ταξιδεύω/ κάθε τι πολύτιμο μαζεύω./ Άραγε πού οδεύω;/ Τη φορά του ανέμου ακολουθώ/ με τα μάτια μου παρατηρώ/ από τις μυρωδιές γύρω μου μεθώ./ Αφουγκράζομαι, γεύομαι, αγγίζω/ να πετάξω δυνατά πασχίζω». Τα που μας λέει, μεταξύ των άλλων, στο ποίημα της “Της γνώσης τα φτερά”. Συγχαρητήρια, καλή συνέχεια και καλοτάξιδο το βιβλίο σου “Όταν νοσούνε τα παιδιά…”, του οποίου η παρουσίαση έγινε χθες, Δευτέρα 22 Νοεμβρίου και ώρα 7 μ.μ. στο 2ο Γυμνάσιο Χανίων.

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 23.11.2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/logotechniki-chronia-2021/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ... 

«Αν με δεις απόψε να κουβεντιάζω με το φθινόπωρο/ μη μ’ ενοχλήσεις./ Με φώναξε να πιούμε ένα κρασί/ και να μου διαβάσει κάτι στίχους,/ που ξεδιάλεξε από παλιά κιτρινισμένα φύλλα». Τα που μας λέει στην τρίτη ποιητική σειρά του υπέροχου “Ψηφιδωτού” του ο Ιάσονας Ευαγγέλου. Μου αρέσει κι εμένα, μου άρεσε από τότε που ήμουν μικρός, η κουβέντα μ’ αυτήν την εποχή. Με τα χελιδόνια λίγο πριν αναχωρήσουν για το μεγάλο ταξίδι τους. Με τα φύλλα των δέντρων ενώ πέφτουν στη γη. Με τις σταγόνες της βροχής που χοχλακίζουν στο χώμα. Με τις ασχολίες της που είναι σήμερα άγνωστες λέξεις, όπως τη λέξη “ζευγάρισμα”. Με τον μούστο που βράζει στα βαρέλια. Με τα σύννεφα που παίζουν κυνηγητό με τον ήλιο. Με τη θάλασσα που έχει αρχίσει να ρυτιδιάζει. Με τα τελευταία σταφύλια της κρεβατίνας. Με τα πρωτάκια που πήγαν στο “σκολειό” για να μάθουν γράμματα. Με τις γιορτές του με “προεξάρχουσα” αυτήν της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας. Με τη ματωμένη ρίζα της άνοιξης, που την παρέλαβε στις αρχές του τρίτου δεκαημέρου του Σεπτέμβρη, για να την παραδώσει ύστερα από τρεις μήνες στον χειμώνα.

«Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι/ σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει/ γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια/ στο περιθώριο κι ερωτηματικά,/ γυρίσαμε στην εποχή των ματιών που κοιτάζουν/ στον καθρέφτη μέσα στο ηλεκτρικό φως/ σφιγμένα χείλια κι οι άνθρωποι ξένοι/ στις κάμαρες στους δρόμους κάτω απ’ τις πιπεριές/ καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν/ χιλιάδες χλωμές προσωπίδες», μας λέει στο ποίημά του “Ένας λόγος για το καλοκαίρι” ο Γιώργος Σεφέρης, ο πρώτος απ’ τους δυο νομπελίστες ποιητές μας (ο άλλος είναι ο Οδυσσέας Ελύτης) που έφυγε μια μέρα πριν αρχίσει το φθινόπωρο του 1971, εν μέσω δικτατορίας, για τον Επουράνιο Παρνασσό. Αφήνοντας κληρονομιά σ’ όλους μας την ποίησή του, γιατί όπως είπε μιλώντας στην απονομή του Νόμπελ (1963) «ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από τον φόβο και την αγωνία, τη χρειάζεται την ποίηση, γιατί η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα -και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε;».

Φθινόπωρο και επισήμως από προχθές, Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου και ώρα 10.21 μ.μ., καθώς έλαβε χώρα η φθινοπωρινή ισημερία. Από δω και πέρα και για τρεις μήνες, μέχρι τις 22 του Δεκέμβρη, μπορεί μια μέρα πριν, μια μέρα μετά, όλο θα μικραίνει η μέρα και θα μεγαλώνει η νύχτα. Γενικός κουμανταδόρος στο πλανητικό μας σύστημα ο Βασιλιάς Ήλιος. Ήλιε, ήλιε, αρχηγέ! Καλό φθινόπωρο και καλό χειμερινό λιοστάσι!

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Ανάθεμα στον ΕΝΦΙΑ μ’ έχει αγχώσει τόσο,/ τα χρήματα πρέπει να βρω τη δόση να πληρώσω.// Λαχείο πήρα σήμερα, μακάρι να κερδίσω,/ όλες τις δόσεις μονομιάς, έτσι θα εξοφλήσω.// Και οι τριακόσιοι θα ‘πρεπε τον νόμο να ψηφίσουν/ τον κερατά τον ΕΝΦΙΑ σαφή να καταργήσουν». Και βέβαια συνυπογράφω τις σημερινές μαντινάδες της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη, που αναφέρονται και οι τρεις στον ΕΝΦΙΑ, ανάθεμα και τρις ανάθεμά τον!

Μια χαραμάδα αισιοδοξίας στο κρητικό μέτωπο αντιμετώπισης του κορωνοϊού. Μεγάλη η πτώση στο ιικό φορτίο έδειξαν, λέει, οι τελευταίοι εργαστηριακοί έλεγχοι στα αστικά λύματα. Ώρα μας είναι να βγούμε στους δρόμους και να πανηγυρίζουμε!.. Αργεί το κακό να γίνει φάντασμα;

«Ποιος είδε κράτος λιγοστό, σ’ όλη τη γη μοναδικό/ εκατό να εξοδεύει και πενήντα να μαζεύει;/ Να τρέφει όλους τους αργούς, να ‘χει επτά πρωθυπουργούς,/ ταμείο δίχως χρήματα και δόξης τόσα μνήματα;/ Να ‘χει κλητήρες για φρουρά και να σε κλέβουν φανερά,/ κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε/ τον κλέφτη να γυρεύουνε; […] Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!/ Ω Ελλάς, ηρώων χώρα,/ τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα». Ένα απ’ τα πιο γνωστά ποιήματα του Γεωργίου Σουρή (1853-1919) που τον ονομάτισαν σύγχρονο Αριστοφάνη. Σίγουρα θα είχε πολλά να εμπνευστεί αν ζούσε σήμερα…

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 24. 9. 2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/fthinoporina/