ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΕΡΩΤΑΣ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ

«Ένα παραμύθι ψάχνω να βρω/ ένα όνειρο τυχαίο να βουλιάξω.// Από τη δίπλα κάμαρα/ σε βλέπω να κοιμάσαι/ να δίνεις κόκκινα τριαντάφυλλα στην ξένη/ και δεν σε νοιάζει που με ξέχασες/ και μικραίνω/ γίνομαι τώρα η νύχτα/ σπάζω στη μέση τις σκιές/ να με βρεις αύριο/ μοιρασμένη». Άτιτλο ποίημα της Ελένης Μαρινάκη από την ποιητική της συλλογή “Πλανόδιος άνεμος” (Εκδ. “Πλέθρον”, 2000).

«Απρόσμενα/ γλίστρησε το χέρι του/ απαλά/ απ’ τον ώμο στο στήθος μου./ Άκουσα/ τον ξαφνιασμένο χτύπο/ της καρδιάς μου/ να βρίσκει αντίλαλο στην παλάμη του./ Κι είδα ετούτη την αίσθηση/ να αλαφροπερπατά/ πάνω απ’ τη μισή γεωγραφία/ εκμηδενίζοντας την απόσταση». Το ποίημα “Αγία ψευδαίσθηση” της Μαρινέλλας Βλαχάκη από την ποιητική της συλλογή “Το νησί ταξιδεύει” (Εκδ. “Διογένης”, 1995).

«Στον Έρωτα θυμάσαι πάντα/ την αρχή του κόσμου·/ αρχέγονοι ψίθυροι/ έρχονται στο φως,/ οι πρωθιέρειες και οι Προσωκρατικοί/ γίνονται ένα·/ μα όταν το γεγονός αγγίζει τις αισθήσεις,/ ποιοι φράχτες χρόνου/ μπορούν να σε κρατήσουν;// Ο κόσμος είναι απλός./ Το λησμονήσαμε./ Χοροπηδά το ρόδι μες στο χέρι σου,/ κρύβοντας χιλιάδες σπόρους αθανασίας». Το ποίημα “Αίσθηση” της Ανδρομάχης Χουρδάκη απ’ την ποιητική της συλλογή “Τα σκουλαρίκια της Περσεφόνης” (Εκδ. “Ραδάμανθυς”).

«Μη μου γερνάς τη χαρά μου./ Ασ’ την απάτητη/ σαν το φρέσκο χιόνι./ Είναι το φυλαχτό/ που θα κάνει το θαύμα του/ την κακιά την ώρα./ Είναι η μέθη/ που με κρατά ξεμέθυστη/ στη δίνη της οδύνης./ Είναι ο έρωτας που έχω ανάγκη/ για να φροντίζω/ με αθωότητα τις μέρες μου». Το ποίημα “Παράκληση” της Αιμιλίας Παπαβασιλείου από την ποιητική της συλλογή “Στον μαύρο καθρέφτη” (Εκδ. “Γαβριηλίδης”).

«Ο έρωτάς μας/ δώρο καλοκαιριού/ κλέψε μου γέλια και φιλιά-/ -γλυκό μελτέμι, παιχνιδιάρικο/ γύμνωσέ με από κάθε αγκάθι-/ -γλύκισμα χρυσαφένιο της φραγκοσυκιάς/ λιώσε με λαίμαργα στα χέρια σου-/ -ρώγες τραγανό αμπέλι/ ξάπλωσέ με στο ακρογιάλι-/ -φως αυγουστιάτικης σελήνης/ πάρε πέτρα να με σπάσεις-/ ψίχα χλωρή της καρυδιάς/ πάρε πέτρα να με σπάσει-/ ο έρωτάς μας/ τέλος/ του καλοκαιριού». Το ποίημα “Καλοκαιρινό” της Νεκταρίας Μενδρινού από την ποιητική της συλλογή “Σύννεφα στο νερό” (Εκδ. “Μελάνι”).

«Κράτησ’ ο αέρας την ανάσα του για λίγο χτες το βράδυ/ σαν πήρε να θυμάται, τέτοια μέρα, πριν παλιά…/ Αυτός με τη στολή του κι αυτή με το φουστάνι το λευκό!/ Κι η θάλασσα μπροστά τους, που αναριγούσε απ’ τον πόθο./ Μια πνοή Pino Silvestre, πλανήθηκε ελαφρά πάνω στα ντοκ…/ Και δεν ησύχασε,/ μέχρι που μπερδεύτηκε με την Caresse της…/ Κι ύστερα, ο αέρας ξαναφύσηξε αδιάφορα…» Το ποίημα “Κολόνιες” της Τώνιας Κατζουρού από την ποιητική της συλλογή “Ακροβατώ” (Εκδ. “Ραδάμανθυς”).

«Είδα το πρόσωπό σου στον αχνό του δειλινού τον κοραλλένιο./ Κι ότι που νόμιζα πως το ‘χα κιόλας λύσει το αίνιγμα της ομορφιάς σου/ πάλι στην άγνοια και το δυσερμήνευτο του κάλλους σου βυθίζομαι…,/ αδαής ενδεής και μόνος». Το ποίημα “Αίνιγμα” της Φωτεινής Σεγρεδάκη από την υπό έκδοση ποιητική της συλλογή “Οινοχόος”.

Εφτά ποιήματα σήμερα για τον έρωτα από εφτά Χανιώτισσες ποιήτριες. Για να μην περάσει απαρατήρητη η εορτή των Ερωτευμένων, που είναι μεθαύριο 14 Φεβρουαρίου. “Έρωτας γένους θηλυκού”, ο τίτλος της ΣΤΑΣΗΣ, όπως και πέρυσι…

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Τον Βαλεντίνο δεν μπορώ, οφέτος να γιορτάσω/ ο Κορωνιός είν’ αφορμή, που δε θα σ’ αγκαλιάσω.// Με τα φτερά της σκέψης μου, κοντά σου έχω φτάξει,/ δε θα αφήσω τον ιό, φως μου να σε πειράξει.// Ασπίδα την αγάπη μου, έχεις να το θυμάσαι,/ όσο θα είμαστε μαζί, Κόβητα μη φοβάσαι». Και βέβαια ερωτικές οι σημερινές μαντινάδες της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη. Αυτό δα έλειπε να ξεχάσει ότι σε δυο μέρες είναι η Ημέρα των Όπου Γης Ερωτευμένων. Νάμι θα βγάλουνε πάλι οι μαντινάδες σου, Νεκταρία!

Ωστόσο «το μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα», για να θυμηθώ τον Ο’ Νηλ, συνεχίζεται και Κύριος οίδεν ως πότε θα συνεχίζεται. Μέχρι τον Ιούνιο λένε οι αισιόδοξοι. Μέχρι τον επόμενο Ιούνιο, λένε οι απαισιόδοξοι. Στην Αττική πάντως έχουν παρασκουρύνει τα πράγματα, και το ζητούμενο είναι να μη γίνουν ολόμαυρα. Το σκληρό lockdown που θέλαμε να το αποφύγουμε, δεν το αποφύγαμε τελικά. Πύρρειος η νίκη του κορωνοϊού, θέλουμε να πιστεύουμε. Πού θα πάει, μπορεί στο τέλος και να βαρεθεί να μεταλλάσσεται η Μικρότης του και να μας απαλλάξει με την παρουσία του.

Λίαν εύθραυστη η επιδημιολογική εικόνα στην Κρήτη, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του Νησιού. Μιας μέρας δρόμος η απόσταση από το “δόξα σοι ο Θεός” στο “βόηθα Παναγιά μου”. Ύπουλος εχθρός ο… Κόβητας ή Κοβητάς, όπως λέει τον καταραμένο ιό ο φίλος ιερωμένος.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 12.2.2021) 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΙΟΥΝΙΟΣ ΚΑΙ... 

(Γιάννης Τσαρούχης)

Ιούνιος και… ζήτω το καλοκαίρι! «Ο κόσμος λάμπει, σαν ένα αστέρι/ βουνά και κάμποι, δένδρα, νερά/ γιορτάζουν πάλι, καθώς προβάλει/ το καλοκαίρι, Θεού χαρά!/ Φωνούλες, γέλια, φέρνει τ’ αγέρι/ μεσ’ απ’ τ’ αμπέλια τα καρπερά./ Παιδιά αγγελούδια ψέλνουν τραγούδια/ στο καλοκαίρι, Θεού χαρά! […]/ Η φύσις πέρα, ω νέοι και γέροι/ σα μια μητέρα, μας καρτερά./ Η φύσις όλη σαν περιβόλι/ το καλοκαίρι Θεού χαρά». Με το που φύγει ο Μάιος και… πατήσει πόδι ο Ιούνιος στο γνωστό ποίημα του Κωστή Παλαμά ο νους μου. Παιδί ήμουν, Τετάρτη Δημοτικού πρέπει να πήγαινα, όταν το “συνάντησα” πρώτες του Ιούνη, στο αναγνωστικό μου. Το καλοκαίρι, Θεού χαρά. Τα έλεγε όλα αυτός ο στίχος για μένα. Εξακολουθεί να τα λέει…

Ιούνιος και… φτου ξελευτερία! Κάπου… κολλούσαν οι μέρες του Ιουνίου, όταν ήμασταν παιδιά. Πάντα “βυθισμένος στον δικό του χρόνο”, για να χρησιμοποιήσω έναν στίχο του Ντίνου Σιώτη. Τρέχαμε πίσω του, του λέγαμε “ν’ ανοίξει το βήμα του”, κατά που λέει ο ίδιος ο ποιητής, “μα εκείνος αγρόν ηγόρασε”, μας έβλεπε και δε μας αναγνώριζε. Επρεπε να ‘ρθει η πρώτη Κυριακή του τρίτου δεκαημέρου του, να κάνουμε την καθιερωμένη Γιορτή των εξετάσεων για να πούμε το… φτου ξελευτερία. Τυχερά τα σημερινά παιδιά που το λένε έστω κάποιες μέρες νωρίτερα.

Ιούνιος και… οι φωτιές του Αγίου Πνεύματος, αλλά και τα “φουντανάκια” του Άϊ – Γιάννη του Κλήδονα. Στις αυλές του Γείτονα Αγίου, χαιρετισμοί στα άλλα Αγια Πνεύματα της Μαδάρας, στον ίσκιο της οποίας ζούσαμε, οι φωτιές. Στο λεγόμενο Γήπεδο του Γαλάνη, απέναντι απ’ το πατρικό μου σπίτι, για να “ξορκίσουμε” τα όποια κακά, όπως τους “ψύλλους και τους κοριούς” και να υποδεχθούμε τα όποια καλά, όπως τη “ρόγα τη χρυσή”, τα “φουντανάκια”. Οι φωτιές άντεξαν αρκετά, τα “φουντανάκια” τα “κατάπιε” νωρίς η… μαρμάγκα της εξέλιξης. Μη μου μιλάτε για αναβιώσεις, φέρετρο μου μοιάζει αυτό το “ανά”, μπροστά απ’ τις “βιώσεις”.

Ιούνιος και… “Τα ψηλά βουνά”. Για το γνωστό βιβλίο του Ζαχαρία Παπαντωνίου, που χρησιμοποιήθηκε ως Αναγνωστικό για λίγα χρόνια, μετά τη βενιζελική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1917 και για ένα χρόνο, μετά τη Μεταπολίτευση του 1974, ο λόγος. Να το διαβάζω, τέλη Ιούνη, ντάλα μεσημέρι, τη χρονιά που τέλειωσα το Δημοτικό, πάνω στο βολόσυρο, με θυμούμαι. Να περνά ο χρόνος της “δούλας” μου κι εκεί εγώ, χάρη μου έκανε ο αδελφός μου που με άφηνε. Μεγάλη ιστορία πού και πώς το βρήκα να με “περιμένει”, μαζί μ’ άλλα βιβλία, δίχως ξώφυλλα σ’ ένα μπαούλο, όπως και πώς έμαθα, χρόνια αργότερα, τον συγγραφέα του, δεν είναι του παρόντος. Να τα γνώριζαν και να τα διάβαζαν “Τα ψηλά βουνά” και τα σημερινά παιδιά, λέει!

Ιούνιος και… πάντα των Αγίων Πάντων, όπως και πάσης παιδικής καλοκαιρινής μνήμης!

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΡΩΤΑ

«Αν έγραφα ποτέ για τον έρωτα, δε θα ‘ταν πρόστυχο ή πορνογράφημα μα ένα βιβλίο θρήσκο. Μες στον έρωτα γνωρίζεις και τον Θεό και τον σατανά. Είναι ο πιο κατευθείαν δρόμος, ο πιο φλογερός της πιο τρομερής κόλασης της πιο δυνατής ευτυχίας». Αυτά απ’ τον Ρένο Αποστολίδη για τον έρωτα. Με αφορμή τη σημερινή γιορτή του Αγίου Ερωτα. Ναι, καλά το διαβάσατε. Εκτός από την Αγία Φεβρωνία την Οσιομάρτυρα, την Αγία Λιβύη, τον Αγιο Λογγίνο τον μάρτυρα και τον Αγιο Προκόπιο τον νέο οσιομάρτυρα, και τον Αγιο Ερωτα γιορτάζει στις 25 Ιουνίου η Εκκλησία μας. Δείτε οποιοδήποτε ημεροδείκτη και βεβαιωθείτε, για του λόγου μου το αληθές.

Ενας απ’ τα επτά παιδιά που είχε η οικογένειά του ήταν σύμφωνα με το Αγιολόγιο της εκκλησίας μας ο Αγιος Ερως (Ορέντιος, Φαρνάκιος, Φίρμος, Φιρμίνος, Κυριακός και Λογγίνος τα ονόματα των άλλων). Ηταν (πηγές: www.pemptousia.gr, www.eros-erotas.gr) ξακουστά για την ανδρεία τους και υπηρετούσαν ως στρατιώτες του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Μετά από μια μεγάλη νίκη των Σκυθών τιμήθηκαν και τους ζητήθηκε να λάβουν μέρος σε μια παγανιστική τελετή. Τα αδέλφια, αρνήθηκαν, γιατί ήταν χριστιανοί και ύστερα από πολλές ταλαιπωρίες που υπέστησαν εξορίστηκαν και πέθαναν από κακουχίες. Δεν έχει σχέση ο Αγιος Ερωτας με τον ομώνυμο φτερωτό θεό των αρχαίων Ελλήνων, θα μου πείτε. Συμφωνώ, πλην όμως, καθόλου άσχημη δεν είναι η ιδέα της καθαγίασης του έρωτα, με την αγιοποίηση του στρατιώτη με το ίδιο όνομα!

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ , ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ...  ΕΡΩΝΤΑ

«Τα λόγια του έρωτα δεν μαραίνονται ποτέ», έχει αποφανθεί σ’ έναν στίχο του ο Μαγιακόφσκι. «Επαναληφθείτε λόγια αξέχαστα της αγάπης, επαναληφθείτε», τα προ(σ)καλεί ο Κύπριος ποιητής Κώστας Μόντης. «Ας τα επαναλάβουμε κι εμείς/ αφού/ Η ώρα του έρωτα/ είναι η πιο ακριβής/ η πιο αλάνθαστη», μας καλεί μ’ ένα ποίημά του απ’ την ποιητική του συλλογή “Του έρωτα… και του έρωτα” ο και καλός μου φίλος φιλόλογος – ποιητής Γιάννης Κουβαράς. “Συντονίστε τα ρολόγια σας/ στον ρυθμό της καρδιάς”, οι δυο τελευταίοι του στίχοι. Και με αφορμή την Ημέρα των Ερωτευμένων, που γιόρτασαν, όσοι γιόρτασαν, χθες, 14 Φεβρουαρίου, τα παραπάνω. Εν είδει προλόγου σε μια εορτή εισαγόμενη και εν πολλοίς αμφισβητούμενη.

Να έχουμε πάντα και εν παντί συντονισμένα τα ρολόγια μας στους ρυθμούς της καρδιάς, η δική μου προτροπή προς όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας: Εχοντας υπόψη και το ποίημα “Νέος υμέναιος”, πάλι του Γιάννη Κουβαρά, που το παραθέτω ολόκληρο: «Την έκλεψε στα 18 της Αυτός 17!/ Στα 81 της Της έλεγε κάθε τόσο -/ Αν φύγεις πρώτη θα σε πάω με κλαρίνα στα κρίνα./ Γι’ αυτό τώρα -έμεινε πίσω εκείνη- άγρυπνη κάθε νύχτα/ απ’ τα κλαρίνα να την ζαλίζουν με το λάγγεμα και το κ-/ άλεσμά τους/ …ώσπου σαλέψανε τα λογικά της/ έβαψε την ψυχή της στα μαύρα με φρέσκα καρυδόφυλλα/ απ’ την καρυδιά του κήπου./ Κι ένα πρωί τη βρήκαν κρεμασμένη εκεί/ με τα παλιά στέφανα στην κεφαλή/ στο ύψος της Αγάπης του». Ερωτας μέχρι τέλους…

Ανοίγω παρένθεση. Ερωντα έλεγε η μάνα μου τον έρωτα. Ερωντα τον λέω κι εγώ από μια ηλικία κι ύστερα. Και γιατί μου την θυμίζει και γιατί αυτό το υπέροχο “ν”, μετά το ωμέγα και πριν από το ταυ, μου φέρνει στο νου το πιο φημισμένο απ’ τα κρητικά ενδημικά αρωματικά φυτά, το γνωστό μας δίκταμο που γιατρεύει τις όποιες πληγές. Κλείνω την παρένθεση.

«Δεν σβήνουν/ οι ορίζοντες των ματιών σου/ μέσα στα κάτοπτρα/ Μήτε οι γραμμές θα ορίσουν τα χέρια/ και τις κνήμες σου./Κι έτσι/ ιερός/ που είναι ο Ερωτας/ όλα θα γίνουν οφθαλμοί του απείρου». Το ποίημα “Γυμνό” της Ανδρομάχης Χουρδάκη, απ’ την ποιητική της συλλογή “Τα σκουλαρίκια της Περσεφόνης”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις “Ραδάμανθυς”. Εν είδει επιλόγου…

ΟΣΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, ΠΡΟΣΕΛΘΕΤΕ

«Γέλια και δάκρυα κι όνειρα, παλιά και νια της ζήσης/ όσα μ’ αγγίξαν απαλά, κι όσα πληγές μ’ αφήσαν,/ όσα του κόσμου σκοτεινά, κι όσα φωτολουσμένα,/ όσα στον άνθρωπο χαρές ασύνορες σκορπίσαν,/ κι όσα με σίδερα βαριά, γυρού γυρού τον κλείσαν,/ τα πήρα μες στου σπλάχνου μου το μυστικό αργαστήρι/ κι όλα τραγούδια τα ‘καμα, τον χρόνο μη φοβούνται!../ Της σκοτεινής τους φυλακής, την πόρτα τωρ’ ανοίγω, στης λευτεριάς το ξάγναντο να βγουν να τραγουδήσουν/ και στη ζεστή σας την καρδιά, να βρούνε καταφύγι»… Αυτά μάς λέει στο πρώτο από τα 58 ποιήματα της ποιητικής της συλλογής “Το χαμόγελο του ήλιου”, που κυκλοφορήθηκε την προηγούμενη χρονιά από τις εκδόσεις “Ερεισμα”, η δασκάλα – ποιήτρια Ελισάβετ Διαμαντάκη – Κωνσταντουδάκη. Της πρώτης απ’ τις έξι(!) ποιητικές της συλλογές, (“Σονέτα”, “Πάχνη και φως”, “Γράμματα σ’ ένα φίλο”, “Τριαντάφυλλα” και “Ηλιόγερμα” οι τίτλοι των άλλων πέντε) που “βγήκαν” πάλι απ’ το “Ερεισμα” την ίδια χρονιά. Εν είδει προλόγου.

«Κρίμα ήτανε να μένουνε κρυμμένα σαν τη σπίθα στην στάχτη τα δικά σου παιδιά και να μην έρθουν να χαρούνε, να λάμψουνε στο χαμόγελο του ήλιου στο φως», έγραφε “έμπλεος χαράς”, ο γνωστός από τη στήλη μου “Στα πεταχτά” “Γέρω – Δάσκαλος” Βασίλης Ιγγλεζάκης, στην εφημερίδα μας άμα τη κυκλοφορία του “Χαμόγελου”. Για “αμαρτία” είχα κάνει λόγo εγώ, έχοντας υπόψη και τα “παιδικά” της που “πήραν σειρά” αμέσως μετά. “Καλημέρα κάθε μέρα”, “Το λυχνάρι με το γαλάζιο φως”, “Η πιστή κόρη και ο Ρολάνδος”, “Τραγουδώ τα παραμύθια”, (βιβλίο πρώτο), οι τίτλοι τους· κι έπεται συνέχεια…Οσοι πιστοί της ποίησης, της ποίησης που υπηρετεί εδώ και 55 χρόνια η φίλη μου απ’ τα παλιά Ελισάβετ Διαμαντάκη – Κωνσταντουδάκη, προσέλθετε! Την προσεχή Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου και ώρα 7.30 μ.μ. στην “Κωνσταντινουπολειάδα” της Νέας Χώρας, η παρουσίαση του ποιητικού της έργου. Χαρά μεγάλη για μένα που θα έχω σ’ αυτήν τον ρόλο του συντονιστή της εκδήλωσης, κεντρική ομιλήτρια της οποίας θα είναι η φιλόλογος – συγγραφέας, Ρούλα Βουράκη, παρέμβαση θα κάνει ο αντιπρόεδρος του Ελλ. Τμ. της Δ.Ε.Φ. Νίκου Καζαντζάκη, Σήφης Μιχελογιάννης, ενώ ποιήματα θα απαγγείλει η φιλόλογος Χριστίνα Δουλαβέρη…