ΜΕΤΑ ΤΗ ΝΙΚΗ
Έτσι, με τα αίματα και τις λάσπες∙
με τα φλογωμένα ντουφέκια τους∙
με τις μαύρες ψυχές τους∙
με τα χαμόγελα δολοφονημένα
στις κάνες των τουφεκιών∙
με τις ψυχές
των εχθρών στα δόντια τους∙
και τα σημαιάκια
στα φονικά τους χέρια.
Έτοιμοι για παρέλαση,
μπροστά απ’ τη λεηλατημένη Ειρήνη.
Έχουνε -λένε- νικήσει…
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
(ΚΑΖΟΒΑΡ, 3η έκδοση)
ΣΤ1 ΤΑΞΗ 10ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑNIΩΝ
ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΕΣΠΕΡΙΔΟΕΙΔΩΝ
Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Λένε πολλά στο προλογικό του σηµείωµα, στον σηµερινό Παιδότοπο ο γνωστός στους αναγνώστες της στήλης δάσκαλος της Στ1 τάξης του 10ου ∆ηµ. Σχ. Χανίων Μάνος Αναγνωστάκης, και οι µαθητές του, στις εργασίες τους, για τη γνωριµία τους σε µια εκδροµή µε τον κόσµο των εσπεριδοειδών. Πολλές, ωστόσο και οι άλλες «παράµετροι» των κειµένων τους που διανθίζονται µε σχετικές φωτογραφίες και ζωγραφιές. ∆εν θα το κρύψω πάντως ότι στάθηκα ιδιαίτερα στη φράση του δασκάλου που λέει ότι «πέρα από οτιδήποτε άλλο, η εκδροµή πρόσφερε κοινές εµπειρίες που ενίσχυσαν το αίσθηµα της οµάδας». Ό,τι καλύτερο η λειτουργία µιας σχολικής τάξης ως οµάδας. Να χαίρεσαι τους µαθητές και τις µαθήτριες σου, καλέ µου συνάδελφε και να σε χαίρονται!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης
Η πρόσφατη σχολική μας εκδρομή αποτέλεσε μια ευχάριστη παύση από τη σχολική καθημερινότητα και μια ευκαιρία να μοιραστούμε εμπειρίες έξω από τα γνώριμα όρια της τάξης. Σε ένα φυσικό περιβάλλον, ανάμεσα σε δέντρα και καλλιέργειες, οι μαθητές κινήθηκαν με άνεση και παρατήρησαν όσα τους περιέβαλλαν με ενθουσιασμό. Τα παιδιά περιηγήθηκαν στον χώρο, συμμετείχαν στο μάζεμα καρπών και γνώρισαν από κοντά πτυχές της αγροτικής ζωής που μέχρι τώρα συναντούσαν συνήθως μόνο μέσα από βιβλία και εικόνες.
Η επίσκεψή μας στο εργοστάσιο επεξεργασίας συμπλήρωσε την εμπειρία, καθώς είδαν στην πράξη τη διαδρομή από την παραγωγή έως την οργάνωση και τη διάθεση των προϊόντων. Παράλληλα, λειτούργησαν ως ομάδα χωρίς πίεση, αντάλλαξαν ιδέες, πήραν πρωτοβουλίες και έδειξαν ωριμότητα στη μεταξύ τους συνεργασία. Υπήρξαν στιγμές αυθόρμητου γέλιου και ουσιαστικής επικοινωνίας, που σπάνια συναντά κάποιος στο αυστηρό πλαίσιο ενός διδακτικού ωραρίου.
Πέρα από οτιδήποτε άλλο, η εκδρομή μάς πρόσφερε κοινές εμπειρίες που ενίσχυσαν το αίσθημα της ομάδας. Ως δάσκαλος, εκτιμώ ιδιαίτερα αυτές τις στιγμές, γιατί χτίζουν σχέσεις εμπιστοσύνης και δημιουργούν αναμνήσεις που μένουν χαραγμένες στη μνήμη των παιδιών.
Ο δάσκαλος της τάξης
Μάνος Αναγνωστάκης
Από αυτή την ωραία εκδρομή μας άρεσε ότι επισκεφθήκαμε τη φύση. Παίξαμε ελεύθερα και νιώσαμε τη χαρά του παιχνιδιού στην εξοχή. Πήγαμε στα χωράφια και μας άφησαν να κόψουμε όσα φρούτα θέλαμε. Αβοκάντο, πορτοκάλια, μανταρίνια. Όχι μόνο κόψαμε φρούτα, αλλά ξεναγηθήκαμε και στο εργοστάσιο πορτοκαλιών. Ήταν μια υπέροχη εμπειρία. Γελάσαμε, εξερευνήσαμε και γίναμε ένα με τη φύση. Ήταν η πιο συναρπαστική σχολική εκδρομή που έχουμε πάει.
Ανδρέας Μ. , Γιώργος
Γεωργία Β. , Άγγελος Δ.
Η εκδρομή που κάναμε στην εξοχή ήταν ο,τι καλύτερο έχουμε κάνει τον τελευταίο καιρό. Μπορούσαμε να κόψουμε όσους καρπούς θέλαμε και να φάμε φρούτα κατευθείαν από τα δέντρα. Παίξαμε, τρέξαμε στη φύση, περάσαμε υπέροχα και φύγαμε με γεμάτες τσάντες από εκεί. Είδαμε το πώς είναι η ζωή μακριά από την πόλη και τα διαμερίσματα και γίναμε ένα με τη φύση, αφού κυλιόμασταν στα χωράφια. Είναι σημαντικό που μάθαμε πολλά για τον φυσικό κόσμο και αφήσαμε τα ηλεκτρονικά και τις οθόνες μακριά μας.
Ευανθία Γ. , Ζέτα Λ., Νίκη Η. , Χρύσα Κ.
Στην πρόσφατη εμπειρία που ζήσαμε στην εξοχή, μας άρεσε ότι μαζέψαμε φρούτα από τα δέντρα και μπορούσαμε να τα φάμε επί τόπου. Η άμεση επαφή με τη φύση είναι απαραίτητη για όλους τους ανθρώπους, ιδιαίτερα όμως για μας, τα μικρά παιδιά, τα οποία , έστω για λίγο, αφιερώνουν τον χρόνο τους σε κάτι διαφορετικό από τα κινητά και τις οθόνες. Επίσης, αθληθήκαμε, τρέξαμε και νιώσαμε την ελευθερία που σου προσφέρει η φύση. Πρέπει να την προστατεύουμε, αντί να τη μολύνουμε διαρκώς γιατί μας φιλοξενεί στο σπίτι της.
Νίκη Η. , Χρύσα Κ., Αθηνά Κ. , Μαρία Μ.
Μας άρεσε ότι ήρθαμε σε επαφή μτη φύση και μπορέσαμε να μαζέψουμε όσα φρούτα θέλαμε κατευθείαν απο το δέντρο. Όλα ήταν φρέσκα και λαχταριστά. Ήταν μια φανταστική εμπειρία διότι περάσαμε ποιοτικό χρόνο με τους συμμαθητές μας μιλώντας και παίζοντας στα χωράφια. Οι άνθρωποι εκεί μας άφησαν να κάνουμε ο,τι θέλαμε και μας έλυσαν όσες απορίες είχαμε. Μάθαμε πως συσκευάζονται τα φρούτα και πώς παρασκευάζονται οι φυσικοί χυμοί. Ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία τους!
Μαίρη Δ. , Αθηνά Κ. , Μαρία Μ.
Η επαφή με τη φύση είναι σημαντική διότι είναι ωραίο να τη φροντίζουμε κι όχι να την καταστρέφουμε, αφού κι εκείνη μας φροντίζει με τα αγαθά της. Η επίσκεψη μας μπορούμε να πούμε πως ηταν υπέροχη. Πρώτα, είδαμε πώς ξεχωρίζουν τα καλά πορτοκάλια από τα χαλασμένα. Ξαφνιαστηκαμε όταν είδαμε ποσα πολλά μηχανήματα χρησιμοποιούνται εκεί, τα οποία βοηθούν τη δουλειά των ανθρώπων. Μετά μάθαμε πώς συσκευαζουν τα πορτοκάλια και τους βάζουν την ετικέτα για να τα πουλήσουν. Στο τέλος, πήγαμε σε ένα χωράφι, στο οποίο μας άφησαν να κόψουμε όσα φρούτα θέλαμε και να τα πάρουμε σπίτι. Μερικά τα γευτήκαμε κατευθείαν και νιώσαμε τη φρεσκάδα τους. Ήταν όλα φανταστικά εκείνη την ημέρα.
Μαίρη Δ., Γιώργος Κ.
(Χανιώτικα νέα ,Σάββατο, 28.2.2026)
https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-st1-taxi-10oy-i-sch-chanion-gnorimia-me-ton-kosmo-ton-esperidoeidon/
ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΠΟΛΗ
ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΙΞΗΣ ΜΟΥ
ΣΤ' ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ
Καλοί µου φίλοι, καλή Αποκριά, καλή Καθαρά ∆ευτέρα και καλή Σαρακοστή!
Το χάρηκαν πολύ, εκτός όλων των άλλων, τούτο το πέταγµα του «χαρταετού» τους, όπως το περιγράφουν στον σηµερινό Παιδότοπο οι δασκάλες και τα Εκτάκια του ∆ηµ. Σχ. Ναυστάθµου Κρήτης. Και βέβαια ο διευθυντής της Σχολικής Μονάδας, ιδιαίτερα γνωστός και ως εµψυχωτής θεατρικού παιχνιδιού Αριστόκριτος Τοµαζινάκης. Το ίδιο ελπίζουν οι δασκάλες τους, όπως µου γράφουν στο συνοδευτικό τους σηµείωµα, να το χαρείτε κι εσείς, φίλοι αναγνώστες της στήλης!.. Συγχαρητήρια και γι’ αυτόν σας τον ξεχωριστό Παιδότοπο και στα παιδιά και στις δασκάλες τους και βέβαια στον διευθυντή του Σχολείου!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος - λογοτέχνης
«Πετάω ψηλά χωρίς φτερά .. με κρατάς κάτω με σκοινιά.. στον άνεμο χορεύω χαρούμενα..- τι είμαι;» (Σπύρος )
Χαρταετός! Όχι μόνο ως έθιμο, αλλά ως σύμβολο ελευθερίας, σχέσης και ελπίδας.. Στόχος του παρόντος εγχειρήματος στάθηκε αρχικά η δημιουργία ενός ασφαλούς παιδαγωγικά χώρου, όπου τα παιδιά θα μπορούσαν να στοχαστούν, να εκφραστούν και να καλλιεργήσουν την αυτογνωσία και την ενσυναίσθησή τους..
Αξιοποιήθηκε
η ανακριτική
καρέκλα!
Μια τεχνική θεατρου πολύ αγαπημένη, που
βοηθά στην εμβάθυνση γεγονότων και την
κατανόηση της πραγματικότητας. Ο
διευθυντής μας, Αριστόκριτος Τομαζινάκης,
εμψυχωτής θεατρικού παιχνιδιού ανέλαβε
τον ρόλο του «συνεντευξιαζόμενου»
χαρταετού και, μέσα από καθοδηγούμενες
ερωτήσεις από εμάς, αλλά και “ελεύθερες”
μη αναμενόμενες από τα παιδιά μίλησε
για πετάγματα, όρια και όνειρα..
Στη συνέχεια, τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες. Κάθε ομάδα “τοποθέτησε” τον χαρταετό της σε ένα περιβάλλον και, μέσα από ερωτήσεις και απαντήσεις, συμμετείχε σε ένα παιχνίδι εναλλαγής ρόλων, προβληματισμού και εύρεσης της πολυπόθητης λύσης..
Ο χαρταετός μας θίγει προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας όπως η ψηφιακή απομόνωση, η στέρηση, η οπαδική βία, η μοναξιά, η βία, η ανασφάλεια…
Ακολουθεί η ματιά των παιδιών για έναν κόσμο που τα αφορά και η πρότασή τους για το πώς μπορούμε να τον κάνουμε πιο ανθρώπινο..
Οι δασκάλες Άννα Νικολακάκη, Μαρία Σαπουνάκη
Σε ένα κόσμο άγχους και φόβου…
Χάρτινέ μου αϊτέ.. εσύ έχεις άγχος; Πώς το αντιμετωπίζεις;
Φυσικά και έχω… Όλοι έχουν! Πολλές φορές αγχώνομαι και πέφτω χαμηλά. Έπειτα ντρέπομαι.. Αλλά η ταραχή δε με ελέγχει! Σηκώνομαι και ξαναδοκιμάζω..
Πώς νιώθεις όταν βλέπεις τους ανθρώπους να τους καταπίνουν οι φόβοι;
Στεναχωριέμαι που δεν απολαμβάνουν τη ζωή… Νοιάζονται και δίνουν σημασία σε πράγματα που δε θα πρεπε..
Αν ήσουν άνθρωπος… κι έβλεπες κάποιον να υποφέρει.. τι θα έκανες;
Ότι περνούσε από το χέρι μου.. για να νιώσει ασφαλής και να ξεπεράσει την αδυναμία του! Οι κινήσεις μου θα ταν απαλές και τρυφερές…
(Αγγελική, Μαρία, Δέσποινα, Ευχαριστή, Ιωάννα)
Πάνω από μια αυλή που ένα παιδί στέκεται μόνο…
Χαρταετέ μου, τι διαφορετικό έχει αυτό το παιδί σε σχέση με τα υπόλοιπα;
Το έβλεπα μόνο. Λυπηρό θέαμα. Τα άλλα παιδιά δεν αποδέχονταν τη διαφορετικότητά του. Αποφάσισα να πάω κοντά του. Είχε πολύ αέρα και το σχοινί μου κόπηκε! Με αποφασιστικότητα κατάφερα να βάλω το κομμάτι που έμεινε.. στο μικρό του χεράκι.. Χάρηκε τόσο πολύ! Οι υπόλοιποι σαν είδαν πως χαμήλωσα και παρατήρησαν πως εκείνος, που πριν ήταν μόνος, με κράταγε.. θαύμασαν! Θεώρησαν πως είναι ξεχωριστός. Και όταν πλησίασαν.. ξεκίνησε μία παρέα..
Γιατί δεν έκανε ποτέ το πρώτο βήμα;
Μμμμ.. Μακάρι να το χε κάνει. Πιστεύω θα χε βρει φίλους. Ανθρώπους να μιλήσει, να παίξει… Έναν λόγο να χαμογελά. Θα ΄χε γίνει η αλλαγή…
(Βασίλης, Λεωνίδας, Γρηγόρης, Αλέξης)
Μια γειτονιά που δυσκολεύεται…
Πως είναι τα πράγματα με την πρώτη ματιά;
Η γειτονιά ήταν ήσυχη. Φτώχεια. Δεν άκουγες φωνές. Δεν είχε γέλια.. Ήταν όλα σκούρα σαν το σκοτάδι. Δεν υπήρχαν ούτε τα απαραίτητα. Κυριαρχούσε μία θλίψη. Τα δέντρα δεν μεγάλωναν… επηρεασμένα κι αυτά!
Τι θα άφηνες από ψηλα;
Ένα πιάτο φαγητό για τον καθένα. Τα παιδιά πεινούν πολύ. Θα άφηνα λίγο νερό. Πράγματα πολύτιμα, αν και απλά… Θα άφηνα χαρά, ελπίδα και ευτυχία. Ό,τι έχουν όλοι ανάγκη..
(Γιώργος, Βασίλης, Παναγιώτης, Γιώργος)
Πάνω από ένα γήπεδο μετά από έναν αγώνα…
Πώς νιώθεις όταν η βία γεμίζει τις ψυχές των ανθρώπων ;
Αναστενάζω.. Επιθυμώ να βλέπω πρόσωπα χαρούμενα και κόσμο να αγαπά.. Δεν αντέχω να βλέπω τους ανθρώπους να τσακώνονται.. Πόσο μάλλον για ένα παιχνίδι..
Τι βλέπεις από ψηλα;
Ραγισμένες καρδιές.. Δυσκολεύονται να δεχτούν την αισιοδοξία και τη χαρά. Κακή διάθεση… παντού. Άτομα να ασκούν ψυχολογική ή σωματική βία…
Τι σε ενοχλεί, χαρταετέ μου;
Στεναχωριέμαι γιατί οι άνθρωποι αυτοί δείχνουν να μην έχουν κάποιον να τους δίνει δύναμη… τη δύναμη που δίνει σε μένα ο ήλιος και ο άνεμος…
(Μιχαήλ, Κωνσταντίνος, Ευθύμης, Νίκος, Βαγγέλης)
Παγιδευμένοι σε καλώδια και οθόνες…
Πώς μπορείς σαν αετός να λύσεις αυτό το πρόβλημα;
Θα προσπαθούσα. Θα προσπαθούσα πολύ.. Να τους απασχολήσω με το πέταγμά μου.. Με τα παιχνίδια που θα κάνω στον αέρα.. Μπας και ξεκολλήσουν…
Πώς νιώθεις βλέποντας μικρούς και μεγάλους σκυφτούς μπροστά σε μία οθόνη;
Πολύ άσχημα.. Μοναξιά.. Πετάω πάνω τους, παίζω, στριφογυρίζω αλλά κανείς δεν ασχολείται μαζί μου… Μακάρι να σήκωναν το κεφάλι λιγάκι ψηλά…
(Κυριάκος, Φανούρης, Θάνος, Σωτήρης)
Επίλογος
Ο χαρταετός έγινε για τα παιδιά ένας καθρέφτης: άλλοτε ευάλωτος, άλλοτε θαρραλέος.. Αν, διαβάζοντας, νιώσετε την ανάγκη να σταθείτε για λίγο, να θυμηθείτε ή να αναρωτηθείτε, τότε ο σκοπός αυτού του ταξιδιού έχει επιτευχθεί…
(Οι δασκάλες )
https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-st-taxi-i-sch-naystath-oy-kritis-otan-enas-chartaetos-apanta-stis-erotiseis-mas/
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΓΛΥΚΑΤΖΗ- ΑΡΒΕΛΕΡ
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Στη
σύγχρονη εποχή, καταπίνουµε τις ειδήσεις
µε το καλαµάκι και πριν προλάβουµε να
τις χωνέψουµε, είµαστε έτοιµοι να
καταπιούµε κι άλλες, κι άλλες! ∆εν ξέρω
αν στο µέλλον οι σηµερινές συνθήκες
διαµορφώσουν ένα νέο τύπο ανθρώπου που
ανάµεσα στα πολλά -ή λίγα(;)- χαρακτηριστικά
του θα είναι η ∆ιάσπαση Προσοχής και
όλες εκείνες οι επί το πλείστον άχρηστες
πληροφορίες που ασυνείδητα καταπίνει
στην καθηµερινότητά του! ∆εν ξέρω πώς
αυτός θα λειτουργήσει σε µια µελλοντική
εποχή, όπου θα κληθεί να συνυπάρξει µε
άλλες “ανθρωποειδείς”µορφές και αν
θα είναι σε θέση να υποστηρίξει την
καταγωγή του και την ιστορία του!
Ο
τρόπος που λειτουργούµε στη σύγχρονη
πραγµατικότητα σίγουρα απέχει παρασάγγας
από τον τρόπο που λειτουργούσαµε στο
παρελθόν! Αυτό είναι δεδοµένο!
Η
Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, εν έτει 2004,
µιλώντας µε αφορµή τα γεγονότα της 11ης
Σεπτεµβρίου, αναφέρθηκε στον τρόπο που
διαπαιδαγωγείται ένα άτοµο που δεν
ενδιαφέρεται για οτιδήποτε ανθρωπιστικό!
Αν τα παιδιά µας τα διαπαιδαγωγήσουµε
µόνο µέσω της τεχνολογικών επιστηµών
µην δίνοντάς τους το οτιδήποτε προσφέρουν
οι ανθρωπιστικές επιστήµες, θα
διαµορφώσουµε ένα ον που θα γνωρίζει
να συνδιαλλέγεται µόνο µε τη µηχανή
αλλά όχι µε τον συνανθρωπό του. Σηµείωσε
ότι όλοι µας µιλάµε χωρίς όµως να
γνωρίζουµε να ακούµε και αυτό επισήµανε
ως ένα µεγάλο πρόβληµα και µάλιστα της
Ευρωπαϊκής Παιδείας.
Ένας
άνθρωπος που δεν σκέφτεται, δεν
συλλογίζεται δεν συνδιαλλέγεται, δεν
ενδιαφέρεται να ακούσει, σιγά-σιγά χάνει
ακόµη και αυτήν την ανθρωπιά του!
Kαι
τελικά ίσως να ενδιαφέρεται περισσότερο
για τις µηχανές, τους µηχανισµούς και
την αυτοµατοποίηση που θα κάνουν
ενδεχοµένως ευκολότερη µια ζωή που όµως
θα εµπεριέχει λιγότερα στοιχεία από
εκείνα που τον καθορίζουν ως άνθρωπο!
Και
αν όλα αυτά ακούγονται παράλογα, µία
µατιά στα social αποδεικνύει, µάλλον το
αντίθετο!
Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 18. 2.2026)
Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ
Ο δικός μου χαρταετός
έσπασε το λεπτό σπάγκο,
που τον είχα δέσει,
κι έμεινε ελεύθερος.
Έτσι έπαψε πια
να μου ανήκει.
Τώρα
τον αγαπώ περισσότερο!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης (Όταν γίνεις ποίημα, 2013)
Α' Β΄ΚΑΙ Γ' ΤΑΞΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ
ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΛΟΝΑΚΙΑ ΣΤΟΝ ΒΟΑΚ
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Το
τραγικό δυστύχηµα που συνέβη την
περασµένη εβδοµάδα στην περιοχή του
Γερανίου επί του Β.Ο.Α.Κ., επανέφερε τη
συζήτηση για τα κολονάκια που έχουν
τοποθετηθεί σε διάφορα σηµεία του
εθνικού δρόµου και αν τελικά βοηθούν
στην αποτροπή τροχαίων ατυχηµάτων, φευ
και δυστυχηµάτων.
∆εν
είναι η πρώτη φορά που και από αυτήν εδώ
τη στήλη γράφουµε για την απαράδεκτη
εικόνα του συγκεκριµένου δρόµου.
Τούτη
τη φορά ωστόσο, δυστυχώς µετά το
συγκεκριµένο δυστύχηµα όπου έχασε τη
ζωή της µία συµπολίτης µας, η αναφορά
θα εστιάσει στα... κολονάκια που φαίνεται
πως διαφεντεύουν πια τους δρόµους µας
και έχουν τοποθετηθεί -σαν πανάκεια(;)-
παντού εντός πόλης αλλά και επί του
εθνικού δικτύου!
Η
ιδέα της τοποθέτησής τους σε συγκεκριµένα
σηµεία επί του Β.Ο.Α.Κ., θεωρητικά
-κυρίως(;)- έγινε για να αποτραπούν οι
προσπεράσεις και για να µην εισέρχονται
στο αντίθετο ρεύµα κυκλοφορίας εκείνοι
που θέλουν να προσπεράσουν. Αυτό όµως
σε καµία περίπτωση δεν βελτίωσε την
κατάσταση! Για όποιον έχει οδηγήσει στα
συγκεκριµένα σηµεία τόσο την ηµέρα αλλά
πολύ περισσότερο τη νύκτα, υπάρχει
έντονη η αίσθηση ότι οι… “επιθετικοί”
οδηγοί και όχι µόνο, που έρχονται από
την αντίθετη κατεύθυνση, µοιάζουν σαν
να οδηγούν κατά πάνω σου! Ειδικά δε αν
σκεφτείς ότι δεν είναι µόνο η κακή
οδηγική συµπεριφορά αλλά και οι αστάθµητοι
παράγοντες, π.χ. όπως ένα σκάσιµο ελαστικού
ή µια αιφνίδια απώλεια ελέγχου, µπορεί
να οδηγήσει αναπόφευκτα σε µετωπική
σύγκρουση ή και σε καραµπόλα, θέτοντας
σε άµεσο κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Πολλοί
είναι εκείνοι που κρούουν τον κώδωνα
του κινδύνου ειδικά για την επερχόµενη
τουριστική περίοδο που ο ΒΟΑΚ θα
επιβαρυνθεί λόγω των οχηµάτων των
επισκεπτών µας!
Χρειάζεται
θεωρώ -χθες- να ξαναδούµε πως µπορούµε
να βελτιώσουµε την κατάσταση!
Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 11.2.2026)
ΣΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΚΑΓΙΑΛΕ
(Του Θεοκλή)
Στα φρύδια των βράχων,
όπου η αιμάτινη σφραγίδα
των προγονικών βημάτων
έχει σημαδευτεί και σημαδεύει.
Στο Ακρωτήρι!
Στου ενός λεπτού τη σιγή,
όπου, στις πλεξούδες του θυμιάματος,
η αυστηρή ευωδία της δάφνης
ανοιχτή μνήμη γίνεται.
Στο Ακρωτήρι!
Στο Άγιο Όρος της Κρήτης.
Στο Άγριο Όριο
της των Κρητών Μεγαλοσύνης.
Στο Ακρωτήρι!
Εδώ σε συναντούμε,
να υψώνεις καθ’ εκάστην,
στο κοντάρι του κορμιού σου,
που φτάνει μεσούρανα,
την πληγιασμένη ψυχή
του Τόπου μας!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, "Όταν γίνεις ποίημα",2013
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
ΣπύροςΚαγιαλές: Αγωνιστής των Κρητικών Επαναστάσεων εναντίον των Τούρκων. Στις 9 Φεβρουαρίου 1897 «και περί ώραν 15.30», όταν τα πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων κατέρριψαν την ελληνική σημαία στοΑκρωτήρι Χανίων, αυτός έκαμε το κορμί του κοντάρι (ιστό) για να την κρατήσει ψηλά.Με αφορμή την καθιερωμένη Εκδήλωση Μνήμης που γίνεται σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου στο Ακρωτήρι, η ανάρτηση. Ο ανδριάντας (προσφορά της Παγκρητικής Αμερικής) είναι έργο του Χανιώτη σφαιρικού καλλιτέχνη Γιάννη Π. Μαρκαντωνάκη.
