Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2020

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ


ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ, Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ







Γράφει ο Νίκος Βαβουλές

Του κύκλου τα γυρίσματα
Στον κόσμο αυτόν που ζούμε, τον γνωστό μα και άγνωστο, τον όμορφο μα και παράξενο, τον μικρό μα και τον μέγα, τα πάντα με την διαφορετικότητά τους, δημιουργούν την θαυμάσια αρμονία που διέπει τα σύμπαντα.

Οι εποχές
Τα χαρακτηριστικότερο της διαφορετικότητας είναι ίσως η εναλλαγή των εποχών του έτους. Κρύοι χειμώνες, μυρωμένες ανοίξεις, θερμά καλοκαίρια, μελαγχολικά φθινόπωρα, εναλλάσσονται σε ένα αέναο κύκλο καθεμιά με τα δικά της χαρακτηριστικά, ιδιαίτερα γνωρίσματα.

Η άνοιξη
Η προσφιλής και ευπρόσδεκτη εποχή. Η εποχή της αναγέννησης της φύσης και η δραστηριοποίηση των έμβιων όντων. Η ευδιαθεσία ύστερα από τον καταπληκτικό χειμώνα.

Τα χελιδόνια
Από τα χαρακτηριστικότερα της άνοιξης, ο ερχομός των χελιδονιών. Πολλοί λένε πως τα χελιδόνια φέρνουν την άνοιξη. Εγώ λέω το αντίθετο. Η άνοιξη φέρνει τα χελιδόνια. Πραγματική απόλαυση με το χαριτωμένο, ναζιάρικο πέταγμά τους, που ομορφαίνει τον ουρανό και χαροποιεί τους ανθρώπους. Και αυτά τον αγαπούν τον άνθρωπο, φωλιάζουν στους τοίχους των βεραντών.

Ο μοναχός
Απαιτείται πολύ θάρρος και πολλή ψυχική δύναμη για να απαρνηθεί ένας άνθρωπος τα εγκόσμια και να αφοσιωθεί στα υπερκόσμια. Να ζήσει σε ένα κόσμο διαφορετικό, απαλλαγμένο από τις περιττές βιοτικές μέριμνες αφοσιωμένος στην προσευχή, την λιτότητα και την ελπίδα. Μπορεί να είναι μοναχός μα δεν είναι μόνος. Έχει συντροφιά τους αγίους του τέμπλου, τον ήλιο, το φεγγάρι, τα άστρα, τα σύννεφα, τη βροχή αλλά και τα δέντρα, τους θάμνους, τη χλόη αλλά ακόμη και τα ζωντανά. Την κατσίκα, τις κότες, τα περιστέρια, τα κοτσύφια, τα χελιδόνια, τα σπουργίτια και τα κάθε λογής έντομα και ζουζούνια. Καθόλου λοιπόν μόνος.

Ο ποιητής
Ο ποιητής μας ο Βαγγέλης σαν καλός μάστορας συνταίριαξε δυο ανόμοια πράγματα, τα χελιδόνια και τον μοναχό και τα έβαλε τίτλο στην καινούρια του ποιητική συλλογή. Πώς τα κατάφερε; δικός του λογαριασμός.

Τα ποιήματα
Η ποιητική συλλογή δεν περιλαμβάνει ποιήματα, μόνο για χελιδόνια και μοναχούς αλλά και πολλά άλλα ποικίλα θέματα της ζωής και της επικαιρότητας, αλλά και αφιερώσεις σε εξέχοντα πρόσωπα. Η συλλογή μοιάζει με ανθοδέσμη με πολύλογα, όμορφα και μυρωδάτα λουλούδια.
Μικρά, κομψά, περιεκτικά ποιήματα, διαβάζονται εύκολα και ευχάριστα, χωρίς να κουράζουν τον αναγνώστη. Όπως πίνουμε τον καφέ γουλιά γουλιά για να τον απολαύσουμε περισσότερο έτσι και τα ποιήματα διαβάζονται και απολαμβάνονται άνετα. Πολλά τα φέρουμε στα μέτρα μας, σαν να έχουν γραφτεί για μας, σαν να τα έχουμε γράψει εμείς.
Αγαπώ την ποίηση και ζηλεύω και καμαρώνω τους ποιητές. Διαβάζω τα ποιήματα, τα απολαμβάνω και προσπαθώ να επεκτείνω τα νοήματά τους στα δικά μου ενδιαφέροντα. Δεν θα κάνω κριτική στα ποιήματα αυτής της συλλογής. Αυτό ας το κάμει όποιος τα διάβασε ή θα τα διαβάσει. Άλλωστε ποιo να πιάσεις πρώτο και ποιό ύστερα. Αυτό που έχω να επισημάνω είναι ότι πολλά ποιήματα αποπνέουν μια έντονη θρησκευτικότητα και μια αόριστη υπαρξιακή υφή.
Εγώ, να ευχαριστήσω τον καλό μου φίλο, τον ποιητή και όχι μόνο, τον Βαγγέλη για την καινούρια του προσφορά και να του ευχηθώ να είναι μακρόβιος, υγιής και δημιουργικός κοντά στην πολύτιμη σύντροφό του την Ευδοκία και τέσσερα ευ. Σε αναμονή άλλων.


(Χανιώτικα νέα, 25.6.2020)

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2020

ΠΟΙΗΣΗ




ΙΔΟΥ ΕΓΩ 
                                                               



Ιδού εγώ!

Ο πρώτος που χαστούκισε το χάος.

Ο πρώτος που λούστηκε γυμνός στο ηλιοφώς.

Ο πρώτος που μάδησε μαργαρίτες.

Ιδού εγώ!

Ο πρώτος ζωντανός∙

γυμνός, ανυπόδητος και πένης,

σε χώρα τυφλών, σακάτηδων γερόντων,

μόνος να πορεύομαι.



Ιδού εγώ!

Ο έσχατος βιαστής της πραγματικότητας.

Ο έσχατος ηδονοβλεψίας της ιδέας.

Ο έσχατος ναρκομανής της αλήθειας.

Ιδού εγώ!

Ο έσχατος νεκρός∙

ντυμένος, φορώντας κόκκινα υποδήματα, πλούσιος,

σε χώρα ανυπόμονων, γελαστών παρθένων.

μόνος να καθεύδω.



Ιδού εγώ!

Ως πρώτος και έσχατος άνθρωπος…

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
(ΚΑΖΟΒΑΡ, Γ'Έκδοση, Εκδ. "Πυξίδα της Πόλης",  Χανιά 2014)






Σάββατο, 4 Ιουλίου 2020

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ


Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ 11+1 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ 
ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΛΕΙΜΟΝΗ









https://www.bookia.gr/index.php?action=Blog&post=6f57150b-f43d-4b29-897f-d56e4cbaf801&fbclid=IwAR1--T9uQz0FmKcKuEYYngrsltqw38iMnXwjtbmwWyelquTmcVNrRtwadp8


Ο Βαγγέλης Κακατσάκης γεννήθηκε στο Νίππος Χανίων από γονείς αγρότες. Είναι απόφοιτος της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, σπούδασε στην Πάντειο Σχολή (σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο) και μετεκπαιδεύτηκε στις Επιστήμες της Αγωγής. Εργάστηκε για 36 χρόνια ως δάσκαλος. Έχει ασχοληθεί ενεργά, για μια 20ετία περίπου, με το συνδικαλισμό και συνεχίζει ν' ασχολείται εδώ και 40 χρόνια με τον πολιτισμό και την παράδοση. Είναι συνεργάτης, απ' τα μέσα της 10ετίας του 1970, της εφημερίδας "Χανιώτικα νέα". Εκτός των άλλων δημοσιευμάτων του (ποιήματα, διηγήματα, επιφυλλίδες, χρονογραφήματα, άρθρα, μελέτες κ.λπ.) έχουν κυκλοφορηθεί σε βιβλία και ποιητικές του συλλογές.

Έργα του: «Τα γράμματα της Παναγίας», Ιερά Μητρόπολη Κισάμου και Σελίνου, «Στα πεταχτά», Κοινωφελές Ίδρυμα Αγία Σοφία, «Όταν γίνεις ποίημα», Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης "Πυξίδα της Πόλης", «ΚΑΖΟΒΑΡ», Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης "Πυξίδα της Πόλης", «Μια στάση εδώ, μια στάση εκεί», Χανιώτικα Νέα και «Τα χελιδόνια του μοναχού», Δικτυακή έκδοση.



Δάσκαλος, δημοσιογράφος, αρθρογράφος, ποιητής, συγγραφέας, σύζυγος, πατέρας, παππούς… Ποιος από όλους αυτούς τους «ρόλους» μπορεί να επισκιάζει τους άλλους ή συνυπάρχουν αρμονικά;

Από ρόλους άλλο τίποτα, έχω να προσθέσω κι άλλους στους παραπάνω της ερώτησής σας. Τον ρόλο του καλλιεργητή της γης για παράδειγμα. Αγαπημένος μου κι αυτός, όπως κι όλοι οι άλλοι. Κοινός παρονομαστής όλων πάντως η φράση του Νίκου Καζαντζάκη, που καλλιτεχνικά γραμμένη την έχω, εδώ και 35 χρόνια, πάνω από το γραφείο μου. «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ μονάχος μου θα σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ θα φταίω».

Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιο είναι το δικό σας «φορτίο»;

«Πολλά βράδια,\ λίγο πριν κλείσω τα μάτια,\ πιάνω την ψυχή μου απ’ το χεράκι\ - «στράτα στρατούλα», της λέω - \ και τη βγάζω βόλτα\ στα παιδικά μου λημέρια», γράφω σ’ ένα από τα ποιήματά μου. Εδώ στα «παιδικά μου λημέρια» συναντώ, μεταξύ των άλλων και το τραγούδι του Άι – Γιώργη, που μου είπε η μάνα μου, δίπλα στην παρασιά, όταν ήμουν πέντε χρονών , όπως και το πρώτο βιβλίο που διάβασα, «Τα ψηλά βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου, που είχα βρει σ’ ένα παλιό μπαούλο, στα δέκα μου χρόνια. Για να μείνω μόνο στην πρώτη αφήγηση και στην πρώτη ανάγνωση, στα πρώτα «ωραία» βάρη του «φορτίου» μου…

Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

«Το ύφος είναι ο άνθρωπος», έχει πει ο Byffon. Και βέβαια ισχύει στην περίπτωσή μου. Τα που βίωσα, τα που είδα, άκουσα. γεύτηκα, μυρίστηκα, άγγιξα, ένιωσα , και βέβαια τα που διάβασα, μεταπλάθονται και αξιοποιούνται «φυσικώ τω τρόπω» στα όποια γραφτά μου. Και στην ποίηση και στη δημοσιογραφία, προπάντων στις διάφορες στήλες που είχα ή έχω στα «Χανιώτικα νέα». Εντοπίζεται, νομίζω, εύκολα αυτό.

Και το γύρω περιβάλλον σας στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

Ευλογία για μένα να γεννηθώ και να περάσω τα πρώτα χρόνια της ζωής μου στο Νίππος Αποκορώνου, ένα χωριό στον ίσκιο των Λευκών Ορέων που βιγλίζει, ωστόσο τον Ψηλορείτη. Οι γονείς μου ήταν αγρότες, το λέω με καμάρι αυτό. Αυτοί μου έμαθαν να διαβάζω το βιβλίο της φύσης, σε ατέλειωτες αναγνώσεις. Τύχη αγαθή αργότερα, όταν πήγαινα στο γυμνάσιο, η ανακάλυψη ενός άλλου μαγικού κόσμου του κόσμου των εξωσχολικών βιβλίων. Από μια καθηγήτριά μου η μύηση στη λογοτεχνία…. Από ένα σημείο και πέρα διάβαζα κι έγραφα για να υπάρχω και υπήρχα διαβάζοντας και γράφοντας.

Αγαπημένο άκουσμα (ιστορία-τραγούδι-φράση);

Μένω, αφού δεν έχω περισσότερες επιλογές, στην ιστορία «Ο γάτος που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει» του Σαπούλδεβα, στον στίχο του Ομήρου «μηδέ αισχυνέμεν γένος προγόνων» και στο ριζίτικο τραγούδι «Στον ουρανό γλεντίζουνε, στον Άδη κάνουν γάμο», όπως τραγουδιέται ακόμα σε γλέντια.

Αγαπημένη εικόνα;

Η εικόνα της φωτιάς που ανάβαμε για πολλά χρόνια την παραμονή του Αγίου Πνεύματος στην εκκλησία της γειτονιάς μας, τις Κατούνες του Νίππους, με την οποία στέλναμε χαιρετίσματα στη Μαδάρα. Για πολλούς λόγους. Δεν το συζητώ…

Αν δεν αναπνέατε με οξυγόνο, τι θα σας έδινε ζωή;

Το μολυβάκι μου και το σημειωματάριό μου, που θέλω να τα έχω διαρκώς στη διάθεσή μου. Ούτε αυτό το συζητώ.

Αν έπρεπε να στερηθείτε κάτι που αγαπάτε πολύ τι θα ήταν αυτό;

Για κάτι που αγαπώ πραγματικά, νομίζω ότι αξίζει η όποια θυσία…

Αγαπημένο: Όνομα; Λουλούδι; Γεύση; Μυρωδιά;

Το πιο αγαπημένο από τα ονόματα το Θεοκλής που είναι το όνομα ενός παππού οπλαρχηγού των Κρητικών Επαναστάσεων, του πατέρα μου, του δεύτερου γιου μου και του πρώτου μου ανιψιού. Το πιο αγαπημένο από τα λουλούδια ο βασιλικός, η πιο αγαπημένη γεύση της τσικουδιάς μόλις βγει από το καζάνι και η πιο αγαπημένη μυρωδιά αυτή του βασιλικού, που την κρατά ακόμα κι όταν μαραθεί.

Ένας κακός εφιάλτης;

Να θέλω να σημειώσω κάτι σπουδαίο και να μη βρίσκω το μολυβάκι και το σημειωματάριο μου…

Ένας επόμενος στόχος στη ζωή σας, στην πορεία σας;

Λέγεται ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελά, γιατί δεν ξέρουν τι τους έρχεται την επόμενη στιγμή. Ωστόσο εγώ επιμένω να βάζω στόχους στη ζωή μου, βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους. Ένας από τους πρώτους να κυκλοφορήσει σε έντυπη έκδοση η ποιητική μου συλλογή «Τα χελιδόνια του μοναχού», που κυκλοφορεί από το τέλος του Απρίλη ελεύθερα στο Διαδίκτυο.

Σας δίνω πέντε λέξεις, σας παρακαλώ κάντε μου ένα μικροδιήγημα σε 43 ακριβώς λέξεις, αυτοβιογραφικό ή μη: πυξίδα, άλογο, ναός, γη και μαντινάδα.

Ανέβηκε στο άλογό του και ξεκίνησε για άλλη γη, για άλλα μέρη. Τραγουδούσε σε όλο τον δρόμο την ίδια μαντινάδα: Πυξίδα έχω την καρδιά και βάρκα την ελπίδα\ και τη δική σου θύμηση παντοτινή ασπίδα. Λουσμένος στον ήλιο ο ναός της αγάπης του.

Σας ευχαριστώ.

Κι εγώ σας ευχαριστώ. Χαρά και τιμή για μένα η φιλοξενία στη στήλη σας.




ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ


E.E.E.E.K. XANΙΩΝ – 13ο ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ
ΜΑΖΙ Σ'ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 
«Τέσσερα “Ε” στη σειρά κι ένα “Κ”. ΕΕΕΕΚ Χανίων. Τα αρχικά ενός ακόμα σχολείου, μιας νέας δομής στον χώρο της Ειδικής Αγωγής, που εδώ και 3 χρόνια λειτουργεί στον τόπο μας. Στο πρώην
Πολυκλαδικό Λύκειο Ακρωτηρίου συγκεκριμένα. Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης Κατάρτισης, ο επί- σημος τίτλος του. Τα αρχικά του σε πλήρη ανάπτυξη. Ευχάριστο, Ευφρόσυνο, Εύφορο, Ευτυχισμένο Κέντρο για τα 20 συνολικά παιδιά, τα φιλαράκια τα καλά, τους μαθητές του. Ετσι διαβάζω εγώ τα αρχικά ύστερα απ’ την επίσκεψή μου και την παραμονή μου σ’ αυτό το Σχολείο για 4 ώρες, φεύγοντας». Ο πρόλογος σ’ ένα δισέλιδο αφιέρωμά μου με τίτλο “Το σχολείο των τεσσάρων “Ευ” που φιλοξενήθηκε πριν από 14 χρόνια (Τετάρτη 14 Ιουνίου 2006) στη στήλη της εφημερίδας μας “Αυτός ο τόπος ο μικρός ο μέγας” ύστερα από την αξέχαστη επίσκεψή μου σ’ αυτό, με ξεναγό τον και καλό φίλο διευθυντή του Νεκτάριο Λιλικάκη. Για ένα πρόγραμμα συνεκπαίδευσης του υπέροχου αυτού σχολείου, με το 13ο Δημ. Σχ. Χανίων, τη φετινή σχολική χρονιά, ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο. Αποστολέας του υλικού (οποία συγκίνησις), ο άνθρωπος που με ξενάγησε τότε, και που εξακολουθεί να διευθύνει το σχολείο των τεσσάρων “Ευ”…

Ταγμένος μια ζωή στο χώρο της ειδικής αγωγής ο φίλος μου που λειτουργεί με τον καλύτερο τρόπο το “εμείς” του Συλλόγου Διδασκόντων προς όφελος των μαθητών του.
Αξιοι συγχαρητηρίων, ωστόσο η διευθύντρια και οι δάσκαλοι με τους μαθητές του 13ου Δημ. Σχ. Χανίων. Καλή συνέχεια, την επόμενη σχολική χρονιά».

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος





Οι μαθητές του ΕΕΕΕΚ Χανίων χτίζουν γέφυρες με μαθητές του 13ου ΔΣ Χανίων.

Τη φετινή σχολική χρονιά το Ε.Ε.Ε.ΕΚ Χανίων συνεργάστηκε με το  13ο ΔΣ Χανίων, στα πλαίσια υλοποίησης προγράμματος συνεκπαίδευσης, βάσει του ΦΕΚ 3561/4-11-2016, με γνώμονα τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, την  αποδοχή , την ευαισθητοποίηση και την κοινωνική ενσωμάτωση μαθητών με αναπηρία στην τυπική εκπαίδευση.

Το εγχείρημα ήταν απλό, καθώς  όλη η σχολική κοινότητα το επιθυμούσε πολύ, αλλά και αρκετά σύνθετο,  γιατί ήταν πολύ στοχευμένο, κυρίως στην ευαισθητοποίηση για τους μαθητές με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Η συνύπαρξη  των σχολείων μας είχε καθοριστεί μια φορά την εβδομάδα και μας εξέπληξε όλους  θετικά.   Οι μικροί μαθητές  του  13ου ΔΣ μαζί με τους εκπαιδευτικούς και τη  διευθύντρια κα Γιαννουλάκη Τριανταφυλλιά, αγκάλιασαν  τους μαθητές μας με τόσο αγάπη  και ζεστασιά που η συνάντηση αυτή έμεινε αξέχαστη στην ψυχή των μαθητών μας!

Οι μαθητές μοιράστηκαν την εμπειρία με παιχνίδια, συναισθήματα , ήχους, χρώματα, ζωγραφιές, τραγούδια και μικρές φιλίες δημιουργήθηκαν.  

Η μεθοδολογία του προγράμματος διασφάλιζε την πρόσβαση και την ενεργή συμμετοχή όλων των μαθητών στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Το κλείσιμο των σχολείων λόγω Κορωνοϊου μας ξάφνιασε όλους και έτσι οι μικροί μας φίλοι του 13ου ΔΣ, σκέφτηκαν να μας στείλουν την αγάπη τους μέσα από τις πανέμορφες  ζωγραφιές τους,  αλλά και  τα τρυφερά γράμματα τους. Θέλησαν  να μας δώσουν δύναμη και κουράγιο  την δύσκολη εκείνη περίοδο.  Άλλωστε έτσι κάνουν οι αληθινοί φίλοι ..και ας μη βλέπονται συχνά. 

 Η χαρά των δικών μας μαθητών μεγάλη και υπόσχεσή μας να  ξαναβρεθούμε ώστε να συνεχιστεί αυτή η όμορφη σχέση.

Για τους παραπάνω λόγους ,ο Διευθυντής του Ε.Ε.Ε.ΕΚ., Νεκτάριος Λιλικάκης,  ο Σύλλογος Διδασκόντων και οι μαθητές του Εργαστηρίου Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (Ε.Ε.Ε.ΕΚ.)  Χανίων, ευχαριστούμε θερμά τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς   και την διευθύντρια  του 13ου Δημοτικού Σχολείου για τις όμορφες ζωγραφιές που μας έστειλαν, την αγάπη τους,  αλλά και για την επιτυχή υλοποίηση τους προγράμματος συνεκπαίδευσης , δίνοντας ραντεβού για την επόμενη σχολική χρονιά!!!


Στην υλοποίηση του προγράμματος από το Ε.Ε.Ε.ΕΚ. συμμετείχαν οι εκπαιδευτικοί:

1.      Μαραβελάκη Ναυσικά ΠΕ30

2.       Σίπκα Χρυσούλα ΠΕ11.01

3.       Πιλαφά Παναγιώτα ΤΕ16.50

4.       Χριστοφορίδου Δέσποινα ΠΕ 78

5.       Σταυρουλάκη Αγγελική ΔΕ1

Από το 13ο ΔΣ Χανίων συμμετείχαν οι εκπαιδευτικοί.

1.       Βαβούρη Κλειώ Γ΄τάξη

2.       Μοχλάκη Γεωργία Γ΄τάξη

3.       Σαλαπάτα Ελένη Γ΄τάξη

4.       Λιβυάκη Ιωάννα Γ’ τάξη

5.       Τραγούδας Κωνσταντίνος   Ε΄τάξη

6.       Στεφανάκου Ευγενία- Ιωάννα  Ε΄τάξη

7.       Χατζηπαναγιώτου Μανόλης (τμημα ένταξης)












Λίγα λόγια για την συνεκπαίδευση από τους υπεύθυνους εκπαιδευτικούς της δράσης.

Τα παιδιά κ οι εκπαιδευτικοί του 13ου Δ.Σ. μας υποδέχτηκαν με την πιο μεγάλη και ζεστή αγκαλιά που είχαν. Η ευαισθητοποίηση και η  αποδοχή που πήγαζε από τα βλέμματα τους μας επιβεβαίωσε το λόγω ύπαρξης  τέτοιων προγραμμάτων. Τα χαμόγελα των παιδιών μας η επιβράβευσή μας…

Μαραβελάκη Ναυσικά 




Στο 13ο δημοτικό σχολείο Χανίων φέτος, εμείς τα παιδιά  και οι καθηγητές του ΕΕΕΕΚ Χανιών, πήραμε μέρος στο πρόγραμμα Συνεκπαίδευσης. Όλοι μαζί πιασμένοι χέρι-χέρι μάθαμε την έννοια της συνεκπαίδευσης της συνύπαρξης και της συμπόρευσης σαν δίδυμες γραμμές των οριζόντων....

Πιλαφά Παναγιώτα




Σας ευχαριστούμε παιδιά, για την αποδοχή, τη συνεργασία τη φροντίδα και την αγάπη !!! Καλό καλοκαίρι παιδιά !!

Σταυρουλάκη Αγγελική




Η αγάπη και η ενσυναίσθηση που επέδειξαν οι μαθητές του 13ου δημοτικού σχολείου Χανίων προς τους μαθητές του ΕΕΕΕΚ Χανίων κατά το πρόγραμμα της συνεκπαίδευσης ήταν συγκινητική. Η ισότιμη αποδοχή των μαθητών της ειδικής αγωγής μπορεί να αποτελέσει  ένα όμορφο παράδειγμα προς όλους και να υπάρξει η αρχή μιας συνεκπαίδευσης-συνεργασίας και με άλλες σχολικές μονάδες.

Σίπκα Χρυσούλα

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 4.7.2020)













Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2020

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ


ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ , ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ  (ΙΟΥΛΙΟΣ Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ - ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΙΟΥΛΗ)

ΙΟΥΛΙΟΣ Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ






«Γυμνός, Ιούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ’ ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του./ Κοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας. Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια. Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα. Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα. Xάμου, στ’ άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα. Eχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο./ Γεννήθηκα για να ‘χω τόσα. Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ. Από το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. Μόνο που ‘ναι πιο δύσκολο. Κι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ’ αγγίξεις οπόταν η φύση σου υπακούει. Κι από τη φύση – αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της». Οδυσσέας Ελύτης, “Ο Μικρός Ναυτίλος” (εκδ. Ικαρος, 1986).

Ιούλης από προχθές, καλό μήνα να ‘χουμε! “Θείος” κατά τον Κ.Π. Καβάφη ο μήνας αυτός που πήρε τ’ όνομά του από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Γάιο Ιούλιο Καίσαρα, τον δημιουργό του Ρωμαϊκού κράτους, αφού αυτός κατάφερε να ενοποιήσει πολιτικά, στρατιωτικά και πολιτιστικά τα ποικίλα έθνη που είχαν κατακτήσει οι Ρωμαίοι, αλλά και τον δημιουργό του Ιουλιανού Ημερολογίου, που διατηρήθηκε μέχρι τον Μάρτιο του 1923. Αλωνάρη και Αλωνιστή (αχ αυτό το υπέροχο λάμδα που κουβαλούν και οι λέξεις αυτές στην πλάτη τους!) τον ήξερε ο λαός μας. Τι εποχές κι αυτές με τ’ αλώνια, τις θεμωνιές και το βολόσυρο! Ενας αυτοκράτορας που αλωνεύει. Να πως φαντάζομαι εγώ τον μήνα του ελάχιστου… Και βέβαια έναν αυτοκράτορα που βρίσκει τον χρόνο ν’ απολαμβάνει τη θάλασσα, στο Σαρακίνικο της Γαύδου για παράδειγμα, σ’ ένα δεύτερο επίπεδο.

«Γέμισε χρυσάφι ο κάμπος,/ γέμισαν τα μάτια θάμπος.// Φως το αλώνι του Αλωνάρη,/ ήλιο ξέχειλο και στάρι.// Τρεμουλιάζει, αχνός ημέρα/ μες στον διάφανο αιθέρα.// Και του τζίτζικα το πριόνι,/ όσο πάει και δυναμώνει.// Το θερμόμετρο ανεβαίνει,/ σπίτι του κανείς δε μένει.// Μπλουμ! Στη θάλασσα πηδάει/ όλη η Ελλάδα κολυμπάει». Το ποίημα “Ιούλιος” της Ρένας Καρθαίου.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΙΟΥΛΗ


Των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού προχθές 1η του Ιούλη. Η κατάθεση της Τιμίας Εσθήτος της Θεοτόκου στη Μονή Βλαχερνών (της Παναγίας της Χιλιαρμενίτισσας, στο Χαρέι, μια μαγευτική τοποθεσία κοντά στη Σούγια) χθες, του Αγίου Υακίνθου του Θαλαμηπόλου στ’ Ανώγεια σήμερα. Για ν’ ακολουθήσουν: του Αγίου Ανδρέα Κρήτης του ποιητή του Μεγάλου Κανόνος αύριο στα Περβολάκια Κισσάμου η εκκλησία του και του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη μεθαύριο, πέντε χιλιόμετρα απ’ τα Χανιά στην Αγία Μονή των Μουρνιών το παρεκκλήσι του. Κάθε μέρα γιορτή. Και έπεται συνέχεια. Στις 7 του μήνα της Αγίας Κυριακής, στις 8 του Αγίου Προκοπίου, στις 12 των Αγίων Παρθενίου και Ευμενίου των επανιδρυτών της Μονής Κουδουμά Ηρακλείου, στις 13 των Αγίων Ασωμάτων, στις 15 των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίτης (τι πανηγύρι κι αυτό στη Λισσό του Σελίνου!) στις 15 της Αγίας Μαρίνας, της Αγίας που τα βάζει και τα βγάζει πέρα με τους κάθε λογής δαίμονες στις 17, του Προφήτη Ηλία στις 20, της Αγίας Μαγδαληνής στις 22, της Αγίας Χριστίνας στις 24, της Αγίας Αννας στις 25, της Αγίας Παρασκευής στις 26 και του Αγίου Παντελεήμονα, του “πρώτου γιατρού του κόσμου” που διαφεντεύει τσι πληγές και διασκορπά τσοι πόνους, στις 27…

«Ξέρουμε όλοι πόσες αρρώστιες κι επιδημίες μπορούν να παρουσιαστούν το καλοκαίρι, πόσα μικρόβια κυκλοφορούν, ζωηρά και δυναμωμένα απ’ τη ζέστη. Είναι και οι θέρμες, η ελονοσία, που έχει καταταλαιπωρήσει στο παρελθόν τον ελληνικό λαό κι ήταν συχνά αιτία και πρόδρομος της φυματίωσης. Ο παλιότερος άνθρωπος δεν είχε ούτε χάπια, ούτε αντιβιοτικά, για να τ’ αντιμετωπίσει. Εκτός απ’ τα βοτάνια και τα φάρμακα που μάζευε και έφτιαχνε συνήθως μόνος του, εναπόθετε όλες του τις ελπίδες στους Αγίους που γιόρταζε η χάρη τους το μήνα αυτό. Κι όπως θα παρατηρήσουμε, οι περισσότεροι Άγιοι του μήνα είναι Αγιοι γιατροί, Αγιοι θεραπευτές και θαυματουργοί, γιατί αυτούς έχει ανάγκη αυτήν την εποχή ο άνθρωπος». Από το βιβλίο “Λαογραφικό Ημερολόγιο” της Αικατερίνης Τσοτάκου – Καρβέλη, το απόσπασμα. Δίχως σχόλια…



Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2020

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011


ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ


Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
'ΕΦ’ ΟΣΟΝ Η ΕΘΝΙΚΗ ψυχή παραμένει άκαμπτος και εις το βάθος αυτής ανθεί η ελπίς, τίποτε δεν εχάθη'. Χαρίλαος Τρικούπης. Εφ’ όσον...
ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. Αν γίνουν όλα όσα προβλέπονται να γίνουν στον Εφαρμοστικό Νόμο, η Ελλάδα θα βγει στις αγορές το 2014. Να πω ότι και αν είχε ο παππούς μου καρούλια θα ήτανε πατίνι; Να μην το πω....
ΟΣΟΙ ΠΕΡΑΣΟΥΝ (περάσουμε) το ρέμα στο οποίο μας έβαλαν και φτάσουν (φτάσουμε) στη απέναντι όχθη, το πέρασαν (περάσαμε). Ηταν ξεκάθαρη στις δηλώσεις της η Ανγκελα Μέρκελ. Θα υπάρξουν πολλά θύματα μεταξύ των απλών ανθρώπων, είπε μεταξύ των άλλων.
ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΑΠΛΟΙ άνθρωποι την πληρώνουν. Αυτοί σκοτώνονται στους πολέμους. Αυτοί πεθαίνουν της πείνας. Αυτοί υποφέρουν στις κάθε λίγο και λιγάκι οικονομικές κρίσεις που δημιουργούνται.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΑΞΙΚΟΣ πόλεμος, βέβαια, αλλά είναι η δική μου τάξη, η τάξη των πλουσίων που τον διεξάγει και κερδίζει πάντα. Απ’ το Διαδίκτυο αλίευσα τα παραπάνω λόγια που ανήκουν σε κάποιον κύριο Warren E. Buffer. Ωστόσο ο ποιητής, ο Κώστας Βάρναλης, εξακολουθεί να επιμένει: 'Αν ξυπνήσει ο ραγιάς/ θα ’ρθει ανάποδα ο ντουνιάς'.
ΟΤΑΝ Η ΒΙΑ ΑΝΘΕΙ, η δημοκρατία πενθεί. Πολλή, μα πάρα πολλή βία βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, συνέλληνες! Την κρατική βία, τη βία των κουκουλοφόρων που μένουν πάντα ασύλληπτοι, τη βία της βίας...
ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ με όσα λες, θα υπερασπιστώ, ωστόσο, το δικαίωμα σου, και μάλιστα μέχρι θανάτου, να τα λες. Επίκαιρος όσο ποτέ σήμερα ο λόγος (στο περίπου τον θυμάμαι) του Βολτέρου.
ΑΝ ΜΗ ΤΙ ΑΛΛΟ έβαλε το χέρι του στην τρύπα του καβρού ο Ευάγγελος Βενιζέλος, μου είπε τις προάλλες ο φίλος μου ο γερω - δάσκαλος, που ειρήσθω εν παρόδω δηλώνει πάντα 'μπενιζελικός' (του Ελευθερίου Βενιζέλου, βεβαίως). Αλλη ιστορία αν το βγάλει πριν του το φάει.
ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ συμπληρωθούν έξι μήνες απ’ το φευγιό σου για το άλλο ημισφαίριο της ζωής, μάνα, (αύριο στον Τίμιο Σταυρό το εξάμηνο μνημόσυνό σου), ήρθε και σε (σας) βρήκε ο αδελφός σου (σας) ο Βασίλης. Καλώς τον δέχτηκες! Καλώς τον δεχτήκατε όλοι σας! Εχετε τόσα πολλά να πείτε!
Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ έκανε ό,τι μπορούσε για να ικανοποιήσει τα αιτήματα των οπλαρχηγών που πήγαιναν στο γραφείο του. Μια μέρα ωστόσο αναγκάστηκε να τους πει ότι δεν έπρεπε να ελπίζουν σε τίποτε, γιατί δεν υπήρχαν χρήματα. Οι οπλαρχηγοί άναψαν και του είπαν: 'Δη ου δω, κυρ - Γιάννη. Αν δεν μας τακτοποιήσεις στα γρήγορα θα πάρουμε τα αρκεβούζια μας (όπλα της εποχής) και θα τα στήσουμε στο πέρασμα του Αναπλιού. Οποιος πλούσιος θα πέφτει κατά κείθε, θα τον γραπώνομε και θα του παίρνουμε λύτρα'. (Απ’ το βιβλίο τσου Τάκη Νατσούλη 'Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις').
'Και θ’ ακούσεις τη φωνή του λυτρώτη,/ θα γδυθείς της αμαρτίας το ντύμα,/ και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή/ θα σαλέψεις σαν τη χλόη, σαν το πουλί,/ σαν τον κόρφο τον γυναίκειο, σαν το κύμα·/ και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί/ να κατρακυλήσεις πιο βαθιά/ στου κακού τη σκάλα, -/ για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί/ θα αιστανθής να σου φυτρώνουν ω χαρά!/ τα φτερά,/ τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα'.
Κωστής Παλαμάς
Από τον 'Δωδεκάλογο του Γύφτου'.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2020

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ


ΒΟΛΤΑΡΕΙ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ Ο ΜΕΛΕΤΗΣ



Γράφει ο Νεκτάριος Ευ.. Κακατσάκης

«Ο Γρηγόρης εγρηγόρει κι ο Μελέτης εμελέτα,
κι ο Γρηγόρης την επήρε του Μελέτη τη γυναίκα».

Τούτη η παροιμία ταιριάζει γάντι, στην περίπτωσή μας· των Χανίων ντε!
Διότι εμείς είμαστε ο… Μελέτης!
Κι ο Γρηγόρης; Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια· είναι στην άλλη μεριά της νήσου!
Οσο για τη γυναίκα;
Οχι μια, αλλά πολλές… μας έχει πάρει και συνεχίζει να μας παίρνει ο Γρηγοράκης!
Εμείς έχουμε το λιμάνι για να βολτάρουμε, περατζάδες και τα τοιαύτα και μετά και πάλι, άμα τη επιστροφή μας στο σπίτι, το ρίχνουμε στις μελέτες! Μελέτη να δει το μάτι σου! Πίμπα τα συρτΓια τις μελέτες που πλερώνομε, τα ’χουμε πει πολλάκις! Τα λέμε και σήμερα (δες στις σελ. 10-11)!

Ωστόσο κάποιες φορές φτάνουμε κουτσά-στραβά και στις χρηματοδοτήσεις!
Κι εδώ μπαίνει και πάλι το… αργόστροφον, ταχύτης 1η!
Διότι πάντοτε τις παίρνουμε (τις χρηματοδοτήσεις) αλλά δεν βλέπουμε τα έργα να πραγματοποιούνται!
Πρέπει να το ελέγξουμε, να μας προβληματίσει!
Οπως πρέπει να ελέγξουμε και το γεγονός -αποδεδειγμένο κι αυτό- ότι πάντοτε οι χρηματοδοτήσεις που παίρνουν στα ανατολικά του νησιού, βρίσκουν αντίκρυσμα με έργα που ξεκινούν και τελειώνουν, αργά ή γρήγορα! Με άλλα λόγια πρέπει να αρχίσουμε να ψαχνόμαστε μεταξύ μας οι… Μελέτηδες πώς στο καλό συμβαίνει και όλο την πατάμε από τους Γρηγόρηδες;
Και πάμε τώρα π.χ. στο ανέκδοτο που έχει καταντήσει ο Β.Ο.Α.Κ. ο σε τούτηνε τη μπάντα, εν Χανίοις!
…Ο περιφερειάρχης μιλώντας προχθές για τα έργα που καθυστερούν στα Χανιά, έκανε λόγο για γραφειοκρατία της Νομοθεσίας, για δικαστικές αντιπαραθέσεις μεταξύ εργολάβων, έλλειψη προσωπικού κ.ά.
Ας συμφωνήσουμε!
Ωστόσο το μέγα ερώτημα που προκύπτει και πάλι είναι πώς το καταφέρνουν στα ανατολικά και τα ξεπερνούν όλα αυτά, αν και όποτε προκύπτουν· δηλαδή τη γραφειοκρατία, τις δικαστικές αντιπαραθέσεις, την έλλειψη προσωπικού κ.ά.
Πώς στο καλό λειτουργούν εκεί και οι κωλυσιεργείες αυτού του είδους δεν είναι ανασταλτικός παράγοντας για την πρόοδο των έργων εκεί!
Διαπιστώσεις που συνεχώς επανέρχονται στο προσκήνιο και μας ταλανίζουν καθώς τα… μελετάμε!άρια μας… Τέλος πάντων!
Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2020)