Κατάπολλα και εκ βαθέων ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ τον Ρεθεμνιώτη Δρα Παιδαγωγικής, ερευνητή και συγγραφέα Χάρη Στρατιδάκη για τα που έγραψε για το όποιο έργο μου και την όποια προσφορά μου ως δασκάλου, ως συγγραφέα και ως δημοσιογράφου στα σημερινά "Χανιώτικα νέα" (Παρασκευή, 6.2.2026) Υπόχρεος στην αγάπη σου, φίλε Χάρη, με τις πολλές χάρες ! Χαιρετώ σε κι αγαπώ σε! Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος, λογοτέχνης Και βέβαια ευχαριστίες στην εφημερίδα μας τα Χανιώτικα νέα για τη φιόξενία...
"ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΙΛΙΚΟΙ ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΚΙ ΟΙ ΒΑΡΣΑΜΟΙ
ΣΚΙΑΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ
Γράφει ο Χάρης Στρατιδάκης
Στις στήλες που διατηρώ στις ρεθεµνιώτικες εφηµερίδες είχα παλιότερα παρουσιάσει, µεταξύ άλλων, σηµαντικούς κατ’ εµένα Χανιώτες, µε τους οποίους είχα την τύχη να συναντηθούν οι δρόµοι µας: τον αείµνηστο πια Αντώνη Πλυµάκη, τον επίσης αείµνηστο Σταµάτη Αποστολάκη, την Αγγελική Μάλµου, την Αιµιλία Κλάδου-Μπλέτσα και τον Μανόλη Μανούσακα. Και βέβαια τον άνθρωπο µε τους βασιλικούς, τον Βαγγέλη Κακατσάκη. ήµερα θα προσπαθήσω να τον σκιαγραφήσω και µέσα από την αγαπηµένη του εφηµερίδα, τα φιλόξενα «Χανιώτικα Νέα», στην οποία µε λύπη µου πληροφορήθηκα ότι έχει σταµατήσει να δηµοσιογραφεί, διατηρώντας ευτυχώς την πολύτιµη στήλη «Παιδότοπος».
 |
| Ξεφυλλίζοντας ένα νέο του βιβλίο |
Ο άνθρωπος αυτός συστήνεται µε τρεις ιδιότητες, τις οποίες τίµησε κι εξακολουθεί να τιµά. Συστήνεται καταρχήν ως δάσκαλος. Συστήνεται ως δάσκαλος σκέτος, όχι συνταξιούχος, όπως το κάνουµε οι αφυπηρετήσαντες, αλλά ως δάσκαλος εσαεί. Όταν µάλιστα το συζητήσεις περισσότερο µαζί του, σε καθηλώνει µ’ εκείνο το παλιότερο απόφθεγµα: «µια φορά δάσκαλος, για πάντα δάσκαλος!». Αν χρειαστεί, συστήνεται και ως δηµοσιογράφος, καθώς κι ως ποιητής. Ποιητής είναι και το διαπιστώνεις όχι µόνο από τα πολυάριθµα βιβλία του αλλά και από την καθηµερινότητά του, από τον τρόπο που κινείται κι από τον τρόπο που µιλά. Το διαπιστώνεις κι από τα κλαδιά µυρωδάτου βασιλικού που έχει πάντα µαζί του, από τα φυτά που συντηρεί καλοκαίρι και χειµώνα, χαρίζοντάς κλαδιά τους σ’ όσους αγαπά και υπολήπτεται, επιβεβαιώνοντας τον τίτλο του δηµοσιεύµατός µας γι’ αυτόν. Το ριζίτικο όµως τραγούδι από το οποίο τον πήραµε έχει και συνέχεια, που µοιάζει να είναι φτιαγµένη έτσι που να τον περιγράφει ακριβώς:
…βαρσάµοι και βασιλικοί, µ’ ουδέ καρεµφυλλάτα / µυρίζει εκειά που πορπατεί, µυρίζει εκειά που στέκει / µυρίζει εκειά που κάθεται, µυρίζει κι αν κοιµάται.
Η άλλη του ιδιότητα είναι εκείνη του δηµοσιογράφου, για την ακρίβεια εκείνη του επιφυλλιδογράφου. Αν αναρωτιέστε τι σηµαίνει ο όρος αυτός, έχετε δίκιο, εκτός κι αν είστε άνω των εξήντα ετών, όπως εγώ, οπότε είναι πιθανόν να γνωρίζετε τη σηµασία του, τότε που πολλοί άνθρωποι αγόραζαν την εφηµερίδα «Βήµα» για να διαβάσουν τις επιφυλλίδες της. Οι αναγνώστες που ίσως δεν τον γνωρίζουν από κοντά θ’ αναρωτηθούν πόσο καιρό εξασκεί την επιφυλλιδογραφία. Ο Βαγγέλης Κακατσάκης γράφει επιφυλλίδες στην εφηµερίδα «Χανιώτικα Νέα» από τα µέσα της δεκαετίας του 1970, ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή, µισό αιώνα!
 |
| Στο πρώτο του σχολείο στις Σροβλές με τα μαθητούδια του |
Οι επιφυλλίδες του κατά καιρούς αλλάζουν υπέρτιτλο, προσπαθώντας να κρατηθούν όπως κι ο ίδιος άλλωστε, φρέσκες: «Κρητικές ρίζες», «Καθηµερινά», «Ένα βιβλίο την εβδοµάδα», «Παράλληλα και όχι µόνο», «Αυτός ο τόπος ο µικρός ο µέγας», «Ακροθιγώς» και «Εύφηµες µνείες». Εγώ πάντως τον γνώρισα µε δύο απ’ αυτούς: «Μια στάση εδώ, µια στάση εκεί» και «Στα πεταχτά». Μάλιστα µε τους τίτλους αυτούς κυκλοφορούν δύο βιβλία που περιλαµβάνουν επιλεγµένες εργασίες των ετών 2012 και 2017 αντίστοιχα. Και τα δύο αποτελούν εκδόσεις των «Χανιώτικων Νέων» κι έχω την τιµή να τα έχω στη βιβλιοθήκη µου και να τα χαίροµαι, µε τις όµορφες αφιερώσεις του συγγραφέα τους.
Εύλογα θα σκεφτεί κάποιος: για να συνεχίσει να γράφει κανείς µισό αιώνα, δύο τινά συµβαίνουν: είτε ότι αναµασά τα ίδια είτε ότι έχει πολλά να πει. Στην περίπτωσή µας έχει ισχύ το δεύτερο: ο Βαγγέλης Κακατσάκης έχει πολλά, ενδιαφέροντα και πάντα πρωτότυπα να πει. Και να τα πει µε όµορφο τρόπο, ποιητικά, παραµυθιακά. Ερανίζω εδώ µερικούς τίτλους επιφυλλίδων του: «Καρδιάς αρίφνητες ευκές», «Η οµορφιά θα σώσει τον κόσµο», «Χαίρε, Σταµάτη Αποστολάκη, Άρχοντα της Παιδείας!», «Μέσα στο βράχο σύναξα το γαίµα στάλα-στάλα», «Μάνα, σαν έρθουν οι φίλοι µου…», «Οι Ειρηναίοι της καρδιάς µας», «Τα παιδιά και τα πουλιά».
Η σηµερινή µου λοιπόν «εύφηµη µνεία», για να δανειστώ απ’ αυτόν την έκφραση που πάει να ξεχαστεί, αναφέρεται σ’ έναν άνθρωπο που γεννήθηκε το 1948 στο Νίππος, ένα από τα πιο πράσινα χωριά του Αποκόρωνα. Παρότι καταγόµενος από αγροτική οικογένεια όχι εύπορη, κατάφερε να σπουδάσει στην Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδηµία στην Αθήνα και στη συνέχεια στην Πάντειο Σχολή (σήµερα Πανεπιστήµιο).
Για µια τριετία εργάστηκε στα ιδρύµατα του Ειρηναίου Γαλανάκη στο Καστέλι, που αποδείχτηκαν το τρίτο «πανεπιστήµιο» της ζωής του, όπως φαίνεται και από τις συχνές αναφορές του στον µακαριστό µητροπολίτη. Εργάστηκε 36 συναπτά έτη ως δάσκαλος, ενώ ενδιάµεσα φρόντισε να φοιτήσει και στη µετεκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Παράλληλα για δύο δεκαετίες ασχολήθηκε ενεργά µε τον συνδικαλισµό. Πλην όµως των παραπάνω σπουδών, είχε το χάρισµα του «δασκαλικιού», όπως µαρτυρούν οι µαθητές του κι όπως το έχω διαπιστώσει πολλές φορές κι ο ίδιος.
Το έτος 2015 διοργανώσαµε µε τη Σχολική Σύµβουλο Μαρία Μπαδιεριτάκη τη διηµερίδα «Η Κρήτη και ο πολιτισµός της στην πρωτοβάθµια εκπαίδευση», την οποία παρακολούθησαν περισσότεροι από 500 δάσκαλοι και νηπιαγωγοί, σε Χανιά και Ρέθυµνο. Εκεί είχαµε την τιµή να καλέσουµε µεταξύ άλλων για εισηγήσεις τέσσερις παλαίµαχους εκπαιδευτικούς, τον «αθό της δασκαλοσύνης τω Χανιώ», όπως το διατύπωσε εύστοχα ένας από τους παρευρισκόµενους: τον Σταµάτη Αποστολάκη, τον Βασίλη Χαρωνίτη, τον Τάσο Κόλλια και τον Βαγγέλη Κακατσάκη. Το θέµα της εισήγησής του ήταν «Κουβέντα µ’ ένα ήρωα. Η ιστορία µιας ιστορίας και άλλα τινά». Μας διηγήθηκε το πόσο πρωτότυπα είχαν γιορτάσει µε τα µαθητούδια του στα πρώτα χρόνια της καριέρας του την επέτειο της Μάχης της Κρήτης σ’ ένα µικρό χωριό, στην εσχατιά του νησιού. Υπήρξε µία από τις ευτυχέστερες στιγµές της δικής µου καριέρας αυτή, κατά την οποία είχα την ευκαιρία να τον απολαύσω.
Ας δούµε όµως τώρα κάποιους τίτλους βιβλίων του: «Καζοβάρ» (ποίηση, Φιλιππότης 1987 και επανέκδοση Πυξίδα της Πόλης 2014), «Όταν γίνεις ποίηµα» (ποίηση, Πυξίδα της Πόλης 2013), «Τα γράµµατα της Παναγίας» (ποίηση, Ιερά Μητρόπολη Κισάµου και Σελίνου 2013), «Όπως το ψωµί» (ποίηση, Πυξίδα της Πόλης 2018), «Τα χελιδόνια του µοναχού» (ποίηση, ιδιωτική έκδοση 2020), «Ιχνηλατώντας» (ποίηση, ιδιωτική έκδοση 2021), «Πότες θα κάµει ξαστεριά» (Χανιώτικα Νέα 2021). Σ’ αυτά θα πρέπει να προστεθούν τα προαναφερθέντα δύο βιβλία που προανέφερα, µε τις επιφυλλίδες του.
Τα Χανιά είναι τυχερά που έχουν στο δυναµικό τους τον Βαγγέλη Κακατσάκη να τα ζωντανεύει στον χώρο του Τύπου και του Πολιτισµού εν γένει. ∆εν είναι µόνο αυτά που ανέφερα παραπάνω, είναι και που τα στόλισε µε ραδιοφωνικές εκποµπές στο «Ράδιο Μαρτυρία» και στο «Ράδιο Παρατηρητής». Είναι και που κόσµησε τα περισσότερα στην πόλη επιτελεία παρουσιάσεων βιβλίων κι άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων, διευθύνοντας µε λίγα λόγια αλλά πάντα ουσιαστικά, πρωτότυπα και γλαφυρά. Είναι ακόµα που δεν νοείται εκδήλωση στον Αποκόρωνα χωρίς αυτόν.
Κι είναι και που κάθε Σάββατο στο ένθετο «διαδροµές» διατηρεί µια ολόκληρη σελίδα, µε τον τίτλο «Παιδότοπος», στον οποίο παρουσιάζει εδώ και πολλές δεκαετίες αυθεντικό µαθητικό λόγο. Ίσως να είναι η µοναδική σελίδα στον ελληνικό τύπο που σε εβδοµαδιαία βάση προβάλει τα επιτεύγµατα των µαθητών και των σχολείων τους, και µάλιστα µε εξαιρετική εικονογράφηση και σελιδοποίηση.
Οπωσδήποτε η προσφορά του Βαγγέλη Κακατσάκη είναι µεγάλη, αν µάλιστα αναλογιστεί κανείς ότι πλην των παραπάνω και άλλων πολλών, φροντίζει να διατηρεί έναν εξαιρετικό ιστότοπο (https://petaxta.blogspot.com)
 |
| Ο αθός της Δασκαλοσύνης στα Χανιά |
Όταν το 2012 βρέθηκα στα Χανιά ως σχολικός σύµβουλος, είχα ν’ αντιµετωπίσω επιφυλάξεις και ψυχρότητα, σαν ξένος που εκλήφθηκα. Θεωρήθηκα. «ξενοµπάτης», κι ας είχα ξεκινήσει την καριέρα µου από εκεί (∆ηµοτικό Σχολείο Μελιδονίου Αποκορώνου), κι ας είχα υπηρετήσει στη Σούδα τη στρατιωτική µου θητεία, κι ας υπηρέτησα τα τελευταία τριάµισι χρόνια της καριέρας µου τρέχοντας από τα Χανιά στον Αποκόρωνα κι από εκεί στα Σφακιά. Οφείλω να σηµειώσω ότι πέντε ήταν οι άνθρωποι που µε στήριξαν βήµατά µου, που µε ενθάρρυναν, που µου έδωσαν φτερά: ο Αντώνης Πλυµάκης, ο Σταµάτης Αποστολάκης, ο Βασίλης Χαρωνίτης, ο Χρήστος Χουλιόπουλος κι ο Βαγγέλης Κακατσάκης. Με τον οποίο, όπως και µ’ όλους, «µια φορά φίλος, για πάντα φίλος»!
Να είσαι καλά, άρχοντα της δασκαλοσύνης. Να ξαναβάλεις µπροστά τα δηµοσιεύµατά σου. Να είσαι καλά, να προσφέρεις στον πολιτισµό και να µυρίζεις πάντα φρονιµάδα, σαν τους βασιλικούς σου.
Και «να κουνάς Γέρω ∆άσκαλε στην αιωνιότητα/ το µαντήλι της ∆ασκαλοσύνης./ Να πέφτουν τα χνούδια της νύχτας./ Να τραγουδούν το φως τα πουλιά»!
*Ο Χάρης Στρατιδάκης είναι ∆ρ. Παιδαγωγικής-Ιστορικός Ερευνητής-Συγγραφέας
(Χανιώτικα νέα, Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2026)
https://www.haniotika-nea.gr/myrizoyn-oi-vasilikoi-yrizoyn-ki-oi-varsa-oi-skiagrafontas-ton-vaggeli-kakatsaki/
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
