ΠΟΙΗΣΗ

 ΕΜΕΙΣ

Εμείς δεν κλαίμε

Δεν γελούμε, δεν προσευχόμαστε!
Εμείς πολεμούμε !
Αρπάζουμε στην φούχτα μας
Το σκοτάδι της νύχτας
Και πασχίζουμε να το κάνουμε
Φως!

Βαγγέλης Κακατσάκης   ("Όταν γίνεις ποίημα" , 2013) 

Μαρία Ντούζα (Άγιοι του καλοκαιριού, 4 Ιουλίου 2026)

ΜΑΡΙΑ ΒΟΓΙΑΤΖΑΚΗ  - ΝΤΟΥΖΑ
ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ   

 
Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Ποιήµατα για κάποιους από τους Αγίους που γιορτάζουν µε το καλοκαίρι, µ’ ένα ποίηµα για την Κοίµηση της Παναγίας σε κεντρική θέση, της γνωστής ποιήτριας - εικονογράφου Μαρίας Βογιατζάκη Ντούζα στον σηµερινό πρώτο Παιδότοπο του φετινού Ιούλη. ∆ιανθισµένη µε έξι υπέροχα εικονοποιήµατά της, έξι αγίων που γιορτάζουν αυτόν τον µήνα. Του Αγίου Υάκινθου, του Αγίου Παϊσίου, της Αγία Κυριακής, του Αγίου Αιµιλιανού του Προφήτη Ηλία, του Αγίου Φανουρίου, της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Παντελεήµονα. Μαθήµατα θρησκευτικών και µαθήµατα Πατριδογνωσίας...
Πάντα ωραία ως Ελληνίδα Ποιήτρια, καλή µου φίλη!
Και πάλι και πολλάκις ευχαριστώ σε για τη συνεργασία!

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης

Του Άη Γιάννη του Κλήδονα, του Λιοτροπιού,

του Λαμπαδάρη,του Ριγανά, του Ριζικάρη

(24 Ιουνίου)

Για του Χριστού τον ερχομό στον κόσμο εμιλούσε

και καυτηρίαζε σκληρά, αυτόν π' άνομα ζούσε

(Ηρώδη, Ηρωδιάδα, Σαλώμη)

Την εορτή του έχουμε πολλές φορές τον χρόνο

μα εις τις 24 (Ιούνη) στο Γενέθλιό του είναι των Κληδόνων

Στις πόλεις και εις τα χωριά τα έθιμα τηρούσαν,

του Μάη τα στεφάνια έκαιγαν και τις φωτιές πηδούσαν

Από τα χρόνια τα παλιά πήγαινε ένα κορίτσι

κι έφερνε το "αμίλητο νερό" από τη βρύση,

παραμονή τ' Άη Γιαννιού ο Κλήδονας να γίνει

και το νερό αδειάζανε σε πήλινο λαγήνι,

οι κοπελιές της γειτονιάς, αλλά και οι μεγάλοι

κι έριχνε μέσα στο σταμνί καθείς το "ριζικάρι"

Με κατακόκκινο πανί ήτανε σκεπασμένο,

κάτω απ' τ' άστρα οληνυχτίς να μείνει "κλειδωμένο"

Ανήμερα τ' Αη Γιαννιού, προς τ' απογευματάκι,

η γειτονιά γινότανε όμορφο παρεάκι.

Μικροί, μεγάλοι, κοπελιές, άντρες, γυναίκες, γέροι,

"ανοίγανε" τον Κλήδονα μ' ενός παιδιού το χέρι,

που έβγαζε μέσα απ' το σταμνί, το "ριζικό" καθένα,

ενώ στιχάκια ακούγονταν, με τέχνη καμωμένα

Για τρεις φορές γινότανε, με δίστιχα σταράτα

κι η τρίτη κι η καλύτερη είχε τα "πιπεράτα"

Αγία Μαρίνα η Μεγαλομάρτυς

(17 Ιουλίου)

Ειδωλολάτρες ήτανε κι οι δύο οι γονείς της,

μα εκείνη έγινε μάρτυρας των χριστιανών της πίστης

Από τα δεκαπέντε της για του Χριστού τη Χάρη,

το γάμο δεν εδέχτηκε, ούτε ειδώλων βάρη

Σε πάμπολλα μαρτύρια βρέθηκε το κορμί της,

μα ήταν μεγάλη η πίστη της, μεγάλη κι η αντοχή της

Υπόμεινε καρτερικά την άγρια φυλακή της,

και ξίφος δήμιου έκοψε την άγια κεφαλή της

Η Αγία Παρασκευή

η Οσιομάρτυς & Αθληφόρος

(26/07)

Στη Ρώμη εγεννήθηκε (138-160 μ.Χ.),μέρα Παρασκευή

και τ' όνομά της πήρε ,από τη μέρα αυτή

Χριστιανική η αγωγή, που πήρε απ' τους γονείς της

και χριστιανή παρέμεινε σε όλη τη ζωή της

Όταν απόμεινε ορφανή, εμοίρασε το βιος της

κι έγινε ιεραπόστολος, π' έφερε το χαμό της

Η δράση της προκάλεσε οργή στον Αντωνίνο,

που ήταν αυτοκράτορας εις τον καιρό εκείνο

Αμέτρητα μαρτύρια πέρασε το κορμί της

μα όλα η Αγία τ' άντεξε με δύναμη της πίστης

Σε λέβητα που έβραζε πίσσα μαζί με λάδι

την έβαλε, μα γλίτωσε με του Χριστού τη Χάρη

Την κεφαλή του ο άρχοντας έσκυψε στο καζάνι,

να δει αν βράζει, μα τα δυο τα μάτια του τα χάνει

Η Αγία προσευχήθηκε και του 'δωσε το φως του

και έγινε χριστιανός κι έπαψε ο διωγμός του

Γι' αυτό το θαύμα, έγινε των οπτικών προστάτης

κι είθε να δίνει και σ' εμάς πάντα την εύνοιά της

Εις την Ελλάδα έφτασε κηρύττοντας η Αγία,

μα αποκεφαλίστηκε, δείχνοντας καρτερία

εις τα βασανιστήρια άρχοντα ειδωλολάτρη

και στων Οσιομάρτυρων εγράφτηκε τον χάρτη

Η Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

(15 Αυγούστου)

Θεομητορική τρανή είναι η Εορτή Της,

μέσ' στην καρδιά του Αύγουστου, που 'ναι η Κοίμηση Της.

Τιμάται με λαμπρότητα Κοίμηση και ταφή Της,

κι ύστερα η Ανάσταση και η Μετάσταση Της.

Της Εορτής της Παναγιάς νηστεία προηγείται

και Παρακλήσεις ψάλλονται, Εκείνη ευλογείται

Λαμπρότητα ξεχωριστή έχει αυτή η Σκόλη

κι ως "Πάσχα του καλοκαιριού" την περιμένουμ’ όλοι. 

Τόποι πολλοί,Επιτάφιο στη Χάρη Της στολίζουν,

Εγκώμια της ψάλλουνε, και γλεντοπανηγυρίζουν

Πένθιμη δεν την θεωρούν τη Θεία Κοίμηση Της,

γιατί Μετάσταση έγινε αιώνια στη ζωή Της.

Αγαπημένη όλων μας , είναι η Παναγία

κι αποζητούμε, να 'χουμε δική Της ευλογία.

Σε όποιο τόπο κι αν βρεθείς, μέρα της Κοίμησής Της,

θα πάρεις δύναμη πολλή, από τη δύναμη Της

Άγιος Φανούριος

(27 Αυγούστου)

Αγαπημένος Άγιος για την Ορθοδοξία,

που κάθε χρόνο ευλαβικά τιμά η Εκκλησία

Άγνωστος επαρέμενε για αρκετούς αιώνες,

ως την τυχαία εύρεση ανάμεσα σ' εικόνες

που της δικής του, βρήκανε σ' ανασκαφές στη Ρόδο

κι η εύρεσή της ήτανε μεγάλο, θείο δώρο

Εικονιζόταν ο Άγιος σαν νεαρός στρατιώτης,

σταυρό κρατούσε στο δεξί, λαμπάδα με το φως της.

Εις την εικόνα ολόγυρα ήταν ζωγραφισμένα

τα δώδεκα μαρτύρια, που είχε περασμένα.

Εις το ναό που βρέθηκε τ' άγιο εικόνισμά του,

εκεί τιμάται-ως σήμερα-ακόμη τ' όνομά του.

Έγινε ανοικοδόμηση σ' αυτήν την εκκλησία

στον Άγιο αφιερώθηκε κι εγράφη Ακολουθία.

Μ' αγάπη περιβάλλεται το άγιο όνομά του

κι έθιμο εορταστικό η “φανουρόπιτά” του.

Τάμα την πάν' στη χάρη του, για να τους φανερώσει

χαμένο αντικείμενο ή την υγειά να δώσει.

Πρέπει να μνημονεύεται και του Αγίου η μάνα,

που τα καλά στο σπίτι μας τα φανερώνει πάντα.

Χανιώτικα νέα (4 Ιουλίου, 2026) 

Ευθύβολα και μη...

 ΤΑ ΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

∆εν είναι η πρώτη φορά που από αυτή εδώ τη θέση ασχολούµαστε µε το Γενικό Νοσοκοµείο Χανίων και τις δυσκολίες που αντιµετωπίζει.
Η χθεσινή παρέµβαση του διοικητή του Γιώργου Μπέα, είναι µία γροθιά στο στοµάχι εκείνων που επιµένουν να διαστρευλώνουν την πραγµατικότητα της πόλης, εν γένει της περιφέρειας µας!!
Ο κ. Μπέας, θεωρώ πολύ προσεκτικά και στοχευµένα, ξεκίνησε την τοποθέτησή του σηµειώνοντας ότι «Τα Χανιά δεν είναι γεωγραφικά άγονη περιοχή. Είναι όµως πλέον υγειονοµικά άγονη».
Μόλις πριν από λίγες εβδοµάδες γράφαµε από εδώ ότι το Νοσοκοµείο εξακολουθεί να στέκεται όρθιο χάρη στο φιλότιµο, την αντοχή και την αυταπάρνηση των ανθρώπων του. Η παρέµβαση του διοικητή του αν µη τι άλλο δείχνει ξεκάθαρα πως πια ο κόµπος έχει... σπάσει το χτένι!
Είναι πλέον και επίσηµη παραδοχή της ίδιας της ∆ιοίκησης.
Όχι, τα Χανιά δεν πρέπει να λογίζονται ως ένας εκδροµικός παράδεισος!
Οφείλουµε να δούµε πίσω από τη βιτρίνα της πόλης, την οποία… λυµαίνονται λογής - λογής συµφέροντα αλλά δεν είναι της παρούσης!
Πολλοί είναι εκείνοι οι συµπολίτες µας που νιώθουν πολίτες β’ κατηγορίας και αυτό είναι πλέον µη αµφισβητήσιµο!
Το Νοσοκοµείο Χανίων εκπέµπει SOS! Ένα σήµα κινδύνου όχι βέβαια τωρινό αλλά διαρκές και επιδεινούµενο µέσα στα χρόνια!
Και αν όλοι γνωρίζουµε και υποστηρίζουµε ότι Υγεία, Παιδεία είναι οι βασικοί πυλώνες για µια υγιή κοινωνία, αυτό η κεντρική εξουσία φαίνεται ότι επιτηδευµένα δεν συµπαρστέκεται!
Και µπορεί να έχουµε καταντήσει γραφικοί να επανερχόµαστε συνεχώς στα ίδια και στα ίδια αλλά πώς θα µπορούσε να είναι διαφορετικά αφού µιλάµε για την ίδια τη ζωή µας αλλά κυρίως των παιδιών µας!
Μιλάµε για την ίδια τη ζωή µας!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 1.7.2026) 

ΠΟΙΗΣΗ

  ΟΠΩΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ

Όπως τα κύματα

λειαίνουν τις πέτρες,

παρόμοια κι εγώ,

τώρα που ο αλέκτορας,

αρχίζει να κράζει,

πασχίζω να λειαίνω

τις απουσίες που θέλω να ξεχάσω

και τις παρουσίες που δε θέλω να θυμούμαι…

Όμως, των κυμάτων της σκέψης

οι μικρές θυγατέρες,

που πολλοί τις ονομάζουνε τύψεις,

προσθέτουν μόρια όγκων

στη λεία τους επιφάνεια^.

ακριβώς

όπως τους αλάτινους κόκκους,

που γνωρίζω πως υπάρχουν

στα λειασμένα χαλίκια

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, ( Όταν γίνεις ποίημα", 2013)

Παιδότοπος (Δημ. Σχ. Ναυστάθμου Κρήτης, 27.6.2026)

 ΣΤ' ΤΑΞΗ ΔΒΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

"ΌΤΑΝ Η ΓΝΩΣΗ ΑΠΟΚΤΑ ΣΩΜΑ"

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Στη διανθισµένη µε πρωτότυπα θεατρικά δρώµενα εκπαιδευτική εκδροµή της Στ’ τάξης του ∆ηµ. Σχ. Ναυστάθµου Κρήτης στην Αθήνα, που έγινε λίγο πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς, ο λόγος στον σηµερινό Παιδότοπο. «Ένα ταξίδι εµπειρίας, µνήµης και δηµιουργίας», ο τίτλος του κειµένου που υπογράφουν ο γνωστός και ως δάσκαλος Θεατρικού Παιχνιδιού, διευθυντής του Σχολείου Αριστόκριτος Τοµαζινάκης και οι γνωστές στους αναγνώστες της στήλης δασκάλες τους. Για «µια µοναδική εµπειρία που θα θυµούνται για πάντα», κάνουν λόγο στο κείµενό τους τα παιδιά του πρώτου τµήµατος. Για «ένα ταξίδι γεµάτο εικόνες και όµορφα συναισθήµατα» µας µιλούν τα παιδιά του δεύτερου τµήµατος.
Ωσεί παρών κι εγώ σ’ αυτό το ξεχωριστό ταξίδι, που, µεταξύ των άλλων, «η ιστορία, η τέχνη, η ποίηση και η δηµοκρατία δεν παρουσιάστηκαν απλώς, αλλά βιώθηκαν». Προπάντων ως µαθητής... Πάντα ωραίος ως Έλληνας ∆άσκαλος, Αριστόκριτε! Πάντα ωραίες ως Ελληνίδες ∆ασκάλες, καλές µου συναδέλφισσες!
Καλή συνέχεια στο Γυµνάσιο, καλά µου Εκτάκια!
Κι αν θυµούµαι συνεργασίες σας στον Παιδότοπο...

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος - λογοτέχνης

¨Ενα ταξίδι εμπειρίας, μνήμης και δημιουργίας

Η εκπαιδευτική εκδρομή της ΣΤ΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Ναυστάθμου Κρήτης στην Αθήνα δεν ήταν απλώς μια διαδρομή σε τόπους ιστορικούς και πολιτιστικούς. Ήταν ένα ταξίδι όπου η γνώση απέκτησε σώμα, η ιστορία απέκτησε φωνή και η ομάδα έγινε κοινός ρυθμός.

Σε κάθε σταθμό, οι μαθητές και οι μαθήτριες συμμετείχαν σε δραστηριότητες που σχεδιάστηκαν από τους εκπαιδευτικούς του σχολείου, βασισμένες στη μέθοδο του θεατρικού παιχνιδιού του Λάκη Κουρετζή. Μέσα από την κίνηση, τη φαντασία, τον λόγο και τη συνεργασία, οι χώροι μετατράπηκαν σε ζωντανά πεδία εμπειρίας.

Πρώτος σταθμός ήταν το Σύνταγμα και το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Εκεί, μέσα από ασκήσεις παρατήρησης και βιωματικές δράσεις, τα παιδιά στάθηκαν απέναντι στη μνήμη και στον χρόνο. Άκουσαν τη σιωπή του τόπου, αφουγκράστηκαν το βάρος της ιστορίας και προσέγγισαν έννοιες όπως η προσφορά, ο σεβασμός και η συλλογική μνήμη.

Ακολούθησε η Βουλή των Ελλήνων, όπου η έννοια της δημοκρατίας πήρε μορφή και χώρο. Οι μαθητές γνώρισαν τον θεσμό, παρατηρώντας και κατανοώντας πως η συμμετοχή και ο διάλογος αποτελούν ζωντανά στοιχεία της κοινωνικής ζωής.

Η διαδρομή προς την Ακρόπολη έγινε και η ίδια εμπειρία αφήγησης. Στο παγκάκι του Κωνσταντίνου Καβάφη, το βλέμμα στράφηκε στην ποίηση. Με ερέθισμα το ποίημα «Τα Τείχη», ένα μικρό θεατρικό δρώμενο γεννήθηκε στον δημόσιο χώρο, σαν ψίθυρος που ένωσε τον λόγο με την κίνηση και τη σκέψη με την πόλη.

Στο Μουσείο Ακρόπολης, η αρχαία τέχνη δεν παρέμεινε σιωπηλή. Οι μαθητές κινήθηκαν μέσα στις αίθουσες των Κλιτύων, του Πώρινου Αετώματος και των Αρχαϊκών Έργων, αναζητώντας σχέσεις, μορφές και αφηγήσεις. Στις Καρυάτιδες, ένα δρώμενο εμπνευσμένο από ποίημα του Ιωάννη Πολέμη έδωσε φωνή στις μορφές του μαρμάρου, ενώ στην Αίθουσα του Παρθενώνα η Ζωοφόρος έγινε αφορμή για δημιουργική έκφραση, όπου «η ζωή φέρει» νέες σημασίες μέσα από το βλέμμα των παιδιών.

Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, η ιστορία της νεότερης Ελλάδας αναδύθηκε μέσα από αντικείμενα, εικόνες και ομαδικές δράσεις. Οι μαθητές δεν παρατήρησαν απλώς· συμμετείχαν. Η ιστορία έγινε κοινή εμπειρία, μέσα από παρατήρηση, κίνηση και δημιουργικό λόγο.

Στη Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων (Λ.Α.Ε.Δ.), η τέχνη και η μνήμη συνδέθηκαν με την έννοια της προσφοράς. Οι μαθητές γνώρισαν τον ευεργέτη Πέτρο Σάρογλου, συζήτησαν για αξίες και ιδανικά και στάθηκαν μπροστά σε έργα μεγάλων ζωγράφων όπως ο Γύζης, ο Δούκας και ο Λύτρας, αφήνοντας τα χρώματα να γίνουν αφορμή για σκέψη.

Στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, η ιστορία ταξίδεψε μέσα από την τεχνολογία. Στη Θόλο, η προβολή «Αγία Σοφία – 1500 Χρόνια Ιστορίας» άνοιξε ένα παράθυρο στον χρόνο, όπου η εικόνα, ο ήχος και η αφήγηση συνάντησαν τη συλλογική μνήμη ενός πολιτισμού.

Η εκδρομή ολοκληρώθηκε στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, όπου μέσα από θεατρικά παιχνίδια και ομαδικές δράσεις, τα παιδιά συνάντησαν ξανά τον εαυτό τους μέσα στην ομάδα. Μοιράστηκαν εμπειρίες, συναισθήματα και στιγμές, κλείνοντας το ταξίδι όχι ως τέλος, αλλά ως συνέχεια.

Από την αρχή μέχρι το τέλος, το ταξίδι αυτό λειτούργησε ως ένα ζωντανό πεδίο μάθησης. Η ιστορία, η τέχνη, η ποίηση και η δημοκρατία δεν παρουσιάστηκαν απλώς, αλλά  βιώθηκαν. Και οι μαθητές επέστρεψαν όχι μόνο με γνώσεις, αλλά με εμπειρίες που έγιναν μνήμη, σχέση και εσωτερική αφήγηση. 

Εκπαιδευτική Ομάδα: Τομαζινάκης Αριστόκριτος, Γκίζα Παναγιώτα, Σαπουνάκη Μαρία, Νικολακάκη Άννα , Χριστοδουλάκου Στυλιανή, Γεωργαντά Μαριλένα 

Εντυπώσεις των παιδιών του Στ1

Η εκδρομή μας στην Αθήνα ήταν μια μοναδική εμπειρία που θα θυμούμαστε για πάντα. Μας εντυπωσίασαν η Βουλή των Ελλήνων, το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και το Μουσείο της Ακρόπολης. Ξεχωριστές στιγμές ήταν το θεατρικό δρώμενο στο παγκάκι του Καβάφη με αφορμή το ποίημα «Τα Τείχη» και η δράση στις Καρυάτιδες. Από το ταξίδι με το καράβι ακόμη, μέσα από θεατρικά παιχνίδια και ομαδικές δραστηριότητες, γνωριστήκαμε καλύτερα και γίναμε πιο δεμένοι. Μάθαμε, συνεργαστήκαμε και ζήσαμε εμπειρίες που θα μας συνοδεύουν για πάντα.

Εντυπώσεις των παιδιών του Στ2

Το ταξίδι μας στην Αθήνα ήταν γεμάτο εικόνες, γνώσεις και όμορφα συναισθήματα. Μας άρεσε ιδιαίτερα η προβολή «Αγία Σοφία – 1500 Χρόνια Ιστορίας» στη Θόλο του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού και τα θεατρικά παιχνίδια στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Στη Λ.Α.Ε.Δ. γνωρίσαμε την ιστορία του χώρου, παρατηρήσαμε σημαντικά έργα τέχνης και απολαύσαμε όλοι μαζί το γεύμα μας. Οι δραστηριότητες θεατρικού παιχνιδιού, τόσο στο καράβι όσο και σε όλη τη διάρκεια της εκδρομής, μας έφεραν πιο κοντά, ενίσχυσαν τη συνεργασία μας και έκαναν το ταξίδι πραγματικά αξέχαστο.

Χανιώτικα νέα (Σάββατο,27.6.2026) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-st-taxi-dim-sch-naystathmoy-kritis-otan-i-gnosi-apokta-soma/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

POSOKANEI... H ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Αν δεν µπήκατε ακόµη στην πλατφόρµα posokanei, µπείτε! Τώρα! Αξίζει κάθε δευτερόλεπτο τούτος ο χαµένος χρόνος της χαµένης αξιοπρέπειάς σας! Αν δε είστε συνταξιούχος ή νέος που έχει όλη τη ζωή µπροστά του, εσείς σίγουρα θα το απολαύσετε! Ο καθένας έχει τα όριά του και ο γράφων τα δικά του! Το τόλµησα µόνο για τις ανάγκες του παρόντος! Και ο τολµών... δεν άντεξα! ∆ύο λεπτά maximum! ∆εν παίρνω κι όρκο! Μου αρκούσε αυτός ο χρόνος να κατανοήσω τον παραλογισµό και την “τρελή ευρεσιτεχνία” εκείνων που έστησαν όλο αυτό το ευφάνταστο ψηφιοποιηµένο γιουσουρούµ! Όλα ένα “νέο υπέροχο σύµπαν” όπου… περνάς την ώρα σου και στο τέλος κατάκοπος πας για ύπνο, ζαλισµένος από τις διάφορες τιµολογήσεις σε διαφορετικά σούπερ µάρκετ και πολλές-πολλές φωτογραφίες προϊόντων που ξέρεις ότι ποτέ δεν θα βάλεις στο πραγµατικό καλάθι σου γιατί δεν το αντέχει η... πραγµατική τσέπη σου! Τουλάχιστον είχες την άνεση και τα έβαλες στο ψηφιακό καλάθι σου έτσι για να θυµηθείς τα... πολύ πολύ παλιά!
...Και τούτη η πλατφόρµα µου ξύπνησε θύµησες όπως η mycoast που είχε δηµιουργηθεί ώστε «οι πολίτες να ελέγχουν αν στις παραλίες στις οποίες βρίσκονται, τηρείται η νοµιµότητα των όρων παραχώρησης και να υποβάλλουν σχετική καταγγελία σε περιπτώσεις υπέρβασης των παραχωρήσεων ή αυθαίρετης κατάληψης».
Ίδια συναισθήµατα και µε το posokanei, που µου έφερε ένα πικρό χαµόγελο, σκεφτόµενος ότι όσο κι αν κάνει, η κοροϊδία προς τους ανθρώπους που µετρούν ένα-ένα τα κέρµατά τους για να δουν αν συµπληρώνουν τα απαιτούµενα για να βγει ο µήνας, είναι τελικά συνεχής, και πλέον και ψηφιακά!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 24.6. 2026) 

ΠΟΙΗΣΗ

 Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

«Άνοιγε τους λάκκους εσύ,

τις ελιές εγώ θα τις φυτεύω».

Διαταγή πάντα ο λόγος του πατέρα.

Ίσα ίσα που ανέπνεε,

όπως έστρωνε το χώμα στα δεντράκια.

«Και την καρυδιά εγώ θα τη φυτέψω»,

μου ’πε την άλλη μέρα,

όταν τελειώσαμε με τις ελιές.

«Λένε πως όποιος φυτέψει καρυδιά,

τη βγάζει δεν τη βγάζει τη χρονιά»,

σκεφτόμουν, ενώ άνοιγα το λάκκο.

Μάζευα τα καρύδια εφέτος,

δεκαοχτώ χρόνια μετά το φευγιό του,

και τα θυμήθηκα.

Κοντά σ’ αυτά και πως

στο χρόνο απάνω,

όταν κατάλαβε πως έφτανε το τέλος του,

μια ήταν η χάρη που μου ζήτησε

-με ανάσα από φιάλη οξυγόνου.

Να βρω τον τρόπο,

να τον πάω μέχρι το χωράφι,

για ν’ αποχαιρετήσει τα δέντρα^.

τα τελευταία απ’ τα πολλά που φύτεψε.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

(΄" Όταν γίνεις ποίημα", Εκδ."Πυξίδα της Πόλης", Χανιά, 2013)