ΑΝ...
.jpg)
Οι αρματολοί στ' αρματολίκια τους
Ιθάκη μου η ποίηση
.jpg)
ΣΤ1 ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940
Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Μέσω του Θεατρικού Παιχνιδιού προσέγγισαν την 28η Οκτωβρίου 1940 τα Εκτάκια του ∆ηµοτικού Σχολείου Ναυστάθµου Κρήτης, παραµονές της Ηµέρας του ΟΧΙ των Ελλήνων.
Αφετηρία τους οι στίχοι του Οδυσσέα Ελύτη από το «Άξιον εστί», «Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται µε λιγότερο ουρανό,/ τούτες οι πέτρες δε βολεύονται κάτω από το ξένο µάτι,/ τούτες οι καρδιές δεν βολεύονται παρά µόνο στο δίκιο».
«Η 28η Οκτωβρίου έγινε αφορµή να αναδειχθούν αξίες που παραµένουν ζωντανές και σήµερα», επισηµαίνει η δασκάλα της τάξης Παναγιώτα Γκίζα στο κείµενο που µου έστειλε, το οποίο συνυπογράφουν ο και γνωστός και ως εµψυχωτής Παιδαγωγικής Θεάτρου – Θεατρικού Παιχνιδιού, καλός µου φίλος, διευθυντής του Σχολείου Αριστόκριτος Τοµαζινάκης και τα παιδιά χάριν των οποίων υπάρχουν οι δάσκαλοί τους. Πολλά συγχαρητήρια για την πραγµατικά πρωτότυπη προσέγγιση.
Χρόνια πολλά στους όπου γης Έλληνες!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
«Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό»
Το Στ΄1 τμήμα γιορτάζει την 28η Οκτωβρίου μέσα από το Θεατρικό Παιχνίδι
Πώς μπορούν τα παιδιά να προσεγγίσουν την ιστορία της 28ης Οκτωβρίου όχι μόνο μέσα από τα γεγονότα και τις ημερομηνίες, αλλά μέσα από το συναίσθημα, τη φαντασία, το σώμα και τη συνεργασία; Με αυτό το ερώτημα, οι μαθητές και οι μαθήτριες της ΣΤ΄ τάξης συμμετείχαν σε ένα βιωματικό εργαστήριο Θεατρικού Παιχνιδιού, με αφετηρία τους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη από το «Άξιον Εστί»:
«Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
τούτες οι πέτρες δε βολεύονται κάτω από το ξένο μάτι,
τούτες οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο»
Το ταξίδι ξεκίνησε με παιχνίδια κίνησης και σωματικής έκφρασης. Τα παιδιά περπάτησαν ελεύθερα στον χώρο, πειραματίστηκαν με την κίνηση και έγιναν «δέντρα» που δοκιμάζονται από τον άνεμο. Με το σώμα τους εξέφρασαν την προσπάθεια, τον φόβο, την πίεση, αλλά και τη δύναμη να παραμείνουν όρθια. Έτσι, έννοιες όπως η αντίσταση και η ελευθερία άρχισαν να αποκτούν βιωματικό νόημα.
Στη συνέχεια, ο λόγος έδωσε τη θέση του στην εικόνα και την κίνηση. Τα παιδιά άκουσαν τέσσερα σύντομα, παιδαγωγικά διασκευασμένα κείμενα, εμπνευσμένα από θεματικά μοτίβα και μαρτυρίες παιδιών της περιόδου 1940-1944. Τα κείμενα φωτίζουν διαφορετικές όψεις της καθημερινής ζωής εκείνης της εποχής.
Η σειρήνα και το κρύο: ένα παιδί περιγράφει τον πατέρα που έφυγε για το μέτωπο, τη μητέρα που προσπαθεί να κρύψει την αγωνία της και το κρύο σπίτι.
Η πείνα και το μοίρασμα: ένα παιδί περιμένει στην ουρά για ένα πιάτο συσσίτιο, αλλά αποφασίζει να μοιραστεί το λιγοστό ψωμί του με μια ηλικιωμένη γυναίκα.
Ο φόβος και το φως: ένα παιδί κρύβεται με τη μικρή του αδερφή στη διάρκεια της συσκότισης και προσπαθεί να την καθησυχάσει μιλώντας της για τον ήλιο που θα ξαναβγεί.
Η ελπίδα και η λευτεριά: ένα παιδί βλέπει στους τοίχους της γειτονιάς τη λέξη «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» και αισθάνεται ότι, παρά τις δυσκολίες, η ελπίδα παραμένει ζωντανή.
Τα κείμενα αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν ως ιστορικές πηγές αυτούσιων μαρτυριών, αλλά ως παιδαγωγικά ερεθίσματα για την ανάπτυξη του Θεατρικού Παιχνιδιού.Με αφορμή όσα άκουσαν, οι μαθητές δημιούργησαν ομαδικές εικόνες. Οι λέξεις έγιναν κίνηση, οι εικόνες ζωντάνεψαν και το ιστορικό γεγονός άρχισε να αποκτά ανθρώπινο πρόσωπο. Χωρίς έτοιμους ρόλους και χωρίς προκαθορισμένες λύσεις, τα παιδιά βρέθηκαν μπροστά σε ένα δημιουργικό πρόβλημα:
Η απάντηση δεν δόθηκε από τους μεγάλους. Αναζητήθηκε μέσα από το παιχνίδι, την κίνηση, τη συνεργασία και τον ομαδικό αυτοσχεδιασμό. Οι μαθητές δημιούργησαν τις δικές τους μικρές σκηνικές ιστορίες και ανακάλυψαν στην πράξη πως η δύναμη μπορεί να γεννηθεί όταν ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον.
Το Θεατρικό Παιχνίδι λειτούργησε έτσι ως ένας διαφορετικός δρόμος προσέγγισης της ιστορίας. Τα παιδιά δεν κλήθηκαν απλώς να θυμηθούν γεγονότα. Τους δόθηκε η δυνατότητα να κινηθούν, να φανταστούν, να συνεργαστούν, να αυτοσχεδιάσουν και να αναζητήσουν τα δικά τους νοήματα.
Έτσι, η 28η Οκτωβρίου έγινε κάτι περισσότερο από μια αναφορά στο παρελθόν. Έγινε αφορμή να αναδειχθούν αξίες που παραμένουν ζωντανές και σήμερα: η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη, το θάρρος και η αντίσταση απέναντι στην αδικία.
Στο τέλος, η ιστορική μνήμη συναντήθηκε με το παρόν μέσα από ένα ερώτημα:
«Αν το ΟΧΙ του 1940 μπορούσε να μιλήσει σήμερα, σε τι θα έλεγε ΟΧΙ;
Οι απαντήσεις των παιδιών έφεραν την επέτειο στο σήμερα:
Όχι στον πόλεμο. Όχι στη βία. Όχι στον φόβο. Όχι στην αδικία. Όχι στον ρατσισμό. Όχι στον εκφοβισμό. Όχι στην αδιαφορία. Όχι όταν κάποιος προσπαθεί να μας στερήσει την ελευθερία. Όχι όταν κάποιος αδικείται και όλοι μένουν σιωπηλοί. Όχι στην καταστροφή της φύσης. Όχι στο να μένει κάποιος μόνος όταν χρειάζεται βοήθεια. Όχι σε ό,τι πληγώνει την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Γιατί ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό που μπορεί να μας προσφέρει μια επέτειος: όχι μόνο να θυμόμαστε τι συνέβη, αλλά να αναρωτιόμαστε τι σημαίνει για εμάς σήμερα.
Και τα παιδιά του Στ΄1 τμήματος το εξέφρασαν μέσα από τον στίχο του Ελύτη:
«Τούτες οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.»
Οι εκπαιδευτικοί: Γκίζα Παναγιώτα – Τομαζινάκης Αριστόκριτος
Οι μαθητές/τριες: Αγαλιανού Έλενα, Αυγερίου Βασίλης, Ελτσίδης Γιάννης, Καβρουδάκης Μανώλης, Κατσαρή Μαρία, Κουτσογιαννάκη Ελένη, Κουτσούμπη Μαντώ, Μανιάτης Γιάννης, Μανώλαινα Μαρία, Περδικούλη Νικολέτα, Σαριδάκη Μαρία, Τσιλιγιάννης Αιμιλιανός.
ΟΛΟΗΜΕΡΟ ΔΗΜ. ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
ΧΩΡΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗΣ ΤΟ ΟΛΟΗΜΕΡΟ
Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Το Ολοήµερο Σχολείο δεν είναι µόνο ένας χώρος φύλαξης των παιδιών των εργαζόµενων γονέων. Ούτε µόνο ένας χώρος προετοιµασίας των µαθηµάτων για την επόµενη µέρα. Προπάντων ένας χώρος δηµιουργίας, συνύπαρξης και ανακάλυψης για τα παιδιά είναι. Ένας χώρος που ξεκινά από ιδέες των παιδιών και των δασκάλων τους, που χάριν των µαθητών τους υπάρχουν...
Από τις καλές και γνωστές για τη διαχρονική συνεργασία µας στη στήλη, συναδέλφισσές µου Άννα Νικολακάκη και Τέτα Κολτσάκη που φέτος είναι στο Ολοήµερο του ∆ηµ. Σχ. Ναυστάθµου Κρήτης η επισήµανση.
«Μια ιδέα είναι όταν σε µια σκέψη βάζω και συναίσθηµα». Στέκονται ιδιαίτερα σ’ αυτή τη φράση του αξέχαστου δασκάλου τους στο Θεατρικό Παιχνίδι Λάκη Κουρετζή οι δύο ∆ασκάλες...
Συγχαρητήρια και γι’ αυτή σας τη συνεργασία, καλές µου συναδέλφισσες. Πολύ σας ευχαριστώ και για την αγάπη σας στον Παιδότοπο και για τα καλά σας λόγια…
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης
Το Ολοήμερο ως χώρος δημιουργίας, συνύπαρξης και ανακάλυψης
Τι μπορεί να χωρέσει σε μια ημέρα “σχολική” πέρα από… πολλά μαθήματα; Μια ιστορία που δεν έχει ακόμη γραφεί, ένα παιχνίδι που αλλάζει τους αρχέγονους κανόνες του, μια ζωγραφιά με τρία χρώματα, μια πράξη φροντίδας που κανείς δεν ζήτησε; Το Ολοήμερο δεν είναι απλώς ο χρόνος που μεσολαβεί μέχρι να σχολάσουν τα παιδιά και ούτε μονάχα μια ουσιαστική διευκόλυνση στον ημερήσιο οικογενειακό προγραμματισμό.. Είναι ένας ακόμη παιδαγωγικός χώρος, με τις δικές του ανάγκες και δυνατότητες.
Η μελέτη και η προετοιμασία των μαθημάτων παραμένουν βασική μας προτεραιότητα. Παράλληλα, όμως, θέλουμε ο χρόνος αυτός να προσφέρει στα παιδιά ευκαιρίες να διαβάσουν, να παίξουν, να δημιουργήσουν, να συνεργαστούν και να ανακαλύψουν πλευρές του εαυτού τους. Να μάθουν σταδιακά να επιλέγουν, να διακρίνουν, να οργανώνουν τον χρόνο τους και να σέβονται τους διαφορετικούς ρυθμούς των άλλων. Η αυτονομία δεν χαρίζεται έτοιμη· καλλιεργείται με ελευθερία, όρια και θετική υποστήριξη.
Τετάρτη 14 Οκτωβρίου. Τα πρωτάκια μας τράβηξαν χαρτάκια από το βαζάκι! Μέσα σε μία ώρα, οι ιδέες έγιναν πράξεις — και προλάβαμε να τις δοκιμάσουμε όλες!
Ένα παιδί έγινε αγέρωχο άγαλμα και οι υπόλοιποι προσπάθησαν να το κάνουν να γελάσει χωρίς να το αγγίξουν. Ύστερα πήρε τη θέση του ένα άλλο, κι έπειτα ένα ακόμη, ώσπου όλοι δοκίμασαν τις αντοχές τους! Έπειτα στην επιφάνεια του ασπροπίνακα εμφανίστηκαν παράξενα κτήρια και αμέσως μετά δημιουργήσαμε με κιμωλίες σχέδια φτιαγμένα μόνο με τα βασικά σχήματα. Μαντήλια και υφάσματα μεταμόρφωσαν την παρέα σε ομάδα υπερηρώων και στα βιβλία της γωνιάς φιλαναγνωσίας αναζητήσαμε αστείες εικόνες, επινοήσαμε ζώα που δεν υπάρχουν και τους δώσαμε ευφάνταστα και ιδιαίτερα αστεία ονόματα! Ύστερα σχεδιάσαμε σπίτια πάνω στα σύννεφα και αναρωτηθήκαμε ποιοι να κατοικούν εκεί… Να ναι κάποιος βασιλιάς; Ή ένας άγγελος; Κάποιος είπε πως εκεί ψηλά κρύβεται ένα κοριτσάκι που το λένε “Αλήθεια”...
Μικρές στιγμές, χωρίς θεαματικά αποτελέσματα, που όμως έχουν τη δική τους παιδαγωγική αξία.
Βάζοντας συναίσθημα σε μια σκέψη
Ο αείμνηστος δάσκαλος μας Λάκης Κουρετζής έλεγε συχνά: “Τι είναι μία ιδέα; Μία ιδέα είναι όταν σε μια σκέψη… βάζω και συναίσθημα..”
Ίσως, τελικά, η ομορφιά της σχολικής ζωής να κρύβεται σε τέτοιες απλές συναντήσεις: σε ένα γέλιο που μοιράζεται, σε μια ιδέα που βρίσκει παρέα, σε ένα παιδί που νιώθει πως αυτό που σκέφτηκε έχει θέση ανάμεσά μας. Κι αν καταφέρνουμε να δημιουργούμε λίγο περισσότερο χώρο για όλα αυτά, τότε ο κόσμος —έστω για μια σαρανταπεντάλεπτη σχολική ώρα— μπορεί πράγματι να μοιάζει λίγο πιο όμορφος.
Με σεβασμό και έγνοια
Άννα Νικολακάκη - Τέτα Κολτσάκη (υπεύθυνες Ολοήμερου Ιδ. Δημοτικού Σχολείου Ναυστάθμου Κρήτης)
Σημείωση: Στις φωτογραφίες τα παιδιά από το δεύτερο τμήμα της Α τάξης του Σχολείου μας “επί τω έργω” στο Ολοήμερο… (Ευάγγελος, Γιάννης, Αγγελική, Στέλλα, Γεωργία, Ηλιάννα, Ζωή, Βαλάντης, Ποσειδώνας, Πέτρος)
ΣΤΟΥΣ … ΔΡΟΜΟΥΣ
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Κοινωνική αναταραχή, διάχυτη αγανάκτηση και οργή που ξεχειλίζει. Από την Ιβηρική Χερσόνησο και την Κεντρική Ευρώπη έως και τα Βαλκάνια, οι λαοί έχουν ξεχυθεί στους δρόµους των µικρών και των µεγαλύτερων πόλεων!
Με αιτήµατα ίδια, πάγια και διαρκή που στο παρελθόν τους είχαν βγάλει και πάλι στους δρόµους! Στέγαση, αξιοπρεπείς µισθοί, κοινωνική δικαιοσύνη και ένα καλύτερο αύριο. Αιτήµατα που µοιάζουν αυτονόητα, αλλά εξακολουθούν να παραµένουν ζητούµενα.
Κάπως έτσι ακολουθούµε κι εµείς εδώ τις εξελίξεις. Από σήµερα βγαίνουν στους δρόµους της χώρας φοιτητές, εκπαιδευτικοί και συνταξιούχοι, ενώ όσο πλησιάζουµε προς το τέλος του µήνα, ο κύκλος των κινητοποιήσεων θα µεγαλώνει, µε τη συµµετοχή ολοένα περισσότερων εργαζοµένων.
Και κάπου εδώ επανέρχεται µια σκέψη που έχω εκφράσει και στο παρελθόν: όσα συµβαίνουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, αργά ή γρήγορα, φτάνουν και στη δική µας πόρτα. Όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να ρίξουν στην τοπική µας επικαιρότητα τα προβληµατάκια για τo life style της τοπικής υποκουλτούρας. Τελικά µάλλον πως δεν καταφέρνουν και πολλά!
Τα πραγµατικά προβλήµατα και η αγανάκτηση των ανθρώπων που βλέπουν το εισόδηµά τους να εξανεµίζεται βαραίνουν περισσότερο!
Γιατί όσο κι αν κάποιοι επιχειρούν να στρέψουν αλλού τα βλέµµατα, η πραγµατικότητα δεν κρύβεται. Και όταν τα προβλήµατα παραµένουν άλυτα, αργά ή γρήγορα η αγανάκτηση βρίσκει τον δρόµο της… στους δρόµους! (...)
" ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ" ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
Πολλά, πάμπολλα, τα αγαπημένα μου βιβλία, το πιο αγαπημένο, ωστόσο, αυτό που με σημάδεψε περισσότερο, και ως άνθρωπο και ως δάσκαλο, είναι τα “Ψηλά βουνά” του Ζαχαρία Παπαντωνίου.
Το είχα βρει σ’ ένα παλιό μπαούλο ενός μισοερειπωμένου σπιτιού, δίπλα στο πατρικό μου, στο Νίππος Αποκορώνου, δίχως εξώφυλλο και δεν ήξερα ούτε τον τίτλο του, ούτε τον συγγραφέα του. Σαν χθες με θυμάμαι, 10 χρονών παιδάκι, με “κουρεμένο κεφάλι και πολλά ακούρευτα όνειρα”, να το διαβάζω, στο αλώνι μας, απνευστί, ντάλα μεσημέρι, πάνω στον βολόσυρο…
Επέστρεφα συχνά πυκνά από τότε στις σελίδες του, μην ξέροντας ούτε τον τίτλο του ούτε τον συγγραφέα του. Έπρεπε να γίνω φοιτητής στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία για να μάθω από την καθηγήτρια της Λογοτεχνίας, την αξέχαστη Μαρία Μιράσζεζη, ότι το έγραψε ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου και ότι είχε πρωτοεκδοθεί ως αναγνωστικό της Γ Δημοτικού στο πλαίσιο της Βενιζελικής Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης το 1919, και το 1921 η τότε κυβέρνηση το απέσυρε μαζί με άλλα μεταρρυθμιστικά βιβλία, διατάσσοντας μάλιστα την καύση τους.
Το διάβαζα πάντα στους μαθητές μου σε συνέχειες όταν υπηρετούσα ως δάσκαλος και μου έκανε εντύπωση ότι άκουγαν με ανοικτό το στόμα.
Δεν θα το κρύψω ότι επιμένω ακόμα να επιστρέφω στις σελίδες του. Είναι ένα είδος ευλογίας για μένα να συναντώ τον Ανδρέα, τον Φάνη, τον Πάνο και τα άλλα παιδιά να περνούν το καλοκαίρι τους σε ένα βουνό της Ευρυτανίας, όπου ζούσαν Βλάχοι, να ανακαλύπτουν τις ομορφιές της φύσης και της κοινωνικής ζωής, και να ξαναδιαβάζω “Το τσιριτρό” και τα άλλα επίσης υπέροχα ποιήματα που περιέχει…
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος, λογοτέχνης
Χανιώτικα νέα (Διαδρομές, Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2026
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Κατάπολλα ευχαριστώ τον και υπεύθυνο του Μουσείου Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, δημοσιογράφο των "Χανιώτικων νέων" Δημήτρη Μαριδάκη στο υπέροχο αφιέρωμά του " Συγγραφείς των Χανίων επιστρέφουν στα αγαπημένα τους βιβλία" ( Χανιώτικα νέα - Διαδρομές, 7 Οκτωβρίου 2026
ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ, "Τα Ψηλά βουνά εκδόθηκαν το 1919 και επανεκδόθηκαν το 1921 και όχι βέβαια το 2019 και το 2021, όπως εκ παραδομής γράφτηκε στο δημοσίευμα https://www.haniotika-nea.gr/syggrafeis-ton-chanion-epistrefoyn-sta-agapimena-toys-vivlia/
ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ
.jpg)
Δ' Ε' ΚΑι ΣΤ' ΤΑΞΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ
ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ
Για τις επισκέψεις τους στο Μουσείο Σχολικής Ζωής, στα Νεροκούρου και στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας στην πόλη των Χανίων, όπου γινόταν το 1ο Συμπόσιο Γλυπτικής, που επισκέφθηκαν πρόσφατα, μας μιλούν τα παιδιά των Δ’, Ε’ και Στ’ τάξεων των Εκπαιδευτηρίων ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ στον σημερινό Παιδότοπο.
«Μοναδικές οι εμπειρίες» που απεκόμισαν τα παιδιά απ’ τις δυο αυτές επισκέψεις, μας λένε στον πρόλογό τους οι συνοδοί τους εκπαιδευτικοί. Το προσυπογράφουν τα παιδιά με τα κείμενά τους.
Όταν το Σχολείο δεν κλείνεται στους τέσσερις τοίχους του!... Συγχαρητήρια και γι’ αυτές σας τις δράσεις φίλε διευθυντή των Εκπαιδευτηρίων και καλές μου συναδέλφισσες!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Η σύνδεση της εκπαίδευσης με την τέχνη προσφέρει στα παιδιά πολύτιμες εμπειρίες μάθησης, καλλιεργώντας τη δημιουργικότητα, την κριτική σκέψη και την αισθητική τους αντίληψη. Οι μαθητές από την Δ΄, Ε΄ και Στ΄ τάξη των Εκπαιδευτηρίων Μαυροματάκη στο ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς επισκέφτηκαν δύο χώρους πολιτισμικής αναφοράς.
Στο Μουσείο Σχολικής Ζωής Δ. Χανίων και στην έκθεση «Σαν ερώτημα ανοιχτό…», οι μαθητές ασκήθηκαν τον οπτικό εγγραμματισμό και τη δημιουργική έκφραση μέσα από τη φωτογραφία. Στο 1ο Συμπόσιο Γλυπτικής στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας, είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά γλύπτες που δημιουργούσαν τα έργα τους μπροστά στα μάτια των μαθητών. Θερμές ευχαριστίες στις κυρίες Μαρία Δρακάκη (επιμελήτρια της έκθεσης στο ΜΣΖ), Ελένη Παπαραφτάκη (μουσειοπαιδαγωγό), και Αντωνία Παπατζανάκη (γλύπτρια και συντονίστρια του συμποσίου), στους γλύπτες και στους συνεργάτες τους για τις μοναδικές εμπειρίες που προσέφεραν στα παιδιά και την αγάπη με την οποία τα εμψύχωσαν, ώστε να εκτιμήσουν την αξία της τέχνης και του πολιτισμού στην ποιότητα της ζωής μας.
Οι δασκάλες Μιχαέλα Ζερβουδάκη, Μαρίστα Κουβαριτάκη και ο διευθυντής Κώστας Μανωλάκης.
ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΖΩΗΣ
Στο Μουσείο Σχολικής Ζωής έμαθα πώς ήταν τα σχολεία και τα μαθήματα παλιά. Είδαμε τις τάξεις των μαθητών, τα βιβλία τους, τις ποδιές τους, τα παιχνίδια τους, τις ζωγραφιές και τα έργα τους. Αισθάνθηκα λες και βρισκόμουν στο παρελθόν. Οι φωτογραφίες των μαθητών με τους δασκάλους τους ήταν πολύ διαφορετικές σε σχέση με σήμερα. Καθίσαμε στα θρανία τους και πραγματικά μεταφέρθηκα στο 1990, μαθήτρια στην ίδια τάξη και ηλικία με τη μητέρα μου. Πέρασα φανταστικά!
Κατερίνα
.jpg)
Πήγαμε σε ένα μουσείο που ήταν σχολείο πριν από πολλά χρόνια. Καθίσαμε σε έναν πολύχρωμο κύκλο και σε παλιά σχολικά θρανία. Επιλέξαμε να βγάλουμε τρεις φωτογραφίες: μία για να αποτυπώσουμε τη λεπτομέρεια, μία για να δείξουμε πού βρισκόταν το αντικείμενο στον χώρο και μία μαζί με έναν συμμαθητή μας δίπλα στο αντικείμενο. Μου άρεσε πολύ το μουσείο και οι δραστηριότητες που κάναμε ήταν πολύ διασκεδαστικές. Μπόρεσα να κρατήσω τον δικό μου πίνακα ζωγραφικής και να διαβάσω ένα τετράδιο από παλαιότερες εποχές.
Μανώλης
Στο Μουσείο Σχολικής Ζωής είδαμε πώς ήταν τα παλιά σχολεία. Ο κύριος Κώστας μας έδωσε τάμπλετ και μας άρεσε που βγάλαμε φωτογραφίες: μία μακρινή, μία μεσαία και μία κοντινή. Φωτογραφίσαμε δύο παλιές κούκλες των Ολυμπιακών Αγώνων. Μας άρεσαν μια σφαίρα με όλες τις χώρες και ένα μικρό διαμάντι που πάνω είχε μια κουκουβάγια. Το διαμάντι ήταν διάφανο με πολλές γωνίες. Ήταν ωραία τα τέσσερα δωμάτια με τα διαφορετικά χρώματα!
Μιχάλης και Στέλιος
Η εκδρομή είχε θέμα το πώς ήταν τα σχολεία παλιά και στο μουσείο υπήρχαν μερικά δωμάτια: ένα ασπρόμαυρο με παλιά θρανία και φωτογραφίες, ένα δωμάτιο με έναν πολύχρωμο κύκλο, ένα μπλε δωμάτιο σαν το καρμπόν και το δωμάτιο του Εργαστηρίου “Μελίνα”. Διαλέξαμε πίνακες που μας άρεσαν και κοιτάξαμε τις λεπτομέρειές τους. Το αγαπημένο μου ήταν όταν κοιτάξαμε την υδρόγειο σφαίρα. Ήταν μια πολύ ωραία εκδρομή.
Αρμπέλ
ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑΣ
Σήμερα πήγαμε στο πάρκο Ειρήνης και Φιλίας και καθίσαμε στις κερκίδες. Μας έδωσαν κάτι εικόνες με περίεργα αγάλματα και έπρεπε να τις παρουσιάσουμε, μαντεύοντας πώς μοιάζουν. Μετά πήγαμε να δούμε τους γλύπτες και τα γλυπτά από κοντά. Ρωτήσαμε στους γλύπτες πώς φτιάχνουν τα γλυπτά τους, τι υλικά χρησιμοποιούν κ.ά. Στο σχολείο φτιάξαμε τα δικά μας γλυπτά από άσπρο πηλό.
Στο 1ο Συμπόσιο Γλυπτικής, πρώτα γνωρίσαμε την κυρία Ελένη και μιλήσαμε για τα γλυπτά από μάρμαρο. Μετά πήγαμε να δούμε τα γλυπτά και βάλαμε μάσκες για να μην αναπνέουμε τη μαρμαρόσκονη. Μάθαμε πολλά από τους γλύπτες που δούλευαν τα έργα τους και πήραμε από ένα κομμάτι μάρμαρο Διονύσου πριν φύγουμε.
Χριστίνα
Πήγαμε στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας στο 1ο Συμπόσιο Γλυπτικής. Είδαμε πώς εργάζονται οι γλύπτες. Μοναδική εμπειρία. Οι καλλιτέχνες εκεί με ένα ακριβό μάρμαρο ή σίδερο. Μιλήσαμε με τους γλύπτες και μάθαμε πολλά. Από εκείνο το μέρος θα θυμάμαι πάντα ότι είχα την ευκαιρία να αγγίζω από κοντά αγάλματα τη στιγμή που γεννιούνται.
Βίβιαν
Πήγαμε στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας. Εκεί είδαμε πολλούς γλύπτες. Εκείνη την ώρα έφτιαχναν αγάλματα. Το ένα άγαλμα είχε μία πρασινωπή γυάλινη καρδιά και το υπόλοιπο ήταν από μέταλλο. Ένα άλλο άγαλμα ήταν μαρμάρινο και απεικόνιζε τη φύση που κινδυνεύει, με έναν τοίχο που ήταν μέσα κλεισμένα δύο δέντρα. Το επόμενο άγαλμα ήταν ένας άγγελος και ήταν μαρμάρινο. Το τελευταίο δεν ξέρω τι απεικόνιζε, πάντως ήταν ένας μεγάλος κύβος με ανάγλυφους κύκλους.
Θωμάς
Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 17.10.26)
ΣΤΑ
ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ… ΣΤΙΣ ΤΑΒΕΡΝΕΣ
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Τι χειρότερο µπορεί να µας τύχει άραγε, τώρα που η θέση της πρέσβεως έµεινε κενή! Την είχαµε συνηθίσει την Κίµπερλι! Με τις χολιγουντιανές της εµφανίσεις, την και… γκαλά εντυπωσιακή εµφάνισή της! Μία πραγµατική «κυρία στα µπουζούκια» αλλά εδώ που τα λέµε, µπροστά στη Μαίρη Χρονοπούλου δεν έπιανε µία!
Ο τρόπος που απεπέµφθη και πολύ περισσότερο ο λόγος της αποποµπής της είναι εξόχως... ιδιαίτερος. Και αυτό πρέπει να µας απασχολεί· οι διάφορες συναλλαγές, αλισβερίσια, deals -κατά το αµερικάνικον- που και η ίδια έκανε εκµεταλλευόµενη τη θέση της. Φεύ, ούτε η πρώτη είναι, ούτε η τελευταία.
Το γεγονός ότι µία αµερικανική εφηµερίδα έκανε τις αποκαλύψεις του σκανδάλου και το ότι η Κυβέρνηση Τραµπ έσπευσε να την καρατοµήσει, αυτό όντως είναι πολύ ενδιαφέρον! Μιας και όπως έχουµε αντιληφθεί, η συγκεκριµένη προεδρία Τραµπ, δεν φηµίζεται για την ευαισθησία της! Υπό αυτό το πρίσµα, οι εξελίξεις στην υπόθεση της Αµερικανίδας πρέσβη, αποτελούν µία πολύ… περίεργη υπόθεση.
Πολλά µένει να δούµε και πρώτα απ’ όλα ποιος θα είναι ο αντικαταστάτης της εδώ στα… µπουζούκια και στα ελληνικά ταβερνεία.
∆ιότι τέτοιοι είµαστε και τοιούτοι πρέσβεις µας πρέπουν(;) και µας στέλνουν!
Αγωνία πολίτη για ένα ραντεβού στο Νοσοκομείο μας
Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 14.10.2026)
