Β' ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
ΠΕΝΤΕ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΠΟΚΤΟΥΝ ΦΩΝΗ
Καλοί µου φίλοι, Χριστός Ανέστη!
Μου αρέσουν πολύ οι προσωποποιήσεις που χρησιµοποιούν στις αναστάσιµες εργασίες τους (κείµενα και ζωγραφιές) στον σηµερινό Παιδότοπο, τέλη Μεγάλης Εβδοµάδας, τα παιδιά της Β’ τάξης του ∆ηµ. Σχολείου Ναυστάθµου Κρήτης. Και σ’ αυτά και βέβαια στις δασκάλες τους, την Τζωρτζίνα Κτιστάκη και στην Τέτα Κολτσάκη, τα εύσηµα. Ό,τι πιο αναστάσιµο να «αποκτήσουν» φωνή η στολισµένη εκκλησία, το Άγιο Φως, η Φουρνάρα του Ιούδα, το Πασχαλινό τραπέζι, και το Ευλογηµένο Πρόβατο! Γνώριµες οι φωνές τους που «µας θυµίζουν ότι τα έθιµα δεν είναι µόνο παράδοση - είναι ιστορίες που ζουν µέσα µας και µας γεµίζουν φως», όπως γράφουν στον πρόλογό τους οι δασκάλες τους. Να χαίρεστε τα ∆ευτεράκια σας και να σας χαίρονται, καλές µου συναδέλφισσες!
Καλή Ανάσταση, καλοί µου φίλοι!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης
.jpg)
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Η Β’ τάξη βρέθηκε ξανά σε μια δημιουργική συνάντηση που μύριζε Πάσχα. Στην τάξη μας, όπου τα παιδιά προέρχονται από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας, η συζήτηση ξεκίνησε με αφηγήσεις από τους τόπους καταγωγής τους. Μοιραστήκαμε αναμνήσεις και έθιμα που ξετυλίγονταν σαν πολύχρωμο νήμα και μας έφεραν όλους πιο κοντά. Ύστερα ψάξαμε και γνωρίσαμε πασχαλινά έθιμα της Κρήτης και με οδηγό τη φαντασία μας, τα αφήσαμε να ζωντανέψουν! Η Εκκλησία, το Άγιο Φως, η Φουρνάρα του Ιούδα, το Οικογενειακό Τραπέζι και το Ευλογημένο Αρνάκι απέκτησαν φωνή και αφηγούνται όσα βλέπουν, όσα ακούν κι όσα νιώθουν... Φωνές γνώριμες, που κάθε Πάσχα είναι εκεί και μας θυμίζουν ότι τα έθιμα δεν είναι μόνο παράδοση — είναι ιστορίες που ζουν μέσα μας, μας ενώνουν και μας γεμίζουν φως. Καλό κι ευλογημένο Πάσχα σε όλους!
Οι δασκάλες: Κτιστάκη Τζωρτζίνα, Κολτσάκη Τέτα
Η ΣΤΟΛΙΣΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Είμαι μια μεγάλη, στολισμένη εκκλησία που βρίσκομαι σε ένα βρεγμένο, παλιό χωριό της Κρήτης. Το βράδυ της Ανάστασης γεμίζω με Χριστιανούς που κρατούν λαμπάδες ή φαναράκια και περιμένουν να ακούσουν το χαρούμενο μήνυμα. Μόλις ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» ψάλλουν όλοι μαζί και μοιράζονται το Άγιο Φως από λαμπάδα σε λαμπάδα. Βλέπω τα χαρούμενα πρόσωπά τους, τις ζεστές αγκαλιές τους και τα φιλιά της αγάπης. Ακούω συνέχεια «Χριστός Ανέστη», «Αληθώς Ανέστη» και άλλες γλυκιές ευχές! Τότε όλοι βγαίνουν έξω και κλείνουν τις πόρτες μου, ο παπάς χτυπάει δυνατά την μεγάλη, ξύλινη πόρτα μου και φωνάζει «Άρατε Πύλας!». Μαζί με μερικά ακόμη λόγια ξεκινάει ένας διάλογος που επαναλαμβάνεται τρεις φορές, ώσπου η πόρτα μου ανοίγει διάπλατα και μπαίνουν όλοι μαζί μέσα μου. Με αυτό το έθιμο, οι άνθρωποι θυμούνται τη στιγμή που ο Χριστός άνοιξε τις πύλες του θανάτου και αναστήθηκε! Αναστάσης, Κωνσταντίνα Ν., Στέφανος
ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ
Γεια σας! Είμαι το φωτεινό, ζεστό Άγιο Φως. Γεννιέμαι από ένα θαύμα στη μακρινή Ιερουσαλήμ. Έπειτα ταξιδεύω με ένα αεροπλάνο και φτάνω σε όλα τα μέρη που πιστεύουν στον Χριστό. Το βράδυ της Ανάστασης με παίρνουν οι άνθρωποι με τις στολισμένες, όμορφες λαμπάδες τους ή με τα μικρά φαναράκια τους και φωτίζω το σκοτάδι. Τους ακούω γύρω μου να ψέλνουν δυνατά το «Χριστός Ανέστη». Συνεχίζω το ιερό ταξίδι μου και φτάνω στα σπίτια των ανθρώπων. Εκεί με τον πυκνό, μαύρο καπνό μου φτιάχνω έναν σταυρό στο ανώφλι της πόρτας, για να προστατεύω τις οικογένειές τους. Στο γυάλινο καντηλάκι τους προσπαθούν να με κρατήσουν όσο πιο πολύ μπορούν. Όμως ακόμη κι αν σβήσω πάντα θα τους θυμίζω ότι το φως κερδίζει το σκοτάδι! Αλέξανδρος Κ., Κωνσταντία Χ., Κωνσταντίνος Σ.
Η ΦΟΥΡΝΑΡΑ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ
Είμαι μια καυτή φωτιά! Με λένε Φουρνάρα του Ιούδα. Τώρα πια δεν με ανάβουν σε πολλά μέρη, όμως παλιά με άναβαν σε όλα τα χωριά της Κρήτης. Για πολλές μέρες οι νεαροί μαζεύουν ξερά, χοντρά ξύλα και φτιάχνουν ένα μεγάλο σωρό κοντά στην εκκλησία. Το βράδυ της Ανάστασης με ανάβουν, αφού ακουστεί το «Χριστός Ανέστη». Μέσα μου καίγεται ένα αχυρένιο ομοίωμα του Ιούδα, συμβολίζοντας τη νίκη του καλού. Όλοι οι άνθρωποι μαζεύονται γύρω μου, με καμαρώνουν και εκείνη την ώρα ακούγονται βαρελότα και πυροτεχνήματα, για να μάθουν όλοι το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης! Γιάννης, Κωνσταντίνα Ζ., Οδυσσέας
ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΤΡΑΠΕΖΙ
Είμαι το πασχαλιάτικο, γιορτινό τραπέζι. Φοράω ένα κατακόκκινο, κυματιστό τραπεζομάντηλο και με έχουν στολίσει με όμορφα, μυρωδάτα λουλούδια. Την ημέρα του Πάσχα μαζεύονται γύρω μου οι συγγενείς και τα παιδιά. Τρώνε όλοι μαζί, γελάνε, γλεντούν, συζητούν χορεύουν και παίζουν. Γεμίζω με νόστιμα, λαχταριστά φαγητά και φρέσκες λιχουδιές που έχουν φτιάξει οι οικοδεσπότες. Μυρίζω τα ζυμωτά, μοσχομυριστά καλτσουνάκια, το καλοψημένο, ζουμερό κρέας και τα λαχταριστά, αφράτα τσουρέκια που με τις τρεις πλεξούδες τους θυμίζουν τον τριαδικό Θεό και την ενότητα. Ακούω το σπάσιμο των κόκκινων, πασχαλινών αβγών όπως ακούστηκε ο θόρυβος των βράχων εκείνη την μέρα που αναστήθηκε ο Χριστός.
Αλέξανδρος Γ., Κωνσταντίνος Κ., Πορφύριος, Χρυσή
ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΠΡΟΒΑΤΟ
Είμαι ένα χαρούμενο, γλυκό προβατάκι. Έρχομαι από τα ψηλά βουνά και τις μακρινές πλαγιές. Τώρα πια σε ελάχιστα χωριά της Κρήτης, όπως για παράδειγμα στην Αση Γωνιά Αποκορώνου, μια μέρα μετά το Πάσχα, που συνήθως γιορτάζει ο Άγιος Γεώργιος, πηγαίνω με τα υπόλοιπα αρνάκια στην εκκλησία. Είμαι χαρούμενο, στολισμένο και φοράω μία κίτρινη, γυαλιστερή κουδούνα στο λαιμό μου, το παραδοσιακό λέρι, για την ξεχωριστή, γιορτινή αυτή ημέρα! Μαζευόμαστε όλα μαζί έξω από την εκκλησία, βγαίνει ο πάτερ και μας αγιάζει, για να είμαστε υγιή και παραγωγικά. Εκεί γύρω βρίσκονται πολλοί ακόμα προσκυνητές και οι κτηνοτρόφοι μας αρμέγουν, βγάζουν το φρέσκο μας γάλα και το προσφέρουν σε όλους, για να δείξουν ευγνωμοσύνη στον Άγιο που μας προστατεύει. Βασίλης, Γιώργος, Καρυάτις, Νικολέττα
(Χανιώτικα νέα) Μ. Παρασκευή, 10.4.2026)
.jpg)
.jpg)
