ΠΟΙΗΣΗ

ΛΟΓΟΣ

 Μπορώ

ν’ ανοίξω λαγούμια στην ψυχή μου,

για να κρύψω τις σημαίες του αγώνα.

Μπορώ

να σκάψω τάφους στην καρδιά μου,

για να θάψω βαθιά εκείνα τα όνειρα.

Μπορώ

να τρυπήσω με τα νύχια τα χέρια μου

για να κρατήσω εκείνες τις υποσχέσεις.

Μπορώ

ν’ αντέξω τη λεηλασία της σιωπής.

 

Δεν μπορώ

να λάβω μέρος στη δολοφονία της ελπίδας. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ (ΚΑΖΟΒΑΡ, Γ' Έκδοση, 2014) 

Παιδότοπος (Δημ Σχ, Βαρυπέτρου Χανίων, 16.5.26)

ΔΗΜ. ΣΧ. ΒΑΡΥΠΕΤΡΟΥ ΧΑΝΙΩΝ 

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Για ένα ταξίδι µάθησης και µνήµης στο Ναύπλιο, που έκαναν τα παιδιά της Ε’ και της Στ’ τάξης του ∆ηµ. Σχολείου Βαρυπέτρου Χανίων, στα τέλη του φετινού Μάρτη, ο λόγος στον σηµερινό Παιδότοπο. Για µια «ξεχωριστή» εκπαιδευτική επίσκεψη που σίγουρα θα µείνει για πάντα χαραγµένη στο µυαλό των παιδιών αλλά και των συνοδών τους (δασκάλων και γονέων) που συµµετείχαν. Για µια ακόµα πρωτοποριακή δράση ενός σχολείου που λειτουργεί και λειτουργείται έχοντας ανοιχτά τα παράθυρά του στην κοινωνία, µε διευθυντή τον ιδιαίτερα γνωστό στους αναγνώστες της στήλης Βαγγέλη Παγωνίδη. Πάντα Ωραίοι ως ∆άσκαλοι, καλοί µου συνάδελφοι!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος - λογοτέχνης

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Για ένα ταξίδι µάθησης και µνήµης στο Ναύπλιο, που έκαναν τα παιδιά της Ε’ και της Στ’ τάξης του ∆ηµ. Σχολείου Βαρυπέτρου Χανίων, στα τέλη του φετινού Μάρτη, ο λόγος στον σηµερινό Παιδότοπο. Για µια «ξεχωριστή» εκπαιδευτική επίσκεψη που σίγουρα θα µείνει για πάντα χαραγµένη στο µυαλό των παιδιών αλλά και των συνοδών τους (δασκάλων και γονέων) που συµµετείχαν. Για µια ακόµα πρωτοποριακή δράση ενός σχολείου που λειτουργεί και λειτουργείται έχοντας ανοιχτά τα παράθυρά του στην κοινωνία, µε διευθυντή τον ιδιαίτερα γνωστό στους αναγνώστες της στήλης Βαγγέλη Παγωνίδη. Πάντα Ωραίοι ως ∆άσκαλοι, καλοί µου συνάδελφοι!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ

Στα τέλη Μαρτίου, το Δημοτικό Σχολείο Βαρυπέτρου πραγματοποίησε μια ξεχωριστή εκπαιδευτική επίσκεψη στο μαγευτικό Ναύπλιο, με τη συμμετοχή 41 μαθητών, 4 εκπαιδευτικών και γονέων, που συνόδευσαν με συγκίνηση και ενθουσιασμό αυτή τη ζωντανή εμπειρία μάθησης. Ο καιρός στάθηκε σύμμαχος σε κάθε μας βήμα· ο ήλιος φώτιζε όχι μόνο τα μνημεία, αλλά και τα πρόσωπα των παιδιών,

 που ανακάλυπταν την ιστορία πέρα από τις σελίδες των βιβλίων.

Πρώτη μας στάση αποτέλεσε ο επιβλητικός Ισθμός της Κορίνθου, όπου οι μαθητές αντίκρισαν από κοντά το εντυπωσιακό έργο που ενώνει δύο θάλασσες και χωρίζει δύο κόσμους. Εκεί ξεκίνησε το ταξίδι στον χρόνο, που συνεχίστηκε στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, όπου οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να βιώσουν την απαράμιλλη ακουστική και να «ακούσουν» τους ψιθύρους της αρχαιότητας να ζωντανεύουν γύρω τους.

Στο μουσείο του Ασκληπιείου, η επιστήμη και η μυθολογία ενώθηκαν αρμονικά, ενώ στις Μυκήνες, εκεί όπου ο Αγαμέμνων και ο Ατρέας άφησαν το αποτύπωμά τους, οι μαθητές στάθηκαν με δέος μπροστά στον θησαυρό της ιστορίας. Ο επιβλητικός θολωτός τάφος, γνωστός ως «Θησαυρός του Ατρέα», έγινε αφορμή για συζητήσεις, ερωτήματα και θαυμασμό.

Στο Ναύπλιο, την πρώτη πρωτεύουσα του νεότερου ελληνικού κράτους, η ιστορία απέκτησε πρόσωπο και συναίσθημα. Στο Παλαμήδι, οι μαθητές περπάτησαν στα σκαλιά της ελευθερίας και στάθηκαν σιωπηλοί στο κελί όπου φυλακίστηκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, νιώθοντας το βάρος και το μεγαλείο της θυσίας. Από μακριά, το Μπούρτζι στεκόταν αγέρωχο, φύλακας της ιστορικής μνήμης. Το επισκεφθήκαμε με τη βαρκούλα και αισθανθήκαμε σαν να ζούσαμε σε άλλη εποχή…σε άλλο τόπο…

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε η επίσκεψη στην εκκλησία όπου δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας, μια στιγμή που έφερε τα παιδιά σε άμεση επαφή με τις δύσκολες σελίδες της νεότερης ιστορίας. Στο Πολεμικό Μουσείο Ναυπλίου, όπου λειτούργησε η πρώτη Σχολή Ευελπίδων, με απόφαση του Ιωάννη Καποδίστρια η αφήγηση της εθνικής πορείας έγινε απτή και ουσιαστική. Πώς θα ένιωθε άραγε ο μεγάλος Κυβερνήτης δίπλα στους τοίχους του κτηρίου που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή; Περπατήσαμε στο Κάστρο της Ακροναυπλίας, με την απαράμιλλη θέα όπου ο Στρατώνας Grimani, ο οποίος βρισκόταν σε ερειπιώδη κατάσταση, ανοικοδομείται και μένει γνωστός ως Στρατώνας Καποδίστρια, για να μετατραπεί αργότερα σε φυλακές.

Η φιλοξενία που δεχθήκαμε από τον Μητροπολίτη Αργολίδος Νεκτάριο υπήρξε συγκινητική και βαθιά ανθρώπινη, αφήνοντας σε όλους μας την αίσθηση της αληθινής ελληνικής φιλοξενίας. Παράλληλα, η επίσκεψη στο ΚΠΕ Νέας Κίου και στο παράρτημα του Harvard University στην Ελλάδα διεύρυνε τους ορίζοντες των μαθητών, συνδέοντας το παρελθόν με τη σύγχρονη γνώση και την παγκόσμια προοπτική.

Η εμπειρία ολοκληρώθηκε με αναφορά στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, υπενθυμίζοντας πως η παιδεία και ο πολιτισμός αποτελούν διαχρονικές αξίες που συνεχίζουν να εμπνέουν.

Επιστρέφοντας στα Χανιά, οι αποσκευές μας ήταν γεμάτες όχι από αντικείμενα, αλλά από βιώματα, εικόνες και συναισθήματα. Η ιστορία δεν ήταν πια ένα μάθημα· ήταν εμπειρία, ανάσα και μνήμη. Και αυτή η εμπειρία θα συνοδεύει τους μαθητές μας για πάντα, ως πολύτιμος οδηγός γνώσης και ζωής.

Ο Διευθυντής του Σχολείου Βαγγέλης Παγωνίδης και οι δάσκαλοι Παύλος Τσιχλάκης, Δήμητρα Αποστολίδου και Βιολέτα Τσουμάτου

ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
Στον Ισθμό της Κορίνθου εντυπωσιάστηκα από το βάθος και τη στενότητα του καναλιού. Δεν φανταζόμαστε ότι οι άνθρωποι μπορούσαν να κόψουν τη γη στα δύο για τα πλοία. Γιάννης Μπουρμπάκης- Μάνος Μαυρομάτης- Μπολανάκης Πέτρος Ε1

Στο Θέατρο Επιδαύρου η ακουστική· ακούγαμε ακόμη και ψίθυρο. Το βιωματικό που κάναμε όλοι μαζί (γονείς, παιδιά και συνοδοί) με τα παλαμάκια ήταν ανατριχιαστικό.. Σαν να ζωντάνευε η αρχαία Ελλάδα. Μαζάνη Μαρία Ε1

Στο Ασκληπιείο Επιδαύρου έμαθα πώς θεράπευαν οι αρχαίοι άνθρωποι τους ασθενείς. Συνδύαζαν την ιατρική με τη θρησκεία. Ήταν σαν ένα αρχαίο νοσοκομείο. Ελπίδα Γιανναράκη, Στ

Στις αρχαίες Μυκήνες μπήκαμε σε άλλο κόσμο. Οι τεράστιοι λίθοι και η Πύλη των Λεόντων ήταν απίστευτα. Αναρωτηθήκαμε ποιοι και πώς τα μετέφεραν τότε. Σταματουλάκης Γιάννης- Μποράκης Νίκος Ε2

Ο Τάφοςς του Ατρέα ήταν τεράστιος και εντυπωσιακός. Όταν μπήκαμε μέσα, νιώσαμε μια περίεργη ησυχία και μυστήριο. Σιβαροπούλου Εύα- Πράπα Κωνσταντίνα Ε2

Στο Παλαμήδι η θέα ήταν καταπληκτική και βλέπαμε όλο το Ναύπλιο από ψηλά. Κουνδουράκης Γιώργος- Πισσαδάκης Γιώργος Ε1 και Ε2

Στο κελί του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη νιώσαμε συγκίνηση. Ήταν μικρό και σκοτεινό. Μας έκανε να σκεφτούμε τις θυσίες για την ελευθερία. Αποστολάκης Γιώργος- Χατζημιχελάκης Προκόπης Στ

Μου άρεσε το Μπούρτζι γιατί βρίσκεται μέσα στη θάλασσα. Φαινόταν σαν παραμυθένιο κάστρο. Δανάη Αλυγιζάκη Στ-Γιανναράκη Στέλλα- Κατσαμάκη Μαρία Ε1 και Ε2

Στο Πολεμικό Μουσείο Ναυπλίου υπήρχαν στολές και όπλα από την επανάσταση. Έμαθα πράγματα που δεν είχα καταλάβει από το βιβλίο. Μπαλαντίνος Στέλιος Ε2

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 16.5.2025) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-i-sch-varypetroy-chanion-ena-taxidi-mathisis-kai-mnimis-sto-nayplio/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΜΙΑ ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ

    Γράφει ο Νεκτάριος Ευ.  Κακατσάκης

    Είχα κι εγώ κάποτε επιχειρήσει µια βουτιά στο κενό! Πάνε χρόνια από τότε…
Και πέρασαν έπειτα τα χρόνια, ήρθαν άλλοι καιροί και άλλα χρόνια! Ήρθαν µέρες και νύχτες, κι εγώ όσο περνούσαν και οι θεοσκότεινες νύχτες και οι µαύρες ηµέρες, υπήρχαν πολλές φορές που θυµόµουν εκείνη τη µεγάλη βουτιά µου στο κενό…
«∆εν έχει σηµασία αν από εκείνη τη βουτιά επιβίωσα»! Ίσως και να ‘χει! Υπάρχουν πολλές ηµέρες που την παραπάνω πρόταση την πιστεύω! Υπάρχουν και άλλες που αδυνατώ να πιστέψω ότι την ξεστοµίζω ή έστω τη σκέφτοµαι!
    Η σκέψη αυτή είτε έτσι είτε αλλιώς πάντα παρούσα είναι σαν µια µικρή ή µεγάλη λαβωµατιά, ένα υπαρκτό σηµάδι, µία ουλή µέσα στην ψυχή και στο µυαλό µου!
∆εν θα µπορούσα να είµαι πιο ειλικρινής από αυτά που λέω… ∆εν θα µπορούσα να µην νιώθω µια ιδιάζουσα ενοχή γι’ αυτά που λέω! Τα λέω όµως όχι για να τα διαβάσουν τα παιδιά!     Εκείνα ειδικά που βρίσκονται έµπλεα µες στις µεγάλες χαρές, µες στις τροµερές θλίψεις, µες στους ωκεανούς του άγχους για το αύριο, µες στις νηνεµίες και τις τρικυµίες των πρώτων ερώτων και των µεγάλων ερωτηµατικών!
    Τα λέω για να τα αναλογιζόµαστε κάθε στιγµή οι µεγάλοι και να προσπαθούµε όσο γίνεται -και ακόµη πιο πολύ- να είµαστε εκεί δίπλα σε όλα τα παιδιά, σε εκείνα που µπορούν και µιλούν και σε εκείνα που µένουν σιωπηλά, σε εκείνα που δεν έχουν την… τύχη µε το µέρος τους αλλά µια γριά κακιά µοίρα που τους αποδιώχνει προς τα ερέβη.
    Μια βουτιά στο κενό ούτως η άλλως η ίδια η ζωή, αλλά και µια βουτιά στο κενό τα δύσκολα εφηβικά χρόνια!
    Ώρες ανείπωτης θλίψης, ώρες σιωπής…

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 13,5,2026) 

ΠΟΙΗΣΗ(9 Μαϊου 2026)

 ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ

Οπως έλεγε η μάνα μου.

Οπως έκανε η μάνα μου.

Οπως δούλευε η μάνα μου.

Οπως έδινε δέκα για να πάρει ένα,

 αν το έπαιρνε κι αυτό η μάνα μου.

 Οπως διηγιόταν παλιές ιστορίες η μάνα μου.

Οπως είχε την πόρτα ανοιχτή

στους διακονιάρηδες η μάνα μου.

Οπως κάρφωνε τα νύχια στα χέρια της

 για να μην κλάψει η μάνα μου.

Σε παρατατικό χρόνο η ζωή της μάνας μου. 

Σε παρατατικό που δηλώνει ενεστώτα

(¨Οταν γίνεις ποίημα, 2013) 

. Το ποίημά μου “Ενεστώτας” (ποιητ. Συλλογή “Οταν γίνεις ποίημα”, Χανιά 2013

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Νηπιαγωγείο "Μαυροματάκη", 9 Μαίου 2026)

 ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ "ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ" 

ΜΗΤΕΡΑ, ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΤΑΥΤΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Στη ΜΗΤΕΡΑ, µια λέξη ταυτισµένη µε την αγάπη, είναι αφιερωµένος ο σηµερινός Παιδότοπος, η Ηµέρα της Μητέρας αύριο, δεύτερη Κυριακή του Μάη. Το γνωστό και στους γονείς µα και στους παππούδες και στις γιαγιάδες των σηµερινών νηπιακιών ποίηµα του Γεωργίου Βιζυηνού «Η µητέρα», ήταν η αφετηρία, µα και το όχηµα, για να προσεγγίσουν τα παιδιά του Νηπιαγωγείου των Εκπαιδευτηρίων «Μαυροµατάκη» την «έννοια της λέξης», µιλώντας το καθένα για τη δική του µαµά, τη δική του µάνα, τη δική του µητέρα. Τα εύσηµα στις δασκάλες τους, στην Αναστασία ∆ηµοτάκη και στην Ιωσηφίνα Σειραδάκη. Πολύ τις ευχαριστώ και αυτές και βέβαια τον υπεύθυνο των Εκπαιδευτηρίων, επίσης συνάδελφό µου στη ∆ασκαλοσύνη, Κώστα Μανωλάκη. Χρόνια πολλά σε όλες τις µαµάδες!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,δάσκαλος - λογοτέχνης

Το κολάζ των μαμάδων

ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΛΕΞΗ “ΜΗΤΕΡΑ”

Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, τη δεύτερη Κυριακή του Μάη, διαβάσαμε το

ποίημα του Γ. Βιζυηνού «Η μητέρα» και προσεγγίσαμε την έννοια της λέξης,

μια λέξη πολυσήμαντη και συνώνυμη με την αγάπη...

Πώς να πειράξω τη μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

Πώς ν’ αρνηθώ ή ν’ αναβάλω

ό,τι ορίζει κι απαιτεί,

αφού στη γη δεν έχω άλλο

κανένα φίλο σαν αυτή;

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της

με είχε βρέφος απαλό,

με κάθιζε στα γόνατά της

και μ’ έμαθε να ομιλώ.

Αυτή με τρέφει και με ντύνει

όλο τον χρόνο που γυρνά,

και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,

σαν αρρωστήσω, ξαγρυπνά. […]

Αναλύσαμε το ποίημα και ανακαλύψαμε τα συναισθήματα που αυτό γεννά. Πόσες

εικόνες του καθημερινού ρόλου της μητέρας χωρούν μέσα σε λίγους μόνο στίχους! Οι

μικροί μαθητές έκαναν τις συνδέσεις με την προσωπική τους εμπειρία: Ξαφνικά ήταν

σαν η μαμά του κάθε παιδιού να κρύβεται μέσα στους στίχους του ποιήματος.

Στέφανος

Πώς ένιωσες όταν άκουσες αυτό το ποίημα;

«Το ποίημα μ’ έκανε να συγκινηθώ, γιατί η μαμά του ποιητή τον φρόντιζε» Σύλβια

«Ένιωσα λύπη, γιατί δε θέλω να κλαίνε οι μαμάδες» Ιωάννης

Κάθε παιδί ανακάλεσε στιγμές με τη δική του μητέρα και τις αποτύπωσε στο χαρτί με

χρώματα και σχήματα. «Πώς προσπαθεί για το καλό σου η δική σου μαμά; Πώς σου

δείχνει ότι σε αγαπά;» Οι απαντήσεις δόθηκαν όχι μόνο με λόγια, αλλά και μέσα από

ζωγραφιές γεμάτες καρδιές και κοινές στιγμές.

Η δράση μας ολοκληρώθηκε με μια ομαδική εργασία «Το Κολάζ των Μαμάδων».

Κάθε παιδί ζωγράφισε τη δική του μαμά, την έκοψε με προσοχή και την τοποθέτησε

δίπλα στις υπόλοιπες, συνθέτοντας ένα πολύχρωμο σύνολο γεμάτο αγάπη. Κάπως

έτσι, μέσα από δεκάδες μικρές, διαφορετικές μορφές, γεννήθηκε μια μεγάλη εικόνα:

Η μητέρα ως καθολική αξία. Γιατί, όσο ξεχωριστή κι αν είναι η κάθε μαμά, όλες

ενώνονται σε κάτι κοινό — στην άνευ όρων αγάπη που προσφέρουν καθημερινά.

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες!

Ματθαίος 

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ

«Η μαμά μου μουύ δίνει να φάω. Με ταΐζει, όταν θέλω βοήθεια και μου φτιάχνει το

ρύζι, το αγαπημένο μου φαγητό. Με ρωτάει αν μου αρέσει. Μου αρέσουν τα φαγητά

της μαμάς!» Σαμίρα

«Η μαμά μου με φροντίζει όταν αρρωστήσω. Με πηγαίνει στο κρεβάτι και με

χαϊδεύει, μου βάζει θερμόμετρο, μου δίνει και σιροπάκι. Κοιμάται μαζί μου και μου

λέει παραμύθια» Νόνη

Μαρία 

«Η μαμά μου με αγκαλιάζει όταν χτυπάω και με φιλάει. Μου βάζει τσιρότο και μετά

με κάνει σιγά σιγά μπάνιο. Μου λέει αν πονάω και να προσέχω, να μην τρέχω μέχρι

να κλείσει η πληγή» Αλέξανδρος

«Η μαμά μου λέει τι να κάνω αλλά δε μου φωνάζει. Μου μαθαίνει να μη χτυπάω τους

άλλους, να μην τσακώνομαι και να μοιράζομαι όλα τα παιχνίδια μου. Αν κάνω κάτι

λάθος μου λέει ότι είναι λάθος αυτό και πρέπει ν’ αλλάξει η συμπεριφορά μου»

Γιάννης

Κωνσταντίνα 

«Η μαμά με αγκαλιάζει όταν γυρίζει απ’ τη δουλειά. Μου λέει «σ’ αγαπώ» και μετά

παίζουμε μαζί. Νιώθω χαρούμενος να βλέπω τη μαμά μου και να παίζουμε»

Ματθαίος

«Όταν είμαστε μαζί με τη μαμά στο σπίτι και περνάμε χρόνο μαζί νιώθω αγάπη.

Παίζουμε παιχνίδια, κάνουμε κατασκευές και αστεία πράγματα. Δηλαδή, κάνουμε τις

γατούλες όταν πάμε βόλτα και γελάμε» Μαρία

«Η μαμά με φροντίζει κάθε μέρα. Μια μέρα μου πήρε ένα δώρο που ήταν

δεινόσαυρος και μου άρεσε πολύ. Μετά μου έδωσε άλλα τρία δώρα και έδωσε και

στον μπαμπά. Πάντα με αγαπάει η μαμά και εγώ την αγαπώ όπως με αγαπάει και

εκείνη» Στέφανος

«Η μαμά κάθεται στην πολυθρόνα με τις κάλτσες και τα ρουχαλάκια της και με

κρατάει και μου κάνει αγκαλίτσες και φιλάκια. Νιώθω πολύ ωραία όταν είμαι στην

αγκαλιά της. Η μαμά με αγαπάει πάρα πολύ και μ’ αφήνει να κάνω τα περισσότερα

πράγματα που θέλω. Ακόμα και όταν μαλώνουμε μου λέει ότι δεν αλλάζει η αγάπη

μας» Γεωργία

Γεωργία

«Η μαμά με πάει βόλτα όπου θέλω και μέχρι να φτάσουμε παίζουμε το παιχνίδι με τα

σήματα. Τα βλέπουμε στον δρόμο και λέμε ποια ξέρουμε. Με κάνει αγκαλιές, μου

δίνει φιλιά και μου λέει σ’ αγαπώ πάρα πολλές φορές. Νιώθω αγάπη όταν είμαι με τη

μαμά και χαμογελάω» Κωνσταντίνα

Οι νηπιαγωγοί Αναστασία Δημοτάκη και Ιωσηφίνα Σειραδάκη

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-nipiagogeio-ekpaideytirion-mayro-ataki-mitera-mia-lexi-taytismeni-me-tin-agapi/

(Χανιώτικα νέα, Σάββατο 9 ΜΑΪΟΥ 2026) 

Ευθύβολα και μη...

 ΛΑΟΣ ΚΑΙ... ΚΟΛΩΝΑΚΙΑ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Η ταλαιπωρία που υπέστησαν όσοι θέλησαν να χρησιµοποιήσουν τον ΒΟΑΚ την περασµένη ∆ευτέρα, είναι άνευ προηγουµένου! Τις πταίει αν όχι -για µία ακόµη φορά- η παροιµιώδης ασυνεννοησία όλων εκείνων που µας… διαφεντεύουν. Εµπρός αδέλφια να φτιάξουµε άλλη µία Επιτροπή να ασχοληθεί και να ερευνήσει το θέµα! Αφού έχουµε το know how… των Επιτροπών!
Πάντως αν δεν ήταν για κλάµατα η περίπτωση -και αυτή η περίπτωση- θα το ‘γραφα το... ελαφρύ ευθυµογράφηµα!
Όµως, στην εποχή των drones, των gps, των κινητών τηλεφώνων, του internet, πώς το καταφέρνουµε ρε παιδί µου να µην µπορούµε να συνεννοηθούµε; Μήπως καίµε µαζούτ; Πιστεύω τελικά, πως δεν έχει να κάνει µόνο µε την ανοργανωσιά µας! Σε ένα τόπο όπου κουµάντο κάνουν οι δυνατοί, αυτοί που δεν υπολογίζουν παρά τον εαυτό τους και τα µεγάλα αφεντικά, είναι φυσικό να µην τους ενδιαφέρει το πόπολο! Έχω δε την αίσθηση ότι σε πολλές περιπτώσεις χαίρονται και επαίρονται να το εµπαίζουν αφού δεν πρόκειται να ελεγχθούν ή να κληθούν να πληρώσουν τις αβλεψίες, τις αστοχίες, την ασυνεννοησία τους! Ειδικά τα τελευταία χρόνια µοιάζει επικρατούσα η νέα πολιτική αντίληψη, που προσιδιάζει στην τραµπική νοοτροπία που δυστυχώς έχει πέραση!
Εποµένως, όσο και να αγανακτείτε, το ίδιο που σας κάνει! Ας αρκεστούµε στα ηµίµετρα και στις λύσεις του... ποδαριού! Κι όσο για όσους ταλαιπωρήθηκαν τη ∆ευτέρα στον Β.Ο.Α.Κ., ήσαστε απλά... άτυχοι που βρεθήκατε σε λάθος ώρα στον λάθος τόπο!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 6.5, 2026) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ ΤΟΥΣ;

 Στέρεψε το λάλον ύδωρ;
Ένα κι ένα κάνουν πάντα δύο;
Οι μέρες δεν ξαναβγαίνουν περίπατο;
Δεν ανοίγουν με τίποτα οι κλειστές πόρτες;
Όλα τα κλαδιά είναι ψηλά για τα καλάθια μας;
Το φεγγάρι σταμάτησε να πίνει νερό απ’ τα πηγάδια;
Δίχως ερωτηματικά τα τσουλούφια των παιδιών;
Δίχως ποίηση τα ποιήματα των ποιητών;

Στις προσταγές τους;

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ("ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ")

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ(Πρωτομαγιά, Παρασκευή, 1 Μαίου 2026)

 ΣΤ1 ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ 

Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο και καλό µήνα!
Έξι ποιήµατα για την Πρωτοµαγιά, σήµερα! Για την Πρωτοµαγιά των λουλουδιών, µα και την εργατική Πρωτοµαγιά. Το καθένα µε τη ζωγραφιά του, έργα των Εκτακιών του ∆ηµ. Σχ. Ναυστάθµου Κρήτης. Ένα µεγάλο, εκ µέρους µου, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και σ’ αυτά και βέβαια στη δασκάλα τους, τη γνωστή στους αναγνώστες της στήλης, φίλη µου Άννα Νικολακάκη που α(υ)ποδέχτηκε µε ενθουσιασµό την πρότασή µου. «Για κάθε ποίηµα δόθηκε από εµένα µόνο µια γενική κατεύθυνση - πρόταση στα παιδιά που αφορά σ’ έναν καλλιτέχνη ή σ’ ένα ρεύµα», µου γράφει, µεταξύ των άλλων, στο συνοδευτικό της σηµείωµα. Για τα ποιήµατα δεν έχω να πω τίποτε, γιατί µιλούν µόνα τους και βέβαια γιατί µιλά η έµπνευση των παιδιών στις αντίστοιχες ζωγραφιές τους.
Υποδεχθείτε, όπως του ταιριάζει τον Μάη, καλοί µου φίλοι!

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος - λογοτέχνης

Του Μαγιού ροδοφαίνεται η μέρα ,

που ωραιότερη φύση ξυπνάει

και την κάνουν λαμπρά και γελάει

πρασινάδες , αχτίνες , νερά.

Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι ,

παιδιά κι άντρες , γυναίκες και γέροι.

Ασπροντύματα , γέλια , και κρότοι ,

όλοι δρόμοι γιομάτοι χαρά.

Ναι χαρείτε του χρόνου την νιότη ,

άντρες , γέροι , γυναίκες παιδιά.

Διονύσιος Σολωμός, “Πρωτομαγιά”

Λουλούδια ας διαλέξουμε και ρόδα και κρίνα

κι ελάτε να πλέξουμε στεφάνια από εκείνα.
Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη!

Τ’ αηδόνια συμφώνησαν της γης αγγελούδια

και βρήκαν και τόνισαν καινούργια τραγούδια.

Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη!

Η θάλασσα γίνεται Καθρέφτης και πάλι

Το κύμα της χύνεται Κι ο φλοίσβος του ψάλλει.

Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη

Χορεύει το πρόβατο τ’ αρνάκι βελάζει

κι απ’ τον αγκαθόβτο δροσούλα σταλάζει.
Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη!

Ιωάννης Πολέμης, “Πρωτομαγιά”

Ένα πράσινο βιβλίο

γράφει ο Μάης για παιδιά.

Οι τελείες είναι κεράσια

και οι λέξεις του κλαδιά.

Και το αγέρι το μοιράζει 

σε περβόλια και αυλές.

Σκιές οι εικόνες τρεμουλιάζουν

Στις σελίδες τις χρυσές.

Ένα πράσινο βιβλίο

– άνθη, φύλλα κι ευωδιά –  

Γράφει ο Μάης,

και ξαναγράφει για παιδιά.  

Ρένα Καρθαίου, “Μάιος”

Στα ωραία νησιά, στα τραγικά νησιά, στα εννιά

ερμονήσια

μελαχρινά τα ροσμαρίνια, ολόξανθα τα σπάρτα,

περίσσια, κι ανασταίνουνε σπάρτα και ροσμαρίνια.

Κι ο Μάης ο λάγνος βασιλιάς με το Φεγγάρι πλέκει

παθητικές κι αχόρταγες αγάπες μεθυσμένες

από τ’ ασώπαστα πουλιά κι από τα περιγιάλια

τα θρακικά, τα μουσικά και ακοίμητα, που ο γήλιος

ο ανατολίτικος αδρύς τα ζει και τα πυρώνει.

Παθητικές και αχόρταγες αγάπες μεθυσμένες,

από τα παναρμονικά κομμάτια που του παίζουν

του γαυριασμένου βασιλιά του Μάη για ν’ απολάψη

το πάθος του με τ’ όμορφο παιδόπουλο Φεγγάρι,

τα μαστιχόδεντρα, οι μυρτιές, οι κουμαριές, τα βάτα,

και τα πρινάρια κ’ οι αγριλιές και τα κρουστά τα πεύκα,

που χάιδεμα είν’ η σκέπη τους και μπάλσαμο η πνοή τους,

κι ό,τι χλωρό σιγολαλά, φουντώνει, ισκιώνει, σειέται.

Κι ανάμεσα στα πράσινα τα γλυκοφιλημένα

της αύρας που του λιοπυριού μερεύει την αψάδα,

να η Πρώτη! να ο ξερόβραχος, και σάμπως ποτισμένος

από το αίμα μιας πληγής που στάει, δεν κλει, από χρόνια.

Κωστής Παλαμάς Από τη “Φλογέρα του βασιλιά”

Πήραμε τα σπίτια σειρά και δεν είχαν

ένα ρόδο στα τζάμια τους. Περπατώντας ακούσαμε

τις φωνές των παιδιών, μουσκεμένες, παράφωνες,

γιομάτες ραγίσματα. Οι μηχανές απειλούσαν

στα εργοστάσια τους φίλους μας – κ’ ύστερα,

τόσα χέρια στον κόσμο, χωρίς λίγο χώμα,

να φυτέψουν το σπόρο τους, να πλάσουνε κάτι,

να δέσουν το εγώ τους με τούτο τον κόσμο,

με τούτο το φως. Κι’ απάνω τους, έτοιμο

το κοβάλτιο. Το μαύρο του στόμιο

χάσκει σαν άβυσσο – έχει

της γης όλη απέναντι.

  (Υπάρχουν σοφοί

που σκάφτουν στον ήλιο με ακάθαρτα χέρια.

Μην εμπιστεύεσαι. Μόνο η αγάπη

  είναι σοφή).

Νικηφόρος Βρεττάκος, ”Πρωτομαγιά σε ατομική εποχή”

Εδώ πέσαμε . Παιδιά του λαού . Γνωρίζετε γιατί .
Γυμνοί , κατάσαρκα φορώντας τις σημαίες ,
-η Ελλάδα τις έραψε με ουρανό και άσπρο κάμποτο -.
Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα .
Είδατε τα πουλιά , που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες
αγγίζοντας με τα φτερά τους ,τον ανατέλλοντα πυρφόρον .
Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς ν’ανοίγουνε στο μέλλον .
Εμείς , μερτικό δε ζητήσαμε ….Τίποτα …Μόνον
θυμηθείτε το : αν η ελευθερία
δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας ,
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα . Γεια σας .

Γιάννης Ρίτσος, “Σκοπευτήριο Καισαριανής”

Εγώ θα μείνω με τους εργάτες να τραγουδήσω
(…) για των ψαράδων τον ωκεανό,
για το ψωμί των παιδικών μας αηδονιών,
και για την αγροτιά και για τ’ αλεύρι μας,
τη θάλασσα, το ρόδο και το στάχυ,
τους σπουδαστές, τους ναύτες, τους φαντάρους,
για όλους τους λαούς σ’ όλους τους τόπους,
για τη λυτρωτική τη θέληση
των πορφυρών λαβάρων της αυγής.
Πάλεψε πλάι μου,
κι εγώ θα σου χαρίσω τα όπλα όλα της ποίησής μου

Πάμπλο Νερούδα , “Εγώ θα μείνω με τους εργάτες να τραγουδήσω”

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 1 Μαϊου 2026) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-st1-dim-sch-naystathmoy-kritis-i-protomagia-ton-loyloydion-kai-ton-ergaton/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ (Τετάρτη,29.4. 26)

Κωστής Λιατάκης: ένας σπουδαίος καλλιτέχνης του τόπου µας

Κατηφορίζοντας για τη Σπλάντζια, Σάββατο βράδυ, µε προορισµό τον Ναό του Αγίου Ρόκκου, όπου είχε στηθεί η Έκθεση µε τίτλο “Ό,τι διαµορφώνουµε, µας διαµορφώνει”, οµολογώ ότι δεν περίµενα, να έρθω αντιµέτωπος µε την Θεά Ουσία µιας… ζήσης ταγµένης στην υπηρεσία της πραγµάτωσης του Ονείρου, του Φαντασιακού, του Γήινου, του Μεταφυσικού αλλά κυρίως του βαθιά ανθρωπιστικού και ανθρώπινου, µέσα από τη συνδιαλλαγή µε τα υλικά που δουλεύει ένας σπουδαίος αλλά άγνωστος Χανιώτης καλλιτέχνης - εικαστικός, ο Κωστής Λιατάκης. Ό,τι συνέβη, µέσα σε εκείνο τον υπέροχο µικρό χώρο ήταν µία εµπειρία πολύ ξεχωριστή! Βρέθηκα ενώπιος ενωπίω µε επιλεγµένα εκθέµατα, µικρά και µεγάλα, που όµορφα τοποθετηµένα µέσα στον χώρο από τον επιµελητή της Έκθεσης Γιάννη Γρηγορίου Μαρκαντωνάκη, συνοµιλούσαν µε τον χώρο αλλά και µε τον επισκέπτη! Επρόκειτο για µία παράφορα έντονη “συνοµιλία”, που ενδεχόµενα υποβαλλόσουν και εξαιτίας της ίδιας της ονοµασίας τους, όπως η “κραυγή” φτιαγµένη σε πλατανόριζα ή το “δάκρυ” από πέτρα και ελιά, ή η ‘‘Βαβέλ’’ από πλάτανο… Ήταν σαν ένα νότιο παλαιοχωρίτικο αγέρι που σε αγκαλιάζει εξ ολοκλήρου, όχι για να σε εγκλωβίσει αλλά να σε απελευθερώσει, να σε κάνει να αφουγκραστείς, να προβληµατιστείς, κυρίως όµως να αναλογιστείς τα σπουδαία, πρωτόγονα - πανανθρώπινα ερωτήµατα που απασχόλησαν και απασχολούν µεγάλους διανοητές! Η... περιήγηση στον µικρό αυτόν χώρο, ω του θαύµατος, µε κράτησε επί πολλή ώρα!

Τελικά αυτή δεν είναι η ουσία και η αξία ενός έργου! Να µπορεί να σε συναπάρει, και να µην θέλεις να το αποχωριστείς! Η Έκθεση, που κράτησε από τις 18 έως τις 25 Απριλίου, οπωσδήποτε πρέπει να ξαναπαρουσιαστεί! Εξάλλου, το υλικό που έχει ο Κωστής Λιατάκης στο ησυχαστήριο - ορµητηριό του στην Παλαιόχωρα, είναι τεράστιο όπως πληροφορήθηκα.

Τελικά ναι, ό,τι διαµορφώνουµε, µας διαµορφώνει, και ο αυτοδίδακτος γλύπτης εικαστικός Κ.Λ., µε τα έργα του το αποδεικνύει!

Στο µυαλό µου ωστόσο αιωρείται ακόµη µία από εκείνες τις στιγµιαίες σκέψεις που γεννήθηκαν το βροχερό εκείνο Σαββατιάτικο βράδυ εντός του Αγίου Ρόκκου· πως ο Κωστής Λιατάκης είναι ο ίδιος αποτέλεσµα των σπουδαίων έργων του!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 29. 4. 2026) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΥ

Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, 

τώρα π’ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζ’ η γη χορτάρι.

Άλλοι λένε ότι το τραγούδησε,

πριν αρχίσουν να τον σουβλίζουν 

ζωντανό οι Τούρκοι

στην Πλατεία της Λαμίας

κι άλλοι ότι το ψιθύρισε, 

λίγο πριν ξεψυχήσει.

Τους ακούει από το Πάνθεο των Ηρώων

που τον τοποθέτησαν, 

και οι μεν και οι δε, 

ο Αθανάσιος Διάκος. 

Το ξέρει ότι δεν είναι δικά του λόγια,  

ωστόσο, του αρέσει 

που τα έβαλαν στο στόμα του-

ήθελε να τα είχε πει. 

Κι όπως τα κλαδιά που άνθιζαν τότε-

τα κλαδιά ενός ασπάλαθου ήταν-     

χαμογελά. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

"Τα χελιδόνια του μοναχού",  Β' Έκδοση , 2020