Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010


ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ


Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

'Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι το καθεστώς της στοχαστικότητας και της αυτοστοχαστικότητας. Δηλαδή είναι το καθεστώς όπου η Κοινότητα μπορεί να συλλογίζεται τι θέλει, πώς το θέλει και γιατί το κάνει· η Κοινότητα, όχι ένα άτομο ούτε ένα κόμμα, η Κοινότητα'...

ΠΕΣ ΤΑ... Χρυσόστομε! Τ’ Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου (όσοι τυχόν δεν το ξέρετε, μάθετέ το) σήμερα και γι’ αυτό η κλητική προσφώνηση. Το προηγούμενο, ωστόσο, 'πεταχτό' δεν είναι ρήση του εν λόγω Αγίου, αλλά απόσπασμα από το βιβλίο του Κορνήλιου Καστοριάδη 'Εξουσία, πολιτική, αυτονομία'. Μέρες τώρα το έχω βρει στο 'Ημερολόγιο' του 2011 της εφ. 'Χριστιανική' και το φύλαγα για σήμερα, παραμονή του 2ου γύρου των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών. Συνέπεσε να είναι και η γιορτή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Πες τα... Χρυσόστομε Κορνήλιε, λοιπόν!

ΝΑ ΠΟΥΜΕ, για όσους τυχόν δεν το ξέρουν, ότι ο αποκληθείς και φιλόσοφος της αυτονομίας Κορνήλιος Καστοριάδης (1922 - 1997) υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές αλλά και ψυχαναλυτές του 20ού αιώνα. Και ότι έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στο Παρίσι και οι απόψεις του γνώρισαν μεγάλη απήχηση στους επαναστατικούς κύκλους της εποχής...

ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν πρέπει να συλλογίζεται ούτε ένα άτομο, ούτε ένα κόμμα, αλλά η Κοινότητα, λοιπόν! Ας το έχουν αυτό υπόψη τους, οι νέοι 'κοινοτικοί' (δημοτικοί και περιφερειακοί) μας άρχοντες. Αμα τη αναλήψει των καθηκόντων τους.

'ΤΟΥΤΗΝ την Πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι... Είμαστε εις το 'εμείς' και όχι εις το 'εγώ'. Και εις το εξής να μάθωμεν να φτιάξωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί'. Αναφορά και στον μπάρμπα - Γιάννη Μακρυγιάννη, σήμερα.

ΟΠΟΥ και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί,/ όπου και να θολώνει ο νους σας,/ μνημονεύετε Διονύσιον Σολωμόν/ μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη', μας παραγγέλνει στο 'Αξιον Εστί' του ο Οδυσσέας Ελύτης. Και Κορνήλιον Καστοριάδη και Ιωάννη Μακρυγιάννη, εκτός των άλλων, να μνημονεύουμε. Και, βεβαίως, Βιτσέντζο Κορνάρο και Βικτωρία Θεοδώρου, Κωνσταντίνε!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ Δ. Νταντινάκη, σκηνοθέτη, δρ. Παν/μιου Ν. Σορβόννης, Χανιά: Να σ’ ευχαριστήσω και διά της Στήλης εκτός των άλλων και για το ποίημα 'Γαλάζια νιάτα' του σύγχρονου Τσέχου ποιητή Ντάλιμπορ Πέσεκ που μου έστειλες. Και βεβαίως, επ’ ευκαιρία να σε συγχαρώ και δημόσια τόσο για την έκδοση της 'Πελαγινής' της Βικτωρίας Θεοδώρου (απ’ τον 'Κεδρισό' σου) όσο και για τις ποιητικές σου αναφορές - παρεμβάσεις στα 'Χανιώτικα Νέα' όντας υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Χανίων με τη 'Λαϊκή Συσπείρωση' Αυτά προσώρας...

ΟΤΑΝ ο Οδυσσέας, ο Αίας και ο Φοίνικας πήγαν στη σκηνή του Αχιλλέα για να τον συναντήσουν και να τον παρακαλέσουν να βοηθήσει του Αχαιούς που κινδύνευαν, αυτός τους απάντησε με την προφητεία που του είχε δώσει η μητέρα του η Θέτιδα: 'Ωλετο μεν μοι νόστος, ατάρ κλέος άφθιτον έσται' (Πάει, δεν θα δω πια γυρισμό, μα αιώνια θα ’χω δόξα).

'[...] ας μου το συγχωρήσουν οι εστέτ/ αλλά αν κάθε ένας από αυτούς τουλάχιστον κατέβαινε σε ανθρακωρυχείο/ έστω και μια φορά μονάχα ίδρωνε σε χαλυβουργείο/ ανάσαινε μια βάρδια σε εργοστάσιο χημικών/ τότε θα καταλάβαινε τι είναι λαός/ κι όταν θα τον κοίταζε από το δέκατο πέμπτο πάτωμα/ θα του χαμογελούσε,'
Από το ποίημα 'Γαλάζια νιάτα' του Ντάλιμπορ Πέσεκ (Απόδοση στα ελληνικά Κάρολος Τζίζεκ)

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

Χανιώτικα νέα, 13,1.2010)

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2019

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ... ΤΣΙΤΣΙΔΙ
Γράφει Ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Εντάξει, μπορείς να το πεις και εύνοια της τύχης το γεγονός της καλοκαιρίας καθ'όλη τη διάρκεια του Οκτωβρίου στα μέρη μας! Γεμάτες οι παραλίες με κόσμο που απολάμβανε το μπάνιο του και πόσταρε τις φωτογραφίες του σε φίλους και γνωστούς ανά την υφήλιο από την καλοκαιρινή Κρήτη...
Ευτυχισμένοι κι όλοι εκείνοι οι ταξιδιώτες που επέλεξαν την περιοχή μας που τους αντάμειψε δίνοντας τους όλο το φως και τη θάλασσα που προσδοκούσαν! Νοέμβρης με κοντομάνικα και κοντά παντελονάκια στ Χανιά κι όλα να βαίνουν καλώς...
Θυμάμαι την αντίστοιχη περίοδοδύο χρόνια πριν, όταν διάφορα κύματα κακοκαιρίας καθιστούσαν τα Χανιά πραγματική Βενετία από τις πλημμύρες αλλά και τις καταστροφές.  Ποιος ξεχνάει τους Αγίους Αποστόλους, τον Κλαδισό, τον κόμβο στις Μουρνιές ή ακόμα και την εθνική οδό σε διάφορα σημεία της που είχαν πλημμυρίσει; 
Οι αρμόδιοι να τρέχουν και να μην προλαβαίνουν και κατόπιν όταν έφτιαχνε ο καιρός όλα μέλι - γάλα! Για να φτάσει ο χειμώνας που μας πέρασε οπότε βαρεθήκαμε να απαριθμούμε ονόματα καταιγίδων, ανεμοστρόβιλων κ.λπ. που ήρθαν και μας... σήκωσαν κυριολεκτικά στον αέρα!
Τότε ήταν που για μια ακόμη φορά συνειδητοποιήσαμε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός!
Απίστευτες και τρομακτικές καταστάσεις που ζήσαμε τότε.  Ένας νομός σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και επακολούθησαν οι διαβεβαιώσεις των αρμοδίων ότι θα δοθούν οι αποζημιώσεις αλλά και αγαπώ σας και ότι θα φτιαχτούν τα κατεστραμμένα- έπεα πτερόεντα.
Και... φτάνοντας στο σήμερα για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνουμε το ρηθέν: " Ο βασιλιάς είναι γυμνός "! Μάλλον τσιτσίδι είναι αφού αρκούσε μόνο μια μικρής εντάσεως, ολίγων ωρών βροχή συνδυασμένη με ισχυρούς ανέμους για να αντικρίσουμε και πάλι εικόνες καταστροφής όπως αυτές από το επαρχιακό δίκτυό μας αλλά και από τις περιοχές νοτιοδυτικά του Νομού.  
Άκουγα χθες το πρωί ότι σε κάποια χωριά της ενδοχώρας οι άνθρωποι φοβούνται ότι σε μια επερχόμενη κακοκαιρία θα δουν τους χειμάρους να παίρνουν τα σπίτια τους. 
Υπάρχει άραγε κάποιος αρμόδιος που θα μπορούσε να τους καθησυχάσει; 

Χανιώτικα νέα (13. 11. 2019)

.

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

"ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ"

"Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος/ δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι/ για την ειρήνη και για το δίκιο./ Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις,/ τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές/ το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες/ – μα ούτε βήμα πίσω./ Κάθε κραυγή σου μια πετριά/ στα τζάμια των πολεμοκάπηλων/ κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία./ Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή./ Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια/ αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται/ την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες/ μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα/ αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου/ έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς/ εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα/ θα γίνουν στάχτη κάτω απ’ τις οβίδες./ Δεν έχεις καιρό/ δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου/ αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος». Από το ποίημα “Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος” του Τάσου Λειβαδίτη.
Στο τελευταίο σκαλί της σκάλας, που οδηγεί στην ανθρωπιά, ο άνθρωπος που επειδή θέλει να λέγεται άνθρωπος, δεν έχει καιρό για τον εαυτό του… Εκεί τον θέλει απευθυνόμενος, έχω την αίσθηση, πρωτίστως στον εαυτό του κι ύστερα ξεχωριστά στον καθένα από μας, ο ποιητής. Αδύνατο θα μου πείτε και δεν θα διαφωνήσω. Eνα δυνατό, πολύ δυνατό “αδύνατο”, ωστόσο, που μας ενδυναμώνει, πρέπει να μας ενδυναμώνει και να μας κρατά όρθιους στα μετερίζια της ανθρωπιάς.
Μέγα θέμα την περασμένη εβδομάδα η ανακοίνωση της κίνησης “Ενωμένοι Μακεδόνες” για διοργάνωση μπάρμπεκιου, με χοιρινό και αλκοόλ, προχθές Κυριακή έξω από το hotspot στα Διαβατά της Θεσσαλονίκης. Κατά της λαθρομετανάστευσης λέει… Για «μια ανύπαρκτη οργάνωση η οποία ζητά 5 λεπτά δημοσιότητας», έκανε λόγο, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό “Alpha” η βουλευτής Χανίων Ντόρα Μπακογιάννη για να τονίσει στη συνέχεια ότι «δεν υπάρχει νόμος που να σε κάνει άνθρωπο». Αυτή η φράση με παρέπεμψε στο ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη, στίχοι του οποίου φιλοξενούνται σ’ αυτήν τη Στάση. Στον απόηχο των όσων έγιναν ή δεν έγιναν τελικά. Στων όσων ειπώθηκαν, ανεξαρτήτως προθέσεων, και στων όσων αποσιωπήθηκαν. Χωρίς να παραβλέπω ότι παραείναι σύνθετο το μεταναστευτικό – προσφυγικό πρόβλημα για τη χώρα μας… Μπορείς να λέγεσαι άνθρωπος, προκαλώντας τους εξαθλιωμένους συνανθρώπους σου; Ρητορικό το ερώτημά μου…
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΗΦΗΣ ΜΙΧΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ


«Στην αρένα της Παμπλόνας./ Στη φιέστα του Σαν Φερμίν/ Δεν βασανίζουν τους ταύρους/ Στην Γρανάδα, που όλοι τραγουδήσαμε/ Εκεί στην Ανδαλουσία, σκοτώσανε τον Φεντερίκο./ Για έναν τόσο μεγάλο ποιητή δεν υπάρχει τάφος/ Μετέβη εκ του θανάτου εις την ζωήν». Το ποίημα “Στην Αρένα”, από την ομώνυμη ποιητική συλλογή (εκδ. “Ραδάμανθυς”, Χανιά 2019) του Σήφη Μιχελογιάννη.
Και ποιητής, εκτός όλων των άλλων ο γνωστός, προπάντων ως πολιτικός, πρώην βουλευτής Χανίων, συμπολίτης μας Σήφης Μιχελογιάννης. Καλά καλός ποιητής, όπως αποκαλύπτεται, στην περί ης ο λόγος ποιητική του συλλογή που παρουσιάστηκε την περασμένη Τετάρτη 6 Νοεμβρίου, στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα “Πολυχρόνης Πολυχρονίδης” του Πνευματικού Κέντρου Χανίων, από τον πρώην πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης – συγγραφέα Γιάννη Φίλη, τη φιλόλογο – συγγραφέα Ρούλα Βουράκη και τον ίδιο, πλαισιωμένη μουσικά με γνωστά ποιοτικά τραγούδια που τραγούδησε ο Τάσος Ψαλιδάκης, έχοντας στο πιάνο τον Γιώργο Σαλτάρη. Για μια πνευματική πανδαισία, με συντονίζουσα τη γνωστή φιλόλογο – διευθύντρια του ΓΕΛ Σούδας Μαρία Μαράκη ο λόγος. (Στη φωτογραφία από αριστερά: Μ. Μαράκη, Σ. Μιχελογιάννης, Γ. Φίλης και Ρ. Βουράκη)
“Απόστολος” του καζαντζακικού λόγου (είναι μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, αντιπρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος και Υπεύθυνος Τομέα Κρήτης, μην ξεχνιόμαστε) ο Σήφης Μιχελογιάννης, επόμενο να είναι βαθιά επηρεασμένος απ’ αυτόν. Και δικός του δρόμος ο ανήφορος, άλλη επιλογή δεν έχει… Και δικό του ιδανικό η ελευθερία.


«Ενιωθες ότι η μέρα αγαπούσε την αυγή που ροδίζει/ Εβλεπες ότι ο σκίουρος λατρεύει το δέντρο/ που στηρίζει τα βήματά του. Ηξερες ότι η γη δεν γυρίζει γύρω από σένα./ Από ένα παράθυρο κοίταζες τη θάλασσα,/ τα δέντρα, τον ήλιο, τα πουλιά που πετούσαν./ Ήθελες να σώσεις όλα ετούτα/ τα θαύματα του κόσμου/ Ήθελες να σώσεις τον άνθρωπο/ Δεν ακούσαμε την κραυγή σου/ Τρομάξαμε γιατί δεν έλπιζες τίποτα/ Τώρα όμως ξέρουμε./ Ήθελες να είσαι ελεύθερος./ Ήσουν έτοιμος για νέες οδύσσειες». Το ποίημα “Στον Νίκο Καζαντζάκη” του Σήφη Μιχελογιάννη.
Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 12.11.2019)

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019

ΧΡΥΣΑ

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΥΦΛΩΣΗ ΚΑΙ ΔΟΛΟΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη
Οσο η ελληνική κυβέρνηση ασχολείται με βαφτίσια μετονομάζοντας το προσφυγικό σε μεταναστευτικό για να ξεπλύνει τις τυχόν ανθρωπιστικές ενοχές της η Ευρωβουλή καταπιάνεται με ανιστόρητους συμψηφισμούς σε βάρος της αυτοτέλειας των γεγονότων, ψηφίζοντας τις προηγούμενες μέρες την ταύτιση του ναζισμού με τον κομμουνισμό.
Αυτήν τη φορά ωστόσο η αφορμή είναι γελοία και αστήρικτη. Το ψήφισμα βασίστηκε στη συμφωνία Μολότοφ – Ρίμπεντροπ του 1939 που προέβλεπε τη μη επίθεση μεταξύ ναζιστικής Γερμανίας και Σοβιετικής Ενωσης. Με μια συνοπτική και απλουστευτική διαδικασία εξισώνονται τα καθεστώτα των δύο χωρών, χωρίς κανείς να μπει στον κόπο να εξετάσει όχι μόνο το ιδεολογικό τους περιεχόμενο αλλά και τι προηγήθηκε και τι ακολούθησε. 
Οταν ο Χίτλερ είχε βάλει σκοπό ο ίδιος και η άρια φυλή να κυριαρχήσουν στον κόσμο εξαλείφοντας από προσώπου γης κάθε φυλετική ή κοινωνική μειονότητα (Εβραίους, Ρομά, ομοφυλόφιλους, ανάπηρους κ.λπ.) τα τότε ισχυρά κράτη εφάρμοζαν την τακτική του κατευνασμού, όπως την είχαν αποκαλέσει. Σ’ αυτό το πλαίσιο Αγγλία και Γαλλία υπέγραψαν το 1938 το Σύμφωνο του Μονάχου με το οποίο επικύρωσαν, υπό τις επευφημίες του Χίτλερ και του Μουσολίνι, την κατάληψη της μισής Τσεχοσλοβακίας από τα ναζιστικά στρατεύματα. Η απάθεια και η αδράνειά τους ενδυνάμωσαν τις αρπακτικές διαθέσεις του Γ΄ Ράιχ και συντέλεσαν στην παραβίαση όλων των κυριαρχικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Επίσης, τα 20 εκατ. θύματα και οι αποφασιστικές μάχες επί σοβιετικού εδάφους αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες για το ποιος συντέλεσε στην οριστική συντριβή του τέρατος.
Εκτός όμως από τα αδιαμφισβήτητα αυτά γεγονότα, τα οποία είτε από αγραμματοσύνη είτε από σκοπιμότητα αγνοούν οι υπερψηφίσαντες ευρωβουλευτές, φαίνεται να αγνοούν και τις θεμελιώδεις ιδεολογικές διαφορές. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός ήταν διαποτισμένος από τον ουτοπικό μεσσιανισμό της μαρξιστικής θεωρίας. Φυσικά και απέτυχε στην εφαρμογή του με τη μορφή του σταλινισμού. 
Βεβαίως και έγιναν οι δίκες της Μόσχας, φυσικά και υπήρξαν γκουλάγκ και θύματα εν ονόματι της μακιαβελικής λογικής ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και της τήρησης των απαρέγκλιτων κανόνων που θα διασφάλιζαν τη δογματική καθαρότητα. Αντίθετα, ο ναζισμός πέτυχε απόλυτα στην υλοποίηση της ιδεολογίας του με σφαγές αμάχων, γενοκτονίες και ολοκαυτώματα χωρίς ηθικά διλήμματα. Για τον φασίστα και τον ναζιστή ο πόλεμος είναι λαϊκή γιορτή, η μπότα και η στολή φαλλικό υποκατάστατο και η αποστροφή προς το πνεύμα δεδομένη.
Το ερώτημα είναι γιατί η Ευρώπη βάλθηκε να ξαναγράψει την Ιστορία παραποιώντας την και αμβλύνοντας τις αιχμηρές γωνίες. Οταν κλείνει τα σύνορά της και αρκείται στα χρήματα που δίνει για να κατευνάσει τις ερινύες της για πρόσφυγες και μετανάστες που τα γεωπολιτικά της συμφέροντα δημιούργησαν δεν προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα για τα οποία τόσο επαίρεται. Μήπως οι δομές φιλοξενίας τύπου Μόρια είναι μια μετονομασία των στρατοπέδων συγκέντρωσης και η πιθανολογούμενη μεταφορά των απόκληρων σε ακατοίκητα ελληνικά νησιά μια «τελική λύση», ακολουθώντας τη ρήση του Θουκυδίδη ότι «οι άνθρωποι σε περιόδους κρίσης αλλάζουν ακόμη και τη σημασία των λέξεων»;

http://www.pancreta.gr/voices.php?p=19258

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

ΠΟΙΗΣΗ

 ΔΙΧΩΣ ΟΜΠΡΕΛΑ
https://www.youtube.com/watch?v=lt_aF2z9nII




Τις καταιγίδες δεν τις φοβάμαι
έχω μάθει να τις αντιμετωπίζω
το ψιλόβροχο τρέμω.

Μια ζωή κυκλοφορώ
δίχως ομπρέλα,
 χειμώνα καιρό,
στο ψιλόβροχο της μοναξιάς μου.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
("Όπως το ψωμἰ", εκδ. "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 2018)

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2019

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
ΕΝΑ ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΠΡΩΙΝΟΣΤΟ 11ο ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Τρίτης Ηλικίας στο Σχολείο τους, ο λόγος από τον δάσκαλο Γιώργο Κανδαράκη και από τέσσερις μαθητές της Στ’ τάξης του 11ου Δημ. Σχ. Χανίων, όπως συγκινησιακά τον βίωσαν, στον Παιδότοπο της 19ης Οκτωβρίου.
Για εκείνο το “αξέχαστο” για μαθητές και δασκάλους, αλλά και για τους επισκέπτες τους, πρωϊνό, ο λόγος και στον σημερινό, στον οποίο γράφουν τις εντυπώσεις τους οι πάντα ωραίοι ως Ελληνες Δάσκαλοι Σταμάτης Αποστολάκης και Μανώλης Βολουδάκης, η εργοθεραπεύτρια του Δημοτικού Γηροκομείου Χανίων Μελίτα Τσαγράκη και η τρόφιμός του Μαρία Μαριόλη…
Συγχαρητήρια σε όλους γι’ αυτήν την ξεχωριστή εκδήλωση!
Σας χαιρετώ με αγάπη
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος




Κατά τον εφετινό εορτασμό της Ημέρας της Τρίτης Ηλικίας είχα ένα συναισθηματικό ξάφνιασμα. Μου τηλεφώνησαν από το 11ο Δημ. Σχ. Χανίων (ο αγαπητός συνάδελφος Γιώργος Κανδαράκης), αν μπορώ να είμαι εκεί, λίγο πριν τις 10 π.μ., γιατί γιορτάζουμε την Ημέρα της Τρίτης Ηλικίας και καλούμε γέροντες/σσες από το Γηροκομείο Χανίων και δύο συν/χους συναδέλφους, τον Μανώλη Βολουδάκη κι εσάς.
Πήγα στο σχολείο, με πολλή χαρά και ευχάριστη διάθεση. Μας καλωσόρισαν: η κα δ/ντρια Μαρία Κληματσάκη και όλοι οι συνάδελφοι του Σχολείου, ανάμεσα τους κι ο από χρόνια αγαπητός Γιώργος Κανδαράκης, ο καλεσμένος τους αγαπητός Μανώλης Βολουδάκης, οι γέροντες/σσες του Γηροκομείου μας, με την εργοθεραπεύτριά τους κ. Μελίτα Τσαγράκη και βέβαια οι μαθητές του σχολείου.
Όταν μπήκαμε στις τάξεις, η συγκίνησή μου ήταν μεγάλη. Ξαναζούσα στο γνώριμό μου περιβάλλον, την τάξη, ύστερα από τριάντα τρία χρόνια (1986-2019). Τα παιδιά με κατενθουσίασαν. Ήταν όλα πρόσχαρα, ευγενικά, ομιλητικά, έξυπνα. Και τι δεν ρώτησαν; Από τη δική μου σχολική ζωή, το σχολείο μου, τους δασκάλους μου, τι παίζαμε στα διαλείμματα, αν μας χτυπούσαν οι δάσκαλοι..κ.λ.π.
Εντύπωση τους έκανε το πρωινό τυρί με ψωμί και το μεσημεριανό φαγητό για κάποια χρόνια, όπως ακόμη για τα ξυπόλυτα παιδιά του σχολείου και για τις σχολικές μας γιορτές. Δεν μπορούσαν να φανταστούν τη λειτουργία του μονοθέσιου σχολείου (όλες οι τάξεις μαζί) στα χωριά μας. Και ότι εγώ προσωπικά έζησα την 28η Οκτωβρίου του 1940, μαθητής της δευτέρας τάξης και ότι κλαίγοντας αποχαιρέτησα μαζί με τη μάνα και τα αδέρφια μου, τον πατέρα μου φεύγοντας για τον πόλεμο! Βιώματα που ακόμα με συγκινούν, το ίδιο κατασυγκίνησαν τα παιδιά..
Φεύγοντας από το σχολείο (προσωπικά συγκινημένος) μας ευχαρίστησαν: Διευθύντρια-Συνάδερφοι – Μαθητές. Μας έδωσαν και ένα πλούσιο φάκελο και μαζί κι ένα… ΔΙΠΛΩΜΑ, με ευχαριστίες. Η χαρά μας μεγάλη… Η συγκίνησή μας μεγαλύτερη… Οσες ευχαριστίες στο εκλεκτό επιτελείο του 11ου Δ.Σ. Χανίων και αν εκφράσω, είναι λίγες. Όσες ευχές στους μαθητές, επίσης λίγες. Πάντα θα θυμάμαι το αξέχαστο, περιεκτικό και τόσο πλούσιο εκείνο πρωινό στο 11ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων. Μας χαρίσανε “ΖΩΗ”. Να είστε όλοι καλά.\
Σταμάτης Αποστολάκης
(συντ. δάσκαλος)
Εγραψα και στο κ. Γιώργο Κανδαράκη, γράφω και σε σένα κα Μαρία Κληματσάκη, για να σας συγχαρώ για τη δυναμική παρουσία του σχολείου σας έξω από τα τείχη και τη μεγάλη προσφορά στο κοινωνικό σύνολο. Η ήμερα της πρώτης του Οκτώβρη θα μείνει χαραγμένη στην καρδιά μας και η ανάμνηση της θα μας σημαδεύει στο υπόλοιπο της ζωής.



Ηταν μεγάλη η χαρά και η συγκίνηση που ξαναβρέθηκα ύστερα από τόσα χρόνια με αγαπητούς και εξαιρετικούς συναδέλφους, με τα παιδιά που τόσο αγάπησα και δίδαξα τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια και θα είναι στην καρδιά μου, γιατί σημάδεψαν θετικά το είναι της ζωής μου…



Τι να πω για τους παππούδες και τις γιαγιάδες που γνώρισα, παππούς κι εγώ αξιώθηκα, αλλά και τους υπέροχους, ευγενικούς και γλυκούς ανθρώπους που υπηρετούν με τόση αγάπη και επαγγελματική ευσυνειδησία τον συνάνθρωπο με το θεάρεστο έργο τους. Και οι μικροί μαθητές σας με γοήτευσαν με το λόγο τους, τη συμμετοχή τους στη συζήτηση μέσα στην τάξη, την απόλυτη πειθαρχία, δείγμα της αγωγής που τους προσφέρετε, εσείς και οι γονείς τους. Ενα απλό ευχαριστώ είναι λίγο μπροστά στα όσα ζήσαμε την ημέρα εκείνη που θα μας συνοδεύουν για πάντα. Αξιοι και υπεράξιοι όλοι και θερμά συγχαρητήρια για όλα.
Mανώλης Βολουδάκης
(συντ, δάσκαλος)
Δεν έχω λόγια αγαπημένη μου κ. Μαρία…






είδατε τα δάκρυα στα μάτια της, κατά τα άλλα, δυνατής γιαγιάς μας, όταν μονολόγησε στο άκουσμα των ποιημάτων που έγραψαν τα “αστεράκια” του σχολείου σας για τον παππού και τη γιαγιά… “πόση αγάπη”… αυτό είπε  Ευχαριστούμε που άνοιξες τις πόρτες του σχολείου για το Δημοτικό Γηροκομείο και μαζί τις καρδιές όλων μας, ιδιαίτερα των δασκάλων και των υπέροχων μαθητών σας! Σας αγαπάμε όλους!
Μελίτα Τσαγράκη,
εργοθεραπεύτρια  του Δημ. Γηροκομείου Χανίων
Είμαστε απο τους τυχερούς της ζωής, εμείς οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας, που μας φιλοξενεί το Δημοτικό.Γηροκομείο Χανίων, με τη φροντίδα την περισσή, της έργασιοθεραπεύτριας μας που με συννενόηση με την διευθύντρια του 11ου Δ. ημ.Σχολείου,των δασκάλων του Σχολείου και τη σημαντική παρουσία του δασκάλου Γεωργίου Κανδαράκη, περάσαμε τη μέρα της Εορτής των Ηλικιωμένων τόσο τρυφερά συγκινητικά και εορταστικά μαζί τους! Τα παιδιά; Ε, .αυτά και αν μας έδωσαν, από το περίσσευμα της καρδιάς και της ψυχής τους! Ο,τι υπάρχει μας το κατέθεσαν με σεβασμό, αγάπη και εκτίμηση! Δάκρυσαν τα μάτια μας από ευγνωμοσύνη, χαρά και σεβασμό προς τα ίδια τα παιδιά… Μας ακούμπησαν τόσο διακριτικά, που αισθανθήκαμε όλη την υπέροχη αύρα τους και φύγαμε φορτωμένοι με δώρα, κατασκευές των ίδιων των παιδιών, αλλά και γεμάτοι με την αγάπη τους, τη φροντιδα τους και την παράκλησή τους να μας ξαναδούν γρήγορα, αποδεικνύοντας σε όλους ότι τα παιδιά όταν γεύονται αγάπη την σκορπίζουν ανιδιοτελώς!



Εύγε και συγχαρητήρια! Στην κα Μαρία Κληματσάκη, στον κ. Γεώργιο Κανδαράκη, στην αγαπημένη μας κα Μελίτα Τσαγράκη, γι’ αυτό όλο το συναισθηματικό ευώδιασμα που μας προσέφεραν απλόχερα!!!! Τελειώνω με την λαϊκή ρήση «Με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις».
Με εκτίμηση και αγάπη
Μαρία Μαριόλη,  τρόφιμος του Δημ. Γηροκομείου Χανίων

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 9.11.2019)









Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2019

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΟ ΑΡΚΑΔΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Τις θ’ αναγνώση την κατωτέρω έκθεσιν του εν Αρκάδι δράματος και δεν θα φρίξη διά τας εκεί λαβούσας χώραν τραγικάς και φρικώδεις σκηνάς; Τις δεν θέλει δακρύσει και τίνος η καρδία δεν θέλει σπαράξει, οπόταν μάθει ότι, ζώντα βρέφη εις κλιβάνους καιομένους ερρίφθησαν και εκάησαν; Το επί τρεις ολοκλήρους ημέρας παρασταθέν δράμα εν τω νέω Μεσολογγίω “Αρκάδι”, εμφαίνει αφ’ ενός μεν τον μέγιστον βαθμόν του ηρωισμού και της αυταπαρνήσεως των εν αυτώ πολιορκηθέντων 250 ενδόξων μαχητών, ους η ιστορία θα κατατάξη εις την σελίδα εκείνην των ενδόξων, εκείνων εν Θερμοπύλαις Σπαρτιατών και αφ’ ετέρου την βάρβαρον και απάνθρωπον καρδίαν του εχθρού θα στιγματίσει».
Στο Αρκάδι, στο ηρωικό μοναστήρι της Κρήτης, που για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του μεγάλου συγγραφέα και φιλέλληνα Βίκτωρος Ουγκώ «αγωνίστηκε σαν φρούριο και τέλειωσε σαν ηφαίστειο», στάση σήμερα. Αρχίζοντας μ’ ένα σχετικό απόσπασμα από το μόνο άρθρο που περιέχει το πρώτο φύλλο της εφημερίδας “ΚΡΗΤΗ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ”, που εκδόθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1866, 18 μέρες δηλαδή μετά το ολοκαύτωμα. Στους ποιητές, σε κάποιους απ’ τους ποιητές, που έγραψαν για το Αρκάδι, ο λόγος στη συνέχεια… Στον και γενικό αρχηγό Κυδωνίας οπλαρχηγό των Κρητικών Επαναστάσεων Χατζημιχάλη Γιάνναρη, στον Ιωάννη Πολέμη, στον Γιώργη Καλομενόπουλο, στον Σπύρο Λίτινα και τέλος στον ποιητή λαό.
«Ήλθεν η ώρα η στερνή που μέλλει να καούσι/ κι ο Γούμενος σ’ την εκκλησιά λέει να συντακτούσι./ Το Μοναστήρι στέκεται σ’ τη μέση τ’ αυλογήρου, και συμμαζώνεται ο λαός υπ’ έμπνευσιν Κυρίου. Στέκει σ’ τη μέση ο Γαβρήλ τα μαύρα φορεμένος/ ξεσκούφωτος κ’ εις τον Χριστό ήτο προσηλωμένος./ Και συντηρά προς τον λαόν αρχίζει με γλυκήτη,/ ω! πόσον αναπαύεται όποιος βαστά την πίστι! “Αδέλφια η Θρησκεία μας κι ο ιερός σκοπός μας/ πόσον μας δούδει δύναμιν σκοτίζει τον εχθρόν μας./ Προτείνει μας ο τύραννος ζητά μας να του πούμε/ κι αν έχωμε απόφασι ούλοι να σκοτωθούμε./ Γνωρίζετε τον όρκο μας και τον ζυγόν σ’ τον Τούρκον/ τώρα μας μένει ο θάνατος γή ποταγή σε τούτον”/ Ακούσατε απόκρισι, την δούδουν οι στραθιώται/ δεν γινωμέστανε, παπά, οι Κρητικοί προδόται». Από την “Κρητικοπούλα – ήτοι αγώνες και πάθη της Κρήτης του 1866” του Χατζή Μιχάλη Γιάνναρη.
«Μπρος στο κουρέλι σκύψετε με δακρυσμένα μάτια,/ όταν η δόξα τ’ άρπαξε μεσ’ από τη φωτιά, τόσο σφιχτά τ’ αγκάλιασε, που το ‘κανε κομμάτια/ στα στήθια τα πλατιά!// Οταν η δόξα τ’ άρπαξε, του ‘πε, θα ‘ρθει μια μέρα,/ που η Λευτεριά προβάλλοντας σαν άστρο της αυγής,/ θα φέρει το ξημέρωμα, θα φέξει πέρα ως πέρα/ και Συ μεσ’ απ’ τις στάχτες σου, περήφανα θα βγεις.// Και θα σε πάνε χέρια αγνά, κορμιά παλληκαρίσια,/ μ’ άλλα αγιασμένα φλάμπουρα,/ να κάνεις συντροφιά!/ Κι από τον Παρθενώνα μου, θα βλέπεις ολοΐσια,/ προς την Αγιά Σοφιά.// Κι όταν σε ξαναφέρουνε τα τιμημένα χέρια,/ μεσ’ στ’ άγιο Μοναστήρι σου, που θα σ’ αναζητεί,/ τη φλόγα που σ’ εμπύρισε, θα τη σκορπάς ακέρια,/ μα δεν θα καίει ως άλλοτε, θα λάμπει ακτινωτή». Το ποίημα “Εις την Ιεράν σημαίαν του Αρκαδίου” του Ιωάννη Πολέμη.
«Μουντό το δείλι απλώνει τα φτερά του/ κι απ’ το πρωί λυσσομανάει η μάχη,/ φωνές οχλαλοή, πνοή θανάτου./ Ορθοί στα μετερίζια οι καστρομάχοι.// Και μες στο χαλασμό η φωνή του Ιμάμη/ “θα πατηθεί τ’ Αρκάδι πριν νυχτώσει/ κι όποιος ρωμηός δεν θέλει να πεθάνει/ ας προσκυνήσει. Ετσι θα γλυτώσει”.// Ο Γούμενος φρενιάζει. “Ποιός προστάζει/ μουρτάτες να γενούμε; Όσο και να ‘ναι/ τ’ ασκέρι σας πολύ, δεν μας τρομάζει./ Το Κάστρο Διγενήδες το κρατάνε!”// Ξάφνου μια λάμψη! Πύρινη φιδίσια/ μια φλόγα σκίζει τ’ αλαφρό σκοτάδι/ και του Γιαμπού η φωνή παλληκαρίσια:/ “Να πως πατιέται, άπιστοι τ’ Αρκάδι!”». Το ποίημα “Αρκάδι” του Γιώργη Καλομενόπουλου.
«Με την καρδιά στον τόπο τζη, με την ψυχή στ’ αδόδια/ τα μάτια σε ονειρόπαρμα ψηλά αναντρανιστά,/ διώχνει ο Γιαμπούς κατά βουλή που δε γατέχει εμπόδια/ “Γ’ ή Ένωση γ’ ή θάνατο”, Ούλοι μαζί φωθιά!» Επίγραμμα του Σπύρου Λίτινα.«Κάθε πρωί, κάθε βράδυ και κάθε μεσονύχτι/ τρία πουλιά χρυσόφτερα, τρία αηδονοπούλια/ σχίζουνε σύννεφο, πυκνό, απ’ του ουρανού τα βάθη/ κι απάνω κατεβαίνουν στα λείψανα τα άγια/ του Αρκαδιού και κάθονται και τα μοιρολογούνε». Παραδοσιακό, Τιμόθεος Βενέρης, “Το Αρκάδι δια μέσου των αιώνων”.
Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 8. 11. 2019)