ΠΟΙΗΣΗ

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ

Ο δικός μου χαρταετός

έσπασε το λεπτό σπάγκο,

που τον είχα δέσει,

κι έμεινε ελεύθερος.

Έτσι έπαψε πια

να μου ανήκει.

Τώρα

τον αγαπώ περισσότερο!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης (Όταν γίνεις ποίημα, 2013)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ, 14.2. 26)

Α' Β΄ΚΑΙ Γ' ΤΑΞΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Στον «θαυµαστό κόσµο» των συναισθηµάτων ήταν αφιερωµένος ο Παιδότοπος της 31ης Ιανουαρίου τρέχοντος έτους, από τα ∆ευτεράκια του ∆ηµ. Σχ. Βαρυπέτρου Χανίων. Στον ίδιο «θαυµαστό κόσµο» είναι αφιερωµένος και ο σηµερινός Παιδότοπος απ’ τα παιδιά των τριών πρώτων τάξεων των Εκπαιδευτηρίων «Μαυροµατάκη» της πόλης µας.
Στο πλαίσιο του Εργαστηρίου ∆εξιοτήτων των δικών τους τάξεων και η δική τους διαφορετική βέβαια, εξίσου ενδιαφέρουσα ωστόσο, προσέγγιση, που στη Γ΄ τάξη κατέληξε στη δηµιουργία ενός πολύ ενδιαφέροντος βίντεο για τη διαχείριση των συναισθηµάτων. Συγχαρητήρια τόσο στον φίλο των Εκπαιδευτηρίων Κώστα Μανωλάκη, που µου έστειλε το σχετικό υλικό, όσο και στους συναδέλφους του Μαρίστα Κουβαριτάκη, της Γ΄ τάξης και Αλεξάνδρα Καρφάκη, Ρία Θωµαδάκη και Μανόλη Καζάκο των Α’ και Β’ τάξεων, που «έτρεξαν» το πρόγραµµα και βέβαια στα παιδιά
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,δάσκαλος - λογοτέχνης

ΠΡΟΛΟΓΙΚΑ

Παρουσιάζουμε τις δράσεις που υλοποιήθηκαν από τους μαθητές των Α΄, Β΄ και Γ΄

τάξεων των Εκπαιδευτηρίων Μαυροματάκη και είχαν στόχο τη συστηματική καλλιέργεια

της συναισθηματικής νοημοσύνης, της ενσυναίσθησης και της υπεύθυνης κοινωνικής

συμπεριφοράς. Η γνώση και η κατανόηση των συναισθημάτων αποτελεί βασική

προϋπόθεση για την ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών, καθώς τα βοηθά να κατανοούν

τον εαυτό τους, να διαχειρίζονται τις αντιδράσεις τους, να επικοινωνούν αποτελεσματικά

και να οικοδομούν υγιείς σχέσεις με τους άλλους.

Μέσα από βιωματικές δραστηριότητες, παιχνίδια ρόλων, καλλιτεχνική έκφραση,

αναστοχασμό και ομαδοσυνεργατικές διαδικασίες, οι μαθητές έμαθαν να αναγνωρίζουν, να

εκφράζουν και να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, να σέβονται τα συναισθήματα των

άλλων και να αναπτύσσουν θετικές στάσεις συνεργασίας και αλληλοϋποστήριξης. Με τον

τρόπο αυτό ενισχύεται η αυτοεκτίμηση των παιδιών και καλλιεργείται ένα δημοκρατικό,

ασφαλές και υποστηρικτικό σχολικό περιβάλλον.

Η Γ΄ τάξη κατέληξε στη δημιουργία και παρουσίαση ενός βίντεο με τίτλο «Μαθαίνουμε

να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας». Οι μαθητές έγραψαν, εκφώνησαν και

βιντεοσκόπησαν τους διαλόγους τους. Κατάφεραν έτσι να επικοινωνήσουν στους

μεγαλύτερους τις γνώσεις, τις στάσεις και τις δεξιότητες που απέκτησαν.

Η δασκάλατης Γ΄τάξης Μαρίστα Κουβαριτάκη

Αντλώντας έμπνευση από την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου οι μαθητές της Α΄ τάξης

έφτιαξαν τον φάκελο της αγάπης και οι μαθητές της Β΄ τα ουράνια τόξα του θαυμασμού. Ο

φάκελος της αγάπης γέμισε με καρδιές με όσα τα πρωτάκια αγαπούν. Αντίστοιχα οι

μαθητές της Β΄ τάξης πάνω στα χρώματα του ουράνιου τόξου κατέγραψαν τι θαυμάζουν

στους συμμαθητές τους. Μηνύματα που ξεχειλίζουν από γλύκα και αθωότητα.

Οι δάσκαλοι των Α και Β τάξεων Αλεξάνδρα Καρφάκη, Μανόλης Καζάκος, Ρία

Θωμαδάκη

ΤΙ ΛΕΜΕ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Εισαγωγή

Ράικερ: Καλώς ήρθατε στην εκπομπή μας!

Χρυσή: Είμαστε οι μαθητές της Γ΄ τάξης και θα σας μιλήσουμε για τα συναισθήματά μας.

Ράικερ: Θέλουμε να σας δείξουμε πώς μπορείτε κι εσείς, οι ενήλικες, να βοηθάτε τα παιδιά

σας να διαχειρίζονται τα έντονα συναισθήματά τους.

Χρυσή: Μαζί θα μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά μας, να τα εκφράζουμε και

να ηρεμούμε.

1. Αναγνώριση Συναισθημάτων

Γιούλια: Όλα ξεκίνησαν όταν μάθαμε να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά μας.

Χρήστος: Ζωγραφίσαμε πώς νιώθουμε και μάθαμε ότι όλα τα συναισθήματα είναι

αποδεκτά.

Γιούλια: Μπορείτε κι εσείς στο σπίτι να κάνετε το ίδιο.

Xρήστος: Ρωτήστε τα παιδιά: «Πώς νιώθεις τώρα;» και αφήστε τα να το ζωγραφίσουν.

2. Υπερηφάνεια

Λεβί: Μάθαμε ότι η υπερηφάνεια δε σημαίνει αλαζονεία.

Ειρηναίος: Σημαίνει να αναγνωρίζεις τις προσπάθειές σου και να λες μπράβο στον εαυτό

σου.

Λεβί: Οι γονείς μπορούν να ενισχύουν αυτό το συναίσθημα.

Ειρηναίος: Πείτε στο παιδί σας: «Είμαι περήφανος για σένα, όχι γιατί τα κατάφερες, αλλά

γιατί προσπάθησες».

3. Ενοχή και Συγχώρεση

Λυδία: Μιλήσαμε για την ενοχή, αυτό το βάρος που νιώθουμε όταν κάνουμε κάτι λάθος.

Στέφανος: Μάθαμε ότι το να ζητάς συγγνώμη είναι δύναμη, όχι αδυναμία.

Λυδία: Και όταν συγχωρούμε, ελευθερωνόμαστε.

Στέφανος: Μπορείτε να βοηθήσετε τα παιδιά σας να πουν συγγνώμη με πράξεις.

Λυδία: Κάντε μαζί το μονοπάτι της συγχώρεσης – γράψτε τι τους βαραίνει και πώς θα το

διορθώσουν…

4. Ενσυναίσθηση

Θωμάς: Ενσυναίσθηση σημαίνει να μπαίνεις στη θέση του άλλου.

Λιόν: Διαβάσαμε το βιβλίο «Τρώγεται η Ενσυναίσθηση;» και μάθαμε πώς να δείχνουμε

καλοσύνη.

Θωμάς: Οι γονείς μπορούν να δείχνουν ενσυναίσθηση καθημερινά.

Λιόν: Απλά πείτε: «Σε καταλαβαίνω. Πρέπει να ήταν δύσκολο για σένα».

5. Διαχείριση Έντονων Συναισθημάτων

Ηρακλής: Μάθαμε τρόπους να ηρεμούμε, όταν θυμώνουμε ή στενοχωριόμαστε.

Σαλώμη: Παίρνουμε βαθιές αναπνοές, μετράμε ως το δέκα και σκεφτόμαστε κάτι όμορφο.

Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν κάνοντας το ίδιο μαζί μας.

Ηρακλής: Η ηρεμία μαθαίνεται με το παράδειγμα.

Επίλογος

Χρυσή: Αυτή ήταν η εκπομπή μας για τα συναισθήματα!

Ράικερ: Ελπίζουμε να σας βοηθήσαμε να δείτε πώς μπορείτε κι εσείς να στηρίζετε τα

παιδιά σας.

Χρυσή: Όταν αναγνωρίζουμε και εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, ηρεμούμε και η ζωή

μας γίνεται πιο όμορφη!

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ Α΄ΤΑΞΗΣ

Ζόζεφ: Αγαπώ να μαθαίνω νέα πράγματα.

Αιμίλια: Μου αρέσει ο τρόπος που με φιλάει η μαμά μου στο μάγουλο!

Λέο: Αγαπώ να κάνω βόλτες με την οικογένειά μου στο σκάφος μας.

Άμπι: Αγαπώ να διαβάζω βιβλία.

Σάββας: Αγαπώ τα αυτοκίνητα.

Τσι: Αγαπώ πώς η μουσική με κάνει να θέλω να χορεύω και να τραγουδάω.

Βικτωρία: Για να δείξω την αγάπη μου χαϊδεύω τα σκυλιά μου.

Ντομινίκ: Αγαπώ να είμαι με την αδερφή μου. Είναι ο αγαπημένος μου άνθρωπος.

Ελένη: Αγαπώ πάρα πολύ την κυρία μου.

Μιχάλης: Αγαπώ να έρχομαι σχολείο και να παίζω με τους φίλους μου.

Ζαχαρίας: Όταν ακούω τη λέξη αγάπη, μου έρχεται στο μυαλό η μαμά μου, ο μπαμπάς

μου, ο αδερφός μου και τα ξαδέρφια μου.

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 14.2.2026) 

ΕΥΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΛΟΝΑΚΙΑ ΣΤΟΝ ΒΟΑΚ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Το τραγικό δυστύχηµα που συνέβη την περασµένη εβδοµάδα στην περιοχή του Γερανίου επί του Β.Ο.Α.Κ., επανέφερε τη συζήτηση για τα κολονάκια που έχουν τοποθετηθεί σε διάφορα σηµεία του εθνικού δρόµου και αν τελικά βοηθούν στην αποτροπή τροχαίων ατυχηµάτων, φευ και δυστυχηµάτων.
∆εν είναι η πρώτη φορά που και από αυτήν εδώ τη στήλη γράφουµε για την απαράδεκτη εικόνα του συγκεκριµένου δρόµου.
Τούτη τη φορά ωστόσο, δυστυχώς µετά το συγκεκριµένο δυστύχηµα όπου έχασε τη ζωή της µία συµπολίτης µας, η αναφορά θα εστιάσει στα... κολονάκια που φαίνεται πως διαφεντεύουν πια τους δρόµους µας και έχουν τοποθετηθεί -σαν πανάκεια(;)- παντού εντός πόλης αλλά και επί του εθνικού δικτύου!
Η ιδέα της τοποθέτησής τους σε συγκεκριµένα σηµεία επί του Β.Ο.Α.Κ., θεωρητικά -κυρίως(;)- έγινε για να αποτραπούν οι προσπεράσεις και για να µην εισέρχονται στο αντίθετο ρεύµα κυκλοφορίας εκείνοι που θέλουν να προσπεράσουν. Αυτό όµως σε καµία περίπτωση δεν βελτίωσε την κατάσταση! Για όποιον έχει οδηγήσει στα συγκεκριµένα σηµεία τόσο την ηµέρα αλλά πολύ περισσότερο τη νύκτα, υπάρχει έντονη η αίσθηση ότι οι… “επιθετικοί” οδηγοί και όχι µόνο, που έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση, µοιάζουν σαν να οδηγούν κατά πάνω σου! Ειδικά δε αν σκεφτείς ότι δεν είναι µόνο η κακή οδηγική συµπεριφορά αλλά και οι αστάθµητοι παράγοντες, π.χ. όπως ένα σκάσιµο ελαστικού ή µια αιφνίδια απώλεια ελέγχου, µπορεί να οδηγήσει αναπόφευκτα σε µετωπική σύγκρουση ή και σε καραµπόλα, θέτοντας σε άµεσο κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Πολλοί είναι εκείνοι που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ειδικά για την επερχόµενη τουριστική περίοδο που ο ΒΟΑΚ θα επιβαρυνθεί λόγω των οχηµάτων των επισκεπτών µας!
Χρειάζεται θεωρώ -χθες- να ξαναδούµε πως µπορούµε να βελτιώσουµε την κατάσταση!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 11.2.2026) 

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΚΑΓΙΑΛΕ  

(Του Θεοκλή)

Στο Ακρωτήρι!

Στα φρύδια των βράχων,

όπου η αιμάτινη σφραγίδα

των προγονικών βημάτων

έχει σημαδευτεί και σημαδεύει.

Στο Ακρωτήρι!

Στου ενός λεπτού τη σιγή,

όπου, στις πλεξούδες του θυμιάματος,

η αυστηρή ευωδία της δάφνης

ανοιχτή μνήμη γίνεται.

Στο Ακρωτήρι!

Στο Άγιο Όρος της Κρήτης.

Στο Άγριο Όριο

της των Κρητών Μεγαλοσύνης.

Στο Ακρωτήρι!

Εδώ σε συναντούμε,

να υψώνεις καθ’ εκάστην,

στο κοντάρι του κορμιού σου,

που φτάνει μεσούρανα,

την πληγιασμένη ψυχή

του Τόπου μας!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, "Όταν γίνεις ποίημα",2013

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

ΣπύροςΚαγιαλές: Αγωνιστής των Κρητικών Επαναστάσεων εναντίον των Τούρκων. Στις 9 Φεβρουαρίου 1897 «και περί ώραν 15.30», όταν τα πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων κατέρριψαν την ελληνική σημαία στοΑκρωτήρι Χανίων, αυτός έκαμε το κορμί του κοντάρι (ιστό) για να την κρατήσει ψηλά.Με αφορμή την καθιερωμένη Εκδήλωση Μνήμης που γίνεται σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου στο Ακρωτήρι, η ανάρτηση. Ο ανδριάντας (προσφορά της Παγκρητικής Αμερικής) είναι έργο του Χανιώτη σφαιρικού καλλιτέχνη Γιάννη Π. Μαρκαντωνάκη.

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Σάββατο, 7.2,2026)

Γ' ΤΑΞΗ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΧΑΝΙΩΝ 

ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ...

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Όταν οι γονείς των παιδιών µπαίνουν στις αίθουσες διδασκαλίας και παρουσιάζουν το επάγγελµα που εξασκούν... Μια ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη δράση στη Γ’ τάξη του Πειραµατικού Γυµνασίου Χανίων παρουσιάζουµε στον σηµερινό Παιδότοπο. Σε ρόλο «δηµοσιογράφου» ο και υπεύθυνος της δράσης, φίλος καθηγητής Τεχνολογίας τού εν λόγω Σχολείου, Χρήστος Μποτωνάκης. Συγχαρητήρια και γι’ αυτήν την αξιόλογη «πειραµατική» δράση σας, καλέ µου φίλε! Να χαίρεσαι τους µαθητές σου, όπως και οι γονείς τα παιδιά τους.
Χαιρετώ σας κι αγαπώ σας!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,δάσκαλος - λογοτέχνης

Εισαγωγή

Κατά το τρέχον σχολικό έτος στο πλαίσιο της λειτουργίας του 1^ου Πειραματικού Γυμνασίου Χανίων, έχει εγκριθεί και η καινοτόμος δράση: «Ενέργεια Πάντα και Παντού – Ενέργεια και Ενεργός Πολίτης» . Η αναφερόμενη δράση φιλοδοξεί όχι μόνο να δώσει διευκρινήσεις, αλλά και να προτείνει ουσιαστικά μέτρα για την εξοικονόμηση ενέργειας και την προστασία του περιβάλλοντος. Πολύτιμο μέσο για την επίτευξη του στόχου μας η συνεργασία με ειδικούς επαγγελματίες, μέσω συνεντεύξεων με τη φυσική παρουσία τους στο μάθημα ή μέσω τηλεδιασκέψεων. Αυτό, όμως, που αξίζει να αναφερθεί ιδιαιτέρως και προκαλεί ενδιαφέρον είναι ότι μαθητές και μαθήτριες προτείνουν , άμεσα ή έμμεσα, τους ίδιους τους γονείς τους ως υποψήφιους καλεσμένους για τη συμμετοχή τους στην περιγραφόμενη εκπαιδευτική διαδικασία.

1. Η μαθήτρια Εβελίνα Μαρκογιαννάκη που παρακολουθεί την εξέλιξη της αναφερόμενης δράσης γράφει:

Εβελίνα Μαρκογιαννάκη

“Η δράση κατά την οποία γονείς επισκέπτονται το μάθημα της Τεχνολογίας και παρουσιάζουν το επάγγελμά τους θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα θετική και ουσιαστική. Μέσα από αυτές τις παρουσιάσεις, το μάθημα εμπλουτίζεται και γίνεται πιο ενδιαφέρον, καθώς οι μαθητές έχουν τη δυνατότητα να κατανοήσουν πώς η σχολική γνώση συνδέεται με την πραγματική ζωή και τον επαγγελματικό κόσμο. Παράλληλα, δίνεται η ευκαιρία για διάλογο, ερωτήσεις και καλύτερη κατανόηση θεμάτων που δεν περιορίζονται μόνο στη θεωρία.

Εάν κάποιος γονέας μου είχε σχέση με τον τομέα της ενέργειας, θα επιθυμούσα να συμμετάσχει στο μάθημα και να παρουσιάσει το επάγγελμά του. Θα αισθανόμουν υπερηφάνεια, αλλά και μεγαλύτερη ασφάλεια και άνεση μέσα στο σχολικό περιβάλλον, καθώς θα έβλεπα τη σύνδεση σχολείου και οικογένειας στην πράξη.

Πιστεύω ότι η συγκεκριμένη προσπάθεια συμβάλλει ουσιαστικά στη βελτίωση του μαθήματος, ενισχύει το ενδιαφέρον και τη συμμετοχή των μαθητών και καλλιεργεί το πνεύμα συνεργασίας και αμοιβαίου σεβασμού. Τέλος, βοηθά τους μαθητές να διαμορφώνουν πιο συνειδητές σκέψεις σχετικά με τις μελλοντικές σπουδές και τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό.”

2. Ο μαθητής Κωνσταντίνος Παραδάς του οποίου ο πατέρας παρουσίασε σε μαθητές τα ενεργειακά κουφώματα, τον τρόπο κατασκευής τους και τα οφέλη που προσφέρουν, γράφει:

Κωνσταντίνος Παραδάς

«Στο άκουσμα της πρόσκλησης προς τον πατέρα μου από τον καθηγητή του σχολείου μου για να παρουσιάσει το επάγγελμά του, αισθάνθηκα πάρα πολύ ωραία. Είχα αγωνία το πώς θα πάει αυτή η συνάντηση, αλλά με το που άκουσα τον πατέρα μου να συνομιλεί με το συμμαθητές μου, αυτή η αγωνία μετατράπηκε σε μεγάλη τιμή και χαρά.  Για τον πατέρα μου η επίσκεψή του στο σχολείο ήταν μια ευχάριστη εμπειρία. Αισθάνθηκε πως έπρεπε να μπει στο πετσί του ρόλου του εκπαιδευτικού. Όταν είδε κατόπιν και το ανάλογο φύλλο εργασίας που δημιουργήθηκε με θέμα την επίσκεψή του στο μάθημα, ευχαριστήθηκε πολύ. Πιστεύει πως είναι πολύ σημαντικό να γίνεται παρουσίαση των ελεύθερων επαγγελμάτων από τους ίδιους τους γονείς των παιδιών.»

3. Ο πατέρας των μαθητριών Δήμητρας και Αγάπης Καμπάκη είναι εργολάβος

Δήμητρα και Αγάπη Καμπάκη

Τα δυο κορίτσια κρατούν τα δείγματα από συστήματα υλικών που έφερε ο πατέρας τους, όταν ήρθε για να εξηγήσει στους συμμαθητές τους πώς γίνεται και με ποια υλικά η ενεργειακή αναβάθμιση κτηρίων.

4. Ο Βαγγέλης Πενταράκης, του οποίου ο πατέρας είναι ηλεκτρολόγος μίλησε σε μαθητές για το «Έξυπνο Σπίτι», γράφει:

Βαγγέλης Πενταράκης

«Όταν κάλεσαν τον πατέρα μου στο Σχολείο, χάρηκα πολύ γιατί σκέφτηκα πως θα βοηθήσει τα παιδιά που το όνειρό τους είναι να ακολουθήσουν το επάγγελμα του ηλεκτρολόγου. Στην αρχή αγχώθηκα, αλλά μετά ηρέμησα αφού έχει πολύ μεγάλη εμπειρία πάνω στο επάγγελμά του. Το να έρχονται γονείς για να παρουσιάζουν το επάγγελμά τους θα βοηθήσει παιδιά να αγαπήσουν ίσως ένα επάγγελμα που δεν είχαν σκεφτεί μέχρι τώρα. Ο πατέρας μου δεν είχε ξαναπάει σε σχολείο να μιλήσει για το επάγγελμά του. Τώρα δηλώνει έτοιμος να το ξανακάνει.»

5. Στο πλαίσιο της δράσης δυο παιδιά παίρνουν συνεντεύξεις από τους γονείς τους που τα επαγγέλματά τους σχετίζονται με την ΕΝΕΡΓΕΙΑ.

Βασίλης Δανιάς και Ελένη Κορτσαλιουδάκη

Ο Βασίλης Δανιάς παρουσίασε μια συνέντευξη που πήρε από τον πατέρα του, που είναι πιλότος, με θέμα το πέταγμα του αεροπλάνου και η Ελένη Κορτσαλιουδάκη παρέδωσε ακουστικό υλικό με θέμα την κατανάλωση ενέργειας στο αυτοκίνητο, με πολύ σημαντικές πληροφορίες, μιας και ο πατέρας της έχει συνεργείο αυτοκινήτων.

6. Η μητέρα της Μαρίνας Νικολουζάκη, Βαρβάρα Παϊζάκη, πολιτικός μηχανικός, μιλά σε παιδιά για την εξοικονόμηση ενέργειας στο Βιοκλιματικό Σπίτι. Το σπίτι δηλαδή που είναι χτισμένο με τον κατάλληλο προσανατολισμό, έτσι ώστε να εκμεταλεύεται περισσότερο το κλίμα της περιοχής που βρίσκεται, για τη θέρμανση ή το δροσισμό του.

Βαρβάρα Παϊζάκη

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 7.2.26)

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ (του Χάρη Στρατιδάκη)

             Κατάπολλα και εκ βαθέων ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ τον Ρεθεμνιώτη Δρα Παιδαγωγικής, ερευνητή και συγγραφέα Χάρη Στρατιδάκη  για τα που έγραψε για το όποιο έργο μου και την όποια προσφορά μου ως δασκάλου, ως συγγραφέα και ως δημοσιογράφου στα σημερινά "Χανιώτικα νέα" (Παρασκευή, 6.2.2026)   Υπόχρεος στην αγάπη σου, φίλε Χάρη, με τις πολλές χάρες ! Χαιρετώ σε κι αγαπώ σε! Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος, λογοτέχνης Και βέβαια ευχαριστίες στην εφημερίδα μας τα Χανιώτικα νέα για τη φιόξενία...

"ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΙΛΙΚΟΙ ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΚΙ ΟΙ ΒΑΡΣΑΜΟΙ  

ΣΚΙΑΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

Γράφει ο Χάρης Στρατιδάκης 

Στις στήλες που διατηρώ στις ρεθεµνιώτικες εφηµερίδες είχα παλιότερα παρουσιάσει, µεταξύ άλλων, σηµαντικούς κατ’ εµένα Χανιώτες, µε τους οποίους είχα την τύχη να συναντηθούν οι δρόµοι µας: τον αείµνηστο πια Αντώνη Πλυµάκη, τον επίσης αείµνηστο Σταµάτη Αποστολάκη, την Αγγελική Μάλµου, την Αιµιλία Κλάδου-Μπλέτσα και τον Μανόλη Μανούσακα. Και βέβαια τον άνθρωπο µε τους βασιλικούς, τον Βαγγέλη Κακατσάκη. ήµερα θα προσπαθήσω να τον σκιαγραφήσω και µέσα από την αγαπηµένη του εφηµερίδα, τα φιλόξενα «Χανιώτικα Νέα», στην οποία µε λύπη µου πληροφορήθηκα ότι έχει σταµατήσει να δηµοσιογραφεί, διατηρώντας ευτυχώς την πολύτιµη στήλη «Παιδότοπος».

Ξεφυλλίζοντας ένα νέο του βιβλίο 

Ο άνθρωπος αυτός συστήνεται µε τρεις ιδιότητες, τις οποίες τίµησε κι εξακολουθεί να τιµά. Συστήνεται καταρχήν ως δάσκαλος. Συστήνεται ως δάσκαλος σκέτος, όχι συνταξιούχος, όπως το κάνουµε οι αφυπηρετήσαντες, αλλά ως δάσκαλος εσαεί. Όταν µάλιστα το συζητήσεις περισσότερο µαζί του, σε καθηλώνει µ’ εκείνο το παλιότερο απόφθεγµα: «µια φορά δάσκαλος, για πάντα δάσκαλος!». Αν χρειαστεί, συστήνεται και ως δηµοσιογράφος, καθώς κι ως ποιητής. Ποιητής είναι και το διαπιστώνεις όχι µόνο από τα πολυάριθµα βιβλία του αλλά και από την καθηµερινότητά του, από τον τρόπο που κινείται κι από τον τρόπο που µιλά. Το διαπιστώνεις κι από τα κλαδιά µυρωδάτου βασιλικού που έχει πάντα µαζί του, από τα φυτά που συντηρεί καλοκαίρι και χειµώνα, χαρίζοντάς κλαδιά τους σ’ όσους αγαπά και υπολήπτεται, επιβεβαιώνοντας τον τίτλο του δηµοσιεύµατός µας γι’ αυτόν. Το ριζίτικο όµως τραγούδι από το οποίο τον πήραµε έχει και συνέχεια, που µοιάζει να είναι φτιαγµένη έτσι που να τον περιγράφει ακριβώς: 

…βαρσάµοι και βασιλικοί, µ’ ουδέ καρεµφυλλάτα / µυρίζει εκειά που πορπατεί, µυρίζει εκειά που στέκει / µυρίζει εκειά που κάθεται, µυρίζει κι αν κοιµάται.

Η άλλη του ιδιότητα είναι εκείνη του δηµοσιογράφου, για την ακρίβεια εκείνη του επιφυλλιδογράφου. Αν αναρωτιέστε τι σηµαίνει ο όρος αυτός, έχετε δίκιο, εκτός κι αν είστε άνω των εξήντα ετών, όπως εγώ, οπότε είναι πιθανόν να γνωρίζετε τη σηµασία του, τότε που πολλοί άνθρωποι αγόραζαν την εφηµερίδα «Βήµα» για να διαβάσουν τις επιφυλλίδες της. Οι αναγνώστες που ίσως δεν τον γνωρίζουν από κοντά θ’ αναρωτηθούν πόσο καιρό εξασκεί την επιφυλλιδογραφία. Ο Βαγγέλης Κακατσάκης γράφει επιφυλλίδες στην εφηµερίδα «Χανιώτικα Νέα» από τα µέσα της δεκαετίας του 1970, ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή, µισό αιώνα! 

Στο πρώτο του σχολείο στις Σροβλές με τα μαθητούδια του

Οι επιφυλλίδες του κατά καιρούς αλλάζουν υπέρτιτλο, προσπαθώντας να κρατηθούν όπως κι ο ίδιος άλλωστε, φρέσκες: «Κρητικές ρίζες», «Καθηµερινά», «Ένα βιβλίο την εβδοµάδα», «Παράλληλα και όχι µόνο», «Αυτός ο τόπος ο µικρός ο µέγας», «Ακροθιγώς» και «Εύφηµες µνείες». Εγώ πάντως τον γνώρισα µε δύο απ’ αυτούς: «Μια στάση εδώ, µια στάση εκεί» και «Στα πεταχτά». Μάλιστα µε τους τίτλους αυτούς κυκλοφορούν δύο βιβλία που περιλαµβάνουν επιλεγµένες εργασίες των ετών 2012 και 2017 αντίστοιχα. Και τα δύο αποτελούν εκδόσεις των «Χανιώτικων Νέων» κι έχω την τιµή να τα έχω στη βιβλιοθήκη µου και να τα χαίροµαι, µε τις όµορφες αφιερώσεις του συγγραφέα τους.

Εύλογα θα σκεφτεί κάποιος: για να συνεχίσει να γράφει κανείς µισό αιώνα, δύο τινά συµβαίνουν: είτε ότι αναµασά τα ίδια είτε ότι έχει πολλά να πει. Στην περίπτωσή µας έχει ισχύ το δεύτερο: ο Βαγγέλης Κακατσάκης έχει πολλά, ενδιαφέροντα και πάντα πρωτότυπα να πει. Και να τα πει µε όµορφο τρόπο, ποιητικά, παραµυθιακά. Ερανίζω εδώ µερικούς τίτλους επιφυλλίδων του: «Καρδιάς αρίφνητες ευκές», «Η οµορφιά θα σώσει τον κόσµο», «Χαίρε, Σταµάτη Αποστολάκη, Άρχοντα της Παιδείας!», «Μέσα στο βράχο σύναξα το γαίµα στάλα-στάλα», «Μάνα, σαν έρθουν οι φίλοι µου…», «Οι Ειρηναίοι της καρδιάς µας», «Τα παιδιά και τα πουλιά». 

Η σηµερινή µου λοιπόν «εύφηµη µνεία», για να δανειστώ απ’ αυτόν την έκφραση που πάει να ξεχαστεί, αναφέρεται σ’ έναν άνθρωπο που γεννήθηκε το 1948 στο Νίππος, ένα από τα πιο πράσινα χωριά του Αποκόρωνα. Παρότι καταγόµενος από αγροτική οικογένεια όχι εύπορη, κατάφερε να σπουδάσει στην Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδηµία στην Αθήνα και στη συνέχεια στην Πάντειο Σχολή (σήµερα Πανεπιστήµιο).

Για µια τριετία εργάστηκε στα ιδρύµατα του Ειρηναίου Γαλανάκη στο Καστέλι, που αποδείχτηκαν το τρίτο «πανεπιστήµιο» της ζωής του, όπως φαίνεται και από τις συχνές αναφορές του στον µακαριστό µητροπολίτη. Εργάστηκε 36 συναπτά έτη ως δάσκαλος, ενώ ενδιάµεσα φρόντισε να φοιτήσει και στη µετεκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Παράλληλα για δύο δεκαετίες ασχολήθηκε ενεργά µε τον συνδικαλισµό. Πλην όµως των παραπάνω σπουδών, είχε το χάρισµα του «δασκαλικιού», όπως µαρτυρούν οι µαθητές του κι όπως το έχω διαπιστώσει πολλές φορές κι ο ίδιος. 

Το έτος 2015 διοργανώσαµε µε τη Σχολική Σύµβουλο Μαρία Μπαδιεριτάκη τη διηµερίδα «Η Κρήτη και ο πολιτισµός της στην πρωτοβάθµια εκπαίδευση», την οποία παρακολούθησαν περισσότεροι από 500 δάσκαλοι και νηπιαγωγοί, σε Χανιά και Ρέθυµνο. Εκεί είχαµε την τιµή να καλέσουµε µεταξύ άλλων για εισηγήσεις τέσσερις παλαίµαχους εκπαιδευτικούς, τον «αθό της δασκαλοσύνης τω Χανιώ», όπως το διατύπωσε εύστοχα ένας από τους παρευρισκόµενους: τον Σταµάτη Αποστολάκη, τον Βασίλη Χαρωνίτη, τον Τάσο Κόλλια και τον Βαγγέλη Κακατσάκη. Το θέµα της εισήγησής του ήταν «Κουβέντα µ’ ένα ήρωα. Η ιστορία µιας ιστορίας και άλλα τινά». Μας διηγήθηκε το πόσο πρωτότυπα είχαν γιορτάσει µε τα µαθητούδια του στα πρώτα χρόνια της καριέρας του την επέτειο της Μάχης της Κρήτης σ’ ένα µικρό χωριό, στην εσχατιά του νησιού. Υπήρξε µία από τις ευτυχέστερες στιγµές της δικής µου καριέρας αυτή, κατά την οποία είχα την ευκαιρία να τον απολαύσω. 

Ας δούµε όµως τώρα κάποιους τίτλους βιβλίων του: «Καζοβάρ» (ποίηση, Φιλιππότης 1987 και επανέκδοση Πυξίδα της Πόλης 2014), «Όταν γίνεις ποίηµα» (ποίηση, Πυξίδα της Πόλης 2013), «Τα γράµµατα της Παναγίας» (ποίηση, Ιερά Μητρόπολη Κισάµου και Σελίνου 2013), «Όπως το ψωµί» (ποίηση, Πυξίδα της Πόλης 2018), «Τα χελιδόνια του µοναχού» (ποίηση, ιδιωτική έκδοση 2020), «Ιχνηλατώντας» (ποίηση, ιδιωτική έκδοση 2021), «Πότες θα κάµει ξαστεριά» (Χανιώτικα Νέα 2021). Σ’ αυτά θα πρέπει να προστεθούν τα προαναφερθέντα δύο βιβλία που προανέφερα, µε τις επιφυλλίδες του. 

Τα Χανιά είναι τυχερά που έχουν στο δυναµικό τους τον Βαγγέλη Κακατσάκη να τα ζωντανεύει στον χώρο του Τύπου και του Πολιτισµού εν γένει. ∆εν είναι µόνο αυτά που ανέφερα παραπάνω, είναι και που τα στόλισε µε ραδιοφωνικές εκποµπές στο «Ράδιο Μαρτυρία» και στο «Ράδιο Παρατηρητής». Είναι και που κόσµησε τα περισσότερα στην πόλη επιτελεία παρουσιάσεων βιβλίων κι άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων, διευθύνοντας µε λίγα λόγια αλλά πάντα ουσιαστικά, πρωτότυπα και γλαφυρά. Είναι ακόµα που δεν νοείται εκδήλωση στον Αποκόρωνα χωρίς αυτόν.

Κι είναι και που κάθε Σάββατο στο ένθετο «διαδροµές» διατηρεί µια ολόκληρη σελίδα, µε τον τίτλο «Παιδότοπος», στον οποίο παρουσιάζει εδώ και πολλές δεκαετίες αυθεντικό µαθητικό λόγο. Ίσως να είναι η µοναδική σελίδα στον ελληνικό τύπο που σε εβδοµαδιαία βάση προβάλει τα επιτεύγµατα των µαθητών και των σχολείων τους, και µάλιστα µε εξαιρετική εικονογράφηση και σελιδοποίηση.

Οπωσδήποτε η προσφορά του Βαγγέλη Κακατσάκη είναι µεγάλη, αν µάλιστα αναλογιστεί κανείς ότι πλην των παραπάνω και άλλων πολλών, φροντίζει να διατηρεί έναν εξαιρετικό ιστότοπο (https://petaxta.blogspot.com), στον οποίο αναρτά τα δηµοσιεύµατά του και τα οποία όπως µετρώ πρόχειρα ξεπερνούν τα 6.000! 

Ο αθός της Δασκαλοσύνης στα Χανιά 

Όταν το 2012 βρέθηκα στα Χανιά ως σχολικός σύµβουλος, είχα ν’ αντιµετωπίσω επιφυλάξεις και ψυχρότητα, σαν ξένος που εκλήφθηκα. Θεωρήθηκα. «ξενοµπάτης», κι ας είχα ξεκινήσει την καριέρα µου από εκεί (∆ηµοτικό Σχολείο Μελιδονίου Αποκορώνου), κι ας είχα υπηρετήσει στη Σούδα τη στρατιωτική µου θητεία, κι ας υπηρέτησα τα τελευταία τριάµισι χρόνια της καριέρας µου τρέχοντας από τα Χανιά στον Αποκόρωνα κι από εκεί στα Σφακιά. Οφείλω να σηµειώσω ότι πέντε ήταν οι άνθρωποι που µε στήριξαν βήµατά µου, που µε ενθάρρυναν, που µου έδωσαν φτερά: ο Αντώνης Πλυµάκης, ο Σταµάτης Αποστολάκης, ο Βασίλης Χαρωνίτης, ο Χρήστος Χουλιόπουλος κι ο Βαγγέλης Κακατσάκης. Με τον οποίο, όπως και µ’ όλους, «µια φορά φίλος, για πάντα φίλος»!

Να είσαι καλά, άρχοντα της δασκαλοσύνης. Να ξαναβάλεις µπροστά τα δηµοσιεύµατά σου. Να είσαι καλά, να προσφέρεις στον πολιτισµό και να µυρίζεις πάντα φρονιµάδα, σαν τους βασιλικούς σου.

Και «να κουνάς Γέρω ∆άσκαλε στην αιωνιότητα/ το µαντήλι της ∆ασκαλοσύνης./ Να πέφτουν τα χνούδια της νύχτας./ Να τραγουδούν το φως τα πουλιά»!

*Ο Χάρης Στρατιδάκης είναι ∆ρ. Παιδαγωγικής-Ιστορικός Ερευνητής-Συγγραφέας 

(Χανιώτικα νέα, Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2026)

https://www.haniotika-nea.gr/myrizoyn-oi-vasilikoi-yrizoyn-ki-oi-varsa-oi-skiagrafontas-ton-vaggeli-kakatsaki/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΝΑ ΜΑΤΣΑΚΙ ΒΙΟΛΕΣ ... ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΠΑΣΙΑ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

«‘‘Σαν να κρατείς ένα µατσάκι βιόλες. Έτσα θα κρατείς τη λύρα’’.
Μάθηµα πρώτο στο καµαράκι το µικρό στο πάνω Κουµ - Καπί, εκεί που ζούσε η Ασπασία. Λίγο πιο κάτω από το σπίτι µας…
Το ’χα βάλει πείσµα να µάθω λύρα, κι έστηνα -παιδάκι δηµοτικού- καρτέρι κάθε τρεις και λίγο, στα γύρω δροµάκια, πότε θα τη δω να γυρνά στο σπίτι της για να µου ξεκινήσει τα µαθήµατα. ∆ιότι εκείνη το ’χε πει «όποτε µε δεις έλα να ξεκινήσουµε». Μια - δυο - τρεις απόπειρες, η στιγµή εκείνη επιτέλους, κάποτε έφτασε.
Κι έτσι ένα απόγευµα βρέθηκαµε µαζί µε τη µαµά µου στο δροµάκι της, έξω από το σπιτάκι της.
Βρεθήκαµε µέσα στο καµαράκι. Εκείνη άρπαξε µια λύρα. Την έπιασε στο δεξί της χέρι.
«Ετσα θα τη κρατείς. Σαν να κρατείς ένα µατσάκι βιόλες», µου είπε και µου την έδωσε. Κι εγώ έπιασα -νοµίζω πως θα ’τανε η δεύτερη φορά στη ζωή µου- τη λύρα προσπαθώντας να µη τη σπάσω. Την κράτησα όπως κρατούν ένα µατσάκι βιόλες, µα νοµίζω πως γρήγορα της την έδωσα πίσω. Αυτή έπιασε τότε το δοξάρι και άρχισε να παίζει, δεν θυµάµαι τον σκοπό. Κι εµείς ακούγαµε. Μικρό το δωµάτιο, πολυοφορτωµένο αντικείµενα, χρώµατα, γέµισε από τις δοξαριές που ακούγονταν κι απ’ έξω, ήταν δεν ήταν κλειστό το παραθυράκι του.
Αντηχούσε στον ασπροασβεστωµένο τοίχο τής απέναντι αυλής κι επέστρεφε στ’ αυτιά µέσα στο σώµα…
Κι έπειτα: µάθηµα πρώτο “Ένα νερό κυρά Βαγγελιώ”. Έβλεπα τα δάκτυλά της ανάµεσα στις χορδές, τα νύχια να τις ακουµπούν, το δοξάρι να πηγαινοέρχεται. Όλα µαγικά µπροστά µου, µα κείνο το «µατσάκι βιόλες» όπως ακούστηκε από τη γλυκιά βραχνάδα της φωνής της, νοµίζω πως µου ’καµε τη µεγαλύτερη εντύπωση.
Τα λουλούδια κι η λύρα, η “συµπεριφορά” προς αυτά, ο τρόπος και η “θωριά” ενός ανθρώπου που σίγουρα νιώθει κι αγαπά τ’ άψυχα αντικείµενα… Ή µήπως τελικά υπάρχει ψυχή µέσα σε αυτά; Σκέψεις κι ερωτηµατικά που µε την πάροδο των χρόνων απαντήθηκαν καθώς µεγάλωνα.
Η ψυχή της λύρας, ο οργανοπαίκτης που µε πάθος προσφέρει τη δική του ψυχή στο κοµµάτι που παίζει…
Όλα αυτά και όχι µόνο αυτά πρέσβευε στα µάτια µου η Ασπασία Παπαδάκη, που πολλές φορές έπαιξε σκοπούς να τους χορέψουµε, στην οµάδα των µικρών του Λυκείου Ελληνίδων, µε δάσκαλο τον Γιάννη τον Αγιασµενάκη…
Ένα πρόσωπο τόσο οικείο και συνάµα τόσο… ιστορικό από τότε ήδη.
Μια αρχόντισσα της λύρας, της κρητικής µουσικής, της κρητικής παράδοσης…».
Tα παραπάνω γράφτηκαν τον Ιανουάριο του 2016 για την Ασπασία Παπαδάκη, σε τούτη τη στήλη! ∆ύο µέρες η λυράρισσα βρίσκεται στην επουράνια Κρήτη και τούτο το κειµενάκι - ένα µικρό µατσάκι µανουσάκια στα χέρια της!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 4,2.2026) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ 

Ανύπαντρη μητέρα η Μαρία -

/δεκαπέντε χρονών παιδούλα

 με το κοριτσάκι της στην αγκαλιά

 ολομόναχη μπαίνει στην εκκλησιά

για να τη σαραντίσει ο παπάς

που, ωστόσο, λείπει

 Τη βλέπει απ’ την εικόνα της Υπαπαντής

 η συνομήλική της Παναγία και ντρέπεται 

Έχει έναν άνδρα/ που την προστατεύει 

δίπλα της, αυτή

κι ανοιχτή την αγκαλιά του ιερέα Συμεών, 

για να πάρει τον ακριβογιό  της/

 και να τον βάλει στ’ Άγια των Αγίων.

 

“Μαρία λεν την Παναγι

 Μαρία λεν κι εσένα 

κι αν αρνηθώ την Παναγιά, 

θα αρνηθώ κι εσένα”. 

Η μαντινάδα/ που έλεγε στη Μαρία ο δικός της».

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ  "Όπως το ψωμί” (2018)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Αραπάκου, 31,1.2025)

 Β2 ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΒΑΡΥΠΕΤΡΟΥ ΧΑΝΙΩΝ 

Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Για τον «θαυµαστό» κόσµο των συναισθηµάτων ο λόγος στον σηµερινό Παιδότοπο από τα παιδιά της Β2 τάξης του ∆ηµ. Σχ. Βαρυπέτρου Χανίων. Για την αγάπη, τη λύπη, τον φόβο, τον θυµό και όχι µόνο… Με κείµενα, πεζά και ποιητικά αλλά και µε ζωγραφιές. Στο πλαίσιο του Εργαστηρίου ∆εξιοτήτων της τάξης τους, η επιλογή του εν λόγω θέµατος «µέσα από βιωµατικές δραστηριότητες, συζητήσεις, παιχνίδια ρόλων και συνεργατικές δράσεις», όπως γράφει στο προλογικό της σηµείωµα η γνωστή στους αναγνώστες της στήλης, καλή τους δασκάλα των παιδιών ∆έσποινα - Καλοµοίρα Αραπάκου. Συγχαρητήρια και σ’ αυτήν και στη δασκάλα Εικαστικών του Σχολείου Αλεξάνδρα Τσακνιά. Να χαίρεστε τους µαθητές σας και να σας χαίρονται, καλές µου συναδέλφισσες!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του έναν κόσμο συναισθημάτων· σιωπηλούς συνοδοιπόρους

της ζωής, χωρίς ηλικία, που μας ενώνουν και καθορίζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε, νιώθουμε

και δρούμε. Στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Δεξιοτήτων της τάξης μας, επιλέξαμε να ασχοληθούμε

με ένα θέμα ιδιαίτερα σημαντικό: την αναγνώριση, την έκφραση και τη διαχείριση των

συναισθημάτων.

Μέσα από βιωματικές δραστηριότητες, συζητήσεις, παιχνίδια ρόλων, δημιουργικές εργασίες

και συνεργατικές δράσεις, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους

και τους άλλους. Έμαθαν να ονοματίζουν τα συναισθήματά τους, να κατανοούν τις αιτίες που τα

προκαλούν και να αναζητούν θετικούς τρόπους αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων. Στη

συνέχεια, παρουσιάζουμε με χαρά το ταξίδι μας στον κόσμο βασικών συναισθημάτων: της αγάπης,

της χαράς, της λύπης, του φόβου και του θυμού, γιατί όταν τα κατανοούμε, μαθαίνουμε να

κατανοούμε καλύτερα και τον άνθρωπο. Οι ζωγραφιές των μαθητών πραγματοποιήθηκαν στο

πλαίσιο του μαθήματος των Εικαστικών με την συνάδελφο Αλεξάνδρα Τσακνιά.

Αραπάκου Καλομοίρα- Δέσποινα, δασκάλα Β2

ΑΓΑΠΗ

Τι είναι η αγάπη;

Η αγάπη είναι όταν μου αρέσει να είμαι με κάποιον και αισθάνομαι ζεστασιά.

Πότε τη νιώθω;

Όταν είμαι με την οικογένεια και τους φίλους μου.

Τι κάνω όταν νιώθω αγάπη;

Αγκαλιάζω, βοηθάω και μιλάω όμορφα.

Τρόπος διαχείρισης: Λέω μια καλή κουβέντα κάθε μέρα.

Ποίημα

Η αγάπη είναι να νοιάζομαι,

να βοηθώ και να γελώ,

να κρατάω ένα χεράκι

και να λέω «είμαι εδώ».

Είναι λόγια τρυφερά,

μια αγκαλιά ζεστή,

είναι να μοιράζομαι

χαρά και προσευχή.

Τη νιώθω με την οικογένεια,

με φίλους στο σχολειό,

όταν παίζουμε μαζί

κρυφτό, κυνηγητό.

Νύκτα Ειρήνη, Ανδρουλάκη Μαρία, Βιδάκης Παναγιώτης

ΧΑΡΑ

Τι είναι η χαρά;

Η χαρά είναι όταν νιώθω πολύ καλά.

Πότε τη νιώθω;

Όταν παίζω και περνάω ωραία.

Τι κάνω όταν νιώθω χαρά;

Χαμογελάω και τη μοιράζομαι.

Τρόπος διαχείρισης: Μοιράζομαι τη χαρά μου με τους άλλους, γελώντας, κερνώντας και

διασκεδάζοντας.

Ποίημα

Η χαρά είναι το γέλιο μου,

που ακούγεται δυνατά,

είναι παιχνίδι, φωνές

και χαρούμενα παιδιά.

Έρχεται όταν παίζω,

όταν κάτι καταφέρω,

όταν ακούσω “μπράβο”

και όλα τα καταλάβω.

Η χαρά μου μεγαλώνει

όταν τη μοιραστώ,

γι’ αυτό με φίλους και με αγάπη

την μοιράζομαι εγώ.

Κι αν τη δεις στο πρόσωπό μου,

θα τη νιώσεις και εσύ,

γιατί η χαρά συνέχεια ταξιδεύει

και ποτέ δεν λιγοστεύει.

Λεβεντάκη Θάλεια

Μαρινάκης Στέφανος

Μανουσάκη Κωνσταντίνα

ΛΥΠΗ

Τι είναι η λύπη;

Η λύπη είναι όταν κάτι με στενοχωρεί.

Πότε τη νιώθω;

Όταν χάνω κάτι ή μαλώνω με κάποιον.

Τι κάνω όταν νιώθω λύπη;

Μιλάω σε κάποιον που εμπιστεύομαι.

Τρόπος διαχείρισης: Θυμάμαι ότι δεν κρατάει για πάντα.

Ποίημα

Η λύπη με κάνει να κλαίω,

να σωπαίνω λίγο πολύ,

να θέλω μια αγκαλιά

και μια λέξη πιο καλή.

Έρχεται όταν κάτι χάνω,

όταν κάτι με πονά,

όταν δεν πάει όπως θέλω

και πίσω με κρατά.

Όταν όμως με φίλο μιλήσω,

νιώθω πιο ελαφρύς ξανά,

γιατί η λύπη όταν μοιράζεται

σιγά σιγά περνά.

Η λύπη δεν είναι κακή,

είναι μέρος της ζωής,

μαθαίνω να την καταλαβαίνω

και να συνεχίζω δυνατός κι ειλικρινής.

Παπαδάκης Μάξιμος

Πετράκη Ιωάννα

Πούλακας Ερμής

ΦΟΒΟΣ

Τι είναι ο φόβος;

Φόβο αισθάνομαι όταν τρομάζω.

Πότε τον νιώθω;

Όταν κάτι μου φαίνεται δύσκολο να το αντιμετωπίσω.

Τι κάνω όταν φοβάμαι;

Ζητάω βοήθεια και μιλάω.

Τρόπος διαχείρισης: Παίρνω βαθιά ανάσα και σκέφτομαι θετικά.

Ποίημα

Ο φόβος με σταματά,

με κάνει να διστάζω,

σκέφτομαι «δεν μπορώ»

και πιο πολύ τρομάζω.

Έρχεται όταν κάτι νέο

μού φαίνεται δύσκολο πολύ,

όταν δεν ξέρω τι θα γίνει

και νιώθω ανήσυχος εκεί.

Αν ζητήσω βοήθεια,

ο φόβος μικραίνει πια,

γιατί δεν είμαι μόνος

κι αυτό μου δίνει δύναμη ξανά.

Ο φόβος με μαθαίνει

να προσέχω, να σκεφτώ,

με θάρρος και προσπάθεια

μπορώ να προχωρώ.

Σεργάκης Κυριάκος

Σταματουλάκης Μιχάλης

Τούσα Μουσταφά

ΘΥΜΟΣ

Τι είναι ο θυμός;

Ο θυμός είναι όταν νευριάζω πολύ.

Πότε τον νιώθω;

Όταν κάτι δεν γίνεται όπως θέλω.

Τι κάνω όταν θυμώνω;

Σταματάω, μετράω και μιλάω ήρεμα.

Τρόπος διαχείρισης: Μετράω μέχρι το 10 πριν μιλήσω.

Ποίημα

Ο θυμός έρχεται γρήγορα

και με κάνει να φωνάζω,

σφίγγω χέρια και δόντια

και δύσκολα ηρεμώ.

Τον νιώθω όταν κάτι άδικο

μου συμβεί ξαφνικά,

όταν δεν γίνεται όπως θέλω

και θυμώνω δυνατά.

Αν σταματήσω για λιγάκι

και μετρήσω ως το δέκα,

ο θυμός μου μαλακώνει

και φεύγει σταδιακά.

Ο θυμός όταν τον μάθω

να μιλά χωρίς φωνή,

γίνεται λόγος, λύση

και όχι πληγή.

Χατζιδάκη Στέλλα

Σίνο Εγκλίσι

Αίνιγμα

Δεν με βλέπεις, μα με νιώθεις,

στη χαρά και στη βροχή.

Άλλοτε γελώ, άλλοτε κλαίω,

Τι είμαι; 

➡ Το συναίσθημα

Το συναίσθημα

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 31.1. 2026)