Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Σάββατο 29 Αυγούστου 2026

ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ, 29.8.26. Παιχνίδια από όλον τον κόσμο

 ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ

ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΠΟ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ




Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Για τις όµορφες στιγµές που έζησαν για έξι εβδοµάδες το φετινό καλοκαίρι, «ταξιδεύοντας» µέσω των παιχνιδιών σε όλον τον κόσµο, µας µιλούν στον σηµερινό Παιδότοπο οι υπεύθυνοι για τη σχετική δράση δάσκαλοι των Εκπαιδευτηρίων ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ, και κάποια από τα παιδιά. Όντως «το παιχνίδι είναι µια παγκόσµια γλώσσα» που ενώνει τα παιδιά όλου του κόσµου, όπου κι αν ζουν. Και βέβαια µια µεγάλη πλατεία µάθησης!
«Μανθάνειν διά του παίζειν»… Και αυτή η παιδαγωγική ρήση στο νου µου, ενώ διάβαζα τα κείµενα κι έβλεπα τις υπέροχες εικόνες που µου έστειλε ο φίλος διευθυντής του εν λόγω σχολείου Κώστας Μανωλάκης. Συγχαρητήρια και στα παιδιά και βέβαια στους υπεύθυνους για τη δράση δασκάλους των.
Σηµείωση: Ο σηµερινός και όχι του προηγούµενου Σαββάτου, όπως εκ παραδροµής γράφτηκε είναι ο τελευταίος καλοκαιρινός Παιδότοπος. Καλή αντάµωση ύστερα από 3 εβδοµάδες και συγκεκριµένα το Σάββατο 26 Σεπτεµβρίου.
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης



Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ


Οι έξι εβδομάδες της φετινής Καλοκαιρινής Απασχόλησης στα Εκπαιδευτήρια Μαυροματάκη - Μητέρα ήταν γεμάτες δράση, χαρά και αμέτρητες όμορφες εμπειρίες. Κάθε μέρα ήταν μια νέα περιπέτεια, γεμάτη παιχνίδι, κίνηση, δημιουργικότητα και ανακαλύψεις, που μας χάρισαν αξέχαστες στιγμές.

Με θεματική «Παιχνίδια από όλο τον Κόσμο», αντί να κάνουμε ένα συνηθισμένο μάθημα Γεωγραφίας, γίναμε ταξιδιώτες και ξεκινήσαμε μια πολύ παιχνιδιάρικη εξερεύνηση... Δημιουργήσαμε τα δικά μας διαβατήρια και με οδηγούς τη φαντασία και τη γνώση ταξιδέψαμε σε όλες τις ηπείρους και σε πολλές χώρες του κόσμου. Μέσα από εκπαιδευτικά βίντεο γνωρίσαμε σημαντικά αξιοθέατα, εμβληματικά σύμβολα και ενδιαφέροντα στοιχεία για κάθε χώρα. Παράλληλα, δημιουργήσαμε πολλές όμορφες κατασκευές και παιχνίδια εμπνευσμένα από την κάθε ήπειρο, δίνοντας τη δυνατότητα στα παιδιά να εκφραστούν δημιουργικά και να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους μέσα από τις δράσεις.



Το πιο διασκεδαστικό όμως ήταν ότι γνωρίσαμε και παίξαμε παραδοσιακά παιχνίδια από κάθε γωνιά της Γης, με πρωτότυπες ονομασίες όπως «haj- goo, “el puma tun”, pe teca» και πολλά ακόμη. Τα ομαδικά αυτά παιχνίδια είχαν ως στόχο να καλλιεργήσουν την ευγενή άμιλλα, το πνεύμα συνεργασίας, τον σεβασμό και τη χαρά της συμμετοχής. Με μεγάλη μας έκπληξη διαπιστώσαμε ότι πολλά από αυτά τα παιχνίδια μάς ήταν ήδη γνώριμα, αφού έχουμε παίξει παρόμοια παιχνίδια και στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής. Έτσι, καταλάβαμε ότι το παιχνίδι αποτελεί μια παγκόσμια γλώσσα που ενώνει όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από τη χώρα στην οποία ζουν!

Παράλληλα αθληθήκαμε στα γήπεδα και παρακολουθήσαμε μαθήματα κολύμβησης με τον κύριο Στέφανο Χαλκιαδάκη. Τα παιδιά συμμετείχαν με μεγάλη διάθεση, ενθουσιασμό και χαμόγελο, απολαμβάνοντας κάθε δραστηριότητα. Χορέψαμε στους ρυθμούς αγαπημένων τραγουδιών και συμμετείχαμε σε αμέτρητα παιχνίδια, εντός και εκτός τάξης, που γέμισαν τις μέρες μας.

Τη φετινή Καλοκαιρινή Απασχόληση εμψύχωσαν με μεράκι, δημιουργικότητα και πολλή αγάπη οι εκπαιδευτικοί Ειρήνη Αγγελάκη, Ρία Θωμαδάκη, Μιχαέλα Ζερβουδάκη και Μαρίνος Κοντορινάκης, προσφέροντας στα παιδιά ένα χαρούμενο, ασφαλές και δημιουργικό περιβάλλον μάθησης και ψυχαγωγίας


Οι έξι αυτές εβδομάδες έκλεισαν με μία γιορτή. Είχαμε τη χαρά να προσκαλέσουμε τους γονείς για να δουν από κοντά όλα όσα δημιουργήσαμε, μάθαμε και ζήσαμε μαζί. Φεύγουμε γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις, νέες γνώσεις και δίνοντας ραντεβού για ένα ακόμη πιο συναρπαστικό καλοκαίρι
!

Ρία Θωμαδάκη, δασκάλα Αγγλικών




ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ



Η φετινή απασχόληση έχει θέμα τα παιχνίδια των ηπείρων. Περνάω πολύ ωραία, είναι τέλεια εδώ! Στα διαλείμματα παίζουμε όλοι μαζί παιχνίδια, στην τάξη ζωγραφίζουμε και κάνουμε κατασκευές. Το καλύτερο μέρος της μέρας είναι όταν παίζουμε στην άλλη αίθουσα.

Ελευθερία Μ. (11 χρ.)



Μαθαίνουμε παιχνίδια από όλες τις ηπείρους. Το αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν αυτό από την Ευρώπη, εκείνο με τους τερματοφύλακες και την μπάλα στη μέση. Περνάω ωραία, γιατί κάνουμε κολυμβητήριο και τις Παρασκευές τρώμε μακαρόνια με κιμά.

Αριάδνη Μπ. (7 χρ.)



Η φετινή απασχόληση έχει θέμα τις ηπείρους και τα παιχνίδια τους. Περνάμε καλά καθώς πάμε ταξίδια στις ηπείρους! Βλέπουμε ταινίες, κάνουμε κατασκευές και μαθαίνουμε καινούργια πράγματα. Το καλύτερό μου μέρος είναι η αίθουσα της χαλάρωσης, γιατί χαλαρώνω και ξεκουράζομαι.

Μυρτώ Τ (8,5 χρ.)



Αυτό το καλοκαίρι παίζουμε, βλέπουμε ταινίες, κάνουμε διάφορες δραστηριότητες και παίζουμε παιχνίδια από άλλες χώρες. Μου αρέσει πάρα πολύ το κολυμβητήριο και η γυμναστική. Περνάω πάρα πολύ καλά, από την πρώτη μέρα περνάω τέλεια.

Βασίλης Ντ. (7,5 χρ.)



Η απασχόληση είναι γεμάτη με παιχνίδια από όλο τον κόσμο. Περνάω πολύ ωραία με τους φίλους μου. Παίζουμε πολλά ομαδικά παιχνίδια και είναι πολύ διασκεδαστικά. Η καλύτερη στιγμή ήταν όταν είχα γενέθλια και μου τραγούδησαν όλοι «Χρόνια Πολλά».

Ελένη Ζ. (7 χρ.)



Φέτος μάθαμε για τα παιχνίδια όλου του κόσμου. Κάθε μέρα παίζουμε ένα διαφορετικό παιχνίδι από μια ήπειρο. Το αγαπημένο μου ήταν το παιχνίδι με το στεφάνι, όπου πετούσαμε το μπαλάκι μέσα — ήταν από την Αφρική. Περνάω πάρα πολύ ωραία!

Ιωσήφ Ξ. (7,5 χρ.)





To αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν από την Ασία και το λέγανε «Goellki». Όλα τα παιδιά στήνονται στον τοίχο σε μία γραμμή. Ένα τυχαίο παιδί στέκεται απέναντί τους, κρατάει τη μπάλα και την πετάει ψηλά στον τοίχο και φωνάζει ένα όνομα. Tο παιδί που ακούει το όνομά του πρέπει να πιάσει την μπάλα όσο πιο γρήγορα μπορεί. Tα υπόλοιπά παιδιά πρέπει να τρέξουν μακριά από το παιδί που άκουσε το όνομά του και όταν την πιάσει και φωνάξει «ΣΤΟΠ» όλοι πρέπει να παγώσουν και να κάνουν τα χέρια τους καλάθια (σαν κύκλο). Tο παιδί που έχει πιάσει την μπάλα διαλέγει το παιδί που είναι πιο κοντά του και προσπαθεί να πετύχει την μπάλα μέσα στο «καλάθι».

Μυρτώ (9 χρ.)


Σημείωση: Oι εικόνες είναι ομαδικές εργασίες των παιδιών



Τετάρτη 26 Αυγούστου 2026

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΤΟ ΝΙΠΠΙΑΝΟ “ΕΜΕΙΣ”
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

«Το δύσκολο δεν είναι να ξεκινήσεις. Το δύσκολο είναι να συνεχίσεις». Αυτή η φράση που έχει διατυπωθεί µε ποικίλους τρόπους, αποτελεί µια πρόκληση για πολλούς που βρίσκονται πάντοτε στην απαρχή µιας προσπάθειας, οποιασδήποτε προσπάθειας!
Αυτή τη φράση µοιάζει να έχουν πάντα στο νου τους όλοι όσοι ασχολούνται ενεργά µε τον Πολιτιστικό Σύλλογο του Νίππους -του χωριού µας- “Το Ραφιόλι”, από την πρώτη κιόλας στιγµή της επαναδραστηριοποίησής του. Και αποτελεί -όπως φαίνεται- ένα “προσωπικό” στοίχηµα που στην ουσία του δεν είναι καθόλου “προσωπικό”!

Αποτελεί ένα στοίχηµα του νιππιανού “εµείς”, που όλα έως τώρα καταδεικνύουν ότι µπορεί να κερδηθεί. Όσοι ήµασταν παρόντες -και ήµαστε πάρα πολλοί- στην έναρξη αυτής της προσπάθειας, το περασµένο Καλοκαίρι, στην απαράµιλλης και πανέµορφης οµορφιάς τοποθεσία του χωριού, στο “Ραφιόλι” -από εκεί και το όνοµα του Συλλόγου- όπου ακόµη τρέχει η πηγή κατάκρυο νερό, το αντιληφθήκαµε.

Όµορφες εικόνες, κάτω από βαθύσκιωτους πλατάνους, µαζί µικροί - µεγάλοι, που στα µάτια τους -και κυρίως στους πρωτεργάτες της προσπάθειας- έβλεπες αποτυπωµένη όχι µονάχα την όρεξη για προσφορά αλλά και τη βεβαιότητα, ότι δεν βρισκόµαστε εκεί για την έναρξη µιας προσπάθειας αλλά για την ευόδωσή της και τη συνέχειά της µέσα στο µέλλον! Στόχος και σκοπός όλων να αποτελέσει ο Σύλλογος, έναν από τους πιο δυνατούς κρίκους στην αλυσίδα της νιππιανής καταβολής και περικοκλάδας, στον δρόµο που είχαν χαράξει όλοι οι προγενέστεροι, οι πατεράδες µας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες µας!
Έκτοτε οι δράσεις του Συλλόγου δεν ξελείπουν! Το νιππιανό “εµείς”, δεν αφήνει να ξελείπουν! Ο Πολιτιστικός Σύλλογος το “Ραφιόλι” που όλο αυτόν τον καιρό τοποθετεί τον πήχη όλο και ψηλότερα εξακολουθεί να ξεπερνά τις προσδοκίες µας, πάντα µε γνώµονα το καλό του όµορφου και ιστορικού χωριού µας! Καλή συνέχεια σε όλους!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 26.8.2026)


Κυριακή 23 Αυγούστου 2026

ΠΟΙΗΣΗ

 ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ ΓΑΛΑΝΑΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ *




Κάτω απ’ την σκιά ενός γέρου πεύκου
Ειρηναίου Γαλανάκη πλατεία
Τα τραπεζάκια έξω
Πατείς με πατώ σε ο κόσμος
Μια γιαγιά κατοχρονίτισσα γυρίζει τον χερόμυλο της ιστορίας
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος όρθιος εποπτεύει τον χώρο
Ο Μίκης Θεοδωράκης συνομιλεί με τον Δασκαλογιάννη
Ο Νίκος Καζαντζάκης γράφει την αναφορά του
Ο Νίκος Ξυλούρης ανασύρει τα ωραία ελληνικά φωνήεντα
Ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος βάζει χρώμα στα εναπομείναντα σύμφωνα
Ο Βιτσέντζος Κορνάρος ομιλεί περί
έρωτος.
Τα τζιτζίκια επιμένουν ότι στην Κρήτη η ορθοδοξία ζει. 

Ωσεί παρών πάντα δίπλα του ο Νίκος Παπαδάκης... 

* Για 20η συνεχή χρονιά γιορτάστηκαν χθες 22 Αυγούστο στο Νεροχώρι Αποκορώνου τα ΕΙΡΗΝΑΙΑ  στη μνήμη του μακαριστού μητροπολίτη ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ ΓΑΛΑΝΑΚΗ.  Συντονιστής της εκδήλωσηςν αλλά και εκ των ομιλητών, εκ μέρους του πολιτιστικού Συλλόγου "Η ΠΑΝΑΓΙΑ"  και ο φίλος μου Σταύρος Νικηφοράκηςμ που αναφέρθηκε στη ζωή και στο έργο του κοινού μας ΦΙΛΟΥ, του αξέχαστου  Νίκου Παπαδάκη... Στο κλείσιμο της  η απαγγελία του παραπάνω ποιήματός μου...  


Σάββατο 22 Αυγούστου 2026

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (22.8.2026), Χωρεάνθη

 ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΒΕΡΙΝΑ ΧΩΡΕΑΝΘΗ

ΟΧΤΩ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ

Ξεχωριστός ο σηµερινός, προτελευταίος καλοκαιρινός Παιδότοπος. Οχτώ ποιήµατα της καλής µου φίλης, δασκάλας και κορυφαίας Ελληνίδας ποιήτριας Ελένης Χωρεάνθη, διανθισµένα µε βινιέτες (σχέδια) της και φιλολόγου - συγγραφέα κόρης της, Βερίνας Χωρεάνθη, το περιεχόµενό τους. Για οχτώ ξεχωριστά ποιήµατα για µικρά και µεγάλα παιδιά, από 4 µέχρι... 104 χρονών, ο λόγος...
Κατάπολλα και από καρδιάς τα ευχαριστώ µου και στις δυο για την ανταπόκριση στην πρότασή µου. Να ‘στε πάντα καλά, Ελένη και Βερίνα! Και για να υπηρετείτε τη λογοτεχνία και τη ζωγραφική...

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης



Ξεχωριστός ο σηµερινός, τελευταίος για φέτος, καλοκαιρινός Παιδότοπος. Οχτώ ποιήµατα της καλής µου φίλης, δασκάλας και κορυφαίας Ελληνίδας ποιήτριας Ελένης Χωρεάνθη, διανθισµένα µε βινιέτες (σχέδια) της και φιλολόγου - συγγραφέα κόρης της, Βερίνας Χωρεάνθη, το περιεχόµενό τους. Για οχτώ ξεχωριστά ποιήµατα για µικρά και µεγάλα παιδιά, από 4 µέχρι... 104 χρονών, ο λόγος...
Κατάπολλα και από καρδιάς τα ευχαριστώ µου και στις δυο για την ανταπόκριση στην πρότασή µου. Να ‘στε πάντα καλά, Ελένη και Βερίνα! Και για να υπηρετείτε τη λογοτεχνία και τη ζωγραφική...

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης



Η μελισσούλα


Μέλισσα, μελισσούλα

πού πας τόσο νωρίς;

Έχω δουλειά, χρυσό μου,

μη με καθυστερείς.


Σαν τι είναι που σε βιάζει;

με κάνεις ν’ απορώ.

Θαρρώ τον κόσμο όλο

τον βλέπεις στο φτερό.


Ο τόπος ευωδιάζει,

με βιάζουν οι καιροί

το μέλι να μαζέψω

κι ευωδιαστό κερί.

Το παιδί και το φεγγάρι


Φέξε, φως μου φεγγαράκι,

να τραφεί το λουλουδάκι,

να γενεί η δροσιά μελάκι

να την πιεί το μελισσάκι.


Φέξε, φως μου για να βρει

το δρομάκι ν’ ανεβεί.

Κι χλωρή πεταλουδίτσα

να ‘ βρει μια ζεστή φωλίτσα.


Να ‘βρει και το σκαθαράκι

κοπριά ένα σβολαράκι.

Ν’ ανεβεί κι Πασχαλίτσα

πάνω στην τριανταφυλλίτσα.


Φέξε, Θε μου, την αυγή

ήλιος λαμπερός να βγεί,

να προλάβει το μυρμήγκι

να μαζώξει ό, τι μείνει.


Θέ μου, φέξε του να βρει

το δρομάκι να διαβεί.

Φέξε, δροσερό νεράκι

να κυλάει στο ποταμάκι.


Φέρνε τον Αυγερινό

αψηλά στον ουρανό

και στην όμορφη οικουμένη

ήλιος λαμπερός να βγαίνει.

Καρτέρεμα


Πόσα χρόνια καρτερώ

να ‘βγει το φεγγάρι

να σταθεί και να του πω

ποιο στρατί να πάρει.


Να φωτίσει στα παιδιά

που προσμένουν χρόνια

να τελειώσει ο πόλεμος

και να βγουν στ’ αλώνια


ξέγνοιαστα να παίζουνε

να ‘ναι πάντα σκόλη,

χέρι χέρι να πιαστούν

“γύρω γύρω” όλοι.

Πόσα χρόνια καρτερώ

να βγει το φεγγάρι

της ειρήνης το στρατί

να ‘βρει και να πάρει.


Μικρή προσευχή


Θε μου, άκουσε λιγάκι

τη μικρή μου προσευχή:

την τρελή πεταλουδίτσα

μην αφήνεις μοναχή.


Άκουσε και το πουλάκι

στο κλαδάκι που λαλεί.

Φύλαγε το λάγιο αρνάκι

που μονάχο πιλαλεί.


Κάνε να κυλάει το ρυάκι

δροσερό απ’ την πηγή

και ποτέ το χορταράκι

να μη λείψει από τη γη.


Μοναχά όλου του κόσμου

μην αφήνεις τα παιδιά.

Λίγη αγάπη ακόμα δος μου

να ‘χω τρυφερή καρδιά.


Μια άλλη προσευχή


Ήλιε μου, φέξε την αυγή

μες απ’ το χώμα για να βγει

ο σπόρος να ριζώσει.

Φέξε, καλέ μου, στο πουλί

να βρει κλαράκι να λαλεί,

τον πόνο του να δώσει.


Φέξε στο σάλιαγκα της γης

και στο νεράκι της πηγής

μερόνυχτα να τρέχει.

Φέξε στο νιόβγαλτο κλαρί

να δυναμώσει, να θερρεί

το φως σου να παντέχει.


Ήλιε μου, φώτιζε τη γη

να μεγαλώνουν στη σιγή

να ευφραίνονται τα δάση.

Φέξε στ΄ ανήξερο παιδί

του κόσμου τα παιδιά να δει

το χέρι του ν’ απλώσει.


Ήλιε μου, φώτιζε τη γη

στο φως σου η έχθρα να πνιγεί

ο πόνος ν’ αλαφρώσει.

Βαθιά να οργώσει το υνί

κι ανθός το αίμα να γενεί,

ο κόσμος να μερώσει. 





Καημός


Ένα σπίτι ήθελα να ‘χα

μες τον κήπο του μονάχα

σε ένα απόμερο χωριό.

Να ‘χει πέτρινα πεζούλια,

τριανταφυλλιές και γιούλια,

κότες, γάτες,…


Μια γατούλα παρδαλή,

πέντε κότες στην αυλή

κι ένα σκύλο στο κατώφλι.

Στη φωλιά να καρτερώ

και τις μέρες να μετρώ

να ‘βγει το πουλί απ’ το τσόφλι.


Να ‘χει πόρτες και μπαλκόνια

να ‘ρχονται τα χελιδόνια

να στεριώνουνε φωλιά.

Κι ήθελα να είχα, φίλοι,

κι έναν κήπο με τριφύλλι

να ταΐζω τα πουλιά.





Το παράπονο του φεγγαριού


Σ' όνειρο σεργιάνισα,

το φεγγάρι απάντησα

κι είδα το που δάκρυζε

κι έκλαιγε και στέναζε


κι έλεγε στον ουρανό:

"Πνίγομαι απ' τον καπνό

και στο βρόμικο νερό

ντρέπομαι να κοιταχτώ.


Και φοβάμαι τον καιρό

και με τρόμο καρτερώ

που ο καπνός κι η μηχανή

θα 'ναι οι μόνοι κι οι τρανοί.


Και θα λένε στα παιδιά:

Εδώ πέρα, μια φορά,

ήταν τούτο, ήταν κείνο...

Πώς στον κόσμο αυτόν να μείνω;


Θα κλειστώ στα ουράνια μου

και στην περηφάνια μου.

Φτάνουν τόσες άνοιξες

κόσμε μου, που μ' άγγιξες".



Μια φορά κι έναν καιρό


“Κάτω στο γιαλό στην άμμο

κάναν τα καβούρια γάμο”

μια φορά κι έναν καιρό

κι έστηναν τρελό χορό


καλαμάρια, βαθρακοί

και σουπιές και αστακοί

και χορεύανε τα μύδια

μες τα όστρακα τα ίδια.


Και γελούσαν τα γλαρόνια

με τα δυο τους τα σαγόνια.

Και βουτούσαν στο νερό

μια φορά κι έναν καιρό.


Τώρα στο γιαλό, στην άμμο

τα σκουπίδια κάνουν γάμο.

Και τ’ ανήξερα παιδάκια

σύνεργα και κουβαδάκια


κουβαλούνε εκεί χ’αμω

στην αγνώριστη την άμμο.

Τα καημένα τα παιδιά.

Η αθώα τους καρδιά


πόνεσε που κι η σουπιά

βάρκα ρίχνει στο νερό

και το κάτασπρο γλαρόνι

δρόμο παίρνει και δεν σώνει.


Κι οι θαλασσινοί τους φίλοι

τρέμουνε σαν το τριφύλλι

και του ήλιου το στρατί

όλοι παίρνουνε σκυφτοί.


Κι όμως κάτω εκεί στην άμμο

- μια φορά κι έναν καιρό

τα καβούρια κάναν γάμο -

κι έστηναν τρελό χορό.

Χανιώτικα νέα (22.9.26) 

Κυριακή 16 Αυγούστου 2026

ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΗΣ




Εκ περάτων, λοπιόν,

κι αυτόν τον Αύγουστο,

με την πρώτη μαύρη ρώγα,

στον ίσκιο της γριάς χαρουπιάς

συναθροιστήκαμε.


Με τα τζιτζίκια να ψέλνουν

την «Τιμιωτέραν των Χερουβίμ».

Με τη γεύση

του άγουρου κοκκινάπιδου

πάντα στον ουρανίσκο.


Με την εικόνα της Κοίμησης

των μαθητικών ερώτων,

στις κόρες των ματιών μας.


ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ.ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

(¨'Οταν γίνεις ποίημα", 2013)



Σάββατο 15 Αυγούστου 2026

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Νικολακάκη, Της Παναγίας 15. 8,26)

 ΣΤ' ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ 

ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ 23 ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ



Καλοί μου φίλοι, καλή Παναγιά!

Τα 23 παιδιά της Στ1 τάξης του Δημ. Σχ. Ναυστάθμου Κρήτης, έχοντας σε ρόλο "εμψυχώτριας" τηδασκάλα τους Άννα Νικολακάκη, μας "ταξιδεύουν" σήμερα, ανήμερα, της μεγάλης γιορτής της Κοίμησης της Θεοτόκου, σε 23 τόπους της πατρίδας μας, έχοντας στον νου τους 23 διαφορετικά προσωνύμία της. «Μέσα από τα προσωνύμια της Παναγίας, τα παιδιά γνώρισαν μνημεία, θρύλους, ιστορικά γεγονότα, αρχιτεκτονικά θαύματα και παραδόσεις που άντεξαν στο πέρασμα των αιώνων», γράφει μεταξύ των άλλων στο υπέροχο κείμενό της η καλή μου συναδέλφισσα. Κατάπολλα την ευχαριστώ για την ανταπόκρισή της στην πρόταση που της έκανα λίγες μέρες πριν απ' το τέλος της σχολικής χρονιάς 2025-26, "ν' αναλάβει" τον σημερινό Παιδότοπο. Πάντα Ωραία ως Ελληνίδα Δασκάλα Άννα! Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Δάσκαλοι των Δασκάλων τους οι Μαθητές τους..

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!Χρόνια πολλά κι ευλογημένα!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,δάσκαλος- λογοτέχνης


ΟΠΟΥ Η ΕΛΛΑΔΑ ΛΕΕΙ ΠΑΝΑΓΙΑ


«Κυρία, πώς γίνεται να έχει η Παναγία τόσα πολλά ονόματα;» Η ερώτηση

ακούστηκε ένα πρωινό ολόφωτο στην τάξη μας. Ήταν από εκείνες τις ερωτήσεις που

ξεκινούν απλά, αλλά κρύβουν μέσα τους έναν ολόκληρο κόσμο. Κάπως έτσι ξεκίνησε

το ταξίδι. Ένα ταξίδι χωρίς βαλίτσες, πλοία και αεροπλάνα. Ένα ταξίδι που μετέφερε

είκοσι τρία μυαλουδάκια και ε;iκοσι τρεις καρδούλες σε έναν μεγάλο χάρτη της

Ελλάδας, που πέρα από πόλεις, βουνά, ποτάμια κι αξιοθέατα έδειχνε ιστορίες,

θρύλους και παραδόσεις.


Με αφορμή τον Δεκαπενταύγουστο, το «Πάσχα του Καλοκαιριού», τα παιδιά της

ΣΤ΄ τάξης ανέλαβαν να ερευνήσουν ιστορικούς ναούς και μοναστήρια αφιερωμένα

στην Παναγία, από κάθε γωνιά της όμορφης πατρίδας μας. Είκοσι τρία παιδιά, είκοσι

τρεις τόποι, είκοσι τρία διαφορετικά προσωνύμια της Μητέρας του Χριστού μας…

ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΤΙ ΟΜΟΡΦΟ...

Η σχολική τάξη άρχισε να μεγαλώνει και να αλλάζει. Έγινε Πάρος και Τήνος. Έγινε

Καστοριά και Έβρος. Έγινε Ζαγόρι, Μεσσηνία, Κρήτη και Κεφαλονιά. Οι τοίχοι γύρω

μας παρέμειναν ίδιοι, έπαψαν όμως να αποτελούν εμπόδιο. Το βλέμμα των παιδιών

ταξίδευε και η σκέψη τους ακροπατούσε ανάμεσα σε αλήθειες που δυνάμωναν την

πίστη τους.

Άλλοτε ακολουθούσαμε έναν μοναχό που διέσωζε μια εικόνα μέσα στα χρόνια της

Εικονομαχίας. Άλλοτε στεκόμασταν δίπλα στους πρόσφυγες που έφεραν τα ιερά

κειμήλια της Παναγίας Σουμελά από τον Πόντο στην Ελλάδα. Κάποτε ακούγαμε για

κρυμμένα χρυσά σκαλοπάτια, για εικόνες που φώτιζαν σπηλιές μέσα στη νύχτα ή για

μοναστήρια που έγιναν καταφύγια σε δύσκολες στιγμές της ιστορίας του τόπου μας.

«Κυρία, αυτό μοιάζει με περιπέτεια!» Και πράγματι ήταν. Γιατί η έρευνα δεν είναι

αποστήθιση. Είναι ανακάλυψη!

Τα παιδιά δεν κλήθηκαν να αντιγράψουν πληροφορίες. Κλήθηκαν να τις

αναζητήσουν, να τις κατανοήσουν, να τις ξεχωρίσουν και να τις αφηγηθούν με τον

δικό τους τρόπο στους συμμαθητές τους. Κάποιοι μεταμορφώθηκαν σε μικρούς

δημοσιογράφους και παρουσίασαν βίντεο-ρεπορτάζ. Άλλοι δημιούργησαν αφίσες

γεμάτες χρώμα, εικόνες και συμβολισμούς. Κάποιοι έγραψαν ημερολόγια ταξιδιωτών

άλλων εποχών, σαν να περπατούσαν στα χρόνια της Επανάστασης ή της Κατοχής.

Κάποιοι ανήσυχοι χαρτογράφοι γέμισαν την Ελλάδα με γρίφους, βέλη και κρυμμένα

μυστικά..

ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΒΡΗΚΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟ


Ίσως εκεί να βρίσκεται η βαθύτερη παιδαγωγική αξία μιας δράσης. Όταν δίνουμε

στα παιδιά χώρο να επιλέξουν, να δημιουργήσουν και να εκφραστούν, τότε η μάθηση

παύει να είναι υποχρέωση και γίνεται προσωπική υπόθεση. Αρχικά ευθύνη κι έπειτα

“έργο”!

Μέσα από τα προσωνύμια της Παναγίας, τα παιδιά γνώρισαν μνημεία, θρύλους,

ιστορικά γεγονότα, αρχιτεκτονικά θαύματα και παραδόσεις που άντεξαν στο πέρασμα


των αιώνων. Γνώρισαν όμως και κάτι ακόμη: την ίδια την Ελλάδα! Την Ελλάδα που

πάντα σκεπάζει η αιώνια Μάνα.. η Θεοτόκος!

Όχι την Ελλάδα των συνόρων και των χαρτών. Την Ελλάδα των ανθρώπων. Την

Ελλάδα που φυλάσσει τις μνήμες της μέσα σε ένα ξωκλήσι στο Αιγαίο, σε ένα

μοναστήρι κρεμασμένο πάνω σε βράχο, σε μια εικόνα που πέρασε θάλασσες και

πολέμους για να σωθεί…

Λέμε συχνά ότι τα παιδιά πρέπει να γνωρίσουν τις ρίζες τους. Ίσως όμως οι ρίζες

να μη διδάσκονται... Ίσως οφείλουν να ανακαλύπτονται. Μέσα από ερωτήσεις,

ιστορίες, αφηγήσεις και μικρές προσωπικές αναζητήσεις..

ΒΛΕΠΑΜΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ


Όταν ολοκληρώθηκαν οι παρουσιάσεις, κοιτάξαμε ξανά τον χάρτη της Ελλάδας.

Δεν βλέπαμε πια μόνο βουνά, πεδιάδες, πόλεις και νησιά. Βλέπαμε ιστορίες για τη

γλυκιά μας Παναγία! Ιστορίες που “έπλεξαν” άνθρωποι απλοί μα σπουδαίοι

ωθούμενοι από μια ανάγκη αρχέγονη. Βλέπαμε πρόσωπα που πίστεψαν στη δύναμή

της και ζήτησαν το έλεος και τη βοήθειά της! Βλέπαμε μνήμες.. κι όπως έλεγε ο

αείμνηστος δάσκαλός μας, Λάκης Κουρετζής “Η μνήμη και η αγάπη συνιστούν την

αιωνιότητα!”. Βλέπαμε μια αόρατη κλωστή που ένωνε την Τήνο με τον Πόντο, την

Κρήτη με τη Θράκη, την Ήπειρο με τα Επτάνησα.

Και τότε ακούστηκε η τελευταία φράση του ταξιδιού μας. «Τελικά, κυρία, δεν έχει

πολλά ονόματα η Παναγία...» (έγινε μια μικρή παύση ) «έχει όσες ιστορίες χωράει η

Ελλάδα.» Και νομίζω πως κανένα βιβλίο δεν θα μπορούσε να το πει καλύτερα!

Χρόνια πολλά Ελλάδα! Είθε να είστε όλοι! Παναγιοσκέπαστοι! Ευχαριστώ τα παιδιά

μου βαθιά κι αληθινά για όσα μ’ έμαθαν τη χρονιά που πέρασε..


Οι πρωταγωνιστές της Δράσης και της καρδιάς μου..: Βαγγέλης, Θάνος,

Δέσποινα, Αγγελική, Μαρία, Ευχαριστή, Ιωάννα, Βασίλης, Μιχαήλ, Σωτήρης,

Βασίλης, Λεωνίδας, Γεώργιος, Αλέξης, Κωνσταντίνος, Γρηγόρης, Παναγιώτης,

Γεώργιος, Νίκος, Σπύρος, Κυριακος, Φανούρης, Ευθύμης

Πολλά ευχαριστώ και σε σας, κύριε Βαγγέλη, για το βήμα που μας δίνετε να

“κουβεντιάζουμε” ιδέες”!

Με εκτίμηση

Η δασκάλα της τάξης Άννα Νικολακάκη

Σημείωση Οι εικόνες που συνοδεύουν αυτό το ταξίδι δημιουργήθηκαν με τη βοήθεια

εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης, μετατρέποντας παιδαγωγικές ιδέες και μαθητικές

αφηγήσεις σε οπτικές ιστορίες...


https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-st-taxi-dim-sch-naystathmoy-kritis-taxidi-se-23-ekklisies-tis-panagias/