Παιδότοπος, ( Αναγνωστάκης,13.6.2026)

 ΣΤ1 ΤΑΞΗ 10ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Στην κεντρική θέση του σηµερινού, τελευταίου για τη φετινή σχολική χρονιά, Παιδότοπου µια υπέροχη φωτογραφία των παιδιών της Στ1 τάξης του 10ου ∆ηµ. Σχ. Χανίων. Γύρω τριγύρω τα διανθισµένα µε υπέροχες ζωγραφιές αποχαιρετιστήρια κείµενά τους, µετά το αντί προλόγου αγαπητικό κείµενο του δασκάλου τους Μάνου Αναγνωστάκη. «Να έχετε πάντα το θάρρος να κυνηγάτε τα όνειρά σας», η συµβουλή του.
∆εν θα το κρύψω ότι µε συγκίνησαν τα που γράφει και αυτός και, βέβαια, οι µαθητές και οι µαθήτριες του. Καλή συνέχεια στο Γυµνάσιο σε όλα τα Εκτάκια των ∆ηµοτικών µας Σχολείων…

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Καλό καλοκαίρι!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος - λογοτέχνης

                                                         ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Αγαπημένα μου παιδιά,

Έφτασε κιόλας ο Ιούνιος και μαζί του η στιγμή να αποχαιρετιστούμε. Πριν λίγο καιρό μπήκατε στην ΣΤ΄ τάξη γεμάτα όνειρα, απορίες και ενθουσιασμό και σήμερα είστε έτοιμα να ανοίξετε ένα νέο κεφάλαιο στο Γυμνάσιο. Μέσα στη χρονιά μάθαμε πολλά μαζί, γελάσαμε, συνεργαστήκαμε και ξεπεράσαμε δυσκολίες σαν μια αληθινή ομάδα.

Θέλω να θυμάστε πως η αξία σας δεν φαίνεται μόνο στους βαθμούς, αλλά κυρίως στην καλοσύνη, στην προσπάθεια και στον σεβασμό που δείχνετε στους άλλους. Να έχετε πάντα το θάρρος να κυνηγάτε τα όνειρά σας.

Είμαι πολύ περήφανος για όλους σας και νιώθω τυχερός που ήμουν δάσκαλός σας. Το Δημοτικό τελειώνει, όμως οι όμορφες αναμνήσεις μας θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μας. Σας εύχομαι καλή πρόοδο, χαμόγελα και ένα υπέροχο νέο ξεκίνημα!

Ο δάσκαλος σας Μάνος Αναγνωστάκης

Οι απόψεις των παιδών

Αυτά τα έξι χρόνια στο Δημοτικό Σχολείο πέρασαν πολύ γρήγορα. Όταν ήμασταν στην πρώτη τάξη, αναρωτιόμασταν πότε θα φτάσουμε στην έκτη... Να μεγαλώσουμε, να φύγουμε! Μέσα όμως από την αντίδραση μας αυτή, δεν καταλάβαμε πως το σχολείο μας έμαθε πολλά περισσότερα από την αλφαβήτα. Μας έμαθε να συμπεριφερόμαστε σωστά, να αγαπάμε τον συνάνθρωπο και να είμαστε όλοι μια ομάδα! Ζήσαμε στιγμές που θα τις θυμόμαστε για μια ζωή... Άλλες χαρούμενες, άλλες στενάχωρες. Σημαντικό ρόλο σε αυτό το ταξίδι έπαιξαν οι δάσκαλοι που αγαπήσαμε, αγαπάμε και θα τους έχουμε για πάντα στην καρδιά μας. Εκείνοι μας γέμισαν γνώσεις και αναμνήσεις. Με αυτές τις σκέψεις ακολουθεί μια νέα αρχή στο γυμνάσιο. Μεγαλώνοντας θα θυμόμαστε πως το Δημοτικό ήταν, είναι και θα είναι το δεύτερο μας σπίτι!

Χρύσα Κ. , Ζέτα Λ.

Τα χρόνια που περάσαμε στο 10ο Δημοτικό ήταν πολύ ωραία. Ζήσαμε έξι χρόνια στο καλύτερο σχολείο και ευχαριστούμε τους γονείς μας που μας έφεραν εδώ. Σε αυτά τα χρόνια όλες οι εμπειρίες που βιώσαμε, καλές και κακές, μας ωρίμασαν, μας χαροποίησαν, μας μεγάλωσαν. Ειλικρινά πρόκειται να μας λείψει αυτό το σχολείο. Ο κύριος Μάνος και η κυρία Χαρά ήταν οι καλύτεροι δάσκαλοι που θα μπορούσαμε να έχουμε στην Έκτη. Μας βοηθούσαν κι ήταν δίπλα μας σαν τους γονείς μας. Ελπίζουμε και το γυμνάσιο να είναι όπως εδώ και να ζήσουμε ωραίες στιγμές.

Γιώργος Κ. , Γιώργος Μπ.

Το Δημοτικό ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία επειδή κάναμε φίλους, παρέες και δημιουργήσαμε υπέροχες αναμνήσεις μαζί. Παίξαμε, γελάσαμε, μάθαμε. Όσο για τους δασκάλους μας, ήταν όλοι δίπλα μας συνεχώς. Μας αγκάλιασαν, μας φρόντισαν και μας έκαναν να θέλουμε να πηγαίνουμε καθημερινά στην τάξη με πολλή όρεξη. Ελπίζουμε στο γυμνάσιο να είμαστε με τους φίλους μας και να έχουμε κι εκεί καλούς καθηγητές.

Άγγελος Δ. , Ανδρέας Μ.

Αποχαιρετώντας το δημοτικό σχολείο κρατάμε τις ωραίες στιγμές και τις δυνατές φιλίες. Ήταν μια περιπέτεια γεμάτη αγάπη, γέλιο, εκδρομές και συγκίνηση. Με την καθοδήγηση των δασκάλων μας καταφέραμε να αποφοιτήσουμε. Τώρα που τελειώνουμε συνειδητοποιούμε πόσο δύσκολο είναι να φύγουμε από το σχολείο που μας μεγάλωσε. Ξεκινάει ένα καινούριο κεφάλαιο της ζωής μας. Αυτά τα έξι χρόνια θα μας μείνουν αξέχαστα, αλλά είναι ώρα να προχωρήσουμε. Η καρδιά μας πάντα θα ανήκει στο 10ο. Ευχαριστούμε πολύ τον κύριο Μάνο και την κυρία Χαρά που μας αγάπησαν και μας συνόδεψαν σε αυτά τα τελευταία χρόνια του σχολείου.

Νίκη Η. , Αθηνά Κ.

Δυστυχώς μετά από χρόνια πρέπει να αποχαιρετήσουμε το σχολείο μας. Μετά από τόσα γέλια, χαρές και λύπες, με καλή διάθεση ή κακή, πέρασαν έξι ολόκληρα χρόνια. Κάποιοι θα χαθούν, κάποιοι θα συνεχίσουν να μιλούν, όλοι θα τραβήξουν τον δρόμο τους. Άγνωστοι ήρθαμε, οικογένεια φύγαμε. Μπορεί να χαθεί η επαφή, όμως οι αναμνήσεις δε θα χαθούν ποτέ. Γελάσαμε, στεναχωρηθήκαμε, αγαπηθήκαμε, τσακωθήκαμε. Όλα αυτά θα μείνουν στην καρδιά μας. Όταν μπήκαμε μέσα στην τάξη της πρώτης δημοτικού, δεν ξέραμε πόσο μπορεί να δεθεί ο ένας με τον άλλον. Ευχαριστούμε όλους τους δασκάλους μας για όλα αυτά τα χρόνια γεμάτες αναμνήσεις. Ήταν ένα υπέροχο ταξίδι.

Γεωργία Β. , Ευανθία Γ

Στα έξι χρόνια του δημοτικού μεγαλώσαμε όλοι σαν μια οικογένεια, γεμίσαμε γνώσεις και κάναμε πολλές φιλίες. Περάσαμε όλοι μαζί ευχάριστες, κυρίως, αλλά και δυσάρεστες στιγμές. Οι δάσκαλοι μας μας έμαθαν να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και να ξεπερνάμε οποιαδήποτε πρόβλημα κι αν είχαμε. Δυστυχώς αυτός ο κύκλος κλείνει φέτος. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα γιατί όλοι θα αλλάξουμε σελίδα. Είναι πολύ δύσκολο να αφήσουμε το σχολείο μας, στο οποίο περνούσαμε τις καλύτερες έξι ώρες της κάθε ημέρας μας.

Μαίρη Δ. , Μαρία Μ.

Αυτά τα έξι χρόνια του δημοτικού που πέρασαν ήταν υπέροχα. Κάποιες φορές βαρετά, αλλά πάντα ήμασταν μια ομάδα. Ευχαριστούμε την κυρία Τασούλα, την κυρία Χαρά και τον κύριο Μάνο που μας έμαθαν τι σημαίνει φιλία, σεβασμός, συνεργασία. Με κάποιους συμμαθητές η φιλία θα κρατήσει σίγουρα και μετά το δημοτικό. Το σχολείο μας δίδαξε πως να συμπεριφερόμαστε στον συνάνθρωπό μας. Θα μας λείψει πολύ. Όμως, θα μας λείψουν και κάποια παιδιά που θα πάνε σε άλλο γυμνάσιο. Στο δημοτικό ζήσαμε στιγμές χαράς, λύπης, θυμού, αλλά δημιουργήσαμε και τέλειες αναμνήσεις. Θα γυρνάμε να βλέπουμε τους αγαπημένους μας δασκάλους. 10ο δημοτικό θα μας λείψεις πολύ.

Λυκούργος Α. , Δημήτρης Κ 

(Χανιώτικα νέα (13.6.2026) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΚΡΗΤΗΝ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Η Ελλάς των κόµµα…τιασµένων ιδανικών, σε µια µπαλάντα αισθήσεων και ψευδαισθήσεων! Μια χώρα, της οποίας... χώρα είναι κι η Κρήτη που πλέον όλο και µε πιο γοργούς ρυθµούς χάνει την επί πολλούς αιώνες µοναδική ιστορικότητά της!
Η ιστορία ξαναγράφεται και µέσα σε αυτήν τη δίνη, οι όποιες µάχες δίνονται από κάποιους που τους χαρακτηρίζουν “γραφικούς”, δεν είναι χαµένες, κι ας φαίνονται ως τέτοιες. Τούτη η σύγχρονη αντίσταση σε ένα παιχνίδι από πριν ξεπουληµένο, και καλά στηµένο! Όχι, το δυστύχηµα δεν είναι οι απάτριδες! Το δυστύχηµα είναι όλοι εκείνοι που δεν τους αντιλαµβάνονται αλλά… είναι πιστοί «τοῖς κείνων ῥήµασι πειθόµενοι», αγνοώντας τα ορατά σηµεία και σηµάδια ότι υποστηρίζοντάς τους, ξεπουλούν τα ίδια τους τα παιδιά!
...Ίσως τελικά να έχουµε φτάσει στο έσχατο σηµείο «παράδοσης άνευ όρων»! Είναι τόσα τα όρνια, και οι καλά καµουφλαρισµένοι λύκοι µε προβιές προβάτων, που έχουν διεισδύσει σε τούτον τον τόπο!
...Κι ο στίχος του Αλεξανδρνού ποιητή «Σαν έτοιµος από καιρό, σα θαραλλέος, αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει», µια ορατή πλέον αλήθεια και για εµάς εδώ!
Έπρεπε να το περιµένουµε, πως τούτη η στιγµή κάποτε θα έφτανε, να την αποχαιρετήσουµε την… Αλεξάνδρεια!
Εξάλλου, πόσες και πόσες “Αλεξάνδρειες” δεν έχουµε αποχαιρετήσει και εµείς αλλά και άλλοι πριν από εµάς! Πόσες και πόσες “Αλεξάνδρειες” δεν θα αποχαιρετήσουν και όλοι που θα έρθουν µετά από εµάς…(Χανιώτικα νέα, Τετάρτη, 10.6.26)  

ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Σ’ ένα από τα δώματα του ουρανού,

πάντα σε διαφορετική ημερομηνία, 

συναθροίζονται στην ετήσιά τους μάζωξη, 
οι γνωστοί και οι άγνωστοι στους ανθρώπους άγιοι -
κάθε χρονιά και περισσότεροι -
έτσι ως υπήρξαν επί γης, 
λίγο πριν την εκδημία τους.

Έρχεται κι ο ίδιος αυτοπροσώπως ο Χριστός
με την ανθρώπινη υπόστασή του,
μετά της  συνοδείας των αγγέλων του,
για ν’ ακούσει το ανθρώπινο παράπονό των άγνωστων, 
καθήμενος επί του θρόνου του.

Τι δεν έχουν αξιωθεί αυτοί,
έστω μια μνεία του ονόματός των 
στα συναξάρια της εκκλησίας... 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ("Τα χελιδόνια του μοναχού, 2020)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Η Άρτεμις Πλανάκη στο 5ο Δημ. Χανίων)

Γ' ΤΑΞΗ 5ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΔΥΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΗΣ ΠΛΑΝΑΚΗ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Για τα παραµύθια «Ανακυκλωσήρωες» και «Ο Γλύκος και η Μοναχούδα» της γνωστής Χανιώτισσας φιλόλογου Άρτεµης Πλανάκη που επισκέφτηκε τα δύο τµήµατα της Γ’ τάξης του 5ου ∆ηµ. Σχ. Χανίων, στις 2 Απριλίου, µας µιλούν οι δασκάλες και τα τριτάκια τους. ∆εν θα το κρύψω ότι µου άρεσαν και τα δύο έτσι όπως τα προσέγγισαν τα παιδιά µε τα κείµενα και τις ζωγραφιές τους.
Συγχαρητήρια και σ’ αυτά και στις δασκάλες τους και βέβαια στη συγγραφέα.

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος - λογοτέχνης

 ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου (2 Απριλίου), οι μαθητές και οι μαθήτριες της

Γ ́ τάξης και οι δασκάλες τους, υποδέχτήκαμε μια εκλεκτή καλεσμένη: Η συγγραφέας Άρτεμις

Πλανάκη ήρθε στο σχολείο μας και διάβασε δύο παραμύθια της: «Ανακυκλωσήρωες» και «Ο

Γλύκος και η Μοναχούδα». Η αποδοχή της διαφορετικότητας και η φιλία, καθώς και το οικολογικό

πνεύμα αναδείχτηκαν μέσα από αυτά. Προβληματισμός, ιδέες και χρώματα, συνεργασία και

ενεργητική διάδραση με τα βιβλία οδήγησαν στη σύνθεση πρωτότυπων κειμένων και υπέροχων

ζωγραφιών...

Οι δασκάλες Ειρήνη Μαρίνου και Ιωάννα Δασκαλάκη

ΟΙ «ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΡΩΕΣ” ΣΤΟ Γ1

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν οι Ανακυκλωσήρωες που ζούσαν στην Ανακυκλοχώρα, μια

καθαρή πολιτεία. Η πολιτεία αυτή συνόρευε με τη Ρυπαμόλη, που ήταν βρόμικη γιατί εκεί ζούσαν

η Ρύπανση και η Μόλυνση. Μια μέρα στη στάση όπου περίμεναν το ανακυκλοφόρο για να πάνε

στο ανακυκλοσχολείο, μπήκαν από απροσεξία στο Ρυπανσοφόρο που πήγαινε στη Ρυπαμόλη.

Κάθισαν στις θέσεις τους κι όταν είδαν τον οδηγό κατάλαβαν το λάθος τους. Πριν φρενάρει για τα

σύνορα πετάχτηκαν όλοι μαζί απ’ το παράθυρο. Εκείνη τη στιγμή τους είδε ο οδηγός του

ανακυκλοφόρου, σταμάτησε και μπήκαν μέσα. Τους πήγε στο ανακυκλοσχολείο, όπου τους

περίμεναν οι συμμαθητές τους για να χωριστούν στους κάδους. Μάλιστα, τους υποδέχτηκαν με

χαρά και τους ανακήρυξαν ανακυκλωσήρωες επειδή φροντίζουν για να είναι ο πλανήτης

καθαρός.

Μιχάλης Κατάκης, Αλεξάνδρα Θεοδωρουγλάκη, Ηρώ Γαβριλάκη, Σοφία Μαραβελάκη

ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν οι ανακυκλωσήρωες, ο Άλκης ο Αλουμινούλης, ο Πλάτων ο

Πλαστικούλης, ο Γιάννος ο Γυάλινος, ο Τέρπανδος ο Τετραπάκης κι ο Χάρης ο Χαρτούλης. Όλοι

τους προστάτευαν το περιβάλλον και πήγαιναν κάθε μέρα με το ανακυκλοφόρο στο

ανακυκλοσχολείο. Μια μέρα μπήκαν κατά λάθος στο ρυπανσοφόρο και βρέθηκαν χωρίς να το

καταλάβουν στη Ρυπαμόλη, όπου αρχηγοί εκεί ήταν η Μόλυνση και η Ρύπανση. 

Τους έπιασαν

και τους έδεσαν σ’ ένα ξερό δέντρο. Μόλις αυτές έφυγαν, προσπάθησαν να λυθούν και τα

κατάφεραν κι αμέσως έτρεξαν στην Ανακυκλοχώρα, όπου περίμενε ο οδηγός του

ανακυκλοφόρου και τους πήγε στο ανακυκλοσχολείο.

Δημήτρης Βιδάλης, Λευτέρης Γλυνιαδάκης, Μάνος Βροντάκης, Σάαντ Ραΐντ

«Ο ΓΛΥΚΟΣ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΧΟΥΔΑ» ΣΤΟ Γ2

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας καλόκαρδος λύκος που δεν έτρωγε ζώα. Ήταν χορτοφάγος

και αγαπούσε τα φρούτα. Ντρεπόταν που ήταν διαφορετικός και γι’ αυτό δεν ήθελε να τους

αποκαλύψει το μυστικό του! Οι λύκοι της αγέλης τον ανάγκασαν μια μέρα να φάει κατσικάκια. Ο

καλός λύκος το έκανε παρά τη θέλησή του, όμως μετά ένιωθε πολύ άσχημα και έφυγε μακριά για

να ξεφύγει. Βρέθηκε έξω από μια σπηλιά όπου έμενε η αρκούδα Μοναχούδα, η οποία

συμπάθησε τον λύκο και τον ονόμασε Γλύκα. Η αρκούδα ήταν διαφορετική από τις άλλες

αρκούδες γιατί έτρωγε μόνο μέλι και φρούτα. Αφού μοιράστηκαν τα μυστικά τους, έγιναν φίλοι,

κάθισαν κάτω από έναν πλάτανο και κοίταζαν τη φύση.

Στέλιος Ρεμπουλάκης, Μανώλης Φραντζεσκάκης, Ευαγγελίνα Τσιμπούκη

Η συνέχεια της ιστορίας με τη φαντασία των μαθητών ...

Όταν μοιράστηκαν όλα τους τα μυστικά κατέβηκαν απ’ το βουνό και πήγαν στη λίμνη της

φιλίας για να κάνουν πικνίκ. Καθώς καθόντουσαν τους είδαν οι άλλοι λύκοι και οι άλλες

αρκούδες και τους κυνήγησαν μέχρι το βουνό. Την άλλη μέρα κατέβηκαν ξανά στη λίμνη, τους

είδαν πάλι οι λύκοι και οι αρκούδες αλλά αυτή τη φορά τους πλησίασαν φιλικά. Τους είπαν ότι

ούτε σε αυτούς αρέσει να τρώνε ζώα και ότι το κάνουν επειδή ήθελαν να είναι με παρέα και να

μην τους κοροϊδεύουν. Μετά ο Γλύκας και η Μοναχούδα τους έδωσαν να δοκιμάσουν φρούτα και

τους άρεσαν. Από τότε έγιναν φίλοι και έζησαν όλοι μαζί όμορφα.

Μανόλης Σχετάκης, Αναστάσης Κιούπης, Μαριαλένα Μπιλιανίδη, Κωνσταντίνα Σκαλίδη

Αναστάσης 

Ένα άλλο τέλος μέσα απ’ τη φαντασία των μαθητών

Οι λύκοι έψαχναν τον λύκο γιατί κατάλαβαν το λάθος τους. Δεν έπρεπε να τον αναγκάσουν να

φάει τα κατσικάκια. Μετά από πολύ ψάξιμο τον βρήκαν να τρώει με την αρκούδα και του είπαν

να γυρίσει στην αγέλη. Εκείνος δέχτηκε και τους γνώρισε και τη φίλη του τη Μοναχούδα. Άφησαν

την αρκούδα να επισκέπτεται την αγέλη. Ο λύκος και η αρκούδα έδειχναν στους άλλους λύκους

τι έτρωγαν στο βουνό. Οι λύκοι δοκίμασαν φρούτα και τους άρεσαν, γι’ αυτό σταμάτησαν να

τρώνε μικρά ζώα κι έγιναν χορτοφάγοι. Οι αρκούδες ζήλεψαν και ζήτησαν να μπουν κι αυτές

στην παρέα. Οι λύκοι δέχτηκαν κι έζησαν όλοι μαζί.

Μαρία Συροκάκη, Έλλη Παπαδογιαννάκη, Μαρίλια Σφακιανάκη, Λευτέρης Καρτσωνάκης,

Κατερίνα Θωμαδάκη

(Χανιώτικα νέα , Σάββατο, 6 Μαίου  2026) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-g-taxi-5oy-i-sch-chanion-dyo-paramythia-tis-artemis-planaki/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ ... ΚΑΙ ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ...

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Με τέτοια ζέστη ξαφνική και τροµερή, τι να πεις και τι να σκεφτείς; Σήµερα θα το πάµε αλλιώς! Πώς; Με µια ερώτηση! Την παρακάτω: Είναι άραγε το µη χείρον βέλτιστον; Ιδού πεδίο δόξης λαµπρόν για όλους τους φιλοσοφούντες και αµπελοφιλοσοφούντες! Ίσως να πρόκειται για µία από τις πιο συναρπαστικές διαδικασίες αυτή: να προσπαθεί κάποιος να αποδείξει την ισχύ αυτής της φράσης! Και γίνεται ακόµη πιο ενδιαφέρον όταν ο άλλος, ο απέναντι προσπαθεί να αποδείξει το αντίθετο! Ότι δηλαδή το µη χείρον δεν είναι βέλτιστον!

Καµετε και µία αναγωγή στην πολιτική ζωή τούτης της χώρας όπου έχουµε ζήσει και τo µεν και τo δε! Και µάλιστα το δυστύχηµα είναι ότι το επαναλαµβανόµενον είναι... λαού σοφού! Κακή φάρσα; Αναγκαίο κακό; Καθείς ας διαλέξει τι του ταιριάζει!
Τελικά, ίσως και να υπάρχει µία βαθύτερη νοµοτέλεια που µας οδηγεί µονίµως σε αδιέξοδα! Και σε όσα περισσότερα αδιέξοδα οδηγούµαστε, τόσο περισσότερα προβλήµατα δηµιουργούµε στις όποιες µικρές λύσεις µας!
Σίγουρα κάτι τέτοιο θα ήταν και η Λερναία Ύδρα! Το πρόβληµα στην περίπτωσή µας είναι ότι δεν υπάρχει κανένας Ηρακλής, ούτε καν… τσέπης για να επιβληθεί του τέρατος!
Έως τότε; Ποιος ζει και ποιος πεθαίνει! Και αν µε ρωτάς, εκεί βρίσκεται όλη η ουσία!
Κάποιοι θα πεθάνουν δίχως να έχουν ζήσει και κάποιοι θα ζουν πεθαµένοι σε όλη τους τη ζωή! Τυχεροί ή άτυχοι είναι όσοι δεν ανήκουν στους παραπάνω αλλά κοιµούνται τον ύπνο του δικαίου; Ναι και αυτοί υπάρχουν! Κάπου ανάµεσά µας ζουν και αυτοί και κάπου θα τους βρείτε να φιλοσοφούν και να αµπελοφιλοσοφούν ή και όχι!

(Χανιώτικα νέα, (Τετάρτη, 3.6.2026) 

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ(2026)

 Τ" ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΥ... 

Στις Πάνω Κατούνες του Νίππους, στα πατρογονικά μου χθες παραμονή, και σήμερα ημέρα του Αγίου Πνεύματος... Στην πρώτη φωτογραφία με τον ξάδελφό μου το Μανούσο. Μόλις έχουμε τελειώσει το στεφάνι με τις δάφνες, με τη βοήθεια του Χρήστου.

Και του χρόνου με υγεία... Στη δευτερη φωτογραφία .Παραμονή της Χάρης Του, μετά την παράκληση, στην αυλή της εκκλησίας. Κοντεύουν μασάνυχτα ...

Στην τρίτη φωτογραφία. μετά τη λειτουργία και τη λιτανεία...

Στην τέταρτη φωτογραφία Ο Μανούσος και ο Νεκτάριος έτοιμοι να κεράσουν το βρισκούμενο... Χρόνια πολλά στους όπου ΓΗΣ Κατουνιάρηδες του Νίππους...

πολλά στους όπου ΓΗΣ Κατουνιάρηδες!

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΟΥ ΜΟΥ

Επιστρέφω στον ίσκιο του κυπαρισσιού μου.
Σταυροδένομε τις μνήμες με τις ρίζες.
Τοξεύομε τον ουρανό.
Λιχνίζομε (με) τους όποιους ανέμους.
Λέμε καλησπέρα στο φεγγάρι,
καλημέρα στον ήλιο.

Επιστρέφω στον ίσκιο του.
Στον ίσκιο του κυπαρισσιού μου.
Και για να προετοιμάζω την αναχώρησή μου,
επιστρέφω στον ίσκιο του.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
("΄Οπως το ψωμί",  2018)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Γκλαβά, 30.5. 26)

Γ1 ΤΑΞΗ 10ου  ΔΗΜ. ΣΧ, ΧΑΝΙΩΝ

ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Όταν τα παιδιά ανακαλύπτουν την ποίηση µεγάλων Ελλήνων ποιητών µέσω της µουσικής... Απ’ την οπτική γωνία της µουσικής ανακάλυψαν την ποίηση τα παιδιά της Γ1 τάξης του 10ου ∆ηµ. Σχ. Χανίων... Γι’ αυτή την ανακάλυψη µας µιλούν µε τα κείµενα και τις ζωγραφιές τους στον σηµερινό Παιδότοπο. Για µια πρωτότυπη δράση που έκαναν στο στάδιο της έκφρασης ενός σχετικού κειµένου του βιβλίου τους της Γλώσσας. Έχοντας βέβαια ως εµψυχώτρια τη γνωστή στους αναγνώστες της στήλης δασκάλα τους Κάτια Γκλάβα! Συγχαρητήρια και σ’ αυτήν και βέβαια στα Τριτάκια της που εκτός απ’ τα παραπάνω έγραψαν και δικά τους ποιήµατα (σχηµατοποιήµατα και χαϊκού), όπως µου είπε...
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,δάσκαλος - λογοτέχνης

Μελοποιημένα ποιήματα

Η μουσική ζωντάνεψε ποιήματα μεγάλων Ελλήνων ποιητών στην τάξη μας. Τα παιδιά, τα περισσότερα για πρώτη φορά, διάβασαν, άκουσαν και τραγούδησαν Ελύτη, Ρίτσο, Γκάτσο, Σεφέρη... Έγραψαν σχηματοποιήματα και χαϊκού. Τα αναλύσαμε, είδαμε νοήματα και λέξεις, τα ζωντανέψαμε  στο χαρτί με εικόνες. Μελωδίες και ρυθμοί, στίχοι και λέξεις, χαρά και συγκίνηση, λύπη και προβληματισμός. Ταυτιστήκαμε με εικόνες και συναισθήματα.

Η μουσική έβαλε την ποίηση στην καρδιά μας.

Και όπως έλεγε ο Οδυσσέας Ελύτης: η ποίηση είναι μία, όπως ο ουρανός, το μόνο που αλλάζει είναι η οπτική γωνία από την οποία την κοιτάμε.

Εμείς την είδαμε και τη γνωρίσαμε από την οπτική γωνία της μουσικής και την απολαύσαμε!

Η δασκάλα της τάξης Αικατερίνη Γκλαβά

Μανόλης Ροδουσάκης 

Στο ποίημα <<Του Μικρού Βοριά >> του Οδυσσέα Ελύτη μου άρεσε πολύ ο ρυθμός και οι στίχοι. Εντύπωση μου έκανε η παιδικότητα του στίχου που συνδυάζεται με τα κρυφά νοήματα.΄Ένα από τα βαθύτερα νοήματα του ποιήματος είναι το πώς κανείς νιώθει μόνος. Στην αρχή όταν το άκουσα δε μου άρεσε και πολύ αλλά μετά άλλαξα γνώμη και έγινε ένα από τα αγαπημένα μου.

Αναστάσης Δομάζος

Το αγαπημένο μας ποίημα είναι << Η Ιθάκη>> του Καβάφη. Το έχουμε ακούσει και το έχουμε διαβάσει πολλές φορές. Το ποίημα μιλάει για τους στόχους που βάζει κάποιος. Αν δεν καταφέρεις να τους πετύχεις γρήγορα να μη στενοχωριέσαι αλλά μπορείς να μαζέψεις πολλές εμπειρίες μέχρι να τους πετύχεις. Όταν το διαβάσαμε καταλάβαμε γιατί λέγεται Ιθάκη. Μοιάζει με τις περιπλανήσεις του Οδυσσέα. Ό, τι και να πέρασε δεν ξέχασε ποτέ την Ιθάκη του. Το άλλο αγαπημένο μας είναι οι << Θερμοπύλες>> του ίδιου ποιητή. Είναι ένα από τα καλύτερα ποιήματα και το έχουμε ακούσει να το απαγγέλουν… Μανούσος Αρετάκης, Αναστάσης Δομάζος

Μανούσος Αρετάκης 

Ένα από τα αγαπημένα μας μελοποιημένα ποιήματα είναι το << Γειά σου χαρά σου Βενετιά>> , που  ι το τραγούδησε ο Νίκος Ξυλούρης. Είναι ένα γρήγορο και χαρούμενο τραγούδι. Ο ποιητής μιλάει για την επιστροφή του στην πατρίδα του την Ελλάδα του από την ξενιτιά. Περιμένει πώς και πώς να δει τα αγαπημένα του πρόσωπα την αδερφή και τη μητέρα του. Ο Ερωτόκριτος επίσης είναι αγαπημένο τραγούδι. Είναι ένα μεγάλο ποίημα του Βιτσένζου Κορνάρου που γράφτηκε πριν πολλά πολλά χρόνια. Μιλάει για την αγάπη. Τον Ερωτόκτριτο τον ξέρουμε από τη Β΄ τάξη και πολλές φορές ακούμε και τύδι που έχει μελοποιηθεί. Ζωή Κορομηλά, Μανώλης Ροδουσάκης

Και εμένα το αγαπημένο μου ποίημα-τραγούδι είναι το <<Γεια σου χαρά σου Βενετιά >>.

Αγαπημένος μου στίχος είναι ο τρίτος. Φαντάζομαι τον ποιητή πάνω στην κουπαστή να τραγουδάει για να ακουστεί σε όλον τον κόσμο πόσο ανυπομονεί να δει την αδερφή και τη μητέρα του. Κάλλια Ιωσηφίδη

Ευαγγελία Κακατσάκη, Αννα Μαρία Κουμάκη

<<Η Ποδηλάτισσα>> είναι το αγαπημένο μας μελοποιημένο ποίημα που έχει γράψει ο Οδυσσέας Ελύτης .Έγινε το αγαπημένο μας ποίημα όταν μάθαμε την ιστορία του. Στην αρχή ήταν ένα χαρούμενο τραγούδι για εμάς, νομίζοντας ότι μιλάει απλά για ένα κορίτσι που κάνει ποδήλατο, μετά όμως συγκινηθήκαμε πολύ όταν μάθαμε ότι ο ποιητής το έγραψε για την μικρή αδερφή του που πέθανε. Άννα Μαρία Κουμάκη, Ευαγγελία Κακατσάκη

Ιωάννης Καμαριανάκης 

Η <<ποδηλάτισσα>> είναι ένα υπέροχο τραγούδι και με ωραίους στίχους. Και εμένα στην αρχή μου φάνηκε ένα χαρούμενο τραγούδι για ένα κοριτσάκι που κάνει χαρούμενη και ευτυχισμένη ποδήλατο. Στο τέλος ανεβαίνει με το ποδήλατο στον ουρανό. Ύστερα κατάλαβα τι σημαίνει αυτό αφού έμαθα την ιστορία του ποιήματος. Ελένη - Δωροθέα Κοκογιαννάκη

Ελένη , Δωροθέα 

Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το << Γειά σου χαρά σου Βενετιά >>. Τραγουδάει για την επιστροφή του ποιητή στην Κρήτη, την πατρίδα του, στο σπίτι του. Το ταξίδι του μου αρέσει που γίνεται με καράβι και περνάει από διάφορα μέρη που μας κάνει να τα φανταζόμαστε.

Ελένη Μαυρίδη

<<Ο Εφιάλτης της Περσεφόνης>> είναι το αγαπημένο μας τραγούδι. Μας αρέσει γιατί μιλάει για το περιβάλλον και πώς εμείς οι άνθρωποι το κατασρέφουμε με τα εργοστάσια και τα αέρια που είναι δηλητήρια για τα ζώα και τους ανθρώπους. Στο ποίημα βλέπουμε πώς ήταν η φύση και πώς έγινε όταν άρχισαν οι άνθρωποι να την αλλάζουν με εργοστάσια και άλλα έργα.

Ευτυχία Δαρατσάκη, Αγγελική Καραμπατσάκη

Άννα Μαρία Κουμάκη

“Ο Εφιάλτης της Περσεφόνης” είναι ποίημα που έχει μελοποιηθεί. Μιλάει για αυτά που κάνουμε στο περιβάλλον. Τα εργοστάσια, τα μεγάλα έργα που αλλάζουν τους τόπους,τα σκουπίδια των ανθρώπων. Όταν ακούς το τραγούδι λυπάσαι. Μάνος Ακρίβας, Συμεών Διακάκης, Ιωάννης Καμαριανάκης

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 30.5.2026) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-g1-taxi-10oy-i-sch-chanion-otan-ta-poiimata-echoyn-ginei-tragoydia/

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ (27.5.2026)

ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ

∆εν ξέρω πόσο υπερήφανοι µπορούµε να αισθανόµαστε που δεν έχουµε… αξιωθεί να δηµιουργήσουµε κι εµείς (φευ) ένα χώρο έτσι όπως αρµόζει στους παππούδες µας που αντιστάθηκαν τότε στους εισβολείς - κατακτητές! Ένα µνηµείο που όποιος το επισκέπτεται, θα µπορούσε να πληροφορηθεί, να µάθει ακόµη περισσότερα για τη γενναία στάση ζωής των προγόνων µας!
Ίσως τελικά να µην είµαστε άξιοι έστω να διαφυλλάξουµε την Ιστορική Μνήµη αλλά αρκούµαστε να µένουµε παρατηρητές της πλήρους µετάλλαξής της! Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

«Παλιό “Ψυγείο”: Να µην χαθεί άλλη µία ευκαιρία για το Ιστορικό Αρχείο Κρήτης», ο τίτλος του άρθρου του κυρίου Κωνσταντίνου Φουρναράκη, προϊσταµένου του Ιστορικού Αρχείου Κρήτης, που δηµοσιεύθηκε την περασµένη ∆ευτέρα στα “Χ.ν.” και αφορούσε την τύχη του παλιού Ψυγείου που αναµένεται να εκµισθωθεί σε ιδιώτη µέσω πλειοδοτικού διαγωνισµού της ΕΤΑ∆.

«Ως ένας πολίτης των Χανίων, ο οποίος ενδιαφέρεται για την ιστορία και τον πολιτιστικό αποτύπωµα της πόλης του», ο κ. Φουρναράκης εκδήλωνε και πάλι -για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια- την αγωνία του για τη τύχη του Ιστορικού Αρχείου Κρήτης που σήµερα στεγάζεται σε ένα κτήριο... µη κατάλληλο, που -και αυτό- εκπέµπει συνεχώς SOS!
Aναφερόµενος στην περίπτωση του «Παλιού Ψυγείου» γράφει ότι «το κτήριο αυτό µπορεί να µετατραπεί σε έναν ζωντανό χώρο ιστορίας και πολιτισµού για τα Χανιά και για ολόκληρη την Κρήτη».
Θα ήθελα σήµερα, σε αυτά τα δύο σηµεία µόνο θα σταθώ, µιας και τα τελευταία χρόνια δυστυχώς βλέπουµε τον τόπο µας να χάνει το ανεκτίµητης αξίας αποτύπωµά του πάνω σε τούτον τον κόσµο! Ένα αποτύπωµα που σβήνεται -τεχνηέντως;- µε αποτέλεσµα να µετατρέπεται σε ένα... ‘‘µαϊµουδίζον υποπροϊόν’’ που στοχεύει σε προσέλκυση τουριστών και όχι ταξιδιωτών και κυρίως αλλοτριώνει την ψυχή του!
∆ιαβάζοντας την απόλυτα δικαιολογηµένη αγωνία του κ. Φουρναράκη, αναλογίστηκα και τα της επίσκεψης της πριγκίπισσας Άννας της Αγγλίας στην πόλη µας και τις εικόνες από την παρουσία όλων στο Συµµαχικό Νεκροταφείο στη Σούδα µε αφορµή τη φετινή επέτειο της Μάχης της Κρήτης!
∆εν ξέρω πόσο υπερήφανοι µπορούµε να αισθανόµαστε που δεν έχουµε… αξιωθεί να δηµιουργήσουµε κι εµείς (φευ) ένα χώρο έτσι όπως αρµόζει στους παππούδες µας που αντιστάθηκαν τότε στους εισβολείς - κατακτητές! Ένα µνηµείο που όποιος το επισκέπτεται, θα µπορούσε να πληροφορηθεί, να µάθει ακόµη περισσότερα για τη γενναία στάση ζωής των προγόνων µας!
Ίσως τελικά να µην είµαστε άξιοι έστω να διαφυλλάξουµε την Ιστορική Μνήµη αλλά αρκούµαστε να µένουµε παρατηρητές της πλήρους µετάλλαξής της!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 27.5.2026) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΑΘΑΝΑΣΙΑ (1941)

Αντί για ψωμί τις μέρες αυτές
Δείπνησαν την λεβεντιά
Ήπιαν το κρασί της δόξας
Έτσι χορτάτους τους βρήκε ο θάνατος.
Η Κρήτη ‘φόρεσε το τσεμπέρι της
Κι έψαλε το «Χριστός Ανέστη!»

Ο θάνατος αυτός ονομάστηκε 
Αθανασία

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης