ΔΙΑΦΟΡΑ

 ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΠΑΠΑΔΑΚΗ (Χανιώτικα νέα, 7.9.26)

O χρόνος δεν καταφέρνει να κάνει πάντα αυτό που συνήθως μπορεί: να απαλύνει τη θλίψη για μια απώλεια.

Τούτο ισχύει και στην περίπτωση του Νίκου Παπαδάκη, γιατί είναι από τους ανθρώπους εκείνους, τους μετρημένους στα δάκτυλα, που εξακολουθούν να είναι παρόντες στις κουβέντες, στις απλές καθημερινές στιγμές, σε όλα τα μικρά και μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν με την παρουσία τους.

Ένας χρόνος πέρασε από το φευγιό του. Με τις αναφορές στην προσωπικότητα, στην παρακαταθήκη του να είναι συνεχείς, όχι μόνο σε εκδηλώσεις, αλλά εκεί που πραγματικά αναγνωρίζεται το μέγεθος της προσφοράς του· στις κουβέντες των απλών ανθρώπων, όλων εκείνων που είχαν την ευκαιρία να ανταλλάξουν έστω και δυο κουβέντες μαζί του.

Για εμάς στα «Χανιώτικα νέα», η απουσία του Νίκου Παπαδάκη είναι πέρα από στεναχώρια και μια… πρόκληση. Να μάθουμε να ζούμε χωρίς τον φίλο, τον συνεργάτη, τον άνθρωπο που μας τιμούσε με τα κείμενά του.

Τον ακούραστο εργάτη του Βενιζελισμού, που πρώτα και κύρια, έμαθε σε όλους να αγαπούν την έρευνα, να σέβονται την ιστορία και να παλεύουν άδολα για την προκοπή του τόπου μας.

Με την ακεραιότητα, την ευγένεια, το αποκορωνιώτικο πείσμα του και την αγάπη για όσα πίστευε, ο Νίκος Παπαδάκης άφησε πίσω του κάτι πάρα πολύ σημαντικό: την ανάμνηση ενός ανθρώπου που ήξερε να δουλεύει σκληρά και να νοιάζεται.

Για όλα αυτά και πολλά περισσότερα, ο Νίκος Παπαδάκης ανήκει σε εκείνους τους ανθρώπους που δεν ξεχνιούνται ποτέ. Γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν, πρωταγωνιστές, σε μικρές και μεγάλες ιστορίες του τόπου μας.

Και στις δικές μας ιστορίες, στα «Χανιώτικα νέα», ο Νίκος Παπαδάκης θα έχει πάντοτε μια ξεχωριστή θέση.

Λιγότερα

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΑΠΑΝΩ ΕΙΣ ΤΟΝ ΒΡΑΧΟΝ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Τον καταλαβαίνω και τον άλλον που άκουσα να εύχεται καλό χειµώνα µόλις χθες σε όλη την παρέα που θα άφηνε εδώ στην πόλη µας!

Θα ‘παιρνε το πλοίο της γραµµής  και ήδη τώρα βρίσκεται, πίσω στην εργασία του και τις όποιες µικρές ή µεγάλες υποχρεώσεις του.

Ήταν µικρό το κρητικό καλοκαίρι του, ένα κουτσό δεκαήµερο! Κουτσό γιατί όλα όσα είχε κατά νου να κάµει δεν τα πρόλαβε! «Του χρόνου και πάλι, καλή αντάµωση παρέα», ευχήθηκε και έριξε τη τσάντα του µε όλα της παραλίας πράγµατα στην πλάτη του…

Αφήνοντας την παρέα πίσω να συζητά ο καθένας και η καθεµία την προγραµµατισµένη δική τους αναχώρηση! Άλλοι µε καράβι, άλλοι µε τ’ αεροπλάνο…

«Καλό χειµώνα! Άκου καλό χειµώνα! ∆εν σκέφτηκε κάτι άλλο να µας πει;» είπε κάποιος. Άλλοι γέλασαν κι άλλοι φάνηκαν να το περιεργάζονται µες στο µυαλό τους, έχοντας µια θάλασσα λάδι µπροστά στα πόδια τους και τον ήλιο στα ψηλά!

«Ίσως και να ’χει δίκιο», είπε ένας από τους δεύτερους! «Όταν τελειώσουν για κάποιους οι διακοπές του καλοκαιριού, τελειώνει και το καλοκαίρι. ∆εν τον κατηγορώ! ∆εν είδες πόσο αλλιώτικο, διαφορετικό ήταν σήµερα το βλέµµα του;». 

…Τους προσπέρασα και ρίχτηκα στο γαλάζιο για τον απέναντι βράχο! Εκεί όπου συνάντησα την προηγούµενη µέρα δυο γλαρόπουλα που ήλπιζα να ξανασυναντήσω!

Ξεµάκρυνα απ’ την ακτή και τις συνοµιλίες!  Μία ελεύθερο, µια ύπτιο, µια πρόσθιο, έφτασα στον βράχο, ανέβηκα πάνω του! Στάθηκα όρθιος µε πλάτη στην απόσταση που µε χώριζε απ’ την ακτή!

Στο βάθος µόλις ξεχώρισα ψηλά να πετούν οι γλάροι… µου!

Αυτό το “µου”, µε παραξένεψε πολύ!

Έµεινα έτσι για λίγο, µε πλάτη στην… απόσταση, κοιτώντας τα πουλιά να ανοίγουν τα φτερά, άλλοτε να ξεµακραίνουν και άλλοτε να µε πλησιάζουν!

Και πόσο επιθυµούσα να τα ακούσω, µα εκείνα δεν έβγαλαν φωνή…

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 9.9.2026)

ΠΟΙΗΣΗ

 Ο ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΤΟΥ

Ζωσμένος το γιαταγάνι του,

 με τα απομνημονεύματά του υπό μάλης

 του “τζακισμένου” χεριού του…

 Λίαν πρωί, 3 του Σεπτέμβρη

 στην 3ης Σεπτεμβρίου, την οδό του.

 Επί τη επετείω επαίτης 

για ένα καλημέρα ο μπάρμπα Γιάννης.

 

Το βράδυ της ίδιας μέρας,

 πάντα στην ιδιωτική του οδό,

 με μείον κι εφέτος το ταμείον.

 Καλημέρες έδωσε, καλημέρα δεν πήρε.

 Καληνύχτα…

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

 “Τα χελιδόνια του μοναχού” ( Χανιά 2020).

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ (ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ- ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ)

 LUCYNA KUKOSZ: «Μεγάλη πηγή έμπνευσής μου τα Χανιά»

 Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Για τη Lucyna Kukosz η ζωγραφική είναι µία ανάγκη προσέγγισης πρώτα και πάνω απ’ όλα του ίδιου της του εαυτού. Είναι µία διαδικασία που απαιτεί µία παύση µέσα στον χωροχρόνο και τότε εκείνη είναι η κατάλληλη στιγµή για να εισχωρήσει στα κατάβαθα της ύπαρξής της και να αποτυπώσει όλη αυτή την καταβύθιση πάνω στο κάθε της έργο.  

Με αφορµή την Έκθεσή της µε τον χαρακτηριστικό τίτλο «Επιστροφή στον Εαυτό µου», στο Γιαλί Τζαµί που λήγει αύριο Κυριακή, είχαµε την ευκαιρία να συνοµιλήσουµε µαζί της και εδώ παρουσιάζουµε µόνο κάποια από όλα όσα είχαµε την ευκαιρία να συζητήσουµε!

Η έκθεσή σας έχει τον τίτλο «Επιστροφή στον Εαυτό µου». Από πού αισθανθήκατε ότι έπρεπε να επιστρέψετε και τι σηµαίνει για εσάς αυτή η “επιστροφή”;   

 «Επιστροφή στον Εαυτό µου» είναι για µένα η πορεία να ξαναβρώ τον εαυτό µου και να έρθω πιο κοντά σε αυτό που πραγµατικά είµαι.

Για πολλά χρόνια ζούσα περισσότερο σε σχέση µε τον εξωτερικό κόσµο και τις προσδοκίες των άλλων παρά µε τον εαυτό µου. ∆εν είχα πάντα επαφή µε τα συναισθήµατα, τις ανάγκες, τις επιθυµίες µου ή µε την αίσθηση της προσωπικής µου αξίας. Κάποια στιγµή κατάλαβα ότι είχα αποµακρυνθεί από αυτά και ότι χρειαζόταν να αρχίσω να τα ανακαλύπτω ξανά. Πριν από µερικά χρόνια ξεκίνησε µια αργή διαδικασία γνωριµίας µε τον εαυτό µου. Αυτή η διαδικασία συνεχίζεται ακόµη και η ζωγραφική έχει γίνει ένα πολύ σηµαντικό µέρος της. Μέσα από αυτήν ανακαλύπτω τι πραγµατικά νιώθω, τι επιθυµώ και τι µου δίνει χαρά. Εκτιµώ όλο και περισσότερο την απλή χαρά της ύπαρξης, την επαφή µε τη φύση, την ευγνωµοσύνη για όσα έχω. Μαθαίνω επίσης να αποδέχοµαι όλες τις πλευρές µου - τόσο τις φωτεινές όσο και τις πιο σκοτεινές.

Για µένα, αυτή η διαδικασία σηµαίνει επίσης τη δυνατότητα να εκφράζω µέσα από τη ζωγραφική όσα είναι δύσκολο να ειπωθούν µε λόγια. Μπορώ να µεταφέρω συναισθήµατα, ευαισθησία και εµπειρίες που κουβαλώ µέσα µου και στη συνέχεια να τα µοιραστώ µε έναν άλλον άνθρωπο. ∆εν θέλω απλώς να αποτυπώνω αυτό που βλέπω. Με ενδιαφέρει επίσης αυτό που δεν µπορούµε να αγγίξουµε ή να δούµε άµεσα, αλλά µπορούµε να το αισθανθούµε.

Μεγάλη αξία για µένα έχει η στιγµή που ένας πίνακας συναντά έναν άλλον άνθρωπο και του προκαλεί συγκίνηση, χαρά ή µια στιγµή παύσης και σκέψης. Γι’ αυτό συχνά προσθέτω στα έργα µου και µικρά κείµενα. Είναι για µένα ένα συµπλήρωµα της εικόνας και µια πρόσκληση να µπει ο θεατής λίγο πιο βαθιά στην ιστορία της. Ταυτόχρονα, θέλω πάντα να του αφήνω την ελευθερία να νιώσει και να ερµηνεύσει το έργο µε τον δικό του τρόπο.

Σε αυτό βλέπω τη µεγαλύτερη αξία αυτής της διαδικασίας: γνωρίζοντας τον εαυτό µου µέσα από τη ζωγραφική, µπορώ ταυτόχρονα να µοιράζοµαι µε τους άλλους όσα ανακαλύπτω και όσα νιώθω.

Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το ταξίδι που αφορά όλους µας. Όπως έγραψε ένας επισκέπτης της έκθεσης: «Το ταξίδι έχει προορισµό - επιστροφή στον εαυτό µας.».

 Υπάρχει έντονα στα έργα σας η αίσθηση της µεταµόρφωσης - ένα πρόσωπο που χάνεται, µια µορφή που σχεδόν διαλύεται, ένα δέντρο που µοιάζει να γεννιέται από ανθρώπινο σώµα. Πόσο κεντρική είναι για εσάς η έννοια της αλλαγής;

Η αλλαγή είναι το πιο σταθερό πράγµα στη ζωή. Τη βλέπω παντού: στη φύση, στις εποχές, στη µέρα και στη νύχτα, αλλά και στη δική µας ζωή. Γεννιόµαστε, µεγαλώνουµε, αλλάζουµε και κάποια στιγµή η µορφή µας αλλάζει ξανά. Τίποτα δεν µένει ακριβώς όπως είναι. Αλλάζουµε συνεχώς, είτε το επιλέγουµε είτε όχι. Κάποιες αλλαγές είναι µικρές και σχεδόν δεν τις παρατηρούµε, ενώ άλλες είναι µεγάλες και δύσκολες να τις αποδεχτούµε. Κάποιες µπορούµε να τις επηρεάσουµε και κάποιες βρίσκονται εντελώς έξω από τον έλεγχό µας.

Αυτό είναι ένα θέµα που υπάρχει έντονα και στη δική µου ζωγραφική, γιατί συνδέεται άµεσα µε τη δική µου διαδροµή και µε την προσπάθειά µου να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό µου. Θα ήθελα να µπορώ να επιλέγω πάντα την κατεύθυνση προς την οποία αλλάζω. Μαθαίνω όµως ότι ίσως η µεγαλύτερη πρόκληση είναι να κάνουµε ό,τι µπορούµε για αυτά που εξαρτώνται από εµάς και ταυτόχρονα να αποδεχόµαστε όσα δεν µπορούµε να αλλάξουµε.

Αυτό δεν είναι εύκολο. Ιδιαίτερα όταν η αλλαγή έρχεται µέσα από δύσκολες εµπειρίες, συχνά υπάρχει αντίσταση και χρειάζεται χρόνος. Κι εγώ ακόµη το µαθαίνω. Μαθαίνω να αποδέχοµαι όσα δεν µπορώ να ελέγξω, χωρίς να χάνω τη χαρά και το φως της ζωής µου. Να συνεχίζω να δηµιουργώ, να προχωρώ και να βλέπω κάθε µέρα µε όσο το δυνατόν περισσότερη ευγνωµοσύνη.

Ακόµη και για τις δύσκολες εµπειρίες προσπαθώ να νιώθω ευγνωµοσύνη, παρόλο που συχνά δεν µπορώ να καταλάβω αµέσως το νόηµά τους. Ίσως γι’ αυτό χρειάζεται εµπιστοσύνη - η εµπιστοσύνη ότι κάποια πράγµατα θα τα καταλάβουµε αργότερα. Η µεταµόρφωση, λοιπόν, είναι αναπόσπαστο µέρος της ζωής. ∆εν καταφέρνω πάντα να την αποδέχοµαι αµέσως, αλλά µαθαίνω να της ανοίγοµαι, να της δίνω χρόνο και να εµπιστεύοµαι περισσότερο τη ροή της ζωής.

Αυτό ακριβώς εκφράζει και ο πίνακάς µου «Παραδοµένη στη ροή».

Στο έργο σας το “Street of Chania”, βλέπουµε µια διαφορετική πλευρά της δουλειάς σας. Τι είναι αυτό που σας ελκύει στα Χανιά ως ζωγράφο; Το φως, η αρχιτεκτονική, η ιστορία, η ατµόσφαιρα;

Το «Street of Chania» είναι ένα κάπως διαφορετικό, ξεχωριστό πρότζεκτ στη δουλειά µου. Σε αυτούς τους πίνακες δεν αναζητώ κάποια βαθύτερη ιστορία για τον εαυτό µου. Θέλω κυρίως να εκφράσω τον θαυµασµό µου για τον τόπο στον οποίο έχω την τύχη να ζω εδώ και περισσότερα από τριάντα χρόνια.

Από τις πρώτες κιόλας στιγµές µε γοήτευσε η πόλη των Χανίων - η ατµόσφαιρά της, η αρχιτεκτονική, τα χρώµατα και, πάνω απ’ όλα, το φως. Το φως είναι πολύ σηµαντικό για µένα στη ζωγραφική και σχεδόν σε κάθε έργο µου δίνω ιδιαίτερη προσοχή σε αυτό. Και το φως της Κρήτης είναι πραγµατικά µοναδικό. Αλλάζει από ώρα σε ώρα, έτσι ώστε ο ίδιος δρόµος, η ίδια γωνιά της πόλης ή το ίδιο τοπίο να µπορεί µέσα στην ίδια µέρα να φαίνεται εντελώς διαφορετικό. Αλλάζουν τα χρώµατα, η ατµόσφαιρα και ο χαρακτήρας του.

Τα Χανιά έχουν όλα όσα µπορούν να εµπνεύσουν έναν ζωγράφο - όµορφη αρχιτεκτονική, θάλασσα, φύση, χρώµατα και αυτή τη µοναδική µεταµόρφωση του φωτός. Είναι δύσκολο να µην τα θαυµάσεις.

Γι’ αυτό και η ζωγραφική αυτών των ελληνικών τοπίων και των δρόµων είναι για µένα πάνω απ’ όλα χαρά. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος δουλειάς - πιο αυθόρµητος, ανάλαφρος και χαλαρωτικός. Όταν θέλω να ξεκουραστώ, µου έρχεται πολύ εύκολα να ζωγραφίσω αυτά τα µέρη που γνωρίζω, αγαπώ και που συνεχίζουν να µε γοητεύουν.

 

∆ίπλα στα εσωτερικά, συµβολικά έργα υπάρχουν και εικόνες τόπων: η θάλασσα, οι πέτρες, ένας δρόµος των Χανίων. Τι θέση έχει το πραγµατικό τοπίο µέσα σε µια ζωγραφική που είναι τόσο στραµµένη προς τον εσωτερικό κόσµο;

Για µένα, ο εσωτερικός και ο εξωτερικός κόσµος δεν είναι δύο ξεχωριστά πράγµατα. Ζούµε µέσα στον κόσµο γύρω µας και ταυτόχρονα κουβαλάµε µέσα µας τον δικό µας κόσµο. Όλα αυτά συνδέονται και επηρεάζουν το ένα το άλλο.

∆εν έχω πάντα την ανάγκη ή τη διάθεση να κοιτάζω µέσα µου και να ζωγραφίζω όσα βρίσκονται στα πιο βαθιά σηµεία µου. Υπάρχουν στιγµές που θέλω απλώς να ξεκουραστώ, να χαρώ και να απολαύσω την οµορφιά που βλέπω γύρω µου. Τότε µου αρέσει να παίζω µε τα χρώµατα, µε περισσότερη ελευθερία και ελαφρότητα, και να ζωγραφίζω αυτό που µε συγκινεί.

Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που υπάρχουν στην έκθεση οι θάλασσες, οι πέτρες και οι δρόµοι των Χανίων. Είναι εικόνες που µε γεµίζουν χαρά και µε χαλαρώνουν. Όµως ακόµη και σε ένα τοπίο µπορώ να δω κάτι περισσότερο. Ένα φως που πέφτει πάνω σε έναν παλιό τοίχο, µια προοπτική ενός δρόµου, µια σκιά ή ένα άνοιγµα µπορεί να δηµιουργήσει µια ιδιαίτερη αίσθηση και να µε αγγίξει βαθύτερα. Τα Χανιά ειδικά αποτελούν για µένα µια µεγάλη πηγή έµπνευσης. Από τότε που ήρθα στην Κρήτη, ερωτεύτηκα τους παλιούς δρόµους και την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική τους. Συχνά περπατώ στα στενά της παλιάς πόλης και κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι που µε κάνει να σταµατήσω και να κοιτάξω. Το φως, τα χρώµατα, η προοπτική και ο χαρακτήρας αυτών των δρόµων δηµιουργούν εικόνες που νιώθω ότι αξίζει να κρατήσω µέσα από τη ζωγραφική.

Έτσι, άλλοτε ζωγραφίζω αυτό που συµβαίνει µέσα µου και άλλοτε αυτό που βλέπω γύρω µου. Και για µένα αυτά τα δύο τελικά δεν είναι τόσο διαφορετικά. Και τα δύο είναι τρόποι να εκφράσω αυτό που αισθάνοµαι.

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΡΙΟΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Ανθρωποφαγία...

Ζούµε δυστυχώς όλοι εµείς στη σύγχρονη κοινωνία της ανθρωποφαγίας! Στην κοινωνία που έχει ξεφύγει από τα όρια - της είτε επώνυµης είτε ανώνυµης κατασπάραξης του ατόµου εντός των social και που πλέον οι άνθρωποι υιοθετώντας την τακτική αυτή, την έχουν µεταφέρει και έξω στον δρόµο στην “άλλοτε πραγµατική ζωή”.

Σε αυτό το πλαίσιο ο καθένας µε τη δύναµη που του δίνει η καταγραφή του «µακριού και του κοντού του», αισθάνεται ακατανίκητος και υπερδυνατός έστω και αν όσα εκστοµίζει δεν στέκουν πουθενά! Οι απόψεις γίνονται viral και η κοινωνία καλείται να πάρει θέση καταναγκαστικά - καταχρηστικά!

Τούτη η δική µου θέση λοιπόν σχετικά µε το τελευταίο viral που αφορά ένα τεράστιο µύθο του ελληνικού τραγουδιού…

Άκουσα τον Πάριο και τον είδα στα βιντεάκια. ∆εν θα µιλήσω βέβαια για την ανθρωποφαγία! Θα µιλήσω γι’ αυτό που άκουσα και είδα.

Είδα και άκουσα όχι µόνο τη φωνή, τη χροιά! Είδα και άκουσα την ψυχή ενός ανθρώπου που κάθε κύτταρο του οργανισµού του είναι τραγούδι! Είδα και άκουσα την ερµηνεία κάθε ικµάδας που σήµαινε η κάθε λέξη που ερµήνευε ένας ζωντανός µύθος του ελληνικού τραγουδιού!

Και θεωρώ ότι ήταν από τις συγκλονιστικότερες ερµηνείες που έχει… καταθέσει ο ίδιος όλα αυτά τα χρόνια που συναντά το κοινό του! Από τις πιο ουσιαστικές και µεστές κάθε νοήµατος!

Κι όποιος δεν µπορεί να το δει τώρα, θα το αναγνωρίσει αργότερα… Ο Πάριος ακόµη και τώρα µπορεί να συγκλονίσει τον ακροατή που ξέρει να ακούει µε τα αυτιά και την καρδιά του και όχι µε τα µάτια του…

Ακούστε τον λοιπόν στο “Πάτωµα” των Κραουνάκη - Νικολακοπούλου, ακούστε τον στο “Αγριολούλουδο” του Νικολόπουλου - Πυθαγόρα, το πώς ερµηνεύει τη λέξη “αντέχει”, ακούστε τον στο “Υπάρχω” (Πυθαγόρα - Νικολόπουλου) και στο φινάλε του τραγουδιού. Η ψυχή του τραγουδά ρε, µα πού να την ακούσουν κάποιοι! Ακούστε τον τρόπο της ερµηνείας του και τη δύναµη των 80 χρόνων που κουβαλά…

∆είτε τον να σηκώνεται από την καρέκλα του και να πατά στα πόδια του γιατί σέβεται και αγαπά το κοινό του, εκείνους που βρέθηκαν εκείνη την νύχτα εκεί και συµµετείχαν στην ιερή αυτή στιγµή της συνεύρεσης των µυστικιστικών ήχων και λέξεων.

∆εν θα πω άλλα παρόλο που µπορώ. Θα πω µόνο τούτο: Πλέον ο Πάριος “συζητά” σε ένα άλλο επίπεδο µε το κοινό του! Αυτό το κοινό που απευθύνεται δεν θα τον προδώσει ποτέ!

Και κάτι ακόµη: Ό,τι κι αν λένε όσοι τα λένε -για µένα αλλά και για πάρα πολλούς- ο Πάριος είναι και θα είναι ο τραγουδιστής που ποτέ δεν θα καταφέρει κάποιος να κατεβάσει από την σκηνή!

Χανιώτικα νέα (2.9.26

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ (ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ)

ΕΛΕΝΗ ΚΟΚΟΤΣΑΚΗ - ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ:

«Μου αρέσει να αφήνω τους ήρωές μου να αμφιβάλλουν» 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Η Ελένη Κοκοτσάκη - Παρασκευοπούλου ζει και εργάζεται στα Χανιά, και το “Ρήγµα” είναι το πρώτο της βιβλίο, γραµµένο σε µία σπανίζουσα στις µέρες µας γλώσσα αυθεντικής-κλασικής λογοτεχνίας που συγχρόνως αποδίδεται µε πολύ σύγχρονο τρόπο! Εξάλλου η αρτιότητα στη χρήση της γλώσσας, το πλούσιο λεξιλόγιο αλλά και η εκπληκτική περιγραφική ικανότητά της, η ενδελεχής παρουσίαση των χαρακτήρων των ηρώων της δηµιουργούν ένα ιδιαίτερο πλαίσιο -ένα παράλληλο σύµπαν- στο οποίο ο αναγνώστης έλκεται να εξερευνήσει είτε εντός του είτε ως παρατηρητής εκτός αυτού.


Με αφορµή τη συνάντηση µε τους αναγνώστες της και την “Yπογραφή βιβλίου” της, αύριο Κυριακή(Σ. Σύνταξης στις 20:00 στο Παλαιό Σχολείο στα Μεγάλα Χωράφια  (Σ.Σ:  , συζητήσαµε µαζί της για το “Ρήγµα” που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Agrafina, για τη συγγραφή, τη δηµιουργία των ηρώων της αλλά και την ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσεται µεταξύ εκείνων και των αναγνωστών των ιστοριών της.

“Κάθε άνθρωπος κουβαλά µια θάλασσα µέσα του. Κάποια βράδια χωρίς λόγο αυτή η θάλασσα φουσκώνει”, γράφεις στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Τι συµβολίζει για σένα αυτή η… θάλασσα;

Για µένα, αυτή η θάλασσα είναι ο εσωτερικός µας κόσµος. Όλα αυτά που ζούµε, θυµόµαστε, φοβόµαστε ή επιθυµούµε και πολλές φορές δεν τα µοιραζόµαστε µε κανέναν. Υπάρχουν στιγµές που τα κρατάµε µόνο για µας και άλλες που, χωρίς να το περιµένουµε, βγαίνουν σαν χείµαρρος. Αυτή τη στιγµή περιγράφει για µένα η «θάλασσα» του βιβλίου.

Μέσα στο βιβλίο σου βρίσκουµε πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες που οι περισσότεροι από αυτούς έρχονται αντιµέτωποι µε τον ίδιο τους τον εαυτό! Υπάρχουν νικητές και νικηµένοι σε αυτήν τη µάχη;
∆εν νοµίζω ότι υπάρχουν πραγµατικοί νικητές και νικηµένοι. Η αναµέτρηση µε τον εαυτό µας δεν είναι µια µάχη που τελειώνει οριστικά. Κάποιες φορές κερδίζουµε, κάποιες φορές χάνουµε και κάποιες φορές απλώς µαθαίνουµε να ζούµε µε όσα δεν µπορούµε να αλλάξουµε. Οι ήρωες του «Ρήγµατος» βρίσκονται σε διαφορετικές στιγµές αυτής της προσπάθειας και, τελικά, αυτό που µε ενδιαφέρει είναι η στιγµή που ο καθένας αναγκάζεται να κοιτάξει τον εαυτό του κατάµατα.

Οι ήρωες που συναντούµε στο “Ρήγµα” φαίνεται ότι ακολουθούν σε πολλές περιπτώσεις τη µοναχικότητα αλλά και τη µοναξιά. Τι σε ώθησε να καταπιαστείς αλλά και να αναλύσεις αυτές τις δύο έννοιες;
Η µοναχικότητα και η µοναξιά είναι δυο διαφορετικές έννοιες. Η µοναξιά είναι κάτι που, µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αφορά όλους µας. Μπορεί να είµαστε ανάµεσα σε ανθρώπους και παρ’ όλα αυτά να νιώθουµε µόνοι. Η µοναχικότητα, από την άλλη, µπορεί να είναι και επιλογή, ένας τρόπος να µείνει κάποιος λίγο µόνος. Αυτή η διαφορά µε ενδιέφερε πολύ και ήθελα να τη δω µέσα από διαφορετικούς ανθρώπους και διαφορετικές ιστορίες. Νοµίζω πως πολλές φορές, όταν µένουµε µόνοι, ερχόµαστε αντιµέτωποι µε πράγµατα που µέσα στην καθηµερινότητα αποφεύγουµε να αναλύσουµε.

Στοιχεία αστυνοµικής λογοτεχνίας, στοιχεία ψυχοδράµατος είναι επίσης έκδηλα µέσα στις ιστορίες που µας παρουσιάζεις. Πόσο εύκολη ήταν η “καταβύθιση” στο µυστήριο (µιας ιστορίας σου) και στο υποσυνείδητο (των ηρώων σου) καθώς έγραφες;
Λοιπόν. Το µυστήριο και το ψυχολογικό στοιχείο δεν προέκυψαν από κάποιου είδους µυστική συνταγή! ∆εν έχω τέτοιες. Ξεκινώ και όπου µε πάει. Και σε καµιά περίπτωση δεν ήταν εύκολο. Γιατί από τη µια µεριά µε πήγαινε το µυστήριο και µετά ερχόταν ο εσωτερικός κόσµος του ήρωα και µε πήγαινε από την άλλη. Προσπαθούσα κάθε φορά να µπω στη θέση τους και να καταλάβω όχι µόνο τι κάνουν, αλλά κυρίως γιατί το κάνουν. Κάποιες ιστορίες µάλιστα µε οδήγησαν σε σηµεία που δεν είχα αρχικά σχεδιάσει. Ίσως αυτό να είναι και το πιο όµορφο κοµµάτι της γραφής: να ξεκινάς γνωρίζοντας περίπου πού θέλεις να πας και στην πορεία να σε εκπλήσσει ακόµη και η ίδια η ιστορία.

Σε κάποιες από τις ιστορίες σου ο αναγνώστης βρίσκεται ενώπιον ενός ιδιόµορφου κόσµου που µπορούµε να πούµε ότι… κινείται στα όρια µιας “µη πραγµατικότητας”. Λέξεις - έννοιες όπως αλλόκοτο, ψυχεδέλεια, ιδρυµατοποίηση, αποασυλοποίηση, παράνοια και… “µη.. τέλος”, µοιάζουν να δηµιουργούν ένα γοητευτικό τόπο για τη συγγραφέα. Τι λες;
Οµολογώ ότι, διαβάζοντας όλες αυτές τις λέξεις µαζεµένες, σκέφτηκα ότι µάλλον πρέπει να ανησυχήσω λίγο για το δικό µου το µυαλό! (Γέλια). Στην πραγµατικότητα, αυτό που µε γοητεύει είναι το όριο ανάµεσα σε αυτό που θεωρούµε πραγµατικό και σε αυτό που δεν µπορούµε εύκολα να εξηγήσουµε. Μου αρέσει να αφήνω έναν ήρωα να αµφιβάλλει για όσα βλέπει και, µαζί του, να αµφιβάλλει και ο αναγνώστης.
∆εν µε ενδιαφέρει όµως το αλλόκοτο απλώς και µόνο επειδή είναι αλλόκοτο. Θέλω πάντα να υπάρχει ένας άνθρωπος από πίσω, ένα συναίσθηµα ή µια κατάσταση που να το δικαιολογεί. Κάποιες φορές, µάλιστα, δεν είναι ξεκάθαρο αν αυτό που συµβαίνει είναι πραγµατικό ή αν το βλέπει έτσι ο ήρωας. Εκεί νοµίζω πως υπάρχει και η γοητεία. Μπορείς να µετακινήσεις λίγο τα όρια της πραγµατικότητας και να αφήσεις τον αναγνώστη να αποφασίσει µόνος του πού τελειώνει το πραγµατικό και πού αρχίζει το ‘‘άλλο’’.

Γιατί ξεκίνησες να γράφεις; Τι σου προσφέρει το γράψιµο - η συγγραφή;
Από µικρή µου άρεσε να γράφω. Μάλιστα κάπου στο πατρικό µου ίσως να υπάρχουν ακόµα κάπου καταχωνιασµένα, µικρά κοµµατάκια που έγραφα σε ένα απλό µπλε τετράδιο. Αν κάποιος, όταν ήµουν µικρή, µου έλεγε: «Το ξέρεις Ελένη ότι όταν µεγαλώσεις µπορεί να γράψεις και το δικό σου βιβλίο;», σίγουρα θα γελούσα και θα του έριχνα και µια φάπα! Η συγγραφή τελικά έγινε ένας τρόπος να ξεφεύγω από την καθηµερινότητα και τα προβλήµατά της. Με απορροφούσε τόσο, ώστε για λίγο ξεχνούσα τα ιατρικά προβλήµατα των γονιών µου, τις αγωνίες και όλα όσα µε απασχολούσαν. Και αργότερα, όταν ήρθε η απουσία της µητέρας µου, το γράψιµο έγινε ένας διαφορετικός τρόπος να διαχειριστώ αυτή την απώλεια. ∆εν εξαφάνισε τον πόνο, σε καµία περίπτωση, αλλά για λίγο δηµιούργησε έναν άλλο χώρο στον οποίο µπορούσα να αναπνεύσω χωρίς αυτό το αβάσταχτο ‘‘αχ’’ που µου στεκόταν στο λαιµό. Λίγο - λίγο το κουκούλωνε.

Το γεγονός ότι η ενασχόλησή σου µε τη συγγραφή είναι πολύ πρόσφατη, οµολογώ ότι εκπλήσσει τον αναγνώστη δεδοµένου του άρτιου αποτελέσµατος που διαφαίνεται στο “Ρήγµα”. Τι σε ώθησε να ασχοληθείς τώρα µε τη συγγραφή και µάλιστα να εκδώσεις σχετικά πολύ σύντοµα το πρώτο σου βιβλίο;
Βασικά πιστεύω πως δεν υπάρχει συγκεκριµένο «τώρα» για τη συγγραφή. Στη δική µου περίπτωση ήρθε σε µια περίοδο της ζωής µου που είχα ανάγκη από “κάτι”, µακριά από τις αγωνίες της καθηµερινότητας. Ξεκίνησα χωρίς να σκέφτοµαι την έκδοση ενός βιβλίου. Έγραφα γιατί µου έκανε απλά καλό. Όταν άρχισαν να δηµιουργούνται οι ιστορίες του «Ρήγµατος», κατάλαβα ότι είχαν γίνει κάτι περισσότερο από µια προσωπική διέξοδος. Είχαν αρχίσει να αποκτούν τη δική τους ζωή. Ίσως γι’ αυτό όλα έγιναν τόσο γρήγορα. ∆εν υπήρχε από πριν ένα σχέδιο να γίνω συγγραφέας, και ούτε πιστεύω πως είµαι. Υπήρχε µόνο η ανάγκη να γράψω. Τα υπόλοιπα ήρθαν στην πορεία.

Πώς θα χαρακτήριζες ως βιβλίο το “Ρήγµα”, πώς θα το παροµοίαζες;
Το «Ρήγµα» είναι για µένα ένα βιβλίο για τους ανθρώπους και τα γεγονότα που µπορούν να τους αλλάξουν. Είκοσι δύο ιστορίες διαφορετικές µεταξύ τους, άλλες πιο σκοτεινές, άλλες πιο ανατρεπτικές, που όµως όλες ξεκινούν από κάτι πολύ ανθρώπινο. Αν έπρεπε να το παροµοιάσω µε κάτι, θα έλεγα πως είναι ένα κουτί µε σοκολατάκια µε διάφορα σχήµατα. Ξέρεις, από αυτά τα µικρούλικα µε τις διάφορες γεύσεις. Το κουτί δεν σου γράφει απ’ έξω τι γεύση έχει το καθένα µέχρι να πιάσεις το πρώτο και να δαγκώσεις. Και επειδή η περιέργεια είναι και αυτή ανθρώπινη, θα καταλήξεις να φας όλα τα σοκολατάκια για να σου φύγει η περιέργεια!

Έχεις κάτι άλλο στα σκαριά;
Ναι, υπάρχει κάτι άλλο στα σκαριά. Είναι µια ιστορία που έχει ήδη αρχίσει να παίρνει µορφή, αλλά δεν θέλω ακόµη να αποκαλύψω πολλά. Αυτή τη φορά, µάλιστα, χρειάζεται περισσότερη δουλειά και υποµονή. Θα πω µόνο πως, αν όλα πάνε όπως τα έχω φανταστεί, θα είναι ένα βιβλίο αρκετά διαφορετικό από το «Ρήγµα». Ας κρατήσουµε λοιπόν λίγο το µυστήριο… αν στα πω όλα, τι θα γράψω µετά;

Χανιώτικα νέα (Διαδρομές, Σάββατο, 29.8.2026) 

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΙΞΗΣ ΜΟΥ

Δηλώνω

Επιφυλακτικός

μπροστά στην τελεία.

Καχύποπτος

στην εμφάνιση του κόμματος.

Ανήσυχος

στη θέα του θαυμαστικού.

Ξένος

μέσα στις παρενθέσεις.

Απροετοίμαστος

τα υπονοούμενα των αποσιωπητικών.

Ανασφαλής

στον ερχομό της παύλας.

Ερωτευμένος

με το ερωτηματικό.

Το σημείο στίξης μου. 

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης (ΌΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ, 2013) 

ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ, 29.8.26. Παιχνίδια από όλον τον κόσμο

 ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ

ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΠΟ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Για τις όµορφες στιγµές που έζησαν για έξι εβδοµάδες το φετινό καλοκαίρι, «ταξιδεύοντας» µέσω των παιχνιδιών σε όλον τον κόσµο, µας µιλούν στον σηµερινό Παιδότοπο οι υπεύθυνοι για τη σχετική δράση δάσκαλοι των Εκπαιδευτηρίων ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ, και κάποια από τα παιδιά. Όντως «το παιχνίδι είναι µια παγκόσµια γλώσσα» που ενώνει τα παιδιά όλου του κόσµου, όπου κι αν ζουν. Και βέβαια µια µεγάλη πλατεία µάθησης!
«Μανθάνειν διά του παίζειν»… Και αυτή η παιδαγωγική ρήση στο νου µου, ενώ διάβαζα τα κείµενα κι έβλεπα τις υπέροχες εικόνες που µου έστειλε ο φίλος διευθυντής του εν λόγω σχολείου Κώστας Μανωλάκης. Συγχαρητήρια και στα παιδιά και βέβαια στους υπεύθυνους για τη δράση δασκάλους των.
Σηµείωση: Ο σηµερινός και όχι του προηγούµενου Σαββάτου, όπως εκ παραδροµής γράφτηκε είναι ο τελευταίος καλοκαιρινός Παιδότοπος. Καλή αντάµωση ύστερα από 3 εβδοµάδες και συγκεκριµένα το Σάββατο 26 Σεπτεµβρίου.
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης

Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ

Οι έξι εβδομάδες της φετινής Καλοκαιρινής Απασχόλησης στα Εκπαιδευτήρια Μαυροματάκη - Μητέρα ήταν γεμάτες δράση, χαρά και αμέτρητες όμορφες εμπειρίες. Κάθε μέρα ήταν μια νέα περιπέτεια, γεμάτη παιχνίδι, κίνηση, δημιουργικότητα και ανακαλύψεις, που μας χάρισαν αξέχαστες στιγμές.

Με θεματική «Παιχνίδια από όλο τον Κόσμο», αντί να κάνουμε ένα συνηθισμένο μάθημα Γεωγραφίας, γίναμε ταξιδιώτες και ξεκινήσαμε μια πολύ παιχνιδιάρικη εξερεύνηση... Δημιουργήσαμε τα δικά μας διαβατήρια και με οδηγούς τη φαντασία και τη γνώση ταξιδέψαμε σε όλες τις ηπείρους και σε πολλές χώρες του κόσμου. Μέσα από εκπαιδευτικά βίντεο γνωρίσαμε σημαντικά αξιοθέατα, εμβληματικά σύμβολα και ενδιαφέροντα στοιχεία για κάθε χώρα. Παράλληλα, δημιουργήσαμε πολλές όμορφες κατασκευές και παιχνίδια εμπνευσμένα από την κάθε ήπειρο, δίνοντας τη δυνατότητα στα παιδιά να εκφραστούν δημιουργικά και να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους μέσα από τις δράσεις.

Το πιο διασκεδαστικό όμως ήταν ότι γνωρίσαμε και παίξαμε παραδοσιακά παιχνίδια από κάθε γωνιά της Γης, με πρωτότυπες ονομασίες όπως «haj- goo, “el puma tun”, pe teca» και πολλά ακόμη. Τα ομαδικά αυτά παιχνίδια είχαν ως στόχο να καλλιεργήσουν την ευγενή άμιλλα, το πνεύμα συνεργασίας, τον σεβασμό και τη χαρά της συμμετοχής. Με μεγάλη μας έκπληξη διαπιστώσαμε ότι πολλά από αυτά τα παιχνίδια μάς ήταν ήδη γνώριμα, αφού έχουμε παίξει παρόμοια παιχνίδια και στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής. Έτσι, καταλάβαμε ότι το παιχνίδι αποτελεί μια παγκόσμια γλώσσα που ενώνει όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από τη χώρα στην οποία ζουν!

Παράλληλα αθληθήκαμε στα γήπεδα και παρακολουθήσαμε μαθήματα κολύμβησης με τον κύριο Στέφανο Χαλκιαδάκη. Τα παιδιά συμμετείχαν με μεγάλη διάθεση, ενθουσιασμό και χαμόγελο, απολαμβάνοντας κάθε δραστηριότητα. Χορέψαμε στους ρυθμούς αγαπημένων τραγουδιών και συμμετείχαμε σε αμέτρητα παιχνίδια, εντός και εκτός τάξης, που γέμισαν τις μέρες μας.

Τη φετινή Καλοκαιρινή Απασχόληση εμψύχωσαν με μεράκι, δημιουργικότητα και πολλή αγάπη οι εκπαιδευτικοί Ειρήνη Αγγελάκη, Ρία Θωμαδάκη, Μιχαέλα Ζερβουδάκη και Μαρίνος Κοντορινάκης, προσφέροντας στα παιδιά ένα χαρούμενο, ασφαλές και δημιουργικό περιβάλλον μάθησης και ψυχαγωγίας

Οι έξι αυτές εβδομάδες έκλεισαν με μία γιορτή. Είχαμε τη χαρά να προσκαλέσουμε τους γονείς για να δουν από κοντά όλα όσα δημιουργήσαμε, μάθαμε και ζήσαμε μαζί. Φεύγουμε γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις, νέες γνώσεις και δίνοντας ραντεβού για ένα ακόμη πιο συναρπαστικό καλοκαίρι!

Ρία Θωμαδάκη, δασκάλα Αγγλικών

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Η φετινή απασχόληση έχει θέμα τα παιχνίδια των ηπείρων. Περνάω πολύ ωραία, είναι τέλεια εδώ! Στα διαλείμματα παίζουμε όλοι μαζί παιχνίδια, στην τάξη ζωγραφίζουμε και κάνουμε κατασκευές. Το καλύτερο μέρος της μέρας είναι όταν παίζουμε στην άλλη αίθουσα.

Ελευθερία Μ. (11 χρ.)

Μαθαίνουμε παιχνίδια από όλες τις ηπείρους. Το αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν αυτό από την Ευρώπη, εκείνο με τους τερματοφύλακες και την μπάλα στη μέση. Περνάω ωραία, γιατί κάνουμε κολυμβητήριο και τις Παρασκευές τρώμε μακαρόνια με κιμά.

Αριάδνη Μπ. (7 χρ.)

Η φετινή απασχόληση έχει θέμα τις ηπείρους και τα παιχνίδια τους. Περνάμε καλά καθώς πάμε ταξίδια στις ηπείρους! Βλέπουμε ταινίες, κάνουμε κατασκευές και μαθαίνουμε καινούργια πράγματα. Το καλύτερό μου μέρος είναι η αίθουσα της χαλάρωσης, γιατί χαλαρώνω και ξεκουράζομαι.

Μυρτώ Τ (8,5 χρ.)

Αυτό το καλοκαίρι παίζουμε, βλέπουμε ταινίες, κάνουμε διάφορες δραστηριότητες και παίζουμε παιχνίδια από άλλες χώρες. Μου αρέσει πάρα πολύ το κολυμβητήριο και η γυμναστική. Περνάω πάρα πολύ καλά, από την πρώτη μέρα περνάω τέλεια.

Βασίλης Ντ. (7,5 χρ.)

Η απασχόληση είναι γεμάτη με παιχνίδια από όλο τον κόσμο. Περνάω πολύ ωραία με τους φίλους μου. Παίζουμε πολλά ομαδικά παιχνίδια και είναι πολύ διασκεδαστικά. Η καλύτερη στιγμή ήταν όταν είχα γενέθλια και μου τραγούδησαν όλοι «Χρόνια Πολλά».

Ελένη Ζ. (7 χρ.)

Φέτος μάθαμε για τα παιχνίδια όλου του κόσμου. Κάθε μέρα παίζουμε ένα διαφορετικό παιχνίδι από μια ήπειρο. Το αγαπημένο μου ήταν το παιχνίδι με το στεφάνι, όπου πετούσαμε το μπαλάκι μέσα — ήταν από την Αφρική. Περνάω πάρα πολύ ωραία!

Ιωσήφ Ξ. (7,5 χρ.)

To αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν από την Ασία και το λέγανε «Goellki». Όλα τα παιδιά στήνονται στον τοίχο σε μία γραμμή. Ένα τυχαίο παιδί στέκεται απέναντί τους, κρατάει τη μπάλα και την πετάει ψηλά στον τοίχο και φωνάζει ένα όνομα. Tο παιδί που ακούει το όνομά του πρέπει να πιάσει την μπάλα όσο πιο γρήγορα μπορεί. Tα υπόλοιπά παιδιά πρέπει να τρέξουν μακριά από το παιδί που άκουσε το όνομά του και όταν την πιάσει και φωνάξει «ΣΤΟΠ» όλοι πρέπει να παγώσουν και να κάνουν τα χέρια τους καλάθια (σαν κύκλο). Tο παιδί που έχει πιάσει την μπάλα διαλέγει το παιδί που είναι πιο κοντά του και προσπαθεί να πετύχει την μπάλα μέσα στο «καλάθι».

Μυρτώ (9 χρ.)

Σημείωση: Oι εικόνες είναι ομαδικές εργασίες των παιδιών

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-ekpaideytiria-mayromataki-mitera-paizontas-paichnidia-apo-olon-ton-kosmo/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΤΟ ΝΙΠΠΙΑΝΟ “ΕΜΕΙΣ”
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

«Το δύσκολο δεν είναι να ξεκινήσεις. Το δύσκολο είναι να συνεχίσεις». Αυτή η φράση που έχει διατυπωθεί µε ποικίλους τρόπους, αποτελεί µια πρόκληση για πολλούς που βρίσκονται πάντοτε στην απαρχή µιας προσπάθειας, οποιασδήποτε προσπάθειας!
Αυτή τη φράση µοιάζει να έχουν πάντα στο νου τους όλοι όσοι ασχολούνται ενεργά µε τον Πολιτιστικό Σύλλογο του Νίππους -του χωριού µας- “Το Ραφιόλι”, από την πρώτη κιόλας στιγµή της επαναδραστηριοποίησής του. Και αποτελεί -όπως φαίνεται- ένα “προσωπικό” στοίχηµα που στην ουσία του δεν είναι καθόλου “προσωπικό”!

Αποτελεί ένα στοίχηµα του νιππιανού “εµείς”, που όλα έως τώρα καταδεικνύουν ότι µπορεί να κερδηθεί. Όσοι ήµασταν παρόντες -και ήµαστε πάρα πολλοί- στην έναρξη αυτής της προσπάθειας, το περασµένο Καλοκαίρι, στην απαράµιλλης και πανέµορφης οµορφιάς τοποθεσία του χωριού, στο “Ραφιόλι” -από εκεί και το όνοµα του Συλλόγου- όπου ακόµη τρέχει η πηγή κατάκρυο νερό, το αντιληφθήκαµε.

Όµορφες εικόνες, κάτω από βαθύσκιωτους πλατάνους, µαζί µικροί - µεγάλοι, που στα µάτια τους -και κυρίως στους πρωτεργάτες της προσπάθειας- έβλεπες αποτυπωµένη όχι µονάχα την όρεξη για προσφορά αλλά και τη βεβαιότητα, ότι δεν βρισκόµαστε εκεί για την έναρξη µιας προσπάθειας αλλά για την ευόδωσή της και τη συνέχειά της µέσα στο µέλλον! Στόχος και σκοπός όλων να αποτελέσει ο Σύλλογος, έναν από τους πιο δυνατούς κρίκους στην αλυσίδα της νιππιανής καταβολής και περικοκλάδας, στον δρόµο που είχαν χαράξει όλοι οι προγενέστεροι, οι πατεράδες µας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες µας!
Έκτοτε οι δράσεις του Συλλόγου δεν ξελείπουν! Το νιππιανό “εµείς”, δεν αφήνει να ξελείπουν! Ο Πολιτιστικός Σύλλογος το “Ραφιόλι” που όλο αυτόν τον καιρό τοποθετεί τον πήχη όλο και ψηλότερα εξακολουθεί να ξεπερνά τις προσδοκίες µας, πάντα µε γνώµονα το καλό του όµορφου και ιστορικού χωριού µας! Καλή συνέχεια σε όλους!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 26.8.2026)