Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ἙΧΕ ΤΟΝ ΝΟΥ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ"
«Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου. Είναι οι γιοι κι οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή./ Για τη ζωή τους είσαι το μέσο κι όχι η αρχή, κι ας μένουν κοντά σου, δεν ανήκουν σε σένα./ Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, όχι όμως και τις ιδέες σου, γιατί ιδέες έχουν δικές τους./ Μπορείς να τους δώσεις μια στέγη στο σώμα τους, όχι όμως και στην ψυχή τους, γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσύ δεν μπορείς να επισκεφθείς, ούτε και στα όνειρά σου./ Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις, μην προσπαθήσεις όμως, να τα κάνεις όμοιά σου./ Γιατί η ζωή δεν πάει προς τα πίσω και δεν σταματά στο χθες./ Είσαι το τόξο απ’ το οποίο εκτοξεύονται τα παιδιά σου σαν ολοζώντανα βέλη./ Κάνε τοξότη, η σαΐτα που κρατάς να σημαίνει χαρά». Kahlil Gibran.
«Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην επίκριση, μαθαίνουν να αποδοκιμάζουν./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην εχθρότητα, μαθαίνουν να είναι επιθετικά./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στο φόβο, μαθαίνουν να φοβούνται./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στον οίκτο, μαθαίνουν να λυπούνται τον εαυτό τους./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στο χλευασμό, μαθαίνουν να είναι συνεσταλμένα./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στη ζήλια, μαθαίνουν να ζηλεύουν./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στη ντροπή, μαθαίνουν να νιώθουν ένοχα./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ενθάρρυνση, μαθαίνουν να έχουν αυτοπεποίθηση./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ανεκτικότητα, μαθαίνουν να έχουν υπομονή./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στον έπαινο, μαθαίνουν να εκτιμούν./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην αποδοχή, μαθαίνουν να αγαπούν./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην επιδοκιμασία, μαθαίνουν να αγαπούν τον εαυτό τους./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην προσφορά, μαθαίνουν να είναι γενναιόδωρα./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ειλικρίνεια μαθαίνουν να είναι φιλαλήθη./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στη δικαιοσύνη, μαθαίνουν να είναι δίκαια./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην καλοσύνη και το ενδιαφέρον, μαθαίνουν να δείχνουν σεβασμό./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ασφάλεια, μαθαίνουν να έχουν πίστη στον εαυτό τους και στους γύρω τους./ Οταν τα παιδιά ζουν μέσα σε φιλική ατμόσφαιρα, μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι φιλικό και ευχάριστο μέρος για να ζουν» Ντόροθυ Λο Νόλτε.
«Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν/ πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν/ και πως σε θένε,/ έχε το νου σου στο παιδί,/ κλείσε την πόρτα με κλειδί/ ψέματα λένε/ Κάποτε θα ‘ρθουν γνωστικοί,/ λογάδες και γραμματικοί/ για να σε πείσουν./ Εχε το νου σου στο παιδί/ κλείσε την πόρτα με κλειδί/ θα σε πουλήσουν./ Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί/ που θα ‘χει σβήσει το κερί/ στην καταιγίδα/ Υπερασπίσου το παιδί/ γιατί αν γλυτώσει το παιδί/ υπάρχει ελπίδα». (Στιχουργός: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Συνθέτης: Μίκης Θεοδωράκης, Πρώτη εκτέλεση: Παύλος Σιδηρόπουλος).
Η 11η Δεκεμβρίου, γενέθλια ημέρα της UNICEF, που ιδρύθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1946, είναι για την Ελλάδα η Ημέρα του Παιδιού. Και του παιδιού της “αναλώσιμης” καταναλωτικής μας κοινωνίας, προπάντων, όμως, του παιδιού που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, του παιδιού του πολέμου και της ανέχειας, του παιδιού των φαναριών και της προσφυγιάς. «Εχε στο νου σου το παιδί/ γιατί αν γλυτώσει το παιδί/ υπάρχει ελπίδα».
Κάθε μέρα να έχουμε στο νου μας το παιδί»…
ΑΝΙΣΤΟΡΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΆΙΝΑ




«Την παλιά εποχή στις φάμπρικες που έβγαζαν το λάδι, κουβαλούσαν τον ελαιόκαρπο με γαϊδάρους ή άλογα. Κάποια φορά έγινε το εξής ωραίο: Από τη φάμπρικα του χωριού πήρε ένας εργάτης με ένα άλογο σε κάποιο σπίτι, να φορτώσει σακιά με ελιές. Φόρτωσε τα σακιά, το άλογο προχώρησε μόνο του, καθυστέρησε λίγο ο εργάτης για ένα κέρασμα, δεν το ακολούθησε αμέσως. Το άλογο, αντί να πάει στη φάμπρικα που έπρεπε, πήγε σε άλλη φάμπρικα. Μόλις το είδαν οι εργάτες, ξεφόρτωσαν τα σακιά κι αμέσως άδειασαν τον καρπό στη χοάνη και τον άλεσαν. Το άλογο, κάποιες φορές, το χρησιμοποίησε ο ιδιοκτήτης εκείνης της φάμπρικας, το έβαζε στον στάβλο και το τάιζε. Είχε μάθει και πήγε εκεί που έτρωγε σανό και γέμι». Μια απ’ τις ιστορίες που είναι στο βιβλίο του Ιάσονα Στ. Μαυροματάκη “Ανιστορώ για την Κάινα”, που μόλις κυκλοφόρησε.
Ύστερα από “Το χωριό μας η Κάινα” (2010) και την “Ανθρωπογεωγραφία της Κάινας” (2012), το “Ανιστορώ για την Κάινα”… Αυτός είναι ο τίτλος του τρίτου βιβλίου (μιλάμε για ένα καλαίσθητο τόμο 340 διανθισμένων με πλούσιο φωτογραφικό υλικό σελίδων) του φίλου μου του Ιάσονα. Και στην παρουσίασή του το ερχόμενο καλοκαίρι, στην αυλή του Αγίου Παντελεήμονα με καλό! Αυτό μόνο, προσώρας…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018)


Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ... ΟΙ  "ΣΤΑΣΕΙΣ"ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης:  «Μια στάση εδώ, μια στάση εκεί - Επιλογή από το 2017»,
Χανιώτικα νέα , Χανιά 2018 (152 σελ. ISBN: 978 – 960 – 99242 – 6 - 9 )

Στη μνήμη του Μακαριστού Μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη είναι αφιερωμένο το βιβλίο «Μια στάση εδώ, μια στάση εκεί - Επιλογή από το 2017» του Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη, που περιλαμβάνει 67 δημοσιεύματά του στην εφημερίδα «Χανιώτικα νέα», της οποίας και είναι έκδοση. Σχέση ζωής (άρχισε τα μέσα της δεκαετίας του 1970) η σχέση του Συγγραφέα, κατά δήλωσή του, με τα «Χανιώτικα νέα» ,με τη χορηγία των οποίων εκδόθηκε το 2013 και το βιβλίο του «Στα πεταχτά  -Επιλογή από το 2012». Συνέχεια των «Πεταχτών», που χαρακτηρίστηκαν «κοινωνικά ευαίσθητα, επιγραμματικά, αλλά και ουσιώδη λογοτεχνικά χρονογραφήματα», και που έκλεισαν τον κύκλο τους, ύστερα από 12 χρόνια συνεχούς παρουσίας κάθε Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο, στην 3η σελίδα της εφημερίδας, οι «Στάσεις», που άρχισαν τη «διαδρομή» τους την Τρίτη 25 Αυγούστου 2015 και τη συνεχίζουν κάθε Τρίτη και κάθε Παρασκευή στην 4η σελίδα της.
«Στάσεις δημοσιογραφικές, μέσα στις στήλες των ¨Χανιώτικων νέων¨. Συνεχής αναζήτηση. Των ανθρώπων , των Συλλόγων, των όποιων φορέων, που δίδουν το ¨παρών¨ και δημιουργούν σ’αυτόν εδώ τον τόπο. Παρουσίαση προβλημάτων, κατάθεση προτάσεων για βελτίωση καταστάσεων και εγκώμιο, έπαινος για ό, τι θετικό συμβαίνει γύρω μας.» Τα που γράφει, μεταξύ των άλλων, προλογίζοντας το βιβλίο, ο ιδρυτής των «Χανιώτικων νέων» Γιάννης Γαρεδάκης. «Αν μη τι άλλο βιωματικό το γράψιμό μου», επισημαίνει στην εισαγωγή του ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, για να συνεχίσει:  «Σπίτια μου οι λέξεις, ωστόσο, σε κάθε περίπτωση. Είτε κάνω στάση σ’ ένα ¨παπαδιαμάντειο¨ πανηγύρι, είτε σε μια εκδήλωση, είτε σ’ ένα από τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα των μνημονίων ή στις γειτονιές του Πλανήτη»…
Το εξώφυλλο του βιβλίου, οι σελίδες του οποίου είναι διανθισμένες με το ανάλογο φωτογραφικό υλικό, είναι σύνθεση, μια σύνθεση ιδιαίτερα ομιλητική, της και ζωγράφου – εικονογράφου Αγγέλας Μάλμου.
Σημείωση: Τα έσοδα από το βιβλίο που υπάρχει στα Γραφεία των «Χανιώτικων νέων» (Καραϊσκάκη 49, Χανιά) θα διατεθούν για τα Φιλόπτωχα Συσσίτια  Σπλάντζιας Χανίων, ενώ τα έσοδα από την παρουσίασή του, που θα γίνει στις 28 Ιανουαρίου 2019, στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου, θα διατεθούν για ανάγκες της Εκκλησιαστικής Σχολής Κρήτης


http://www.parakritika.gr/tag/dimosieyseis/

https://www.pancreta.gr/book.php?p=15746&fbclid=IwAR3HG53xoz3L1A1_cdL1fbaXE_XV_Sms3uSF250HDVTc81uVX-TU0CSzoU8

http://www.haniotika-nea.gr/mia-stasi-edo-mia-stasi-eki-4/








Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ


ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ





Πηχτή σκληρή μνήμη,
τις περισσότερες φορές, η σιωπή.
Κακοί άνεμοι
έχουν χαλκέψει το σώμα της.
Κλάματα δίπλα στα κλάματα,
δάκρυα πάνω στα δάκρυα.
Ωστόσο αυτή,
με αναδιπλωμένα τα φτερά,
προσεύχεται.
Κάποτε κάποτε κραυγάζει.

Τίποτα δεν κραυγάζει
πιο δυνατά απ’ τη σιωπή.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
(" Οταν γίνεις ποίημα", εκδ. ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, Χανιά 2013)

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

2ο ΝΗΠ. 2ο ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ
ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΣΦΑΛΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

Kαλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Πεζόδρομο έκαμαν στις 17 του Νοέμβρη για δύο ώρες τον δρόμο μπροστά απ’ τα σχολεία τους τα παιδιά του 2ου Νηπιαγωγείου Χανίων, με τη συμπαράσταση των μαθητών της Δ’ και Στ’ τάξης του συστεγαζόμενου στην ίδια αυλή Δημοτικού.
Σαν επιστρέγασμα μιας δυνατής διαμαρτυρίας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, καθώς “γύρω από το πανέμορφο σχολείο μας γίνεται χαμός” όπως γράφουν στην πρώτη σελίδα του φυλλάδιου που μοίραζαν (δεν χώρεσε εδώ…) και στο πλαίσιο ενός περιβαλλοντικού προγράμματος. Αξιες πολλών συγχαρητηρίων οι δασκάλες των παιδιών για την πρωτοβουλία τους ν’ ασχοληθούν με το συγκεκριμένο θέμα. Γι’ αυτό ο λόγος, στον σημερινό, διανθισμένο με σχετικές εικόνες, πανό, ξεχωριστό Παιδότοπο.
Πάντα ψηλά τη σημαία της Δασκαλοσύνης, καλές μου συναδέλφισσες! Και “καλλιεργητές” αγωνιστικών συνειδήσεων οι δάσκαλοι!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος
Σημ.: Ιδιαίτερες ευχαριστίες στη δασκάλα Βασιλική
Χαραλαμπίδου που “έπαιξε” και τον ρόλο του ταχυδρόμου.
Ο δρόμος κάτω απ’ το σχολείο ή αλλιώς για μία Εκπαίδευση με νόημα!
Στο πλαίσιο του περιβαλλοντικού προγράμματος “Νέοι δημοσιογράφοι για το περιβάλλον”, πρόγραμμα το οποίο υποστηρίζεται από την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης και ανταποκρίνεται στις προτάσεις του αναλυτικού προγράμματος, τα παιδιά του 2ου Οικολογικού Νηπιαγωγείου Χανίων, γνώρισαν το επάγγελμα του δημοσιογράφου και με τη βοήθεια των μαθητών της Δ΄ τάξης και της Στ΄ τάξης του 2ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων, παρατήρησαν και κατέγραψαν τα προβλήματα του δρόμου κάτω απ’ το σχολείο. Πήραν συνεντεύξεις από κατοίκους της γειτονιάς και συνεργάστηκαν μικροί μεγάλοι ώστε να οργανώσουν την τελική τους δράση που έλαβε χώρα την 17η Νοεμβρίου, που έχει καθιερωθεί ως ημέρα δράσεων όλων των οικολογικών σχολείων. Eφτιαξαν ενημερωτικά φυλλάδια, πανό, πλακάτ, έγραψαν άρθρα και έδωσαν στο δρόμο φωνή. Eτσι, “Ο δρόμος κάτω απ’ το σχολείο” έγινε συμβολικά για δύο ώρες πεζόδρομος, για να χωρέσει τα παιχνίδια τους και τις χαρούμενες φωνές τους και να φωνάξει μαζί τους: SOS ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΣΦΑΛΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ! Ευχαριστούμε, τους μαθητές και τις δασκάλες του Δημοτικού σχολείου κα Ελένη Ιορδανίδου και κα Βασιλική Χαραλαμπίδου για τη δημιουργική συνεργασία!
Οι νηπιαγωγοἰ
Εύη Δήμου, Δήμητρα Βαλαβάνη, Αναστασία Διγώνη



Ο Δρόμος κάτω απ’ το σχολείο
(ΤΡΑΓΟΥΔΙ)
Ο δρόμος κάτω απ’ το σχολείο πως μ’ αρέσει
είσοδος είναι για έναν κόσμο μαγικό.
Εχει διαβάσεις, πεζοδρόμια και ταμπέλες
γι’ αυτό κι εγώ ελεύθερα κυκλοφορώ.
Λα λα λα λα λα……..
Κάθε πρωί να περπατάω πως μ’ αρέσει
ευθύς να τρέχω στο δικό μου το σχολειό.
Καλέ μου δρόμε είμαι εδώ να με προσέχεις
φρόντισε να βρω διάβαση για να περνώ.
Λα λα λα λα λα……..



Εργασίες Μαθητών
Το 2ο Οικολογικό Νηπιαγωγείο Χανίων, το Στ ΄1 και το Δ΄1 του 2ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων κατεβήκαμε στο δρόμο μπροστά από το σχολείο μας για να διαμαρτυρηθούμε διότι ο δρόμος αυτός καθημερινά είναι κλειστός από αυτοκίνητα και μηχανάκια με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στο σχολείο μας. Αυτό που ζητάμε είναι να μην παρκάρουν τα αυτοκίνητα στην είσοδο του σχολείου μας, να φτιαχτεί διάβαση και να έχουμε σχολικό τροχονόμο. Οι πινακίδες να τοποθετηθούν σε εμφανές σημείο για τους οδηγούς ή εναλλακτικά ο δρόμος να γίνει πεζόδρομος. Στα πλαίσια αυτής της δράσης φτιάξαμε πανό με το σύνθημα “Ο δρόμος φωνάζει SOS” αλλά και πλακάτ με παρόμοια συνθήματα. Ξεκινήσαμε μία πορεία στο δρόμο τραγουδώντας το τραγούδι του δρόμου και φωνάζοντας τα συνθήματα. Μοιράσαμε και φυλλάδια που είχαμε φτιάξει για να ενημερώσουμε τον κόσμο για το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε. Πολλοί άνθρωποι ήθελαν, εκείνη τη στιγμή, να περάσουν με τα αυτοκίνητά τους και τα μηχανάκια τους αλλά εμείς δεν τους αφήσαμε γιατί αυτό ήταν το νόημα της δράσης μας. Στο τέλος δημιουργήσαμε ένα μεγάλο κύκλο, μικροί και μεγάλοι τραγουδήσαμε, παίξαμε και επιστρέψαμε στο σχολείο μας.
Χριστίνα Μακρυγιαννάκη, ΣΤ 1 Τάξη




Από τότε που ήρθα στο δημοτικό θυμάμαι να ακούω για το ίδιο πρόβλημα. Παρκαρισμένα αυτοκίνητα στην είσοδο του σχολείου μας. Μέχρι πριν λίγες μέρες δεν είχε γίνει τίποτα. Το Νηπιαγωγείο μας όμως ξεκίνησε ένα πρόγραμμα για να μάθει ο κόσμος τι συμβαίνει κάθε μέρα στον δρόμο μας. Στην αρχή ήρθε μία δημοσιογράφος και τράβηξε φωτογραφίες για να δουν όλοι τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στην είσοδο μας. Μετά εμείς συνεργαστήκαμε με το Νηπιαγωγείο και το Δ1 και φτιάξαμε πανό, πλακάτ και ένα φυλλάδιο με αυτά που θέλουμε και ζητάμε να γίνουν. Δε ζητάμε και κάτι παράλογο. Ενα σχολικό τροχονόμο, διάβαση πεζών και να αλλάξουν θέση οι πινακίδες για να καταλαβαίνουν οι οδηγοί ότι υπάρχει σχολείο. Ελπίζουμε για το καλύτερο.
Γιώργος Δούκας, ΣΤ 1 Τάξη





Τα προβλήματα στο σχολείο μας είναι τα εξής: τα αυτοκίνητα παρκάρουν στην είσοδο του σχολείου και τα παιδιά δεν μπορούν να περάσουν, δεν υπάρχει διάβαση πεζών, δεν έχουν τοποθετήσει αρκετές πινακίδες για την ασφάλεια των παιδιών και στην τάφρο τα κάγκελα δεν είναι γερά και είναι επικίνδυνα. Αγαπητέ κύριε δήμαρχε, ελπίζω να διαβάσετε αυτό που έγραψα πολύ προσεκτικά.
Ιώβη Αναστάση, Δ 1 Τάξη
Είμαστε το 2ο Δημοτικό Σχολείο Χανιών. Διαμαρτυρόμαστε γιατί γύρω από το πανέμορφο σχολείο μας γίνεται χαμός. Τα αυτοκίνητα παρκάρουνε μπροστά από την πόρτα του σχολείου μας και πάνω στα πεζοδρόμια, δεν έχουμε διάβαση πεζών, τα μηχανάκια οδηγούν πάνω στο πεζοδρόμιο και δεν έχουμε πινακίδες για να δείχνουν ότι βρίσκεται κοντά ένα σχολείο. Είμαστε έξαλλοι! Παρακαλούμε τον Δήμο και τους συνεργάτες του να μας βοηθήσουν.
Αντρέι Αντριες, Δ 1 Τάξη

Χανιώτικα νέα (8.12.2018)

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΚΡΗΤΗ - ΕΛΛΑΔΑ "ΕΙΣ ΣΑΡΚΑ ΜΙΑ"

«Αίσθηση λόγου μυστικού/ Να μη μείνουν τα ξυπνητήρια/ Στον ησυχασμό αλλά να τρέξουν με εξεγερμό που ο ίδιος/ Ο χρόνος επιβάλλει/ Από χώρο α-πραγματικό/ Μέσα σε θάλασσα πληροφοριών/ Που γίνονται Σάρκα Μία/ Ωκεανός/ Σε χρόνο πραγματικό/ Πυρπολεί την κάθε αναζήτηση/ Αναζήτηση αναζήτηση/ Να σταματήσουν οι αποκεφαλισμοί/ Του εξεγερμού έβδομης Αίσθησης του Λόγου». «Εκτη αίσθηση παλινδρομεί/ Μέσα σε ορώμενα/ Μέσα σε ορώμενα/ Αλλης θέασης κι άλλης ακοής/ Με μυστηριώδεις συναρτήσεις/ Καλπασμών προς άλλες/ Ενότητες Σάρκας Μίας/ Πέρα από τα όσα χάθηκαν/ Χρόνια εκατό/ Κι από όσα θα κερδηθούν χρόνια εκατοντάκις υπέρ- εκατό/ Από το βυθό και θα/ πλεύσουν πάνω στον αφρό/ των μεγάλων ψαλμών/ Με συνεχή διαρπαγή/ Σάρκας Μίας». «Μακρόστενη στεριά ζητά/ Απαντήσεις από τις εξισώσεις/ Της πλατύτερης θαλασσινής ομορφιάς/ Για την ένωση σε Σάρκα Μία/ Με γλώσσες στερεοχημικές/ που ομιλούν ως φυτείες/ Της ένωσης για την πορεία/ Των υπολογισμών με το/ Γοργό βηματισμό από/ Μάκρυνσης από το ακατανόητο/ Που συνταυτίζεται με/ Το μόριο για απαντήσεις/ Από το όριο που χωρίζει/ Στεριές κι ανάμεσά τους/ Στρατιές αριθμών/ Να επιστρέφουν ερωτήσεις»./ Δημήτρης Κακαβελάκης.
Τρία από τα 32 ποιήματα της ποιητικής συλλογής – σύνθεσης “Σάρκα μία” (εκδ. “Έρεισμα”, Χανιά 2013) του και εκλεκτού συνεργάτη της εφημερίδας μας και καταξιωμένου ποιητή Δημήτρη Κακαβελάκη. Ενα από κάθε ενότητα. Το με αρ. 5 από την α’ (“Στον ιστό του ισημερινού”), τα με αρ. 22 από τη β’ (“Πεδία συνενώσεων”) και το με αρ. 23 από την γ (“Λάμψη απογαλακτισμού”).
Σ’ αυτά επιστρέφω στον απόηχο των φετινών εκδηλώσεων για την Ενωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Για να “στοχαστώ” με τη βοήθεια του Ποιητή το αύριο της Κρήτης πατώντας στέρεα στο χθες. «Τη “Σάρκα Μία”, την έγραψα, με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων απ’ την Ένωση του Νησιού μας με τη Μητέρα πατρίδα, μέσα σε έξι μέρες, νιώθοντας να κυλά στις φλέβες μου το αίμα εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία», μου λέει ο Ποιητής σε τηλεφωνική μας επικοινωνία. Θυμούμαι τη “Νήσο” του… Θεωρεί ύψιστο χρέος να γράφει για την πατρίδα ο Δημήτρης Κακαβελάκης. Παιδιόθεν. Μ’ αυτή την πυκνή, γεμάτη συμβολισμούς, κοφτερή, ωστόσο, σαν σπαθί, γλώσσα του Κρήτη και Ελλάδα εις “Σάρκα Μία”. “Χρόνια εκατό/ Κι από όσα θα κερδηθούν χρόνια εκατοντάκις υπέρ -εκατό”. “Ενωσις ή θάνατος”, έγραφαν στις σημαίες τους οι παππούδες μας… “Κρήτη – Ελλάδα εις Σάρκα Μία”, ωραίος τίτλος για δρώμενα στην επόμενη επέτειο…
Σημείωση: “Δύσκολος” ποιητής ο Δημήτρης Κακαβελάκης και στη “Σάρκα Μία”, όπως και σ’ όλες τις ποιητικές του συλλογές, άλλωστε. Συμφωνώ. Δύσκολος στην πρώτη ανάγνωση. Οχι, όμως, στη δεύτερη και προπάντων στην τρίτη. Διαβάστε και ξαναδιαβάστε την ποίησή του, λοιπόν. Δεν μπορεί παρά να βρείτε τα κλαδιά του…
ΑΠΟ ΤΟ "ΚΡΗΤΙΚΟΠΟΥΛΟ" ΣΤΑ "ΚΡΗΤΙΚΟΠΟΥΛΑ"


Στο πλαίσιο της εσπερίδας που διοργάνωσε, πριν από μια εβδομάδα, την Παρασκευή 30 Νοεμβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, ο Σύλλογος Νεανικής Δημοσιογραφίας “Τύπος και Ουσία – Λευτέρης Δασκαλάκης”, και η παρουσίαση του πρώτου τεύχους του παγκρήτιου περιοδικού “Τα Κρητικόπουλα”, που κυκλοφόρησε τον φετινό Νοέμβρη. Από το “Κρητικόπουλο” στα “Κρητικόπουλα”, λοιπόν, όπως επεσήμανε ο γνωστός, και από τις επιφυλλίδες του στα “Χανιώτικα νέα”, δάσκαλος – ιστορικός ερευνητής Γιώργος Πιτσιτάκης. Από το “Κρητικόπουλο” που βγήκε το 1935 στα “Κρητικόπουλα” του 2018, με ενδιάμεση στάση, να μην το ξεχνούμε, στα “Χανιωτάκια”, που βγήκαν τον Φλεβάρη του 1982 και συνεχίζουν την πορεία τους. Αναζητήστε και στις τρεις περιπτώσεις, όπως και σ’ όλες τις άλλες, παρόμοιες άλλωστε τους δασκάλους. Τον πρόεδρο του Συλλόγου “Τύπος και Ουσία – Λευτέρης Δασκαλάκης” Γιώργο Δασκαλάκη και τον Γιώργο Πιτσιτάκη, στην τρίτη περίπτωση. Δεν αποπαίδισεν, δόξα τω Θεώ, ο κλάδος των Δασκάλων!
«“Καλή περιήγηση στο “απέραντο γαλάζιο” της μαθητικής δημοσιογραφίας της Κρήτης»… εύχεται στο τέλος του εισαγωγικού σημειώματος που υπογράφει ο Γιώργος Δασκαλάκης, στο πρώτο τεύχος των “Κρητικόπουλων”. Να είναι καλοτάξιδα στην απέραντη θάλασσα της δημοσιογραφίας, τα “Κρητικόπουλα”, για πολλά πολλά χρόνια, η δική μου ευχή!

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ


ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΝΑ  ΥΨΩΝΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ...
Του Γιώργου Καμβυσέλλη



[...] και τον είδα να ….«υψώνει τα χέρια του  /  ένα αστέρι κατεβαίνει στη γη  /  ένα αηδόνι αρχίζει να κελαηδεί, ένα γιασεμί ανθίζει, άλλο ένα χέρι… κι άλλο… » το δικό μου το χέρι στον ίδιο ρυθμό κι είδα, ήταν η «βραδιά των αστεριών,  /  των αηδονιών και των γιασεμιών,  /  η βραδιά των υψωμένων χεριών!»  (σ. 44) και  ριχτήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο, αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε, πεταχτές κουβέντες αλλάξαμε, ξελαχταριστήκαμε. Με τούτον τον ακάματο σκληροτράχηλο ακτιβιστή του πολιτισμού με τάλαντο προφορικού μα πιότερο γραπτού λόγου, τον αδάμαστο δημιουργό που χρόνια πολλά, πάνω από σαράντα, θαρρώ, προσφέρει με καθημερινή παρουσία στην εφημερίδα μας Χανιώτικα Νέα, με τα πεταχτά του, τα παιδαγωγικά του, στο επίκεντρο της επικαιρότητος πάντα να μας τα προβάλει και σχολιάζει πολλάκις και να εμφανίζεται αξιοπρεπέστατα με λιθαράκια καλοδουλεμένα καλοσυναρμολογημένα και πασπαλισμένα χρυσόσκονη ποιήματά του με τούτα που μας έδωκε χαρά στο διάβασμά τους σαν που θα γευτείς το φρεσκοβγαλμένο σταρένιο ψωμί απ’ το ξυλόφουρνο, έργο της καλής νοικοκυράς του τόπου μας. Έτσι καλοζυμωμένα με παράδοση, μεράκι και φαντασία, καλοσερβιρισμένα τα 54 ποιήματά του στην όμορφη συλλογή του «Όπως το ψωμί», μας την προσέφερε δώρο προσωπικό ο Βαγγέλης Κακατσάκης. [...] 





Όπως το ψωμί
Του Βαγγέλη Κακατσάκη

Χαρά μεγάλη εύρηκα
οντ' έφταξα σιμά σου.
Γροίκα επά ειντά θλογώ,
φελούν μας, τα γραφτά σου

Έδωκε ο Θεός, φύγανε τα σύννεφα αλλαξοδρόμησε πρωτόγνωρος κι αγριεμένος, φορτωμένος νερό κι αιολικό μένος, να στροβιλίζει απ’ τη Μεσόγειο ερχόμενος ο «Ζορμπάς», ο κυκλώνας, γινήκανε με την ώρα τους και μ’ όλη την αρμόζουσα μεγαλοπρέπεια Θυρανοίξια μεγαλοπρεπούς ναού του Αγίου Νικηφόρου του Λεπρού κι άλλες γιορτές εκκλησιαστικές, και Θεάρεστες, και να, βρεθήκαμε στην Ακαδημία την Ορθόδοξη της Κρήτης, τη φημισμένη, κι αναμέναμε καρτερικά τους υψηλούς επισκέπτες μας με προεξέχοντες τον Πρόεδρο Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Γιομάτες καρέγλες και διαδρόμοι, αλατζαδιαστό ασκέρι ανήσυχο κι ομιλητικό σε διαπασών χαμηλόβαθμη, χαμόγελα, ματιές περίεργες παράξενες και γκριμάτσες εκφραστικές. Ένα σμάρι υπόκωφα βουερό, πολύχρωμο, με κεφάλια ασπρισμένα τα πιότερα που φανερώνανε σύναξη σπάνιας επισημότητας και βαρύτητας. Κι εκεί, ίσαμε δέκα μέτρα μπροστά μου, ξεχώρισα δυο λαμπερά μάτια ανάμεσα ρυτιδιασμένα μάγουλα και κούτελο, μαλλιά κοντοκομμένα, άσπρα ολότελα και γενάκι γουστόζικο άσπρο κι αυτό, που μου θυμίσανε φίλο καλό, λαχταρισμένο. Άθελά μου τον κοίταξα επίμονα, χαμογέλασα αμυδρά, ερευνητικά. Κι ευτύς εισέπραξα πιο θερμό χαμόγελο, και χαρούμενη σύσπαση του προσώπου του. Ναι ήτανε αυτός.
Σαν τα παιδιά τα άτακτα που ξεφεύγουν απ’ το σφίξιμο της μάνας για το αγαπημένο τους παιγνίδι, διψασμένοι για αντάμωση κι οι δυο, σαν τον οδοιπόρο στη θέα της πηγής μέσα στην καλοκαιριάτικη λαύρα, δρασκελίσαμε σκαλιά και πολυθρόνες, και τον είδα να ….«υψώνει τα χέρια του  /  ένα αστέρι κατεβαίνει στη γη  /  ένα αηδόνι αρχίζει να κελαηδεί, ένα γιασεμί ανθίζει, άλλο ένα χέρι… κι άλλο… » το δικό μου το χέρι στον ίδιο ρυθμό κι είδα, ήταν η «βραδιά των αστεριών,  /  των αηδονιών και των γιασεμιών,  /  η βραδιά των υψωμένων χεριών!»  (σ. 44) και  ριχτήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο, αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε, πεταχτές κουβέντες αλλάξαμε, ξελαχταριστήκαμε. Με τούτον τον ακάματο σκληροτράχηλο ακτιβιστή του πολιτισμού με τάλαντο προφορικού μα πιότερο γραπτού λόγου, τον αδάμαστο δημιουργό που χρόνια πολλά, πάνω από σαράντα, θαρρώ, προσφέρει με καθημερινή παρουσία στην εφημερίδα μας Χανιώτικα Νέα, με τα πεταχτά του, τα παιδαγωγικά του, στο επίκεντρο της επικαιρότητος πάντα να μας τα προβάλει και σχολιάζει πολλάκις και να εμφανίζεται αξιοπρεπέστατα με λιθαράκια καλοδουλεμένα καλοσυναρμολογημένα και πασπαλισμένα χρυσόσκονη ποιήματά του με τούτα που μας έδωκε χαρά στο διάβασμά τους σαν που θα γευτείς το φρεσκοβγαλμένο σταρένιο ψωμί απ’ το ξυλόφουρνο, έργο της καλής νοικοκυράς του τόπου μας. Έτσι καλοζυμωμένα με παράδοση, μεράκι και φαντασία, καλοσερβιρισμένα τα 54 ποιήματά του στην όμορφη συλλογή του «Όπως το ψωμί», μας την προσέφερε δώρο προσωπικό ο Βαγγέλης Κακατσάκης.
Τι να πω, τι να γράψω πώς να τον ζωγραφίσω; Άσκοπο. Σε όλους γνωστός ο Χανιώτης ετούτος, ο ποικιλότροπα, δάσκαλος.
Ο Βαγγέλης, το ξέρετε, ο Κακατσάκης γεννήθηκε στο Νίππος Χανίων από γονιούς αγρότες μα αν το καλοδούμε, είναι οι «…πατρίδες του ποιητή οι αισθήσεις του. / Πατρίδα του ποιητή η καρδιά του     είναι …το τραγούδι του σπουργίτη…..  μια μικρή δέσμη φωτός….. η ευωδία του μόνου τριαντάφυλλου, / που βρήκε, όταν ήρθε ο χειμώνας, / στο ρημαγμένο κήπο μιας γιαγιάς. Είναι τέλος … το άγγιγμα του χεριού μιας μητέρας, / που θέλει να πάρει τον πυρετό / απ’ το μέτωπο του παιδιού της…»  (σ. 35) Πόση η ευαισθησία του ποιητή που με λίγες λέξεις, παίζοντας με τις λέξεις που πλάστηκαν, λες, μόνο για να προσπαθήσουν να υμνήσουν το όνειρο, παίζοντας, λέω, με τις λέξεις απλώνει πέλαγος συναισθημάτων στο φτηνό χαλί του δωματίου μου, στο άπειρο χαλί των βουνοκορφών και πεδιάδων την άνοιξη «…Η ποίηση της άνοιξης. / Η άνοιξη της ποίησης. / Καλώς ήρθες άνοιξη! / Καλώς ήρθες ποίηση! // καλώς ήρθες, / άνοιξη της ποίησης! » (σ. 54)

Ναι, το θυμάμαι. Καλά το θυμάμαι. Αυγουστιάτικο καυτερό προμεσήμερο ήτονε, πάλι τον Πατριάρχη περιμέναμε που, επίσημος καλεσμένος, είχε έρθει και τότε για γιορταστικές εκδηλώσεις στο πολυτεχνείο.
Καθόμουνα ιδρωμένος κι ελαφρώς αγανακτισμένος για την αργοπορία, έ, Πατριάρχης είναι, μπορεί να αργεί όσο θέλει, εγώ όμως δεν μπορώ. Μια μικρή διαφορά. Πιο καρτερικός δίπλα μου ο Δημήτρης Νικολακάκης και είχαμε στήσει ψιλοκουβέντα. Λίγες σειρές πιο μπροστά είχα προσέξει πάλι τα ίδια λαμπερά μάτια ανάμεσα ρυτιδιασμένα μάγουλα και κούτελο, τα ίδια χαρακτηριστικά. Μα τότε, για πρώτη μου φορά. Μόνο, θαρρώ, πιο μεγάλα μαλλιά και γένια τότε είχε. Κάποια περίεργη στιγμή αντάμωσαν οι ματιές όλων μας. Των δυο μας με του αγνώστου μου εκεί μπροστά, που σηκώθηκε πρόσχαρος, μας πλησίασε με ευγένεια περισσευούμενη.  Ανταλλάξανε δυο κουβέντες, στράφηκαν άξαφνα τα τέσσερα μάτια προς τα μένα, χαμογέλασα αμήχανα.
―Να σου συστήσω, άκουσα από δίπλα τον καλό μου φίλο.
Μου έκανε εντύπωση και τότε το γλυκό, καλοσυνάτο, με τραβηγμένα αδρά χαρακτηριστικά πρόσωπό του αγνώστου μου, η ζεστή φωνή του, τα σπινθηροβόλα μάτια του, η ευγενικιά του συμπεριφορά.
―Ο Βαγγέλης ο Κακατσάκης. Λογοτέχνης, δάσκαλος, τέτοια μου είπε με κάποιο αίσθημα σεβασμού κι αναγνώρισης του σπουδαίου έργου του, ο Δημήτρης ο Νικολακάκης.
Δεν μου είπε όμως ο ποιητής «… ο αίρων την οδύνη του σύμπαντος κόσμου / σε ρόλο  Σίμωνος Κυρηναίου / ο ποιητής …» (σ. 11). Δεν μου το είπε, λέω, μαζί με τα τόσα χαρίσματα του τα άλλα, γιατί φοβήθηκε τη μετριοφροσύνη του κα με αφήκε ο Νικολακάκης ο Δημήτρης να τα διαπιστώσω μόνος μου. Και ναι, τα ανίχνευσα στερνότερα σταδιακά από τα γραφτά του και τσιμπώντας τα με λαβίδα όπως ο ερευνητής στο εργαστήρι τα σπάνια δείγματα, όποτε βλεπόμασταν σωματικά, νοητικά και διαδικτυακά, αφού νήμα αόρατο μας ένωσε. Κι ένοιωσα, για το καλό των αθρώπων να τραγουδεί και ζερβά στο στήθος του με μια λαχτάρα ν’ ανακράζει «…Φωτιά την κάνω την καρδιά και λέω της ν’ ανάψει, / όπου υπάρχει σκοτεινιά για να σκορπίσει λάμψη. //Βρύση την κάνω την καρδιά και λέω της να τρέξει, μ’ ανθόνερο της ανθρωπιάς τη γη να καταβρέξει.// Ρόδο την κάνω την καρδιά, λέω της να μυρίσει, / την ευωδιά της άνοιξης σε όλους να χαρίσει.»(σ 67).  
Κι όλο διαβάζω, ξαναδιαβάζω τα ποιήματά στη πρόσφατη συλλογή του με τον ταιριαστό τίτλο «Όπως το ψωμί»  και βλέπω τις λέξεις να φτερουγίζουν μπροστά μου και να στέκουν σε ένα ηλεκτροφόρο καλώδιο χωρίς να καίγονται, σαν τα πουλιά, γιατί αντέχουν, και παίζουν οι λέξεις στης φαντασίας τους ρυθμούς. Ναι, γιατί ο λόγος ο σωστός, ο εμβαθυντικός και περιεχτικός λόγος είναι ένα σύνολο από λέξεις που εναλλάσσονται, διαδέχονται σαν τα πιόνια σε επιδέξια χέρια πρωταθλητών και κνισαρισμένες μπαίνουν με τάξη να χτίσουν το ποιητικό οικοδόμημα. Παίζουν, οι λέξεις, στα χέρια του ποιητή  «Η αρχή και το τέλος. / Το τέλος και η αρχή. // Η αρχή των ημερών μας. / Το τέλος των ημερών μας. // δίχως αρχή και τέλος / οι ημέρες μας…» (σ. 12).
Χαίρομαι διαβάζοντάς τον πάντα, που τόσο εύστοχα ποιητικά και πεζά γράφει ο Βαγγέλης Κακατσάκης και κρατάει τον αναγνώστη σ’ εγρήγορση για να στείλει, να απλοχερίσει  το μήνυμα της ζωής, της μεγάλης, της μικρής ζωής. Εμείς φεύγουμε τα γραφτά, τα καλά γραφτά, μένουν, μας ακλουθούν αιώνια, γιατί ο καντηλανάφτης διατεταγμένη υπηρεσία εκτελεί ,.« Άλλος κανονίζει / το λάδι στα καντήλια. / Αυτός εντολές εκτελεί. // Καντηλανάφτης / σε διατεταγμένη υπηρεσία / ο χρόνος.» (σ. 13)
Ευαίσθητες, τεντωμένες γερά, να πάλλονται στο παραμικρό άγγιγμα, οι χορδές του ποιητή κι ανείπωτη η ευαισθησία του και η λατρεία της ομορφιάς του κόσμου, της γυναικείας ομορφιάς, μούσας πολλών στιχουργών, πεζογράφων, μουσικών και γνήσιων ανθρώπων.  «…Ωραίος τόπος τα μάτια σου,/ για το «ενθάδε κείται.» (σ. 64)  Πόση η μαγεία που εκπέμπουν οι λέξεις αυτές!.
Νάσαι καλά φίλε Βαγγέλη και σε άλλα με υγεία. Μπράβο.

Γιώργος Καμβυσέλλης
                                                                                             Gkamvysellis@yahoo.gr

Βλ. και Χανιώτικα νέα  


Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

ΕΥΘΥΒΟΛ:Α ΚΑΙ ΜΗ


Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥ 



Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 
H οργή…
Αυτή κυρίως κινητοποίησε τα “Κίτρινα Γιλέκα” και όλους τους υπόλοιπους πολίτες στη Γαλλία να ξεχυθούν στους δρόμους!
Δεν μπορεί κάποιος να γνωρίζει εκ του ασφαλούς αν οι συγκεκριμένες ταραχές και τα “Κίτρινα γιλέκα” υποκινούνταν από άλλους πολιτικούς φορείς, ωστόσο το σίγουρο είναι ότι ακόμη κι αυτά τα σοβαρά επεισόδια που σημειώθηκαν, φαίνεται να μην μπορούν να κατευνάσουν την… οργή  εκείνων που ξεσπούν και ξεχύνονται στους δρόμους!
Εξάλλου και μόνο το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα γεγονότα χαρακτηρίζονται ως τα χειρότερα από την εποχή του Μάη του 1968, προβληματίζει τους λογής – λογής ειδικούς και μη που προσπαθεί ο καθένας να δώσει τη δική του ερμηνεία!
…Ο κόσμος, ο λαός, οι λαοί τελικά όχι μόνο εδώ στην Ευρώπη αλλά και στον κόσμο μοιάζουν να έχουν “πιεστεί” αφόρητα από την οικονομική κρίση, την ίδια στιγμή που οι κυβερνώντες και οι επικεφαλής τους -και μιλάμε συγκεκριμένα για τους Ευρωπαίους της Ε.Ε.- μοιάζουν να ζουν σε ένα δικό τους παράλληλο σύμπαν!
Εδώ στη χώρα μας όλο αυτόν τον καιρό της κρίσης έχουμε γνωρίσει από πρώτο χέρι τις πολιτικές εκείνων που σε πολλές περιπτώσεις ήταν λανθασμένες· το έχουν κατά καιρούς παραδεχθεί και οι ίδιοι!
Από τους αγανακτισμένους της Ελλάδος, τους Podemos της Ισπανίας φτάνουμε λοιπόν και στα “Κίτρινα γιλέκα”· η οργή που τους βγάζει στους δρόμους αποτελεί έναν από τους κοινούς παρονομαστές τους!
Ωστόσο, δυστυχώς, ανάμεσα τους παρεισφρύουν ακροδεξιές παρατάξεις και ομάδες, οι οποίες επιχειρούν και αλιεύουν ψηφοφόρους που τους οδηγούν στον ευρωσκεπτικισμό και σε άλλες τακτικές!
Η Ε.Ε. κινδυνεύει εδώ και χρόνια αλλά δυστυχώς -όπως έχει επανειλημμένως γραφεί- οι ταγοί της δεν φαίνεται να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους τα σημάδια της κατάρρευσής της!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018)