ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Γκίζα, 24.10.26, 28η Οκτωβρίου)

 ΣΤ1 ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Μέσω του Θεατρικού Παιχνιδιού προσέγγισαν την 28η Οκτωβρίου 1940 τα Εκτάκια του ∆ηµοτικού Σχολείου Ναυστάθµου Κρήτης, παραµονές της Ηµέρας του ΟΧΙ των Ελλήνων.
Αφετηρία τους οι στίχοι του Οδυσσέα Ελύτη από το «Άξιον εστί», «Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται µε λιγότερο ουρανό,/ τούτες οι πέτρες δε βολεύονται κάτω από το ξένο µάτι,/ τούτες οι καρδιές δεν βολεύονται παρά µόνο στο δίκιο».
«Η 28η Οκτωβρίου έγινε αφορµή να αναδειχθούν αξίες που παραµένουν ζωντανές και σήµερα», επισηµαίνει η δασκάλα της τάξης Παναγιώτα Γκίζα στο κείµενο που µου έστειλε, το οποίο συνυπογράφουν ο και γνωστός και ως εµψυχωτής Παιδαγωγικής Θεάτρου – Θεατρικού Παιχνιδιού, καλός µου φίλος, διευθυντής του Σχολείου Αριστόκριτος Τοµαζινάκης και τα παιδιά χάριν των οποίων υπάρχουν οι δάσκαλοί τους. Πολλά συγχαρητήρια για την πραγµατικά πρωτότυπη προσέγγιση.
Χρόνια πολλά στους όπου γης Έλληνες!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος – λογοτέχνης

«Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό»

Το Στ΄1 τμήμα γιορτάζει την 28η Οκτωβρίου μέσα από το Θεατρικό Παιχνίδι

Πώς μπορούν τα παιδιά να προσεγγίσουν την ιστορία της 28ης Οκτωβρίου όχι μόνο μέσα από τα γεγονότα και τις ημερομηνίες, αλλά μέσα από το συναίσθημα, τη φαντασία, το σώμα και τη συνεργασία; Με αυτό το ερώτημα, οι μαθητές και οι μαθήτριες της ΣΤ΄ τάξης συμμετείχαν σε ένα βιωματικό εργαστήριο Θεατρικού Παιχνιδιού, με αφετηρία τους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη από το «Άξιον Εστί»:

«Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

τούτες οι πέτρες δε βολεύονται κάτω από το ξένο μάτι,

τούτες οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο»

Το ταξίδι ξεκίνησε με παιχνίδια κίνησης και σωματικής έκφρασης. Τα παιδιά περπάτησαν ελεύθερα στον χώρο, πειραματίστηκαν με την κίνηση και έγιναν «δέντρα» που δοκιμάζονται από τον άνεμο. Με το σώμα τους εξέφρασαν την προσπάθεια, τον φόβο, την πίεση, αλλά και τη δύναμη να παραμείνουν όρθια. Έτσι, έννοιες όπως η αντίσταση και η ελευθερία άρχισαν να αποκτούν βιωματικό νόημα.

Στη συνέχεια, ο λόγος έδωσε τη θέση του στην εικόνα και την κίνηση. Τα παιδιά άκουσαν τέσσερα σύντομα, παιδαγωγικά διασκευασμένα κείμενα, εμπνευσμένα από θεματικά μοτίβα και μαρτυρίες παιδιών της περιόδου 1940-1944. Τα κείμενα φωτίζουν διαφορετικές όψεις της καθημερινής ζωής εκείνης της εποχής.

Η σειρήνα και το κρύο: ένα παιδί περιγράφει τον πατέρα που έφυγε για το μέτωπο, τη μητέρα που προσπαθεί να κρύψει την αγωνία της και το κρύο σπίτι.

Η πείνα και το μοίρασμα: ένα παιδί περιμένει στην ουρά για ένα πιάτο συσσίτιο, αλλά αποφασίζει να μοιραστεί το λιγοστό ψωμί του με μια ηλικιωμένη γυναίκα.

Ο φόβος και το φως: ένα παιδί κρύβεται με τη μικρή του αδερφή στη διάρκεια της συσκότισης και προσπαθεί να την καθησυχάσει μιλώντας της για τον ήλιο που θα ξαναβγεί.

Η ελπίδα και η λευτεριά: ένα παιδί βλέπει στους τοίχους της γειτονιάς τη λέξη «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» και αισθάνεται ότι, παρά τις δυσκολίες, η ελπίδα παραμένει ζωντανή.

Τα κείμενα αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν ως ιστορικές πηγές αυτούσιων μαρτυριών, αλλά ως παιδαγωγικά ερεθίσματα για την ανάπτυξη του Θεατρικού Παιχνιδιού.Με αφορμή όσα άκουσαν, οι μαθητές δημιούργησαν ομαδικές εικόνες. Οι λέξεις έγιναν κίνηση, οι εικόνες ζωντάνεψαν και το ιστορικό γεγονός άρχισε να αποκτά ανθρώπινο πρόσωπο. Χωρίς έτοιμους ρόλους και χωρίς προκαθορισμένες λύσεις, τα παιδιά βρέθηκαν μπροστά σε ένα δημιουργικό πρόβλημα:

«Τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος όταν γύρω του υπάρχει φόβος, περιορισμός και μοναξιά, ώστε να κρατήσει τη δύναμη και την ελπίδα του;»

Η απάντηση δεν δόθηκε από τους μεγάλους. Αναζητήθηκε μέσα από το παιχνίδι, την κίνηση, τη συνεργασία και τον ομαδικό αυτοσχεδιασμό. Οι μαθητές δημιούργησαν τις δικές τους μικρές σκηνικές ιστορίες και ανακάλυψαν στην πράξη πως η δύναμη μπορεί να γεννηθεί όταν ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον.

Το Θεατρικό Παιχνίδι λειτούργησε έτσι ως ένας διαφορετικός δρόμος προσέγγισης της ιστορίας. Τα παιδιά δεν κλήθηκαν απλώς να θυμηθούν γεγονότα. Τους δόθηκε η δυνατότητα να κινηθούν, να φανταστούν, να συνεργαστούν, να αυτοσχεδιάσουν και να αναζητήσουν τα δικά τους νοήματα.

Έτσι, η 28η Οκτωβρίου έγινε κάτι περισσότερο από μια αναφορά στο παρελθόν. Έγινε αφορμή να αναδειχθούν αξίες που παραμένουν ζωντανές και σήμερα: η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη, το θάρρος και η αντίσταση απέναντι στην αδικία.

Στο τέλος, η ιστορική μνήμη συναντήθηκε με το παρόν μέσα από ένα ερώτημα:

«Αν το ΟΧΙ του 1940 μπορούσε να μιλήσει σήμερα, σε τι θα έλεγε ΟΧΙ;

Οι απαντήσεις των παιδιών έφεραν την επέτειο στο σήμερα:

Όχι στον πόλεμο. Όχι στη βία. Όχι στον φόβο. Όχι στην αδικία. Όχι στον ρατσισμό. Όχι στον εκφοβισμό. Όχι στην αδιαφορία. Όχι όταν κάποιος προσπαθεί να μας στερήσει την ελευθερία. Όχι όταν κάποιος αδικείται και όλοι μένουν σιωπηλοί. Όχι στην καταστροφή της φύσης. Όχι στο να μένει κάποιος μόνος όταν χρειάζεται βοήθεια. Όχι σε ό,τι πληγώνει την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Γιατί ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό που μπορεί να μας προσφέρει μια επέτειος: όχι μόνο να θυμόμαστε τι συνέβη, αλλά να αναρωτιόμαστε τι σημαίνει για εμάς σήμερα.

Και τα παιδιά του Στ΄1 τμήματος το εξέφρασαν μέσα από τον στίχο του Ελύτη:

«Τούτες οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.»

Οι εκπαιδευτικοί: Γκίζα Παναγιώτα – Τομαζινάκης Αριστόκριτος

Οι μαθητές/τριες: Αγαλιανού Έλενα, Αυγερίου Βασίλης, Ελτσίδης Γιάννης, Καβρουδάκης Μανώλης, Κατσαρή Μαρία, Κουτσογιαννάκη Ελένη, Κουτσούμπη Μαντώ, Μανιάτης Γιάννης, Μανώλαινα Μαρία, Περδικούλη Νικολέτα, Σαριδάκη Μαρία, Τσιλιγιάννης Αιμιλιανός.

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΣΤΟΥΣ … ΔΡΟΜΟΥΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Κοινωνική αναταραχή, διάχυτη αγανάκτηση και οργή που ξεχειλίζει. Από την Ιβηρική Χερσόνησο και την Κεντρική Ευρώπη έως και τα Βαλκάνια, οι λαοί έχουν ξεχυθεί στους δρόµους των µικρών και των µεγαλύτερων πόλεων!

Με αιτήµατα ίδια, πάγια και διαρκή που στο παρελθόν τους είχαν βγάλει και πάλι στους δρόµους! Στέγαση, αξιοπρεπείς µισθοί, κοινωνική δικαιοσύνη και ένα καλύτερο αύριο. Αιτήµατα που µοιάζουν αυτονόητα, αλλά εξακολουθούν να παραµένουν ζητούµενα.

Κάπως έτσι ακολουθούµε κι εµείς εδώ τις εξελίξεις. Από σήµερα βγαίνουν στους δρόµους της χώρας φοιτητές, εκπαιδευτικοί και συνταξιούχοι, ενώ όσο πλησιάζουµε προς το τέλος του µήνα, ο κύκλος των κινητοποιήσεων θα µεγαλώνει, µε τη συµµετοχή ολοένα περισσότερων εργαζοµένων.

Και κάπου εδώ επανέρχεται µια σκέψη που έχω εκφράσει και στο παρελθόν: όσα συµβαίνουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, αργά ή γρήγορα, φτάνουν και στη δική µας πόρτα. Όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να ρίξουν στην τοπική µας επικαιρότητα τα προβληµατάκια για τo life style της τοπικής υποκουλτούρας. Τελικά µάλλον πως δεν καταφέρνουν και πολλά!

Τα πραγµατικά προβλήµατα και η αγανάκτηση των ανθρώπων που βλέπουν το εισόδηµά τους να εξανεµίζεται βαραίνουν περισσότερο!

Γιατί όσο κι αν κάποιοι επιχειρούν να στρέψουν αλλού τα βλέµµατα, η πραγµατικότητα δεν κρύβεται. Και όταν τα προβλήµατα παραµένουν άλυτα, αργά ή γρήγορα η αγανάκτηση βρίσκει τον δρόµο της… στους δρόµους! (...)

ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ

 " ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ" ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

   Πολλά, πάμπολλα, τα αγαπημένα μου βιβλία, το πιο αγαπημένο, ωστόσο, αυτό που με σημάδεψε περισσότερο, και ως άνθρωπο και ως δάσκαλο, είναι τα “Ψηλά βουνά” του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

   Το είχα βρει σ’ ένα παλιό μπαούλο ενός μισοερειπωμένου σπιτιού, δίπλα στο πατρικό μου, στο Νίππος Αποκορώνου, δίχως εξώφυλλο και δεν ήξερα ούτε τον τίτλο του, ούτε τον συγγραφέα του. Σαν χθες με θυμάμαι, 10 χρονών παιδάκι, με “κουρεμένο κεφάλι και πολλά ακούρευτα όνειρα”, να το διαβάζω, στο αλώνι μας, απνευστί, ντάλα μεσημέρι, πάνω στον βολόσυρο…

   Επέστρεφα συχνά πυκνά από τότε στις σελίδες του, μην ξέροντας ούτε τον τίτλο του ούτε τον συγγραφέα του. Έπρεπε να γίνω φοιτητής στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία για να μάθω από την καθηγήτρια της Λογοτεχνίας, την αξέχαστη Μαρία Μιράσζεζη, ότι το έγραψε ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου και ότι είχε πρωτοεκδοθεί ως αναγνωστικό της Γ Δημοτικού στο πλαίσιο της Βενιζελικής Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης το 1919, και το 1921 η τότε κυβέρνηση το απέσυρε μαζί με άλλα μεταρρυθμιστικά βιβλία, διατάσσοντας μάλιστα την καύση τους.

   Το διάβαζα πάντα στους μαθητές μου σε συνέχειες όταν υπηρετούσα ως δάσκαλος και μου έκανε εντύπωση ότι άκουγαν με ανοικτό το στόμα.

   Δεν θα το κρύψω ότι επιμένω ακόμα να επιστρέφω στις σελίδες του. Είναι ένα είδος ευλογίας για μένα να συναντώ τον Ανδρέα, τον Φάνη, τον Πάνο και τα άλλα παιδιά να περνούν το καλοκαίρι τους σε ένα βουνό της Ευρυτανίας, όπου ζούσαν Βλάχοι, να ανακαλύπτουν τις ομορφιές της φύσης και της κοινωνικής ζωής, και να ξαναδιαβάζω “Το τσιριτρό” και τα άλλα επίσης υπέροχα ποιήματα που περιέχει…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Κατάπολλα ευχαριστώ τον και υπεύθυνο του Μουσείου Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, δημοσιογράφο των "Χανιώτικων νέων" Δημήτρη Μαριδάκη που με συμπεριέλαβε μαζί με τον Γρηγόρη Γεωργουδάκη, τη Μαριλένα Βλαχάκη, τον Ειρηναίο Μαράκη, τη Δώρα Ανρεαδάκη και την Νεκταρία Μενδρινού στο υπέροχο αφιέρωμά του " Συγγραφείς των Χανίων επιστρέφουν στα αγαπημένα τους βιβλία" ( Χανιώτικα νέα - Διαδρομές, 7 Οκτωβρίου 2026)  Πάντα Ωραίοι!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος, λογοτέχνης

Χανιώτικα νέα (Διαδρομές, Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2026

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Κατάπολλα ευχαριστώ τον και υπεύθυνο του Μουσείου Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, δημοσιογράφο των "Χανιώτικων νέων" Δημήτρη Μαριδάκη στο υπέροχο αφιέρωμά του " Συγγραφείς των Χανίων επιστρέφουν στα αγαπημένα τους βιβλία" ( Χανιώτικα νέα - Διαδρομές, 7 Οκτωβρίου 2026

ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ, "Τα Ψηλά βουνά εκδόθηκαν το 1919 και επανεκδόθηκαν το 1921 και όχι βέβαια το 2019 και το 2021, όπως εκ παραδομής γράφτηκε στο δημοσίευμα   https://www.haniotika-nea.gr/syggrafeis-ton-chanion-epistrefoyn-sta-agapimena-toys-vivlia/

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Τι κι αν έχετε δώσει εντολή

Να μένουν σβηστά τις νύχτες

Τα ηλεκτρικά φώτα στους δρόμους..

Τι κι αν έχετε εξασφαλίσει

Τη συμμαχία των κακών καιρών

Και τη φιλία των ενάντιων ανέμων…

Στο φως του ονείρου

Έχουμε ανάψει εμείς το κερί μας!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ , "ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ", 2018

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Η εικόνα είναι της Τ. Ν. 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ(Μανωλάκης, 17.10. 26)

 Δ' Ε' ΚΑι ΣΤ' ΤΑΞΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ 

ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Για τις επισκέψεις τους στο Μουσείο Σχολικής Ζωής, στα Νεροκούρου και στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας στην πόλη των Χανίων, όπου γινόταν το 1ο Συμπόσιο Γλυπτικής, που επισκέφθηκαν πρόσφατα, μας μιλούν τα παιδιά των Δ’, Ε’ και Στ’ τάξεων των Εκπαιδευτηρίων ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ στον σημερινό Παιδότοπο.

«Μοναδικές οι εμπειρίες» που απεκόμισαν τα παιδιά απ’ τις δυο αυτές επισκέψεις, μας λένε στον πρόλογό τους οι συνοδοί τους εκπαιδευτικοί. Το προσυπογράφουν τα παιδιά με τα κείμενά τους.

Όταν το Σχολείο δεν κλείνεται στους τέσσερις τοίχους του!... Συγχαρητήρια και γι’ αυτές σας τις δράσεις φίλε διευθυντή των Εκπαιδευτηρίων και καλές μου συναδέλφισσες!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος – λογοτέχνης

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η σύνδεση της εκπαίδευσης με την τέχνη προσφέρει στα παιδιά πολύτιμες εμπειρίες μάθησης, καλλιεργώντας τη δημιουργικότητα, την κριτική σκέψη και την αισθητική τους αντίληψη. Οι μαθητές από την Δ΄, Ε΄ και Στ΄ τάξη των Εκπαιδευτηρίων Μαυροματάκη στο ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς επισκέφτηκαν δύο χώρους πολιτισμικής αναφοράς.

Στο Μουσείο Σχολικής Ζωής Δ. Χανίων και στην έκθεση «Σαν ερώτημα ανοιχτό…», οι μαθητές ασκήθηκαν τον οπτικό εγγραμματισμό και τη δημιουργική έκφραση μέσα από τη φωτογραφία. Στο 1ο Συμπόσιο Γλυπτικής στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας, είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά γλύπτες που δημιουργούσαν τα έργα τους μπροστά στα μάτια των μαθητών. Θερμές ευχαριστίες στις κυρίες Μαρία Δρακάκη (επιμελήτρια της έκθεσης στο ΜΣΖ), Ελένη Παπαραφτάκη (μουσειοπαιδαγωγό), και Αντωνία Παπατζανάκη (γλύπτρια και συντονίστρια του συμποσίου), στους γλύπτες και στους συνεργάτες τους για τις μοναδικές εμπειρίες που προσέφεραν στα παιδιά και την αγάπη με την οποία τα εμψύχωσαν, ώστε να εκτιμήσουν την αξία της τέχνης και του πολιτισμού στην ποιότητα της ζωής μας.

Οι δασκάλες Μιχαέλα Ζερβουδάκη, Μαρίστα Κουβαριτάκη και ο διευθυντής Κώστας Μανωλάκης.

ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

Στο Μουσείο Σχολικής Ζωής έμαθα πώς ήταν τα σχολεία και τα μαθήματα παλιά. Είδαμε τις τάξεις των μαθητών, τα βιβλία τους, τις ποδιές τους, τα παιχνίδια τους, τις ζωγραφιές και τα έργα τους. Αισθάνθηκα λες και βρισκόμουν στο παρελθόν. Οι φωτογραφίες των μαθητών με τους δασκάλους τους ήταν πολύ διαφορετικές σε σχέση με σήμερα. Καθίσαμε στα θρανία τους και πραγματικά μεταφέρθηκα στο 1990, μαθήτρια στην ίδια τάξη και ηλικία με τη μητέρα μου. Πέρασα φανταστικά!

Κατερίνα

Πήγαμε σε ένα μουσείο που ήταν σχολείο πριν από πολλά χρόνια. Καθίσαμε σε έναν πολύχρωμο κύκλο και σε παλιά σχολικά θρανία. Επιλέξαμε να βγάλουμε τρεις φωτογραφίες: μία για να αποτυπώσουμε τη λεπτομέρεια, μία για να δείξουμε πού βρισκόταν το αντικείμενο στον χώρο και μία μαζί με έναν συμμαθητή μας δίπλα στο αντικείμενο. Μου άρεσε πολύ το μουσείο και οι δραστηριότητες που κάναμε ήταν πολύ διασκεδαστικές. Μπόρεσα να κρατήσω τον δικό μου πίνακα ζωγραφικής και να διαβάσω ένα τετράδιο από παλαιότερες εποχές.

Μανώλης

Στο Μουσείο Σχολικής Ζωής είδαμε πώς ήταν τα παλιά σχολεία. Ο κύριος Κώστας μας έδωσε τάμπλετ και μας άρεσε που βγάλαμε φωτογραφίες: μία μακρινή, μία μεσαία και μία κοντινή. Φωτογραφίσαμε δύο παλιές κούκλες των Ολυμπιακών Αγώνων. Μας άρεσαν μια σφαίρα με όλες τις χώρες και ένα μικρό διαμάντι που πάνω είχε μια κουκουβάγια. Το διαμάντι ήταν διάφανο με πολλές γωνίες. Ήταν ωραία τα τέσσερα δωμάτια με τα διαφορετικά χρώματα!

Μιχάλης και Στέλιος

Η εκδρομή είχε θέμα το πώς ήταν τα σχολεία παλιά και στο μουσείο υπήρχαν μερικά δωμάτια: ένα ασπρόμαυρο με παλιά θρανία και φωτογραφίες, ένα δωμάτιο με έναν πολύχρωμο κύκλο, ένα μπλε δωμάτιο σαν το καρμπόν και το δωμάτιο του Εργαστηρίου “Μελίνα”. Διαλέξαμε πίνακες που μας άρεσαν και κοιτάξαμε τις λεπτομέρειές τους. Το αγαπημένο μου ήταν όταν κοιτάξαμε την υδρόγειο σφαίρα. Ήταν μια πολύ ωραία εκδρομή.

Αρμπέλ

ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑΣ

Σήμερα πήγαμε στο πάρκο Ειρήνης και Φιλίας και καθίσαμε στις κερκίδες. Μας έδωσαν κάτι εικόνες με περίεργα αγάλματα και έπρεπε να τις παρουσιάσουμε, μαντεύοντας πώς μοιάζουν. Μετά πήγαμε να δούμε τους γλύπτες και τα γλυπτά από κοντά. Ρωτήσαμε στους γλύπτες πώς φτιάχνουν τα γλυπτά τους, τι υλικά χρησιμοποιούν κ.ά. Στο σχολείο φτιάξαμε τα δικά μας γλυπτά από άσπρο πηλό.

Αντωνία

Στο 1ο Συμπόσιο Γλυπτικής, πρώτα γνωρίσαμε την κυρία Ελένη και μιλήσαμε για τα γλυπτά από μάρμαρο. Μετά πήγαμε να δούμε τα γλυπτά και βάλαμε μάσκες για να μην αναπνέουμε τη μαρμαρόσκονη. Μάθαμε πολλά από τους γλύπτες που δούλευαν τα έργα τους και πήραμε από ένα κομμάτι μάρμαρο Διονύσου πριν φύγουμε.

Χριστίνα 

Πήγαμε στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας στο 1ο Συμπόσιο Γλυπτικής. Είδαμε πώς εργάζονται οι γλύπτες. Μοναδική εμπειρία. Οι καλλιτέχνες εκεί με ένα ακριβό μάρμαρο ή σίδερο. Μιλήσαμε με τους γλύπτες και μάθαμε πολλά. Από εκείνο το μέρος θα θυμάμαι πάντα ότι είχα την ευκαιρία να αγγίζω από κοντά αγάλματα τη στιγμή που γεννιούνται.

Βίβιαν

Πήγαμε στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας. Εκεί είδαμε πολλούς γλύπτες. Εκείνη την ώρα έφτιαχναν αγάλματα. Το ένα άγαλμα είχε μία πρασινωπή γυάλινη καρδιά και το υπόλοιπο ήταν από μέταλλο. Ένα άλλο άγαλμα ήταν μαρμάρινο και απεικόνιζε τη φύση που κινδυνεύει, με  έναν τοίχο που ήταν μέσα κλεισμένα δύο δέντρα. Το επόμενο άγαλμα ήταν ένας άγγελος και ήταν μαρμάρινο. Το τελευταίο δεν ξέρω τι απεικόνιζε, πάντως ήταν ένας μεγάλος κύβος με ανάγλυφους κύκλους.

Θωμάς

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 17.10.26) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΣΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ… ΣΤΙΣ ΤΑΒΕΡΝΕΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Τι χειρότερο µπορεί να µας τύχει άραγε, τώρα που η θέση της πρέσβεως έµεινε κενή! Την είχαµε συνηθίσει την Κίµπερλι! Με τις χολιγουντιανές της εµφανίσεις, την και… γκαλά εντυπωσιακή εµφάνισή της! Μία πραγµατική «κυρία στα µπουζούκια» αλλά εδώ που τα λέµε, µπροστά στη Μαίρη Χρονοπούλου δεν έπιανε µία!

Ο τρόπος που απεπέµφθη και πολύ περισσότερο ο λόγος της αποποµπής της είναι εξόχως... ιδιαίτερος. Και αυτό πρέπει να µας απασχολεί· οι διάφορες συναλλαγές, αλισβερίσια, deals -κατά το αµερικάνικον- που και η ίδια έκανε εκµεταλλευόµενη τη θέση της. Φεύ, ούτε η πρώτη είναι, ούτε η τελευταία.

Το γεγονός ότι µία αµερικανική εφηµερίδα έκανε τις αποκαλύψεις του σκανδάλου και το ότι η Κυβέρνηση Τραµπ έσπευσε να την καρατοµήσει, αυτό όντως είναι πολύ ενδιαφέρον! Μιας και όπως έχουµε αντιληφθεί, η συγκεκριµένη προεδρία Τραµπ, δεν φηµίζεται για την ευαισθησία της! Υπό αυτό το πρίσµα, οι εξελίξεις στην υπόθεση της Αµερικανίδας πρέσβη, αποτελούν µία πολύ… περίεργη υπόθεση.

Πολλά µένει να δούµε και πρώτα απ’ όλα ποιος θα είναι ο αντικαταστάτης της εδώ στα… µπουζούκια και στα ελληνικά ταβερνεία.

∆ιότι τέτοιοι είµαστε και τοιούτοι πρέσβεις µας πρέπουν(;) και µας στέλνουν! 

Αγωνία πολίτη για ένα ραντεβού στο Νοσοκομείο μας

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 14.10.2026) 

ΠΟΙΗΣΗ

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ(Γ) 

Έκθετο το «μ» του Σεπτεμβρίου

που φιλοξενούσε στην καρδιά του.

Στ’ αζήτητα απ’ τον Οκτώβριο- 

αρνήθηκε να το παραλάβει η αφεντιά του.

Ούτε που το σκέφτηκε ο Νοέμβριος-

χαρά γι’ αυτόν να το υιοθετήσει 

και να το παραδώσει στον Δεκέμβριο. 

Προφήτευσε ότι θα γίνει κεφαλαίο,

και μάλιστα δύο φορές, 

των μηνών ο πρεσβύτερος. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

"Τα χελιδόνια του μοναχού" ,   Χανιά 2020

Σημείωση: Η ζωγραφιά είναο προϊόν της τεχνητής νοημοσύνης

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Πενταράκη 10.10.2026)

ΣΤ1 ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ, ΒΑΡΥΠΕΤΡΟΥ ΧΑΝΙΩΝ 

ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΩΡΕΣ 

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Με αγιασµό, που τον τέλεσε ο µητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Τίτος, ξεκίνησε, όπως σε όλα τα σχολεία της πατρίδας µας, η νέα σχολική χρονιά στο ∆ηµοτικό Σχολείο Βαρυπέτρου Κυδωνίας. Για την πρώτη ηµέρα στο σχολείο σε τέσσερις χώρες του κόσµου, στη Ρωσία, στη Γερµανία, στην Ιαπωνία και στο Καζακστάν, µας µιλούν τα παιδιά της Στ1 τάξης της εν λόγω σχολικής µονάδας, στις εργασίες τους στον σηµερινό Παιδότοπο.

Να «νιώσουµε κι εµείς για λίγο µαθητές που ξεκινούν µια νέα περιπέτεια», µας καλεί η γνωστή στους αναγνώστες της στήλης δασκάλα τους Ιωάννα Πενταράκη. Την ευχαριστώ πολύ κι αυτήν και τα Εκτάκια τους και βέβαια τον καλό µου φίλο, διευθυντή του Σχολείου Βαγγέλη Παγωνίδη για την όλη βοήθειά του.

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος – λογοτέχνης

Πρόλογος

Πριν λίγες μέρες, τα σχολεία στη χώρα μας άνοιξαν τις πόρτες τους και υποδέχτηκαν παιδιά γεμάτα χαρά, αγωνία και περιέργεια. Ο καθιερωμένος αγιασμός έγινε στις 11 Σεπτεμβρίου, και σήμανε την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Ξεκινάει όμως με τον ίδιο τρόπο η σχολική χρονιά για τους μαθητές όλου του κόσμου; Μια ομάδα παιδιών ταξιδεύει με τη φαντασία της σε τέσσερις διαφορετικές χώρες: τη Ρωσία, τη Γερμανία, την Ιαπωνία και το Καζακστάν.

Μέσα από την έρευνά τους ανακαλύπτουν ότι η πρώτη σχολική μέρα μπορεί να έχει διαφορετικά έθιμα, ρούχα, γιορτές και συνήθειες, αλλά τα παιδιά έχουν κάτι κοινό: παντού η πρώτη μέρα είναι μια στιγμή χαράς, συγκίνησης και νέας αρχής. Ας ταξιδέψουμε για λίγο σε 4 διαφορετικές χώρες, και ας νιώσουμε για λίγο μαθητές που ξεκινούν μια νέα περιπέτεια γραμμένη στις αίθουσες, στα θρανία και τις σχολικές αυλές.....

Η δασκάλα της τάξης, Πενταράκη Ιωάννα

Ρωσία – Η «Ημέρα της Γνώσης»

Στη Ρωσία η πρώτη μέρα του σχολείου ονομάζεται «Ημέρα της Γνώσης» και γιορτάζεται την 1η Σεπτεμβρίου. Τα σχολεία ανοίγουν τότε, ακόμα και αν είναι Σάββατο ή Κυριακή! Είναι μια πολύ ξεχωριστή ημέρα, ιδιαίτερα για τα παιδιά που πηγαίνουν για πρώτη φορά σχολείο.

Οι μαθητές φορούν συχνά τα καλά τους ρούχα και πολλά κορίτσια έχουν λευκούς φιόγκους στα μαλλιά τους. Τα παιδιά κρατούν λουλούδια για να τα προσφέρουν στους δασκάλους τους. Στα σχολεία γίνεται μια μικρή τελετή, όπου ακούγονται ομιλίες, μουσική και ευχές για τη νέα σχολική χρονιά, ενώ οι μαθητές παρακολουθούν και κουκλοθέατρο.

Ένα από τα πιο γνωστά έθιμα είναι το «πρώτο κουδούνι». Ένας μαθητής της τελευταίας τάξης του σχολείου, σηκώνει ψηλά στην αγκαλιά του έναν μαθητή της πρώτης τάξης που κρατά ένα κουδούνι. Το χτυπούν μαζί, σηματοδοτώντας την έναρξη της σχολικής χρονιάς.

Η πρώτη μέρα είναι συνήθως περισσότερο γιορτινή παρά μια κανονική μέρα μαθημάτων. Οι μαθητές συναντούν τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους και γνωρίζουν τι θα κάνουν τη νέα χρονιά.

Κωνσταντίνα Πράπα, Στέλιος Μπαλαντίνος

Γερμανία – Η μεγάλη σχολική σακούλα

Στη Γερμανία υπάρχει ένα έθιμο που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Τα παιδιά που πηγαίνουν για πρώτη φορά στο δημοτικό σχολείο παίρνουν μια μεγάλη, πολύχρωμη χάρτινη σακούλα που ονομάζεται Schultüte.

Η Schultüte έχει συνήθως σχήμα κώνου και είναι γεμάτη με μικρά δώρα, σχολικά είδη, παιχνίδια και γλυκά. Τα παιδιά την παίρνουν μαζί τους στην πρώτη σχολική γιορτή και ανυπομονούν να δουν τι κρύβεται μέσα!

Η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι σημαντικό γεγονός για ολόκληρη την οικογένεια. Συχνά οι γονείς και οι παππούδες συμμετέχουν στη γιορτή και βγάζουν πολλές φωτογραφίες.

Γιάννης Αντωνακάκης, Στέλιος Παπαδάκης, Ζάλομε Ζβύτσκι

Ιαπωνία – Μια ξεχωριστή τελετή

Στην Ιαπωνία η έναρξη της σχολικής χρονιάς είναι επίσης πολύ σημαντική. Το σχολικό έτος αρχίζει συνήθως τον Απρίλιο, όταν ανθίζουν οι περίφημες κερασιές, οι sakura. Έτσι, η πρώτη μέρα στο σχολείο μπορεί να έχει ένα πανέμορφο ανοιξιάτικο σκηνικό.

Τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο φορώντας τη σχολική τους ενδυμασία και συχνά κουβαλούν τη χαρακτηριστική σχολική τσάντα randoseru. Αυτήν την τσάντα την αποκτούν τα παιδιά που πηγαίνουν για πρώτη φορά στην Α΄ τάξη και κρατούν την ίδια μέχρι και τη Στ’. Είναι μια σκληρή, δερμάτινη τσάντα όπου βάζουν βιβλία, χαρτί για οριγκάμι και την κασετίνα τους ,που την ονομάζουν «φυντεμπακό». Είναι παράδοση την πρώτη μέρα στο σχολείο τα παιδιά να φέρνουν από το σπίτι τους ένα γεύμα που αποτελείται από ρύζι με μια σάλτσα από φύκια και αυγά ορτυκιού, για «καλή τύχη».

Στα σχολεία πραγματοποιείται μια ειδική τελετή καλωσορίσματος, η Nyūgakushiki, όπου υποδέχονται τους καινούριους μαθητές. Οι δάσκαλοι και οι μεγαλύτεροι μαθητές τούς δίνουν ευχές για το νέο τους ξεκίνημα.

Επίσης, τα παιδιά φέρνουν από το σπίτι τις παντόφλες τους, μιας και δεν επιτρέπεται να περπατούν στο σχολείο με τα παπούτσια!

Γιάννης Σταματουλάκης, Δήμητρα Πούλακα, Μαρία Κατσαμάκη

Καζακστάν – Μια μέρα γεμάτη χαμόγελα

Στο Καζακστάν η έναρξη της σχολικής χρονιάς συνδέεται επίσης με την 1η Σεπτεμβρίου, που είναι γνωστή ως Ημέρα της Γνώσης. Οι μαθητές επιστρέφουν στο σχολείο μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Και εδώ υπάρχει το έθιμο για το «πρώτο κουδούνι» ακριβώς όπως και στη Ρωσία, και η μέρα αυτή είναι μια πολύ μεγάλη γιορτή, στην οποία συμμετέχουν και οι οικογένειες των μαθητών.

Την πρώτη μέρα του σχολείου είναι έθιμο τα παιδιά να παίρνουν δώρο μια μικρή σακούλα με καραμέλες , μολύβια και γλυκά, και προσφέρουν από ένα λουλούδι στο δάσκαλό τους. Ο δάσκαλος ενώνει τα λουλούδια αυτά και φτιάχνει μια όμορφη ανθοδέσμη που συμβολίζει ελπίδα για πρόοδο τη νέα χρονιά.

Εύα Σιβαροπούλου, Μάνθος Κολομπάκης

(Χανιώτικα νέα, Σάββατο.10.10. 26) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-st1-taxi-dim-sch-varypetroy-chanion-proti-mera-sto-scholeio-se-tesseris-chores/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Οι µαθητικές διαδηλώσεις στη Γαλλία που έχουν τη συµπαράσταση και των εκπαιδευτικών τους, µε αιτήµατα αυτονόητα όπως κάλυψη των κενών σε εκπαιδευτικούς, µιας και υπάρχουν συνεχείς ακυρώσεις µαθηµάτων λόγω της έλλειψης καθηγητών, µείωση των µαθητών ανά τάξη, καθώς υπάρχουν συνεχώς καταγγελίες ότι οι τάξεις είναι υπερπλήρεις (µε 32 έως 35 µαθητές), γεγονός που κάνει το µάθηµα αδύνατο, αλλαγή του εξαντλητικού ωραρίου, ζητούν αναθεώρηση των φορτωµένων σχολικών προγραµµάτων, καθώς τα µαθήµατα συχνά ξεκινούν στις 8:00 π.µ. και διαρκούν µέχρι νωρίς το βράδυ,  επισκευή των υποδοµών έχοντας γερασµένα και κακοσυντηρηµένα σχολικά κτήρια, τα οποία δεν διαθέτουν καν τον κατάλληλο εξοπλισµό για να ανταπεξέλθουν στους καλοκαιρινούς καύσωνες… κ.ά.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν εν πολλοίς αιτήµατα του µαθητικού κινήµατος αλλά και της εκπαιδευτικής κοινότητας και εδώ στην Ελλάδα!

Από την άλλη η εξέγερση τις τελευταίες ηµέρες στην Ισπανία µε αφορµή µία έξωση µιας υπέργηρης Ισπανίδας, έφερε στο προσκήνιο το τεράστιο  στεγαστικό πρόβληµα που ταλανίζει και τους Ισπανούς κυρίως σε περιοχές όπου ανθεί ο... υπερτουρισµός…

Είναι ακριβώς το ίδιο που εν πολλοίς ισχύει και στη χώρα µας!

Αν αναλογιστούµε µόνο αυτά τα δύο -υπάρχουν και άλλα βέβαια κοινά προβλήµατα- µπορούµε να κατανοήσουµε πλέον ότι σε µία µικρή ήπειρο όπως είναι η Ευρώπη, οι περισσότεροι κάτοικοί της από τη µεγαλύτερη πόλη έως το µικρότερο χωριό ακολουθούµε µία κοινή πορεία, µία κοινή µοίρα!

Αν δεν δοθούν δραστικές λύσεις άµεσες υπέρ των πολιτών, το µόνο σίγουρο είναι ότι θα βρεθούµε σε µία δίνη µε απρόβλεπτες συνέπειες.

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 7.10.  2026)