ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Νηπιαγωγείο "Μαυροματάκη", 9 Μαίου 2026)

 ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ "ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ" 

ΜΗΤΕΡΑ, ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΤΑΥΤΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Στη ΜΗΤΕΡΑ, µια λέξη ταυτισµένη µε την αγάπη, είναι αφιερωµένος ο σηµερινός Παιδότοπος, η Ηµέρα της Μητέρας αύριο, δεύτερη Κυριακή του Μάη. Το γνωστό και στους γονείς µα και στους παππούδες και στις γιαγιάδες των σηµερινών νηπιακιών ποίηµα του Γεωργίου Βιζυηνού «Η µητέρα», ήταν η αφετηρία, µα και το όχηµα, για να προσεγγίσουν τα παιδιά του Νηπιαγωγείου των Εκπαιδευτηρίων «Μαυροµατάκη» την «έννοια της λέξης», µιλώντας το καθένα για τη δική του µαµά, τη δική του µάνα, τη δική του µητέρα. Τα εύσηµα στις δασκάλες τους, στην Αναστασία ∆ηµοτάκη και στην Ιωσηφίνα Σειραδάκη. Πολύ τις ευχαριστώ και αυτές και βέβαια τον υπεύθυνο των Εκπαιδευτηρίων, επίσης συνάδελφό µου στη ∆ασκαλοσύνη, Κώστα Μανωλάκη. Χρόνια πολλά σε όλες τις µαµάδες!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,δάσκαλος - λογοτέχνης

Το κολάζ των μαμάδων

ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΛΕΞΗ “ΜΗΤΕΡΑ”

Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, τη δεύτερη Κυριακή του Μάη, διαβάσαμε το

ποίημα του Γ. Βιζυηνού «Η μητέρα» και προσεγγίσαμε την έννοια της λέξης,

μια λέξη πολυσήμαντη και συνώνυμη με την αγάπη...

Πώς να πειράξω τη μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

Πώς ν’ αρνηθώ ή ν’ αναβάλω

ό,τι ορίζει κι απαιτεί,

αφού στη γη δεν έχω άλλο

κανένα φίλο σαν αυτή;

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της

με είχε βρέφος απαλό,

με κάθιζε στα γόνατά της

και μ’ έμαθε να ομιλώ.

Αυτή με τρέφει και με ντύνει

όλο τον χρόνο που γυρνά,

και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,

σαν αρρωστήσω, ξαγρυπνά. […]

Αναλύσαμε το ποίημα και ανακαλύψαμε τα συναισθήματα που αυτό γεννά. Πόσες

εικόνες του καθημερινού ρόλου της μητέρας χωρούν μέσα σε λίγους μόνο στίχους! Οι

μικροί μαθητές έκαναν τις συνδέσεις με την προσωπική τους εμπειρία: Ξαφνικά ήταν

σαν η μαμά του κάθε παιδιού να κρύβεται μέσα στους στίχους του ποιήματος.

Στέφανος

Πώς ένιωσες όταν άκουσες αυτό το ποίημα;

«Το ποίημα μ’ έκανε να συγκινηθώ, γιατί η μαμά του ποιητή τον φρόντιζε» Σύλβια

«Ένιωσα λύπη, γιατί δε θέλω να κλαίνε οι μαμάδες» Ιωάννης

Κάθε παιδί ανακάλεσε στιγμές με τη δική του μητέρα και τις αποτύπωσε στο χαρτί με

χρώματα και σχήματα. «Πώς προσπαθεί για το καλό σου η δική σου μαμά; Πώς σου

δείχνει ότι σε αγαπά;» Οι απαντήσεις δόθηκαν όχι μόνο με λόγια, αλλά και μέσα από

ζωγραφιές γεμάτες καρδιές και κοινές στιγμές.

Η δράση μας ολοκληρώθηκε με μια ομαδική εργασία «Το Κολάζ των Μαμάδων».

Κάθε παιδί ζωγράφισε τη δική του μαμά, την έκοψε με προσοχή και την τοποθέτησε

δίπλα στις υπόλοιπες, συνθέτοντας ένα πολύχρωμο σύνολο γεμάτο αγάπη. Κάπως

έτσι, μέσα από δεκάδες μικρές, διαφορετικές μορφές, γεννήθηκε μια μεγάλη εικόνα:

Η μητέρα ως καθολική αξία. Γιατί, όσο ξεχωριστή κι αν είναι η κάθε μαμά, όλες

ενώνονται σε κάτι κοινό — στην άνευ όρων αγάπη που προσφέρουν καθημερινά.

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες!

Ματθαίος 

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ

«Η μαμά μου μουύ δίνει να φάω. Με ταΐζει, όταν θέλω βοήθεια και μου φτιάχνει το

ρύζι, το αγαπημένο μου φαγητό. Με ρωτάει αν μου αρέσει. Μου αρέσουν τα φαγητά

της μαμάς!» Σαμίρα

«Η μαμά μου με φροντίζει όταν αρρωστήσω. Με πηγαίνει στο κρεβάτι και με

χαϊδεύει, μου βάζει θερμόμετρο, μου δίνει και σιροπάκι. Κοιμάται μαζί μου και μου

λέει παραμύθια» Νόνη

Μαρία 

«Η μαμά μου με αγκαλιάζει όταν χτυπάω και με φιλάει. Μου βάζει τσιρότο και μετά

με κάνει σιγά σιγά μπάνιο. Μου λέει αν πονάω και να προσέχω, να μην τρέχω μέχρι

να κλείσει η πληγή» Αλέξανδρος

«Η μαμά μου λέει τι να κάνω αλλά δε μου φωνάζει. Μου μαθαίνει να μη χτυπάω τους

άλλους, να μην τσακώνομαι και να μοιράζομαι όλα τα παιχνίδια μου. Αν κάνω κάτι

λάθος μου λέει ότι είναι λάθος αυτό και πρέπει ν’ αλλάξει η συμπεριφορά μου»

Γιάννης

Κωνσταντίνα 

«Η μαμά με αγκαλιάζει όταν γυρίζει απ’ τη δουλειά. Μου λέει «σ’ αγαπώ» και μετά

παίζουμε μαζί. Νιώθω χαρούμενος να βλέπω τη μαμά μου και να παίζουμε»

Ματθαίος

«Όταν είμαστε μαζί με τη μαμά στο σπίτι και περνάμε χρόνο μαζί νιώθω αγάπη.

Παίζουμε παιχνίδια, κάνουμε κατασκευές και αστεία πράγματα. Δηλαδή, κάνουμε τις

γατούλες όταν πάμε βόλτα και γελάμε» Μαρία

«Η μαμά με φροντίζει κάθε μέρα. Μια μέρα μου πήρε ένα δώρο που ήταν

δεινόσαυρος και μου άρεσε πολύ. Μετά μου έδωσε άλλα τρία δώρα και έδωσε και

στον μπαμπά. Πάντα με αγαπάει η μαμά και εγώ την αγαπώ όπως με αγαπάει και

εκείνη» Στέφανος

«Η μαμά κάθεται στην πολυθρόνα με τις κάλτσες και τα ρουχαλάκια της και με

κρατάει και μου κάνει αγκαλίτσες και φιλάκια. Νιώθω πολύ ωραία όταν είμαι στην

αγκαλιά της. Η μαμά με αγαπάει πάρα πολύ και μ’ αφήνει να κάνω τα περισσότερα

πράγματα που θέλω. Ακόμα και όταν μαλώνουμε μου λέει ότι δεν αλλάζει η αγάπη

μας» Γεωργία

Γεωργία

«Η μαμά με πάει βόλτα όπου θέλω και μέχρι να φτάσουμε παίζουμε το παιχνίδι με τα

σήματα. Τα βλέπουμε στον δρόμο και λέμε ποια ξέρουμε. Με κάνει αγκαλιές, μου

δίνει φιλιά και μου λέει σ’ αγαπώ πάρα πολλές φορές. Νιώθω αγάπη όταν είμαι με τη

μαμά και χαμογελάω» Κωνσταντίνα

Οι νηπιαγωγοί Αναστασία Δημοτάκη και Ιωσηφίνα Σειραδάκη

(Χανιώτικα νέα, Σάββατο 9 ΜΑΪΟΥ 2026) 

Ευθύβολα και μη...

 ΛΑΟΣ ΚΑΙ... ΚΟΛΩΝΑΚΙΑ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Η ταλαιπωρία που υπέστησαν όσοι θέλησαν να χρησιµοποιήσουν τον ΒΟΑΚ την περασµένη ∆ευτέρα, είναι άνευ προηγουµένου! Τις πταίει αν όχι -για µία ακόµη φορά- η παροιµιώδης ασυνεννοησία όλων εκείνων που µας… διαφεντεύουν. Εµπρός αδέλφια να φτιάξουµε άλλη µία Επιτροπή να ασχοληθεί και να ερευνήσει το θέµα! Αφού έχουµε το know how… των Επιτροπών!
Πάντως αν δεν ήταν για κλάµατα η περίπτωση -και αυτή η περίπτωση- θα το ‘γραφα το... ελαφρύ ευθυµογράφηµα!
Όµως, στην εποχή των drones, των gps, των κινητών τηλεφώνων, του internet, πώς το καταφέρνουµε ρε παιδί µου να µην µπορούµε να συνεννοηθούµε; Μήπως καίµε µαζούτ; Πιστεύω τελικά, πως δεν έχει να κάνει µόνο µε την ανοργανωσιά µας! Σε ένα τόπο όπου κουµάντο κάνουν οι δυνατοί, αυτοί που δεν υπολογίζουν παρά τον εαυτό τους και τα µεγάλα αφεντικά, είναι φυσικό να µην τους ενδιαφέρει το πόπολο! Έχω δε την αίσθηση ότι σε πολλές περιπτώσεις χαίρονται και επαίρονται να το εµπαίζουν αφού δεν πρόκειται να ελεγχθούν ή να κληθούν να πληρώσουν τις αβλεψίες, τις αστοχίες, την ασυνεννοησία τους! Ειδικά τα τελευταία χρόνια µοιάζει επικρατούσα η νέα πολιτική αντίληψη, που προσιδιάζει στην τραµπική νοοτροπία που δυστυχώς έχει πέραση!
Εποµένως, όσο και να αγανακτείτε, το ίδιο που σας κάνει! Ας αρκεστούµε στα ηµίµετρα και στις λύσεις του... ποδαριού! Κι όσο για όσους ταλαιπωρήθηκαν τη ∆ευτέρα στον Β.Ο.Α.Κ., ήσαστε απλά... άτυχοι που βρεθήκατε σε λάθος ώρα στον λάθος τόπο!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 6.5, 2026) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ ΤΟΥΣ;

 Στέρεψε το λάλον ύδωρ;
Ένα κι ένα κάνουν πάντα δύο;
Οι μέρες δεν ξαναβγαίνουν περίπατο;
Δεν ανοίγουν με τίποτα οι κλειστές πόρτες;
Όλα τα κλαδιά είναι ψηλά για τα καλάθια μας;
Το φεγγάρι σταμάτησε να πίνει νερό απ’ τα πηγάδια;
Δίχως ερωτηματικά τα τσουλούφια των παιδιών;
Δίχως ποίηση τα ποιήματα των ποιητών;

Στις προσταγές τους;

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ("ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ")

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ(Πρωτομαγιά, Παρασκευή, 1 Μαίου 2026)

 ΣΤ1 ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ 

Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο και καλό µήνα!
Έξι ποιήµατα για την Πρωτοµαγιά, σήµερα! Για την Πρωτοµαγιά των λουλουδιών, µα και την εργατική Πρωτοµαγιά. Το καθένα µε τη ζωγραφιά του, έργα των Εκτακιών του ∆ηµ. Σχ. Ναυστάθµου Κρήτης. Ένα µεγάλο, εκ µέρους µου, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και σ’ αυτά και βέβαια στη δασκάλα τους, τη γνωστή στους αναγνώστες της στήλης, φίλη µου Άννα Νικολακάκη που α(υ)ποδέχτηκε µε ενθουσιασµό την πρότασή µου. «Για κάθε ποίηµα δόθηκε από εµένα µόνο µια γενική κατεύθυνση - πρόταση στα παιδιά που αφορά σ’ έναν καλλιτέχνη ή σ’ ένα ρεύµα», µου γράφει, µεταξύ των άλλων, στο συνοδευτικό της σηµείωµα. Για τα ποιήµατα δεν έχω να πω τίποτε, γιατί µιλούν µόνα τους και βέβαια γιατί µιλά η έµπνευση των παιδιών στις αντίστοιχες ζωγραφιές τους.
Υποδεχθείτε, όπως του ταιριάζει τον Μάη, καλοί µου φίλοι!

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος - λογοτέχνης

Του Μαγιού ροδοφαίνεται η μέρα ,

που ωραιότερη φύση ξυπνάει

και την κάνουν λαμπρά και γελάει

πρασινάδες , αχτίνες , νερά.

Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι ,

παιδιά κι άντρες , γυναίκες και γέροι.

Ασπροντύματα , γέλια , και κρότοι ,

όλοι δρόμοι γιομάτοι χαρά.

Ναι χαρείτε του χρόνου την νιότη ,

άντρες , γέροι , γυναίκες παιδιά.

Διονύσιος Σολωμός, “Πρωτομαγιά”

Λουλούδια ας διαλέξουμε και ρόδα και κρίνα

κι ελάτε να πλέξουμε στεφάνια από εκείνα.
Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη!

Τ’ αηδόνια συμφώνησαν της γης αγγελούδια

και βρήκαν και τόνισαν καινούργια τραγούδια.

Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη!

Η θάλασσα γίνεται Καθρέφτης και πάλι

Το κύμα της χύνεται Κι ο φλοίσβος του ψάλλει.

Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη

Χορεύει το πρόβατο τ’ αρνάκι βελάζει

κι απ’ τον αγκαθόβτο δροσούλα σταλάζει.
Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη!

Ιωάννης Πολέμης, “Πρωτομαγιά”

Ένα πράσινο βιβλίο

γράφει ο Μάης για παιδιά.

Οι τελείες είναι κεράσια

και οι λέξεις του κλαδιά.

Και το αγέρι το μοιράζει 

σε περβόλια και αυλές.

Σκιές οι εικόνες τρεμουλιάζουν

Στις σελίδες τις χρυσές.

Ένα πράσινο βιβλίο

– άνθη, φύλλα κι ευωδιά –  

Γράφει ο Μάης,

και ξαναγράφει για παιδιά.  

Ρένα Καρθαίου, “Μάιος”

Στα ωραία νησιά, στα τραγικά νησιά, στα εννιά

ερμονήσια

μελαχρινά τα ροσμαρίνια, ολόξανθα τα σπάρτα,

περίσσια, κι ανασταίνουνε σπάρτα και ροσμαρίνια.

Κι ο Μάης ο λάγνος βασιλιάς με το Φεγγάρι πλέκει

παθητικές κι αχόρταγες αγάπες μεθυσμένες

από τ’ ασώπαστα πουλιά κι από τα περιγιάλια

τα θρακικά, τα μουσικά και ακοίμητα, που ο γήλιος

ο ανατολίτικος αδρύς τα ζει και τα πυρώνει.

Παθητικές και αχόρταγες αγάπες μεθυσμένες,

από τα παναρμονικά κομμάτια που του παίζουν

του γαυριασμένου βασιλιά του Μάη για ν’ απολάψη

το πάθος του με τ’ όμορφο παιδόπουλο Φεγγάρι,

τα μαστιχόδεντρα, οι μυρτιές, οι κουμαριές, τα βάτα,

και τα πρινάρια κ’ οι αγριλιές και τα κρουστά τα πεύκα,

που χάιδεμα είν’ η σκέπη τους και μπάλσαμο η πνοή τους,

κι ό,τι χλωρό σιγολαλά, φουντώνει, ισκιώνει, σειέται.

Κι ανάμεσα στα πράσινα τα γλυκοφιλημένα

της αύρας που του λιοπυριού μερεύει την αψάδα,

να η Πρώτη! να ο ξερόβραχος, και σάμπως ποτισμένος

από το αίμα μιας πληγής που στάει, δεν κλει, από χρόνια.

Κωστής Παλαμάς Από τη “Φλογέρα του βασιλιά”

Πήραμε τα σπίτια σειρά και δεν είχαν

ένα ρόδο στα τζάμια τους. Περπατώντας ακούσαμε

τις φωνές των παιδιών, μουσκεμένες, παράφωνες,

γιομάτες ραγίσματα. Οι μηχανές απειλούσαν

στα εργοστάσια τους φίλους μας – κ’ ύστερα,

τόσα χέρια στον κόσμο, χωρίς λίγο χώμα,

να φυτέψουν το σπόρο τους, να πλάσουνε κάτι,

να δέσουν το εγώ τους με τούτο τον κόσμο,

με τούτο το φως. Κι’ απάνω τους, έτοιμο

το κοβάλτιο. Το μαύρο του στόμιο

χάσκει σαν άβυσσο – έχει

της γης όλη απέναντι.

  (Υπάρχουν σοφοί

που σκάφτουν στον ήλιο με ακάθαρτα χέρια.

Μην εμπιστεύεσαι. Μόνο η αγάπη

  είναι σοφή).

Νικηφόρος Βρεττάκος, ”Πρωτομαγιά σε ατομική εποχή”

Εδώ πέσαμε . Παιδιά του λαού . Γνωρίζετε γιατί .
Γυμνοί , κατάσαρκα φορώντας τις σημαίες ,
-η Ελλάδα τις έραψε με ουρανό και άσπρο κάμποτο -.
Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα .
Είδατε τα πουλιά , που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες
αγγίζοντας με τα φτερά τους ,τον ανατέλλοντα πυρφόρον .
Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς ν’ανοίγουνε στο μέλλον .
Εμείς , μερτικό δε ζητήσαμε ….Τίποτα …Μόνον
θυμηθείτε το : αν η ελευθερία
δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας ,
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα . Γεια σας .

Γιάννης Ρίτσος, “Σκοπευτήριο Καισαριανής”

Εγώ θα μείνω με τους εργάτες να τραγουδήσω
(…) για των ψαράδων τον ωκεανό,
για το ψωμί των παιδικών μας αηδονιών,
και για την αγροτιά και για τ’ αλεύρι μας,
τη θάλασσα, το ρόδο και το στάχυ,
τους σπουδαστές, τους ναύτες, τους φαντάρους,
για όλους τους λαούς σ’ όλους τους τόπους,
για τη λυτρωτική τη θέληση
των πορφυρών λαβάρων της αυγής.
Πάλεψε πλάι μου,
κι εγώ θα σου χαρίσω τα όπλα όλα της ποίησής μου

Πάμπλο Νερούδα , “Εγώ θα μείνω με τους εργάτες να τραγουδήσω”

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 1 Μαϊου 2026) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-st1-dim-sch-naystathmoy-kritis-i-protomagia-ton-loyloydion-kai-ton-ergaton/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ (Τετάρτη,29.4. 26)

Κωστής Λιατάκης: ένας σπουδαίος καλλιτέχνης του τόπου µας

Κατηφορίζοντας για τη Σπλάντζια, Σάββατο βράδυ, µε προορισµό τον Ναό του Αγίου Ρόκκου, όπου είχε στηθεί η Έκθεση µε τίτλο “Ό,τι διαµορφώνουµε, µας διαµορφώνει”, οµολογώ ότι δεν περίµενα, να έρθω αντιµέτωπος µε την Θεά Ουσία µιας… ζήσης ταγµένης στην υπηρεσία της πραγµάτωσης του Ονείρου, του Φαντασιακού, του Γήινου, του Μεταφυσικού αλλά κυρίως του βαθιά ανθρωπιστικού και ανθρώπινου, µέσα από τη συνδιαλλαγή µε τα υλικά που δουλεύει ένας σπουδαίος αλλά άγνωστος Χανιώτης καλλιτέχνης - εικαστικός, ο Κωστής Λιατάκης. Ό,τι συνέβη, µέσα σε εκείνο τον υπέροχο µικρό χώρο ήταν µία εµπειρία πολύ ξεχωριστή! Βρέθηκα ενώπιος ενωπίω µε επιλεγµένα εκθέµατα, µικρά και µεγάλα, που όµορφα τοποθετηµένα µέσα στον χώρο από τον επιµελητή της Έκθεσης Γιάννη Γρηγορίου Μαρκαντωνάκη, συνοµιλούσαν µε τον χώρο αλλά και µε τον επισκέπτη! Επρόκειτο για µία παράφορα έντονη “συνοµιλία”, που ενδεχόµενα υποβαλλόσουν και εξαιτίας της ίδιας της ονοµασίας τους, όπως η “κραυγή” φτιαγµένη σε πλατανόριζα ή το “δάκρυ” από πέτρα και ελιά, ή η ‘‘Βαβέλ’’ από πλάτανο… Ήταν σαν ένα νότιο παλαιοχωρίτικο αγέρι που σε αγκαλιάζει εξ ολοκλήρου, όχι για να σε εγκλωβίσει αλλά να σε απελευθερώσει, να σε κάνει να αφουγκραστείς, να προβληµατιστείς, κυρίως όµως να αναλογιστείς τα σπουδαία, πρωτόγονα - πανανθρώπινα ερωτήµατα που απασχόλησαν και απασχολούν µεγάλους διανοητές! Η... περιήγηση στον µικρό αυτόν χώρο, ω του θαύµατος, µε κράτησε επί πολλή ώρα!

Τελικά αυτή δεν είναι η ουσία και η αξία ενός έργου! Να µπορεί να σε συναπάρει, και να µην θέλεις να το αποχωριστείς! Η Έκθεση, που κράτησε από τις 18 έως τις 25 Απριλίου, οπωσδήποτε πρέπει να ξαναπαρουσιαστεί! Εξάλλου, το υλικό που έχει ο Κωστής Λιατάκης στο ησυχαστήριο - ορµητηριό του στην Παλαιόχωρα, είναι τεράστιο όπως πληροφορήθηκα.

Τελικά ναι, ό,τι διαµορφώνουµε, µας διαµορφώνει, και ο αυτοδίδακτος γλύπτης εικαστικός Κ.Λ., µε τα έργα του το αποδεικνύει!

Στο µυαλό µου ωστόσο αιωρείται ακόµη µία από εκείνες τις στιγµιαίες σκέψεις που γεννήθηκαν το βροχερό εκείνο Σαββατιάτικο βράδυ εντός του Αγίου Ρόκκου· πως ο Κωστής Λιατάκης είναι ο ίδιος αποτέλεσµα των σπουδαίων έργων του!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 29. 4. 2026) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΥ

Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, 

τώρα π’ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζ’ η γη χορτάρι.

Άλλοι λένε ότι το τραγούδησε,

πριν αρχίσουν να τον σουβλίζουν 

ζωντανό οι Τούρκοι

στην Πλατεία της Λαμίας

κι άλλοι ότι το ψιθύρισε, 

λίγο πριν ξεψυχήσει.

Τους ακούει από το Πάνθεο των Ηρώων

που τον τοποθέτησαν, 

και οι μεν και οι δε, 

ο Αθανάσιος Διάκος. 

Το ξέρει ότι δεν είναι δικά του λόγια,  

ωστόσο, του αρέσει 

που τα έβαλαν στο στόμα του-

ήθελε να τα είχε πει. 

Κι όπως τα κλαδιά που άνθιζαν τότε-

τα κλαδιά ενός ασπάλαθου ήταν-     

χαμογελά. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

"Τα χελιδόνια του μοναχού",  Β' Έκδοση , 2020

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Δουρμούσογλου, Ευρωπαϊκή Συμμαχία για τη Θάλασσα) 25.4. 26

 ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΧΩΡΑΦΑΚΙΩΝ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟΥ

ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΝΑ ΛΑΜΨΕΙ ΞΑΝΑ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Για µια ευρωπαϊκή συµµαχία για τη σωτηρία της θάλασσας µάς µιλούν στον σηµερινό Παιδότοπο οι δασκάλες του Νηπιαγωγείου Χωραφακίων Ακρωτηρίου Καλλιόπη ∆ουρµούσολου και Λαµπρινή Παναγιωτοπούλου. Για το πρόγραµµα e- Twining «Μικροί φύλακες της θάλασσας», ο τίτλος του, στο οποίο συµµετέχουν άλλες πέντε χώρες της Ευρώπης, ο λόγος. ∆εν είναι η πρώτη φορά που η στήλη φιλοξενεί εργασία για θέµατα περιβάλλοντος του εν λόγω Νηπιαγωγείου και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία... Συγχαρητήρια για όλα όσα χάριν των νηπιακιών σας, µαζί τους, και µε τη βοήθεια των γονέων, κάνετε, καλές µου συναδέλφισσες!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,  δάσκαλος - λογοτέχνης

Σε μια Ευρωπαϊκή Συμμαχία για τη Θάλασσα

Μαθητές και εκπαιδευτικοί συνεργάζονται με σχολεία από έξι χώρες, μαθαίνοντας μέσα από δημιουργικές δράσεις να γνωρίζουν και να προστατεύουν τη θάλασσα, αλλά και τον εαυτό τους όταν βρίσκονται στη θάλασσα.

Σε μια εποχή όπου η προστασία του περιβάλλοντος αφορά όλους μας, το νηπιαγωγείο μας αποφάσισε φέτος να ανοίξει τους ορίζοντές του και να ταξιδέψει… στη θάλασσα. Έτσι γεννήθηκε το ευρωπαϊκό πρόγραμμα eTwinning «Little Guardians of the Sea» (Μικροί Φύλακες της Θάλασσας), ένα όμορφο ταξίδι γνώσης, συνεργασίας και δημιουργίας.

Με οδηγό τη μασκότ του προγράμματος, το μικρό ψαράκι Splashy, οι μαθητές μας συνεργάστηκαν με παιδιά από τα Χανιά (από το 1ο, το 4ο και το 5ο Νηπιαγωγείο Κουνουπιδιανών), από την υπόλοιπη Ελλάδα και από άλλες χώρες της Ευρώπης, αποδεικνύοντας ότι η θάλασσα δεν μας χωρίζει, αλλά μας ενώνει. Μέσα από δραστηριότητες, παιχνίδι, πειράματα και δημιουργικές εργασίες, γνώρισαν τον θαλάσσιο κόσμο και έμαθαν πόσο σημαντικό είναι να τον προστατεύουμε.

Στο πρόγραμμα συμμετείχαν συνολικά 32 εκπαιδευτικοί και εκατοντάδες μαθητές ηλικίας 4 έως 8 ετών από έξι χώρες: Ελλάδα, Τουρκία, Ιταλία, Πορτογαλία, Λιθουανία και Βουλγαρία. Μια πραγματική ευρωπαϊκή συνεργασία που έδωσε στα παιδιά την ευκαιρία να νιώσουν μέλη μιας μεγάλης κοινότητας, εκμηδενίζοντας τις αποστάσεις, μέσα από το κοινό τους ενδιαφέρον για τη θάλασσα και τους ωκεανούς.

Στόχος του έργου ήταν τα παιδιά να γνωρίσουν τη θάλασσα και τους οργανισμούς της, να κατανοήσουν τα προβλήματα που προκαλεί η ρύπανση και η ανθρώπινη δραστηριότητα και να μάθουν πώς μπορούν να συμβάλουν στην προστασία της. Παράλληλα, έμαθαν να φροντίζουν τον εαυτό τους και να είναι ασφαλή κοντά στο νερό, ενώ μέσα από δραστηριότητες STEAM ανέπτυξαν σημαντικές δεξιότητες, όπως η συνεργασία, η δημιουργικότητα, η κριτική σκέψη και η επίλυση προβλημάτων. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε και στη συνεργασία με τις οικογένειες, οι οποίες συμμετείχαν ενεργά σε δράσεις του προγράμματος, μέσα από μηνιαίες αποστολές.

Το ταξίδι των παιδιών ξεκίνησε τον Οκτώβριο και συνεχίζεται έως τον Μάιο, ακολουθώντας μια πορεία γεμάτη εμπειρίες: από τη γνωριμία με τους εταίρους και τη θάλασσα που μας ενώνει, μέχρι την εξερεύνηση της θαλάσσιας ζωής, την κατανόηση των προβλημάτων και τη δράση για την προστασία της. Στο τέλος, τα παιδιά δημιουργούν ακόμη και το δικό τους τραγούδι για τη θάλασσα, στέλνοντας το δικό τους μήνυμα σε κάθε γωνιά της Ευρώπης!

Κάθε μήνα, οι μαθητές συμμετέχουν σε δραστηριότητες βιωματικής μάθησης, σε προκλήσεις STEAM και σε ψηφιακές δημιουργίες, ενώ επικοινωνούν διαδικτυακά με τα συνεργαζόμενα σχολεία. Χρησιμοποιώντας σύγχρονα ψηφιακά εργαλεία, οι μαθητές ανταλλάσσουν ιδέες και ευχές, αποκτώντας πολύτιμες βάσεις για τον ψηφιακό εγγραμματισμό τους. Σημαντικό ρόλο σε όλη αυτή την προσπάθεια έχουν και οι γονείς, που στηρίζουν τα παιδιά και μεταφέρουν το μήνυμα της προστασίας του περιβάλλοντος και στο σπίτι.

Το πρόγραμμα είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον 14ο Στόχο Βιώσιμης Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών, που αφορά τη ζωή στο νερό. Στο πλαίσιο αυτό, το σχολείο μας συμμετέχει σε σημαντικές εθνικές και διεθνείς δράσεις, όπως η Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κώδικα (EU Code Week), το πρόγραμμα HELMEPA Junior, η Παγκόσμια Ημέρα Θαλάσσιων Λιβαδιών, καθώς και το Bravo Schools, ενώ βρίσκεται ήδη σε διαδικασία ένταξης στο δίκτυο των Ευρωπαϊκών Μπλε σχολείων (EU Blue Schools).

Ιδιαίτερα ξεχωριστές ήταν ορισμένες δράσεις, όπως η δημιουργία εικαστικού έργου με θέμα «Αν ήμουν ο Ποσειδώνας για μία μέρα», όπου τα παιδιά φαντάστηκαν τον θεό της θάλασσας να καθαρίζει τον βυθό, αλλά και η ηχογράφηση του δικού τους συνθήματος για την προστασία της Ποσειδωνίας: «Στον βυθό η Ποσειδωνία έχει πράσινα λιβάδια. Δίνει οξυγόνο και ζωή σε ψαράκια και κοχύλια!»

Μέσα από αυτή τη συλλογική προσπάθεια, τα παιδιά απέκτησαν γνώσεις, στάσεις και δεξιότητες, εξοικειώθηκαν με τη συνεργασία και τη χρήση της τεχνολογίας και ένιωσαν περήφανα για όσα κατάφεραν. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι έγιναν «Μικροί Φύλακες της Θάλασσας», έτοιμοι να μεταφέρουν το μήνυμα της προστασίας του περιβάλλοντος τόσο στην καθημερινότητά τους όσο και στην ευρύτερη κοινωνία.

Και όπως λένε και οι ίδιοι οι μικροί μας μαθητές:
«Ας κάνουμε τη θάλασσα να λάμψει ξανά!»

Όλες οι δράσεις βρίσκονται αναλυτικά στην ιστοσελίδα του Νηπιαγωγείου μας (eTwinning « ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΧΩΡΑΦΑΚΙΩΝ) 

Οι εκπαιδευτικοί του Νηπιαγωγείου Χωραφακίων

Καλλιόπη Δουρμούσογλου , Λαμπρινή Παναγιωτοπούλου

Μερικοί από τους στόχους του έργου

 Να βοηθήσουμε τα παιδιά να αναγνωρίσουν τη θάλασσα ως στοιχείο που ενώνει τους ανθρώπους
  Να εξοικειωθούν με το θαλάσσιο περιβάλλον και τους ζωντανούς οργανισμούς του
  Να κατανοήσουν τα προβλήματα που προκαλεί η ρύπανση
  Να υιοθετήσουν στάσεις φροντίδας και προστασίας προς τη θάλασσα
  Να ενισχυθεί η συνεργασία σχολείου–οικογένειας

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 25. 4. 26) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-nipiagogeio-chorafakion-akrotirioy-as-kanoyme-ti-thalassa-na-lampsei-xana/?utm_source=Feedelio&utm_medium=social&utm_campaign=facebook

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 "ΣΚΑΣΜΟΣ! ΣΚΑΣΜΟΣ ΛΟΙΠΟΝ! ΜΙΛΑΕΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ! "

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

«Σκασµός, σκασµός λοιπόν µιλάει ο υπουργός!/ Τα γάντια χειροκροτούν,/ οι φαντάροι παρουσιάζουν όπλα,/ οι τράπεζες χωνεύουν τη λεία τους,/ δυο αστυνόµοι τρέχουν./ Ποιος είναι;/ Τίποτα, τίποτα./ Ποιος είναι;/ Ένας άνεργος λιποθύµησε. Τίποτα./ Μπορεί και να πέθανε. Τίποτα./ Σκασµός! Σκασµός λοιπόν µιλάει ο υπουργός!».
Ένα µικρό απόσπασµα το παραπάνω από το ποίηµα του Τάσου Λειβαδίτη, που έφυγε τον Απρίλιο του 1988! Μπορεί βέβαια να έχουν αλλάξει πολλά από τότε, το µακρινό 1953 όταν και γράφτηκε το συγκεκριµένο ποίηµα! Πολλά όµως έχουν µείνει τα ίδια! Ανάµεσα σε αυτά µιλάω και µία φοβιστική υποταγή στην οποιαδήποτε εξουσία που φέρει π.χ. ένας υπουργός... µε ή άνευ χαρτοφυλακίου και... προσόντων που ορκίζεται να υπηρετεί την πατρίδα και το Έθνος ηµών, αµήν!
Παθογένειες που δεν µπορούµε να αποβάλλουµε λοιπόν! ∆ιότι όταν µιλεί, πολλώ δε µάλλον όταν πράττει ο ‘‘υπουργός’’ -ακόµη κι αν δεν κατέει ίντα αλωνεύει*- σπάνια σταµατιέται!
Εκτός και αν τον πιάσουν µε τις... γίδες στην πλάτη (µία ή δυο δεν είναι αρκετές για να κινηθούν οι διαδικασίες) οπότε… τότε -και αν- θα παραδώσει καρέκλα. Πόσο θλιβερή και αξιολύπητη είναι τούτη η ελληνική µοναχική - µοναδική πραγµατικότητά µας; Πόσο αηδιαστική να υπάρχουν χειροκροτητές φευ ακόµη και «άνεργοι που λιποθυµούν» για όλους αυτούς τους… γιδοφόρους!
Έτσι συνηθίσαµε, να παρακολουθούµε το ίδιο έργο ξανά και ξανά, επί χρόνια! Νισάφι; Α µπα!
Πλέον, το τραβάει ο οργανισµός µας να µας διαφεντεύουν τοιούτοι τύποι µετά των λογής-λογής… Γκρουεζαίων, κι όσο για το φιλότιµο; Aγνωστη έννοια!

(Χανιώτικα νέα, 22.4.2026)