Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

"ΟΥΚ ΑΙΣΧΥΝΕΜΕΝ ΓΕΝΟΣ ΠΡΟΓΟΝΩΝ"
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΚΟΥΡΟΜΙΧΕΛΑΚΗ




Κοσμοσυρροή στο Νίππος Αποκορώνου χθες το βράδυ στην συγκινησιακά φορτισμένη εκδήλωση μνήμης για τον ανθυπολοχαγό Π\Ζ Ιωάννη Κουρομιχελάκη, που έπεσε υπέρ πατρίδος στις 25 Αυγούστου 1921 στο Καλέ Γκρότο της Μικράς Ασίας. Εδώ ο τρισεγγονός του Ήρωα , τεταρτοτοετής εύελπις , σύνομός του Ιωάννης Στ. Κοτσιφάκης καταθέτει στεφάνι στη μόλις αποκαλυφθείσα προτομή...  Μια φωτογραφία είναι όντως χίλιες λέξεις!
Αναλυτικά για την εκδήλωση (με πλούσιο φωτογραφικό υλικό) που είχε την τιμή και την ευθύνη να συντονίζει ο γράφων, μεθαύριο Tετάρτη, 21 Αυγούστου... 

ΧΡΥΣΑ

ΤΑΞΙΔΕΥΩ, ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη
«Οι τουρίστες δεν γνωρίζουν πού βρίσκονται και οι ταξιδευτές δεν γνωρίζουν πού πηγαίνουν». Στον σχεδόν οξύμωρο αφορισμό του ο ταξιδιωτικός συγγραφέας  Paul Theroux συνοψίζει τη βασική διαφορά  μεταξύ ταξιδιώτη και τουρίστα. Γιατί το ταξίδι είναι μια εγγενής ανθρώπινη τάση, ανάλογη  με την αέναη κίνηση που διέπει την συμπαντική ύλη. Από την προσωπική θεώρηση του καθενός ωστόσο εξαρτάται αν θα αποτελέσει μέσο περιήγησης και εξερεύνησης του κόσμου, απόδραση από τα κλαδευτήρια της πεζής καθημερινότητας, όχημα του ονείρου ή παρηγοριά για τους νοσταλγούς του απρόσιτου.
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής κατασκεύασε τον τουρίστα. Τον μαντρωμένος άνθρωπο στο all inclusive ξενοδοχείο, το μέρος της μετακινούμενης μάζας  που ακολουθεί πιστά το ωρολόγιο πρόγραμμα σαν να βρίσκεται ακόμα στο σχολείο. Θα πάρει συγκεκριμένη  ώρα το πρωινό του και θα επισκεφθεί μαζί με το υπόλοιπο γκρουπ τους αρχαιολογικούς χώρους, διαρρηγνύοντας - έστω και ακούσια - τη μυστηριακή σιωπή τους. Θα απλώσει το άχρωμο βλέμμα κάτω από τον καυτό ήλιο και την ψάθινη ομπρέλα, θα καταβροχθίσει το πρωί την ιστορία του Παρθενώνα με την ίδια βουλιμία που θα φάει το βράδυ τον μουσακά και το τζατζίκι. Θα στριμωχτεί το σούρουπο στα σοκάκια της Σαντορίνης για να φωτογραφίσει το ηλιοβασίλεμα και θα στηθεί από νωρίς στην ουρά για να θαυμάσει τα αριστουργήματα στο Μουσείο του Λούβρου.
Αντίθετα ο ταξιδιώτης  το πρώτο πράγμα που κάνει, προτού καλά καλά βγάλει το one way εισιτήριό του, είναι να αποβιβασθεί από τον εαυτό του. Χωρίς gps, χωρίς σημαδεμένους χάρτες, θα χώσει στις ελάχιστες αποσκευές του αυτή την απερίγραπτη αύρα, αυτό το άρρητο που αναδύεται από την πρόκληση του άγνωστου. Των άγνωστων τόπων, των άγνωστων ανθρώπων. Προτιμά  να ξενυχτά μεθοκοπώντας με τους ντόπιους  παρά να πίνει τις «μπόμπες» των μπαρ. Nα χάσει το δρόμο παρά να βρει το εστιατόριο με το διεθνές μενού. Να προσθέσει στο άλμπουμ της μνήμης του το άθροισμα των εμπειριών παρά τις θρυμματισμένες εικόνες των αξιοθέατων. 
Η τεχνολογία μπορεί να εξελίσσεται αλλά το προφίλ του τουρίστα κατ’ ουσίαν δεν έχει αλλάξει. Απλώς, τη θέση της κρεμασμένης στον λαιμό φωτογραφικής μηχανής έχει πάρει το ανά χείρας smartphone και η αγωνιώδης αναζήτηση διαμονής ανάμεσα στα rooms to let έχει αντικατασταθεί από τη σιγουριά που προσφέρει η πλατφόρμα airbnb. Δεν δείχνει πλέον τις φωτογραφίες, αυτά τα φωτεινά ξέφτια των αναμνήσεων, σε μια στενή παρέα φίλων αλλά τις ανεβάζει στα social media και εισπράττει likes αντί για επιφωνήματα.
Τέλος, στην ευάριθμη κατηγορία των «αταξίδευτων» ταξιδευτών ανήκουν όσοι περιφέρουν το σώμα τους από το ένα δωμάτιο στο άλλο, αφήνοντας το πνεύμα τους να κυκλοφορεί ελεύθερο, χωρίς διαβατήριο, στους ουρανούς της φαντασίας. Από την μηδενιστική υπαρξιακή εκδοχή του Καβάφη («Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δε θα ‘βρεις άλλες θάλασσες») μέχρι τη δημιουργική αναπλήρωση του Πεσσόα. «Για να ταξιδέψω φτάνει να υπάρχω: πηγαίνω από μέρα σε μέρα, σαν από σταθμό σε σταθμό στο σιδηρόδρομο του κορμιού μου ή του πεπρωμένου μου, σκυμμένος πάνω από πρόσωπα και χειρονομίες. Όποιος διέσχισε όλες τις θάλασσες, δεν διέσχισε τελικά παρά την μονοτονία του εαυτού του. Έχω δει περισσότερα βουνά απ' όσα υπάρχουν στη γη. Έχω  περάσει από πολιτείες περισσότερο υπαρκτές και τα μεγάλα ποτάμια του πουθενά κυλούσαν κάτω από το ρεμβαστικό μου βλέμμα. Αν ταξίδευα, δε θα αντίκριζα παρά τη θαμπή απομίμηση αυτών που είδα χωρίς να ταξιδέψω. Τα αληθινά τοπία είναι αυτά που μόνοι μας φτιάχνουμε».

http://www.pancreta.gr/voices.php?p=14143

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

ΠΟΙΗΣΗ


ΜΝΗΜΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ



Το καλοκαίρι αυτό
έμεινα μόνος
με τη ματωμένη ρίζα της άνοιξης.
Τα ερωτηματικά
αγρυπνούν τις ασέληνες νύχτες.
Κάνω τον σταυρό μου ανατολικά
και προσμένω.
Πώς κερδίζουν
ένα χαμένο παράδεισο;

Τα χέρια μου γεμάτα αίματα.
Ουρλιάζουν:
«Ο άνθρωπος αυτός
έκαμε φονικό».
Με πέρασαν για φονιά,
επειδή έχω σκοπό
να γεμίσω τη γη με λουλούδια.

Κρύβω το μυστικό μου
στις ρώγες των σταφυλιών.
Όσοι φάτε σταφύλια
αυτό το καλοκαίρι,
θα σας περιμένω
την ερχόμενη άνοιξη!
  
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
("ΚΑΖΟΒΑΡ", Γ' Έκδοση, "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 2019)





Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ


ΑΡΓΥΡΩ ΜΟΥΝΤΑΚΗ
" ΠΕΣ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΤΗ ΜΑΜΑ"

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Αεράτη, Ακούραστη, Ανεξάντλητη! Τα τρία “Αλφα” που χαρακτηρίζουν την νέα και ωραία ως Ελληνίδα Χανιώτισσα συγγραφέα Αργυρώ Μουντάκη. Την παρακολουθώ βιβλίο το βιβλίο  που “βγάζει” για τα παιδιά… όπως και στις παρουσιάσεις των και την καμαρώνω. Εχει τον δικό της τρόπο γραφής μα και τον δικό της “αέρα” να παρουσιάζει τα που γράφει η Αργυρώ, που παρά το νεαρό της ηλικίας της είναι ήδη πανελλήνια καταξιωμένη. Με αφορμή το “Πες το μόνο στη μαμά” το τελευταίο (προσώρας) βιβλίο της τα παραπάνω.
Γι’ αυτό το βιβλίο που κυκλοφόρησε εφέτος απ’ τις εκδόσεις “Διάπλαση” (υπέροχη η εικονογράφηση της Λέλας Στρούτση), ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο. Ενα παιδί που, όταν κάνει μονόζυγο, ακούγονται κουδουνάκια είναι ο κεντρικός ήρωας. Ενα παιδί του 2019, κλεισμένο στον δικό του κόσμο, και που είναι φανερό ότι χρειάζεται βοήθεια.
“Η Ελεάννα ένιωθε πολύ τυχερή: η γιαγιά και ο παππούς ζούσαν κοντά στο σπίτι τους κι έτσι πολλές φορές περνούσαν απ’ το σπίτι, την έπαιρναν και πήγαιναν στο πάρκο της γειτονιάς… Αρχή της ιστορίας και καλή ανάγνωση! Έχοντας υπόψη κάποιες απ’ τις κριτικές που έχουν γίνει, διανθισμένες με φωτογραφίες από παρουσιάσεις.
Καλή συνέχεια σε όλα όσα κάνεις, έτσι όπως τα κάνεις, Αργυρώ!
Σας χαιρετώ με αγάπη
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος




Γνώμες





Κι αν ο καιρός δεν είναι καλός; Ιδανική παρέα για τις ώρες που θα περάσετε στον καναπέ αποτελεί ο Κωνσταντίνος, ο οποίος δεν έχει όνομα, ούτε καν φίλους, επειδή όταν κάνει μονόζυγο ακούγονται κουδουνάκια από τις τσέπες του. Είναι για όλους ο Κουδουνάκιας. Η Ελεάννα είναι η μόνη που αποφασίζει να θαυμάσει τη γοργόνα που έφτιαξε στην άμμο, να τον πλησιάσει και να μάθει το μυστικό του. Αρκεί όμως η παιδική της φιλία και το γεγονός ότι τον πείθει να φτάσει ως το γήπεδο και να δοκιμάσει τις δυνάμεις του ως ποδοσφαιριστής για να λυθούν τα «μάγια» που τον ταλανίζουν; Ή μήπως η λύση βρίσκεται στην αγκαλιά της μαμάς του; Την απάντηση δίνει με πολλή τρυφερότητα και ωραίο λόγο η Αργυρώ Μουντάκη, η οποία προσθέτει μία ακόμη ενδιαφέρουσα ψηφίδα στη σύγχρονη παιδική λογοτεχνία με το βιβλίο της «Πες το μόνο στη μαμά» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διάπλαση, ντυμένο με εικόνες της Λέλας Στρούτση.
Μαίρη Αδαμοπούλου, (ΤΑ ΝΕΑ )
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





Το εν λόγω βιβλίο της Αργυρώς Μουντάκη, γεμάτο φαντασία, αγωνία και περιπέτεια, περνάει στους νεαρούς αναγνώστες αυτό ακριβώς: Να μην φοβούνται ν’ αποκαλύψουν στη μαμά τους  μυστικά που τους έχουν προκαλέσει προβλήματα και που είναι αδύνατο να διαχειριστούν και να επιλύσουν από μόνα τους. Μέσα από την ιστορία αυτή όμως αναδύεται και η δύναμη της θέλησης.
Ένα βιβλίο που διαβάζεται το ίδιο ευχάριστα από αγόρια και κορίτσια, απολαυστικό, με δυνατά νοήματα και μια όμορφη, έγχρωμη και μοντέρνα εικονογράφηση από τη Λέλα Στρούτση, τυπωμένο σε μία φροντισμένη έκδοση από τις Εκδόσεις ΔΙΑΠΛΑΣΗ.
Δώρα Ανδρεαδάκη (https://www.parents24.gr/ )
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ένα ακόμη υπέροχο βιβλίο με πολλά μηνύματα από την Αργυρώ Μουντάκη.
Πόσες φορές έχετε πει στo παιδί σας «Πες μου ό,τι σε απασχολεί;».
Με όμορφες ιστορίες η Αργυρώ Μουντάκη ενθαρρύνει τα παιδιά να μιλήσουν στη μαμά και γενικότερα στο οικογενειακό τους περιβάλλον για θέματα που τα τρομάζουν, για σκέψεις που κάνουν και δεν τολμούν να τις συζητήσουν.
Μόνο μέσα από συζήτηση με αγαπημένα πρόσωπα και τη στήριξη καλών φίλων μπορούμε να προχωρήσουμε. Να αφήσουμε πίσω αυτά που μας απασχολούν ,να γίνουμε πιο δυνατοί πατώντας γερά στα πόδια μας.
Το βιβλίο θίγει και ένα άλλο σημαντικό ζήτημα. Να είσαι ο εαυτός σου! «Όλοι οι άλλοι ρόλοι είναι πιασμένοι» είχε πει ο Όσκαρ Γουάιλντ. Μη φοβηθείς να πεις «όχι» αλλά και με θέρμη να υποστηρίζεις αυτά που θέλεις και τότε μπορείς να καταφέρεις τα πάντα.





Γεωργία Χάρδα  (http://www.timelink.gr/ )

Η Αργυρώ Μουντάκη γράφει ένα βιβλίο για την μοναξιά, τις ταμπέλες, αλλά και τον κίνδυνο να εκμεταλλευτεί κάποιος ένα μικρό παιδί και να του μεταδώσει ένα «κουσούρι», το οποίο οι ενήλικες αγνοούν, αλλά και υπόλοιπα παιδιά διαισθητικά καταλαβαίνουν. Και η πρόταση που κάνει για να μπορέσει ο ήρωάς της, αλλά και όσοι μικροί αναγνώστες έχουν βρεθεί σε ανάλογη θέση, να συνεχίσει την ζωή του είναι να μιλήσει στη μαμά του.
Μαρία Σούμπερτ  (http://www.theathinai.com/)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------  Το πρώτο βιβλίο της συλλογής «Πες το μόνο στη μαμά» της συγγραφέως Αργυρώ Μουντάκη, βοηθά τα παιδιά, μέσα από την περιπέτεια των ηρώων να κατανοήσουν τη μητρική δύναμη. Αλήθεια πόσες φορές κι εμείς οι ίδιοι στα πολύ δύσκολα αναφωνούμε τη φράση «Αχ μανούλα μου»; Πόσες φορές φωνάζαμε, ως παιδιά τη μαμά με τις σούπερ δυνάμεις της; Οι μαμάδες τελικά μήπως είναι οι μόνες που θα μπορούσαν να κάνουν τα αδύνατα δυνατά; Ένα βιβλίο φιλίας μεταξύ αγοριών και κοριτσιών μα κι εμπιστοσύνης προς το πρόσωπο της μανούλας, που θα υποστηρίξει την ιδέα των μικρών μας φίλων, πως η μαμά, ότι κι αν έχει συμβεί από το πιο αστείο ως το πιο δύσκολο θα είναι εκεί δίπλα στο πλευρό μας να μας στηρίξει και να μας βοηθήσει. Αν αρέσει δε στο παιδί σας δε το ποδόσφαιρο, μην ξεχάσετε να του το κάνετε δώρο. Η εικονογράφηση της Λέλας Στρούτση σύγχρονη και καθαρή πλαισιώνει το κείμενο γλυκά κι ανάλαφρα.
Γεωργία Παράσχου  (https://thessalikipress.gr/ )

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ












Η Αργυρώ Μουντάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά. Η αγάπη της για τη Λογοτεχνία την ώθησε να σπουδάσει Γερμανική Φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου και συνέχισε τις σπουδές της στη Λογοτεχνία. Στη συνέχεια εκπόνησε διδακτορικό στη Φιλολογία στο ΕΚΠΑ με θέμα το παραμύθι. Κατέχει επίσης MBA από το Πανεπιστήμιο Πειραιά. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη δημόσια εκπαίδευση. Η τρίτομη σειρά με το «Υπναρούδι»  εκδόθηκε το 2005 και 2006 από τις Εκδόσεις Πατάκη, ενώ το 2013 «Το Υπναρούδι και η Ελεάννα σε φανταστικές περιπέτειες» από τις ίδιες Εκδόσεις. Το 2014 εκδόθηκε «Το κορίτσι του Πέτρου» από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, το 2017 εκδόθηκε «Το στοιχειωμένο σπίτι» από τις Εκδόσεις Μίνωας, το 2018 «Ο καπετάν Τσουγκράνας και οι πειρατές του ωκεανού» από τις ίδιες εκδόσεις, το 2019 το «Πες το μόνο στη μαμά» από τις Εκδόσεις Διάπλαση. Έχει συμμετοχή σε πολλά επιστημονικά συνέδρια και σε πολλούς επιστημονικούς τόμους με θέμα τη Λογοτεχνία στην Ελλάδα και το εξωτερικό.  Ενδεικτικά: Märchen, Mythen und Moderne: 200 Jahre «Kinder- und Hausmärchen» der Brüder Grimm, Peter Lang Edition (2015), Το παραμύθι από τους αδελφούς Grimm στην εποχή μας, Εκδόσεις Gutenberg (2017), Χαρτογραφώντας τη δημώδη λογοτεχνία (12ος-17ος αι.). Πρακτικά του 7ου Διεθνούς Συνεδρίου Neograeca Medii Aevi, Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών, (2017). To 2016 ξεκίνησε το μη εμπορικής χροιάς site www.parents24.gr, ενώ αρθρογραφεί έντυπα και ηλεκτρονικά με θέμα το βιβλίο και τον πολιτισμό. Είναι παντρεμένη με τον Σταύρο Μυγιάκη και έχουν δύο παιδιά.

Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

ΧΡΥΣΑ

TO ZEΪMΠEKIKO ΕΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Κοινή χ


Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη
Πύρωνε ο ήλιος στις Κουκουναριές, κορμιά και πεύκα. Μόλις όμως άρχιζε να σουρουπώνει οι συγχορδίες των τζιτζικιών παραχωρούσαν τη θέση τους στους αυτοσχεδιασμούς των τριζονιών, πρελούδιο της νύχτας. Στην πιο παλιά ταβέρνα της περιοχής «Όνειρο στο κύμα», η τσιγγάνα με τα ξέπλεκα μαλλιά μαζί με τηγανητές μαρίδες και χωριάτικες σαλάτες κατάκοπες από τα σούρτα φέρτα, συμπλήρωναν το σκηνικό ενός Αυγούστου που κόντευε να ξεψυχήσει. Ανάμεσα στους θαμώνες, δυο νεαροί γύρω στα 25, (δύσκολο πάντα να ορίσεις και να προσδιορίσεις τη νιότη), κάτοικοι του οπτικού μου πεδίου. Μπαίνουν αθόρυβα δυο κοπέλες και κάθονται απέναντι από τα αγόρια. Η μία αδιάφορη εμφανισιακά, η άλλη είχε τον αέρα της μακιγιαρισμένης προστυχιάς που παρίστανε τη θηλυκότητα. Ξαφνική σιγή στο αντρικό τραπέζι. Είχαν αρχίσει να μιλούν τα μάτια του πιο ψηλού και γεροδεμένου παλικαριού και σκεφτόμουν, καθώς το παρακολουθούσα διακριτικά, πόσες παραλλαγές διαπεραστικού βλέμματος χρειάζονται για να απεικονίσεις πειστικά το φλερτ. Αυτή παγωμένη. Πιο πολύ από τη μπίρα που έπινε. Εκείνος περνάει στο δεύτερο στάδιο της στενής πολιορκίας. Της στέλνει ένα καραφάκι κρασί. Ούτε ένα αμήχανο χαμόγελο ευγένειας δεν του χαρίζει. Λες και είχε μαντέψει την αδιαφορία της, πεισμώνει ακόμη περισσότερο. Κατευθύνεται με αργές, τελετουργικές κινήσεις προς ένα στριμωγμένο τζουκ μποξ. Κι όσο ψάχνει με το κέρμα μετέωρο τι τραγούδι να βάλει, σαν ένα σύντομο πέρασμα του Χίτσκοκ, μου έρχονται στο μυαλό φράσεις από τον «Ερωτα στα χιόνια». «Να είχεν ο έρωτας σαΐτες!... να είχε βρόχια... να είχε φωτιές... Nα τρυπούσε με τις σαΐτες του τα παραθύρια... να ζέσταινε τις καρδιές».
Οι νότες από το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας με διώχνουν από τη σκηνή και με στέλνουν στο Τώρα, σε πλήρη συγχρονισμό με τους ήχους που τρυπούν τη μεταξένια ησυχία της νύχτας. Είναι η τρίτη φορά που η μουσική του Λοῒζου εισβάλλει απρόσκλητη από τα ανοιχτά μπαλκόνια. Μόνο άντρας που ο σεβντάς του τρώει τα σωθικά, μπορεί να το ακούει στη διαπασών τέτοια ώρα. Αρνούμαι να πιστέψω ότι του έχει κολλήσει το cd. Moύ χαλάει το σενάριο.
Την τέταρτη φορά, ξανά οι εικόνες του νεαρού που χορεύει σαν περιστρεφόμενη δίνη. Χορεύει. Πότε μ' ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αητό και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.
Ιδιος Άτλαντας που οι ώμοι του λυγίζουν κάτω από το βάρος της απόρριψης. Γράψε λάθος. Δεν μπορεί να νιώθει ταπεινωμένος εκείνος που η μοίρα τον διόρισε εκφραστή του ερωτικού καημού.. Τα πόδια του πατάνε ρυθμικά και στιβαρά το τσιμεντένιο πάτωμα σαν να του στέλνουν ένα μήνυμα, γεμάτο περιφρόνηση: «Δεν σε φοβάμαι Χάροντα, είσαι μοναχά η φόδρα της αθανασίας μου».

http://www.pancreta.gr/voices.php?p=1379

Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2019

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

ΣΤΗ ΜΕΣΟΧΩΡΙΑΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑ

















Κι εφέτος λίαν πρωί στη Μεσοχωριανή Παναγία... Μας άξιωσε η Χάρη της! Για να λειτουργηθούμε και να λειτουργήσουμε το κοινωνείν . Για να λιτανεύσουμε την εικόνα της και τις θύμησές μας.  Ωσεί παρόντες και οι όποιοι απόντες - τους αναθιβάλαμε. Ιερουργός κι εφέτος, όπως τα τελευταία χρόνια ο χωριανός μας, παπα - Παναγιώτης Κουργιαντάκης, έχοντας στο ψαλτήρι εμένα, τον Χρίστο τον Κοτσιφάκη και τον Μανόλη Βανδουλάκη... Και του χρόνου με υγεία! Αναζήτηχτοι!











ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ, ΣΑΝ ΧΘΕΣ*

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!


Η Παναγιά του Χάρου στους Λειψούς
“ΠΛΟΥΣΙΟΣ πένης και συ/ παραμυθίας κανδήλα/ με μόνην επί δώματος εφέστια παρεούλα/ τη Μαρία/ να σου κάνει σκανταλιές/ σβήνει κι ανάβει τα κεριά/ τρώει τα λουκούμια/ σου μουτζουρώνει τα χαρτιά/ μπερδεύει στίχους και μολύβια/ μα/ τρέχει κι αποκρύβεται/ στην κόγχη του Πρωτάτου/ κάθε που ακούει/ περίφοβη/ αποβραδίς Βαγγελισμού/ χαλαλοή στα κεραμίδια”.

ΣΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ποίημα τού π. Π. Καποδίστρια (http://banato.blogspot.com/2007/08/blog-spost07.html), που έχει τίτλο “Επί δώματος”, “πρωταγωνιστεί” η μικρή Μαρία, η ταπεινή και αγνή κόρη από τη Ναζαρέτ. Σε χρόνο άχρονο και ποιητική αδεία, η κόρη παρουσιάζεται να ζει στο Αγιον Ορος, να γυροδιαβαίνει ως παιδάκι στο κελί του Μωυσέως του Αγιορείτου, στον οποίο και είναι αφιερωμένο το ποίημα βιώνοντας όλα της ζωής της τα συγκλονιστικά και ανεπανάληπτα συμβάντα, από τον Ευαγγελισμό μέχρι το Πάθος του Γιού της.

ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ αύριο κι είπα να βάλω σαν πρώτο “πεταχτό” στη στήλη ένα απ’ τα πολλά ποιήματα που έχουν γραφτεί για τη Μάνα του Χριστού, τη Μεγάλη Μάνα όλων μας. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα τελειώσω, όπως κάθε φορά, με ποίημα. Κι αν έχουν γραφτεί ποιήματα για την Παναγία! Ξεχωριστό πάντως αυτό του Ζακυνθηνού Ιερέα.

ΓΥΡΩ στα 5.500 ονόματα της Παναγίας (το ‘χω γράψει κι άλλη φορά) έχει καταγράψει ο χανιώτης συγγραφέας (από το Καλαμίτσι Αλεξάνδρου η καταγωγή του) Ιωάννης Σηφάκης στο βιβλίο του “Θεοτοκωνύμια”. Μερικά από αυτά: Αγκυρα, Βλεπούσα, Γλυκοκυματούσα, Δακρυρροούσα, Εξακουστή, Ζάθεος, Ηλιοστάλαχτη, Θυληδρία, Ιόμματος, Καρυδού, Λυπητερή, Μία Γυναικών, Ξενοβλήτης, Ομιαλών, Παυσολύπη, Ρανίδα, Σώτηρα, Τρυπητή, Υπομονή, Φιδούσα, Χαρωπός, Ωραιόπαις.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ένας χωριάτης έτυχε να περάσει από τη Μονή. Είδε τον κάμπο τις ελιές φορτωμένες καρπό και τα κελιά έρημα και είπε: “Μωρέ, εγώ θα πάω να φέρω την οικογένειά μου εδώ. Καλός τόπος είναι αυτός και θα περάσουμε καλά. Δεν πρόλαβε να το πει κι ακούει μια φωνή: “Γρήγορα πίσω γιατί ο τόπος αυτός είναι ασκητικός”. Και σηκώνεται αμέσως και φεύγει ντροπιασμένος και φοβισμένος από την περιοχή της Κυρά-Φανερωμένης. (Ενας από τους θρύλους για τη Μονή Φανερωμένης που είναι στη Σητεία).

ΑΝΑΜΕΣΑ στα πολλά ονόματα της Παναγίας κι αυτό της Παναγίας του Χάρου, η εκκλησία της οποίας βρίσκεται στους Λειψούς. Λέγεται έτσι γιατί η εικόνα της δείχνει την Παναγία να κρατάει στην αγκαλιά της τον Εσταυρωμένο Χριστό. Γιορτάζει στις 23 Αυγούστου (εννιάμερα της Παναγίας) και στους Λειψούς στήνεται μεγάλο πανηγύρι.

ΕΝΑ καλοκαίρι τη μέρα της 15ης Αυγούστου είχαν βγάλει στην εκκλησιά, απάνω στο προσκυνητάρι το ’κόνισμα της Παναγίας: Η μάνα του Χριστού ξαπλωμένη με σταυρό στα χέρια· δεξιά της ένας αγγελος, ζερβά ο διάβολος είχαν χιμήξει να πάρουν την ψυχή της· ο Αγγελος είχε τραβήξει το σπαθί του, είχε κόψει από τους αρμούς τα δύο χέρια του διαβόλου και κρέμονταν ανάερα κι έσταζαν αίματα. Κοίταξα το ’κόνισμα κι η καρδιά μου φούσκωσε -χαρούμενη- ετούτη είναι η Κρήτη έλεγα”... Νίκος Καζαντζάκης (“Αναφορά στον Γκρέκο”)

“Κοίμηση πλέον από της γης/ το ρόδον το αμάραντον οπού θαμπώνει/ τα μάτια των αγίων./ Ανοίγουν διψασμένοι οι ουρανοί/ τη ματωμένη άσπιλη λάμψη του να πιούν./ Αγγέλων σμήνη το κυκλώνουν,/ μες τ’ αυγινό φιλί μιας υπερούσιας μέρας,/ όπου ανατέλει./ Της τρυφερής σιωπής όπου το τύλιγε/ πέφτουν τα πέπλα στις ψυχές μας/ μ’ ένα απαλό γαλήνιο θρόισμα/ σαν προσφιλής ανάμνηση, σαν ανεκλάλητη μια λύπη./ [...]
Από το ποίημα “Κοίμηση” του Βασίλη Μουστάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)

(Χανιώτικα νέα)

*   ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ  ΣΗΜΕΡΑ , ο τίτλος της νέας στήλης στο ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ, κάθε Πέμπτη. Ενίοτε ωστόσο, μπορεί να είναι και ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ  ΧΘΕΣ ή ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΑΥΡΙΟ, αν δεν υπάρχει ανάρτηση για τη συγκεκριμένη ημερομηνία....