ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
Φοβισμένο σπουργίτι το μολύβι
στο χέρι του ποιητή.
Δηλώνει αδυναμία
να διαχειριστεί το βάρος των λέξεων
κι αρνείται να γράψει.
Μια περαστική καρακάξα
προσφέρεται να βοηθήσει.
Παίρνει τις λέξεις
στα φτερά της, για λίγο,
και τις επιστρέφει μεταλλαγμένες
καινές και κενές περιεχομένου.
Δίχως βάρος οι λέξεις…
Πεθαμένο σπουργίτι το μολύβι
στο χέρι του ποιητή.
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ("Όπως το ψωμί",
Εκδ. "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 2018)
ΠΕΝΤΕ ΣΧΟΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΙΤΖΕΔΙΝ
ΣΤΙΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ
Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Για μια ξεχωριστή συνεργατική δράση πέντε σχολείων, του Γυμνασίου Βάμου και των Πειραματικών Γυμνασίων και Λυκείων Χανίων και Ρεθύμνου ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο. Για μια εκδήλωση στο Καλάμι, στο φρούριο Ιτζεδίν, που έχει αφεθεί στην τύχη του και καταρρέει.
Σαν συνέχεια μα και σαν κορύφωση της έγνοιας που δείχνει χρόνια τώρα η γνωστή στους αναγνώστες της εφημερίδας μας καθηγήτρια του Γυμνασίου Βάμου Ειρήνη Καλαϊτζάκη για την ανάδειξη και διάσωση του ιστορικού αυτού Μνημείου, την είδα. Πολύ την ευχαριστώ για το υλικό (κείμενο και φωτογραφίες) που μου έστειλε, ύστερα από τηλεφώνημά μου, όταν είδα σχετική με τη Δράση ανάρτησή της στη σελίδα της στο Διαδίκτυο.
Συγχαρητήρια και στα παιδιά και βέβαια στους καθηγητές τους γι’ αυτήν την όντως ξεχωριστή δράση.
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος – λογοτέχνης
.png)
Γράφει η Ειρήνη Καλαίτζάκη
Τα
Πειραματικά
Σχολεία των Χανίων (Γυμνάσιο και Λύκειο)
και Ρεθύμνου (Γυμνάσιο και Λύκειο) και
το Γυμνάσιο Βάμου,
συμμετείχαν στον εορτασμό των ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ
ΗΜΕΡΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ.
Μιας κοινής δράσης του Συμβουλίου της
Ευρώπης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του
Υπουργείου Πολιτισμού που τελεί εθνικός
συντονιστής. Το θέμα εορτασμού για το
2026 είναι «Κληρονομιά
σε κίνδυνο – αναβίωση, ανθεκτικότητα,
αναστοχασμός»
και το γενικό σύνθημα του Συμβουλίου
της Ευρώπης είναι «Ευρώπη,
μια κοινή κληρονομιά».
Την Παρασκευή
25 Σεπτεμβρίου 2026 πραγματοποιήθηκε
εκδήλωση από τα εν λόγω σχολεία έξω από
το φρούριο Ιτζεδίν στο Καλάμι, στην
Κεντρική πύλη του Μνημείου.
Στόχοι της δράσης αυτής ήταν η
ευαισθητοποίηση της τοπικής κοινωνίας
και η αφύπνιση των αρχών για την διάσωση
του Μνημείου. Η υλική και άυλη πολιτιστική
κληρονομιά αποτελεί το θεμέλιο και την
ταυτότητα, την ιστορία και τις παραδόσεις
τοπικών κοινοτήτων και χωρών. Συνθέτει
την ουσία της συλλογικής μας μνήμης και
πρέπει να παλέψουμε για να την διασώσουμε
και να την προστατέψουμε!
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΒΑΜΟΥ
…Το
Ιτζεδίν μαραζώνει παραδομένο στην φθορά
του χρόνου. Σημαντικά στοιχεία που
μαρτυρούσαν την ιστορία του, χάθηκαν
για πάντα όπως τα γραφήματα στους τοίχους
του Θόλου που χρονολογούνταν από το
1903 αλλά και οι τοιχογραφίες των
κρατουμένων. Αρκετά σημεία του φρουρίου
έχουν καταρρεύσει όπως ο προμαχώνας
και το Διοικητήριο της φυλακής.
Το οχυρό αυτό δεν είναι απλώς άψυχες
πέτρες και σίδερα. Είναι ένας ιστορικός
τόπος, ένας τόπος μαρτυρίου, φυλάκισης
και εκτελέσεως ανθρώπων που σφράγισαν
την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Το
να αφήνουμε ένα τέτοιο μνημείο να ρημάζει
κλειδωμένο και απροσπέλαστο, δείχνει
εγκληματική αδιαφορία από την πλευρά
της πολιτείας και των αρμόδιων φορέων.
Ήμασταν εκεί για να διαμαρτυρηθούμε για την απαξίωση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Απαιτούμε άμεσα να παρέμβουν οι αρμόδιοι με σωστικές εργασίες στο Μνημείο. Να γίνει διάσωση και ανάδειξη της ιστορικής του ταυτότητας. Να αποδοθεί το Ιτζεδίν στην κοινωνία ως ένας ζωντανός χώρος ιστορικής μνήμης και πολιτισμού.
Ακούστε τη φωνή μας…. ΤΟ ΙΤΖΕΔΙΝ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ!!!!!
ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΡΕΘΥΜΝΟΥ
Τα δυο σχολεία συνεργάστηκαν άψογα μεταξύ τους παρουσιάζοντας ένα θεατρικό αφήγημα για το μνημείο, την ιστορία και το μέλλον του. Με ρόλους όπως ο Οθωμανός μηχανικός, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Πάγκαλος, ένας κρατούμενος του 1936, ένας μελλοθάνατος του Εμφυλίου, ο Μανώλης Γλέζος, ένας πολιτικός κρατούμενος της Δικτατορίας, ένας ερευνητής και ένας μαθητής, με συνθήματα και πλακάτ ζωντάνεψαν στοιχεία από το μνημείο και την ιστορία του. Και βροντοφώναξαν: «Θέλω να γίνω σχολείο χωρίς θρανία. Ένα ζωντανό εργαστήρι ιστορίας. Θέλω να έρχονται εδώ μαθητές απ’ όλη την Ελλάδα Να φεύγουν έχοντας σκεφτεί. Γιατί η πολιτιστική κληρονομιά δεν είναι βάρος που κληρονομούμε. Είναι ευθύνη που αναλαμβάνουμε!»
ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΧΑΝΙΩΝ
Μέσα από ένα παιχνίδι επέλεξε το Πειραματικό Γυμνάσιο Χανίων να κάνει γνωστό στον κόσμο πως τα μνημεία δεν είναι… παιχνίδι.
Δημιουργώντας ένα TANGRAM έκαναν σαφές πως «ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. ΔΕΝ ΤΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΤΑ ΞΑΝΑΦΤΙΆΧΝΟΥΜΕ»
ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΧΑΝΙΩΝ
Έναν διαφορετικό και πρωτότυπο τρόπο διάλεξαν οι μαθητές του Πειραματικού Λυκείου να αποδώσουν την ιστορία και να στηρίξουν την ανάγκη για σωτηρία του Μνημείου. Δημιούργησαν ένα PODCAST και η φωνή τους ταξίδεψε μέσω του Διαδικτύου σ΄ όλο τον κόσμο. https://www.facebook.com/reel/1396737978661355
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΙΝΟ ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗ*
«Χαιρετίζω την κοινή δράση του Γυμνασίου Βάμου και των Πειραματικών Σχολείων Χανίων και Ρεθύμνου, στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς 2026 «Κληρονομιά σε κίνδυνο – αναβίωση, ανθεκτικότητα, αναστοχασμός», για τη διάσωση του μνημείου του κάστρου του Ιτζεδίν ή Ιζζεντίν […} Μοναδικό μνημείο της ύστερης οθωμανικής φρουριακής αρχιτεκτονικής, τόπος ιστορικής μνήμης και μαρτυρίου, σκηνικό για μερικές από τις σπουδαιότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου της Μεταπολίτευσης, το φρούριο του Ιζζεντίν ή όπως είναι γνωστότερο του Ιτζεδίν δεν επιτρέπεται να αφεθεί στην τύχη του και να μετατραπεί σε ερείπια. Είναι επιτακτική ανάγκη να συντηρηθεί και να αξιοποιηθεί από την Πολιτεία, που πρέπει να σκεφτεί το ιστορικό τοπίο της Κρήτης και πέρα από τις ανάγκες της τουριστικής βιομηχανίας: το χρωστάμε στις επόμενες γενιές, που βρίσκονται σήμερα εδώ και παλεύουν για τη διάσωση της ιστορικής μνήμης και την ανάδειξη των τοποσήμων του νησιού μας.»
* Μαρίνος Σαρηγιάννης, Ιστορικός, Ερευνητής Α΄ Τομέας Οθωμανικής Ιστορίας ΙΜΣ/ΙΤΕ), Διευθυντής Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών/ΙΤΕ
Σημείωση: Όλο το υλικό και η δράση της εκδήλωσης είναι αναρτημένα σε μια ιστοσελίδα που δημιουργήθηκε γι΄ αυτό ακριβώς τον σκοπό: https://izzedin-ehd2026.blogspot.com/
«Τι αρέσει στα παιδιά να κάνουν τις ελεύθερες ώρες τους; Τι τα κάνει πραγµατικά χαρούµενα;» Σ’ αυτές τις ερωτήσεις απαντούν τα παιδιά της Γ2 τάξης του ∆ηµ. Σχ. Βαρυπέτρου στον σηµερινό, διανθισµένο µε υπέροχες οµαδικές ζωγραφιές, Παιδότοπο.
Στο πλαίσιο µιας εργασίας στην τάξη, τούς έθεσε τα παραπάνω ερωτήµατα η γνωστή στους αναγνώστες δασκάλα τους Καλοµοίρα – ∆έσποινα Αραπάκου. ∆εν θα το κρύψω ότι µε συγκίνησαν πολύ µε τις απαντήσεις τους και µε τις ζωγραφιές τους τα παιδιά. Προπάντων γιατί θυµήθηκα τα παιδικά µου χρόνια…
Συγχαρητήρια και γι’ αυτήν την δράση µε τα παιδιά, καλή µου συναδέλφισσα! Να τα χαίρεσαι και να σε χαίρονται!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
.jpg)
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Τι μας κάνει πραγματικά χαρούμενους; Μερικές φορές είναι ένα νόστιμο φρούτο, ένα παιχνίδι με
τους φίλους μας, ένα βιβλίο με συναρπαστικές περιπέτειες ή μια βόλτα στη φύση. Άλλες φορές
είναι η μουσική, η ζωγραφική, ο αθλητισμός ή η παρέα με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Στο
πλαίσιο μιας εργασίας στην τάξη μας, ανακαλύψαμε πως η φροντίδα του σώματος και της ψυχής
μας είναι πολύ σημαντική στη ζωή μας. Κάθε παιδί έχει τις δικές του αγαπημένες ασχολίες και
βρίσκει τη χαρά σε διαφορετικά πράγματα…
Καλομοίρα- Δέσποινα Αραπάκου, δασκάλα
Μου αρέσει πολύ να διαβάζω τη σειρά κόμικς με τον Dog Man, να γελάω με τα κατορθώματά του
και να ζωγραφίζω τις αγαπημένες μου σκηνές. Οι περιπέτειες του είναι αστείες και γεμάτες δράση.
Η αγαπημένη μου σκηνή είναι αυτή, όπου μια γάτα τρέχει να ξεφύγει από τον αστυνομικό Dog
Man, και του υπόσχεται ότι δεν πρόκειται να ξαναφάει ψάρια από ενυδρείο και θα τρώει μόνο
καρότα. Μάξιμος Παπαδάκης
Χαίρομαι πολύ όταν κάνω ποδήλατο στη φύση. Απολαμβάνω τον καθαρό αέρα και ανακαλύπτω
όμορφα μέρη. Όταν κάνω ποδήλατο, γυμνάζομαι και διασκεδάζω ταυτόχρονα. Είναι η αγαπημένη
μου ασχολία! Στέφανος Μαρινάκης
Μου αρέσει πολύ το ποδήλατο και θα ήθελα να έχω χρόνο να κάνω όλη μέρα. Απολαμβάνω τις
βόλτες, νιώθω τον αέρα στο πρόσωπό μου και ανακαλύπτω όμορφα μέρη. Με την ποδηλασία
γυμνάζομαι και γεμίζω ενέργεια. Κάθε διαδρομή είναι μια καινούρια περιπέτεια. Μιχάλης Σταματουλάκης
Η καλλιτεχνική κολύμβηση είναι το αγαπημένο μου άθλημα, γιατί συνδυάζει το νερό, τη μουσική
και τον χορό! Κάνω διάφορες κινήσεις μέσα στην πισίνα και προσπαθώ να γίνομαι όλο και
καλύτερη. Με την προπόνηση γυμνάζομαι και νιώθω μεγάλη χαρά! Στέλλα Χατζιδάκη
Μου αρέσει να τρώω υγιεινά, γιατί θέλω να είμαι δυνατός και γερός. Το ψάρι, το κοτόπουλο και τα
αυγά μάς δίνουν δύναμη, ενώ ο φυσικός χυμός πορτοκαλιού είναι γεμάτος βιταμίνες. Με τη σωστή
διατροφή έχω ενέργεια για παιχνίδι στο σχολείο και στη γειτονιά. Παναγιώτης Βιδάκης
Τα φρούτα και τα λαχανικά είναι από τα αγαπημένα μου, γιατί έχουν πολλές βιταμίνες και κάνουν
καλό στο σώμα μου. Αγαπώ τα χρώματά τους και τις διαφορετικές γεύσεις τους. Προσπαθώ να τα
τρώω καθημερινά, για να έχω πάντα ενέργεια. Θάλεια Λεβεντάκη
Αγαπάω πολύ το ποδόσφαιρο και η αγαπημένη μου ομάδα είναι το Θέρισο. Κάθε μέρα έχουμε
προπόνηση στο γήπεδο του Βαρύπετρου. Χαίρομαι να παίζω ποδόσφαιρο, να συνεργάζομαι με τουςσυμπαίκτες μου και να προσπαθώ για το καλύτερο. Όταν αγωνίζομαι, νιώθω ενθουσιασμό και
χαρά. Μαρία Ανδρουλάκη
Μου αρέσει πολύ το ποδόσφαιρο, γιατί είναι ένα άθλημα γεμάτο δράση και ενθουσιασμό. Χαίρομαι
να παρακολουθώ την αγαπημένη μου ομάδα, το Θέρισο, και να πανηγυρίζω τα γκολ της. Το
ποδόσφαιρο μου μαθαίνει τη συνεργασία, την προσπάθεια και την αξία της ομάδας! Πετράκη Ιωάννα
Μου αρέσει να κάνω βόλτες με το αυτοκίνητο ή το λεωφορείο. Χαίρομαι να κοιτάζω από το
παράθυρο και να βλέπω καινούρια μέρη, σπίτια και όμορφα τοπία. Κάθε διαδρομή είναι μια μικρή
περιπέτεια και έτσι περνάω όμορφες στιγμές με την οικογένειά μου. Μουσταφά Τούσα
Από τις πιο ευχάριστες ασχολίες μου είναι μαγειρεύω μαζί με τη μαμά μου! Φτιάχνουμε νόστιμες
συνταγές και χρησιμοποιούμε φρέσκα φρούτα και άλλα υγιεινά υλικά. Χαίρομαι να τη βοηθάω
στην κουζίνα και να μαθαίνω καινούρια πράγματα. Οι στιγμές αυτές με κάνουν χαρούμενη και μας
φέρνουν πιο κοντά! Μανιουδάκη Μαριάνθη
Μου αρέσει πολύ να περνάω χρόνο με την οικογένειά μου. Χαίρομαι όταν κάνουμε βόλτες,
παίζουμε παιχνίδια ή βλέπουμε μια όμορφη ταινία όλοι μαζί. Μου αρέσει επίσης να μιλάμε και να
γελάμε και νιώθω ωραία όταν με φροντίζουν οι γονείς μου. Αυτές οι στιγμές με κάνουν χαρούμενο
και νιώθω πόσο όμορφο είναι να είμαστε όλοι μαζί! Κυριάκος Σεργάκης
Όταν είμαι στο σπίτι, μου αρέσει να μαγειρεύω μαζί με την οικογένειά μου και να φτιάχνουμε
νόστιμα φαγητά. Όταν τελειώνουμε, παίζω με τους φίλους μου στην αυλή του σπιτιού. Παίζουμε,
γελάμε και περνάμε όμορφα. Αυτές οι στιγμές με γεμίζουν χαρά και κάνουν την καθημερινότητά
μου ξεχωριστή! Μανουσάκη Κωνσταντίνα
Η ιππασία και τα άλογα είναι η αγαπημένη μου ασχολία. Όταν βρίσκομαι κοντά τους, νιώθω χαρά
και ενθουσιασμό. Μου αρέσει να τα φροντίζω και να ιππεύω με ασφάλεια. Η ιππασία είναι μια
ξεχωριστή εμπειρία, που με κάνει να χαμογελώ. Νύκτα Ειρήνη
Χαίρομαι να τρέχω στο γήπεδο, να παίζω με τους συμπαίκτες μου και να προσπαθώ να βάζω γκολ.
Όταν η μπάλα μπαίνει στα δίχτυα, νιώθω μεγάλη χαρά. Το ίδιο μου αρέσει να παρακολουθώ και
την αγαπημένη μου ομάδα, τον Ολυμπιακό. Πούλακας Ερμής
Χανιώτικα νέα. Σάββατο 7 . 11. 26
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ
Γράφει η Ευδοκία Σκορδαλά Κακατσάκη
Ο Νοέμβρης μπήκε δίγνωμος. Συλλογισμένος. Να βάλει τα κλάματα; Να γελάσει; Να αφήσει τον ήλιο τον "ηλιάτορα" να διαφεντέψει τον ουρανό ή να βγάλει τα σύννεφα να τον κυνηγήσουν; Κι έβαλε τον ήλιο να παιζογελά και να σκορπίζει υποσχέσεις παντού, πως τάχα ήρθε η Άνοιξη! Τον είδαν δυο μικρές πεταλούδες κάτασπρες και έστησαν τρελό χορό έξω από το παράθυρό μου! Μα σε λίγο τον πήρε το παράπονο τον Νοέμβρη. Κι άρχισε να κλαίει ήρεμα, βουβά! Κι εκεί που πότιζαν τη γη, ψιλή, μεταξένια βροχή, τα δάκρυά του, ο ήλιος, που κρυβόταν πίσω από τα σύννεφα, πρόβαλε! Χαμογέλασε! Κι ένα αχνό ουράνιο τόξο έζωσε τον ουρανό! Βλέποντάς το, καταχάρηκα Και ανέβηκε στα χείλη μου το Τραγούδι του Ουράνιου Τόξου! Το ποίημα που έγραψα για τα παιδιά που παλεύουν με την καταιγίδα του καρκίνου. Και σκέφτηκα να το αφιερώσω σε μικρούς και μεγάλους που αγωνίζονται εναντίον του. Με την ευχή, την πίστη και την ελπίδα, να βγουν νικητές! Λυπάμαι μόνο που δεν μπορώ να το δημοσιεύσω, ντυμένο με την τρυφερή μελωδία του χαρισματικού Στέφανου Κορκολή και την μεταξωτή φωνή της Σοφίας Μανουσάκη... Κρίμα!
Σύννεφα στον ουρανό,
αστραπόβροντα, κακό.
Κι η καρδούλα σου χτυπά
Σαν πουλιού σε ξόβεργα!
Μα στα σύννεφα κρυμμένος
ένας ήλιος ξαγρυπνά
τις αχτίδες του γυαλίζει
κι όλο σιγοτραγουδά
«Δεν φοβάμαι, μπόρα είναι
θα περάσει και θα φύγει
λαμπερό Ουράνιο Τόξο
μες στην πλάση θ’ ανατείλει!»
Σαν παράξενα πουλιά
στο κορμί στήσαν φωλιά
πόνος, πυρετός και ζάλη
στην ψυχή, ανεμοζάλη.
Μα κρυφά μέσα στο στήθος
η Ελπίδα φτερουγίζει
κλώθει στίχους, φαίνει ήχους
και σου γλυκοψιθυρίζει
«Μη φοβάσαι, μπόρα είναι
κι όπου να’ ναι θε να φύγει
λαμπερό Ουράνιο Τόξο
και για σένα θ’ ανατείλει!»
Μη φοβάσαι μπόρα είναι κι όπου ναναι θε να φύγει λαμπερό ουράνιο τόξο και για σένα θ' ανατείλει!!
Νοσοκομείο
εδώ - Νοσοκομεία
εκεί
Γράφει ο Νεκτάριος Κακατσάκης
∆εν γνωρίζω αν µετά την επίσκεψη του υπουργού Υγείας στο Νοσοκοµείο Χανίων και τις όποιες διαβεβαιώσεις του, πρέπει να εφησυχάσουµε! Όποιος καεί στο χυλό, φυσάει και το γιαούρτι. Κι εµείς έχουµε πολλαπλά εγκαύµατα και πληγές ανεπούλωτες! Και µέχρι να δούµε πράγµατα να συµβαίνουν, να ισχύουν, να αλλάζουν, οφείλουµε να βρισκόµαστε σε εγρήγορση, πολλώ δε µάλλον να συµπαραστεκόµαστε στον αγώνα που δίνουν όλοι, γιατροί, νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό του Νοσοκοµείου µας· όλοι εκείνοι δηλαδή που επί χρόνια δίνουν την ίδια την ψυχή τους, προσπαθώντας να το κρατήσουν ζωντανό - ανοικτό!
Όλοι εδώ στην πόλη µας το ξέρουµε, το αναγνωρίζουµε· και τον αγώνα τους αλλά και την αγωνία τους! Συνεχίζουν να µάχονται στα µαρµαρένια αλώνια απέναντι σε ένα ανάλγητο Κράτος που θεωρεί ότι µε αριθµούς µπορεί να ρίξει στάχτη στα µάτια!
Πάντοτε όµως αδιάψευστος µάρτυρας είναι τα ίδια τα µάτια και όποιος έχει να συγκρίνει την κατάσταση που επικρατεί στο Νοσοκοµείο Χανίων µε εκείνη που ισχύει π.χ. στο Βενιζέλειο Νοσοκοµείο, µπορεί να βεβαιώσει ότι υπάρχει τεράστια διαφορά, που δεν έχει να κάνει µε την ποιότητα και την κατάρτιση, του προσωπικού αλλά µε την στελέχωσή του (αριθµητικά).
Έδώ οι αριθµοί δεν ψεύδονται. Μία πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο αποτυπώνει µία αλήθεια: ότι οι εργαζόµενοι των δύο Νοσοκοµείων στο Ηράκλειο είναι 3.300 περίπου ενώ στα Χανιά λίγο παραπάνω από 1000
Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 4.11.2026)
ΑΝ...
.jpg)
Οι αρματολοί στ' αρματολίκια τους
Ιθάκη μου η ποίηση
.jpg)
ΣΤ1 ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940
Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Μέσω του Θεατρικού Παιχνιδιού προσέγγισαν την 28η Οκτωβρίου 1940 τα Εκτάκια του ∆ηµοτικού Σχολείου Ναυστάθµου Κρήτης, παραµονές της Ηµέρας του ΟΧΙ των Ελλήνων.
Αφετηρία τους οι στίχοι του Οδυσσέα Ελύτη από το «Άξιον εστί», «Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται µε λιγότερο ουρανό,/ τούτες οι πέτρες δε βολεύονται κάτω από το ξένο µάτι,/ τούτες οι καρδιές δεν βολεύονται παρά µόνο στο δίκιο».
«Η 28η Οκτωβρίου έγινε αφορµή να αναδειχθούν αξίες που παραµένουν ζωντανές και σήµερα», επισηµαίνει η δασκάλα της τάξης Παναγιώτα Γκίζα στο κείµενο που µου έστειλε, το οποίο συνυπογράφουν ο και γνωστός και ως εµψυχωτής Παιδαγωγικής Θεάτρου – Θεατρικού Παιχνιδιού, καλός µου φίλος, διευθυντής του Σχολείου Αριστόκριτος Τοµαζινάκης και τα παιδιά χάριν των οποίων υπάρχουν οι δάσκαλοί τους. Πολλά συγχαρητήρια για την πραγµατικά πρωτότυπη προσέγγιση.
Χρόνια πολλά στους όπου γης Έλληνες!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
«Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό»
Το Στ΄1 τμήμα γιορτάζει την 28η Οκτωβρίου μέσα από το Θεατρικό Παιχνίδι
Πώς μπορούν τα παιδιά να προσεγγίσουν την ιστορία της 28ης Οκτωβρίου όχι μόνο μέσα από τα γεγονότα και τις ημερομηνίες, αλλά μέσα από το συναίσθημα, τη φαντασία, το σώμα και τη συνεργασία; Με αυτό το ερώτημα, οι μαθητές και οι μαθήτριες της ΣΤ΄ τάξης συμμετείχαν σε ένα βιωματικό εργαστήριο Θεατρικού Παιχνιδιού, με αφετηρία τους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη από το «Άξιον Εστί»:
«Τούτα τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
τούτες οι πέτρες δε βολεύονται κάτω από το ξένο μάτι,
τούτες οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο»
Το ταξίδι ξεκίνησε με παιχνίδια κίνησης και σωματικής έκφρασης. Τα παιδιά περπάτησαν ελεύθερα στον χώρο, πειραματίστηκαν με την κίνηση και έγιναν «δέντρα» που δοκιμάζονται από τον άνεμο. Με το σώμα τους εξέφρασαν την προσπάθεια, τον φόβο, την πίεση, αλλά και τη δύναμη να παραμείνουν όρθια. Έτσι, έννοιες όπως η αντίσταση και η ελευθερία άρχισαν να αποκτούν βιωματικό νόημα.
Στη συνέχεια, ο λόγος έδωσε τη θέση του στην εικόνα και την κίνηση. Τα παιδιά άκουσαν τέσσερα σύντομα, παιδαγωγικά διασκευασμένα κείμενα, εμπνευσμένα από θεματικά μοτίβα και μαρτυρίες παιδιών της περιόδου 1940-1944. Τα κείμενα φωτίζουν διαφορετικές όψεις της καθημερινής ζωής εκείνης της εποχής.
Η σειρήνα και το κρύο: ένα παιδί περιγράφει τον πατέρα που έφυγε για το μέτωπο, τη μητέρα που προσπαθεί να κρύψει την αγωνία της και το κρύο σπίτι.
Η πείνα και το μοίρασμα: ένα παιδί περιμένει στην ουρά για ένα πιάτο συσσίτιο, αλλά αποφασίζει να μοιραστεί το λιγοστό ψωμί του με μια ηλικιωμένη γυναίκα.
Ο φόβος και το φως: ένα παιδί κρύβεται με τη μικρή του αδερφή στη διάρκεια της συσκότισης και προσπαθεί να την καθησυχάσει μιλώντας της για τον ήλιο που θα ξαναβγεί.
Η ελπίδα και η λευτεριά: ένα παιδί βλέπει στους τοίχους της γειτονιάς τη λέξη «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» και αισθάνεται ότι, παρά τις δυσκολίες, η ελπίδα παραμένει ζωντανή.
Τα κείμενα αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν ως ιστορικές πηγές αυτούσιων μαρτυριών, αλλά ως παιδαγωγικά ερεθίσματα για την ανάπτυξη του Θεατρικού Παιχνιδιού.Με αφορμή όσα άκουσαν, οι μαθητές δημιούργησαν ομαδικές εικόνες. Οι λέξεις έγιναν κίνηση, οι εικόνες ζωντάνεψαν και το ιστορικό γεγονός άρχισε να αποκτά ανθρώπινο πρόσωπο. Χωρίς έτοιμους ρόλους και χωρίς προκαθορισμένες λύσεις, τα παιδιά βρέθηκαν μπροστά σε ένα δημιουργικό πρόβλημα:
Η απάντηση δεν δόθηκε από τους μεγάλους. Αναζητήθηκε μέσα από το παιχνίδι, την κίνηση, τη συνεργασία και τον ομαδικό αυτοσχεδιασμό. Οι μαθητές δημιούργησαν τις δικές τους μικρές σκηνικές ιστορίες και ανακάλυψαν στην πράξη πως η δύναμη μπορεί να γεννηθεί όταν ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον.
Το Θεατρικό Παιχνίδι λειτούργησε έτσι ως ένας διαφορετικός δρόμος προσέγγισης της ιστορίας. Τα παιδιά δεν κλήθηκαν απλώς να θυμηθούν γεγονότα. Τους δόθηκε η δυνατότητα να κινηθούν, να φανταστούν, να συνεργαστούν, να αυτοσχεδιάσουν και να αναζητήσουν τα δικά τους νοήματα.
Έτσι, η 28η Οκτωβρίου έγινε κάτι περισσότερο από μια αναφορά στο παρελθόν. Έγινε αφορμή να αναδειχθούν αξίες που παραμένουν ζωντανές και σήμερα: η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη, το θάρρος και η αντίσταση απέναντι στην αδικία.
Στο τέλος, η ιστορική μνήμη συναντήθηκε με το παρόν μέσα από ένα ερώτημα:
«Αν το ΟΧΙ του 1940 μπορούσε να μιλήσει σήμερα, σε τι θα έλεγε ΟΧΙ;
Οι απαντήσεις των παιδιών έφεραν την επέτειο στο σήμερα:
Όχι στον πόλεμο. Όχι στη βία. Όχι στον φόβο. Όχι στην αδικία. Όχι στον ρατσισμό. Όχι στον εκφοβισμό. Όχι στην αδιαφορία. Όχι όταν κάποιος προσπαθεί να μας στερήσει την ελευθερία. Όχι όταν κάποιος αδικείται και όλοι μένουν σιωπηλοί. Όχι στην καταστροφή της φύσης. Όχι στο να μένει κάποιος μόνος όταν χρειάζεται βοήθεια. Όχι σε ό,τι πληγώνει την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Γιατί ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό που μπορεί να μας προσφέρει μια επέτειος: όχι μόνο να θυμόμαστε τι συνέβη, αλλά να αναρωτιόμαστε τι σημαίνει για εμάς σήμερα.
Και τα παιδιά του Στ΄1 τμήματος το εξέφρασαν μέσα από τον στίχο του Ελύτη:
«Τούτες οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.»
Οι εκπαιδευτικοί: Γκίζα Παναγιώτα – Τομαζινάκης Αριστόκριτος
Οι μαθητές/τριες: Αγαλιανού Έλενα, Αυγερίου Βασίλης, Ελτσίδης Γιάννης, Καβρουδάκης Μανώλης, Κατσαρή Μαρία, Κουτσογιαννάκη Ελένη, Κουτσούμπη Μαντώ, Μανιάτης Γιάννης, Μανώλαινα Μαρία, Περδικούλη Νικολέτα, Σαριδάκη Μαρία, Τσιλιγιάννης Αιμιλιανός.
ΟΛΟΗΜΕΡΟ ΔΗΜ. ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
ΧΩΡΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗΣ ΤΟ ΟΛΟΗΜΕΡΟ
Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Το Ολοήµερο Σχολείο δεν είναι µόνο ένας χώρος φύλαξης των παιδιών των εργαζόµενων γονέων. Ούτε µόνο ένας χώρος προετοιµασίας των µαθηµάτων για την επόµενη µέρα. Προπάντων ένας χώρος δηµιουργίας, συνύπαρξης και ανακάλυψης για τα παιδιά είναι. Ένας χώρος που ξεκινά από ιδέες των παιδιών και των δασκάλων τους, που χάριν των µαθητών τους υπάρχουν...
Από τις καλές και γνωστές για τη διαχρονική συνεργασία µας στη στήλη, συναδέλφισσές µου Άννα Νικολακάκη και Τέτα Κολτσάκη που φέτος είναι στο Ολοήµερο του ∆ηµ. Σχ. Ναυστάθµου Κρήτης η επισήµανση.
«Μια ιδέα είναι όταν σε µια σκέψη βάζω και συναίσθηµα». Στέκονται ιδιαίτερα σ’ αυτή τη φράση του αξέχαστου δασκάλου τους στο Θεατρικό Παιχνίδι Λάκη Κουρετζή οι δύο ∆ασκάλες...
Συγχαρητήρια και γι’ αυτή σας τη συνεργασία, καλές µου συναδέλφισσες. Πολύ σας ευχαριστώ και για την αγάπη σας στον Παιδότοπο και για τα καλά σας λόγια…
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης
Το Ολοήμερο ως χώρος δημιουργίας, συνύπαρξης και ανακάλυψης
Τι μπορεί να χωρέσει σε μια ημέρα “σχολική” πέρα από… πολλά μαθήματα; Μια ιστορία που δεν έχει ακόμη γραφεί, ένα παιχνίδι που αλλάζει τους αρχέγονους κανόνες του, μια ζωγραφιά με τρία χρώματα, μια πράξη φροντίδας που κανείς δεν ζήτησε; Το Ολοήμερο δεν είναι απλώς ο χρόνος που μεσολαβεί μέχρι να σχολάσουν τα παιδιά και ούτε μονάχα μια ουσιαστική διευκόλυνση στον ημερήσιο οικογενειακό προγραμματισμό.. Είναι ένας ακόμη παιδαγωγικός χώρος, με τις δικές του ανάγκες και δυνατότητες.
Η μελέτη και η προετοιμασία των μαθημάτων παραμένουν βασική μας προτεραιότητα. Παράλληλα, όμως, θέλουμε ο χρόνος αυτός να προσφέρει στα παιδιά ευκαιρίες να διαβάσουν, να παίξουν, να δημιουργήσουν, να συνεργαστούν και να ανακαλύψουν πλευρές του εαυτού τους. Να μάθουν σταδιακά να επιλέγουν, να διακρίνουν, να οργανώνουν τον χρόνο τους και να σέβονται τους διαφορετικούς ρυθμούς των άλλων. Η αυτονομία δεν χαρίζεται έτοιμη· καλλιεργείται με ελευθερία, όρια και θετική υποστήριξη.
Τετάρτη 14 Οκτωβρίου. Τα πρωτάκια μας τράβηξαν χαρτάκια από το βαζάκι! Μέσα σε μία ώρα, οι ιδέες έγιναν πράξεις — και προλάβαμε να τις δοκιμάσουμε όλες!
Ένα παιδί έγινε αγέρωχο άγαλμα και οι υπόλοιποι προσπάθησαν να το κάνουν να γελάσει χωρίς να το αγγίξουν. Ύστερα πήρε τη θέση του ένα άλλο, κι έπειτα ένα ακόμη, ώσπου όλοι δοκίμασαν τις αντοχές τους! Έπειτα στην επιφάνεια του ασπροπίνακα εμφανίστηκαν παράξενα κτήρια και αμέσως μετά δημιουργήσαμε με κιμωλίες σχέδια φτιαγμένα μόνο με τα βασικά σχήματα. Μαντήλια και υφάσματα μεταμόρφωσαν την παρέα σε ομάδα υπερηρώων και στα βιβλία της γωνιάς φιλαναγνωσίας αναζητήσαμε αστείες εικόνες, επινοήσαμε ζώα που δεν υπάρχουν και τους δώσαμε ευφάνταστα και ιδιαίτερα αστεία ονόματα! Ύστερα σχεδιάσαμε σπίτια πάνω στα σύννεφα και αναρωτηθήκαμε ποιοι να κατοικούν εκεί… Να ναι κάποιος βασιλιάς; Ή ένας άγγελος; Κάποιος είπε πως εκεί ψηλά κρύβεται ένα κοριτσάκι που το λένε “Αλήθεια”...
Μικρές στιγμές, χωρίς θεαματικά αποτελέσματα, που όμως έχουν τη δική τους παιδαγωγική αξία.
Βάζοντας συναίσθημα σε μια σκέψη
Ο αείμνηστος δάσκαλος μας Λάκης Κουρετζής έλεγε συχνά: “Τι είναι μία ιδέα; Μία ιδέα είναι όταν σε μια σκέψη… βάζω και συναίσθημα..”
Ίσως, τελικά, η ομορφιά της σχολικής ζωής να κρύβεται σε τέτοιες απλές συναντήσεις: σε ένα γέλιο που μοιράζεται, σε μια ιδέα που βρίσκει παρέα, σε ένα παιδί που νιώθει πως αυτό που σκέφτηκε έχει θέση ανάμεσά μας. Κι αν καταφέρνουμε να δημιουργούμε λίγο περισσότερο χώρο για όλα αυτά, τότε ο κόσμος —έστω για μια σαρανταπεντάλεπτη σχολική ώρα— μπορεί πράγματι να μοιάζει λίγο πιο όμορφος.
Με σεβασμό και έγνοια
Άννα Νικολακάκη - Τέτα Κολτσάκη (υπεύθυνες Ολοήμερου Ιδ. Δημοτικού Σχολείου Ναυστάθμου Κρήτης)
Σημείωση: Στις φωτογραφίες τα παιδιά από το δεύτερο τμήμα της Α τάξης του Σχολείου μας “επί τω έργω” στο Ολοήμερο… (Ευάγγελος, Γιάννης, Αγγελική, Στέλλα, Γεωργία, Ηλιάννα, Ζωή, Βαλάντης, Ποσειδώνας, Πέτρος)
