Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ


"Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ"


«Α όνειρα, που δεν φυλακίζεστε ποτέ/ κι ας συνωστίζονται οι απώλειες στην πόρτα/ Α, δαιμόνια, που μας κρατάτε ζωντανούς/ την ώρα που πάει να σβήσει κάθε ελπίδα». «Κι έπειτα, είχα άλλοθι ακλόνητο/ δεν εγκλημάτησα ποτέ με τη συνήθεια/ των εξουσιαζόντων όπλο απεχθές/ όπιο αναισθητικό των εξουσιαζομένων». «Α, πόσοι τρελοί μας είπαν πάλι την αλήθεια/ πόσοι τάχα θεόσταλτοι κυβέρνησαν τον κόσμο/ και πόσοι τους προσκύνησαν/ και γέμισαν τα παραμύθια βασιλιάδες/ οι μύθοι ανθρωπόμορφα θεριά/ με χέρια απειλητικά/ και με το δείκτη οδηγό/ μυριάδων προς το πουθενά». Τρία απ’ τα πάμπολλα “πολύτιμα ορυκτά” που ανέσυρε ο Γιώργος Ρούσκας απ’ τις ποιητικές συλλογές του Γιώργου Δουατζή και συμπεριέλαβε στο βιβλίο του “Γιώργος Δουατζής: Απάνθισμα (1976-2018)” που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 2019 απ’ τις εκδόσεις “Στίξις”.

«Αυτάρεσκα μιλούσαμε για πολιτισμό. Δεν βλέπαμε τα εύθραυστα πόδια του. Μαζεύουν τώρα τα αργύρια για να τα δώσουν στην επιστήμη και την έρευνα μήπως και διασωθούμε. Κράτη ικετεύουν κατέχοντες για μια ευεργεσία, από αυτούς που κόμπαζαν για τον πλούτο και τη δύναμή τους και τώρα τρέμουν τον θάνατο μεμονωμένοι σε σαθρά παλάτια. Κατάλαβαν, έστω αργά, ότι η ζωή δεν πουλιέται, δεν αγοράζεται. Οτι η ζωή τους δεν ήταν ποτέ πραγματική. Ζούμε με βάρος επαχθές τις ενοχές που μας φόρτωσε η ανοχή μας. Ξέχασαν την απόλυτη ισότητα που δίνει απλόχερα στο τέλος της ζωής η μοίρα των ανθρώπων». Από την “επιστολή στη νέα γενιά: εσείς μπορείτε” του Γιώργου Δουατζή.

Καλά καλή συντροφιά, “συντροφιά παρηγοριάς”, αυτή που μου κράτησε για δύο περίπου ώρες τις προάλλες με τα κείμενά του ο φίλος, καταξιωμένος και ως δημοσιογράφος και ως ποιητής Γιώργος Δουατζής. Και διά της στήλης οι ευχαριστίες μου για την ηλεκτρονική αποστολή του “Απανθίσματος” και της προς τη νέα γενιά επιστολής του. Οσο υπάρχουν ποιητές που σηκώνουν στις πλάτες τους την αγωνία του σύμπαντος κόσμου, υπάρχει ελπίδα!


Κορωνοϊκά… στα πεταχτά





Η μάχη της Ελλάδας εναντίον του κορωνοϊού φαίνεται να κερδίζεται, καθώς μέρα με τη μέρα μεγαλώνει η χαραμάδα της αισιοδοξίας, ότι «έτσι είναι τα πράγματα μα έτσι δεν θα πάνε», για να παραφράσω τον τίτλο του πιο γνωστού βιβλίου του Τούρκου συγγραφέα Αζίζ Νεσίν. Υπομονή και κουράγιο χρειάζεται, να μην πάρουν τα μυαλά μας αέρα, το σπουδαιότερο. Να μην το κάνουμε όπως η κατσίκα που έδωσε μια με το πόδι της στο τέλος κι έχυσε το γάλα απ’ την καρδάρα. Ενας αγώνας λήγει στο 90’, συν τις όποιες καθυστερήσεις να μην το ξεχνούμε αυτό.

Μείνε μέσα, Λάζαρέ μου, φίλε και αγαπητέ μου… Του Λαζάρου αύριο και μην ξεχάσουμε να του απαγγείλουμε να παραμείνει, μέχρι τα μέσα του Μάη, τουλάχιστον, στην ασφάλεια του τάφου του. Καλύτερα ενταφιασμένος και ζωντανός, παρά μη ενταφιασμένος και μη ζωντανός. Αργότερα το “δεύρο έξω”, λοιπόν…

Ανοίγω παρένθεση. Να λέμε με τα παιδιά των σχολείων που υπηρέτησα τη Δασκαλοσύνη τα κάλαντα του Λαζάρου, κρατώντας στεφάνια με μαντηλίδες, σαν σήμερα, θυμούμαι. Παραθέτω, δίχως σχόλια τους τελευταίους στίχους «Λάζαρος απολυτρώθη αναστήθη και σηκώθη,/ ζωντανός, σαβανωμένος και με το κερί ζωσμένος./ Τότε Μάρθα και Μαρία, μα και όλη η Βηθανία,/ μαθητές και Αποστόλοι, τότες ευρεθήκαν όλοι./ “Δόξα τω Θεώ”, φωνάζουν και το Λάζαρο εξετάζουν:/ “πες μας, Λάζαρε, τι είδες εις τον Αδη οπού πήγες;”/ “Είδα φόβους, είδα τρόμους, είδα βάσανα και πόνους./ Φέρετε νερό λιγάκι να ξεπλύνω το φαρμάκι/ της καρδιάς και των χειλέων/ και μη με ρωτάτε πλέον”». Κλείνω την παρένθεση ευχόμενος “Καλή Ανάσταση”.

«Σαν να μιλάει άγγελος σε βλέπουν και σ’ ακούνε/ όλοι οι Ελληνες γιατρέ, να ξέρεις σ’ αγαπούνε. Στην Παναγία, τον Χριστό, στσ’ Αγίους και σ’ εσένα/ ελπίζουν και προσεύχονται με μάτια βουρκωμένα». Από τον φίλο ιερωμένο η ρίμα. Στον Σωτήρη Τσιόδρα αφιερωμένη με αγάπη.

Δεν φοβήθηκαν τη χαρά τους οι Τρώες και βγήκαν να πανηγυρίσουν όταν είδαν άδειο τον κάμπο από Δαναούς. Ούτε τον Λαοκόοντα άκουσαν όταν τους είπε: «Τους Δαναούς και δώρα όταν φέρνουν τους φοβάμαι», κι έβαλαν με τιμές το αφιερωμένο από τους Δαναούς ξύλινο άλογο στην πόλη τους. Μια σταγόνα μυθολογίας που θέλω να πιστεύω ότι κάτι θέλει να μας πει. Και εν είδει σχολίου στη φράση του Σωτήρη Τσιόδρα: «Φοβάμαι τη χαρά των Ελλήνων»…

«Ούτε έναν στίχο για να μείνει/ δεν έγραψε όλη μέρα,/ είπε, αργά το βράδυ/ ο ποιητής στο μολύβι του.// Αμίλητο εκείνο/ κατέγραψε το παράπονό του/ μην υπολογίζοντας/ ότι η ξύστρα – κορωνοϊός/ παραμόνευε». Το ποίημα “Το μολύβι” του γράφοντος.


Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 10.4. 2020)
http://www.haniotika-nea.gr/i-zoi-den-poylietai-den-agorazetai/

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2020

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ


ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!


ΑΠΡΙΛΗΣ σου λέει! Εμένα Γενάρης, όχι κακός Γενάρης, όπως τον τραγουδά στην 'ταραχή' του ο Ψαραντώνης, αλλά πάντως Γενάρης, μου φαίνεται έτσι όπως βλέπω τα πράγματα απ’ το παράθυρό μου. Βαρύς ο ουρανός, κατεβασμένα χαμηλά, πολύ χαμηλά, τα σύννεφα, μουντή η όλη ατμόσφαιρα. Που θα πάει, όμως! Μπορεί, λέω μπορεί, όταν εσείς θα διαβάζετε τη στήλη, ο καιρός να μην είναι έτσι, όπως είναι τώρα που τη γράφω. Ανοιξη γάρ...
ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ είναι ο ήλιος, ένας ήλιος ολόλαμπρος! Δεν τον βλέπω, το ξέρω όμως ότι υπάρχει. Δεν μπορούν εντέλει, τα σύννεφα, τα όποια σύννεφα, να νικήσουν τον ήλιο!
ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ μπορούν ν’ ανοίξουν για την Ελλάδα σε 6 μήνες, υποστηρίζει σε συνέντευξή του στο 'Βήμα της Κυριακής', που ειρήσθω εν παρόδω είναι 'Βήμα της Πέμπτης', αφού κυκλοφορήθηκε από χθες, ο πολύς Τζορτζ Σόρος. Λόγια απ’ τον σωρό τα λόγια του Σόρος; Κάτι θα ξέρει...
ΜΠΡΟΣΤΑ πηγαίνει ο Ελληνας (καμιά αμφιβολία για την πρωτιά), πίσω πηγαίνει ο Ιρλανδός και ακολουθούν ο Πορτογάλος, ο Ισπανός και... Στο έλεος των αγορών και των Οικονομικών Οίκων, λέει, οι ευρωπαϊκές χώρες. Παγκοσμιοποίηση θέλατε; Φάτε τώρα παγκοσμιοποίηση, Ελληνες, Ιρλανδοί, Πορτογάλοι και λοιποί!
Ο ΑΡΧΑΙΟΣ Σωκράτης κατάπιε εντέλει εκών άκων, το κώνειο και ο σημερινός Σωκράτης το... μνημ(κ)όνιο. Επίσης εκών άκων. Ανήγγειλε, λέει, την προσφυγή της Πορτογαλίας στον 'μηχανισμό στήριξης' ο Πορτογάλος πρωθυπουργός Ζοζέ Σόκρατες...
ΩΣΤΟΣΟ ο Καντάφι είναι πάντα στη Λιβύη. Στο ίδιο έργο θεατές. Δεν έκατσε η ζαριά ή ήταν επίτηδες κάλπικα τα ζάρια που έριξαν. Πετρελαΐλα...
ΚΑΙ Ο ΑΛΕΚΟΣ Αλαβάνος κάνει κόμμα, λέει. Σιγά την είδηση, σιγά τα ωά! Το μόνο εύκολο είναι να κάνεις κόμμα τη σήμερον ημέρα. Μαζεύεις τους κολλητούς σου, τους βγάζεις έναν λόγο, κατεβαίνεις μόνος σου υποψήφιος για αρχηγός τους και σε βγάζουν παμψηφεί!
ΟΛΟ ΚΑΙ ΟΛΟ, μόλις στο 43% φτάνουν μαζί συναθροιζόμενα τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, σύμφωνα με τελευταία δημοσκόπηση. Χαράς ευαγγέλια για τα μικρά κόμματα που ελπίζουν ότι θα καρπωθούν τις απώλειες. Με τις ελπίδες στο τέλος θα μείνουν, μου είπε ένας καλός φίλος ειδικός επί του θέματος. Πολύ ψωμί, λέει, έχει ο δικομματισμός στην Ελλάδα και πολύ... κουμάρι θα παιχτεί ακόμα...
ΗΘΕΛΑ να ’σουνα κεφτές και να ’μουνα τηγάνι/ να δεις τσ’ αγάπης η φωτιά ψήσιμο που το κάνει. Πολλά θα σου ’χει καμωμένα η... αφιλότιμη Ηλία Σταματάκη για να αναγκαστείς να γράψεις τέτοιας λογής μαντινάδα. Μέχρι το ψάρι στα χείλη θα σου ’χει ψήσει.
ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ, συμμετέχεις, συμμετέχει, συμμετέχουμε, συμμετέχετε, αποφασίζουν (οδός Σινώπης, Αθήνα). Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε (Λεωφόρος Αλεξάνδρας, Αθήνα). Αν τα λάθη διδάσκουν τότε έχω καταπληκτική μόρφωση (οδός Μπενάκη, Αθήνα). Αλλα τρία (να ’σαι καλά, Κώστα Μπετινάκη!) συνθήματα σε τοίχους της Αθήνας.
'[...] Κι εσύ, παπαρουνίτσα του Απριλιού,/ κάτω απ’ τα στήθη να κρατάς τα χέρια/ σταυρωμένα, την ενοχή σου άνθιση να κρύβεις,/ και να ζητάς συγχώρεση από την Παναγία/ για την εν διανοία συντελεσμένη αμαρτία σου./ Ενώ έξω από την εκκλησιά/ ν’ ανθίζει, ν’ ανθίζει, να φτεροκοπά και να οργιάζ’ η φύση'.
Από το ποίημα του Κώστα Καλαπανίδα 'Ενοχη λειτουργία'.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2020

ΕΥΔΟΚΙΑ

"ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ"
Γράφει η Ευδοκία Σκορδαλά - Κακατσάκη

 Ο στίχος είναι από το δημοτικό τραγούδι του Αϊ Γιώργη. Γνωστή η υπόθεσή του. Ένας δράκος έχει κάνει κατοχή σε μια πηγή, και δεν αφήνει «σταλιά νερό να κατεβεί στη Χώρα»  Άνθρωποι, ζώα και σπαρτά  πεθαίνουν  από λειψυδρία. Μόνη λύση, μια φοβερή θυσία που απαιτεί το θεριό! Θέλει λέει, με αντάλλαγμα λίγο νερό, να του δίνουν ένα κορίτσι  καθημερινά  για  να δειπνά!  Τραγική η θέση των ανθρώπων. Ανυπεράσπιστοι κι αδύναμοι, υποκύπτουν στις ορέξεις του. Βάζουν σε κληρωτίδα τα ονόματα των κοριτσιών τους! Όλα! Ακόμα  και  το όνομα της μοναχοθυγατέρας του βασιλιά!  Το τραγούδι του Αϊ Γιώργη, τραγούδι, ποίημα και παραμύθι μαζί, είναι γεμάτο, όπως κάθε… αληθινό παραμύθι, με αλήθειες.  Διαχρονικές αλήθειες του, η  πάλη του καλού με το κακό. Η αδυναμία και ο φόβος του ανθρώπου μπροστά στον  θάνατο. Οι θυσίες του για την απόκτηση των αγαθών. Στην προκειμένη περίπτωση του νερού, την πηγή ζωής! Η  κοινή μοίρα των ανθρώπων. Η λαχτάρα τους για ισονομία!  Όλοι, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται, πρέπει  να πληρώσουν το αντίτιμο του αγαθού! Πονούν και  σπαράζουν οι γονείς που αναγκάζονται να θυσιάσουν τα παιδιά τους. Το ίδιο κάνει κι ο βασιλιάς, όταν κληρώνεται για την θυσία η κόρη του, «απού την είχε η μάνα της μοναχορηγοπούλα!»  Άνθρωπος είναι. Πατέρας.  Πονάει. Κλαίει, δέρνεται, παρακαλά. Δίνει το βασίλειό του για το παιδί του! Του κάκου!  Εξαίρεση δεν γίνεται!  Κι έτσι, «στολίζουνε απ’ το ταχύ ως το βράδυ!» την βασιλοπούλα και την οδηγούν στο θεριό. Την αφήνουν μόνη της και φεύγουν! Κι ενώ εκείνη, αγωνιά περιμένοντας  το θεριό , που για την ώρα κοιμάται, εμφανίζεται ο  ΑΪ Γιώργης! Της ζητάει να τον αφήσει ν’ αποκοιμηθεί στα γόνατά της, κι όταν ξυπνήσει το θεριό, να τον  «αλαφροξυπνήσει»  για να το σκοτώσει! Πιστεύει ο ποιητής λαός μας πως κι οι Άγιοι έχουν ανάγκη ύπνου και ξεκούρασης, για να μπορούν να ανταποκρίνονται  στις επικλήσεις μας! Η βασιλοπούλα έντρομη,  όταν βλέπει τον δράκο να έρχεται κατά πάνω της, φωνάζει  τον Άγιο. Εκείνος ξυπνά, αρπάζει  τ’  άρματά του, « γυρίζει στ’ ανατολικά και κάνει το σταυρό του/ και το κοντάρι σήκωσε και μπήγει στο λαιμό του!» Πανίσχυρο το σημείο του Σταυρού! Ο αρματωμένος  Άγιος, κάνει τον σταυρό του, επικαλούμενος  την βοήθεια του Θεού για να νικήσει το θεριό!                                                                                                            Σήμερα, όλη η ανθρωπότητα βρίσκεται στο έλεος μιας πανδημίας. Όλοι, χωρίς καμιά εξαίρεση, βρισκόμαστε στην κληρωτίδα του φοβερού δράκου, που ονομάζεται κορωνοϊός. Αόρατος, γρήγορος, ύπουλος, χτυπά στα τυφλά, χτυπά με μανία και θερίζει ζωές. Κι όλοι μας, με κομμένη ανάσα  παρακολουθούμε τον αγώνα που κάνουν « στα μαρμαρένια αλώνια»  οι άνθρωποι με τις μάσκες και τις λευκές και πράσινες μπλούζες. ΟΙ γιατροί, οι νοσηλευτές, όλο το προσωπικό των νοσοκομείων όπου γης. Πραγματικοί ήρωες. Σημερινοί Αϊ Γιώργηδες! Μα πάνω απ’ όλα, άνθρωποι  που φοβούνται. Είναι φυσικό να φοβούνται. Για τους ίδιους, για  τους αγαπημένους τους.                                                                                                                                     «Φοβάμαι. Πιο πολύ όμως φοβάμαι για την γυναίκα και την κόρη μου, που είναι γιατροί σε άλλα νοσοκομεία…» έλεγε με ραγισμένη φωνή κάποιος γιατρός  σ’ έναν δημοσιογράφο. Φοβούνται. Όμως,  πιστοί στον ιπποκράτειο όρκο τους, στέκονται στην πρώτη γραμμή και αγωνίζονται. Για όλους εμάς. Για την υγεία και την ζωή μας. Εμείς, τους θαυμάζουμε,  υποκλινόμαστε στην μεγαλοψυχία τους, τους χειροκροτούμε. Και   ΜΕΝΟΥΜΕ  ΣΠΙΤΙ! Βοηθώντας έτσι, να σταματήσει η εξάπλωση της επιδημίας. ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ! Κι όπως ο Αϊ Γιώργης κάνουμε γι αυτούς τον σταυρό μας!  Και παρακαλούμε τον Θεό, να τους προστατεύει. Να είναι βοηθός τους στον υπεράνθρωπο αγώνα που κάνουν ενάντια στον μισητό δράκο που λέγεται κορωνοϊός. Να βγουν απ’ αυτόν αλώβητοι όλοι! Και νικητές!

Τρίτη, 7 Απριλίου 2020

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ


«Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ ΑΚΟΥΜΠΑ Η ΕΛΛΑΔΑ»







«Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,/ δονήστε σύγκορμη τη χώρα, πέρα ως πέρα…/ Βογκήστε τύμπανα πολέμου… Οι φοβερές/ σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !// Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Eνα βουνό με δάφνες/ αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Oσσα,/ κι αν τον πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό,/ ποιόν κλεί, τι κι αν το πει η δικιά μου γλώσσα;// Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,/ Ήρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ’ αστέρια,/ μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά/ της τέλειας Δόξας του, ανασήκωστον στα χέρια». Και το ποίημα – εμβατήριο του Aγγελου Σικελιανού με το οποίο αποχαιρέτησε την ημέρα της κηδείας του τον Κωστή Παλαμά (παραπάνω οι τρεις στροφές) στο νου μου, την περασμένη Τρίτη 1 Απριλίου. Ακουμπούσε και στο φέρετρο του Μανώλη Γλέζου την ώρα της κηδείας του, η Ελλάδα…

Εν μέσω της γερμανικής κατοχής, στις 28 του Φλεβάρη 1943, η κηδεία στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, του μεγάλου Eλληνα ποιητή. Εν μέσω της κορωνοϊκής κατοχής η κηδεία (στο παρεκκλήσι του καθεδρικού ναού Αθηνών η νεκρώσιμη κηδεία ακολουθία) του μεγάλου Eλληνα Αγωνιστή της Ελευθερίας, της Ειρήνης και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης. Πρωτοφανής η λαοθάλασσα που αποχαιρέτησε τον Κωστή Παλαμά, ψάλλοντας τον Εθνικό Yμνο. Ωσεί παρόντες όλοι οι απανταχού της γης Έλληνες στο ύστατο χαίρε στον Μανώλη Γλέζο.

«Θα ξέρεις βέβαια, Ζολιό, για το Μανώλη Γλέζο […] όταν σκαρφάλωνε τα βράχια της Ακρόπολης/σφίγγοντας μες στις δυο νεαρές γροθιές του/ την οργή όλων των λαών και την ελπίδα τους/ όταν κάτου από τ’ ανοιχτά ρουθούνια των πεινασμένων πολυβόλων/ έσπαγε με τις δυο γροθιές του τον κυρτό σταυρό/ έσπαγε με τις δυο γροθιές του όλα τα δόντια του θανάτου». Τα που έγραφε απ’ τον Aη Στράτη, το 1950, ο Γιάννης Ρίτσος στο Ζολιό Κιουρί, για να του ανακοινώσει στη συνέχεια ότι «ο Μανώλης Γλέζος», «κοιτάει το φως μες απ’ τα σίδερα» επιμένοντας «με τα δυο του χέρια, σημαδεμένα από τις χειροπέδες» να «σκουπίζει πάντα τα κλαμένα μάτια του κόσμου», να «σκουπίζει πάντα το ιδρωμένο μέτωπο/ της λευτεριάς και της ειρήνης». Οντας σίγουρος ότι αυτό θα έκανε μέχρι τέλους, μέχρι το φευγιό του στο Πάνθεο των Ωραίων Ελλήνων.



ΚΟΡΩΝΟΙΚΑ… ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ




«Αλλ’ η νόσος εισήγαγε προσέτι και άλλας χειροτέρας μορφάς ανομίας εις την πόλιν […] Και κανείς δεν ήτο διατεθειμένος να υποβάλλεται προκαταβολικώς εις ταλαιπωρίας προς επιδίωξιν σκοπού, τον οποίον ενόμιζεν ενάρετον αφού εθεώρει αμφίβολον, αν θα επιζήση». Αυτά μεταξύ των άλλων από τον Θουκυδίδη (Ιστορία, μετάφραση: Ελευθέριος Βενιζέλος), για τον λοιμό του 430 π.Χ. στην Αθήνα). Πάντα η απανθρωπία παραμονεύει σ’ αυτές τις κρίσεις. Να μην ξεχάσουμε ότι είμαστε άνθρωποι, το μέγα ζητούμενο και κατά τη διάρκεια της κορωνοϊκής κατοχής και, προπάντων, μετά απ’ αυτήν.

Διάχυτη η αίσθηση σε ορισμένους ότι δεν τα έχουμε δει όλα. Οτι θα θυμούμαστε, αν ζούμε και είναι σε λειτουργία η μνήμη μας με νοσταλγία αυτές τις μέρες του εγκλεισμού… Μεγάλες οι δόσεις της τηλεόρασης που βλέπουν, η άποψή μου. Φτάνει να μην πάρει ο νους μας αέρα…

«Καλύτερα να βγάλουμε στο σπίτι μας μπιμπίκια/ παρά να δούμ’ ανάποδα στον τάφο τα ραδίκια». «Μένουμε σπίτι είπανε και κλείσανε την πόρτα/ να μη μας φάει η μαύρη γη, τα πράσινα τα χόρτα». Στο ίδιο μήκος κύματος και οι δυο μαντινάδες που μου έστειλε μέσω κινητού, όπως πάντα, ο φίλος ιερωμένος. «Μεταξύ δύο κακών, το μη χείρον βέλτιστον», όπως έχουν πει οι αρχαίοι μας. Δικό τους και το άλλο: «Οίκοι βέλτεροι είναι επεί βλαβερόν το θύρηφιν». Δηλαδή, Καλύτερα να κάθεσαι σπίτι σου, γιατί έξω μπορεί να σε βρει κακό.


«Κάθε κρίση είναι και κριτήριο. Κριτήριο της νέας εποχής στην οποία έχουμε μπει για τα καλά, μοιάζει να είναι μόνο η επιβίωση: η βιολογική επιβίωση των ανθρώπων και η γιγάντωση και παγίωση ενός συστήματος “αγοράς”, που ο Θεός να με βγάλει ψεύτη, μπροστά του ορρωδεί οποιοσδήποτε ιός. Και μην ξεχνάμε ότι ιός ελληνικά θα πει δηλητήριο». Από άρθρο του Κων/νου Μπλάθρα στο τελευταίο φύλλο (19.3.2020) της εφ. “Χριστιανική”. Για προβληματισμό!

«Στους δρόμους και στις πλατείες/ κυκλοφορεί κι οπλοφορεί ο κορωνοϊός./ Μένουμε μέσα…/ Ο φόβος κραυγάζει στα παραθυρόφυλλα/ που είναι ερμητικά κλειστά./ Μένουμε μέσα…/ Κρεμόμαστε στους τηλεοπτικούς δέκτες/ και μετράμε νεκρούς./ Μένουμε μέσα…/ Νιώθουμε κομπάρσοι σε ταινία τρόμου/ με πρωταγωνιστή τη μικρότητά του./ Μένουμε μέσα…// Όταν με το καλό βγούμε έξω/ θα μπορούν να μας γυρίσουν μέσα;» Το ποίημα του γράφοντος “Θα μπορούν;”

http://www.haniotika-nea.gr/s-ayto-to-feretro-akoympa-i-ellada/

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2020

ΧΡΥΣΑ


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ



Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη
Εξασφαλίσαμε την πρώτη ερώτηση πολλαπλής επιλογής που διέρρευσε από το υπουργείο Παιδείας και πρόκειται να αποσταλεί στους μαθητές μέσω του προγράμματος για τη διδασκαλία εξ αποστάσεως.

Το αντίδοτο στον κορονοϊό είναι: α) η κηραλοιφή Βυζαντινόν του Βελόπουλου, β) ο ψεκασμός με αγιασμό του Αμβρόσιου, γ) τα ζεστά ροφήματα που προτείνει το Fb, δ) η θεωρία για την ανοσία της αγέλης.

Ας μιλήσουμε σοβαρά, ξεκινώντας από δύο παραδοχές: Μαθητές και σπουδαστές πρέπει να διατηρήσουν την επαφή τους με τη γνώση και η διά ζώσης σχέση διδασκόντων και διδασκομένων είναι αναντικατάστατη. Επειδή η δεύτερη ακυρώνεται λόγω της υγειονομικής κρίσης, πρέπει να αναζητηθούν τρόποι ώστε να πραγματοποιηθεί η πρώτη. Οι ενστάσεις ωστόσο που προβάλλει η εκπαιδευτική κοινότητα είναι πολλές και δικαιολογημένες. Αφήνουμε στην άκρη τις προς το παρόν ελάσσονες παρενέργειες, όπως η αναπόφευκτη παραβίαση της προστασίας προσωπικών δεδομένων και η διαφαινόμενη πιθανότητα η λύση αυτή να αποτελέσει ισχυρό άλλοθι για μη διορισμούς στις δυσπρόσιτες αρχικά περιοχές.

Τα μείζονα προβλήματα σχετίζονται με τη μικρή εμπειρία στη χώρα μας σε τέτοιου είδους εφαρμογές (κυρίως στις δύο πρώτες βαθμίδες), αφού μέχρι τώρα περιοριζόταν μόνο σε ευρωπαϊκά προγράμματα. Οι υποδομές και η κατανομή του εξοπλισμού έχουν γίνει χωρίς σοβαρό σχεδιασμό, με αποτέλεσμα τα ποσά που έχουν επενδυθεί να έχουν δυσανάλογα μικρό αποτύπωμα στις σχολικές μονάδες. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 22% των νοικοκυριών στερείται την πρόσβαση στο διαδίκτυο και το ποσοστό αυτό ανεβαίνει ακόμη περισσότερο στις νησιωτικές περιοχές. Απουσιάζει επίσης εκκωφαντικά η στοιχειώδης κατάρτιση των εκπαιδευτικών σε αυτές τις μεθόδους ώστε να ανταποκριθούν με επάρκεια.

Ας εξετάσουμε τώρα τις αδυναμίες εφαρμογής και τις συνεχείς παλινωδίες στις εξαγγελίες της ηγεσίας του ΥΠΑΙΘ. Αρχικά το πρόγραμμα προοριζόταν μόνο για τη Γ΄ λυκείου επειδή οι πανελλαδικές αποτελούν το φετίχ της μέσης ελληνικής οικογένειας και στη συνέχεια επεκτάθηκε σε δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια. Πολύ σύντομα επίσης η υποχρεωτική συμμετοχή μετατράπηκε σε εθελοντική, πάντοτε στο πλαίσιο του δόγματος της ατομικής ευθύνης για να εξωραϊστούν οι ταξικοί φραγμοί. Η εμμονή να λειτουργήσει η ψηφιακή πλατφόρμα στην πρωινή ζώνη (8-2) ήδη απειλεί με κατάρρευση το σύστημα λόγω της συγκέντρωσης τεράστιου όγκου χρηστών. Φυσικά δεν θα φταίει ο γνωστός πολυεθνικός κολοσσός, αλλά οι εκπαιδευτές που δεν μπόρεσαν να μεταφέρουν έναν ελέφαντα πάνω σε πατίνι. Η προσπάθεια επομένως του ΥΠΑΙΘ να πείσει την κοινή γνώμη ότι αγωνιά για τις χαμένες διδακτικές ώρες είναι εντελώς υποκριτική. Ανάξιες σχολιασμού οι δηλώσεις της υφυπουργού Σ. Ζαχαράκη ότι οι πανελλαδικές θα διεξαχθούν κανονικά. Μπορεί οι ειδικοί επιστήμονες να μην ξέρουν πότε θα τελειώσει όλη αυτή η παγκόσμια περιπέτεια, αλλά εκείνη μάλλον έχει το χάρισμα.

Η απάντηση επομένως στο ερώτημα αν μπορεί η εξ αποστάσεως διδασκαλία στη συγκεκριμένη φάση να λειτουργήσει είναι: ναι, αν το ζητούμενο είναι να «βγει» τυπικά η ύλη των πανελληνίων· ναι, αν ο πολιτικός στόχος είναι η επικοινωνιακή διαχείριση· ναι, αν στις παράπλευρες απώλειες του ιού περιλαμβάνεται η μετάθεση της ευθύνης σε περίπτωση αποτυχίας.

Πρώτη δημοσίευση από: documentonews.gr

http://www.pancreta.gr/voices.php?p=21071

Κυριακή, 5 Απριλίου 2020

ΠΟΙΗΣΗ

ΘΕΛΩ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΜΟΥ



Κατασκεύασαν σιδερένια κοράκια
και τα έστειλαν να κυνηγήσουν
τους ιούς της ατμόσφαιρας.
Οι άνθρωποι βγήκαν στις στέγες των σπιτιών
και χειροκροτούσαν τη δεδομένη νίκη.
Όντως σε λίγο δεν υπήρχε ούτε ίχνος ιού.
Ούτε χελιδόνια υπήρχαν, ωστόσο,
διαπίστωσαν με τρόμο ορισμένοι.

Θέλω τα χελιδόνια μου, είπε,
κλαίγοντας, ένα κορίτσι.
Ένα αγόρι μεταμόρφωσε,
διά της μαγείας της αγάπης,
τα κοράκια σε περιστέρια
και τα χελιδόνια επέστρεψαν.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
Από την ποιητική συλλογή ΙΧΝΗΛΑΤΩΝΤΑΣ
που γράφεται... 

Σάββατο, 4 Απριλίου 2020

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΓΙΟΡΤΗ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 
ΧΩΡΕΑΝΘΗΔΩΝ ΑΝΘΗ
Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Στον απόηχο του μη εορτασμού στα σχολεία μας και όπου αλλού, εφέτος, λόγω κορωνοϊού, προχθές 2 Απριλίου, της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου ο σημερινός Παιδότοπος. Σιγά που δεν θα γιόρταζε το Παιδικό Βιβλίο κατά που του αξίζει η στήλη. “Χωρεάνθηδων άνθη”, λοιπόν ο τίτλος του αφιερώματος, που περιλαμβάνει ποιήματα για παιδιά της δασκάλας – ποιήτριας Ελένης Τσικριτέα – Χωρεάνθη και του “φευγάτου” στον Επουράνιο Παρνασσό απ’ το 1996 συζύγου της δασκάλου – ποιητή Κώστα Χωρεάνθη, διανθισμένα με ζωγραφιές της κόρης των Μάριον. Μια δασκαλική οικογένεια που έχει γράψει τη δική της ιστορία στον χώρο του παιδικού βιβλίου οι Χωρεάνθηδες.
Ποιήματα – ζωγραφιές και ζωγραφιές – ποιήματα με θέμα την άνοιξη. Κατάπολλα τα ευχαριστώ που για την αποδοχή της πρότασης και τη συνεργασία, κυρία Ελένη!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος
ΕΛΕΝΗ 


ΕΛΕΝΗ  ΧΩΡΕΑΝΘΗ

 Ήρθε η άνοιξη

            
Θεούλη μου, τι όμορφη  
που 'ναι η πλάση!
Να μπόραγε η ματιά μου 
να χορτάσει
με τούτη εδώ 
την άνθινη πλημμύρα
που ευωδιά τριγύρα 
μύρια μύρα...

Θεούλη μου, τι όμορφος 
που είν’ ο κόσμος!
Ανθοβολάει το κρίταμο 
κι ο δυόσμος,
έχουν οι κήποι κι οι ροδώνες 
κοκκινίσει.
κάμποι και πλάγια ως πέρα 
ροδαμίσει,

       ***

Τώρα την άνοιξη 
μες τα λουλούδια,
μέσα στα κρίνα 
τα πεταλούδια,
φωνές και γέλια
μέσα στ’ αμπέλια
που πρασινίζουν
και παιγνιδίζουν
κρυφές χαρές.

Λευκή αγράμπελη
δειλά σκαλώνει
και στεφανώνει 
μια κερασιά.
Όλη η πλάση
τα χέρια απλώνει,
τα χείλια σμίγει
και σ’ όλους δίνει
γλυκά φιλιά. 


Η χελιδονοφωλιά

          
Ήρθανε τα χελιδόνια
κι ο αγέρας χτες
γέμισε με μιας τραγούδια 
και παιδιών φωνές.

Από κάτω απ’ τα μπαλκόνια
μια και δυο τα χελιδόνια 
άρχισαν δουλειές:
κάνουν μαστοριές.

Άδειασαν τους αυρώνες,
πήραν το νερό,
δεν αφήκαν στο χωράφι
φύλλο και φτερό.

        ***

Έχω μια χαρά μεγάλη 
    μέσα στην καρδιά.
Στου σπιτιού μου το μπαλκόνι
    χτίζουνε φωλιά
    δυο τρελά πουλιά.

Όλη μέρα φτερουγούνε
    μες στη ρεματιά
λάσπη κι άχυρα να βρούνε
    και μικρά φτερά
    γύρω στα νερά.

Πέρασε καιρός. Σωπάσαν.
   Κάποιο πρωινό
τιτιβίσματα ακουστήκαν
   κι έστησαν χορό
   σ' όλο το χωριό.

Βγήκανε πουλάκια πέντε,
    τόσα δα σταχτιά
δίχως φτερουγάκια μαύρα
    και χωρίς ουρά  
    κι όλα τρυφερά.

Τι φωνούλες κάνουν τώρα
   μέσα στη φωλιά!
Πέντε ράμφη τεντωμένα
   να 'βρουν λιχουδιά
   τόση φαμελιά!
                 

             
Ζωγραφιά

Ολόδροσα τα γιούλια
γερμένα στα πεζούλια
σκορπούνε ευωδιές.
Μ' ολόδροσα χειλάκια
κρυφά δίνουν φυλάκια
μέσ' απ' τις φυλλωσιές.

Στη χλόη που πρασινίζει
δροσούλα λαμπυρίζει
κυλώντας απαλά.
Ολάνθιστα τα κλώνια.
Γλυκολαλούν τ' αηδόνια
κρυμμένα στα κλαδιά.

Οι μέλισσες βουίζουν,
τα γιασεμιά μυρίζουν,
ρουφούν γλυκούς χυμούς.
Τ' αέρι καθώς πάει
αγάλια ξεψυχάει
στης λίμνης τους αφρούς
           
         ***

Σαν θέλεις λίγο να χαρείς,
πρωί πρωί μη βαρεθείς
στην εξοχή να τρέξεις.

Και στα νερά τα λαγαρά,
στα φουντωμένα τα δεντρά
πουρνό να πας να δρέψεις

απ' τα λουλούδια ευωδιές,
δροσιές από τις φυλλωσιές,
εξωτική μαγεία.

Ν' ακούσεις γύρω τα πουλιά
που κελαηδούνε στη φτελιά,
που κάνουν συναυλία.

          ***

Άνοιξη πρόβαλε παντού,
ανθούν μαβιοί κι ολάσπροι κρίνοι· 
φλισκούνια, κουμαριές και σκίνοι
θάλλουν στα πλάγια του βουνού.

Μοσχοβολούν πορτοκαλιές,
γλαυκές ελιές ανθούν περίσσια· 
κι άγρια βουίζουνε μελίσσια
στις μυρωμένες πασχαλιές.

Στο περιβόλι του Θεού
λαγοί φωλεύουν και περδίκια
και χώνονται μέσα στα ρείκια
τ’ αγρίμια του μεσημεριού.

Άκου τραγούδια και φωνές
που κάνουν τα πουλιά, τ’ αηδόνια· 
και λαμπυρίζουνε στα κλώνια
δροσοσταλίδες αυγινές.


ΚΩΣΤΑΣ ΧΩΡΕΝΘΗΣ

Αρχαίος Αγερμός
             
Ήρθε ήρθε χελιδόνα
φέρνει την καλή εποχή,
φέρνει τον καλό καιρό,
με την άσπρη την κοιλιά,
με τη μαύρη τραχηλιά.
Φέρε εσύ την αρμαθυιά
μέσ’ από το πλούσιο σπίτι:
του κρασιού το κύπελλο,
του τυριού το κάνιστρο· 
παξιμάδι η χελιδόνα
και κουκόψωμο δε διώχνει· 
φεύγουμε ή θα πάρουμε;
Όμως κατιτί θα δώσεις· 
δε σ’ αφήνουμεν αλλιώς· 
ή τη θύρα παίρνουμε
ή το παραθύρι
ή τη γυναίκα που είναι μέσα.
Είμαστε μικρά μικρά
μα εύκολα την παίρνουμε.
Κι αν κάτι δώσεις, κατιτί
μεγάλο να μας φέρεις· 
άνοιγε άνοιγε τη θύρα 
στη χελιδόνα· 
γέροντες δεν είμαστε
μα μικρά παιδιά.

               ***

Η άνοιξη που έφτασε
ξανθούς ανθούς μας μοίρασε
-μπήκε μ΄ένα πανέρι,
λιπόθυμο τ’ αγέρι!

Σαν λούλουδα στη θάλασσα
οι αφροί τριγύρω στα νησιά
-τώρα βαθιά γαλήνη
τον κόσμο όλο κλείνει!

Στάλαζε δρόσο πρωινή
πάνω στη χλόη την πράσινη
-πάντα αρμυρό το φύκι,
αστράφτει το χαλίκι.

Σύννεφα ανάρια ανέμιζαν
το χάος τ’ απάνω γέμιζαν
-ανοίχτηκε όλο τώρα
γαλάζια άπειρη χώρα!

Δειλά η ζωή αργοσάλεψε
που με τη νύχτα πάλεψε
-φωτός πλημμύρα εχύθη
στης γης τα πλατιά στήθη!

Το αεράκι ανέμελο,
στον κόσμο πνέει παρθενικό
-μια μέρα ευλογημένη,
που γη κι ουρανό δένει!


 Πρωινές χαρές
                 
Άνθισαν πρωινές χαρές
στης αυγούλας το μπαλκόνι.
Λίγες ώρες λαμπερές
– ήλιε μου, χρυσό στημόνι –
είν’ η ζωή τους – και νυχτώνει.

Δειλινό – καημός κρυφός –
κλείνουνε τα πέταλά τους.
Μα κρατάνε στάλα φως
– ήλιε μου, με τους θανάτους –
μες στ’ αδύναμα κλωνιά τους.

Βλέπουν φωτεινό όνειρο
άνοιξη μέσ΄την ψυχή τους
πώς στον κόσμο το χλωρό
– ήλιε, με κουβάρια μίτους –
γύρισε ξανά μαζί τους.

Οι χαρές οι λιόφωτες
σε παιδιών μπαλκόνια αχτίδες.
Έτσι ανθίζουν οι ματιές
– ήλιε μου, με τις πλεξίδες –
σ’ όσα πρόσωπα κι αν είδες!


Ηλιοβάδιστη

Ηλιοβάδιστη πλαγιά
με τα φουντωτά πουρνάρια
και τα δροσερά χορτάρια,
σ’ ανεβαίνουν τα παιδιά.

Και στους ίσκιους σκορπιστά
τα κυκλάμινά σου ανθούνε,
κρόκοι κι ανεμώνες ζούνε,
προσωπάκια γελαστά.

Σαν παλάμη του Θεού
ακουμπάς πάνω στη μέρα
κι ανασαίνεις τον αγέρα
του μεγάλου του ναού.

Ηλιοβάδιστη πλαγιά,
της βαθιάς χαράς περβόλι,
του φωτός καθάρια σκόλη,
σ’ ανεβαίνουν τα παιδιά. 


Ο Κώστας Χωρεάνθης (1936 Χίος-1996 Παλαιό Φάληρο), γεννήθηκε στη Χίο από γονείς Μικρασιάτες πρόσφυγες. Εκαπδευτικός, ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος, κριτικός και μεταφραστής. Μετέφρασε αρχαίους Έλληνες και Γάλλους συγγραφείς. Υπηρέτησε τη Δημόσια Εκπαίδευση και συνέβαλε στη συγγραφή των βιβλίων του Δημορικού Σχολείου «Η γλώσσα μου». Συνεργάστηκε με τα εγκυρότερα λογοτεχνικά και παιδαγωγικά περιοδικά της Αθήνας. Το ποιητικό του έργο Κοσμάς ο Αιτωλός, ένα Ορατόριο με δομή Τραγωδίας, μελοποιήθηκε από τον αείμνηστο Σωκράτη Βενάρδο και παραστάθηκε στην Αθήνα, στο Θέρμο, στο Μεσολόγγι και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας. Από το ανεξάντλητο αρχείο του έχουν εκδοθεί, περί τα είκοσι πέντε (25) έργα, οκτώ (8) ποιητικά, δώδεκα (12) μελέτες (11 ιστορικές μονογραφίες + 1 μελέτη λογοτεχνική), ένα μυθιστόρημα και πέντε (5) μεταφράσεις βιβλίων.








Η Ελένη Τσικριτέα - Χωρεάνθη γεννήθηκε στην Αγία Bαρβάρα Tριχωνίδας, του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο Παραβόλας και το Γυμνάσιο Θηλέων Αγρινίου. Σπούδασε Παιδαγωγικά στη P. Π. Ακαδημία Πειραιώς και μετεκπαιδεύτηκε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα με τη δημοσιοϋπαλληλική της ιδιότητα, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και με τα γράμματα γενικότερα: ποίηση, πεζογραφία, δοκίμιο, θέατρο, κριτική μελέτη, μετάφραση, διασκευές αρχαίων κλασικών κειμένων. Ιδιαίτερο μέλημά της υπήρξε η σπουδή της Γλώσσας μας. Kείμενά της έχουν δημοσιευτεί και δημοσιεύονται στα εγκυρότερα παιδαγωγικά και λογοτεχνικά περιοδικά της Αθήνας και των επαρχιών. Βιβλία της που έχουν εκδοθεί και είναι καταγραμμένα 64 ποιητικά και πεζά.