Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2021

ΠΟΙΗΣΗ

                                                                        ΔΥΟ ΠΟΥΛΙΑ*

                                                                                                 



                                                                          Σ’ αγαπώ,

είπε ένα ρομπότ

απροσδιορίστου φύλου,

όπως  όλα του είδους,

στο διπλανό του.

                                                            Μιλάς ανθρώπινα                                    

και δε σε καταλαβαίνω,

η απάντηση που πήρε.

 

Δυο πουλιά,

κοράκι το ένα, χελιδόνι το άλλο,

επέμεναν να πετούν

από πάνω του.

 (Κυριακή, 5 Απριλίου 2020)

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

* Από την ποιητική συλλογή "ΙΧΝΗΛΑΤΩΝΤΑΣ" που περιλαμβάνει 30 από τα ποιήματα που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της πρώτης "επιδρομής" του κορωνοϊού (Μάρτιος - Μάϊος 2020) και είναι έτοιμη να κυκλοφορήσει, σύντομα, σε πρώτη φάση, στο Διαδίκτυο σε ψηφιακή μορφή. 

Να σημειωθεί ότι η εν λόγω ποιητική συλλογή πήρε πρόσφατα το 2ο βραβείο  (δεν δόθηκε πρώτο) μαζί με την ποιητική συλλογή "Ενατενίσεις" του εξ Ιωαννίνων Μιλτιάδη Ντόβα στον 6ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ποίησης "Κ. Π. Καβάφης 2020, που διοργανώθηκε από την INTERNATIONAL ARTSOCIETY, που είναι μια παγκόσμια κοινότητα καλλιτεχνών και φιλότεχνων.

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2021

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Γ' ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΤΑΥΡΩΝΙΤΗ

"Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ"... ΕΠΙ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ



Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Αισιοδοξίας το ανάγνωσμα... Για τη μαθητική εφημερίδα "Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ" της Γ΄ τάξης του Δημ. Σχ. Ταυρωνίτη Χανίων, που κυκλοφορεί και σε ηλεκτρονική ( https://online.fliphtml5.com/clxd/qbuk/#p=1)και σε έντυπη μορφή ο λόγος. Για το πρώτο, ιδιαίτερα και δημοσιογραφικά επιμελημένο τεύχος της που καλύπτει το δύσκολο, λόγω κορωνοϊού , τελευταίο τετράμηνο του 2020 συγκεκριμένα. Τίποτε, μα τίποτε, δε στάθηκε ικανό να εμποδίσει την άγνωστη μου προσωπικά δασκάλα Φωτεινή Δημοπούλου και τους μαθητές της να κάμουν πράξη το όνειρό τους, να διασφαλίσουν το δικαίωμα που έχουν τα παιδιά να ακούγονται. Αισιοδοξίας το ανάγνωσμα... Μια και μόνη, έστω και γρήγορη ματιά στην πρώτη σελίδα της περί ης ο λόγος εφημερίδας δικαιολογεί, νομίζω, τον ενθουσιασμό μου και βέβαια τον προβληματισμό μου. Τι να μπει και τι να μην μπει απ'όλα τούτα σε μια σελίδα... Ποιο να βάλω και ποιο ν' αφήσω...  Καλή συνέχεια σε όλα τα ωραία της Δασκαλοσύνης, Φωτεινή!  Να χαίρεσαι τα Τριτάκια σου και να σε χαίρονται! Και να μη στεναχωρηθούν όσα δεν είδαν εργασίες τους στον Παιδότοπο να τους πεις. Θα μας δοθούν κι άλλες ευκαιρίες, πιστεύω... 

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους! 

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος- λογοτέχνης 



Ο ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Όλοι ξέρουμε μερικούς ιούς που έχουν εμφανιστεί μέχρι τώρα. Ένας πασίγνωστος είναι ο κορονοϊός που ξεκίνησε από την Κίνα και έχει καταλήξει στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες. Έτσι ο πρωθυπουργός κάθε χώρας είπε να κλειστούμε σε καραντίνα.

Η πρώτη καραντίνα κράτησε πολύ καιρό. Οι δρόμοι άδειοι. Έκλεισαν και τα σχολεία και όλα τα παιδιά κάναμε μάθημα διαδικτυακά. Απαγορεύονταν να βγαίνουμε έξω και να μαζευόμαστε πολλά άτομα μαζί. Μπορούσα να βγουν έξω μόνο οι γονείς μας για να αγοράσουν τα απαραίτητα όπως τρόφιμα. Όταν τελείωσε η καραντίνα, το πιο δύσκολο ήταν ότι έπρεπε να φοράμε μάσκες όπου και να πηγαίναμε. Τα σχολεία άνοιξαν και χωριστήκαμε σε τμήματα. Η κάθε τάξη έβγαινε διάλειμμα άλλη ώρα και σε ξεχωριστό χώρο. Άνοιξαν οι δουλειές και τα μαγαζιά. Τα παιδιά επιτέλους μπορούσανε να βλέπουν τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους.

Μακάρι να βρεθεί σύντομα το εμβόλιο για να διώξουμε τον κορονοϊό μακριά και να μπορούμε να αγκαλιαζόμαστε όλοι μαζί ξανά από παλιά.

Δήμητρα Μ.  


 

 

Τραγούδι κορονοϊού

 

Πάμε στο σχολείο με ασφάλεια,

ξεκίνα το μάθημα,

άκουσε όμως τι θα πω

και βάλ' το μέσα στο μυαλό.

Πλένω τα χεράκια μου

να είναι καθαρά.

Διώχνω τα μικρόβια

πέρα μακριά.

Έχω όμως και αντισηπτικό

μες την τάξη να είναι καθαρός.

Με τα φιλαράκια μου

παίζουμε μαζί

κρατώντας πάντα απόσταση

για το παιχνίδι σαν διψώ

μόνο από το παγούρι μου

πίνω το νερό.

Έμαθα τη μάσκα

να φορώ σωστά,

στόμα και μυτούλα

να κρύβονται καλά

από τα κορδόνια βγαίνει μονάχα

τράβηξε τα από τα αυτιά.

Ξέρω δυσκολεύεσαι

μάσκα να φοράς,

τώρα στο σχολείο που θα πας

όμως είσαι έξυπνο παιδί

και έχεις καταλάβει το γιατί!

Αγγελική Π.

 

 


Ημερολόγιο καραντίνας

Σήμερα βαριέμαι λίγο γιατί δεν έχω να κάνω κάτι. Θα βγω έξω για να παίξω με τον αδερφό μου κρυφτό.

17 Νοέμβρη 2020

Σήμερα περνάω ωραία, γιατί όλη μέρα κάνω κατασκευές και παίζω με τον αδερφό μου.

18 Νοεμβρίου 2020

Σήμερα η μέρα ξεκίνησε πολύ ωραία, γιατί από το πρωί έχουμε καλό καιρό και βγήκα έξω για να παίξω και να μαζέψω λουλούδια.

19 Νοεμβρίου 2020

Σήμερα η μέρα είναι λίγο βαρετή, όμως έχω μία ιδέα! Λέω να κάνω μία κατασκευή με τη μαμά μου, να κάνουμε στολιδάκια από αλεύρι και αλάτι.

20 Νοεμβρίου 2020

Σήμερα βρέχει έξω και δεν μπορώ να βγω για να παίξω στην αυλή του σπιτιού μου.

21 Νοεμβρίου 2020

Σήμερα περνάω πολύ ωραία, γιατί ο καιρός είναι τέλειος και βγήκα έξω για να παίξω με τη γιαγιά μου.

22 Νοεμβρίου 2020

Σήμερα δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν έχω όρεξη για να παίξω έξω Ούτε και για να κάνω κατασκευές. Δεν θέλω ούτε να παίξω με τις πλαστελίνες μου.

Αλεξία Ν.

 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ

 Τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2020 οι μαθητές της Γ’ τάξης πήγαμε στο μνημείο και στη γέφυρα του Ταυρωνίτη.

Το μνημείο ήταν φτιαγμένο από πέτρες και γύρω του είχε πεζούλια που μπορούσαμε να καθίσουμε. Στην πλάκα ήταν γραμμένα τα ονόματα των ανθρώπων που εκτέλεσαν οι Γερμανοί το 1941.

Στη γέφυρα είδαμε ότι ήταν σκουριασμένη κι ότι ήταν είχε παρατημένες νάρκες. Επίσης, είδαμε τρύπες που δημιούργησαν οι σφαίρες. Εκεί απαντήσαμε σε ερωτήσεις σε ομάδες που μας έδωσε η κυρία.

Όταν είδαμε το μνημείο αισθανθήκαμε λύπη, επειδή τα τούβλα στο κάτω μέρος ήταν σπασμένα και καταλάβαμε ότι δεν το εκτιμούν. Όταν είδαμε τη γέφυρα, αισθανθήκαμε υπερηφάνεια για τους κατοίκους που αντιστάθηκαν σε αυτή τη γέφυρα το 1941.

Εμείς θα θέλαμε να μας ζητούσαν να ζήσουν μαζί μας ειρηνικά και αν τους λέγαμε «ΌΧΙ», να πήγαιναν στη χώρα τους!

Αγγελική Π. , Ευαγγελία Κ., Αναστασία Ν., Δήμητρα Μ.

 

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΑΛΙΑ



Η γιαγιά μου όταν πήγαινε σχολείο κρατούσε την τσάντα με το χέρι της και ανοίγει από το πλάι με δύο κουμπιά. Έμοιαζε με φάκελο. Τα τετράδια που είχαν τον δει ήταν όλα με μπλε χρώμα και κρατούσαν ένα για κάθε μάθημα. Τα τετράδιά τους από μέσα ήταν όπως και τα δικά μας.

Τα κορίτσια φοράνε στο σχολείο μπλε πόδια (φόρεμα) με άσπρο γιακά.

Το σχολείο της γιαγιάς μου είχε μία μεγάλη αίθουσα και για τις έξι τάξεις για όλα τα παιδιά. Μέσα στους τοίχους είχε πίνακες με τα ζώα της στεριάς και της θάλασσας και με τους ήρωες του 1821. Έξω είχε μία μεγάλη αυλή από χώμα που εκεί παίζανε και ο δάσκαλός τους μάθανε κρητικά.

Ευαγγελία Κ.

Η φωνή των παιδιών

Η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού υιοθετήθηκε ομόφωνα από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 20 Νοεμβρίου του 1989. Η συγκεκριμένη σύμβαση είναι μία διεθνής συνθήκη ανθρωπίνων δικαιωμάτων η οποία ορίζει πως όλα τα παιδιά γεννιούνται με βασικές ελευθερίες και δικαιώματα.

Μια τέτοια συνθήκη αποτελεί μια συμφωνία μεταξύ κρατών όπου όλοι συμφωνούν να υπακούουν στον ίδιο νόμο. Τα δικαιώματα αυτά οφείλουν να απολαμβάνουν τα παιδιά οπουδήποτε, χωρίς καμία απολύτως διάκριση. […]

Είναι απαραίτητο λοιπόν να διασφαλίσουμε «η φωνή των παιδιών» να ακούγεται δυνατά με κάθε τρόπο!

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 23. 1.2021) 

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2021

ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ Β

 8o ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ 

ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΤ1 ΠΕΤΑΞΑΝ  "ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ"


Την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2021 οι μαθητές του Στ΄1 του 8ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων και η δασκάλα τους κ. Κλεάνθη Κουκουράκη συναντήθηκαν διαδικτυακά με το γνωστό δάσκαλο, λογοτέχνη και ποιητή, Βαγγέλη Κακατσάκη με  αφορμή την έκδοση της νέας ποιητικής του συλλογής, ‘’Τα Χελιδόνια του Μοναχού’’. Η δράση αυτή έγινε στα πλαίσια των γενικότερων δράσεων που υλοποιεί το σχολείο και στοχεύει στην ολόπλευρη καλλιέργεια των μαθητών, στη μετάδοση αξιών και στην καλλιέργεια του πολιτισμού. Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τον Δάσκαλο-Λογοτέχνη και Ποιητή Βαγγέλη Κακατσάκη και να γίνουν μέτοχοι και κοινωνοί μιας ποίησης αγνής, αυθεντικής, έντονα συγκινησιακής, με βαθιά νοήματα, αλληγορίες και σύμβολα, εικόνες και βιώματα θρησκευτικού βίου, ήχους και αρώματα της φύσης που τροφοδοτούν την ψυχή του αναγνώστη με ομορφιά, λυρικότητα, αγαλλίαση και αισθαντικότητα. 

Οι μικροί μαθητές με εμφανή τη χαρά και τον ενθουσιασμό στα πρόσωπά τους, παρουσίασαν ένα πλούσιο διαθεματικό σχέδιο βασισμένο σε ποίημα της συλλογής, το οποίο είχαν δουλέψει συνεργατικά με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, καθώς και κατασκευές που εμπνεύστηκαν από τη ανάγνωση της συλλογής. Τα ‘’Χελιδόνια του Μοναχού’’  φώλιασαν στις καρδιές των παιδιών και πυροδότησε τη δημιουργικότητα και φαντασία τους, καθώς η αγνή και καθάρια ποίηση του Βαγγέλη Κακατσάκη με την οποία ήρθαν σε επαφή, τα ενέπνευσε και τα ώθησε να δημιουργήσουν και αυτά με τη σειρά τους τα δικά τους έργα.

 Μετά την παρουσίαση της εργασίας τους, είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με το Δάσκαλο και Ποιητή, Βαγγέλη Κακατσάκη, να του υποβάλουν ερωτήσεις και απορίες και να τον γνωρίσουν καλύτερα. Ήταν μια πραγματικά όμορφη και συγκινητική ποιητική συνάντηση με έναν πνευματικό άνθρωπο του τόπου μας και Δάσκαλο με αστείρευτο ταλέντο και αγάπη για το παιδί και τον ΣυνΑΝΘΡΩΠΟ.

Στην όμορφη αυτή πρωτοβουλία και δράση του 8ου Δ.Σχ. Χανίων συμμετείχε και η Συντονίστρια Εκπαιδευτικού Έργου, κα Αθηνά Ντούλια, που παρακολούθησε την εξαιρετική δουλειά των παιδιών καθώς και η Διευθύντρια της Α/θμιας Εκπαίδευσης Χανίων, κα Κασσωτάκη-Ψαρουδάκη που μίλησε με τα πιο ζεστά λόγια στους μαθητές για το έργο του κ. Κακατσάκη.

 Ευχαριστούμε θερμά τον ποιητή και Λογοτέχνη Βαγγέλη Κακατσάκη που ανταποκρίθηκε για άλλη μια φορά στο κάλεσμα μας και είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε μαζί του, να τον απολαύσουμε και να γνωρίσουμε ένα έργο σημαντικό με φιλανθρωπικό χαρακτήρα, καθώς τα έσοδα από τις πωλήσεις του διατίθενται για τις ανάγκες του Προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αγία Σοφία». Μια πολύ όμορφη ποιητική συλλογή που πραγματώθηκε με την ευγενική υποστήριξη της Οικογένειας Γεωργίου Χαρ. Παπαδάκη.

(Από το 8ο Δημ. Σχ. Χανίων) 

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΟΤΑΝ ΦΥΣΑ Ο ΕΦΗΒΟΣ ΑΝΕΜΟΣ


«“Ξεχύθηκε” λοιπόν ο νους μας και ταξίδεψε στα χρόνια της νιότης μας. Με “όχημα” την πένα του Αντρέα, που περιγράφει τόπους, χαρακτήρες και καταστάσεις. Και η περιγραφή του μοναδική. Δεν προσπάθησε να διανθίσει τη γραφή του με όμορφα λόγια, παρά μόνο με ό,τι ακριβώς αισθανόταν. Ήταν για άλλη μια φορά ο εαυτός του. Με γλώσσα απλή απόθεσε στα χέρια μας όλη τη νιότη μας κι ένα κομμάτι από την ψυχή του. Εξέθεσε τα γεγονότα και περιέγραψε χαρακτήρες με μια παρθένα ματιά, ένα είδος αθωότητας». Τα που έγραψε μεταξύ των άλλων ως επίλογο των 25 κεφαλαίων που καταλαμβάνουν 300 περίπου σελίδες του βιβλίου “Ιστορίες από την Κίσσαμο” του Ανδρέα Μαρολαχάκη, που κυκλοφόρησε πέρυσι, εν μέσω κορωνοϊού, η συμμαθήτρια του συγγραφέα στο Γυμνάσιο Κισσάμου Φρίντα Μαράκη. «Με μετέφερε πίσω στη μαθητική μας ζωή, σ’ ένα κόσμο που ασήμαντα ή και σημαντικά που ζήσαμε αποτέλεσαν ένα μοναδικό χθες που σήμερα νοσταλγικά αναπολούμε. Ξαναζωντάνεψαν εικόνες, μορφές του χθες που ήταν μισοσβησμένες και αποθηκευμένες στο βάθος του μυαλού μου». Τα που έγραψε μεταξύ των άλλων, προλογίζοντας το ίδιο βιβλίο ο συμμαθητής τους Γιώργος Τσιμπογιάννης. Δικαιωματικά πρώτα σ’ αυτούς ο λόγος!..

«Ο Ανδρέας Μαρολαχάκης γεννήθηκε στη Βέροια όπου τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Στη συνέχεια έζησε στην Κίσσαμο του Ν. Χανίων, όπου τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο Καστελίου. Σπούδασε τουριστικές επιχειρήσεις στο ΤΕΙ Λάρισας. Δούλεψε ως ξενοδοχοϋπάλληλος και ίδρυσε δικές του επιχειρήσεις στον τουρισμό, στην εμπορία και κατασκευή ρούχων, στις εισαγωγές και εξαγωγές ρούχων. Είναι παντρεμένος με δυο παιδιά και ζει από επιλογή σε ορεινό χωριό της Ημαθίας. Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο του. Έχει προηγηθεί το “Ιστορίες στο Κακοσούλι” που κυκλοφόρησε το 2018. Τα διηγήματα και στα δύο βιβλία αποτελούν προσωπικές αναμνήσεις του από την παιδική το πρώτο και από την εφηβική του ζωή το δεύτερο». Αυτά σύμφωνα με το… “φτερό” του βιβλίου, στα οποία, νιώθω την ανάγκη να συμπληρώσω ότι τον “γνώρισα” στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ως μαθητή Γυμνασίου, στο Οικοτροφείο Αρρένων Κισσάμου (όπου ήμουν υπεύθυνος για τα παιδιά της Τεχνικής Σχολής) επί εποχής Ειρηναίου Γαλανάκη (αναφέρεται ονομαστικά σ’ εμένα στο διήγημά του “Η γιορτή των Χριστουγέννων στο Οικοτροφείο”) και ότι τον ξαναείδα πρόπερσι (14 Μαΐου 2018) στη Βέροια, στην εκδήλωση που διοργάνωσαν για την ποίησή μου το “Εκκοκκιστήριο Ιδεών” και ο Σύλλογος Κρητών Ημαθίας, στην οποία βοήθησε τα “μάλα”.

Ο Ανδρέας ήταν “μοναδικός” ως έφηβος, είναι “μοναδικός” και ως συγγραφέας… Μια απ’ τις πολλές φράσεις που σημείωσα στο περιθώριο του βιβλίου, ενώ διάβαζα “απνευστί” με το μολυβάκι πάντα στο χέρι, τις Ιστορίες του. Κι αμέσως μετά: «Και γιατί ξέρει να χρησιμοποιεί συγκινησιακά τη γλώσσα σε βαθμό υπέρτατο». Ήταν στο τέλος του διηγήματος “Πσιπσής”, το οποίο παραθέτω και σαν δείγμα γραφής: «Η ανίατη αρρώστια του ήταν σε προχωρημένο στάδιο. Συνέχιζα να τον επισκέπτομαι κάθε απόγευμα για όλες τις μέρες που ήμουν στην Κρήτη, μέχρι που μια μέρα η Ελευθερία, η γυναίκα του, μου είπε πως δεν ήθελε να με δει. Έμεινα για λίγα λεπτά άφωνος, δεν πίστευα σ’ αυτό που άκουγα. Μέχρι που κατάλαβα πως δεν ήταν ότι αυτός δεν ήθελε να με δει, αλλά απλά δεν ήθελε να τον βλέπω εγώ στην κατάσταση που ήταν. Οι γονείς, οι συγγενείς κι οι καθηγητές τον φώναζαν Μανώλη. Τα “λουλούδια” της παρέας μας κι εγώ τον φωνάζαμε “ΠΣΙΠΣΗ”! Υ.Γ.: Όλοι οι φίλοι μου, έγραφαν το όνομά του ως Ψιψής! Σ’ ένα σημείωμα που μου έστειλε κάποτε υπέγραψε ως ΠΣΙΠΣΗΣ κι από τότε το υιοθέτησα κι εγώ!» Να το μαρολαχάκειο ύφος που είναι αντανάκλαση του μαρολαχάκειου ήθους… Στη μνήμη των συμμαθητών μας που “έφυγαν” και στη μνήμη της μητέρας του Ελευθερίας, αφιερωμένο το βιβλίο…

Ένα βιβλίο γραμμένο με νοσταλγία και χιούμορ που ανασταίνει μια ολόκληρη εποχή σε μια ορισμένη περιοχή και όχι μόνο, με πρωταγωνιστή τον έφηβο άνεμό της, είναι σε… τελευταία ανάλυση οι “Ιστορίες από την Κίσσαμο”, του Μαρολαχάκη. Ένα βιβλίο που διαβάζεται «κομμάτι – κομμάτι», σαν ξεχωριστά διηγήματα μα και συνολικά σαν μυθιστόρημα, με αρχή, μέση και τέλος και πρωταγωνιστή πάντα τον ίδιο έφηβο άνεμο. «Καμιά φάση της ζωής μας δεν μπορεί να συγκριθεί με την εφηβεία». Συμφωνώ μαζί σου, όπως το γράφεις στην αρχή της ιστορίας «Εκδρομές σε Νωπήγεια, Φαλάσαρνα», Ανδρέα. Τα παιδικά και τα εφηβικά μας χρόνια, έτσι όπως εσύ τόσο παραστατικά και αληθινά τα έχεις περιγράψει στα δυο μέχρι τώρα βιβλία σου είναι ο ορισμός της πατρίδας. Τι καλά να έμπαιναν και τα δυο βιβλία σου τα σχολεία μας, σαν ελεύθερα αναγνώσματα!
Τι καλά, λέω τώρα, να διάβαζες εσύ (λέω τώρα) στα σημερνά “Λυκειόπουλα της Κισάμου” κάποια απ’ τα διηγήματά σου και να κουβεντιάζατε γι’ αυτά!

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 22.1.2021)


Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2021

ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ Β

«ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ»  ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ  ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ

Γράφει ο Σταμάτης Αποστολάκης



Όντως πολλές και ενδιαφέρουσες οι πρόσφατες εκδόσεις. Ξεκινούμε από του εκλεκτού μας συναδέλφου Βαγγέλη Κακατσάκη την έντυπη πλέον, Β’ έκδοση, της πολυπαινεμένης και δίκαια, ποιητικής συλλογής του: “Τα χελιδόνια του μοναχού”. Επαινούμε και συγχαίρουμε τις Εκδόσεις: Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης: “Πυξίδα της Πόλης”, του ξεχωριστού μας φίλου Μαθιού Φραντζεσκάκη, και γι’ αυτή του την έκδοση και βέβαια την οικογένεια του αείμν. Γεωργ. Κ. Παπαδάκη, για την ευγενική τους υποστήριξη, οικονομικά. Χρέος μας κι ας έχομε την ψηφιακή, της συλλογής μορφή, να φροντίσουμε και για της παρούσας έκδοσης το τόσον καλαίσθητο αντίτυπο, αλλά και για μικρή μας έστω, ενίσχυση του Ιδρύματος “Αγ. Σοφίας”, με τις τόσες καθημερινά, ανάγκες του.
Βαγγέλη, πάντα άξιος! Τ’ αξίζεις, γι’ αυτό και σε τιμούμε όλοι!

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ  Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 18. 12.2020)

Συνεχίζουμε και ολοκληρώνουμε σήμερα, με την παρουσίαση δύο εκλεκτών συναδέλφων έργα. Το πρώτο, είναι η γνωστή “τοις πάσι”, ποιητική συλλογή “Τα Χελιδόνια του Μοναχού”, του φίλτατου Βαγγέλη Κακατσάκη έργο, στη δεύτερη οριστική έκδοσή του. Για το έργο, γράψαμε από τους πρώτους στη στήλη μας αυτή, και δεν θα επανέλθουμε. Θα σιγοψιθυρίσουμε μόνο, «Των Ειρηναίων» (σελ. 39) την ευχή: «…Ν’ αργήσει η ώρα,/ που θα βρεθούνε για πάντα μαζί,/ Μόνο αυτό ζητά ο Παππούς/ από το Θεό/ περισσεύουν οι ανάγκες/ των ζώντων», και επίκαιρα θα χαρούμε ξανά, των σελ. 66-68, “τα Χριστουγεννιάτικα” της συλλογής: “Χριστούγεννα”, “Χριστουγεννιάτικο τραπέζι” και “Άγιος Βασίλης έρχεται”, μ’ όσα σηματοδοτούν οι μετρημένες λέξεις των:
Αγαπητέ Βαγγέλη, πάντα άξιος και να ‘σαι βέβαιος, πως το νέο σου αυτό έργο, πολλά σκαλιά στση ποίησης το θρόνο σ’ ανέβασε. Θέλω να γίνει αυτό το έργο, απόκτημα σ’ όλες τις βιβλιοθήκες!

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ  Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 25. 12.2020)

 

 

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΜΥΣΤΙΚΑ... ΠΙΣΣΑ ΟΛΟΜΑΥΡΗ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ! 






Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Υπάρχουν μυστικά που έχουν τη δύναμη να ξεκουφίζουν τις ψυχές εκείνων που τα κρατούν επτασφράγιστα, μέρα τη μέρα, κάθε στιγμή, κάθε ξημέρωμα, κάθε σούρουπο, ολάκερη ζωή…

Κάποια από αυτά, κυρίαρχα και αφέντες ύπουλοι καταλαμβάνουν τη σκέψη, τα “συναισθήματα”, τη θωριά εκείνων που τα σηκώνουν, πίσσα ολόμαυρη πάνω στο δέρμα τους, μέσα στην καρδιά τους, την αναπνoή τους!

…Υπάρχουν μυστικά – μυστήρια τέρατα, στυμφαλίδες όρνιθες (ανθρωποφάγα πουλιά με χάλκινα ράμφη, νύχια και φτερά), που καταδυναστεύουν και κατασπαράζουν τον νου…
Yπάρχουν μυστικά που κι αν τάφηκαν μαζί με το σώμα, βαθιά μέσα στη γη συνεχίζουν και κατατρώγουν και λιώνουν το κορμί που μια ζωή ολάκερη τα κουβαλούσε βαρύ φορτίο ασήκωτο! «Χους εις χουν», μα αυτά επιμένουν να κυκλοφορούν μες στο μεδούλι, να τριβελίζουν στις… “αρτηρίες”(!) των απομειναριών της αλύτρωτης ψυχής!!!

Ενα τέτοιου είδους μυστικό αυτό της Σοφίας Μπεκατώρου! Με “όνομα και επίθετο” που ουρλιάζει την αηδία, την απέχθεια, την… αλήθεια πίσω από τους “φερετζέδες” και τις “καθώς πρέπει” μάσκες που φορούν οι δράστες, οι δυνάστες, οι θύτες, οι τιποτένιοι και οι ελεεινοί τούτης της πλάσης!

Ανθρωποι κι αυτοί της διπλανής πόρτας που… βρίσκονται παντού και ασελγούν εκεί “όπου τους παίρνει”· κυρίως σε αδύναμους και αδύναμες, που εν γνώσει τους στοχεύουν!
Όλα τα παραπάνω, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αλήθειες που όλοι γνωρίζουν ή υποψιάζονται ή προσπερνούν όταν τις αντιλαμβάνονται(!!).

Αλήθειες βγαλμένες από τα πλαστικοποιημένα σήριαλ, τα ιλουστρασιόν περιοδικά, τις διαφημιστικές ρεκλάμες που πουλούν σάρκα και “αίμα”!

Αλήθειες των γραφείων, των στίβων, των γηπέδων, των επιχειρήσεων, των Διευθύνσεων, των Πανεπιστημίων, των…, των…! Αλήθειες που ξεπετάγονται από τα παιχνίδια εξουσίας· όπου οι εξουσιαστές “επιτηδευμένα” ή ανεπιτήδευτα “ασελγούν” επειδή αυτό αρέσκονται να κάνουν.

…Ενα τέτοιου είδους μυστικό κατέτρωγε τη Σοφία και χρειαζόταν δύναμη πολλή η δημοσιοποίηση του! Kαι τη διάβασα και την είδα στο video! Τα λόγια της, την ψυχή της· ο θυμός και το μαχαίρι που μπήγεται ολοένα στην πληγή εκείνης-εκείνου που ως θύμα ζει με τους εφιάλτες του εσαεί!.

Το μυστικό της, δεν θα το φάει η μαύρη γης!

Η γενναία της εξομολόγησή μακάρι να αποτελέσει την απαρχή για το τέλος εκείνων των συμπεριφορών που ντροπιάζουν την ανθρώπινη υπόσταση!

Χανιώτικα νέα, Τετάρτη, 20.1.2021)

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2021

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΠΑΝΤΑΧΟΘΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ

«Πάντως με το να είναι η κεντρική θεότητα θηλυκιά, εκεί να δεις φούμαρα τα εγκόσμια τα θηλυκά της Κρήτης. Και μιλάμε για πολύ ύφος και τσαμπουκά, που τέτοια πουλάς, μόνο άμα έχεις το μέσον στα κεντρικά του ουρανού -εκτός αν έτσι τους είχε προκύψει από κατασκευής. Της Μινωίτισσας γυναίκας το ‘λεγε η ψυχάρα της. Πρώτο τραπέζι πίστα γούσταρε και καθότανε στα δημόσια θεάματα και άνευ μινωικού συζύγου από κοντά, κι άμα λάχαινε χτύπαγε από κυνήγι αγριόχοιρου μέχρι ταυροκαθάψια». Ένα μικρό απόσπασμα από το κεφ. “Μινωικά Θρησκευτικά” της ενότητας “Μινωικός πολιτισμός” από το 370 σελίδων ιδιαίτερα επιμελημένο βιβλίο του Γήση Παπαγεωργίου “Οικόπεδο πανταχόθεν ελεύθερο” που κυκλοφόρησε με το τέλος της περασμένης χρονιάς από τις εκδόσεις “Εικοστός Πρώτος” και “πραγματεύεται” την Ιστορία της Κρήτης, από τον Μίνωα, μέχρι την Ένωση με την Ελλάδα. Για μια πρώτη γεύση με το “γήσειον ύφος” που αντανακλά το “γήσειον ήθος”, όπως έγραψα προ καιρού (7.10.2020) στη στήλη παρουσιάζοντας τα δυο ιστορικού περιεχομένου βιβλία του το “Ελλάς χάρηκα” και “Ελλάς χάσαμε”.

Και ιστοριογράφος, “ειδικής κοπής”, βέβαια, ο ιδιαίτερα γνωστός ως σκιτσογράφος αλλά και ως μελετητής – ερευνητής – συγγραφέας των Ελληνικών Φάρων και της Ελληνικής Φορεσιάς, Γήσης Παπαγεωργίου. Χάριν της Κρήτης στη συγκεκριμένη περίπτωση. “Κρηταγενείς”, βλέπετε, η γυναίκα του η Κατερίνα και τα δυο τους παιδιά, ο Φίλιππος και ο Κωνσταντίνος, στους οποίους αφιερώνει το περί ου ο λόγος πόνημά του. Κρητολάτρης, ας μου επιτραπεί ο όρος, με κρη(ι)τική, βεβαίως, ματιά, ο ίδιος. “Οικόπεδο πανταχόθεν ελεύθερο” γι’ αυτόν, άμα τη εμφανίσει της, στους αιώνες των αιώνων η Νήσος μας. Αφήνει να εννοηθούν τα μύρια όσα μ’ αυτές τις τρεις λέξεις ο Γήσης…

Σαν μυθιστόρημα… Διορθώνω! Καλύτερα και από μυθιστόρημα διαβάζεται η Ιστορία της Κρήτης, έτσι όπως ο Γήσης, έχοντας υπόψη του τις προηγηθείσες σχετικές συγγραφές του Στέφανου Ξανθουδίδη, του Ιωάννου Δ. Μουρέλλου, του Θεοχάρη Δετοράκη, των Γιάννη Χρηστάκη – Γιώργου Πατεράκη και του Νίκου Ψιλάκη, αλλά και πολλές άλλες πηγές, όπως και την “πολύτιμη συνεργασία” του “κρηταγενούς” ανηψιού του Τάσου Σακελλαρόπουλου, με τον δικό του μοναδικό τρόπο σύνθεσε. «Λαγαρό σαν και το πνεύμα του ίδιου του Γήση, με λόγο ζωντανό, προφορικό, τούτο το ιστορικό ευθυμογράφημα σφύζει από αγάπη για τη μεγαλόνησο (ιδιαίτερη πατρίδα της αγαπημένης του συζύγου Κατερίνας και των παιδιών τους) από αγάπη για την Ελλάδα, από σεβασμό σε σύμβολα, πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα, έχοντας ταυτόχρονα τις απολαυστικές εκείνες δόσεις (αυτο)κριτικής και (αυτο)σαρκασμού που χρειάζονται για να μη γίνεται ο πατριωτισμός σοβινισμός, ο σεβασμός προσωπολατρεία, η πίστη κι αφοσίωση μισαλλοδοξία». Τα που έγραψε, μεταξύ των άλλων, σχετικά με τούτο το ξεχωριστό δημιούργημα, η έχουσα την “κειμενική επιμέλεια και φροντίδα” Φωτεινή Πίπη («που κι αυτηνής κρατάει εν μέρει η σκούφια της από την Κρήτη») στο Βιβλίο των Προσώπων (φέις μπουκ). Συνυπογράφω συγχαίροντας. Και στην παρουσίαση, σύντομα, μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες της μοναδικής στο είδος της Ιστορίας του Νησιού μας στα αγαπημένα σου-μας Χανιά, Γήση, με το καλό!

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 



«Θα το λέμε κάποτε σαν παλιό παραμύθι./ Μια φορά κι έναν καιρό/ στη γη μας έπεσε θανατικό./ Και φοβόταν ο άνθρωπος τον άνθρωπο/ Στους έρημους δρόμους περπατούσαμε/ με ασπίδες στα χείλη/ στον αόρατο δράκο πασχίζοντας/ να φράξουμε την πύλη./ Κλειδωνόμαστε στα σπίτια μας./ Και κάθε τόσο ανεβαίναμε στις ταράτσες/ να ξανοίγουμε το βλέμμα στον ορίζοντα./ Ο ουρανός είχε γεμίσει σύννεφα/ από χαμένες ανάσες. / Και τα σύννεφα όλο έστελναν βροχή/ στα μάτια μας.// Στο τέλος του παραμυθιού/ καρτερούσε το όνειρο./ Κι ήταν το μόνο που μας έσωνε.» Το ποίημα “Σαν παλιό παραμύθι” της Νάνσυς Δανέλη. Ειδικά γραμμένο για τα “Κορωνοϊκά”…

Ωστόσο ο κορωνοϊός δεν λέει να φύγει. Την έχει καταβρεί και αρέσκεται να μας βλέπει να τον φοβούμαστε και να μας αλλάζει συμπεριφορές αν μη τι άλλο. Και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο.

«Παραπονιέσαι κοπελιά, που γάμο σου ‘χω τάξει,/ τα σχέδιά μας δυστυχώς έχει ο ιός αλλάξει», μας λέει στην πρώτη σημερινή μαντινάδα της η Νεκταρία. Για να συνεχίσει στη δεύτερη: «Όσο υπάρχει κορωνιός, κερά μου δεν μπορούμε/ στην εκκλησιά της Παναγιάς που θες να παντρευτούμε». Μασάει όμως… η κοπελιά ταραμά; «Ο κοβητάς τη σχέση μας δε θα την καταστρέψει/ ο δήμαρχος, αν θες κι εσύ μπορεί να μας παντρέψει», η απάντησή της, διά της Νεκταρίας.

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 19.1.2021)