Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2022

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΕΛΕΝΗ ΧΩΡΕΑΝΘΗ - ΒΕΡΙΝΑ ΧΩΡΕΑΝΘΗ 

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΑΝΟΙΞΑΝ ΠΑΛΙ... 

(https://www.haniotika-nea.gr/eleni-choreanthi-verina-choreanthi-ta-scholeia-anoixan-pali/)

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid02uJYkq4AvgNafoy5GCVvG6wWwPjNgRxtEmNWCquY3dRngh89acfNjLbwLb6gpuqrJl?notif_id=1664032310981707&notif_t=feedback_reaction_generic&ref=notif

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Για το σχολείο των παιδιών, αλλά και για το σχολείο των πουλιών ο λόγος στον σημερινό πρώτο Παιδότοπο της φετινής σχολικής χρονιάς. Να ‘ναι καλά η γνωστή στους αναγνώστες της στήλης καταξιωμένη ανά το πανελλήνιο καλή μου φίλη δασκάλα, ποιήτρια και συγγραφέας Ελένη Χωρεάνθη που μας “ξεναγεί” σ’ αυτά με τους στίχους της που τους έγραψε ειδικά για την στήλη. Και βέβαια η επίσης γνωστή εικονογράφος κόρη της η Βερίνα, που ανέλαβε τη διάνθισή τους. 
Καλή σχολική χρονιά σε παιδιά και δασκάλους!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης










Άνοιξαν φέτος, επιτέλους, τα σχολεία μας κάπου στην ώρα τους. Φαίνεται, πως ο εφιάλτης μάς εγκαταλείπει. Η ζωή μας αλλάζει, ο κόσμος ανάσανε. Και η σχολική ζωή θα βρει ξανά τον κανονικό της το ρυθμό. Δύο χρόνια τώρα γύρισαν τα πάνω κάτω στην, έτσι κι αλλιώς, τακτοποιημένη ζωή μας. Και με την ευλογία του Θεού και της Παναγίας, μπαίνει κάποια τάξη στην καθημερινή μας τη ζωή. Και είμαστε και πάλι εδώ όλοι μαζι:

Έχουμε χαρά μεγάλη…


Έχουμε χαρά μεγάλη,

τα σχολειά άνοιξαν πάλι!

Ξανά εδώ κι όλοι μαζί

– μόνος του κανείς δεν ζει.


Όλοι ήρθαμε κεφάτοι,

πρόσχαροι και ορεξάτοι

για ν’ αρχίσουμε δουλειά.

Τέλος πια η ανεμελιά.

Υγιείς, ξανανιωμένοι

κι όλους τώρα μας προσμένει

η δουλειά ν’ αρχίσει πάλι.

Έτοιμοι μικροί, μεγάλοι.


Τι χαρούμενα ματάκια

και πανέμορφα “πρωτάκια”

είναι χάρμα, γελαστά.

Σαν λουλούδια πλουμιστά.


Όλα λάμπουν στο σχολείο

Ω, Θεέ μου, μεγαλείο.

Μας προσμένουν στα θρανία,

τα καινούρια μας βιβλία.


Πάνε οι βόλτες, τα αστεία,

οι τρεχάλες στην πλατεία.

Τώρα πάμε στο σχολείο

έχε γεια, πλατεία, αντίο.

Από δω πάμε, παιδάκια,

ν’ ανεβούμε τα σκαλάκια.

Κοίτα, η γελαστή δασκάλα

περιμένει ορθή στη σκάλα.


Λέει ένα παιδί στο άλλο:

“Ποπό βάσανο μεγάλο!

Κοίτα κει σωρός βιβλία

πάνω κάτω στα θρανία…


Τρέχουν να προλάβουνε

– τι θα καταλάβουνε; 

Ο Θεός μονάχα ξέρει

το αύριο τι θα μας φέρει


Φέτος θα ’ναι μαζεμένα

όλα σαν ξεπερασμένα.

Λένε, κάποτε παλιά

σπούδαζαν και τα πουλιά


δίχως λάπτοπ, ...πράματα

του καιρού τα θάματα

δίχως υπολογιστές

ούτε σάκες “γεμιστές”.

Και για να ’χουμε να λέμε

να γελάμε, και να κλαίμε

απ’ τα γέλια μας, παιδιά,

θα σας πω μια ιστορία


που έπλασε με φαντασία

ο λαός, με σημασία

και μας λέει – μοιάζει αστείο –

τα πουλιά έκαναν σχολείο.


Το σχολείο των πουλιών”

Στα πολύ παλιά τα χρόνια,

τα πουλιά, τα χελιδόνια,

τα κοτσύφια, τα τρυγόνια,

όλα τα τρελά πουλιά

είπαν όλα μια βραδιά

να ιδρύσουνε σχολείο.


– μη σας φαίνεται γελοίο –

να πηγαίνουν τα πουλιά

άσπρα μαύρα παρδαλά,

να μαθαίνουν τα παιδιά

γράμματα, σπουδάματα.

του Θεού τα πράματα”.


Όλα τα πτηνά στο δάσος

χειροκρότησαν με πάθος.

Και ένας Κότσυφας δεινός,

έξυπνος, καματερός,

μάζεψε τα νυχτοπούλια:

περδικόπουλα μικρούλια



κι έξυπνα κουκουβαγάκια

– τι χαρούμενα πουλάκια! –

κι ήρθαν όλα στο σχολείο

έπιασαν πρώτο θρανίο,

γράμματα πολλά να μάθουν,

τα παιγνίδια να ξεμάθουν.

Γρήγορα τα βρήκαν σκούρα.

Ουφ, τι δύσκολα, σκοτούρα!

Βαρεθήκαν το σχολείο,

το θρανίο και το βιβλίο.


Και ο κότσυφας μια μέρα,

ο δάσκαλός τους εκεί πέρα,

σκέφτηκε με το μυαλό του,

το κουτό και το λωλό του

να τ’ αφήσει τιμωρία

όλη μέρα στη “νηστεία”.


Μα δεν ήτανε αστεία

μία τέτοια τιμωρία

να αφήνουν νηστικά

στα υπόγεια τα παιδιά.

Το επέτρεπε κι ο νόμος

λες και ήταν τροχονόμος.


Έτσι το κουκουβαγάκι

μένουν με το περδικάκι

νηστικά και πεινασμένα

στο υπόγειο κλεισμένα.


Κι οι μανούλες οι φτωχές,

τι να κάνουν... Μοναχές

είπανε στα μουλωχτά

να τους πάνε φαγητά.

Λέει στην Πέρδικα η Γλαύκα:

Μιας κι έχω πολλή δουλειά

πίσω με τη φαμελιά,

πας το φαγητό, καλή μου,

και στο νηστικό παιδί μου;”


Ευχαρίστως, αλλά πώς

– δώσε μου λιγάκι φως –

το παιδί σου να γνωρίσω

για να σε καλοκαρδίσω;

Δεν το έχω ξαναδεί

το δικό σου το παιδί”.


Α, μη νοιάζεσαι γι’ αυτό,

θα το μάθεις στο λεφτό:

Το πιο όμορφο πρωτάκι

είναι το κουκουβαγάκι

το μωρό μου το γλαυκάκι!”.


“Καλά! Δος μου το φαΐ σου

να το πάω στο παιδί σου”.

Παίρνει το φαγάκι, πάει,

του παιδιού της δίνει να φάει,

μα δεν βλέπει άλλο παιδάκι

πιο όμορφο απ’ το περδικάκι.


Ψάξιμο έκανα μεγάλο,

μα δεν είδα κάποιο άλλο

ομορφότερο παιδάκι

πιο γλυκό απ’ το περδικάκι…”

Λέει στη Γλαύκα και της δίνει

πίσω το φαΐ. Κι εκείνη:


Ομορφότερο δεν είδες...

– μπας και σου έστριψαν οι βίδες -

άλλο απ’ το περδικάκι,

ομορφότερο παιδάκι…”,


λέει, και παίρνει το φαγάκι

να ταΐσει το γλαυκάκι.

“Μπα! Κι εγώ στην ίδια θέση,

στο ίδιο λάθος θα είχα πέσει…”

Εύχομαστε σε όλους καλή κι ευλογημένη σχολική Χρονιά!



ΕΛΕΝΗ ΧΩΡΕΑΝΘΗ



Γεννήθηκε στην Αγ. Βαρβάρα Τριχωνίδας Αιτω/νίας το 1936. Ασχολείται με την ποίηση, πεζογραφία, δοκίμιο, διασκευή αρχαιοελληνικών κειμένων, παρουσίαση βιβλίων και παρεμβάσεις λογοτεχνικού, κοινωνικού, πολιτικού και παιδαγωγικού προβληματισμού. Κείμενά της έχουν συμπεριληφθεί στα βιβλία του Δημοτικού «Η Γλώσσα μου». Είναι τακτικό μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Εχει τιμηθεί με το πρώτο βραβείο Μάρκου Αυγέρη από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και από το Δήμο Μεσολογγίου και άλλους φορείς.


ΒΕΡΙΝΑ ΧΩΡΕΑΝΘΗ


Η Βερίνα Χωρεάνθη γεννήθηκε στον Πειραιά και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στο χώρο της λογοτεχνικής μετάφρασης σε συνεργασία με μεγάλους εκδοτικούς οίκους.


Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 24.9.2022) 

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2022

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΌΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΔΑΣΚΑΛΟΣ... 



«Δώσε μου, Κύριε, απλότητα και βάθος./ Κάνε να μην είμαι περίπλοκος ούτε κοινότυπος στο καθημερινό μου μάθημα./ Κάνε να υψώνω τα μάτια πάνω από το πληγωμένο μου στήθος μπαίνοντας κάθε μέρα στην τάξη μου./ Ας μη φέρνω μαζί μου στην έδρα μου τις μικρές κωμικές λύπες μου./ Κάμε το χέρι μου ελαφρότερο στην τιμωρία και απαλότερο στο χάδι./ Ας επιπλήττω απρόθυμα για να ‘μαι βέβαιος πως τιμωρώ από αγάπη./ Το πλινθόκτιστο σχολείο μου ας είναι καμωμένο από πνεύμα./ Οι φλόγες του ενθουσιασμού μου ας γεμίζουν τη φτωχή του είσοδο, τη γυμνή αίθουσά του./ Η καρδιά μου ας είναι στήλη του, η πιο δυνατή/ και η θέλησή μου χρυσάφι καθαρότερο απ’ τις κολώνες των πλούσιων σχολείων», Γκαμπριέλα Μιστράλ (Χιλιανή δασκάλα - ποιήτρια, βραβείο Νόμπελ 1946).

«Αν δώσεις ένα ψάρι σ’ έναν άνθρωπο θα φάει μια φορά./ Αν του μάθεις να ψαρεύει θα τρώει σ’ όλη του τη ζωή./ Αν τα σχέδια σου είναι για έναν χρόνο, σπείρε σπόρους./ Αν είναι για δέκα χρόνια, φύτεψε ένα δέντρο./ Αν είναι για εκατό χρόνια, μόρφωσε τον λαό./ Σπέρνοντας μια φορά σπόρους, σοδιάζεις μια φορά./ Φυτεύοντας ένα δέντρο, σοδιάζεις δέκα φορές./ Μορφώνοντας τον λαό, σοδιάζεις εκατό φορές». (Κουάνγκ Τσέου, 4ος - 3ος π.Χ. αιώνας, Κίνα).

«Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην επίκριση μαθαίνουν να αποδοκιμάζουν./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην εχθρότητα, μαθαίνουν να είναι επιθετικά./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στον φόβο, μαθαίνουν να φοβούνται./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στον οίκτο, μαθαίνουν να λυπούνται τον εαυτό τους./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στον χλευασμό, μαθαίνουν να είναι συνεσταλμένα./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στη ζήλια, μαθαίνουν να ζηλεύουν./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ντροπή, μαθαίνουν να νιώθουν ένοχα./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ενθάρρυνση, μαθαίνουν να έχουν αυτοπεποίθηση./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ανεκτικότητα, μαθαίνουν να έχουν υπομονή./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στον έπαινο, μαθαίνουν να εκτιμούν./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην αποδοχή, μαθαίνουν να αγαπούν./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην επιδοκιμασία, μαθαίνουν να αγαπούν τον εαυτό τους./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην προσφορά, μαθαίνουν να είναι γενναιόδωρα./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ειλικρίνεια, μαθαίνουν να είναι φιλαλήθη./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στη δικαιοσύνη, μαθαίνουν να είναι δίκαια./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην καλοσύνη και το ενδιαφέρον, μαθαίνουν να δείχνουν σεβασμό./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ασφάλεια, μαθαίνουν να έχουν πίστη στον εαυτό τους και στους γύρω τους./ Όταν τα παιδιά ζουν μέσα σε σχολική ατμόσφαιρα, μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι φιλικό και ευχάριστο μέρος για να ζουν». Ντόροθυ Λο Νόλτε (Από το βιβλίο της “Τα παιδιά μαθαίνουν αυτό που ζουν”, εκδ. “Θυμάρι”)

*Το πιο αγαπημένο μου απ’ τα διηγήματα του Ιωάννη Κονδυλάκη το “Όταν ήμουν δάσκαλος”. Κατοχή έχει κάνει στο μυαλό μου, ο τίτλος του στον νου μου αυτές τις μέρες. Τα σχολεία άνοιξαν κι εγώ λείπω για 14ο Σεπτέμβρη απ’ την έδρα του Δασκάλου...



ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΤΡΥΓΟΣ - ΣΤΟ ΒΓΑΡΣΙΜΟ ΤΗΣ ΤΣΙΚΟΥΔΙΑΣ... ΘΑΛΑΣΣΑΚΙ ΜΟΥ... 






«Τ’ αμπέλι της αγάπης μας, σταφύλια φορτωμένο,/ μαζί να το τρυγήσουμε ταχιά σε περιμένω», μας λέει στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα η αγαπημένη μας μαντιναδολόγος Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Για να συμπληρώσει στη δεύτερη: «Κάθε Σεπτέμβρη στο χωριό, τρυγούμε το αμπέλι,/ κι απ’ τη χαρά μου γίνομαι ξανά μικιό κοπέλι». Έρως και τρύγος, ο τρύγος του έρωτα, ο έρωτας του τρύγου… Διαλέξτε τον τίτλο!


Άντε να τελειώνουμε με τα τρυγοπατήματα και να αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε για τα ελιδομαζώματα, μου είπε ο φίλος απ’ τα παλιά που μου τηλεφώνησε. Μιλιά κι αχνιά για το βγάρσιμο της τσικουδιάς. Σιγά που δεν θα ‘ρθω…

 
«…ροδόσταμο να γίνεσαι θαλασσάκι μου,/ την πλώρη τους να ρένεις και φέρε το πουλάκι μου./ Θάλασσα που τον έπνιξες της κοπελιάς τον άνδρα,/ θαλασσώνομαι, για σένα ξημερώνομαι/ κι η κοπελιά είναι μικρή, ωχ αμάν/ και δεν της παν τα μαύρα, θαλασσάκι μου/ και φέρε το πουλάκι μου!» Ήμουν κάπου 8-9 χρόνων, όταν άκουσα για πρώτη φορά σ’ ένα χωριό στην Ήπειρο νησιωτικό τραγούδι, το “Μες στου Αιγαίου τα Νησιά”, σε δίσκο γραμμοφώνου, που έφερε σπίτι μας ο πατέρας, γυρνώντας από την Κεφαλλονιά όπου δούλευε οικοδόμος μετά τους σεισμούς του 1954. Χαράχτηκαν οι ήχοι μέσα μου και μου στριφογυρίζουν πιο πολύ σήμερα ήχους, ανθρώπους, φιλοσοφίες, ρίζες ελληνικές, θαλασσινές και την ετυμολογία των λέξεων». Απόσπασμα από το κύριο άρθρο του καλαίσθητου και πολυσέλιδου περιοδικού “ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΑΙ” (τεύχος 297, Ιούλιος- Αύγουστος 2022), που όπως πάντα γράφει ο και εκδότης του δημοσιογράφος, καλός μου φίλος Ευάγγελος Γ. Σπύρου. Τι κρίμα που δεν συναντηθήκαμε το καλοκαίρι που έφυγε, και για να τραγουδήσουμε μαζί και το “Θαλασσάκι”, σύννομε!

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 23.9.2022) 
 

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2022

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!




ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΩΣ καλό φθινόπωρο από αύριο και συγκεκριμένα στις 17.49 ώρα Ελλάδας. Τότε πραγματοποιείται η φθινοπωρινή ισημερία, όπως λένε οι ειδικοί, που εξισώσει την ημέρα και τη νύχτα. Εθνική γιορτή για τους Ιάπωνες η σημερινή μέρα που γιορτάζεται με παραδόσεις από πολλούς λαούς, όχι πάντως από τους Ελληνες, που γιορτάζουμε (;) αυτές τις μέρες τον τρύγο.

ΤΡΥΓΟΣ, θέρος, πόλεμος! Τα λέει όλα η γνωστή αυτή παροιμιώδης φράση, που δείχνει πόσο γρήγορα πρέπει να τελειώσει αυτή η δουλειά και πόσο κοπιαστική είναι. Ισως αυτός να είναι κι ένας λόγος που δεν υπάρχουν πολλά έθιμα την εποχή του τρυγητού.

'ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ τα μεταφέρουν στα πατητήρια, τον αρχαίο ληνό και οι πατητάδες, μέσα σε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα, με γέλια και πειράγματα, πατούν ξυπόλυτοι τα τζαμπιά για να τα λειώσουν, να τρέξει ο μούστος, το γλεύκος, στο λιμπί ή ποδόχι'. (Από το βιβλίο της Αικατερίνης Τσοτάκου - Καρβέλη 'Λαογραφικό Ημερολόγιο' με την παρατήρηση ότι αυτό ισχύει όπου δεν έχουν μπει οι μηχανές).

ΚΙ ΟΜΩΣ εξακολουθούν να αποτελούν αφορμές για να κλέβουμε μέρες του Χάρου τα τρυγοπατήματα! Καμιά μηχανή δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο όταν το θέλουμε.

'ΣΤΟ ΠΑΤΗΤΗΡΙ με χαρά σταφύλια να πατούμε/ εκεί θα ξανανιώσουμε κοπέλια να γενούμε'. Πώς και πώς περιμένει το πάτημα των σταφυλιών η μαντιναδολόγος μας η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Καλά κρασιά, Νεκταρία! Καλά κρασιά και σε όλους, μεταφορικά...

ΣΤΟΝ ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΟ απόηχο της άγριας δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, καθολικό το αίτημα της κοινωνίας ν? αναλάβουν τα κόμματα του συνταγματικού τόξου τις ευθύνες τους και ν? απομονώσουν τη Χρυσή Αυγή. Η δημοκρατία έχει τα κατάλληλα όπλα για να αμυνθεί ενάντια σ? εκείνους που επιδιώκουν με κάθε τρόπο την κατάργησή τους.

ΑΥΤΑ που μας ενώνουν είναι ασύγκριτα περισσότερα απ? αυτά που μας χωρίζουν. Επαναλαμβάνει συχνά στις συζητήσεις που κάνουμε μεταξύ μας τη φράση αυτή ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος. Πάντα ενωτικός, στρογγυλεύοντας τα πράγματα ο φίλος μου. Και αν έχουν δει τα μάτια του!

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ Δαρείος Α? δεν επέτρεπε στον γιατρό Δημοκήδη τον Κροτωνιάτη να επιστρέψει στην πατρίδα του. Εκείνος όμως βρήκε τον τρόπο να το πετύχει. Η σύζυγος του Δαρείου και κόρη του πρώτου Πέρση βασιλιά Κύρου, Αττοσα, είχε αρρωστήσει από έναν όγκο στο στήθος της. Οταν προσέφυγε στον Δημοκήδη εκείνος της υποσχέθηκε ότι θα τη θεράπευε με τον όρο να του ανταποδώσει τη χάρη, κάνοντας κάτι που θα της ζητούσε. Αφού, λοιπόν, ο Δημοκήδης πέτυχε να τη θεραπεύσει, την παρακάλεσε να ζητήσει από τον Δαρείο να εκστρατεύσει κατά της Ελλάδας προσδοκώντας ότι με τον τρόπο αυτό θα του δινόταν η ευκαιρία να επιστρέψει στην πατρίδα του. Πράγματι η Ατοσσα τήρησε την υπόσχεσή της, ζητώντας από τον σύζυγό της να της φέρει δούλες Σπαρτιάτισσες, Αθηναίες και Κορίνθιες. Ο Δαρείος, επειδή η παράκληση της γυναίκας του συνέπιπτε με τα δικά του σχέδια, το δέχτηκε και αποφάσισε να στείλει κατάσκοπους στις ελληνικές περιοχές, με οδηγό τον Δημοκήδη. Οταν, λοιπόν, ο Δημοκήδης και οι Πέρσες κατάσκοποι έφτασαν στον Κρότωνα, ο Κροτωνιάτης γιατρός απέδρασε, ύστερα από περιπέτειες, παντρεύτηκε τη θυγατέρα του Ολυμπιονίκη Μίλωνα και έμεινε εκεί. Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας'.

'Πέφτουν τα φύλλα, πέφτουνε/ ίσως γιατί το δέντρο τόσο τ? αγαπά./ Ισως για να τα νοσταλγήσει/ όταν γυμνό ριγήσει στα ριπίσματα/ του ανελέητου βοριά./ Σε λίγο θα ξεθυμάνει σε κλάμα/ ο καύσωνας του Αυγούστου/ και χείμαρρος δακρύων θ? αυλακώσει/ το στεγνωμένο πρόσωπο της γης./ Ομως ακόμα είναι καλοκαίρι/ και μια υπόνοια μονάχα ανεπαίσθητη χειμώνα./ Είναι μεγάλο κρίμα/ να τη διεκδικούν/ με ίσια δικαιώματα/ το φως και το σκοτάδι'.
Το ποίημα 'Φθινοπωρινή ισημερία' της Αγγελικής Σιδηρά.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (21.09.2013)

 http://petaxta.blogspot.gr/2013/09/blog-post_21.html

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2022

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΥΣ ΚΛΑΙΝΕ - ΕΝΑΣ ΤΟΥΣ ΚΡΙΝΕΙ




Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Πολλά τα όσα γράφτηκαν μετά τον θάνατο της βασίλισσας Ελισάβετ! 
Κάποιες σκέψεις μου παραθέτω παρακάτω:
• Ο νεκρός δεδικαίωται; Μέγα το ερώτημα και ακόμη μεγαλύτερη η συζήτηση!
• Ο κόσμος ξεχνά, ο λαός ξεχνά. Ένα μικρό παράδειγμα θα καταθέσω και έχει να κάνει με τη λέξη “δημοφιλία” που πολύ “φοριέται” ειδικά στην εποχή μας!
Η δημοφιλία της βασίλισσας Ελισάβετ είχε πέσει πολύ την εποχή που σκοτώθηκε η πριγκίπισσα Νταϊάνα. Αργότερα η δημοφιλία της επανήλθε στα γνωστά επίπεδα.
• Απαρχαιωμένος θεσμός αυτός της βασιλείας!
• Όχι δεν είναι όλοι οι Βρετανοί φιλοβασιλικοί, πολλοί μάλιστα από αυτούς ακόμη και αυτές τις ώρες αδυνατούν να κατανοήσουν όλο αυτό το “τελετουργικό” και τα πρωτόκολλα που παρουσιάστηκαν!
Η όλη τελετή ήταν μια πολύ καλοδουλεμένη παράσταση που με όρους μάρκετιγκ πωλήθηκε αδρά και θα εξακολουθεί να πουλάει ως ένα ακόμη ριάλιτι που το θιλοθεάμον άμαθο, απαίδευτο κοινό παρακολούθησε ανά την υφήλιο.
• Οι Βρετανοί στα του οίκου τους και εμείς στα του δικού μας!
• Οι Βρετανοί τα συμφέροντά τους και εμείς τα δικά μας!
• Οι Βρετανοί με τις αποικίες τους και εμείς με τους ήρωές μας όπως οι Κύπριοι Γρηγόρης Αυξεντίου, Ευαγόρας Παληκαρίδης…
Επειδή, όμως προέκυψε και θέμα - μέγα ατόπημα από το BBC, όπου ο Παύλος ντε Γκρέτσια παρουσιάστηκε -φτου φτου φτου- ως πρίγκηψ - διάδοχος της Ελλάδος, να σημειώσουμε και τα παρακάτω… 
• Ο ελληνικός λαός αποφάσισε για τη βασιλεία με το δημοψήφισμα το ’74!
Η Ελλάδα έχει κλείσει το θέμα. Οφείλουμε να το πούμε στα παιδιά μας που έχουν απορίες.
• Οι Γλύξμπουργκ δεν προσέφεραν απολύτως τίποτα σε τούτον τον τόπο! Αντιθέτως… πολλά δεινά γνώρισε ο λαός και τα πλήρωσε με αναταραχές και… αίμα! Όχι βέβαια γαλάζο αλλά ολοκόκκινο! 
Με λόγια απλά… μπορεί να διώξαμε τους βασιλείς, δυστυχώς όμως τους χρυσοπληρώσαμε και από πάνω δίνοντάς τους και προίκα την οποία… πήρανε όπως την πήρανε σε… κοντέινερ!
Και για να επανέλθω στο θέμα του θανάτου της βασίλισσας της Αγγλίας, κλείνω με ένα από τα σχόλια που διάβασα στο fb.
«Ο Θεός να τση συχωρέσει», έγραφε. 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 21.9.2022) 

Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2022

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΙΑ "ΒΑΡΔΙΑ" ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ




«Ακουμπώ σ’ ένα χαράκι που σίγουρα το ‘χαν μετερίζι οι παππούδες μας, κοιτάζω τον όμορφο κόσμο του Θεού με τη ματιά του γέροντα, που ‘ναι βαθύτερη απ’ όλες, γιατί κάνει τον αποχαιρετισμό του κόσμου και σκέφτομαι τις βάρδιες της Κρήτης. Βάρδια στις Γαλανές, βάρδια στ’ Αλιγάνου (Κεραμειά), βάρδια στο Δρομόνερο (Κίσσαμο), βάρδια στην Κράπη (Σφακιά), βάρδια στα Σκουλούφια (Αρκάδι), βάρδια στη Σελένα (Λασίθι). Βάρδιες και βίγλες πανάρχαιες, βυζαντινές, βενετσιάνικες, τουρκαράπικες, θερμοπύλες που στάθηκε η Κρήτη και πάλεψε για να γλυτώσει το χώμα και το πνεύμα της». Από το βιβλίο του μακαριστού μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη “Στοχασμοί από την Αγία Σοφία” που εκδόθηκε πριν από 31 χρόνια, όταν το ομώνυμο Ίδρυμα που πανηγυρίζει σήμερα, έκανε τα πρώτα δυνατά του βήματα με μια πλειάδα Αποκορωνιωτών, με πρωτοστατούντα τον Νίκο Παπαδάκη.

Πλατεία Ειρηναίου Γαλανάκη. Ίσως η πιο σπουδαία απ’ όλες τις πολλές πλατείες του. Στους Άγιους Πάντες του Αποκόρωνα. Στον ίσκιο των πάντα ωραίων Λευκών Ορέων. Γι’ άλλη μια χρονιά στο “κοινόν” του Αποκόρωνα. Στη μεγάλη της Αγίας Σοφίας γιορτή. Στη γιορτή της πίστης, της αγάπης και της ελπίδας. Εδώ όπου συλλειτουργούν και συλλειτουργούνται το ομώνυμο ίδρυμα που έστησε η έγνοια του Παππού για τη γενέθλια επαρχία και το μοναδικό ανά το πανελλήνιο Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου και αποτελούν εξ αδιανεμήτου πλούτο για τον τόπο μας.

Όχι, δεν θα το κρύψω ότι νιώθω ευλογημένος απόψε. Καθόλου μικρό πράγμα η παρουσίαση για τρίτη φορά βιβλίου μου (και τα τρία εκδόσεις των “Χανιώτικων νέων”), μετά τον Εσπερινό και το μνημόσυνο για τον Παππού στην Αγία Σοφία, των διηγημάτων μου με τίτλο “Πότες θα κάμει ξεστεριά”, εν προκειμένω, που παρουσιάστηκε και στα Χανιά, στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης, στις 14 Μαΐου τ.ε. «Σχέση ζωής η σχέση μου με τα “Χανιώτικα νέα” που άρχισε τα μέσα της δεκαετίας του 1970», είχα πει τότε στην αντιφώνηση μου. Το επαναλαμβάνω και σήμερα. “Κρητικές ρίζες”, ο τίτλος μιας απ’ τις πρώτες στήλες μου, όπου βρήκαν στέγη “Η καμπάνα” και άλλα πέντε εμπνευσμένα από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας στην Κρήτη και την Επανάσταση του 1821, διηγήματά μου, τα τέλη εκείνης της δεκαετίας. Ευλογία μεγάλη για μένα η έκδοση τους απ’ το Μουσείο Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη μαζί με τον “Εθελοντή”, που αναφέρεται στη Μάχη του Βαφέ και ήταν η εισήγηση μου στο Β΄ Συνέδριο Αποκορωνιωτών, σε βιβλίο, αφού τα ξαναδούλεψα με αφορμή τη μεγάλη των Ελλήνων Επανάσταση του 1821. Εκ βαθέων το ευχαριστώ μου γι’ αυτό. Ευχαριστίες, όμως, και στον καλλιτέχνη Νίκο Μπλαζάκη για τη φιλοτέχνηση του εξωφύλλου και τα σκίτσα του αλλά και σε όλους τους άλλους (τους αναφέρω ονομαστικά στον πρόλογο) που συμμετείχαν στο “εμείς” της έκδοσης ενός βιβλίου που “κυοφορήθηκε” στα μικράτα μου, από τις ιστορίες που μου έλεγε η γιαγιά μου η Στυλιανίτσα, η μητέρα του πατέρα μου, δίπλα στην παρασιά τις χειμωνιάτικες νύχτες και είναι αφιερωμένο στη μνήμη του οπλαρχηγού των τελευταίων κρητικών Επαναστάσεων, αδελφού του παππού μου, του Κακατσαντώνη, Θεοκλή Νικ. Κακάτση.

Ανθός και καρπός ενός μεγάλου και υπέροχου “εμείς” η αποψινή εκδήλωση που έρχεται σαν συνέχεια της υποδοχής που έτυχε η “Ξεστεριά” τους 10 μήνες της κυκλοφορίας της, τόσο από την κριτική όσο και από το αναγνωστικό κοινό σε πανελλήνιο επίπεδο αλλά και στο εξωτερικό. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι με τον οποιονδήποτε τρόπο την “είδαν” και σταμάτησαν σ’ αυτήν, και βέβαια σε όλες και όλους εσάς που με τιμάτε με την παρουσία σας. Σε όλους μαζί και σ’ έναν έναν και μία μία χωριστά. Και βέβαια στους διοργανωτές για τη φιλοξενία και ονομαστικά στους συντελεστές της παρουσίασης. Στις φίλες ζωής Αγγέλα Μάλμου και Φωτεινή Σεγρεδάκη για τις εμπεριστατωμένες και αγαπητικές προσεγγίσεις τους, στη Μαρία Μαράκη για την εκφραστική ανάγνωση των κειμένων και φυσικά στον Μάρκο Σελλιανάκη για τον άψογο συντονισμό.

Επιστρέφω στους “Στοχασμούς από την Αγία Σοφία” του Ειρηναίου Γαλανάκη, εκεί που τους άφησα, φίλες και φίλοι. Διαβάζω: «Όποιος φυλάει το χώμα, αυτός φυλάει και το πνεύμα. Κι όποιος φυλάει το πνεύμα, αυτός φυλάει και το χώμα, όσο κι αν φαίνεται παράξενη τούτη η διαλεκτική ανάμεσα στον υλικό και στον πνευματικό κόσμο». Η “βάρδια” για μένα είναι το γράψιμο, σκέφτομαι. Χαιρετώ σας κι αγαπώ σας!

Σημείωση: Η αντιφώνηση μου στην παρουσίαση του βιβλίου μου “Πότες θα κάμει ξεστεριά...” στις 16 Σεπτεμβρίου στο Κοινωφελές Ίδρυμα Αγία Σοφία.

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 20.9.2022) 
https://www.haniotika-nea.gr/mia-vardia-gia-mena-to-grapsimo/

Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2022

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

 ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ "ΞΕΣΤΕΡΙΑΣ" ΤΟΥ Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ



Γράφει ο Ηλίας Ι. Κάκανος

Ένα βιβλίο στο οποίο αποτυπώνονται ιστορικά γεγονότα και αποδίδεται με ρεαλισμό η ατμόσφαιρα άλλων εποχών, είναι το: “Πότες θα κάμει ξεστεριά” του δασκάλου, λογοτέχνη και συνεργάτη των “Χανιώτικων νέων” Βαγγέλη Κακατσάκη, το οποίο παρουσιάστηκε την Παρασκευή στο πλαίσιο εκδήλωσης στο Ιδρυμα “Αγία Σοφία” στον Αποκόρωνα.

Οπως σημείωσε η τ. σχολική σύμβουλος και συγγραφέας, Αγγέλα Μάλμου, «όταν γράφει ποίηση ο Κακατσάκης, γίνεται δωρικός, λιτός, λακωνικός κι αινιγματικός. Στην πεζογραφία σαρώνει με τα σχήματα λόγου, τις απίστευτες περιγραφές του, τα υπαινικτικά του σημεία που κρατούν τον αναγνώστη σε εγρήγορση και τον προιδεάζουν… Ωστόσο πώς αποδίδεται με τέτοιο ρεαλισμό η ατμόσφαιρα της συγκεκριμένης εποχής; Ένας κοινωνικός περίγυρος των ηλικιωμένων ενός χωριού, του Νίππους που αφηγείται και διασώζει τον αμύθητο θησαυρό της λαϊκής μας παράδοσης, ένας Καζαντζάκης κι ένας Πρεβελάκης, οι αιτίες της απόκτησης ζωντανού βιώματος του συγγραφέα και οι πλαστουργοί της συγγραφικής και όχι μόνο ιδιοσυγκρασίας του χαρισματικού Βαγγέλη Κακατσάκη».
Η λογοτέχνις, αρθρογράφος και συνεργάτις των “Χανιώτικων νέων”, Φωτεινή Σεγρεδάκη, ανέφερε μεταξύ άλλων για τη “Ξεστεριά” ότι «μας παραχωρεί τις αγιασμένες μνήμες και συγκλονιστικές αφηγήσεις της γιαγιάς του δίπλα στο πυρομάχι τις κρύες νύχτες του Χειμώνα. Μια γιαγιά λοιπόν, η Στυλιανίτσα, ιστορεί στον μικρό Βαγγέλη γεγονότα, εικόνες, ματωμένα, σκλαβωμένα, ατιμασμένα καθέκαστα από την Τουρκοκρατούμενη Λεβεντογέννα Κρήτη ώσπου οι ψυχωμένοι Κρήτες με την απόφαση και την “αρματωμένη συνείδηση” συντελούν τον μέγα ξεσηκωμό της νήσου… Στο βιβλίο με τα 7 διηγήματα, ανθίζει μια λογοτεχνική δύναμη, με στιβαρούς διαλόγους».
Η φιλόλογος Μαρία Μαράκη διάβασε αποσπάσματα από το βιβλίο, ενώ αναφερόμενη στον συγγραφέα του τόνισε: «Το γεγονός ότι ο Βαγγέλης Κακατσάκης διαθέτει τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου του για το πρόγραμμα “βοήθεια στο σπίτι” του Ιδρύματος “Αγία Σοφία” καθιστά την βιβλιοπαρουσίαση ιδιαίτερα σημαντική, όχι μόνο από λογοτεχνική άποψη, αλλά και από ανθρωπιστικής πλευράς. Ο συγγραφέας αναγνωρίζει το πολύτιμο έργο του Ιδρύματος “Αγία Σοφία” και προσπαθεί με κάθε τρόπο χρόνια τώρα να το ενισχύσει. Επίσης αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά η ευαισθησία και η αγάπη του προς τον τόπο γέννησης του, τον αγαπημένο του Αποκόρωνα”».
Συντονιστής της εκδήλωσης στην παρουσίαση του βιβλίου ήταν ο γραμματέας του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία”, Μάρκος Σελλιανάκης ο οποίος μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «οι αγώνες για την ‘’ξεστεριά”, απαιτούν εκτός από άρματα και γράμματα. Οι λογοτέχνες, όπως ο Βαγγέλης Κακατσάκης είναι κι αυτοί πολεμιστές με τον δικό τους τρόπο. Είναι αυτοί που θα εμφυσήσουν και θα διαδώσουν το μήνυμα της ‘’ξεστεριάς’’, όπως αυτή νοείται σε κάθε δεδομένη κοινωνική περίσταση».



Συγκινημένος ο Βαγγέλης Κακατσάκης υπογράμμισε: «Πρόκειται για μία ιδιαίτερα επιμελημένη έκδοση του Μουσείου Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη έχοντας και την υποστήριξη της εφημερίδας “Χανιώτικα νέα”. Εικονογραφήθηκε από τον Νίκο Μπλαζάκη και περιλαμβάνει διηγήματα τα οποία στο σύνολό τους έχουν τις ρίζες τους σε ιστορίες τις οποίες μου έλεγε τα κρύα βράδια του χειμώνα κοντά στην παρασιά η γιαγιά μου Στυλιανίτσα. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του οπλαρχηγού των Κρητικών Επαναστάσεων Θεοκλή Νικ. Κακάτση”».
Η παρουσίαση οργανώθηκε από το Κοινωφελές ίδρυμα “Αγία Σοφία”, με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου.
Προηγήθηκε στον Ιερό Ναό που βρίσκεται στον προαύλιο χώρο του Ιδρύματος παρουσία αρκετών προσκυνητών η ακολουθία του εσπερινού της εορτής της Αγίας Σοφίας για να ακολουθήσει τρισάγιο στη μνήμη του μακαριστού Ιεράρχη Ειρηναίου Γαλανάκη.

Ηλίας Ι. Κάκανος (https://www.haniotika-nea.gr/diigimata-gia-istorika-gegonota-sto-vivlio-quot-potes-tha-kamei-xesteria-quot-toy-v-kakatsaki/) 

ΣΗΜ.:Πολλά ευχαριστώ και τον Ηλία και τον πατέρα του τον πανταχού παρόντα και τα πάντα πληρούντα πατέρα του τον φίλο μου Γιάννη Η. Κάκανο και βέβαια τον διευθυντή της εφημερίδας μας Παρασκευά Ι. Περάκη.

https://www.haniotika-nea.gr/diigimata-gia-istorika-gegonota-sto-vivlio-quot-potes-tha-kamei-xesteria-quot-toy-v-kakatsaki/

Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2022

ΠΟΙΗΣΗ

 ΜΕ ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ *


Παιδιά κ’ είντα 'ν’ η ταραχή στσι μπάντες τση Μαλάξας

Η Κρήτη κάνει πόλεμο, τη λευτεριά τζη θέλει 

και σέρνει τσ’ αντρειωμένους τση τ’ άξια τζη παλληκάρια. 

Εκειά 'ν’ κι ο Καπετάν-Θεοκλής με τσ’ Αποκορωνιώτες,

 με τη σημαία του μπροστά, «Χωρίον Νίππος» γράφει.


Σαν αετός πετά ψηλά που 'χει χρυσές φτερούγες,

την Κρήτη θέλει λεύτερη.


ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ


*Με αφορμή την παρουσίαση του αφιερωμένου στην μνήμη του οπλαρχηγού των Κρητικών Επαναρσάσεων Θεοκλή Νικ Κακάτση (αδελφού του παππού μου) βιβλίου μου "Πότες θα κάμει ξεστεριά..." στο Κοινωφελές Ίδρυμα "Αγία Σοφία (16 Σεπτεμβρίου τ.ε. ),  το σημερινό νεοριζίτικο. Η εν λόγω αιματοβαμμένη και διάτρητος από σφαίρες σημαία δόθηκε από τον εγγονό του Οπλαρχηγού Μανούσο Δ. Κακατσάκη στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών " Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος", στο οποίο και εκτίθεται σε περίοπτη θέση. Στην φωτογραφία είναι υψωμένη σε πανηγύρι του Αγίου Πνεύματος.