ΠΟΙΗΣΗ

 ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΒΑΓΓΕΛΙΣΤΡΑΣ

Κοφτός ο ανήφορος

να τελειώσει δε λέει…

Λεωφόρο ολόισια

τον βλέπει η μάνα μου,

που κάνει ξυπόλητη,

παραμονή Βαγγελίστρας,

για δέκατη χρονιά,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

Βρέχει

βροχή δαρτή…

Αγιασμός για τη μάνα μου,

που κάνει ξυπόλητη,

παραμονή Βαγγελίστρας,

για εικοστή χρονιά,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

Βουνά αξεπέραστα

οι ασπαλάθοι κι οι βάτοι…

Βασιλικοί για τη μάνα μου,

που κάνει ξυπόλητη,

παραμονή Βαγγελίστρας,

για τριακοστή χρονιά,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

Βαρύ το φορτίο

Που άφησε ο χρόνος…

Δεν το νιώθει η μάνα μου,

που κάνει ξυπόλητη,

παραμονή Βαγγελίστρας,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

Στην Παρθένα ετάχτηκε,

τη Φρεδιανή Βαγγελίστρα,

να πηγαίνει η μάνα μου,

αν παιδί αποκτούσε,

σαράντα χρόνια ξυπόλητη,

παραμονή της Χάρης της,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

Εκείνη ωστόσο συνέχισε,

μέχρι που σήκωναν

το κορμί της τα πόδια…

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης ("΄Οταν γίνεις ποίημα")

ΣΗΜ: Το ποίημα αυτό φιλοτεχνημένο από τον φρεδιανό παπα-Κωστή Θωμαδάκη (εφημέριο Αγίου Λουκά Χανίων) βρίσκεται χρόνια τώρα
αναρτημένο στον πρόναο της Ευαγγελίστριας του Φρε. Το δικό μου τάξιμο στην Παρθένα...

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΤΑΓΟΝΑΣ ΛΑΜΨΗ

Μια από τις αναπάντητες καληνύχτες
συναντά περασμένα μεσάνυχτα
μια ξεχασμένη σταγόνα νερού
και ζητά στέγη.
Μαζί θα πούμε
καλημέρα στον ήλιο,
η απάντηση της σταγόνας,
λάμποντας στο φως του φεγγαριού.

(“Τα χελιδόνια του μοναχού”, Β’ έκδοση 2020)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (ΣΚΟΥΛΑ, 21.3.26)

 Ε2 ΤΑΞΗ 5ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ 

ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Ματιές στην Επανάσταση του 1821, µε αφορµή την 205η επέτειο της, που τιµούµε σε λίγες µέρες, µε µια µικρή αναφορά στην Επανάσταση του ∆ασκαλογιάννη και γενικότερα στις άλλες Κρητικές Επαναστάσεις κατά την Τουρκοκρατία στον σηµερινό Παιδότοπο. Όλα τα εύσηµα στη γνωστή στους αναγνώστες της στήλης δασκάλα της Ε2 τάξης του 5ου ∆ηµ. Σχ. Χανίων, Τόνιας Σκουλά και στα πεµπτάκια της, που ασχολήθηκαν, αν και δεν έχουν ακόµη διδαχθεί στην ιστορία τη σχετική ύλη µε το θέµα. Με τον δικό τους τρόπο η προσέγγιση. Συγχαρητήρια και ευχαριστίες κατ’ αρχήν στη δασκάλα, αλλά και στα παιδιά για τις υπέροχες εργασίες τους, κείµενα και ζωγραφιές.

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!

Χρόνια πολλά σ’ όλους τους Έλληνες και σ’ όλες τις Ελληνίδες!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος - λογοτέχνης

Αντί προλόγου

Διακόσια πέντε (205) χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την κήρυξη του αγώνα για την εθνική παλιγγενεσία… Για τα σημερινά παιδιά τα χρόνια είναι πολλά και ίσως τους φαντάζουν ως ένα μακρινό παραμύθι οι αγώνες του Κολοκοτρώνη, και του Καραϊσκάκη, της Μπουμπουλίνας και των άλλων ηρώων. Για τον λόγο αυτό προσπαθήσαμε να δώσουμε έναν πιο βιωματικό χαρακτήρα στην προσέγγιση της Επανάστασης, να νιώσουμε σαν τους ήρωες τότε, αλλά και να κάνουμε παραλληλισμούς με το σήμερα. Κουβεντιάσαμε για το πόσο επίκαιροι είναι οι αγώνες για την ελευθερία στη σκιά του πολέμου που μαίνεται στη μέση Ανατολή, και μιλήσαμε για τα κακώς κείμενα της σύγχρονης Ελλάδας. Προβληματιστήκαμε, συγκινηθήκαμε, αισθανθήκαμε και μέσα από τους αγώνες του παρελθόντος πήραμε δύναμη και παράδειγμα, για να χαράξουμε τη δική μας πορεία…

Η δασκάλα Σκουλά Τόνια

Η ζωή στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας

Η ζωή για τους υπόδουλους Έλληνες ήταν πολύ δύσκολη! Ήταν σκλαβωμένοι, χωρίς προσωπικές ελευθερίες και ένιωθαν απογοητευμένοι και δυστυχισμένοι υπό την πίεση των Οθωμανών. Ο σουλτάνος ήταν ο απόλυτος άρχοντας και ένιωθαν απόγνωση, γιατί οι Οθωμανοί είχαν την απόλυτη εξουσία πάνω τους, να τους σκοτώσουν ή να τους αφήσουν να ζήσουν. Πολλές φορές έπαιρναν τα παιδιά τους από μικρά και τα έκαναν στρατιώτες Γενίτσαρους. Επιπλέον, πλήρωναν βαριά φορολογία. Είχαν φόρους για την κατοικία, για την καλλιέργεια της γης, τη δεκάτη , που ήταν ένας φόρος της αγροτικής παραγωγής και πολλούς άλλους. Όσο περνούσαν τα χρόνια, ολοένα και δυνάμωνε η θέλησή τους για ελευθερία!

Στέφανος Σφακιανάκης, Μαριαρένα Σπερελάκη

Μια μέρα από το ημερολόγιο ενός αγωνιστή

Ξεκίνησε άλλη μια μέρα κι είμαι γεμάτος άγχος. Αναρωτιέμαι πώς να είναι η οικογένειά μου και αν είναι καλά. Αναρωτιέμαι κιόλας τι κάνω εδώ στα βουνά, αλλά από την άλλη είμαι περήφανος που πολεμάω για την πατρίδα μου. Εδώ πάνω πεινάμε, διψάμε, και ακούμε συνέχεια για σκοτωμούς. Να, χθες, σκότωσαν τέσσερα παλικάρια κι όλο το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ από τη στενοχώρια μου. Δε θέλω να πάθω κι εγώ το ίδιο! Τώρα θα πάμε πιο πάνω, σε ένα πιο καλό κρυσφύγετο, για να πολεμήσουμε. Θα ξενυχτήσουμε όλο το βράδυ, για να έχουμε το νου μας, μήπως έρθουν οι Τούρκοι.. Είμαι πραγματικά πολύ κουρασμένος...

Μητσιλιού Αμαριλία

Γράμμα σε έναν επαναστάτη από το παιδί του

Αγαπημένε μου μπαμπά,

Έχω τόσο πολύ καιρό να σε δω… Από τότε που έφυγες για να πολεμήσεις τους Τούρκους, σκέφτομαι συνέχεια αν είσαι ζωντανός. Εγώ με τη μαμά είμαστε πολύ στενοχωρημένοι, γιατί σκεφτόμαστε πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για σένα. Τι τρως; Τι κάνεις; Πού κοιμάσαι; Τι σκέφτεσαι; Πότε θα μάθουμε νέα σου; Η μαμά είναι πολύ στενοχωρημένη και δεν μπορεί να κάνει κάποιες δουλειές που έκανες εσύ. Έτσι, τη βοηθάω να μεταφέρει τα ξύλα για τη φωτιά, να φροντίσει τα ζώα μας… Αλλά είναι τόσο δύσκολο... Θα ήθελα να είσαι εδώ, αλλά δεν είσαι. Εύχομαι να γυρίσεις ζωντανός, για να είμαστε πάλι όλοι μαζί! Είμαι τόσο περήφανος για σένα, που πολεμάς για να είμαστε ελεύθεροι!

Τζόκα Ουέσλι, Μαρεντάκης Νίκος, Συροκάκης Βασίλης, Παδίλια – Βουλγαρίδου Μάρκος

Οι επαναστάσεις στην Κρήτη

Η πρώτη επανάσταση στην Κρήτη ξεκίνησε το 1769 από τον Ιωάννη Βλάχο, γνωστό ως Δασκαλογιάννη, από την Ανώπολη στα Σφακιά. Ο Δασκαλογιάννης, κάλεσε τον Κιόρο (Τριανταφυλλάκη) στην προπαρασκευή της Επαναστάσεως το 1769 στην Ανώπολη για να φτιάξει το πέμπτο ζάλο (Πεντοζάλι) ως συμβολισμό για την 5η προσπάθεια Επαναστάσεως των Κρητών και για να μην τους καταλάβουν οι Τούρκοι. Ο χορός αυτός έμεινε στην ιστορία ως πολεμικός χορός, δίνοντας δύναμη και ενώνοντας τις αγωνιστές. Η Κρήτη δε σταμάτησε ποτέ τους αγώνες, έκαμε πολλές επαναστάσεις. Βασικά όπλα των επαναστατών ήταν τα γιαταγάνια, τα τουφέκια,οι πιστόλες. Το χαρακτηριστικό μαντίλι που φορούν οι Κρητικοί, το σαρίκι, αντιπροσωπεύει αυτούς τους αγώνες, με τους κόμπους να συμβολίζουν τα δάκρυα της Κρήτης..

Μπάστης Λουκάς

Ερωτήσεις που θα έκανα σε έναν ήρωα της Επανάστασης αν τον συναντούσα σήμερα

Πώς ήταν η ζωή σου στον πόλεμο; Είχες να φας;

• Πώς αισθάνθηκες που άφησες την οικογένειά σου και πήγες να πολεμήσεις για την πατρίδα σου;

• Πώς σου φαίνεται η ζωή που ζούμε σήμερα;

• Σου αρέσει έτσι όπως έχουμε καταντήσει με τις οθόνες;

• Σου φαίνεται σωστή η πορεία που έχουμε πάρει;

• Νομίζεις ότι πρέπει κάποιος να μπει φυλακή για όλα αυτά που γίνονται;

• Νομίζεις ότι είμαστε ενωμένοι;

• Σου αρέσει έτσι όπως τιμάμε σήμερα τους ήρωες του 1821;

Προγουλάκη Αικατερίνη, Μαστραντωνάκη Κωνσταντίνα

 Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 21.3.2026) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-e2-taxi-5oy-i-sch-chanion-maties-stin-epanastasi-toy-1821/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Αρκούδα με το χαλκά στη μύτη και ο αρκουδιάρης

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Ο Τζόζεφ Κεντ (Joe Kent) ήταν διευθυντής στο Εθνικό Κέντρο Αντιτροµοκρατίας των Ηνωµένων Πολιτειών. Μία θέση στην οποία βρέθηκε ως προσωπική επιλογή του σηµερινού Αµερικανού προέδρου.

Η χθεσινή του παραίτηση από την ιδιαίτερα υψηλής ευθύνης αυτή θέση, έχει ξεσηκώσει ήδη πολλή συζήτηση κυρίως λόγω των όσων αναφέρει ο απόστρατος βετεράνος µάχιµων επιχειρήσεων των Green Berets, στην επιστολή παραίτησής του µε αποδέκτη τον πρόεδρο Trump! Και αυτό επειδή ο Kent θεωρείται ως ένας πιστός ακόλουθος, απόλυτα ταυτισµένος µε την “ιδεολογία” - ρητορική του Trump.
Οι λόγοι που ο Kent παραιτήθηκε, έγιναν γνωστοί σε όλο τον πλανήτη µέσω της πλατφόρµας κοινωνικής δικτύωσης X και ίσως αποτελέσουν τη θρυαλλίδα για πολιτική αναταραχή στην αµερικανική Κυβέρνηση.
Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Joe Kent που δύσκολα κάποιοι “υπέρ-πατριώτες” Αµερικανοί, µπορούν να αµφισβητήσουν την “πατριωτική του συνείδηση και ταυτότητα”, µέσα στην επιστολή του γράφει: «∆εν µπορώ, µε καθαρή συνείδηση, να υποστηρίξω τον συνεχιζόµενο πόλεµο στο Ιράν. Το Ιράν δεν αποτελούσε άµεση απειλή για τη χώρα µας και είναι σαφές ότι ξεκινήσαµε αυτόν τον πόλεµο λόγω πίεσης από το Ισραήλ και το ισχυρό αµερικανικό του λόµπι».
Σε άλλο σηµείο απευθυνόµενος στον Trump,σηµειώνει ότι: «µέχρι τον Ιούνιο του 2025, κατανοούσατε ότι οι πόλεµοι στη Μέση Ανατολή ήταν µια παγίδα που στέρησε από την Αµερική τις πολύτιµες ζωές των πατριωτών µας και αποδυνάµωσε τον πλούτο και την ευηµερία του έθνους µας».
Και παρακάτω τονίζει: «Στην αρχή αυτής της διακυβέρνησης, υψηλόβαθµοι Ισραηλινοί αξιωµατούχοι και επιδραστικά µέλη των αµερικανικών µέσων ενηµέρωσης εξαπέλυσαν µια εκστρατεία παραπληροφόρησης που υπονόµευσε πλήρως την πλατφόρµα σας “America First” και καλλιέργησε φιλοπολεµικά αισθήµατα για να ενθαρρύνει έναν πόλεµο µε το Ιράν. Αυτή η «ηχώ» χρησιµοποιήθηκε για να σας παραπλανήσει ώστε να πιστέψετε ότι το Ιράν αποτελούσε άµεση απειλή για τις Ηνωµένες Πολιτείες και ότι, αν χτυπούσατε τώρα, υπήρχε σαφής δρόµος για µια γρήγορη νίκη. Αυτό ήταν ψέµα και αποτελεί την ίδια τακτική που χρησιµοποίησαν οι Ισραηλινοί για να µας σύρουν στον καταστροφικό πόλεµο στο Ιράκ, που κόστισε στη χώρα µας τη ζωή χιλιάδων από τους καλύτερους άνδρες και γυναίκες µας. ∆εν µπορούµε να κάνουµε ξανά αυτό το λάθος».
Υπάρχουν και πολλά άλλα συγκλονιστικά στοιχεία που ο Kent αναφέρει στην εν λόγω επιστολή!
Βέβαια όλα αυτά, δεν χρειάζονταν για να κατανοήσει ακόµη και ένας απλός µέσος άνθρωπος, το παράλογο της συγκεκριµένης επίθεσης των Αµερικανών, στο Ιράν.
Το θέµα είναι πώς ολόκληρες Κυβερνήσεις σέρνονται από τη µύτη από τον παράλογο αυτόν πλανητάρχη!
Όµως βέβαια οφείλουµε να αναλογιστούµε και το εξής: Αν ο Trump σύρθηκε από τους Ισραηλινούς, κι εµείς από τον Trump, τότε εµείς τι… µέρος του λόγου είµαστε;
Ρητορικά τα ερωτήµατα!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 18.3.2026)

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΣΚΥΝΗΣΗΣ

(Νίππος, στον Τίμιο Σταυρό... Της Σταυροπροσκύνησης σήμερα (ΦΩΤΟ: Μανόλης Βανδουλάκης)
 

Όλα τα άνθη παρόντα

Τα κατημέρια της παιδικότητας. 

Τα κρινάκια της εφηβείας.

Τα γεράνια της νεότητας. 

Οι βασιλικοί των ώριμων χρόνων.

 Ο αροσμαρής της αιωνιότητας. 

Οσμή ευωδίας πνευματικής

Ο  σταυρός πάντα εκεί για προσκύνηση. 

 

“Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν, Δέσποτα, 

και την Αγίαν Σου Ανάστασιν δοξάζομεν."

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ  

(Τα Χελιδόνια του μοναχού, Β΄ έκδοση, 2020)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Δήμου (14.3. 26)

 2ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΧΑΝΙΩΝ 

ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΣΥΝΑΝΤΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Καλοί µου φίλοι,
καλό Σαββατοκύριακο!
Για ένα πολύ ενδιαφέρον πρόγραµµα φιλαναγνωσίας του 2ου Νηπιαγωγείου Χανίων ο λόγος στον σηµερινό Παιδότοπο. «Όταν τα λαϊκά παραµύθια συναντούν τα εικονογραφηµένα παιδικά βιβλία», ο πλήρης τίτλος του θέµατος. Άξιες συγχαρητηρίων η διευθύντρια της σχολικής µονάδας Εύη ∆ήµου και η συνάδελφός της νηπιαγωγός Κατερίνα Αλεξανδράκη που «δούλεψαν» γι’ αυτό. Στη γνωστή φράση που έχω χρησιµοποιήσει παλιότερα και για το ίδιο σχολείο, µε αφορµή τη δηµιουργία σχολικού κήπου, πάλι ο νους µου. «Όσο πιο χαµηλό είναι το ανάστηµα του µαθητή, τόσο πιο ψηλό πρέπει να είναι το ανάστηµα του δασκάλου». Ξεχωριστή και αυτή σας η δράση, καλές µου συναδέλφισσες!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης

Το παραμύθι στο ολοήμερο νηπιαγωγείο

Ένα παραμύθι, στο ολοήμερο νηπιαγωγείο , μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για εικαστική δημιουργία, δραματοποίηση και μουσικοκινητική αγωγή. Δεν πρόκειται απλώς για μια ευχάριστη δραστηριότητα χαλάρωσης, αλλά για μια οργανωμένη μαθησιακή εμπειρία που συμβάλλει καθοριστικά στη γλωσσική, συναισθηματική, κοινωνική και γνωστική ανάπτυξη του παιδιού. Έτσι, η μάθηση καθίσταται ολιστική και διασυνδέεται με πολλαπλούς τομείς ανάπτυξης.

Η μάθηση, σύμφωνα με τον Lev Vygotsky (1978), επιτελείται μέσα από την κοινωνική αλληλεπίδραση. Η ομαδική ακρόαση και επεξεργασία του παραμυθιού ενισχύει τη συνεργασία, τον διάλογο και την από κοινού οικοδόμηση γνώσης.

Για το σχολικό έτος 2025–2026 αποφασίσαμε να υλοποιήσουμε στο ολοήμερο ωράριο του νηπιαγωγείου μας το πρόγραμμα φιλαναγνωσίας με τίτλο «Όταν τα λαϊκά παραμύθια συναντούν τα εικονογραφημένα παιδικά βιβλία».

Η αξιοποίηση του παραμυθιού στην προσχολική εκπαίδευση αποτελεί διαχρονικά βασικό παιδαγωγικό εργαλείο. Τα λαϊκά παραμύθια, ως προϊόντα προφορικής παράδοσης, μεταφέρουν πολιτισμικά πρότυπα και συλλογικές αξίες, όπως αναλύει ο Vladimir Propp (1968), ενώ τα σύγχρονα εικονογραφημένα βιβλία συνδυάζουν λόγο και εικόνα σε ένα πολυτροπικό σύστημα νοηματοδότησης, σύμφωνα με τους Maria Nikolajeva και Carole Scott (2001).

Η παιδαγωγική αξιοποίησή τους στο ολοήμερο νηπιαγωγείο προσφέρει τη δυνατότητα διαθεματικής προσέγγισης και ολιστικής μάθησης, εναρμονισμένης με τις αρχές της ποιοτικής εκπαίδευσης (Στόχος 4), όπως ορίζονται από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (2015).

Η σύνδεση των λαϊκών παραμυθιών με τα σύγχρονα εικονογραφημένα βιβλία λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στην προφορική παράδοση και τη σύγχρονη παιδική λογοτεχνία. Παρόλο που τα λαϊκά παραμύθια γεννήθηκαν μέσα από τον προφορικό λόγο και τα σύγχρονα παραμύθια παρουσιάζονται σε έντυπη και εικονογραφημένη μορφή, τα σημεία σύγκλισης παραμένουν ισχυρά και διαχρονικά.

Μεθοδολογική προσέγγιση

Στην αρχή κάθε εβδομάδας παρουσιάζονται στα παιδιά δύο παραμύθια σε ζεύγος: ένα λαϊκό και ένα εικονογραφημένο. Ενδεικτικά, αναφέρουμε το εικονογραφημένο βιβλίο Το Καρναβάλι των Ζώων (εκδ. Levantes) σε συνδυασμό με το κρητικό λαϊκό παραμύθι Το Μισίρι.

Μετά την αφήγηση του λαϊκού παραμυθιού και την ανάγνωση του εικονογραφημένου βιβλίου από τις υπεύθυνες νηπιαγωγούς , οι μαθητές και οι μαθήτριες εντοπίζουν κοινά σημεία των δύο κειμένων. Ακολουθεί συζήτηση και καταιγισμός ιδεών, κατά τον οποίο καταγράφονται οι ομοιότητες. Με βάση αυτές σχεδιάζονται οι δραστηριότητες της εβδομάδας.

Η πρώτη δραστηριότητα είναι εικαστική: τα παιδιά ζωγραφίζουν, σε συγκεκριμένο φύλλο εργασίας, στοιχεία και από τα δύο παραμύθια( φωτό). Στη συνέχεια υλοποιούνται δημιουργικές δράσεις όπως δραματοποίηση, παντομίμα, δραστηριότητες εκπαιδευτικής ρομποτικής κ. α.( φωτό). Οι δραστηριότητες κατανέμονται χρονικά μέσα στην εβδομάδα και εξελίσσονται ανάλογα με τα ενδιαφέροντα της ομάδας.

Κεντρική δραστηριότητα αποτελεί η αναδιήγηση η οποία , σύμφωνα με τον Jerome Bruner (1986), συνιστά σύνθετη μεταγλωσσική διαδικασία που συμβάλλει στην ανάπτυξη αφηγηματικής συνοχής και γλωσσικής επάρκειας. Τα παιδιά μπαίνουν σε ρόλο αφηγητή ή και σε ρόλο αναγνώστη ερμηνεύοντας τις εικόνες.

Την τελευταία ημέρα της εβδομάδας δημιουργείται ομαδικό κολλάζ μικτής τεχνικής, στο οποίο αναγράφονται και οι τίτλοι των παραμυθιών (φωτό) με σκοπό την δημιουργία έκθεσης στο τέλος της σχολικής χρονιάς.

Παιδαγωγικά οφέλη

Μέσα από την επαφή με τα παραμύθια, τα παιδιά εμπλουτίζουν το λεξιλόγιό τους και γνωρίζουν διαφορετικές δομές λόγου και εκφραστικά σχήματα. Η ακρόαση καλλιεργεί την κατανόηση προφορικού λόγου, την προσοχή και τη συγκέντρωση. Οι επαναλήψεις, τα ρυθμικά σχήματα και οι διάλογοι ενισχύουν την αίσθηση της γλωσσικής ροής και την ανάπτυξη αφηγηματικών δεξιοτήτων.

Εξίσου σημαντική είναι η συμβολή της ώρας του παραμυθιού στη συναισθηματική ανάπτυξη. Μέσα από τους ήρωες, τα παιδιά αναγνωρίζουν και επεξεργάζονται συναισθήματα όπως ο φόβος, η χαρά, η ζήλια και η λύπη. Μαθαίνουν να ταυτίζονται, να κατανοούν και να διαχειρίζονται προσωπικά βιώματα. Η δραματοποίηση, ιδιαίτερα αγαπητή δραστηριότητα, ενισχύει τη βιωματική μάθηση και τη συναισθηματική έκφραση (φωτό).

Παράλληλα, η συλλογική δημιουργία καλλιεργεί αίσθημα χαράς, υπερηφάνειας και ομαδικής ταυτότητας. Τα παιδιά αναγνωρίζουν το έργο ως κοινό τους δημιούργημα και βιώνουν την εμπειρία του «ανήκειν».

Τέλος, το παραμύθι λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο σχολείο και τον πολιτισμό. Μέσα από λαϊκά και σύγχρονα κείμενα, τα παιδιά έρχονται σε επαφή με αξίες, παραδόσεις και πολιτισμικά στοιχεία, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση ταυτότητας και στην κατανόηση του κόσμου.

Συμπέρασμα

Η σύνδεση λαϊκών και εικονογραφημένων παραμυθιών στο πλαίσιο του ολοήμερου νηπιαγωγείου συνιστά μια παιδαγωγικά τεκμηριωμένη πρακτική που προάγει την ολιστική ανάπτυξη του παιδιού. Η αξιοποίηση της εικόνας ως ισότιμου αφηγηματικού μέσου, σε συνδυασμό με την αναδιήγηση και τη διαθεματική οργάνωση δραστηριοτήτων, ενισχύει τη γλωσσική, κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ποιότητα της προσχολικής εκπαίδευσης.

Οι νηπιαγωγοί Παρασκευή Δήμου και Αικατερίνη Αλεξανδράκη

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-2o-nipiagogeio-chanion-otan-ta-perithoria-synantoyn-paidika-vivlia/

https://www.facebook.com/haniotika.nea/posts/pfbid04Mueq2kNZ8cx13ihrSJoG3PPkaGg3c4PCGnnHb4DmfC66kDJUoaLUPrcJqz49oeRl?comment_id=1643662293436067&notif_id=1773492418278690&notif_t=comment_mention&ref=notif

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΩΣ ΚΑΙ ΧΘΕΣ… ΦΙΛΟΙ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

    Με τον Sharam είχαµε γίνει φίλοι από την πρώτη στιγµή της συνάντησής µας! Πέρσης εκείνος, Έλληνας εγώ! Κι οι δυο σε ξένο τόπο, στην Αγγλία! Οι αρχαίοι πολιτισµοί των πατρίδων που είχαµε αφήσει πίσω, µάλλον πως αποτελέσαν µία ισχυρή συγκολλητική κόλλα, τελικά πολύ δυνατή για να ξεκινήσουµε να συζητάµε, να κάνουµε παρέα, να ανταλλάσουµε απόψεις…
Αρχές της δεκαετίας το 1990, ο Sharam πού και πού µας µιλούσε για τον πόλεµο που είχε ζήσει στην πατρίδα του -εκείνον τον “Ιράν-Ιράκ”, όπως τον γνωρίζαµε -όσο τον γνωρίζαµε. Μιλούσαµε και για την πολύπαθη Μέση Ανατολή, µε διάφορες -η αλήθεια είναι συγκεχυµένες απόψεις- ενώ έχοντας ακόµη νωπές τις µνήµες από την… “υπερπαραγωγή” του CNN όπως παρουσίαζε την εισβολή και την “καταιγίδα της Ερήµου”, υπήρχε “υλικό” πολύ και θέµα συζήτησης!
Ωστόσο εµείς τότε περισσότερο εστιάζαµε στα σηµεία σύγκλισης, σε όλα εκείνα τα κοινά χαρακτηριστικά στοιχεία που δένουν τους ανθρώπους και δεν τους αποµακρύνουν…
Ο Sharam, ήταν λίγο µεγαλύτερος από όλους εµάς τους συµφοιτητές του, ήταν πάντα χαµογελαστός και πάντα βοηθητικός, υποστηρικτικός, µιας και ζούσε ήδη κάποια χρόνια περισσότερα στην Αγγλία από εµάς! Και όσες φορές µας µιλούσε για τον πόλεµο όπως τον είχε βιώσει πίσω στην πατρίδα του, στ’ αυτιά µας ακουγόταν σαν µία µακρινή στα βάθη των αιώνων χαµένη ιστορία από τις “Χίλιες και µία νύχτες”! Όµως δεν ήταν! Σε ένα πόλεµο, υπάρχουν αντιµαχόµενες πλευρές! Υπάρχουν νικητές και ηττηµένοι! Υπάρχουν νεκροί, υπάρχουν επιζώντες! Υπάρχουν φίλοι, υπάρχουν εχθροί!
Σήµερα, 33 χρόνια µετά, αναλογίζοµαι αν ο Sharam µε σκέφτεται ακόµη ως φίλο ή µήπως είµαστε πια εχθροί;

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 11,3,2026)

ΠΟΙΗΣΗ

ΠΑΡΟΝΤΕΣ

Μας κέρασαν ένα ποτήρι αγωνία.

Μόλις φτάσαμε,

Καλέσαμε αναφορά και μετρηθήκαμε.

Απών! Απών! Απών!

Πήραμε όλοι απουσίες.

Γυρίσαμε να παρουσιαστούμε στο θεό μας!

Φωνάξαμε όλοι βροντόφωνα: «Παρών!»

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης (ΚΑΖΟΒΑΡ, Γ' έκδοση, 2014)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Ευθυμία Σερλέτη, 7.3.2026)

ΕΥΘΥΜΙΑ ΣΕΡΛΕΤΗ - ΑΓΓΕΛΑ ΜΑΛΜΟΥ

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΜ¨ΕΝΩΝ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
«Η ιστορία του βιβλίου αναφέρεται στις ανάγκες των ηλικιωµένων ανθρώπων. Ποιες είναι αυτές; Πώς αντιµετωπίζονται ή πώς µπορούν να αντιµετωπιστούν; Πώς νιώθουν και τι θέλουν οι ίδιοι; Μια τρυφερή και αισιόδοξη ιστορία για τη µοναξιά που νιώθουν οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας». Για την ιστορία του βιβλίου «Πάντα µαζί» που έγραψε η συντ. σχολική σύµβουλος Ευθυµία Σερλέτη και εικονογράφησε η γνωστή στους αναγνώστες της στήλης επίσης συντ. σχολ. σύµβουλος Αγγέλα Μάλµου ο λόγος. Απ’ το οπισθόφυλλο του βιβλίου που κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις «Κοµνηνός», η εισαγωγή. Η Παυλίνα, µια ηλικιωµένη αρκουδίνα, ο Μέµης ο Μέρµηγκας, ο Λάκης ο γαιοσκώληκας και ο Βάσος ο ασβός, οι πρωταγωνιστές της ιστορίας που φιλοξενούµε αποσπάσµατά της µε τις σχετικές εικόνες. Πολλές- πάµπολλες- οι δραστηριότητες που µπορούν να κάνουν τα παιδιά όλων των τάξεων του ∆ηµ. Σχολείου αξιοποιώντας το περιεχόµενο του βιβλίου. Συγχαρητήρια και στη συγγραφέα και στην εικονογράφο!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος - λογοτέχνης

Στα βάθη ενός δάσους ζούσε µόνη η Παυλίνα.
Ήταν µια ηλικιωµένη αρκουδένα. Φορούσε ακουστικά και πότε-πότε γυαλιά. Πάντα όµως κρατούσε ένα µπαστούνι στο χέρι της, γιατί αν έπεφτε και ράγιζε κάποιο κόκαλο, ποιος θα την έβλεπε.
Ο γιος της, η νύφη της και η εγγονή της η Σέβη την παρακαλούσαν να πάει να ζήσει µαζί τους, αλλά η Παυλίνα δεν ήθελε µε τίποτα να φύγει από το σπίτι της.
Όταν όµως έτρωγε στο µεγάλο τραπέζι της, σκεφτόταν:
Αν είχα µια συντροφιά, το φαγητό θα είχε άλλη νοστιµιά.
Και τα βράδια, στο άδειο σαλόνι της, παρέα µόνο µε την τηλεόραση, αναστέναζε κι έλεγε:
«Η µοναξιά δεν έχει χάρη, ούτε χαρά µεγάλη».
(σελ. 8)
***

Ο Μέµης ο µέρµηγκας, ο Λάκης ο γαιοσκώληκας και ο Βάσος ο ασβός αποφάσισαν αµέσως να βοηθήσουν την Παυλίνα. Και µια µέρα που συναντήθηκαν µες τις υπόγειες στοές, κοντοστάθηκαν, κοιτάχτηκαν και είπαν µε µια φωνή:
«Κάτι πρέπει να κάνουµε για την Παυλίνα».
«Εγώ µπορώ να παίρνω πρωινό µαζί της και να καθαρίζω το σπίτι της από τα ψίχουλα», προσφέρθηκε ο Μέµης.
«Εγώ µπορώ να τρώω µεσηµεριανό µαζί της και να µένω για λίγο εκεί», πρότεινε ο Λάκης.
«Εγώ µπορώ να περνώ το βράδυ από το σπίτι της και να της λέω µια γλυκιά καληνύχτα», πρόσθεσε κι ο Βάσος.
Το ‘παν και το ‘καναν. Έτσι η Παυλίνα δεν ήταν συνέχεια µοναχή και δεν στενοχωριόταν τόσο.
(σελ. 12)
***

Η Παυλίνα άρχισε ξανά να νιώθει µοναχή. Σκεφτόταν όλο και περισσότερο το σπίτι της και αναστέναζε.
Κάποιο βράδυ, δάκρυα κύλησαν στα µάγουλά της, έπεσαν στο πάτωµα και τρύπωσαν στη γη.
Καθώς πήγαιναν και πήγαιναν, έφτασαν µες τις υπόγειες στοές, εκεί που βρίσκονταν ο Μέµης ο µέρµηγκας, ο Λάκης ο γαιοσκώληκας και ο Βάσος ο ασβός κι έπεσαν στην αγκαλιά τους.
«Πάλι εσείς; Τι θέλετε;» ρώτησαν αυτοί.
«Ήρθαµε να σας πούµε πως η Παυλίνα παρέα πάλι λαχταρά».
Συναντήθηκαν ξανά και οι τρεις και είπαν µε µια φωνή:
«Κάτι πρέπει να κάνουµε για τη φίλη µας».
Το ‘παν και το ‘καναν. Την επισκέφτηκαν και κουβέντιασαν ώρες µαζί της.
«Στο σπίτι µου θέλω να γυρίσω, στο δάσος µου να ζήσω. Με παρέα ταιριαστή, γλυκά θα κυλάει εκεί η ζωή», τους έλεγε και τους ξαναέλεγε.
«Εµείς όµως δεν µπορούµε να βρισκόµαστε συνέχεια µαζί σου, Παυλίνα», απάντησαν εκείνοι στενοχωρηµένοι.
Η Παυλίνα τους αγκάλιασε τρυφερά και δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τα µάτια όλων.
Κι έτσι αγκαλιασµένοι, σκέφτονταν και σκέφτονταν µπας και βρουν καµιά λύση. Η ώρα όµως περνούσε χωρίς να µιλάει κανένας τους. Κάποια στιγµή η Παυλίνα φώναξε: «Βρήκα τη λύση!»
Σκούπισε τα δάκρυά της και χωρίς να πάρει ανάσα τους φανέρωσε τις σκέψεις της.
(σελ. 18,20)

***

Ο Μέµης, ο Λάκης και ο Βάσος ανασκουµπώθηκαν αµέσως και στρώθηκαν στη δουλειά. Ο Λάκης και ο Βάσος οληµερίς και ολονυχτίς έσκαβαν µε βιάση και ο Μέµης κουβαλούσε τα χώµατα ασταµάτητα.
Βιάζονταν να τελειώσουν για να πραγµατοποιήσουν την επιθυµία της φίλης τους. Λίγο πριν µπει το καλοκαίρι, άλλες τρεις σπηλιές γύρω από της Παυλίνας ήταν έτοιµες.
Όλες επικοινωνούσαν µεταξύ τους και στη µέση είχαν ένα µεγάλο σαλόνι, µε θέα το πυκνόφυτο δάσος. Αµέσως κιόλας κατοικήθηκαν. Τότε επέστρεψε και η Παυλίνα στο σπίτι της.
(σελ. 22)
***

Επιτέλους, η Παυλίνα είχε βρει την παρέα που λαχταρούσε.
Περνούσε όµορφα µαζί τους και δεν ένιωθε µοναξιά.
Άφησε µάλιστα στην άκρη το µπαστούνι της και περπατούσε ξέγνοιαστη, αφού δεν ήταν πια µόνη.
Συχνά, η Κατρίν, ο Ιβάν, ο Αττίκ και η Λίλη έδιναν παραστάσεις και µετά γλεντούσαν µέχρι το πρωί όλοι µαζί. Η Παυλίνα τότε χόρευε χωρίς φόβο κι ευχαριστιόταν τον χορό που τόσο αγαπούσε.
(σελ. 26)
***

Εκείνο το βράδυ ξάπλωσε στο κρεβάτι της µε πολύ όµορφες σκέψεις.
Τι ωραία! Επιτέλους, θα µπορώ να βλέπω τα παιδιά µου ακόµη κι όταν είναι µακριά µου! Και θα µπορώ να µάθω και πολλά πράγµατα, όπως είπε η Σέβη µου. Αλήθεια, µήπως να κάνω µαθήµατα χορού; Η µήπως µαθήµατα για τροµπέτα; Ή µήπως...
Ένα χασµουρητό διέκοψε τους συλλογισµούς της και έγειρε στο µαξιλάρι της. Στον ύπνο της, δάκρυα κύλησαν πάλι στα µάγουλά της, αλλά αυτή τη φορά ήταν δάκρυα χαράς. Τρύπωσαν στη γη και έφτασαν κάτω στις υπόγειες στοές που βρίσκονταν ο Μέµης ο µέρµηγκας, ο Λάκης ο γαιοσκώληκας και ο Βάσος ο ασβός.
Εκείνοι, µέσα στα δάκρυα αυτά, είδαν την Παυλίνα να κοιµάται χαµογελαστή και χάρηκαν πολύ, σαν καλοί φίλοι που ήταν.
(σελ. 32)

(Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 7.3.2026) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΡΑΜΠΟ ΕΠΙ ΓΗΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Με αφορµή τα όσα συµβαίνουν στο Ιράν, µερικά στοιχεία -αδιάψευστοι µάρτυρες- δίχως περαιτέρω ανάλυση!
    Ο πρώτος µεγάλος πόλεµος στον οποίο οι ΗΠΑ συµµετείχαν µετά το 1945 ήταν ο Πόλεµος της Κορέας (1950-1953) µε περίπου 36.500 Αµερικανούς στρατιώτες νεκρούς και λίγους άµαχους. H Ν. Κορέα είχε απώλειες περίπου 137.000 στρατιώτες και οι Β. Κορέα και Κίνα (περίπου 800.000 στρατιώτες, και 1 µε 2 εκατ. άµαχοι). Στον Πόλεµο του Βιετνάµ (1955-1975), σκοτώθηκαν περίπου 58.000 Αµερικανοί στρατιώτες ενώ οι στρατιωτικές απώλειες των άλλων χωρών ήταν πολύ µεγαλύτερες: Βόρειο Βιετνάµ & Βιετκόνγκ περίπου 1 εκατ. στρατιώτες, Νότιο Βιετνάµ περίπου 250.000 στρατιώτες, και οι άµαχοι υπολογίζονται σε 2-3 εκατοµµύρια. Ο Πόλεµος του Κόλπου (1990–1991) µε 294 Αµερικανούς στρατιώτες νεκρούς και λίγους άµαχους. Οι µεγαλύτερες απώλειες από την πλευρά των άλλων  χωρών ήταν Ιράκ: 20-35.000 στρατιώτες και χιλιάδες άµαχοι.
    Κι ερχόµαστε πια µετά την 11η Σεπτεµβρίου 2001, όταν οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον πόλεµο στο Αφγανιστάν (2001-2021).  Οι Αµερικανοί στρατιώτες που σκοτώθηκαν ήταν περίπου 2.400, οι σύµµαχοι ΝΑΤΟ περίπου 1.100 και οι άµαχοι Αφγανιστάν περίπου 45.000-50.000. Οι απώλειες των Αφγανικών δυνάµεων υπολογίζονται σε περίπου 70.000 στρατιώτες, ενώ οι Ταλιµπάν και άλλοι αντάρτες έχασαν περίπου 50.000. Στον Πόλεµο στο Ιράκ (2003-2011) οι Αµερικανοί έχασαν 4.500 στρατιώτες. Οι Ιρακινές δυνάµεις (Στρατός Σαντάµ) έχασαν περίπου 20.000, ενώ οι άµαχοι υπολογίζονται περί τους 500.000+.
    Αν κάνουµε έναν υπολογισµό, συνολικά, µετά τον Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο µέχρι σήµερα, οι Αµερικανοί στρατιώτες που σκοτώθηκαν σε αυτούς τους πολέµους και µεγάλες επεµβάσεις ανέρχονται σε περίπου 100.000-120.000, ενώ οι απώλειες στις άλλες χώρες που ενεπλάκησαν στους πολέµους που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ ξεπερνούν τα 8-12 εκατοµµύρια (συµπεριλαµβανοµένων στρατιωτικών και αµάχων).
    Το γεγονός ότι οι νεκροί από τη µια µεριά είναι στρατιώτες ενώ από τις άλλες είναι και άµαχος πληθυσµός, οφείλεται στο ότι όλοι οι πόλεµοι διεξήχθησαν εκτός USA. ∆ιότι ως γνωστόν ο πλανήτης Γη για να αισθάνεται ασφαλής χρειάζεται ένα Rambo που… κατά το δοκούν νοιάζεται για την Ειρήνη, την ασφάλεια και τον εκδηµοκρατισµό των κακοµοίρηδων λαών!

 Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 4,3.2026)