ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΤΡΕΙΣ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ 

ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΙΣΤΟΥΣ ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΤΗΣ ΤΡΙΣΗΛΙΟΥ ΘΕΟΤΗΤΟΣ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

 Των Τριών Ιεραρχών, η Μεγάλη των Ελληνικών Γραμμάτων και της Ελληνικής Παιδείας εορτή σήμερα 30 Ιανουαρίου. Του Μεγάλου Βασιιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Των Τριών μεγίστων φωστήρων της τρισηλίου θεότητος,  όπως μας λέει το απολυτίκιό τους. Σ’ αυτούς είναι αφιερωμένος ο σημερινός Παιδότοπος που περιλαμβάνει τρία ποιήματα δασκάλων ποιητών, του Αρη Κανδηλάπτη, του Γιάννη Σμυρνιωτάκη και του Βασίλη Δημουλά, το απολυτίκιο τους και το ιστορικό της εορτής...

Κι αν έχω να θυμηθώ γι’ αυτή την ημέρα και ως μαθητής και ως δάσκαλος! Χρόνια πολλά σε όλους τους μαθητές και σε όλους τους δασκάλους, όλων των βαθμίδων.

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους

 

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,

δάσκαλος

 

 

 

Στους προστάτες των γραμμάτων

 

Η παιδική μας σήμερα ψυχή σέ Σας, σεβάσμιοι Διδάσκαλοι, Μεγάλοι, μιά ταπεινή θά απευθυνή προσευχή

στή φετεινή σας τήν γιορτή και πάλι.

 

Μ' ευγνωμοσύνη της Ελλάδας τά παιδιά,

στήν ιερή σημερινή ημέρα στρέφουν σε Σας

καί σκέψη και καρδιά κι ευχαριστούνε τόν θεό Πατέρα, Προστάτες των Γραμμάτων μας

σεις είστε καί της Ορθοδοξίας στυλοβάτες.

 

Τά βήματα τού Εθνους οδηγήστε

στής δόξας καί τού θριάμβου τις στράτες.

Σήμερα πού σ’ ολόκληρη τή γή περίσσεψε τό μίσος

κι ή κακία, μιά νέα ν’ άνατείλη χρυσαυγή άπ’ της Ελλάδας τήν Όρθοδοξία.

Μιά νέα ν' άνατείλη χρυσαυγή, νά φέρη τήν Ειρήνη πού ποθούμε.

H χάρη τού θεού νά ’ρθει στή γή κι αδερφικά οι άνθρωποι νά ζούμε.

 

Αρης Κανδηλάπτης

 

 

 

Στους “Τρεις Μέγιστους Φωστήρες”

 

Μεγάλοι Ιεράρχες μας, Τρισμέγιστοι Φωστήρες, 

Ούρανοφάντορες σεμνοί, κάθε καλού οι οδηγοί,

Σεις της ψυχής μας καί του νου γενείτε οι Σωτήρες.

 

Σεις της Θρησκείας τού Χριστού οι τηλευγείς oι φάροι,

πού ’ταν ό λόγος σας βροντή και η ματιά σας αστραπή,

φωτίστε τόν καθένα μας τόν δρόμο Σας νά πάρει .

Μέσ" στό σκοτάδι μας έσεις χαρίστε μας το Φως Σας.

Αστέρι στείλτε από ψηλά νά μας φωτίσει τήν καρδιά,

νά ξανανθίσει μέσα μας ό θεϊκός άνθος σας.

 

Η οικουμένη να γενεί παραδεισένιος κήπος,

να πλημμυρίσει η χαρά, ν’ απλώση θεία ευωδιά,

νά σβήσει απ’ τόν κόσμο μας τής αμαρτίας ο ρύπος.

Δώστε, Πατέρες, ν’ ακουστούν σ’ ολόκληρη τήν πλάση,

τά ρήματα σας τά σοφά, πού ’ταν γιά Εκείνον «ωσαννά»

και η ζωή μας να ’ναι πιά ατέλειωτο γιορτάσι.

 

Βασίλης Δημουλάς

 

 

 

Στους Τρεις Ιεράρχες

 

Σ’ εσάς πού πάθος έγινε βαθύ ή αγιοσύνη,

καί μές στην άγια σας καρδιά τόν κάθε ξένο πόνο,

τόν νοιώθατε στα τρίσβαθα γεμάτοι καλοσύνη,

καί ανοίγατε παντού χαράς καί αγάπης θείας δρόμο.

 

Σ’ εσάς πού γίνηκε ή ζωή αδιάκοπος αγώνας,

γιά τήν Ιδέα τού καλού, τού θείου, τού ωραίου,

κι έγινε κάθε πραξη σας τής πίστης μας κανόνας

καί στήσατε τό λάβαρο ψηλά τού Ναζωραίου.

 

Σ’ εσάς πού μ’ άγια λούσατε φώτα τήν οικουμένη,

καί γίνατε τά σύμβολα καί αιώνιοι οδηγοί μας,

στίς Ιερές σας τίς σκιές μπροστά γονατισμένοι,

κάνομε μιά παράκληση μέσα από τήν ψυχή μας.

 

Ω μέγιστοι Ιεράρχες μας, τή σκέψη μας φωτίστε,

τά βήματα μας φέρετε εις τού ΘΕΟΥ τό δρόμο,

σύντροφοι κι οδηγοί έκεί παντοτεινοί νά είστε

καί κάντε μας νά νιώσουμε βαθιά τόν ξένο πόνο.

 

Γιάννης Σμυρνιωτάκης

 

 AΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

«Τους τρεις μεγίστους φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος,τους την οικουμένην ακτίσι δογμάτων θείων πυρσεύσαντας τους μελιρρύτους ποταμούς της Σοφίας, τους την κτίσιν πάσαν θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας, Βασίλειον τον Μέγαν και τον Θεολόγον Γρηγόριον
συν τον κλεινόν Ιωάννην τω την γλώτταν  χρυσορρήμονι .Πάντες οι των λόγων αυτών ερασταί, συνελθόντες ύμνοις  τιμήσωμεν˙ Αυτοί γαρ τη Τριάδι υπέρ ημών αεί πρεσβεύουσιν».


Απόδοση στην νεοελληνική: Τους τρείς μέγιστους   φωστήρες της Τρισήλιας  Θεότητας, αυτούς που φωτοδότησαν  με τις ακτίνες των θεϊκὠν αληθειών την οικουμένη, αυτούς που σαν ποτάμια μελιστάλακτα σοφίας άρδευσαν όλη την κτίση με αγιασμένα νάματα θεογνωσίας, τον μέγα Βασίλειο, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο, μαζί και με τον Ιωάννη τον ξακουστό, που είχε γλώσσα με χρυσαφένια λόγια, όλοι εμείς οι θαυμαστές των λόγων τους ας μαζευτούμε να τους τιμήσουμε με ύμνους. Γιατί  αυτοί προς την Αγία Τριάδα  μεσολαβούν πάντα για μας.

 

Η ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ

 

H εορτή των Τριών Ιεραρχών καθιερώθηκε στα μέσα του 11ου αιώνα και στα χρόνια του Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου ή του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού από τον Μητροπολίτη Ευχαΐτων Ιωάννη Μαυρόποδα ο οποίος συνέθεσε τμήμα της Ακολουθίας για τους Τρεις Αγίους της Εκκλησίας... […] Οι διαδικασίες καθιέρωσης της εορτής ως εκπαιδευτικής συνδέονται με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όταν σε συνεδρίαση του Ακαδημαϊκού Συμβουλίου στις 9 Αυγούστου του 1841, η οποία πραγματοποιήθηκε με αφορμή τον θάνατο του καθηγητή του ιδρύματος Δημήτριου Μαυροκορδάτου και δωρεάς στο Πανεπιστήμιο Αθηνών της οικίας του θανόντος από τον πατέρα του, θέλησαν να τον τιμήσουν. Τελικά προκρίθηκε η καθιέρωση μνημοσύνου υπέρ των ευεργετών του Πανεπιστημίου κατά την Εκκλησιαστική Εορτή των Τριών Ιεραρχών. Ο πρώτος Εορτασμός - μνημόσυνο πραγματοποιήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1842. (Από τη Βικιπαίδεια)

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 30.1. 2020)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΗ ΣΚΑΦΗ ΣΕΛΙΝΟΥ

«Στους ακούραστους εργάτες της παιδείας, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης της προσφοράς τους στους Έλληνες και την πατρίδα», είναι αφιερωμένο το ιδιαίτερα καλαίσθητο, πολυσέλιδο ημερολόγιο τοίχου, που κυκλοφόρησε για το 2021 ο ιδιαίτερα δραστήριος Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Σκάφης, Αργαστηρίου και Τζαγκαριάκου Σελίνου “Τα Σκαφιδάκια”. Κατά που γράφει, μεταξύ των άλλων, προλογίζοντάς το ο και καλός μου φίλος δάσκαλος Ευτύχης Γναφάκης. Στους δασκάλους που υπηρέτησαν τη Δασκαλοσύνη στα Δημοτικά Σχολεία της Σκάφης και του Αργαστηριού, τα χρόνια που λειτούργησαν και λειτουργήθηκαν (1899 – 1991 το πρώτο και 1957 – 1969 το δεύτερο), ειδικότερα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που αντλήθηκαν απ’ το πολύτιμο βιβλίο του Ευτύχη Λαμπουσάκη “Επαρχία Σελίνου” και προπάντων τις μνήμες των Σκαφιδιανών Δασκάλων. «Πρώτος διδάξας ο Ιερέας Δημοδιδάσκαλος Μαλανδράκης Παναγιώτης του Νικολάου από το 1899 έως 1928. Δίδαξε σε διάφορα χτίσματα της κοινότητας μεταξύ των οποίων ήταν και το σπίτι του οπλαρχηγού Παπαμαρκάκη στο Αργαστήρι έως την ανέγερση του πρώτου διδακτηρίου που χρονολογείται στις αρχές του 20ου αιώνα στον οικισμό Γναφιανά»… «Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή», είχε πει ο Βίκτωρ Ουγκώ. Κι εκεί που κλείνει ένα σχολείο; Συνακόλουθα και η φράση αυτή στο νου μου…

«Χτίστηκα για να προσφέρω το φως της γνώσης, να γεννώ ιδέες και ομορφιά για έναν καλύτερο κόσμο. Τα κατάφερα με τις όποιες ελλείψεις και δυσκολίες μέχρι το 1991… Το 1991 ντύθηκα το ένδυμα της κοινωνικής προσφοράς και συνέχισα να προσφέρω σαν Κοινοτικό γραφείο, Κοινωνικό ιατρείο, Εκλογικό τμήμα της Κοινότητας. Το 1997 με τη δημιουργία των Καποδιστριακών Δήμων γνώρισα την εγκατάλειψη… Ευτυχώς για μένα πριν ο χρόνος φέρει την ολική καταστροφή μου, ήρθε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σκάφης, με ανακαίνισε, μου ξανάδωσε ζωή και λόγο ύπαρξης και με έκανε έδρα του». Τα που βάζει… στο στόμα του Σχολείου τους να λέει, στο προτελευταίο φύλλο τού περί ο λόγος Ημερολογίου ο Σύλλογος των Σκαφιδιανών που επιμένει να πιστεύει στη μόρφωση και να παράγει πολιτισμό. Άξιος ο μισθός των μελών του Δ.Σ. του – η ικανοποίηση που αισθάνονται, τι άλλο;

Ευλογία που έφτασε παραμονές των Τριών Ιεραρχών, που επιμένουμε να τους θεωρούμε προστάτες των Γραμμάτων και της Παιδείας μας, στα χέρια μου, το Ημερολόγιο των Σκαφιδιακιών, που ανασταίνει τις μνήμες, μνημονεύοντας τους δασκάλους των. Να πηγαίνουν απαξάπαντες τεθνεώτες και ζώντες, μετά των μαθητών τους αύριο, τηρώντας όλα τα μέτρα, λίαν πρωί, για να λειτουργηθούν στην εκκλησία του Χριστού, με το που θα σημάνει την καμπάνα ο παπά Κωστής, τούς σκέφτομαι. Με πρώτους τους “γεννήματα – θρέμματα” Σκαφιδιανούς, τον Σπύρο Αλυγιζάκη, με τη γυναίκα του την Όλγα Χαλιβελάκη, τον Ευτύχη Μαλανδράκη με τη γυναίκα του την Ηρώ Αγγελιδάκη, τον Ευτύχη Γναφάκη, τον Ευτύχη Παπουδάκη και τον Αργαστηριανό Γιώργη Μαλανδράκη. Βεβαίως έχοντας δίπλα τους, τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου με επικεφαλής τον «κινούντα τα νήματα» με τον καλύτερο τρόπο πρόεδρό του Μιχάλη Ευτυχίου Τωμαδάκη…

«Οι δάσκαλοι δεν είμαστε μόνο συνδικαλιστές του μισθού·/ είμαστε δημιουργοί και φορείς πολιτισμού./ Δεν είμαστε αγαθοί καταναλωτές ιδεολογιών·/ είμαστε ερευνητές της αλήθειας και παραγωγοί ιδεών./ Δεν είμαστε επαγγελματίες διδακτικοί εγχειριδίων·/ είμαστε ποιητές τεχνών και βιβλίων./ Δεν είμαστε το μακρύ χέρι καμιάς εξουσίας·/ είμαστε οι αφουγκραστές της λαϊκής αγωνίας./ Δεν είμαστε ανατροπείς της ειρηνικής κοινωνίας·/ είμαστε οι θεμελιωτές της υπεύθυνης ελευθερίας./ Δεν είμαστε συμβασιούχοι της αρετής·/ είμαστε οι προμάχοι της αξιοπρέπειας και της τιμής./ Δεν είμαστε της εκπαίδευσης ρηχοί τεχνικοί·/ είμαστε των παιδιών του λαού οι δάσκαλοι». Και αυτό το ποίημα του δασκάλου – ποιητή Κώστα Καλαπανίδα, “σκέφτομαι” ότι θα απαγγείλουν αύριο μετά τη λειτουργία ς την εκκλησία του Χριστού οι Σκαφιδιανοί Δάσκαλοι.

Σημείωση: Καλοκαίρι στις αρχές της δεκαετίας του 1970, πήγα για πρώτη και μοναδική φορά στη Σκάφη με την αλωνιστική μηχανή Σελίνου, όπου δούλευα τότε. Σαν να ήταν χθες θυμούμαι τη βραδιά που αλωνεύαμε κάτω απ’ τα άστρα – έσφυζε από ζωή το χωριό τότε, όπως όλα τα χωριά μας άλλωστε. Στο Αργαστήρι και στο Τζαγκαριάκο δεν θυμάμαι να είχαμε πάει. Μάλλον δεν θα είχαν θεμονιοστάσιο εκείνη τη χρονιά που ο Νεκτάριος, ο μοναδικός καλόγερος της Χρυσοσκαλίτισσας με ονομάτισε «Δάσκαλο των Αχέρω». Από καρδιάς οι ευχαριστίες μου, Όλγα, που συνυπηρετήσαμε τη Δασκαλοσύνη στο 5ο Δημ. Σχ. Χανίων, και γι’ αυτές τις μνήμες που μου ζωντάνεψες, δίνοντάς μου το Ημερολόγιο.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 29.1.2021)

https://www.haniotika-nea.gr/ton-trion-ierarchon-sti-skafi-selinoy/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Χαιρετισμός, στον Έλληνα Δάσκαλο




«Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου με τα πρώτα – πρώτα Δόξα Σοι!/ Εκεί δάφνες και βάγια/ θυμιατό και λιβάνισμα/ τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια./ Στο χώμα το στρωμένο με τ’ αμπελομάντιλα/ κνίσες, τσουγκρίσματα και Χριστός Ανέστη/ με τα πρώτα σμάρα των Ελλήνων.
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Υμνου./ Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου» (Από το “Αξιον Εστί” του Οδυσσέα Ελύτη).
«Ενώνει τις γέφυρες που έκοψε η θύελλα/ κι η πίστη του βγάζει ξανά το ουράνιο τόξο./ Και το καλό και το κακό του ίδιου δέντρου ειν’ οπώρες/ κι ως τα γυρίσματα των εποχών τα καρτερεί. Είναι φτωχός και δεν επαναστατεί, γνωρίζει!/ Κι όμως στην καρδιά του κυοφορούνται οι δίκαιοι πόλεμοι./ Στο φτωχικό του σαν καλά υπάκουα κορίτσια, υπάκουα/ μπαινοβγαίνουν η Ειρήνη, η Δικαιοσύνη κι η Ελευθερία./ Ζει με τους ανθρώπους και μόνος του./ Ποιητής είναι, σοφός, αυστηρός, προφήτης ή άγιος;/ Είναι το φως του κόσμου και το άλας της γης./ Οι ορισμοί δεν τον χωρούν. Είναι δάσκαλος». Απο το ποίημα “Ιδού αυτός” του Κώστα Καλαπανίδα.

«Της Ελλάδας όμορφα/ παιδιά ποιητών φιλοσόφων πολεμιστών/ μαρτύρων αγίων και ηρώων./ Μου είπαν χωρίς να μιλήσουν καν./ Με το φως απ’ τα μάτια τους/ υφαίνω μια σημαία ένα σταυρό ένα κύμα/ τη φέρνω γονατιστός/ Πιό ψηλά πιο ψηλά και πιο πέρα/ Πλαταγίζουν οι σημαίες/ Όταν βγήκαμε έξω μια γαλάζια μολυβιά/ στην άκρη του μετώπου μας/ κι εγώ σα να ‘χα κλέψει και μια άλλη/ πιο κόκκινη». Από την ποιητική συλλογή του Γρηγόρη Γεωργουδάκη “Σκιές κι άστρα”.

“Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε ψυχές!/ Κι ό,τι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,/ μην τ’ αρνηθείς!/ Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!/ Χτίσ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!/ Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει/ Μην κουραστείς./ Ειν’ η ψυχή σου πιο ατσαλωμένη./ Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθιά/ Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει./ Σκάψε βαθειά./ Τι κι αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;/ Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί/ Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη./ Υπομονή! Χτίζε σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι». Το ποίημα “Στον Δάσκαλο” του Κωστή Παλαμά.

Χαιρετισμός, τετραφωνος ποιητικός χαιρετισμός, στον Έλληνα Δάσκαλο σήμερα με αφορμή τη Μεγάλη Γιορτή των Τριών Ιεραρχών σε τρεις μέρες. Πάντα προστάτες της Ελληνικής Παιδείας, που επιμένουν να σηκώνουν στις πλάτες τους οι δάσκαλοι, ο Μέγας Βασίλειος ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος!


Η αλληλογραφία μας


• Γιάννη Κουβαρά, δρα Κλασικής Φιλολογίας, ποιητή, Αθήνα:





Σ’ ευχαριστώ που με το βιβλίο σου “Ελύτης – Αναγνωστάκης: Δυο ξένοι(;) στην ίδια πόλη” (εκδ. “Γαβριηλίδης, 2016), μ’ έκανε να νιώσω, όπως κι εσένα «το δέος να μπαίνεις κάτω από τη σκέπη δύο μεγάλων ποιητών», κι έτσι «να μειώνεται κάπως η ψυχολογική σου ανασφάλεια». Σ’ ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνεις να δω με τη δικιά σου, ειδική, ματιά τους δύο “ψηλορείτες” της ποίησής μας. Και βέβαια για όλα όσα τόσο όμορφα και αγαπητικά γράφεις στην αφιέρωση του βιβλίου σου σ’ εμένα. Επιστρέφω σ’ ένα απ’ τα ποιήματα της τελευταίας ποιητικής σου συλλογής “Ονείρου Οδύσσεια” (εκδ. “Γαβριηλίδης”, 2013), σ’ ένα απ’ τα “Ανεπίδοτα (γ)ράμματα” σου: «Γράφω/ Σημαίνει ζητώ παρηγοριά στις λέξεις/ Ζητώ μάταια άσυλο/ ανοίγω μαύρα λαγούμια/ κάτω από τη χιονισμένη σελίδα. Γράφω, γράφεις, γράφει…». Τι ωραίος που είναι και ο “δοκιμιακός” σου λόγος, Ποιητή! «Είναι ιεροτελεστία να διαβάζεις Ελύτη», γράφεις. Και Κουβαρά, είτε γράφει για τον Ελύτη και τον Αναγνωστάκη, είτε δικά του ποιήματα, συμπληρώνω!



• Γιώργο Γιακουμινάκη (Βαγιωνιά), συντ. ανώτερο αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ., ποιητή, Αθήνα:

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πρωτογράψω για το αφιερωμένο στη μάνα Κρήτη, τους απανταχού Αποκορωνιώτες Χανίων και στην οικογένειά σου, τελευταίο σου βιβλίο με τίτλο “Με μαντινάδες τραγουδώ, με ρίμες σας δηγούμαι”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση, (Αθήνα 2016) κι είχες την καλοσύνη· να μου στείλεις. «Από τα αναγραφόμενα και σε αυτό το βιβλίο του, αναδύεται η προσωπική ευαισθησία του συγγραφέα, αλλά συγχρόνως και η εκφραστική πληρότητα, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που μπορούμε να πούμε πως είναι υποδειγματική», επισημαίνει στο προλογικό σημείωμα της η ποιήτρια συγγραφέας Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, μέλος του “Παγκόσμιου Κογκρέσου των Ποιητών”. Τι να προσθέσω εγώ; Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο απ’ τον θαυμασμό μου, ύστερα κι απ’ την “περιδιάβαση” που έκανα στις 180 μεγάλου σχήματος και λίαν επιμελημένες σελίδες του. Πραγματικά «Πανω σε χώματα ιερά είσαι μεγαλωμένος/ και κρητικά ιδανικά πάντα πλημμυρισμένος» για να χρησιμοποιήσω δυο στίχους απ’ την πρώτη ρίμα σου με τίτλο “Η καταγωγή μου”. Καλή συνέχεια στην υπηρεσία του ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου, φίλε!

Χανιώτικα νέα (27.01.2017)