ΠΟΙΗΣΗ

 ΚΑΤΑΝΤΙΑ

Φαλακρά γερόντια, ξεδοντιασμένα,

οι πάλλαι ποτέ μεγάλες λέξεις,

ξεθωριασμένες, άθλιες, με βακτηρίες,

παρελαύνουν, μπροστά

στ’ ανελέητα νήπια ερωτηματικά,

τους επίσημους της νεότητας.

Τρεμάμενες, σκονισμένες,

προσέρχονται μπροστά

στην εξεταστική επιτροπή∙

κι εκλιπαρούν έναν βαθμό,

γύρω εκεί… στη «βάση».

Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης, ΚΑΖΟΒΑΡ,

 (Γ'  Έκδοση  2014 ) 

ΠΟΙΗΣΗ

21 ΜΑΡΤΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗ 

Στο Λύκειο Αλικιανού στις 21 Μαρτίου... 

ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Πατρίδες του ποιητή:

το τραγούδι ενός σπουργίτη

που χορταίνει μ’ άλλους εφτά,

σε μια ρώγα από σταφύλι˙

 μια μικρή δέσμη φωτός,

που μπαίνει από μια ιδέα φεγγίτη

σε μια σκοτεινή φυλακή˙

η ευωδία του μόνου τριαντάφυλλου,

που βρήκε, όταν ήρθε ο χειμώνας,

στον ρημαγμένο κήπο μιας γιαγιάς˙

το άγγιγμα του χεριού μιας μητέρας,

που θέλει να πάρει τον πυρετό

απ’ το μέτωπο του παιδιού της˙

η γεύση του κοκκινάπιδου στον ουρανίσκο,

που παραμένει για να του θυμίζει

την παιδική του ηλικία.

Πατρίδες του ποιητή οι αισθήσεις του.

 Πατρίδα του ποιητή η καρδιά του.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

('Όπως το ψωμί", Χανιά 2018) 

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid0Fxg2D6YGx4Vbz7AWNTUirEBDqvrs33uv3jYu6zjx6dc8PGJGE1o7Tm5cBYL6qVk1l?notif_id=1711030389586556&notif_t=feedback_reaction_generic&ref=notif