ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ,ΕΚΕΙ

"ΟΙΜΟΙ ΛΕΓΟΥΣΑ"

«Ο μικρός μου γιος/ παίρνει τον ρόλο του πατέρα μου./ “Κουλιό” με αποκαλεί/ και ξαναγίνομαι μικρή/ κι εκείνος μεγαλώνει, ο προστάτης μου./ Ο πιο μεγάλος αποφεύγει να με προσφωνεί,/ κι αν υποχρεωθεί “μαμά” με λέει/ ντροπαλά σχεδόν/ και είναι σαν να θέλει/ να κρυφτεί από τον εαυτό του./ Ο Αλέξης μου “μάνα” θαρρετά με φώναζε/ -προσέξτε τον παρωχημένο χρόνο-/ και τα σπλάχνα μου τραντάζονταν/ καθώς με ταύτιζε/ με τον υπέρτατό μου ρόλο.// Τώρα ίσως να καταλάβατε/ γιατί θρηνώ. “Μάνα” ποτέ,/ ποτέ δεν πρόκειται να ξανακούσω». Το ποίημα “Προσφωνήσεις” της Αγγελικής Σιδηρά. Eνα απ’ τα 25 που συμπεριλαμβάνονται στην, για τον γιο της, τον Αλέξη, που έφυγε πριν από 3 χρόνια για τ’ άλλο ημισφαίριο της ζωής, ποιητική της συλλογή “Οίμοι λέγουσα”, που εκδόθηκε εφέτος, λίγες μέρες πριν από την “εισβολή” του κορωνοϊού στην πατρίδα μας.

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα, και βέβαια, ο Επιτάφιος θρήνος, τα εγκώμια της Παναγίας στον Μοναχογιό της, που εφέτος δεν θα ψάλλουμε στους ανά την Ελλάδα ναούς, λόγω κορωνοϊού, μαζί με όλα τ’ άλλα στο νου μου. Προπάντων εκείνα που «Η δάμαλις τον μόσχον εν ξύλω κρεμασθέντα ηλάλαζεν ορώσα»: Το «Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, που έδυ σου το κάλλος» και το «Ω φως των οφθαλμών μου, γλυκύτατόν μου, τέκνον, πως τάφω νυν καλύπτει;» Μαζί μ’ αυτά και τα ποιήματα της φίλης μου της Αγγελικής από την προαναφερθείσα ποιητική της συλλογή.

Ο θρήνος της Μάνας του Χριστού… Ο θρήνος της ποιήτριας Αγγελικής Σιδηρά στην προκειμένη περίπτωση, για τον Αλέξη της. Μέχρι δακρύων η συγκίνησή μου, ενώ διαβάζω τα ποιήματά της με το μολυβάκι, όπως πάντα στο χέρι. “Τρίγωνο ορθογώνιο η ζωή μου”, δηλώνει σ’ ένα απ’ αυτά, στο “Τρίγωνα κάλαντα”, η ποιήτρια, για να συμπληρώσει: “Η μια πλευρά της το μετά/ η άλλη το πριν/ και υποτείνουσα η άθλια στιγμή”. Ποίηση είναι η συγκινησιακή χρήση της γλώσσας σε βαθμό υπέρτατο.

«Δεν με πειράζει/ που έρχεται η άνοιξη/ κι οι μυγδαλιές αδιάλλακτες/ θ’ ανθίσουν πάλι/ και χωρίς εσένα./ Ούτε που ο Λαμπρός ήλιος του Μάρτη/ επικεντρώνει όλες τις ακτίνες του/ στην απουσία σου./ Δεν με πειράζει/ που ενώ έχω τόσα να σου πω/ οι λέξεις ανεξέλεγκτες/ γυρίζουν πίσω/ να με πνίξουν./ Αυτό που με πληγώνει/ είναι η άσπρη κόλλα/ που έδωσε πίσω η Τζωρτζίνα/ στη δασκάλα της/ όταν της βάλαν έκθεση με θέμα “Ο πατέρας μου”». Eνα ακόμα ποίημα από την εν λόγω ποιητική συλλογή. Αντί επιλόγου. Και για να πω στη φίλη μου την Αγγελική ότι ωσεί παρών είναι πάντα ο Αλέξης της και της παραγγέλνει όπως και ο εγγονός της ο Γιώργος: «Μην αφήνεις τη λύπη να σου επιτίθεται, μάνα. Κάνε άμυνα. Πολέμησέ την!» Το ξέρω ότι την πολεμάς, καλή μου φίλη! Σε κάθε ποίημά σου τον ανασταίνεις!

ΚΟΡΩΝΟΙΚΑ...  ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Δεδομένη η ήττα του κορωνοϊού, τουλάχιστον σ’ αυτήν τη φάση κι απού ζει μεταζώνεται. Εάν και εφόσον, όμως… Για την κατσίκα που έδωσε μια με το πίσω της πόδι κι έχυσε όλο το γάλα που έκανε, έγραψα κι άλλη φορά. Το ξαναγράφω και σήμερα με αφορμή ότι όλοι μας επιθυμούμε να κάνουμε Πάσχα στην ύπαιθρο χώρα, όπως τις προηγούμενες χρονιές. Oτι όλοι μας ονειρευόμαστε το “Χριστός Ανέστη”, το “Aγιο Φως”, το πασχαλινό τραπέζι. Εδώ μας θέλω! Στα δύσκολα! Εκτός από αόρατος είναι και ύπουλος ο κορωνοϊός, ανάθεμα και τρις ανάθεμά τον! Μένουμε σπίτι, δεν το συζητώ…

«Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος να ‘ν’ ήρεμος, να ‘ν’ άκακος/ λίγο ψωμί, λίγο κρασί, Χριστούγεννα κι Ανάσταση». Κι οι στίχοι του Οδυσσέα Ελύτη από τον “ήλιο τον ηλιάτορα”. Oπως και οι επόμενοι που ακολουθούν στους οποίους ο ποιητής μας λέει ότι ήρθαν αλλιώς τα πράγματα “κι από το στόμα την μπουκιά/ πάνω στην ώρα τη γλυκιά/ του τηνε παίρνουνε κι αυτή/ χαρά στους που ‘ναι δυνατοί»…

Και τώρα τι κάνουμε, τι δέον γενέσθαι; Αμείλικτο το ερώτημα που ζητά εδώ και τώρα απάντηση. Με τη δημόσια υγεία που θα κινδυνεύσει, όπως λένε οι ειδικοί, αν αρθούν τα μέτρα απομόνωσης, ή με την οικονομία που ασφυκτιά κατά κοινή παραδοχή αν δεν αρθούν και μάλιστα άμεσα; Βλέποντας και κάνοντας ή κάνοντας και βλέποντας;

«Σε στενό οικογενειακό κύκλο/ λίαν πρωί η κηδεία/ του άστεγου συμπολίτη μας./ Η ψυχή του -εν είδει γλάρου-/ και η σορός του,/ κάτω απ’ το αγαπημένο του αρμυρίκι,/ στο παγκάκι του./ Εκεί που τον βρήκε ο θάνατος.// Το “αιωνία αυτού η μνήμη”/ από ένα περαστικό χελιδόνι/ που ανέλαβε χρέη ιερέα,/ λίγο πριν τον εξαφανίσουν τα κύματα,/ ουδείς το άκουσε./ Γι’ αυτό δεν έφταιγε ο κορωνοϊός». Το ποίημα του γράφοντος “Ένας θάνατος” (Από την ποιητική του συλλογή “Ανιχνεύοντας” που ετοιμάζεται.

http://www.haniotika-nea.gr/category/μόνιμες-στήλες/

Χανιώτικα νέα (Μ. Παρασκευή, 17.4.2020)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΕΡΩΤΑΣ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ

(ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΙΔΗΡΑ, ΕΛΕΝΗ ΧΩΡΕΑΝΘΗ, ΝΑΝΣΥ ΓΙΟΒΑΝΟΓΛΟΥ)

"Ένιωθα μια παράφορη συγκίνηση/ σαν τότε, στην πρώτη μας συνάντηση./ Είχα ντυθεί όπως σου άρεσε./ Φούστα κόκκινη, κλος/ και μπλούζα μαύρη εφαρμοστή/ που μεσ’ απ’ το βαθύ της ντεκολτέ/ λιποτακτούσε λες, το ίδιο/ παλιό ένοχο πάθος./ Είχα τελείως λησμονήσει σε ποιο σημείο/ ακριβώς θα με περίμενες./ Eτσι περιπλανιόμουνα ξανά και πάλι/ στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια./ Ο ήχος των βημάτων μου/ ερχόταν πίσω,/ προξενώντας μου/ μια ταραχή, μιαν αγωνία/ μη δε σε βρω,/ μήπως και διασταυρωθώ/ με κάποιο πρόσωπο γνωστό και προδοθούμε./ Η άνοιξη γύρω επέμενε/ έρωτα να μοσχοβολά και υποσχέσεις./ Το αεράκι ανάλαφρο/ τις μνήμες αναμόχλευε/ φέρνοντας πίσω αδιάκοπα/ τους βιαστικούς αθετημένους όρκους μας/ κι οι σκόρπιες παπαρούνες/ επισφράγιζαν την ομορφιά του εφήμερου/ και της αμφιβολίας./ Ξαφνικά μέσα από μια συστάδα δένδρων/ ξεπρόβαλε παρείσακτος και ξένος/ ένας φοίνικας./ Τότε σε είδα./ Είχες γεράσει τόσο/ που ίσως δεν θα σ’ αναγνώριζα./ Oμως κάτω από τη φωτογραφία/ στο λευκό μάρμαρο/ ήταν γραμμένο πεντακάθαρα το όνομά σου». Το ποίημα “Παράνομη συνάντηση” της Αγγελικής Σιδηρά.

«[…] Ακούμπησα την ενοχή μου στο περβάζι/ τον έρωτα θωρώντας ν’ αλαργεύει/ ανίδεος όπως είχε έρθει/ ντυμένος την ευπρέπεια της νοσταλγίας του/ αδιάφορος για το που ένιωθα κι ανυποψίαστος/ που χρόνια μέσα μου τον καρτερούσα./ Ανέκφραστος και με γεμάτα βήματα/ δρασκέλισε του γλυκασμού μου το κατώφλι/ σάλπαρε μ’ ένα “χαίρε” αυγινός/ σαν μια ανάμνηση διαβατική/ στης αγωνίας μου τον κόρφο./ Μες στα μεγάλα θαλασσιά του μάτια/ έρεε ο πόθος μου περίλυπος./ Φίλες μου/ αύριο την αυγή όλα θα είναι όπως πριν/ μέσα στα φύλλα θα λουφάζει το σκουλήκι/ ο ξένος θ’ αρμενίζει σ’ άλλα μάτια/ σ’ άλλο μουράγιο θα πλευρίζει το καράβι/ κι εμείς την έγνοια του έρωτά μας/ με τα λευκά σεντόνια θα τυλίγουμε/ και τα νυφιάτικα φορέματά μας/ στου ποταμού τα ρείθρα θα λευκαίνουμε./ Σιγήστε φίλες μου./ Αφήστε με να προβοδίσω τον καημό μου/ να βγω στην αποβάθρα του καιρού/ να ευχηθώ του έρωτά μου/ Καληνύχτα». Από το ποίημα “Ναυσικά” της Ελένης Χωρεάνθη. 

«Εκείνη τη μέρα αποφάσισα να πάρω το τρένο./ Ο προορισμός, άγνωστος η διαδρομή, ήταν μία μόνο του η ευθεία,/ ώσπου έκατσε κάποιος δίπλα μου/ που φορούσε το άρωμά σου.// Η μυρωδιά μού κίνησε το ενδιαφέρον·/ γύρισα βιαστικά, με την ελπίδα ότι θα σ’ έβλεπα,/ αλλά δε στάθηκα τυχερή, και τα μάτια που αντίκρισα ήταν δύο ξένα.// Σε μύριζα. Σε ένιωθα. Σε λαχταρούσα./ Ειλικρινά, θα προτιμούσα να είχα πάρει το λεωφορείο./ Tο άρωμά σου σε συνδυασμό με την απουσία σου/ μ’ έκανε να ξεχάσω στο χαρτί -ασυναίσθητα-/ λέξεις, που τελικά, μόνο λέξεις δεν ήταν.// Με στέρεψες, κι ας μην ήσουν εδώ./ Κι αυτό το τρένο,/ αφού πηγαίνει μόνο ευθεία,/ γιατί με ζάλισε τόσο;» Το ποίημα “Το τρένο” της Νάνσυ Γιοβάνογλου.

“Ερωτας γένους θηλυκού” ο τίτλος της σημερινής (Ημέρα των Ερωτευμένων γαρ) πρώτης στάσης. Σε τρεις γυναίκες, λοιπόν, ο λόγος. Στις και καλές μου φίλες, καταξιωμένες ποιήτριες Αγγελική Σιδηρά και Ελένη Χωρεάνθη και στην άγνωστή μου προσωπικά, πολλά υποσχόμενη, αν κρίνω από την πρώτη της ποιητική συλλογή – “Έρωτας εκ παραδρομής” ο τίτλος της, που έφτασε στα χέρια μου, Χανιώτισσα ποιήτρια, Νάνσυ Γιοβάνογλου.

Σημείωση: Αν ο έρωτας είναι γένους θηλυκού η αγάπη είναι γένους αρσενικού, μου είπε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, ένας φίλος ποιητής. Ζήλιες…

ΣΗΜ. Η εικόνα από το βιβλίο της Ελενης Χωρεάνθη, σύνθεση της κόρης ττης, Βερίνας Χωρεάνθη) 

ΑΛΛΕΣ 8 ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ Ν. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

Οκτώ ακόμα ιστορίες μικρομυθοπλασίας του Νικόλα Κακατσάκη που ωρίμασαν και ταξίδεψαν στον χρόνο, χωρίς όμως να ξεφεύγουν από τη φόρμα των 121 λέξεων. «Ιστορίες για νέους και για ενήλικες, που πρώτα τους “γάβγισε” ο σκύλος του γείτονα, μετά πήγαν super market για τα ψώνια του σπιτιού, τους σταμάτησε ένα περίπτερο, ήπιαν μπύρες και αποκοιμήθηκαν στο πλάι ενός όμορφου μοντέλου, ζήτησαν χρησμό και μάντεψαν μαζί με μια ιέρεια, αγόρασαν μια καινούρια τηλεόραση, τους ζήτησαν να χορέψουν και γιόρτασαν το ταξίδι με τον μυστικό τους τρόπο, για να πετύχουν όλα τα παραπάνω – να ξεπεράσουν το άγνωστο και τον φόβο». Σαν συνέχεια των 8 προηγούμενων για τις οποίες έγραψα στη στήλη έναν χρόνο και δύο μέρες πριν, στις 12 του Φλεβάρη του 2019, δηλαδή.

Ωραίος και σ’ αυτές τις μικρές του ιστορίες, που κυκλοφόρησαν τον Νοέμβρη του 2019, με τη στήριξη του www.121words.com σε μια έκδοση κομψοτέχνημα, ο Νικόλας. Περιττό να πω ότι τις διάβασα απνευστί, όπως τις προηγούμενες, και όπως θα διαβάσω σίγουρα και τις επόμενες, όταν με το καλό κυκλοφορήσουν. Πώς είχε βρει για παράδειγμα ο Λορέντσος Μαβίλης το σονέτο και διέπρεψε σ’ αυτό; Κάτι μου λέει ότι ο Νικόλας Κακατσάκης που πρωτοεμφανίστηκε στην ποίηση με την συλλογή του με το microfiction, όπως αποκαλείται το νέο αυτό είδος λόγου, θα διαπρέψει…

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 14.2.2020)

http://www.haniotika-nea.gr/erotas-genoys-thilykoy/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

"ΑΛΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΦΑΝΤΑΖΟΜΕΘΑΝ"

«Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,/ με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,/ λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε/ για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο/ τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί./ Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο·/ ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα/ (ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά)./ Αλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,/ εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,/ κι ανέτοιμους -πού πια καιρός- μας συνεπαίρνει. Το ποίημα “Τελειωμένα” του Κ.Π. Καβάφη.

«Λόγω του υψηλού βαθμού γήρανσης, ο ρυθμός γήρανσης στην Ελλάδα είναι ταχύτερος της Ευρώπης […] Η αναλογία εργαζομένων – συνταξιούχων ήδη έχει μεταβληθεί σε πολύ επικίνδυνα επίπεδα και απειλείται με κατάρρευση όλο το κοινωνικό – πολιτικό σύστημα. […] Η μείωση των νέων περιέργως ωθεί σε αύξηση της ανεργίας κυρίως των πτυχιούχων ανωτάτων σχολών και αποφοίτων λυκείων, λόγω των δυσμενών επιδράσεων σε όλους τους τομείς της παραγωγής, της κατανάλωσης και της διακίνησης των αγαθών». Αποσπάσματα απ’ το πόρισμα που συνέταξε τον Φεβρουάριο του 1993 η διακομματική κοινοβουλευτική Επιτροπή της Βουλής των Ελλήνων που συστάθηκε για τη μελέτη του δημογραφικού προβλήματος της χώρας και διατύπωση προτάσεων για την αποτελεσματική αντιμετώπισή του. Κύμβαλα αλαλάζοντα… Αλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε… Απ’ το κακό στο χειρότερο, σήμερα, 25 χρόνια μετά, η εν Ελλάδι δημογραφική κατάσταση. Και γιατί… αγρόν αγοράζαμεν ως Κράτος, ενώ η μνημονιακή λαίλαπα ισοπέδωσε τα πάντα…

“Η κρισιμότητα του δημογραφικού μας προβλήματος”, ο τίτλος ενός άρθρου που έγραψε στο με ημερομηνία 29/11/2018, προτελευταίο, φύλλο της εφημ. “Χριστιανική” (απ’ αυτό το φύλλο σε άλλο άρθρο και τα αποσπάσματα απ’ το προαναφερθέν πόρισμα) ο πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ Μανόλης Δρεττάκης. «Επί 20 συνεχή έτη οι θάνατοι των Ελλήνων ξεπερνούν τις γεννήσεις από Ελληνίδες», ο υπέρτιτλός του. «Το γεγονός ότι οι θάνατοι των Ελλήνων ξεπερνούσαν τις γεννήσεις από Ελληνίδες επί 20 συνεχή έτη, προκάλεσε την κατά 319.989 φυσική μείωση των Ελλήνων την 14ετία 2004-2017 […] είναι μια πολύ δυσοίωνη εξέλιξη με πολύ σοβαρές επιπτώσεις στον πληθυσμό και την οικονομία της χώρας τις επόμενες δεκαετίες», επισημαίνει προς το τέλος του άρθρου του ο Μανόλης Δρεττάκης, χτυπώντας γι’ άλλη μια φορά (το κάνει συχνά) καμπανάκι. Στων κουφών τις πόρτες… Αλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε κι άλλα έργα για να επιβιώνουμε όσοι και όσο;

ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

Μυρίζουν οι βασιλικοί μυρίζουν κι οι βαλσάμοι/ μα σαν μυρίζ’ η ποίηση βαλσάμια δεν μυρίζουν/ της Σιδηρά η ποίηση και όλα τα γραφτά της/ της φίλης της Αγγελικής στ’ όνομα και τη χάρη/ μοσχομυρίζει ανθρωπιά… Για την φίλη μου καταξιωμένη ποιήτρια Αγγελική Σιδηρά το παραπάνω νεοριζίτικο έτσι, όπως βγήκε απ’ τον φούρνο, με το που έμαθα τις προάλλες ότι της απονεμήθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού το Ειδικό Θεματικό Βραβείο για το βιβλίο που προάγει σημαντικά τον διάλογο πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά θέματα για την ποιητική της συλλογή “Silver alert” (εκδ. “Κέδρος”).

Συναγερμός ανθρωπιάς το “Silver alert”, το 12ο ποιητικό βιβλίο της φίλης μου της Αγγελικής που επιμένει να στέκεται όρθια στο μετερίζι της, όσα χτυπήματα κι αν της δίνει η μοίρα. «Η Αγγελική Σιδηρά με τη συλλογή αυτή φέρνει χοές στους τάφους των αγαπημένων της συγγενών, φίλων, γνωστών και αγνώστων δυστυχισμένων», γράφει αναφερόμενη στο “Silver alert” στο Diastixo.gr η Ανθούλα Δανιήλ. Η Αγγελική Σιδηρά, σε ρόλο κόρης που θρηνεί κηδεύοντας και κηδεύει θρηνώντας τον πατέρα της κι όλους τους άλλους «τέως γόηδες, νυν εξαθλιωμένους κακομοίρηδες». Η Αγγελική Σιδηρά σε ρόλο μάνας που θρηνεί τον γιο της, κι όλα τα αδικοχαμένα παιδιά, σε ρόλο αδελφής, φίλης, ανθρώπου… Του ανθρώπου που “σήμερον κρεμάται”…

«“Σήμερον κρεμάται”/ Θυμάσαι που παίζαμε κρεμάλες/ με τις λέξεις;/ Σου ‘βαζα πάντα δύσκολες/ και συ στο άψε σβήσε/ τις έβρισκες./ Παιχνίδια,/ παιχνίδια, παιχνίδια!/ Το δωμάτιό σου πάντοτε ασυγύριστο./ Λατρεμένο αγόρι/ τώρα θα τα κάνεις άνω κάτω/ εκεί που βρίσκεσαι». Το ποίημα της Αγγελικής Σιδηρά “Μεγάλη Πέμπτη”. Σαν δείγμα γραφής…

Μια στάση εδώ μια στάση εκεί

http://www.haniotika-nea.gr/alli-katastrofi-pou-den-tin-fantazomethan/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Τούρκοι μόνο λόγια;

                                                           


Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
“Τούρκοι μόνο λόγια”. Eνα από τα συνθήματα τοίχου σε κεντρικό δρόμο της Χαλέπας, γραμμένο πρόσφατα. Iσως γιατί σ’ αυτήν τη γειτονιά της πόλης μας βρίσκεται το Σπίτι – Μουσείο του Ελευθερίου Βενιζέλου κι έχει την έδρα του το Εθνικό Iδρυμα Ερευνών και Μελετών που έχει το όνομα του Εθνάρχη. Σαν ένα είδος απάντησης(;) στις πρόσφατες προκλητικές δηλώσεις του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν περί “συνόρων της καρδιάς” του. Στάθηκε και σ’ αυτό, ο ένας απ’ τους δυο ομιλητές, στην εκδήλωση που διοργάνωσε την περασμένη Κυριακή 13 Νοεμβρίου το Ιδρυμα στις εγκαταστάσεις του, για τη Συνθήκη της Λωζάννης, ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ευάνθης Χατζηβασιλείου. Βάζοντας ένα ερωτηματικό, ωστόσο, στο τέλος. «Δεν είμαι βέβαιος» είπε «Τούρκοι μόνο λόγια;».

Τον Μακιαβέλι που συμβουλεύει τον ηγεμόνα του να θυμάται ότι τους εχθρούς τους αντιμετωπίζει κάποιος μόνο με ισχυρούς συμμάχους και ισχυρό στρατό, το ένα από μόνο του δεν φτάνει, επικαλέστηκε, ο δεύτερος ομιλητής της εκδήλωσης ο καθηγητής Διεθνών Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αγγελος Συρίγος, στη δική του εισήγηση. Εμμεσο πλην σαφές και το δικό του ερωτηματικό. “Τούρκοι μόνο λόγια;”.

Με αφορμή τις πραγματικά προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου προέδρου η προαναφερθείσα εκδήλωση, όπως, άλλωστε και στον εισαγωγικό χαιρετισμό του εμφαντικά επεσήμανε ο και κινών τα νήματα του Ιδρύματος, γενικός διευθυντής του Νίκος Παπαδάκης, αφού πρώτα στάθηκε στην προ ετών διημερίδα με θέμα “Η ειρηνική κληρονομιά του Ελευθερίου Βενιζέλου” που διοργανώθηκε (10 και 11 Φεβρουαρίου 2010) στην Κομοτηνή. Εντονη σ’ αυτήν απ’ την αρχή μέχρι το τέλος, η παρουσία της μουσουλμανικής μειονότητας, εκεί και ο Τούρκος πρόξενος και ο ανεπίσημος μουφτής. Ημουν κι εγώ εκεί και το θυμάμαι. “Τούρκοι μόνο λόγια;”.




«Η συνθήκη της Λωζάννης είναι η βάση των διεθνών σχέσεων στην περιοχή μας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Εάν κάποιος αρχίσει να αμφισβητεί ένα κομμάτι που περιλαμβάνεται στη συνθήκη, είναι εύκολο να αρχίσει να αμφισβητεί και κάποιο άλλο και θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί». Τα είπε μεταξύ των άλλων στην ομιλία του, αναφερόμενος στην συνθήκη ο Ευάνθης Χατζηβασιλείου. «Τέτοιες συνθήκες που φτιάχνουν τέτοιου είδους σύνορα δεν λήγουν ποτέ και θα μείνουν μέχρι ένας πόλεμος ν’ αλλάξει τα δεδομένα», ξεκαθάρισε ο Άγγελος Συρίγος, που ήταν κι αυτός, όπως και ο Ευάνθης, άλλωστε, στη Διημερίδα της Κομοτηνής. “Τούρκοι μόνο λόγια;”.
Όλβιος όστις ιστορίης έσχε μάθησιν… Διαρκώς στο μυαλό μου η φράση αυτή του Ευριπίδη, ενώ παρακολουθούσα στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα “Σταύρος Νιάρχος” του Ιδρύματος τη ροή της εκδήλωσης. Προπάντων, όμως, στο τέλος, στο κλείσιμο που έκανε ο Νίκος ο Παπαδάκης. Τι εικόνα κι αυτή του Ηγέτη, που πάλεψε και γύρισε τα πάνω κάτω στη Λωζάννη! “Τούρκοι μόνο λόγια;”.



Η αλληλογραφία μας

Αγγελική Σιδηρά, ποιήτρια, Αθήνα:

Τι καλά να μπορούσα να είμαι στις 21 Νοέμβρη στην Αθήνα, για να τύχω στην παρουσίαση της, αφιερωμένης στη μνήμη του γιου σου του Αλέξη, τελευταίας ποιητικής σου συλλογής που διοργανώνουν οι εκδόσεις “ΚΕΔΡΟΣ”, στο βιβλιοπωλείο “Επί λέξει”! Και για ν’ ακούσω τον Αλέξη Ζήρα και τη Ζέτα Κουντούρη να μιλούν για την ποίησή σου. Και για ν’ ακούσω τις απαγγελίες των ποιημάτων σου απ’ τη Ντίνα Μαρίνη και την Ηρώ Νικοπούλου. Και για ν’ ακούσω τον Σταύρο Δάλκο να ερμηνεύει το μεταφρασμένο από σένα και μελοποιημένο απ’ τον ίδιο, ποίημα της Εμιλι Ντίκινσον. Και, βέβαια, για να ακούσω τον συνθέτη Νίκο Αθανασάκη να ερμηνεύει δυο τραγούδια μελοποιημένα απ’ τον ίδιο σε στίχους του Αλέξη. Προσγείωση. Μένω να (ξανα)διαβάζω τους στίχους σου. Όπως αυτόν στο ποίημά σου “Το κόκκινο κασκόλ”: «Μα η ζωή του όλη, ξηλωμένοι πόντοι, με τίποτα δεν συμμαζεύεται ξανά». Κουράγιο Αγγελική!

Χανιώτικα νέα(18.11.2016)