ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

"ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΟΥ ΦΕΡΕ, ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ"

«Τα φάρμακά σου φέρε, Τέχνη της Ποιήσεως/ που κάμνουνε -για λίγο- να μη νιώθεται η πληγή», μάς λέει στο ποίημά του “Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου” ο Κ.Π. Καβάφης, ο μεγαλύτερος κατά κοινή ομολογία, νεοέλληνας ποιητής. Ένα μικρό ανθολόγιο με στίχους του στις σημερινές Στάσεις, με αφορμή την επέτειο των 158 χρόνων απ’ τη γέννησή του και των 88 χρόνων απ’ τον θάνατό του μεθαύριο. Τι σύμπτωση κι αυτή! 29 Απριλίου (1863) έδειχνε το ημερολόγιο όταν γεννήθηκε, 29 Απριλίου (1933) όταν πέθανε.

«Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,/ να εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο δρόμος,/ γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις./ Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,/ τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,/ τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,/ αν μένει η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή/ συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει». (“Ιθάκη”).

«Τιμή σ’ εκείνους όπου στη ζωή των/ ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες./ Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·/ δίκαιοι κι ίσοι σ’ όλες των τες πράξεις,/ αλλά με λύπη κιόλας κι ευσπλαχνία·/ γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν/ είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,/ πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε/ πάντοτε την αλήθειαν ομιλούντες,/ πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους». (“Θερμοπύλες”).

«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις/ την ζωή σου όπως την θέλεις,/ τούτο προσπάθησε τουλάχιστον/ όσο μπορείς, μην την εξευτελίζεις/ μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,/ μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες./ Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντάς την,/ γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την/ στων σχέσεων και των συναναστροφών/ την καθημερινή ανοησία,/ ώσπου να γίνει σα μια ξένη φορτική». (“Όσο μπορείς”).

«Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα/ αντιλαμβάνονται. Η ακοή/ αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών/ ταράττεται. Η μυστική βοή/ τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων./ Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν/ έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί». (Σοφοί δε προσιόντων)

«Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ οι πλατέες,/ κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;/ Γιατί ενύχτωσε κι οι βάρβαροι δεν ήλθαν./ Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα/ και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν./ Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς τους βαρβάρους./ Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις». (“Περιμένοντας τους βαρβάρους”).

«Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος/ για τα ωραία και μεγάλα έργα/ η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα/ ενθάρρυνση κι επιτυχία να σε αρνείται·/ να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες/ και μικροπρέπειες κι αδιαφορίες./ Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις/ (η μέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις),/ και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,/ και πηαίνεις στον μονάρχη Αρταξέρξη/ που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,/ και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια». (“Η σατραπεία”).

«Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος/ σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλη,/ πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,/ κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι/ με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,/ ως τελευταία απόλαυση τους ήχους,/ τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,/ κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις». (“Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον”).

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

Τρίτη, Μεγάλη Τρίτη για να είμαι ακριβής, σήμερα, και ο λόγος στον φίλο ιερωμένο. «Το Πάσχα δε θα κάνουμε κι εφέτος στα χωριά μας/ σίγουρα θα ξεχάσουμε και τα εξοχικά μας», μας λέει στην πρώτη του μαντινάδα. Για να συνεχίσει στη δεύτερη: «Τα κάρβουνα θ’ ανάψουμε να ψήσουμε τ’ αρνί μας/ και πάνω στο μπαλκόνι μας, στον δρόμο, στην αυλή μας». Πάλι καλά…

«Νοσταλγικά γυρίζει ο νους μου στα παλιά/ στο μακρινό μου ορεινό χωριό/ στο ρεματάκι που κυλάει ολοκάθαρο/ κελαριστό/ μες απ’ τις φυλλωσιές νεράκι γάργαρο/ πλάι στην αείμνηστη κρανιά μας/ στο πουρνάρι/ στις δυο πανύψηλες πανώριες καρυδιές// Στο πέτρινο πεζούλι/ ακουμπάει η κουρασμένη μου ψυχή/ να αναπαυτεί./ Πίνει δυο δαχτυλιές νάμα νερό/ απ’ την αστείρευτη πηγή της Κερασούλας/ αναθυμάται τα γλυκόπικρα παλιά/ κι αποξεχνιέται». Από το ποίημα “Πέτρινα Χρόνια” της Ελένης Χωρεάνθη. (Γράφτηκε 26 Μαρτίου 2020, την ημέρα που μπήκε στη ζωή μας ο κορωνοϊός).

Μια πόλη 10.000 κατοίκων “χάθηκε”, λόγω κορωνοϊού στην πατρίδα μας. Ωστόσο, πολλοί είναι οι Συνέλληνες που αρνούνται να εμβολιαστούν κι επιμένουν… να κουνιούνται στις κούνιες τους…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 27.4.2021) 

 https://www.haniotika-nea.gr/ta-farmaka-soy-fere-techni-tis-poiiseos/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΑ ΜΗ(Ν) ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΊΣ ΤΟΥ



Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε πάντα ότι σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω. Μη διστάζετε να είστε σταθεροί μαζί μου. Το προτιμώ. Με κάνετε να νιώθω περισσότερη σιγουριά. Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος-η από ότι είμαι. Αυτό με κάνει να παριστάνω καμιά φορά τον (την) “σπουδαίο(α)”. Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτά που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας. Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω. Μην αναστατώνεστε τόσο, όταν σας λέω ότι “δεν σας χωνεύω”. Δεν απευθύνομαι σε σας αλλά στην δύναμη που έχετε να μου εναντιώνεστε. Μη με προστατεύετε πάντα από τις συνέπειες. Χρειάζεται καμιά φορά να πάθω για να μάθω. Μη μου δίνετε μεγάλη σημασία στις μικροαδιαθεσίες μου. Καμιά φορά δημιουργούνται ίσα – ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζήτησα. Μη μου κάνετε συνεχώς παρατηρήσεις. Γιατί τότε θα χρειαστεί να προστατέψω τον εαυτό μου κάνοντας τον κουφό.  Μη μου δίνετε επιπόλαιες υποσχέσεις. Νιώθω πολύ περιφρονημένος-η, όταν δεν τις κρατάτε. Μη με αγνοείτε όταν σας κάνω ερωτήσεις. Αν κάνετε κάτι τέτοιο θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές. Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω ότι είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι σοκ για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Μην ξεχνάτε πως μου αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το. Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να σας το πω. Ετσι δεν είναι; Το παιδί σας.

Τα “μη(ν)” ενός παιδιού στους γονείς του. Δεκατέσσερα απ’ τα “μη(ν)” που λέει ένα παιδί, με τον δικό του τρόπο, στη μαμά του και στον μπαμπά του. Ετσι όπως τα “αλίευσα” πριν από 20 περίπου χρόνια στο διαδίκτυο και τα χρησιμοποιούσα με τη λήξη της σχολ. χρονιάς, όταν ήμουν δάσκαλος, δίνοντάς τα στους γονείς των μαθητών μου. Κυκλοφορούν ακόμα. Πάντα επίκαιρος ο νεοαντλεριανός ψυχολόγος – παιδαγωγός Ρούντολφ Ντράικορς…


"ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, ΝΑ, ΤΡΑΒΟΥΜ' ΕΜΠΡΟΣ

Τιμή σ εκείνους που στην ζωή των/ ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες./ Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·/ δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,/ αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·/ γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν/ είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,/ πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·/ πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,/ πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.». Κ.Π. Καβάφης “Θερμοπύλες”

«Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος/ για τα ωραία και μεγάλα έργα/ η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα/ ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται[…] Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις/[…]/ και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,/ και πιαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη/ που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,/ και σε προσφέρει σατραπείες, και τέτοια./ Και συ τα δέχεσαι με απελπισία[…]. Aλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·/ τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,/ τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε[…]/ Αυτά πού θα στα δώσει ο Αρταξέρξης,/ αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·/ και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις» Κ.Π. Καβάφης “Η σατραπεία”

«Οτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία/ δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,/ και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,/ ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός/ να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή./ Ομως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία/ είναι που κάμνουνε μια ιστορία/ μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί/ αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ/ δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,/ για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,/ κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,/ με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής./[…]/ Ισως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός./ Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία./ Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια./ Εχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία./ Ομως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;/ Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.» Κ.Π. Καβάφης “Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 μ.Χ.”

Σε τρία απ’ τα πιο γνωστά ποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή η πρώτη σημερινή Στάση. Και με αφορμή τις εκλογές της 7ης Ιουλίου. Για έναν ευρύτερο προβληματισμό.

http://www.haniotika-nea.gr/ke-telos-panton-na-travoum-empros/