ΣΤΑΣΕΙΣ

(Κατάπολλα τα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μου για την πρόσφατη κριτική του για το βιβλίο μου για " ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ" ( https://www.haniotika-nea.gr/eklektes-ekdoseis-mia-stasi-edo-mia-stasi-ekei-toy-vaggeli-th-kakatsaki/)  στις ΣΤΑΣΕΙΣ μου, στον ΦΙΛΟ ΠΟΙΗΤΗ, Δημήτρη Τυραϊδή! )

ΕΚΘΑΜΒΟΣ ΜΕ ΤΙΣ "ΣΤΑΣΕΙΣ" ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

 

 Γράφει ο Δημήτρης Τυραϊδής*

Έχω την χαρά και την τιμή να κρατάω στα χέρια μου ένα βιβλίο από τον ίδιο τον συγγραφέα, και λέω ένα γιατί δεν γνωρίζω ακριβώς τον αριθμό που μέχρι τώρα που γράφω τούτες τις αράδες έχει εκδώσει ο καταξιωμένος δάσκαλος, ποιητής, συγγραφέας, αρθρογράφος και λοιπά πολλά, Ευάγγελος Κακατσάκης.
Είναι αλήθεια, όταν πρωτοάνοιξα το εν λόγω βιβλίο που φέρει τον τίτλο ‘’Μια στάση εδώ μια στάση εκεί’’, έμεινα έκθαμβος από την πληθώρα των θεμάτων που περιέχει αλλά και από την τάξη που κατά σειρά τα έχει ταξινομήσει ο ποιητής. Ένα βιβλίο άρτια επιμελημένο από όποια οπτική γωνιά κι αν το κοιτάξει ο αναγνώστης, 147 σελίδων.
Ο ποιητής στην πρώτη σελίδα αναφέρει ο ίδιος τις όποιες λογοτεχνικές εργασίες έχει προσφέρει στα 45 χρόνια που με τα γράμματα και τον πολιτισμό γενικότερα ασχολείται. Το εν λόγω βιβλίο το προλογίζει ο κύριος Γιάννης Γαρεδάκης, που μεταξύ άλλων τονίζει «μια στήλη με δημοσιογραφική δουλειά η οποία μαζί με αρκετές άλλες αξιόλογων συνεργατών σηματοδοτούν καθημερινά την ποιοτική παρουσία των Χανιώτικων νέων στο χώρο του επαρχιακού τύπου».
Εδώ πρέπει να τονίσω ότι ο Βαγγέλης Κακατσάκης αρθρογραφεί εδώ και πολλά χρόνια στην τοπική εφημερίδα Χανιώτικα νέα, που αν θα γράψω αριθμό φοβάμαι ότι μπορεί και να τον αδικήσω. Πάντως αρθρογραφεί στην εν λόγω εφημερίδα πάνω από 30 χρόνια. Τώρα αν είναι παραπάνω τα χρόνια, ποιητή Βαγγέλη Κακατσάκη, σου ζητώ συγγνώμη για τον ανακριβή αριθμό. Τέλος πάντων. Άλλωστε ο συγγραφέας είναι πασίγνωστος στον πληθυσμό των Χανίων αλλά και ολόκληρης της Κρήτης. Τα “Χανιώτικα νέα” βέβαια κυκλοφορούν σε όλη την ελληνική επικράτεια, που αυτό σημαίνει ότι τον γνωρίζει όλος ο πληθυσμός της Ελλάδας κι όχι μόνο. Αυτό δε που γράφω το μαρτυρούν οι πολλές επιστολές που γράφουν για το βιβλίο του, το δημιουργικό του έργο, ερχόμενες από διάφορα περιοδικά και πολλές άλλες εφημερίδες ανά την υφήλιο, αλλά και από πολλούς διακεκριμένους συγγραφείς και γενικότερα από πνευματικούς δημιουργούς.
Την πληθώρα των θεμάτων που συναντάει ο αναγνώστης ξεφυλλίζοντας το εν λόγω βιβλίο είναι αδύνατον να την περιγράψω. Τις φωτογραφίες, τους διακεκριμένους συγγραφείς, τους επιφανείς ήρωες της κρητικής γης κι όχι μόνο, τις φωτογραφίες που αντικατοπτρίζουν διάφορους πολέμους όπως είναι η άλωση της Πόλης από τον Μωάμεθ, την εικόνα της ρίψης των Γερμανών αλεξιπτωτιστών αλλά και πάρα πολλές άλλες. Ο χώρος όμως που έχω στην διάθεσή μου δεν μου επιτρέπει να αναφερθώ σε πάρα πολλές. Άλλωστε σε πια απ’ όλες να αναφερθώ; Δεν θα είμαι δίκαιος γιατί όλες απεικονίζουν κι από ένα ιστορικό γεγονός. Στην εικόνα όμως που στάθηκαν τα μάτια της ψυχής μου και την τήραγαν έκθαμβα για πολύ ώρα είναι η φωτογραφία των δύο ερωτευμένων πουλιών που ελαφρωφιλιούνται κουρνιασμένα πάνω σε ένα κλαδί κάποιου δέντρου. Και γράφω για την εν λόγω εικόνα γιατί καθρεπτίζουν τα δύο πουλιά την ευγενική, τρυφερή και γιομάτη λεπτά συναισθήματα ψυχή του συγγραφέα Βαγγέλη Κακατσάκη. Έτσι την είδαν τα μάτια μου, έτσι ένιωσα κι αυτό ακριβώς γράφω. Στην συνέχεια παραθέτω λίγα λόγια του ποιητή για να πάρετε μια μικρή γεύση από την δουλειά του Βαγγέλη.
«Αγιο-Βασιλοπλημμύρα! 3500 περίπου Αγιο-Βασίληδες ξεχύθηκαν το μεσημέρι της επόμενης μέρας των Χριστουγέννων στους δρόμους της πόλης μας συμμετέχοντας στο 7ο Santa Run (Ο Αγιος Βασίλης τρέχει) που πραγματοποιήθηκε κι εφέτος για τη στήριξη και ενίσχυση συλλόγων και ιδρυμάτων που υπηρετούν το πάσχον παιδί …»
Έτσι γράφει ο λογοτέχνης, με τέτοιες λεπτομέρειες και με απέραντη αγάπη. Θα μπορούσα βέβαια να γράψω πολύ περισσότερα για τούτο το βιβλίο αλλά δεν έχω την ευχέρεια χώρου στην εφημερίδα.
Βαγγέλη Κακατσάκη, σου εύχομαι από τα μύχια της ψυχής μου να συνεχίσεις το θεάρεστο έργο σου, κρατώντας γερά στα χέρια σου για πολλά ακόμα χρόνια την πολυκέλαδη πένα σου, ώστε και στο μέλλον να μας χαρίσεις τέτοιου είδους λεπτές συγκινήσεις. Ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανες και μου χάρισες το βιβλίο σου με τον τίτλο ‘’Μια στάση εδώ μια στάση εκεί’’ και για τα λόγια που έγραψες στην αφιέρωση.

*συγγραφέας – ποιητής, μέλος της Παγκοσμίου Ενώσεως Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος των Πνευματικών Δημιουργών νομού Χανίων και άλλων πολλών πολιτιστικών συλλόγων

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ , ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ* 

          (ποίημα της Ελισάβετ Διαμαντάκη - Κωνσταντουδάκη )

                                                              Στον Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη

Σ’ ένα ωραίο περιβόλι μπήκα

τα πι’ όμορφα «λουλούδια να διαλέξω

της ομορφιάς τον ύμνο για να πλέξω

μα όλα το ίδιο όμορφα τα βρήκα!

 

Και στέκω δέσμια της ομορφιάς τους..

Ποια να διαλέξω απ’ όλα; ποια ν’αφήσω;

ρωτώ και δεν μπορώ ν’αποφασίσω

συνεπαρμένη από την ομορφιάτους!

 

Το «περιβόλι» ολόγεμο με «στάσεις»

και κάθε μια με μυστική γοητεία

κοντά της σε καλεί να ξαποστάσεις…

 

… κι έτσι δεν τα κατάφερα ως τώρα

να βρω της σιωπής μου την αιτία

μπροστά στου πνεύματος τα εξαίσια δώρα!

 

                                   

* Και για το βιβλίο μου ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ, έχει γράψει ποίημα η και δασκάλα, ξεχωριστή ποιήτρια Ελισάβετ Διαμαντάκη - Κωνσταντουδάκη. Υπόχρεος στην αγάπη σου, όπως για 5η φορά ποιητικά την εκφράζεις, καλή μου συναδέλφισσα! 

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΟΙ «ΣΤΑΣΕΙΣ» ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ:

ΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΣΙ ΟΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Γράφει ο Εμμανουήλ Γ. Κουτράκης*

Με μεγάλη μου ή το καλοδέχτηκα τούτονά το βιβλίο, με τσοι δημοσιογραφικές Στάσεις μέσα στσοι στήλες των “Χανιώτικων Νέων”.
Και με πολύ ενδιαφέρον το αγκάλιασα. Και ευχαριστώ από καρδιάς τον αξιότιμο κ. Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη απού μου ‘καμε τη τιμή και μου το μπεψε. Και με συγκίνηση εδιάβασα κ. Βαγγέλη τη λιτή και σύντομη αφιέρωσή σας στο γεροντάκι “πως πάντα διαβάζεται τα γραπτά ντου” στα Χ.Ν. που με τιμά ιδιαίτερα η διαβεβαίωση σας αυτή και γι’ αυτό σ’ ευχαριστώ πολλές φορές ακόμη. Όσο δα για τσοι στάσεις μια εδώ και μια εκεί, είναι αλήθεια πως δεν μου είναι άγνωστες, όπως και τα πεταχτά παλαιότερα. Γιατί θα πλησιάζει δεκαετία απού πήρα την απόφαση και γίνηκα συνδρομητής τω Χανιώτικω Νέων κι ετσά τσοι στάσεις τσ’ απολαμβάνω φρέσκες στην ώρα ντωνε όπως έκανα και με τα πεταχτά. Όμως ιδιαίτερα εχάρηκα για την απόφαση των Χανιώτικων Νέων και τη δική σας να τσοι κυκλοφορήσεται και σε βιβλίο. Γιατί το περιεχόμενο των στάσεων είναι μια δημοσιογραφική εργασία οπού μας φέρνει στη θύμηση γεγονότα και επετείους, γιορτές και πανηγύρια και παραδοσιακές εκδηλώσεις απού συγκινούνε τσοι παλιούς και δασκαλεύουνε τσοι νέους, απου ιδιαίτερα τοχουνε ανάγκη τουτηνέ την εποχή. Γι’ αυτό κι η ταπεινότητα μου επαινεί τη σκέψη σας και συγχαίρει την απόφασή σας. Και δα κ. Βαγγέλη έμπλεος από ευχαρίστηση βαστώ τσοι στάσεις σου μια εδώ και μια εκεί και περιεργάζομαι την πολυσύνθετη φωτογραφία του εξωφύλλου τωνε που μπορεί οι στάσεις του να είναι και στάσεις λεωφορείου μια εδώ και μια εκεί. Όμως κ. Κακατσάκη η δικιά μου σκέψη με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι κάθε μια από τσοι δημοσιογραφικές σου στάσεις θα τση ταίριαζε καλύτερα σα στάση καραβανιού στσ’ ατέλειωτες πορείες τσ’ ερήμου τσ’ οάσεις. Γιατί κ. Βαγγέλη κι οι δικές σου στάσεις αποπνέουνε δροσιά και δροσίζουνε διαβάτες απού τσοι κατακαίει ο λίβας και τσοι τσουφλιζουνε οι καλοκαιρινοί καύσωνες κάποιω συγχρονω αρρωστημένω πολιτισμών και χάνονται τα καλά και όμορφα μιας κατάκαλης εποχής. Οι δε υπόλοιπες φωτογραφίες φανερώνουνε βασικά θέματα των στάσεων σε διαφορετικές ημερομηνίες και πρώτο και καλύτερο τον πολυσέβαστο μακαριστό μητροπολίτη Ειρηναίο με τσοι πολλές και ποικίλες δράσεις και δραστηριότητες. Και ακολουθεί η φωτογραφία του Μουσείου Τυπογραφίας που εμπνευστής και δημιουργός του είναι ο Γιάννης και Ελένη Γαρεδάκη και του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου που αποτελούνε εξ αδιανεμήτου πλούτο για τον τόπο μας όπως εύστοχα γράφεις κι εσύ κ. Βαγγέλη κι ακόμα φαντάζομαι πως μέσα σ’ αυτή τη πολυσύνθετη φωτογραφία θα είναι αδύνατο να μην υπάρχει και μια μικρή γωνιά από την αυλή με τσοι βασιλικούς και τον ασβέστη. Γιατί κάτι τέτοια σημεία είναι πηγές έμπνευσης για τον κ. Κακατσάκη με τσοι πολλές ευαιστησίες του κι ύστερα από αυτή τη γνωριμία μου με το βιβλίο των στάσεων επισκέφτηκα και τσοι μέσα σελίδες που είναι ταξινομημένες οι στάσεις του έτους 2017 κατά μήνα όπως έχουνε δημοσιευτεί στην εφημερίδα “Χανιώτικα Νέα” Κι εκειά στσοι σελίδες τωνε δέχεται κι υποδέχεται παλιούς και καινούργιου ποητές και μαντιναδολόγους συγγραφείς και λογοτέχνες και παράλληλα σχολιάζει τσοι δοξασίες και τα πιστεύω του πάνσοφου λαού μας σ’ ετήσια βάση. Κάνει Θεοφάνεια όμως στον εδικό του Ιορδάνη στο Νίππος. Και εμπλουτίζεις τσοι στάσεις του με περιεχόμενο πολύ ενδιαφέρο απού δε ξελιπούνε τα ιστορικά γεγονότα οι γι επέτειοι και τα παραδοσιακά δασκαλέματα.
Γιατί ο κ. Κακατσάκης κατά που λέει “Γηράσκει αει διδασκόμενος” γιατί ο καλός δάσκαλος είναι εκείνος απού αιστάνεται πάντα μαθητής, κι ο κ. Κακατσάκης όπως φαίνεται από το περιεχόμενο των στάσεων διακρίνεται για τσοι πολλές του μετακινήσεις γιατί ναι πασίγνωστος γι’ αυτό και ο λόγος του γροικάτε και σ’ άλλους τόπους και εκτός του αναγνωστικού κοινού των Χανιώτικων Νέων. Και μιας κι όπου κι αν πάει αχώριστο σύντροφό ντου έχει το ευέλικτο κι ευαίστητο μολυβάκι ντου για κείνο κι όλο και κάποιο πεσκέσι μας φέρνει κι απ’ άλλους τόπους.
κ. Βαγγέλη είναι αλήθεια οτι οι στάσεις σου είναι αληθινές πνευματικές οάσεις κι είναι πέρα για πέρα αλήθεια πως με πολύ λίγα προσφέρεις πάρα πολλά γι’ αυτό και εύχομαι, όχι μόνο να διαβάζονται αλλά τώρα που κυκλοφορούνε σε βιβλίο να ξαναδιαβάζονται, είναι μεγάλο γιατρικό για τουτηνέ την εποχή τσ’ αποχαύνωσης και τσ’ αδιαφοραίας, γιατί ξυπνούνε συνειδήσεις, θυμίζουνε γεγονότα και τιμούνται επαίτειοι. Ξανασμίγουνε οι γι’ άνθρωποι στα καλέματα τση παράδοσης κ απολαμβάνουνε τσ’ εορτές και τα πανηγύρια και γενικά ξαναγίνεται και πάλι η ζωή τωνε αθρώπινη. Και συ κ. Βαγγέλη να έχεις υγεία, αντοχή και δύναμη να συνεχίζεις τσοι πολλαπλές σου δραστηριότητες και με τη λογοτεχνική σου αξιοσύνη να δροσερεύεις τσοι διψασμένες γενιές μας ξηρικής εποχής με τα πνευματικά αγαθά απού τωνε προσφέρεις.

·        Γεροντάκι

(«Χανιώτικα νέα», 28 Αυγούστου 2020)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ: 45 ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΠΑΛΞΕΩΝ 
ΑΠΟ "ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ" ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ "ΣΤΑΣΕΙΣ"

      


Γράφει η Αθηνά Κανιτσάκη*


Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάποιες φορές με το πέρας μιας εκδήλωσης νοιώθεις τόσο γαληνεμένος, τόσο ξαλαφρωμένος απ’ τα βάρη της καθημερινότητας, τόσο πλήρης! Να είναι το θέμα της που σε σαγήνευσε, να είναι ο χώρος, οι ομιλητές που σε καθήλωσαν; Όλοι κι όλα νομίζω! Κι αυτές τις σκέψεις τις έκανα επιστρέφοντας σπίτι από την παρουσίαση του βιβλίου «Τα Γράμματα Της Παναγίας» του κ. Βαγγέλη Κακατσάκη στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ι. Ν. Αγίας Αικατερίνης Νέας Χώρας, που διοργάνωσε η ενορία σε συνεργασία με την Ένωση Πνευματικών Δημιουργών Χανίων. Βαθιά η συγκίνηση της ημέρας! Που κράτησε μέχρι που έπεσα για ύπνο, ενώ στ’ αυτιά μου ηχούσε ακόμα η φωνή της μάνας του Χριστού, τα λόγια που κάθε μάνα θα έλεγε στο παιδί της για να το στηρίξει, να το προφυλάξει, να το απαλλάξει απ’ τα δεινά που το περιμένουν…Το κακό προαίσθημα, η αγωνία, η οδύνη κι ο θρήνος της επίσης, εμφανή σε κάθε ξεχωριστή λέξη, φράση ή παράγραφο του κειμένου…» 

Αυτά μεταξύ άλλων είχα γράψει για την εκλεκτή παρουσίαση της ημέρας εκείνης, για να επανέλθω σήμερα να πω δυο λόγια για άλλο ένα βιβλίο του, το «Μια στάση εδώ…Μια στάση εκεί…», που περιέχει επιλεγμένα κομμάτια της στήλης από δημοσιεύματα του 2017. Ξεκινώντας απ’ την συγκίνηση που μου προκάλεσε στην πρώτη σελίδα, η ομολογία του πως ένοιωθε «τιμωρημένος» στο μικρό διάστημα που μεσολάβησε απ’ τη… «στάση» της πολυδιαβασμένης στήλης του «ΠΕΤΑΧΤΑ», μέχρι το ξεκίνημα των «Στάσεων». Γιατί δεν έγραφε φυσικά! Σαν όλους τους ορκισμένους γραφιάδες που δεν πάει καλά η μέρα τους αν δεν γράψουν μερικές παραγράφους ή και μια-δυο σελίδες. Άνθρωποι σαν κι εμένα που ξεκινήσαμε απ’ το πουθενά και χωρίς γνωριμίες στο χώρο των πνευματικών δημιουργών, δεν ξεχνούμε την πρώτη μας «Εύφημο μνεία» στην άλλη γνωστή στήλη του, όπου κατέθετε τον καλό του λόγο για κάθε παλιό ή καινούργιο δημιουργό, δίνοντάς του φτερά να πετάξει… Από βάθους καρδιάς τον ευχαριστούμε! 

«Μια στάση εδώ…Μια στάση εκεί…» λοιπόν, το καινούργιο του βιβλίο που μου έστειλε τις προάλλες και με λαχτάρα άνοιξα. «…“Επιστροφή στο Νίππος” ο τίτλος της πρώτης Στάσης», μας λέει στον πρόλογο. «Στο Νίππος των παιδικών μου χρονών. Στην αυλή των βασιλικών και του ασβέστη, στα φτερά ενός μικρού σπουργίτη, στον ίσκιο του κυπαρισσιού μου. Στις μνήμες που σταυροδένονται στις ρίζες…» Ανεξίτηλες μνήμες των πρώτων χρόνων του, σχέσεις ζωής με την πατρώα γη, αλλά υπάρχει κι η «σχέση ζωής» με τα «Χανιώτικα νέα»! Που καθώς μας λέει στη συνέχεια του προλόγου: «…άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Και, βέβαια σχολή, μια σχολή δια βίου επιμόρφωσης για μένα. “Γηράσκω αεί διδασκόμενος”. Δάσκαλος σου λέει ο άλλος! Να το δηλώσω και από εδώ. Καλός δάσκαλος είναι εκείνος που αισθάνεται πάντα μαθητής. Ισχύει ιδιαίτερα στον χώρο της δημοσιογραφίας αυτό. Κι αν έμαθα τα μύρια όσα, κι αν έχω ακόμα να μάθω! Χρεώστης! Χώρια ότι στα «Χανιώτικα νέα» χρωστώ την έκδοση σε βιβλίο   πριν  από πέντε  χρόνια των «Πεταχτών». «Στα πεταχτά» (Επιλογή από το 2012), ο τίτλος  του  και, βέβαια, την έκδοση του ανά χείρας βιβλίου των Στάσεων…» 

Χαιρόμαστε πραγματικά να διαβάζουμε κείμενα με την παρηγορητική γραφή του, καθώς μια φωνή φιλική, ενθαρρυντική ξεπηδά από κάθε λέξη… Φωνή φίλου! Που σου μιλά στα καλά και στα δύσκολα…. Ένα ανοιχτό, ευαίσθητο πνεύμα που εξυψώνει τον συνάνθρωπο, εκφέρει άποψη, ενημερώνει, πάνω απ’ όλα κρατά ζωντανή τη παράδοση και την αγάπη για τους γονείς και το γενέθλιο τόπο. Ο γνωστός συγγραφέας Νίκος Ψιλάκης στην πρόσφατη παρουσίαση στο Ηράκλειο, του συνολικού έργο του κ. Βαγγέλη, μιλώντας για την ποίησή του -γιατί δεν είναι μόνο εκλεκτός συνεργάτης των «Χανιώτικων νέων», αλλά και ποιητής με αξιόλογες ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του- είπε μεταξύ άλλων: «Είναι ευτυχισμένοι οι τόποι που γεννούν ποιητές. Μέσα από την αρμονία του λόγου διασώσουν την ιδιοσυστασία τους, όπως διασώζουν και τα χαρακτηριστικά   τα οποία διαμόρφωσαν εν τέλει την οπτική του πνευματικού δημιουργού, δηλαδή την ουσία του ίδιου του  πολιτισμού   τους . Και ο Κακατσάκης ξέρει να διαλέγεται με τον τόπο, ακόμη και όταν δεν είναι ορατό με μια πρώτη ματιά, ο τόπος είναι παρών σ' έναν αέναο διάλογο με φωνές που μπορεί και να μην εκφράζονται με φθόγγους. Είναι τα πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν αλλιώς, παρά μόνο με ποίηση…» Ας δώσουμε ωστόσο, τον λόγο και σε άλλους δημιουργούς που μελέτησαν το έργο του και μίλησαν γι’ αυτό: 
Για «ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» του 1973, μας λέει ο Μανόλης Τσιράκης: «Κάθε στίχος του Κακατσάκη είναι και μια όστρια που αδιόρατο χέρι σου εναποθέτει στη ψυχή, για να σε κάνει κοινωνό μιας ζωής υπερκόσμιας. Δεν είναι δυνατόν όταν πια θα έχεις φτάσει στον τελευταίο στίχο, να μην αισθάνεσαι ξαλαφρωμένος, γιατί οι στίχοι του δεν είναι τίποτε άλλο, από μια εξομολόγηση, μια αυτοκριτική, που τελικά σου προσφέρουν την κάθαρση.» Συνεχίζουμε με το «ΚΑΖΟΒΑΡ", μια καταγγελία της αδιαφορίας του πολίτη και της καταχρηστικής συμπεριφοράς των κρατούντων -πρώτη έκδοση το 1987, δεύτερη έκδοση το 2014- κι ας δώσουμε αυτή τη φορά τον λόγο στην πολυγραφότατη Νανώ Κουτσάκη-Σπανουδάκη που συμπεραίνει: «Διαβάζοντας το ΚΑΖΟΒΑΡ ανακαλύπτω τον λόγο που -και τα καθημερινά «Πεταχτά» του είναι βαθύτατα πολιτικά σχόλια. Είναι επειδή ο ίδιος είναι πολιτικοποιημένος ποιητής. Το σύνολο των ποιημάτων της συλλογής, αν και η αναφορά σε μια συγκεκριμένη εποχή είναι φανερή, είναι τόσο επίκαιρα, που διαβάζοντάς τα βρήκα πολλά που θα μπορούσαν, σήμερα, να σταθούν στη στήλη ως αυτόνομα πολιτικά σχόλια...» Για το «Όταν γίνεις ποίημα» του 2013, ο Γιάννης Α. Φίλης τ. Πρύτανης Πολυτεχνείου Κρήτης και συγγραφέας θα ομολογήσει: «Όταν διαβάζω λογοτεχνία σκέπτομαι συχνά πώς θα έγραφα εγώ τα ίδια πράγματα. Διαβάζοντας τον Κακατσάκη, ξεχάστηκα, όχι γιατί δεν θα έγραφα διαφορετικά, αλλά γιατί ο τρόπος του είναι τόσο ευθύς και έντονος που δεν αφήνει χώρο για άλλες σκέψεις. Είναι χαρά να γνωρίζει κανείς έναν ακόμη μάστορα του λόγου.» Στο «ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ» του 2018 ο βετεράνος των γραμμάτων Βασίλης Χαρωνίτης θ’ αναλύσει την γραφή του συναδέλφου εκπαιδευτικού κι εμπείρου λογοτέχνη: «Ο Κακατσάκης άλλοτε παίζει με τις λέξεις και άλλοτε με κοφτούς στίχους μας προβληματίζει και μας ενεργοποιεί. Κινείται ανάμεσα στα σύμβολα και τις έννοιες. Ζει και βιώνει το δράμα του ανθρώπου και μεσ’ από το νου και την καρδιά του χρησιμοποιεί τους στίχους για να το εκφράσει, φανερώνοντας την αλήθεια του στον κόσμο της αδιαφορίας ή της αμάθειας, κόσμος αυτός στην άγνοια του ίδιου του κόσμου.» Αλλά ας γυρίσουμε στο πιο πρόσφατο «πνευματικό παιδί» του για να δώσουμε δείγμα γραφής και απ’ αυτό. Το διαβάσαμε και ξαναδιαβάσαμε για να σταθούμε στον μήνα Απρίλιο. Λόγω των ημερών στην σελίδα 49, που είχε δημοσιευτεί την Παρασκευή 14/4/2017. Εκεί όπου βρίσκεται η κατάθεση ψυχής ενός νέου που έμελλε να εξελιχτεί σ’ ένας από τους καλύτερους λογοτέχνες μας, να είναι καλοδεχούμενος παντού, να κυκλοφορεί με το μπλοκάκι και το μολυβάκι του και να μοιράζει κλαδάκια βασιλικού και αγάπη! Είναι το πρώτο δημοσιευμένο κείμενο του αγαπητού μας κ. Βαγγέλη, μαθητή τότε της Γ’ Λυκείου Βάμου, με τίτλο «Τα όνειρα του δειλινού», και είναι η ιστορία ενός παιδιού που μέσα σε μια ανθοβολούσα άνοιξη συναντά τον Ιησού να κουβαλά τον Σταυρό του μαρτυρίου του: Άδολο, ευαίσθητο παιδί θα τον πλησιάσει και θα ρωτήσει: « …“Κουράστηκες;” Οι λόγχες των στρατιωτών έλαμπαν στον ήλιο. Οι φωνές του όχλου ακούγονταν μακριά. Και το παιδί ξαναρώτησε τον άνθρωπο με τον σταυρό “Κουράστηκες;” Ήταν βέβαιο, πως είχε κουραστεί. Το πρόσωπό του αυλακωμένο από τον ιδρώτα ολοκίτρινο -κι όμως γαλήνιο- ατάραχο. Κρατούσε τον σταυρό γερά και δεν μιλούσε σε κανένα. Τα λουλούδια μοσκοβολούσαν στην πλαγιά του βουνού και τ’ αρνάκια βέλαζαν ασταμάτητα. Δυο συννεφάκια παιχνίδιζαν με τον ήλιο και το παιδάκι με αγωνία ερώτησε “Γιατί δεν μιλάς; Κουράστηκες;” Πάλι δε μίλησε κανείς. Άλλωστε είχαν φθάσει στον Τόπο. Ήταν ένα βουνό γεμάτο σκουπίδια και σαπημένα κόκκαλα. Ξάπλωσαν τον άνθρωπο πάνω στο σταυρό. Κανείς δεν μιλούσε. Ακούονταν ξεροί οι κρότοι των σφυριών πάνω στα καρφιά που περνούσαν τα κοκκαλιάρικα χέρια και καρφώνονταν στο ξύλο. Και το παιδάκι, ντυμένο λευκά μίλησε έτσι “Τι σας έκανε ο άνθρωπος; Ήταν τόσο καλός. Σας βοήθησε, σας αγάπησε. Σας συμπόνεσε…” Ποιο να ήταν άραγε το παιδάκι του ονείρου που συμπόνεσε τον Άνθρωπο; Ήταν η συνείδηση των ανθρώπων! Κι είναι δειλή η συνείδηση και δεν μιλά δυνατά. Δεν ακούγεται. Και δεν ακούστηκε το παιδάκι παρά μόνο από τον άνθρωπο με τον σταυρό. Χτυπούσαν οι καμπάνες της αγάπης! Θα έλθουν οι μέρες, που ο κόσμος θα γίνει ένα όνειρο. Θα καταλαγιάσουν οι μαχητές. Ο πόνος θα σβήσει απ’ τα πρόσωπα. Και θα πλησιάζει τον καθένα το παιδάκι, θα τον σταματά και θα τον ρωτά “Κουράστηκες;” Και η απάντηση θα ’ναι “Γιατί να κουραστώ;”» 
Εδώ τελειώνει το πρώτο αυτό πόνημα του αγαπητού μας δημιουργού και 

δοτικούανθρώπουπου δεν θα χάσει την ευκαιρία να πει ξανά τον καλό του λόγο στην 

τελευταία παράγραφο 
του δημοσιεύματος: «…Σημείωση: Και γιατί αναφέρεται στο Μεγάλο Σάββατο, ένα Μεγάλο 

Σάββατο πριν από 51 χρόνια, η αναδημοσίευση σήμερα Μεγάλη Παρασκευή στις Στάσεις, 

από το με αριθμό 4 τεύχος (Απρ. Ιούνιος 1966) του περιοδικού “Η Φωνή των Νέων” της 

Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου, του παραπάνω κειμένου του γράφοντος. 

Ανεκλάλητη τότε η χαρά μου θυμάμαι. Το ίδιο ανεκλάλητη όμως κι αυτή που πήρα τις 
προάλλες όταν ο μόνος που θα μπορούσε να το έχει διασώσει, ο και καλά καλός φίλος 
δάσκαλος-λαογράφος Σταμάτης Αποστολάκης, με πληροφόρησε ότι και βέβαια έχει στο 
αρχείο του το πρώτο μου δημοσίευμα…Αυτό κι αν είναι λαμπριάτικο δώρο! 
Καλή Ανάσταση, Σταμάτη! Καλή Ανάσταση καλοί μου φίλοι!»
Καλό Πάσχα κ. Βαγγέλη! Πάντα άξιος και δημιουργικός!

ΣΤΑΣΕΙΣ

 ΟΙ ΣΤΑΣΕΙΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

(https://www.fractalart.gr/mia-stasi-edo-mia-stasi-ekei/)

Γράφει ο Αγησίλαος Κ. Αλιγιζάκης* 

«Μια στάση εδώ…». Πρωτόκλαψε στο Νίππος του Αποκόρωνα τα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου και της φτώχειας. Τα παιδικά του ζάλα, αρχικά διστακτικά στο δύσβατο μονοπάτι της ζωής και στη συνέχεια αποφασιστικά, τον ώθησαν στη διδασκαλία. Από τότε ο Βαγγέλης Κακατσάκης χορεύει ένα παθιασμένο ταγκό με ντάμα τη γνώση πότε ως καβαλιέρος δάσκαλος πότε ως καβαλιέρος μαθητής. Δεν λέει όχι στις προκλήσεις της ποίησης, της συγγραφής, του πολιτισμού, της δημοσιογραφίας είτε στο ραδιόφωνο είτε στα «Χανιώτικα Νέα». «Χανιώτικα Νέα»…Μεγάλη, πολύ μεγάλη στάση ζωής. Σαρανταπέντε συναπτά έτη είναι αυτά. Αναμφίβολα κάθε φορά που αρθρογραφεί ανασταίνεται η ψυχή του κι αυτό φαίνεται στη γραφή του. Το Μουσείο Τυπογραφίας μερίδιο της αγάπης του αποζητά κι αυτός απλόχερα τη δίνει. Καζαντζάκη, Βενιζέλο δεν ξεχνά, τις λογοτεχνικές του ρίζες στη φιλοσοφία τους γυρεύει.

Θυμάται βέβαια τον «μίγρη», τον Γρηγοράκη Μιχάλη τον στοχαστή, να τον παρακινεί: «Μη χολοσκάς για τ’ αύριο αφού δεν ήρθε ακόμη/και λύπη και μετανοιωμό μη νοιώθεις για το χτες/αφού κι αυτό δεν είναι πια παρά μια χούφτα χώμα./Το σήμερα, που γύρω σου από ζωή γεμάτο κοίτα να ζήσεις…/Αύριο θα ‘ναι κι  αυτό φευγάτο».

Κι οι αγώνες οι κοινωνικοί; Πρωτομαγιάς λουλούδια ταπεινά στον «Επιτάφιο» του  Ρίτσου καταθέτει, ενώ ο Θεοδωράκης τραγουδά μελωδία που νεκρούς ανασταίνει. Το αίμα όμως στο χρόνο κυλά και στην Αγιά Σοφιά στις 29 του Μάη του 1453 τον άμβωνα λεκιάζει. Να ‘ταν όμως μόνο αυτό! Όταν αρχίζει δεν έχει σταματημό, φτάνει μέχρι τον Μάη του 1941 στο κρητικό βουνό και στη ματοβαμένη Κύπρο το 1957 κάνει σταθμό με τον Γρηγόρη Αυξεντίου οδηγό. Τους προγόνους του πάντα τους τιμά, τον Θεοκλή  Κακατσάκη τον τουρκομάχο δεν ξεχνά και τον πατέρα του Θεοκλή στο έπος του ’40 μνημονεύει.

Το βλέμμα του μικρού Αμίρ σαϊτιά την καρδιά του τρυπάει, του ρατσισμού το μίσος απωθεί, καταφύγιο στην παρένθεση της αγάπης αποζητάει.

Ήρθε η ώρα της προσευχής κι οι Αγιορείτες πατέρες νοερά τον οδηγούν στον Αϊ Θανάση στο Νίππος το κερί της αγάπης στον συνάνθρωπο να ανάψει. «Ορθοδοξία σαν ορθοπραξία, να μείνουμε ενωμένοι ως ένα σώμα», ψάλει ο Παππούς ο Ειρηναίος Γαλανάκης ο Χριστιανός κι ο Βαγγέλης ευλαβικά το κορμί του σταυρώνει.  Έξω στη μικρή αυλή ο αγέρας ψιθυρίζει μελωδικά, «Άξιον εστί»! Είναι του Ελύτη η ποιητική φωνή που υπενθυμίζει προφητικά: «Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί,/ όπου και να θολώνει ο νους σας/ μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό/ και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».

Τέλειωσε, όμως, η διαδρομή κι ο Βαγγέλης Κακατσάκης στους αναγνώστες την ψυχή του γυμνώνει με την κραυγή «Μια στάση εκεί…».

*ιατρός ορθοπεδικός - πολιτισμολόγος 

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΜΑΡΚΟΣ ΣΕΛΙΑΝΑΚΗΣ: ΚΑΠΟΙΑ ΣΥΝΤΟΜΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

(ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ "ΣΤΑΣΕΩΝ" ΤΟΥ Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ,  ΣΤΙΣ 16.9.19)* 

(ΦΩΤΟ: Ο συντονιστής της παρουσίασης Μάρκος Σελιανάκης, Γραμματέας του Κοινωφελούς Ιδρύματος "Αγία Σοφία" δεξιά. Από αριστερά οι δου κεντρικοί ομιλητές: Μιχάλης ανδριανάκης και Παρασκευάς Περάκης) 

Τον αγαπητό Βαγγέλη λίγο πολύ τον γνωρίζουμε όλοι. Είτε επειδή έχουμε διαβάσει κάποιο ποίημά του, κάποιο κείμενό του, κάποιο άρθρο του στα «Χανιώτικα νέα», είτε επειδή τον έχουμε απολαύσει σε κάποια από τις αναρίθμητες εκδηλώσεις  δικές του ή άλλων, που έχει κάνει κατά καιρούς. Εγώ θα ήθελα να σας αναφέρω πολύ σύντομα κάποια βασικά στοιχεία.
                                   Μάρκος Σελιανάκης

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ 

Φίλοι και φίλες, σας καλωσορίζουμε στην αποψινή μας εκδήλωση στην οποία θα παρουσιάσουμε το βιβλίο «Μια στάση εδώ, μια στάση εκεί», έκδοση της εφημερίδας «Χανιώτικα νέα» του καλού μας φίλου και εκλεκτού Αποκορωνιώτη Βαγγέλη Κακατσάκη, ο οποίος είναι διαχρονικός συνεργάτης και συμπαραστάτης του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αγία Σοφία».

         Πριν συνεχίσω θα ήθελα να σας ενημερώσω για την απουσία του π. Μιχάλη Βλαβογιλάκη, Δ/ντη του ιδρύματος, ο οποίος είχε αναλάβει τον συντονισμό της εκδήλωσης, αλλά λόγω απρόβλεπτου κωλύματος δεν μπόρεσε να παρευρεθεί και για τον λόγο αυτό τον αντικαθιστώ εγώ.

         Τον αγαπητό Βαγγέλη λίγο πολύ τον γνωρίζουμε όλοι. Είτε επειδή έχουμε διαβάσει κάποιο ποίημά του, κάποιο κείμενό του, κάποιο άρθρο του στα «Χανιώτικα νέα», είτε επειδή τον έχουμε απολαύσει σε κάποια από τις αναρίθμητες εκδηλώσεις  δικές του ή άλλων, που έχει κάνει κατά καιρούς. Εγώ θα ήθελα να σας αναφέρω πολύ σύντομα κάποια βασικά στοιχεία.

         Αποκορωνιώτης και δη Νιππιανός ο Βαγγέλης. Απόφοιτος Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, με μετεκπαίδευση στις Επιστήμες της Αγωγής. Σχεδόν σαράντα χρόνια δάσκαλος όπως μας πληροφορεί και ο ίδιος στο βιογραφικό που υπάρχει στο εν λόγω βιβλίο. Δάσκαλος και λογοτέχνης. Αυτές οι δύο ιδιότητες ακολουθούν συνήθως το όνομά του. Ο Βαγγέλης ξεκίνησε να ασχολείται με τη λογοτεχνία ήδη από τα γυμνασιακά του χρόνια και ως φοιτητής ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη δημοσιογραφία. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 έγινε μόνιμος συνεργάτης της εφημερίδας Χ.Ν. Στολίδι των Χανίων η εφημερίδα, στολίδι της εφημερίδας ο Βαγγέλης, μαζί και με τους άλλους συνεργάτες βέβαια.

ΑΛΛΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ:

Τα άλογα του χρόνου (ποιήματα), Κίσαμος, 1973. ΚΑΖΟΒΑΡ (ποιήματα),  εκδ. “ΦΙΛΙΠΠΟΤΗ”,  Αθήνα, 1987  (2 εκδόσεις). Όταν γίνεις ποίημα (ποιήματα), εκδ. “Πολιτιστική Εταιρεία ΚρήτηςΠυξίδα της Πόλης”, Χανιά, 2013. Τα γράμματα της Παναγίας (πεζά), Έκδοσις Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου, Κίσαμος, 2013. Στα πεταχτά (Επιλογή από το 2012), Κοινωφελές Ίδρυμα Αγία Σοφία, Χανιά, 2013 ΚΑΖΟΒΑΡ (ποιήματα),  εκδ. «ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ»  (με ζωγραφικά ανάγλυφα του Γιάννη Π. Μαρκαντωνάκη), Χανιά, 2014 Όπως το ψωμί (ποιήματα),  εκδ. ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, Χανιά, 2018

       

  Τελειώνοντας θα ήθελα να αναφερθώ και σε μια άλλη πτυχή της προσωπικότητας του Βαγγέλη. Σ’ αυτήν της κοινωνικής του ευαισθησίας. Τα έσοδα από τις πωλήσεις του παρόντος βιβλίου δόθηκαν κατά την πρώτη παρουσίαση -που πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης στις 28 Ιανουαρίου και που διοργάνωσε η Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης σε συνεργασία με την εφημερίδα «Χανιώτικα νέα»- για της ανάγκες της Εκκλησιαστικής Σχολής. Ενώ τα έσοδα από τις πωλήσεις της σημερινής εκδήλωσης θα διατεθούν αποκλειστικά στο πρόγραμμα Βοήθεια στο σπίτι του ιδρύματος «Αγία Σοφία». Επίσης, ίσως πολλοί να μην το γνωρίζετε, αλλά αξίζει να αναφερθεί ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις των άλλων βιβλίων του Βαγγέλη προσφέρονται για τις ανάγκες των φιλόπτωχων συσσιτίων της Σπλάντζιας.

         Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα οφείλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον Βαγγέλη, ο οποίος πρώτα απ’ όλα είναι άνθρωπος. Ανήσυχος και ευαίσθητος. Να ‘σαι καλά Βαγγέλη, Άνθρωπε και Ποιητή.      

* Εισαγωγική ομιλία

                                                          

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΣΕ ΘΕΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑ ΟΙ "ΣΤΑΣΕΙΣ"... 

Γράφει ο Στ. Γ. Κλώρης* 

Χορταστικό από κάθε άποψη, πλούσια σε θεματογραφία και υπερπλήρες από την αγαπημένη σου ποίηση.

Εκτός από τα άλλα προτερήματά σου, έχεις και την ικανότητα να ρουφάς σαν τη μέλισσα το νέκταρ της ημέρας. 

Παίρνεις ένα θέμα και το μετατρέπεις, άλλοτε σε μια υπέροχη ζωγραφιά κι άλλοτε σε ένα ποίημα.

"Χρονογραφείς" τα γεγονότα της πόλης, του νομού, της χώρας, όπως άλλοτε οι χρονικογράφοι.

 "Ζωγραφίζεις" μια απέραντη τοιχογραφία, με πινελιές της καθημερινότητας, αλλά με ωραία χρώματα.

Η ποίηση δεν λέιπε, κι όσο υπάρχει αυτή, αισιοδοξούμε ότι "η ομορφιά του κόσμου θα νικήσει την ασχήμια του".

Σ. Σ. :  Aπόσπασμα από επιστολή  του 

* Φιλολογικό ψευδώνυμο του συγγραφέα και αρθρογράφου της εφ. Χανιώτικα νέα" Σταύρου Καλαιτζόγλου

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΥΣΤΕΡ' ΑΠΟ ΤΑ "ΠΕΤΑΧΤΑ" ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΣΤΙΣ "ΣΤΑΣΕΙΣ" 

ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΧΑΝΙΑ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ 

Γράφει ο Εννιαχωριανός * 

Στάσεις πολλές εχ’ η ζωή, στου βίου την πορεία
κι από την κάθε μια αντλείς, αγάπη κι εμπειρία.

Αγάπη για τον άνθρωπο, το διπλανό ή ξένο
αφού ‘ναι κάθε πρόσωπο απ’ τον Θεό σταλμένο.

Ξεχωριστό, μοναδικό, στα πέρατα του κόσμου
κι όπου κι αν ρίξω τη ματιά, παντού το βλέπ’ ομπρός μου.

Στάση εδώ, στάση εκεί και παρακάτω κι άλλη
σ’ ανθρώπους που ‘χουνε πολύ σοφία στο κεφάλι.

Στάσεις που ένας δάσκαλος τις έκανε βιβλίο
που δεν θα βρίσκεται καιρό σε βιβλιοπωλείο.

Στα νέα τα Χανιώτικα είναι καταγραμμένες
κι ακόμα συνεχίζονται ας ειν’ ευλογημένες.

Σε πρόσωπ’ αναφέρονται που ‘χουν αφήσει νάμι
κι ομάδες που ευρίσκονται, ακόμα εν δυνάμει.

Οι Ειρηναίοι των Χανιών, τον πρώτο λόγο έχουν
εις την παρούσα έκδοση, μα κι άλλοι δίπλα τρέχουν.

Πολλές προσωπικότητες σε ύπαιθρο και πόλη
βλέπεις να παρελαύνουνε από το… περιβόλι.

Στάση στη λογοτεχνική γίνεται την παρέα
κι ευχαριστώ εκ μέρους της για όσα γραφ’ ωραία.

Υστερ’ από τα “Πεταχτά” περάσαμε στις Στάσεις
που ανεβάζουν τα Χανιά σε άλλες διαστάσεις.

* Γιάννης Μαλαξιανάκης

http://www.haniotika-nea.gr/mia-stasi-edo-mia-stasi-eki-11/

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΣΕ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΜΕ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ
ΟΙ "ΣΤΑΣΕΙΣ" ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ




Γράφει ο Παντελής Χίνος* 
Επαινετική η πρωτοβουλία της Εφημερίδας να γίνουν τα αφηγήματα βιβλίο και να διατεθεί για κοινωνικό σκοπό. Eτσι, οι αναγνώστες που θα το προμηθευτούν, θα έχουν τα βιβλία στα χέρια τους νοικοκυρεμένα όπως τους ανήκουν. Μικρομέγαλες οι αναφορές των “Στάσεων”, σύνθετες σε περιεχόμενο, με διαχρονικότητα σε εφόδια γνώσεων. Ενδεικτικά αναφέρω: Εκδήλωση τοποθέτησης μνημειακής πλάκας στον ιστορικό πλάτανο των Αρμένων. Πόσα πολλά ιστορικά μαθαίνεις, που ίσως δεν τα γνωρίζεις. Αλλο: Εκκοκκιστήριο ιδεών, που τα διαταγμένα λόγια σε τίτλο και περιεχόμενο βγάζουν φλόγες στον αναγνώστη. Η μνημόνευση του Μιχάλη Γρηγοράκη (ΜιΓρη) με τα γιατί και τα άρα, σπέρνουν καρποφόρες συμβουλές στους αναγνώστες. Στο μεγαλείο του εμείς εντάσσονται τα ιδρύματα Ελ. Βενιζέλος και άλλα, εμπνεύσεως του μεγάλου μπροστάρη, λόγω και έργω ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ, όνομα με σύνθετες ερμηνείες μεγάλων αξιών. Στο εδώ Αποκόρωνας, δεν έμεινε ούτε μέτρο γης (χωριά, γειτονιές) χωρίς κάποια αναφορά αφηγηματικής. Περιορίζομαι σ’ αυτές τις λίγες “Στάσεις” και παροτρύνω φίλους αναγνώστες, να προμηθευτούν το βιβλίο, που διαβάζοντας όλα τα αφηγήματα θα γίνουν πιο πλούσιοι σε γνώσεις και θα αξιολογήσουν από καλύτερη θέση. Τα χαρίσματα του συγγραφέα, αναζητητή και διακινητή γνώσεων. Στην παρουσίαση του βιβλίου ήμουν και εγώ εκεί. Στο αυτο-ερώτημα, τι αποκόμισα από την παρουσίαση του βιβλίου; Αυτο-απαντώ: Οι φωτισμένοι σε γνώσεις και χαρίσματα με την τεχνική του λόγου των, μας εμπλούτισαν σε γνώσεις με αξίες.
Να είσαι καλά ακούραστε δάσκαλε, με αγάπη και εκτίμηση. Η αγάπη που δίνεται από όποιους δίνεται επιστρέφει πολλαπλάσια, γίνου δέκτης αυτής.

*έμπορος

http://www.haniotika-nea.gr/vangelis-kakatsakis-mia-stasi-edo-mia-stasi-eki/

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΟΙ ΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ
ΧΡΩΜΑΤΙΣΜΕΝΟΙ ΑΡΩΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΡΩΜΑΤΙΣΜΕΝΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

Γράφει η Φωτεινή Σεγρεδάκη
"Ν' αγαπάτε τον σσυνάνθρωπό σας, να συγχωρείτε τα λάθη του και να υπερασπίζεστε το δίκιο του, από το ψωμί ως την ελευθερία και την ειρήνη του κόσμου».

Από τις παρακαταθήκες του Παππού Στη σελίδα εφτά του νέου του βιβλίου ο Βαγγέλης Κακατσάκης φίλος καλός παλιός που δεν εξαιρείται από τα ωραιότερα των αισθημάτων μου…, κάνει αναφορά σε μια “παραγγελιά” του Παππού μας… Σεβασμού ένεκεν σε μια σημαντική αναφορά της Ορθοδοξίας που “άγγιξε” πολλούς από μας…

Και στην σελίδα εννιά, ο πρόλογος του κυρίου Γιάννη Γαρεδάκη, χαιρετίζει τις “Στάσεις” ως στήλη που σηματοδοτεί μαζί και με άλλες συνεργασίες, την ποιοτική παρουσία των “Χ.Ν.”, στον χώρο του Επαρχιακού Τύπου…
Κι επειδή, μπαίνω στο… “κάδρο”, χαίρομαι κι εγώ, αφού φέτος, κλείνω τριάντα χρόνια, συνεργασίας με τα “Χ.Ν.”…, των οποίων δηλώνω παιδί, αφού από κείνα ξεκίνησα την δημοσιοποιημένη μου έκφραση…
Στάσεις λοιπόν του Βαγγέλη, γνωστές, διαβασμένες, ωραίες… Τις συγκεντρώνει επιμελώς και με αγάπη σπαράγματα αρωματισμένων χρωματισμών και χρωματισμένων αρωμάτων της καρδιάς, ενός χρόνου… Του 2017. Και τις αραδιάζει να ζεσταθούν από την “άλω” του “Σείριου”, … Πα’ να πει τη γλυκειά και ζητούμενη θέρμη, συνολικής και συλλογικής προτίμησης των αναγνωστών σε εκατόν πενήντα σελίδες!!
Αξίζει η προσπάθεια, που έφερε αποτέλεσμα ωραίο, να ξεφυλλίζεται στα χέρια μας, με αναθυμήματα των “στάσεων” στα Χανιώτικα νέα.
Οι φωτό είναι ασπρόμαυρες. Όλες, κειμηλιακές, αυτόματα… Ενθυμούμαι τον περίφημο φωτογράφο δημοφιλέστατο και βραβευμένο Ντίνο Διαμαντόπουλο, που τόνιζε ότι τα ασπρόμαυρα πλάνα δηλώνουν βαθύτερα και ομορφότερα αισθήματα… Και τι να πρωτογράψεις τώρα για τόσες σπαρταριστές αναφορές! Εθος του τόπου μας στις θρησκευτικές επετείους, στις Ιστορικές, στις θεατρικές, στις πολιτισμικές, πλήρως! Αναφορές στους μετρ του ποιητικού λόγου επίσης όλο τον δυναμισμό της δημιουργίας των Χανίων της Κρήτης, της πατρίδας!…
Φαινόμενα ενδιαφέροντα προσεγγιζόμενα επιτυχώς, και με τη δέουσα έμπνευση, έχουν θέση στο νέο βιβλίο του ποιητή και συγγραφέα και δημοσιογράφου και πάντα δασκάλου!
Βαγγέλη μου σ’ ευχαριστώ για το καινούργιο δώρο σου, σ’ ευχαριστώ που μ’ έχεις τιμήσει να παρουσιάσω στην Κίσαμο το “Κάζοβαρ” και το “Οπως το ψωμί” ξέρω πως και οι “Στάσεις” αγκαλιάστηκαν αυθόρμητα και πληθωρικά στα Χανιά, κι εύχομαι από καρδιάς, να καλοταξιδέψουν στων αναγνωστών τη… χώρα!!

Χανιώτικα νέα( 11.2.2019)

http://www.haniotika-nea.gr/n-agapate-ton-sinanthropo-sas/

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ΑΠΟΚΟΡΩΝΑΣ, Η ΚΡΗΤΗ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ

Γράφει ο Πέτρος Πανηγυράκης
Η αντίληψη είναι χάρισμα της φύσης. Ολη η γνώση μας έχει τις ρίζες της στην ικανότητα της αντίληψής μας.
Ενας χαρισματικός δάσκαλος, συγγραφέας, λογοτέχνης, ποιητής, δημοσιογράφος είναι ο, από τις Κατούνες του Νίππους ορμώμενος, Βαγγέλης Κακατσάκης του Θεοκλή.
Όλες οι εκδόσεις του μέχρι σήμερα, όλες οι δράσεις και τα γραφόμενά του στα Χανιώτικα Νέα και όχι μόνον, είναι στάσεις ζωής, της ζωής του οι στάσεις. Και είναι πολλές, πάμπολλες οι στάσεις και οι παραστάσεις του Βαγγέλη, είναι βιωματικές, διδακτικές.
Το μυαλό του γεννά ό,τι έχει μέσα, ό,τι έχει συσσωρεύσει η εβδομηντάχρονη ζωή του, η οικογένεια, το περιβάλλον, ο Αποκόρωνας, η Κρήτη, ο κόσμος όλος.
Ιστορία, θρησκεία, ήθη, έθιμα, παράδοση, πολιτισμός, αγάπη, φιλία, καλοσύνη, ευγένεια είναι μνήμες στο μυαλό του και έρχονται στο φως, στη δημοσιότητα με «το μολυβάκι του».
Έχει μεγάλη καρδιά και αγκαλιάζει όλο τον κόσμο χωρίς διακρίσεις. Είναι χριστιανός, γιατί είναι αναθρεμμένος από χριστιανή Μάνα. Ζει και εργάζεται χριστιανικά, εμποτισμένος με τις παρακαταθήκες του παππού της Κρήτης, του Αγίου Ειρηναίου του Χριστιανού, όπως τον ονομάζει και πιστεύουμε όλοι, επειδή εργάστηκε ως παιδαγωγός στον χώρο των ιδρυμάτων του για τρία χρόνια.
Σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε στάση του, βλέπουμε μία ακτινογραφία της ψυχής του. Διαπιστώνουμε την έγνοια και την ευαισθησία του για τη γλώσσα, για την πατρίδα, για την οικογένεια, για το Νίππος, για το Ίδρυμα Αγία Σοφία, για το Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου, για τον Αποκόρωνα.
Με αφορμή το δεύτερο Παγκόσμιο Συνέδριο Αποκορωνιωτών την Παρασκευή 1 Σεπτεμβρίου 2017 γράφει με τίτλο «Εδώ Αποκόρωνας» επτά στάσεις:
1. Εδώ Αποκόρωνας σαν χώρος στον χρόνο και σαν χρόνος στον χώρο
2. Εδώ Αποκόρωνας και των τεσσάρων εποχών του χρόνου
3. Εδώ Αποκόρωνας σαν ναός και σαν μνημείο της φύσης
4. Εδώ ο Αποκόρωνας των θρύλων και της Ιστορίας
5. Εδώ ο Αποκόρωνας των αρμάτων και των γραμμάτων
6. Εδώ ο Αποκόρωνας της ηρεμίας και της αρχοντιάς, της λαϊκής παράδοσης και της ορθόδοξης πίστης μας
7. Εδώ ο Αποκόρωνας μία πλατεία ευθύνης στην οποία συνυπάρχουμε και συλλειτουργούμε κάτω από τον ίσκιο της σημαίας του

Μπράβο, Βαγγέλη, για όλες τις στάσεις σου, μα ξεχωριστά για αυτήν της 1ης Σεπτεμβρίου 2017, την οποία, με την άδειά σου, αφιερώνω σε όλους τους υποψήφιους δημάρχους και υποψήφιους δημοτικούς και τοπικούς συμβούλους του Αποκόρωνα, για να τις έχουν ως πυξίδα και ευαγγέλιό τους, να γνοιάζονται και να ορδεινιάζονται για ΟΛΟΝ τον Αποκόρωνα.

Ευχές θερμές για καλή υγεία και οικογενειακή ευτυχία να μας χαρίζεις για πολλά χρόνια όμορφες στάσεις ζωής. Να σπέρνεις αρετή και να θερίζεις τιμή.

 http://www.haniotika-nea.gr/mia-stasi-edo-mia-stasi-eki-10/

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΕ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΕ,  ΒΑΓΓΕΛΗ!!!

Γράφει ο Σήφης Ι. Πετράκης*

Κατά πρώτον το όμορφο εξώφυλλο της κας Μάλμου. Σε μια στάση-υποθέτω λεωφορείου- έξυπνα, επέλεξε τρεις στάσεις από το βιβλίο. Τον παππού Ειρηναίο, το 6ο Δημοτικό και το Μουσείο Τυπογραφίας.

Πιστεύω πως δεν είναι τυχαίο, που ανάμεσά τους φαίνεται η προτομή του Δασκαλογιάννη! Επονται στις επόμενες σελίδες, μια ευγενική αφιέρωση από τον Βαγγέλη. Τον ευχαριστώ από καρδιάς για τα όμορφα λόγια. Και εγώ σε χαιρετώ και σ’ αγαπώ Βαγγέλη!
Ακολουθεί ένας πρόλογος, μια σύντομη επεξήγηση του Γιάννη Γαρεδάκη για το βιβλίο “Στάσεις”. «Μια στήλη, με δημοσιογραφική δουλειά, η οποία μαζί με αρκετές άλλες, αξιόλογων συνεργατών, σηματοδοτούν καθημερινά την ποιοτική παρουσία των “Χ.Ν.” στον χώρο του επαρχιακού Τύπου».
Και μετά από “Τα Πεταχτά” που έκλεισαν τον κύκλο τους, στις “Στάσεις”. Εδώ θα μας εξηγήσει ο Βαγγέλης, πώς πετάχτηκε από τα “Πεταχτά” στις “Στάσεις”, που δεν ήταν και πολύ αλάργο. Μόνο ένα φεγγαρογύρισμα τση ζωής! Και ήρθε, υποθέτω η πένα του Βαγγέλη, και κόλλησε στις “Στάσεις”, “λέτε κι είχε μέλι…”. Με πρώτη “Στάση”, πού αλλού, παρά στο Νίππος, βέβαια, και μάλιστα στα παιδικά του χρόνια!
Αναρωτιέμαι αλήθεια ποια “Στάση” του Βαγγέλη να διαλέξω να σας παρουσιάσω.
Εγώ βέβαια τις ξέρω όλες, γιατί η πρώτη μου δουλειά μόλις έπιανα τα “Χανιώτικα νέα”, να αναγνώσω τη στήλη “Μιά στάση εδώ, μια στάση εκεί”.
Δεν μπορώ όμως να μην σταθώ στη “Σαν χθες πριν από 98 χρόνια”.
Εδώ λέει ο Βαγγέλης για τον ατρόμητο παπά Νούφρη, από τις Αλώνες. Τις μικρές μα ηρωικές Αλώνες. Τις Αλώνες των παιδικών μου χρόνων. Θυμάμαι τότε με πόση περηφάνια οι Αλωνιώτες εξιστορούσαν το ανδραγάθημα του λεβεντόπαπα χωριανού τους.
Είχα ακούσει αρκετά και από τον πατέρα μου, που ήταν σχεδόν της ίδιας ηλικίας.
Μα και ο Βαγγέλης περιγράφει το γεγονός με γλαφυρότητα και αντικειμενικά.
Επέλεξα επίσης, και την “Πολλοί ωσεί παρόντες”, επειδή έχουν οι ήρωές της κάποια σχέση με την Ασή Γωνιά. Πρέπει, πως στα ξεψυχίσματα της Επανάστασης του 1866-69 να είχε φέρει ο Βιβυλάκης το Τυπογραφείο του και στον “Χαϊνόσπηλιο” τσ’ Ασηγωνιάς.
Ηταν Δεκέμβρης του 1868, και η επαναστατική επιτροπή είχε καταφύγει εδώ από τ’ Ασφένδου. Και όπως λέει το τραγούδι:
«Τυπογραφείο είχανε στο σπήλιο αυτό ντυμένο
Καλαϊτζάκης Στυλιανός ήτονε αποσταλμένος
κι ο Βιβυλάκης ο καλός κι ο μέγας πατριώτης
που ‘βγαζε το Ραδάμανθυ κι ήτονε Ρεθεμνιώτης».
Εντυπωσιακή και η περιγραφή της “Χανιώτισσας Παναγιάς”. Ομολογώ, την ιστορία δεν ήξερα και μου είχε ξεφύγει.

http://www.haniotika-nea.gr/mia-stasi-edo-mia-stasi-eki-9/

* Ασηγωνιώτης λαογράφος 

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ... 

ΜΙΑ ΡΟΔΑΡΑ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΜΥΡΩΔΑΤΗ... 

Γράφει ο Νίκος Βαβουλές 

Σήμερα θα κάνουμε ένα νοερό ταξίδι και θα σταματήσουμε σε μερικές στάσεις για ξεκούραση.
Στάση πρώτη: Κάποτε ταξίδεψα με λεωφορείο από το Λονδίνο στην Ολλανδία, ένα ταξίδι αρκετά μεγάλο και ενδιαφέρον. Πεδιάδες, κοιλάδες, χαμηλά βουνά. Πρασινάδες, σπιτάκια, φάρμες, φράχτες, αγελάδες και άνθρωποι λίγοι. Ωραίο θέαμα, αλλά το ίδιο για ώρες πολλές που στο τέλος κουράστηκα και άνοιξα ένα βιβλίο για να αλλάξω παραστάσεις. Το πολύ και το μονότονο φέρνουν κούραση και μείωση του ενδιαφέροντος.
Στάση δεύτερη: Στα Χανιά, διαδρομή προς Ελαφονήσι, Παλαιόχωρα, Σούδα, Σφακιά. Στην αρχή ο κάμπος με τα περβόλια του, ύστερα οι λόφοι και οι πλαγιές με τις ελιές, ύστερα το βουνό με τα χαράκια, τις χαρουπιές, τους αζιλάκους, τους κουμάρους, τους ερείκους, τους ασπαλάθους και τους άλλους θάμνους. Και πάνω ψηλά τα Λευκά Ορη. Υστερα πάλι ελιές, ύστερα ο κάμπος και η θάλασσα. Διαδρομές μικρές με συνεχείς εναλλαγές και αμείωτο ενδιαφέρον. Η ποικιλία και η εναλλαγή ξεκουράζουν.
Στάση τρίτη: Οι εφημερίδες άλλοτε καταχωρούσαν στην πρώτη σελίδα και σε περίοπτη θέση το κύριο άρθρο συνήθως μεγάλο σε έκταση. Τώρα, αυτό έχει εξαφανισθεί και κυριαρχούν ο τίτλοι των ειδήσεων. Οπου υπάρχει ακόμη, είναι λίγες γραμμές σε μονόστηλο. Και εδώ το “πολύ” κουράζει. Η τελευταία στάση είναι το βιβλίο του φίλου, Βαγγέλη Κακατσάκη, το τελευταίο, με τίτλο “Μια στάση εδώ μια στάση εκεί”.
Ο συγγραφέας φαίνεται ότι ήταν και είναι γνώστης ότι το “πολύ” και το μονότονο κουράζει και απωθεί. Οι άνθρωποι της σημερινής εποχής, φορτωμένοι με ένα σωρό και παντοία προβλήματα, δεν έχουν χρόνο και διάθεση να διαβάσουν κείμενα μεγάλης έκτασης. Τα μεγάλα είναι γι’ αυτούς που τους αφορούν.
Ο Βαγγέλης, λοιπόν, σαν κατεχάρης και καλός μάστορας, γράφει στην εφημερίδα κείμενα μικρά, σύντομα, περιεκτικά και ποικίλα που διαβάζονται ευχάριστα και εύκολα. Κάποτε, του ήρθε να μαζέψει τα άρθρα μιας χρονιάς και να τα κάμει βιβλίο, προσφέροντάς το σ’ εμάς. Το μάζεψε, σαν καλός κηπουρός, το έκαμε μια ανθοδέσμη, μια ροδαρά όμορφη και μυρωδάτη με τριαντάφυλλα, κρίνα, βιόλες, βασιλικούς και αγριολούλουδα και την προσφέρει όπως εμείς, παιδιά τότε, προσφέραμε τα “παστικά” στους γαμουλιώτες. Λίγοι θα ξέρουν τι ήταν τα παστικά. Δεν θα το πω, όποιος θέλει ας ρωτήσει κάποιον παλιό. Επιστρέφω.
Λουλούδια, λοιπόν, πολλά και διάφορα τα κείμενα του συγγραφέα στο βιβλίο του. Πρωτεύουσα θέση στα κείμενα αυτά η Ιθάκη του, το χωριό του το Νίππος, ο Αποκόρωνας. Ο γενέθλιος τόπος. Ο ανεπανάληπτος τόπος των παιδικών βιωμάτων. Αναμνήσεις ανεξίτηλες, ολοζώντανες. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο για να μην πέσω κι εγώ στο “πολύ”. Οποιος εδιάβασε ή θα διαβάσει το βιβλίο ας το απολαύσει, ας το χαρεί, ας το σχολιάσει. Δεν θα χάσει.
Εύχομαι στον φίλο Βαγγέλη, το θετό τέκνο του χωριού μου, από όπου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του, να είναι πολύχρονος, υγιής και δημιουργικός για να μας προσφέρει και άλλους πνευματικούς καρπούς. Ερρωσο. Το δανείζομαι από εσένα.

(Χανιώτικα νέα (4.2.2018)

http://www.haniotika-nea.gr/mia-stasi-edo-mia-stasi-eki-8/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ενα νεοριζίτικο, με την χρειαζούμενη επεξήγησή του, μια κατάθεση ευγνωμοσύνης, ένα ευχαριστώ με πολλά ωμέγα στο τέλος κι ένα μικρό σχεδίασμα ποιήματος, η αντιφώνησή μου. Εχοντας κατά νου τον στίχο του Γιώργου Σεφέρη: «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας». Και ύστερα απ’ τα τόσο όμορφα λόγια που ακούστηκαν για μένα και για τις “Στάσεις” μου.

Το νεοριζίτικο: Μυρίζουν οι βασιλικοί, μυρίζουν κι οι βαρσάμοι/ μα σαν μυρίζει το “εμείς”, βαρσάμια δε μυρίζουν/ βαρσάμια και βασιλικοί μηδέ καρεφυλάτα./ Μυρίζει σαν δημιουργεί κι η ευωδιά του μένει.
Στο “εμείς” της έκδοσης και της παρουσίασης του βιβλίου των “Στάσεων” αναφέρομαι. Ενός βιβλίου αφιερωμένου στη Μνήμη του Αγίου Ειρηναίου Γαλανάκη του Χριστιανού. Για πολλούς λόγους. Και γιατί, όπως και πάμπολλους άλλους, με σημάδεψε και γιατί επιμένει μεταξύ των άλλων να μας παραγγέλνει, «ν’ αγαπάμε τον συνάνθρωπό μας, να συγχωρούμε τα λάθη του και να υπερασπιζόμαστε το δίκιο του, από το ψωμί, ως την ελευθερία και την ειρήνη του κόσμου».

Η κατάθεση ευγνωμοσύνης, το ευχαριστώ με τα πολλά ωμέγα στο τέλος. Εν αρχή ην τα “Χανιώτικα νέα”. Σχέση ζωής η σχέση μου μαζί τους που άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Και βέβαια, μια σχολή δια βίου επιμόρφωσης, εκτός όλων των άλλων και για μένα. Χρεώστης σε πολλά. Και γιατί αν έλειπε ο και ιδρυτής των, αλλά και δημιουργός του Μουσείου Τυπογραφίας και του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου, που αποτελούν εξ’ αδιανεμήτου πλούτο για τον τόπο μας, Γιάννης Γαρεδάκης, δεν θα υπήρχαν καν “Στάσεις”, για να γίνουν βιβλίο, όπως έγιναν πριν από πέντε (5) χρόνια και τα “Πεταχτά”. Εκ βαθέων το ευχαριστώ μου! Και σ’ αυτόν, όπως, βέβαια, και στην σύντροφο και συμπαραστάτη του, αγαπημένη μας Ελένη (Λίλη) Γαρεδάκη. Από κει και πέρα πολλά ακόμα τα οφειλόμενα ευχαριστώ. Στον εκδότη και τον διευθυντή της εφημερίδας μας Μανώλη Γαρεδάκη και Παρασκευά Περάκη, αντίστοιχα, όπως και τη διευθύντρια του Μουσείου Τυπογραφίας Ελια Κουμή, για την όλη στήριξη, ειδικά στον Παρασκευά και για τον άψογο συντονισμό της παρουσίασης. Στη συγγραφέα και θεατρολόγο Αγγέλα Μάλμου, για τη σύνθεση του εξώφυλλου και για τη ζωντανή οπτικοποίηση της παρουσίασης. Στη νηπιαγωγό Χριστίνα Τζομπανάκη για την πολυποίκιλη βοήθειά τους, στον Νίκο Κοσμαδάκη για τη σελιδοποίηση, την εκτυπωτική μονάδα “ΤΥΠΟΚΥΚΛΑΔΙΚΗ ΑΕ”, και σε όλους όσοι με τον οποιονδήποτε τρόπο βοήθησαν στην έκδοση. Στους ανθρώπους των Γραμμάτων που ασχολήθηκαν με τις “Στάσεις” μου τους δύο μήνες της κυκλοφορίας των, οι περισσότερο μέσω των “Χανιώτικων νέων”. Στον Γρηγόρη Γεωργουδάκη, στην Πηνελόπη Ντουντουλάκη, στον αρχιμανδρίτη Ιγνάτιο Χατζηνικολάου, στη Νανώ Σπανουδάκη – Κουτσάκη, στον Τάσο Βαλμά, στην Ελένη Σταυρουλάκη, στον Γιώργο Γιακουμινάκη, στον Γιάννη Φίλη, στον Βασίλη Χαρωνίτη, στον Σταμάτη Αποστολάκη, στον Δημήτρη Κακαβελάκη, στον Γιάννη Κουβαρά, στην Καίτη Αλέξη, στον Παύλο Πολυχρονάκη, στον Γιώργο Καμβυσέλλη, στον Γιάννη Μαλαξιανάκη, στον Κωστή Λαγουδιανάκη και στον Χρίστο Κωσταντουδάκη, όπως και στην Ανδρονίκη Κοκοτσάκη και στην Σοφία Θεοδωράκη για τις συνεντεύξεις στο ραδιόφωνο. Στα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, που πρόβαλαν το βιβλίο και την εκδήλωση. Στην Ιερά Πατριαρχική Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης, και ιδιαιτέρως στον διευθυντή και υποδιευθυντή της Θωμά Παναγιώτου και Μιχάλη Γαλανάκη, αντίστοιχα, για την συνδιοργάνωση. Στον καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης και δ/ντή του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου Αντώνη Σκαμνάκη, όπως και στην γνωστή τοις πάσι φιλόλογο – ιστορικό Στέλλα Αλιγιζάκη για τις ιδιαίτερα αγαπητικές προσεγγίσεις που έκαναν στις “Στάσεις” μου. Στον Μιχάλη Αεράκη για την αισθαντική του ανάγνωση. Στον Χρίστο Κοτσαύτη για τα τραγούδια που μας τραγούδησε, με την κιθάρα του, ειδικά για το τελευταίο. Και, βέβαια, σ’ εσάς που μου δώσατε τη χαρά και μου κάνατε την τιμή να είστε απόψε εδώ. Σ’ όλους μαζί και σ’ έναν έναν χωριστά. Στους χωριανούς μου, στους συνεπαρχιώτες μου, στους συγγενείς μου και στους φίλους μου στους συμμαθητές μου και στους μαθητές μου, στα παιδιά της Εκκλησιαστικής Σχολής και τους δασκάλους των, στους συντρόφους μου της Δασκαλοσύνης και της πένας, στους αναγνώστες των όποιων γραφτών μου, μικρούς και μεγάλους. Υπόχρεος.

Το σχεδίασμα του ποιήματος. Κατά-Στάσεις, Διά-Στάσεις, Ανά-Στάσεις,/ Εν-Στάσεις, Μετά-Στάσεις, Παρά-Στάσεις,/Από-στάσεις, Αντί-Στάσεις, Υπό-Στάσεις./ Συ-Στάσεις, Περί-Στάσεις, Εκ-Στάσεις./ Και θέμα… προθέσεων οι Στάσεις./ Μια Στάση εδώ, μια Στάση εκεί!

Χαιρετώ σας κι αγαπώ σας!

* Η αντιφώνησή μου στην παρουσίαση του βιβλίου μου “Μια στάση εδώ μια στάση εκεί – Επιλογή από το 2017” (Πολ. Κέντρο Μητρόπολης Κυδωνίας & Αποκορώνου, 28.1.2019)