ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗ ΜΥΡΙΒΗΛΗ

“Οι περισσότεροι από σας γνωρίζετε τον Στρατή Μυριβήλη και το βιβλίο του “Η ζωή εν τάφω”, ένα από τα κορυφαία έργα της αντιπολεμικής λογοτεχνίας. Από το βιβλίο αυτό σας θυμίζω τη “μυστική παπαρούνα”, το κόκκινο λουλουδάκι που είδε και χάιδεψε και λάτρεψε ο τραυματίας στρατιώτης μια φεγγαρόφωτη νύχτα φυτρωμένη στην άκρη του χαρακώματος, σ’ ένα τρύπιο σακί γεμάτο χώμα που είχαν μια προκάλυψη και νόμισε ότι είδε τον ίδιο τον Θεό, τη ζωή, την αγαπημένη, την ελπίδα, την ψυχή του σκοτωμένου συμπολεμιστή. Και προσπάθησε να τη σώσει βάζοντας μπροστά της για προκάλυμμα, ένα άλλο σακί με χώμα για να μην τη βρουν οι οβίδες”. Τα που είπε, μεταξύ των άλλων, η σε ρόλο συντονιστή του 2ου μέρους της Εκδήλωσης με τον γενικό τίτλο “100 χρόνια από τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου – Η συμβολή της Ελλάδας στη νίκη”, που διοργάνωσε στις 15 Δεκεμβρίου το Εθνικό Ίδρυμα “Ελευθέριος Βενιζέλος”, πρόεδρος του Συλλόγου των Φίλων του, Αργυρώ Χανιωτάκη – Σμυρλάκη, πριν δώσει τον λόγο στους ομιλητές. Να συμπληρώσω τη γνωστή ρήση: “Ολβιος εστίν όστις ιστορίης έσχεν μάθησιν και λογοτεχνίας τρόπον”…

Οι περισσότεροι από μας έχουμε ανιόντες συγγενείς, στρατευμένους στη Μεραρχία Κρητών, που πολέμησαν στο Μακεδονικό Μέτωπο, είπε, στη συνέχεια (στο περίπου τα λόγια της) η κυρία Αργυρώ. Για να ζητήσει αμέσως μετά να αποτελέσει η αναφορά αυτή μνημόσυνο στη μνήμη 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΗΣ ΣΑΤΙΡΑΣ ΓΙΟΡΤΗ

Η Μεγάλη της Σάτιρας Γιορτή… Με κεφαλαία τα αρχικά γράμματα και των ουσιαστικών αλλά και του επιθέτου. Για την εκδήλωση απονομής των βραβείων του 6ου Παγκόσμιου Διαγωνισμού Εμμετρης Σάτιρας “Παύλος Πολυχρονάκης”, σε 15 διακριθέντες, που έγινε το βράδυ της Τετάρτης 12 Δεκεμβρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου, ο λόγος. “Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών” σ’ αυτήν, βεβαίως, ο εμπνευστής της, ο επιμένων μια ζωή σατιρικά, καταξιωμένος ανά το πανελλήνιο και ως ποιητής και ως συγγραφέας, Παύλος Πολυχρονάκης. Αυτό δα έλειπε, ν’ αφήσει τα πράγματα στην τύχη τους και να μην είναι έτοιμος να παρέμβει ανά πάσα στιγμή με τον τρόπο του ο γνωστός, ακόμα και στις πέτρες του τόπου μας Παβλής. Δικός του ο πρώτος και ο τελευταίος λόγος, όπως πάντα άλλωστε, στον κατάμεστο από κόσμο χώρο της εκδήλωσης… Ολοι οι φίλοι του εκεί, για να τον συγχαρούν, γιατί κατέστησε τα Χανιά μας Μητρόπολη της Εμμετρης Σάτιρας και Κέντρο Πολιτισμού, αφού μόνο η προκήρυξη του Διαγωνισμού, όπως έχω ξαναγράψει, δημοσιεύεται σε 5.000 έντυπα του Εξωτερικού. Και, βεβαίως, για ν’ απολαύσουν τα βραβευθέντα φετινά “σατιρικά γυμνάσματα”.

“Ω καιροί ωήθη”, “Επαίτης πολυτελείας”, “Τα όνειρα του Ακαμάτη”, “Ο καθηγητής”, “Η σύζυγος του οδηγού”, οι τίτλοι των πρώτων πέντε διακριθέντων (Μαρία Παπανδρέου απ’ την Κύπρο, Ευαγγελία Αγγελάκη απ’ τα Χανιά, Φρεντερίκα Αμπρόζο απ’ την Ιταλία, Ελένη Αντωνιάδου απ’ την Κύπρο και Πόπη Γρηγοράκη απ’ τα Χανιά, οι δημιουργοί τους) στον φετινό διαγωνισμό σατιρικών ποιημάτων, που ήταν τελικά, ούτε λίγο ούτε πολύ, διακόσια δέκα τρία! Απίστευτος και όμως αληθινός ο αριθμός των συμμετεχόντων… Οταν κινεί τα νήματα ο Παβλής “τα πάντα όλα”, μπορούν να συμβούν… Μην ξεχνώντας τα “δικαιώματα” της σάτιρας! Το έχουμε πια εμπεδώσει αυτό…

«Τα λάθη σας ρίχνετε στων άλλων την καμπούρα/ και έχετε για όπλο σας πάντοτε τη μουρμούρα./ Τη μια σας φταίει η Αμερική, την άλλη η Ευρώπη/ και την παράλλη οι δανειστές που ‘ναι κακοί ανθρώποι!/ Κι όταν σας δίνουν δάνεια ποτέ δεν τα χαρίζουν/ μα με τα πανωτόκια πάντα σας στραγγαλίζουν./ Και δεν διανοηθήκατε ούτε για μία ώρα/ πως ‘σεις την χαντακώσατε τη “βλογημένη” χώρα/ με τα κουμάντα τα κακά, τσ’ έριδες τσι σπατάλες/ και τις κλοπές τις νόμιμες με κυβερνοκουτάλες». Οι 10 τελευταίοι στίχοι (απ’ τους 32) που έγραψε ο… Νέος Σούτσος των Χανίων στο ποίημα με το οποίο συμμετείχε εκτός συναγωνισμού στον προαναφερθέντα Διαγωνισμό. Εν είδει απάντησης στο ποίημα “Παλιά δουλειά” που έγραψε εν έτει 1832 στο Ναύπλιο ο Αλέξανδρος Σούτσος. Ελληνες είμαστε, απ’ την εποχή του Αριστοφάνη και πιο παλιά, κι Έλληνες θα παραμείνουμε, ένα το κρατούμενο. Να δεις, που θα μείνει στον αιώνα η Μεγάλη της Σάτιρας Γιορτή, Παβλή! Σε πανελλήνιο και γιατί όχι σε παγκόσμιο επίπεδο…τους…

Χανιώτικα νέα(Παρασκευή, 28.12.2018)

http://www.haniotika-nea.gr/i-megali-tis-satiras-giorti/

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

 ΚΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΓΙΑ ΑΜΟΙΒΗ ΜΟΝΑΧΑ ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΙ

ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΔΕΙΑΝΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΤΙΣ ΓΕΜΙΖΕΙ

Γράφει ο Παύλος Πολυχρονάκης* 

Όταν έμαθα ότι κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή του Βαγγέλη Κακατσάκη με τον τίτλο “Oπως το ψωμί” είπα μέσα μου: Παλιά μας τέχνη κόσκινο…
Οταν το πήρα, στην παρουσίαση στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων στις 5/5/2018 κομπλάρισα στην αρχή από τα εκατομμύρια των επαίνων των ομιλητών που μας βομβάρδιζαν επί έξι χιλιάδες δευτερόλεπτα με λογοτεχνικές κορώνες αναλογιζόμενος ότι δεν θα αφήσουν τίποτα να πω όταν θα έγραφα και εγώ την κριτική μου. Το ξεπέρασα όμως όταν θυμήθηκα τα σοφά γνωμικά των αρχαίων Ελλήνων, “Ου γαρ εν τω πολώ τω ευ”, “το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν” και το νέο ελληνικό “το πολύ περίσσιο χαλά το ίσιο” και σήμερα τρεις μέρες μετά, κάθισα και το μελέτησα με την ησυχία μου επί 10 ώρες και τα συμπεράσματα μου είναι τα παρακάτω:
Ο Κακατσάκης είναι ποιητής και μάλιστα προικισμένος ποιητής γιατί έχει πιεί νερό από την πηγή της Αγανίππης, την πηγή, των ποιητών στην αρχαιότητα. Είναι μορφωμένος. Έχει απέραντες γνώσεις. Είναι δάσκαλος προοδευτικός. Είναι ακούραστος εργάτης του πολιτισμού και μάλιστα ο ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ του στον τόπο μας. Είναι καταξιωμένος. Είναι εύπορος που σημαίνει ότι δεν γράφει για το χρήμα. Είναι εκκλησιαστικός συγγραφέας. Είναι έμπειρος. Έχει ζήσει μικρός όλες τις δυσκολίες της ζωής και ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ είναι άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξεως. Ύστερα από αυτά, μια ποιητική συλλογή που το θέμα της είναι ο ποιητής που σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου κουβαλά (περιγράφει) τον Σταυρό που κουβαλά ο σημερινός άνθρωπος, ειδικά τις μέρες μας, ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να μην είναι ένα πάρα πολύ καλό πόνημα. Συνοπτικά και για να μην πλατειάζω θα προσπαθήσω όλα τα παραπάνω να τα περιγράψω έμμετρα ως παρακάτω:
Αν ο Βαγγέλης έγραφε για δόξα και για πλούτη / Θαν ΄ήταν ο πιο πλούσιος μες τη ζωή ετούτη./ Μα αυτός την δόξα δεν κοιτά, χρήματα δεν ζητάει,/ τίτλους και αξιώματα ποτέ δεν κυνηγάει. / Τον πόνο κάνει πάντοτε γλυκύτατο τραγούδι/ και την αγάπη, της ζωής το πιο όμορφο λουλούδι. / Υμνεί της φύσης τσ΄ομορφιές , τον Ήλιο, τα αστέρια, / την Άνοιξη και τα πουλιά, πονά για τη μιζέρια. / Πονά για τη φτωχολογιά, τα νιάτα τα θλιμμένα/ και κλαίει για τα όνειρα τα αδικοχαμένα./ Και επιθυμεί για αμοιβή μονάχα να ελπίζει/ πως κάποιες αδειανές καρδιές ίσως να τις γεμίζει.
(Ο τελευταίος στίχος γράφτηκε ύστερα από μια σχετική δήλωσή του στην τηλεόραση).
Και για να μην κατηγορηθώ ότι είμαι εκτός του βιβλίου γιατί δεν αναφέρθηκα σε συγκεκριμένα ποιήματα θα πω τούτο: Όλα τα ποιήματα είναι ωραία και όλα μου αρέσανε, ξεχώρισα όμως το ποίημα της σελίδας 21 με τον τίτλο “Της Υπαπαντής” που αναφέρεται σε μια ανύπαντρη δεκαπεντάχρονη κοπέλα που μπαίνει με το μωρό της στην εκκλησία για να τη σαραντίσει ο παπάς που όμως λείπει. Το ποίημα της σελίδας 64 με τον τίτλο “Ενθάδε κείται” όπου ο ποιητής επιμένει να ταξιδεύει στη θάλασσα των ματιών της αγαπημένης του γυναίκας της Ευδοκίας παρά τα σαράντα χρόνια συμβίωσης και εκφράζει την επιθυμία να τον θάψουνε σε αυτή (τη θάλασσα). Και της σελίδας 67 με τίτλο “Της καρδιάς” για τα βαθιά νοήματα του και γιατί είναι γραμμένο στη γλυκιά και απόλυτη ομοιοκαταληξία που είναι η μεγάλη μου αγάπη στην ποίησή μου.
Τέλος εκτός από τα κατάπολα! συγχαρητήρια μου στη συγγραφέα έχω να πω και είμαι σίγουρος γι ΄αυτό γιατί μιλώ εκ πείρας ότι: Το πιο ωραίο ποίημα του Κακατσάκη είναι αυτό που δεν το έχει γράψει ακόμα…

Χανιώτικα νέα ( 19.05.2018)

Σ. Σ. * Όποια χανιώτικη πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις τον Παβλή (τον Παύλο Πολυχρονάκη) από κάτω... Πραγματικά πανταχού παρών και τα πάντα πληρών , ο και εμπνευστής και ιδρυτής του Παγκόσμιου Διαγωνισμού Έμμετρης Σάτιρας "Παύλος Πολυχρονάκης",  ξεχωριστός για πολλούς λόγους συμπολίτης μας. Κατ' εξοχήν σατιρικός ( αλλά όχι μόνον) ποιητής και συγγραφέας με δεκάδες βιβλία στο ενεργητικό του... Πολύ τον ευχαριστώ για τα που έγραψε για μένα και την ποιητική μου συλλογή...