ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 " ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ" 

«Αλιεύς ελπίδων/ σε φουρτουνιασμένες θάλασσες./ Περιποιητής φυτών/ στους αγρούς της παγκόσμιας συνείδησης./ Αναρριχητής/ στους γκρεμνούς της μη εξουσίας./ Ποιμήν αγαθών προβάτων/ και διώκτης αιμοβόρων λύκων./ Ο ποιητής!// Αίρων την οδύνη του σύμπαντος κόσμου./ Σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου./ Ο ποιητής!» Το ποίημά μου «Σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου» (βλ. ποιητική συλλογή «Όπως το ψωμί», εκδ. «Πυξίδα της πόλης», Χανιά 2018) στον νου μου, όταν έμαθα από μια ανάρτηση του καθηγητή Γλωσσολογίας Γεωργίου Μπαμπινιώτη στη σελίδα του στο Βιβλίο των Προσώπων (φέισμπουκ) το βράδυ της περασμένης Τρίτης 27 Ιουλίου για το φευγιό του και καλού μου φίλου, κορυφαίου δημοσιογράφου, διανοητή και ποιητή, Δημήτρη Κακαβελάκη «για το άλλο» κατά Φώτη Κόντογλου «ημισφαίριο στη ζωή», στα 95 του χρόνια- γι’ αυτόν το είχα γράψει, άλλωστε…

«Δέντρο που δεν πέφτουνε ποτέ τα φύλλα σου/ και πάνω τους η λάμψη του Χριστού να τα φωτίζει/Με την αειθαλή της πίστης φορεσιά/ Αυτός που εσένα δέντρο/ Σ’ αυγατίζει για ν’ ανεβαίνεις/ Πιο ψηλά για ν’ απαντέχεις/ τον Βοριά, την παγωνιά/ Και τον Νοτιά της Λαύρας/ Δέντρο αειθαλές των Χριστιανών/ που γίνεσαι Τίμιος Σταυρός/ να φέρνεις την Ανάσταση με το Άγιο Φως/ Δέντρο αειθαλές/ που ποτέ τα φύλλα σου δεν πέφτουν». (Δημήτρης Κακαβελάκης, 1939). «Πιθανότητες στις αμέτρητες/ Ανόδους και καθόδους της μνήμης/ Και της ανάμνησης δεν υπάρχουν/ Όταν το φως ταξιδεύει χωρίς/ την ταχύτητά του/ Όμως με την ταχύτητα του φωτός/ Τίποτα δεν μπορεί να ταξιδέψει/ Το ρολόι μνήμης Λειτουργεί με χρόνο/ Μπροστά με κάθε δευτερόλεπτο να ζει/ Με την αβεβαιότητα/ του δικού του χρόνου» (Δημήτρης Κακαβελάκης 2015). Δεκατριών χρονών ήταν ο Ποιητής, όταν έγραψε το πρώτο, και πρώτο κατά δήλωση του ποίημά του, επί τη λήξει των μαθημάτων του Κατηχητικού Σχολείου, που λειτουργούσε στον Άγιο Κων/νο Νέας Χώρας Χανίων -εβδομήντα εφτά το χωρίζουν απ’ το 20 που περιλαμβάνεται στην 22η ποιητική του συλλογή που κυκλοφόρησε το 2015. Ένα παιδί -παιδιογέρων, δέντρο αειθαλές, ο κατ’ εξοχήν πολιτικός μα και βαθύτατα θρησκευτικός ποιητής, μα πάνω απ’ όλα οικουμενικός και πανανθρώπινος ποιητής, Δημήτρης Κακαβελάκης. Μια αει-θάλουσα πολύκαρπη και καλλίκαρπη ελιά, στα φυλλώματα της οποίας πάντα θα βρίσκουν καταφύγιο τα διωγμένα απ’ τους αέρηδες πουλιά και στον ίσκιο της παρηγοριά οι ξεριζωμένοι και αδικοχαμένοι όλων των αιώνων και ιδιαίτερα αυτοί των απάνθρωπων τούτων καιρών συνάνθρωποί μας.

«Προγονική ταχύτητα/ Φλόγες τρέχει να σβήσει// Πάνω στα τείχη άνοιξη/Γαλάζια γκρεμίζει άνοιξη μαύρη/ Λέξεις σφαδάζουν/ Χώροι αλλάζουν/ Χρόνοι στενάζουν/ Όταν οι φλόγες ζητούν. Ερμηνείες ταχύτητας/ Που θεάται ιστορία/ Από την υπερ-επιτάχνυνση/ Προϊστορίας της που πολιτεύεται/ Άγρια με τις βραχογραφίες». Το ποίημα «Ερμηνείες» του Δ.Κ. από την ποιητική του συλλογή «Κρήτη: Όνειρο Μέγα» (εκδ. “Κεδρισός”). «Γεμάτη αντιήρωες η διαδρομή/ Και ήρωες η επιδρομή// Η εξουσία περιγράφει την υπερ-εξουσία/ και κινητοποιεί τα μέσα/ Να βγαίνουν έξω τίγρεις/ Να κατασπαράζουν οπτασιαζόμενους// Βαδίζοντας για καινούργια φορεσιά/ Οι γυμνοί τις εξισώσεις του/ Χαμού αγνοούνε και προχωρούνε/ ανάμεσα από κύματα σιωπής/ Στην έκρηξη του κόσμου». Το ποίημα «Εξισώσεις χαμού» του Δ.Κ. από την ποιητική του συλλογή «Αντι-σώματα» (εκδ. “Έρεισμα”). «Κόσμος που φέρνει μέλλον επαίσχυντο/ Στο υπερ-άριθμο και στο/ Ευάριθμο/ Τοξεύει με βαρυτόνια/ Σε χώρο που αρνείται/ Την αναισχυντία/ Της προσωρινότητας/ Που συνεχώς μεγαλώνει…/Που συνεχώς α-νομεί/ Που συνεχώς παρανομεί/ Δισεκατομμύρια έτη φωτός/ Τρισεκατομμύρια έτη σκότους». Το ποίημα «Κόσμος άκοσμος» του Δ.Κ. από την ποιητική του συλλογή «Εσύ: Μια μόνο λέξη» (εκδ. “Μανδραγόρας”). Καθόλου δύσκολος στη δεύτερη και προπάντων στην τρίτη ανάγνωση των ποιημάτων του ο Ποιητής…

Πάντα σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου ο Ποιητής! Ο Δημήτρης Κακαβελάκης στην προκειμένη περίπτωση που επιμένει να μας μιλά και με τα ποιήματά του. «Με την ευθύνη του πνεύματος», για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο της στήλης του, που για πολλά χρόνια κρατούσε στα «Χανιώτικα νέα».

(" Χανιώτικα νέα" (Τρίτη 3 Αυγούστου 2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/me-tin-eythyni-toy-pneymatos/

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΜΟΝΑΧΗ έγνοια έχει τη γλώσσα μας! Γάντι πάει, ας μου επιτραπεί η έκφραση, τούτη η φράση ελαφρά παραφρασμένη από στίχο του Οδυσσέα Ελύτη, στον καθηγητή Γλωσσολογίας Γιώργο Μπαμπινιώτη.
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ την ημερίδα για τη Γλώσσα που πραγματοποιείται σήμερα στο Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου και η οποία περιλαμβάνει ομιλία και δημόσια συζήτηση εξ αφορμής του βιβλίου του Γιώργου Μπαμπινιώτη 'Διαλογισμοί για τη γλώσσα και τη γλώσσα μας' και σεμινάριο για τους δημοσιογράφους και τους εκπαιδευτικούς με συντονιστή τον και εκλεκτό συνεργάτη της εφημερίδας μας λογοτέχνη - δημοσιογράφο Δημήτρη Κακαβελάκη η παραπάνω αναφορά. Επιβεβλημένη. Και γιατί γίνεται σε μια εποχή που πρέπει να αναδεικνύουμε τα τεκμήρια που μας ενώνουν.
ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ που συνενώνει τους Ελληνες αφιερώθηκε με τη διδασκαλία, τα συγγράματα και τα λεξικά του ο μεγάλος σύγχρονος γλωσσολόγος μας, όπως έγραψε, μεταξύ των άλλων, χθες στην εφημερίδα μας ο και... υποκινητής της πρωτοβουλίας για την πραγματοποίηση της εν λόγω ημερίδας, Δημήτρης Κακαβελάκης. Στη γλώσσα που μας την παρέδωσαν ελληνική και που πρέπει να την παραδώσουμε ελληνική.

ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ, η γλώσσα, η θρησκεία, η αίσθηση της κοινής καταγωγής, τα ήθη και τα έθιμα. Τα τεκμήρια της εθνικής μας ταυτότητας. Μεγάλη κουβέντα κάνουμε κατά καιρούς γι’ αυτά με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο. Ιδιαίτερα τελευταία.
ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟΝ 'Η ωραία Ελλάς'. Εγχώριον και διεθνές ή διεθνές και εγχώριον πειραματόζωον 'Η ωραία Ελλάς'. Κάθε μέρα που περνά όλο και περισσότερο έρχεται τούτη η σκέψη στο μυαλό μου.
ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ Νο1 πέθανε με το που έγινε ενός χρόνου. Το Μνημόνιο Νο2 πέθανε με το που γεννήθηκε. Για να μην πούμε ότι γεννήθηκε νεκρό. Ο,τι δείξει τελικά η νεκροψία.
ΦΟΡΟΙ, φόροι, φόροι, φόροι, φόροι... Από την ευφορία στην Εφορία. Κι όσοι αντέξουν, άντεξαν. Οι άλλοι...
ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ! Εκεί τους συνταξιούχους, εκεί και τους ανέργους. Δεν χρειάζονται. Ακούς εκεί να μην δουλεύουν και να θέλουν να πληρώνονται!
ΦΙΛΕ μου σαν τη μούρη σου άλλη καμιά δεν είδα/ πως διάολο ξεφύτρωσε στην άκρη αστιβίδα! Ασχετη και με τα παραπάνω και με τα παρακάτω η μαντινάδα του Ηλία του Σταματάκη. Να γελάσει λιγάκι το χειλάκι μας...
'Η ΘΗΤΕΙΑ μου στην αρχαία ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στη γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στη λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο' Βένερ Χάιζενμπεργκ (φιλόσοφος και μαθηματικός).
ΙΣΤΟΡΙΚΗ έχει μείνει η αγόρευση του ποιητή Λορέντζου Μαβίλη, ως βουλευτή του κόμματος των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου, στην Αναθεωρητική Βουλή του 1910, για την υπεράσπιση της δημοτικής γλώσσας, όταν συζητιόταν το άρθρο 107 του Συντάγματος. 'Δεν υπάρχει χυδαία γλώσσα, μόνο χυδαίοι άνθρωποι υπάρχουν', είπε μεταξύ των άλλων.
'Οταν κάποτε φύγω από τούτο το φως/ θα ελιχθώ προς τα πάνω/ όπως ένα ρυάκι που μουρμουρίζει/ Κι αν κάπου ανάμεσα/ στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους/ θα τους μιλήσω ελληνικά,/ επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες./ Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική'.
Το ποίημα 'Η Ελληνική Γλώσσα' του Νικηφόρου Βρεττάκου.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

Χανιώτικα νέα (11.6.2020)

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

        ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗ  ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ
ΤΟΥ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ ΟΙ "ΣΤΑΣΕΙΣ" ΤΟΥ Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

"Ετήσιο βιβλίο που  εκφράζει τη μοντέρνα μυθιστορηματική έκφραση του πολύμορφου και παράλληλου κόσμου μας φιλολογική, μετουσίωση αλλά με πραγματική όψη όλων των μορφών εξέλιξης του ίσαμ’ εδώ και ίσαμ’ εκεί, στον δέοντα και διαρρέοντα κόσμο μας." Δημήτρης Κακαβελάκης*

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ  ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ  ΕΚΕΙ
(Επιλογή από το 2017) - Έκδοση "Χανιώτικα νέα , Χανιά 2018

Γράφει ο Δημήτρης Κακαβελάκης* 

ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ ΚΑΙ ΦΙΛΩ ΣΑΣ

Ένα σημαντικό, δεύτερο βιβλίο μετά το «Πεταχτά» που ο παιδαγωγών Δάσκαλος, και ο Δημοσιογράφος και κοινωνιογράφος Βαγγέλης Κακατσάκης κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο, από την καθημερινή του στήλη που εγραφε  (για χρόνια) με τίτλο: «Ττα πεταχτά» αναφέροντας αποσπάσματα από την καθημερινή του στήλη – τόσο αξιομνημόνευτα, όσο και αξιοξέχαστα, καταλήγοντας με τον χαιρετισμό «αγαπώντας σας και φιλώντας σας». Πρόταση εξαιρετικά δυναμική, που μέσα στην καθημερινή επανάληψή της σηματοδοτούσε την συνεχή πίστη του Βαγγέλη Κακατσάκη, στην αγάπη του στον κάθε αναγνώστη και αναγνώστριά του, επισφραγισμένη με ένα φιλί, μέσα από τα καθημερινά αποσπάσματα, των επιλογών του.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΥΝΤΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΑ “ΠΕΤΑΧΤΑ”
Γιατί πολλές από αυτές ξεχνιόντουσαν από τη ροή της «πεταχτής» δημοσιογραφικής καθημερινότητας. Σ’ αυτή όμως τη ροη ο Κακατσάκης  μεταλαμπάδευε τη λάμψη της ξεχωριστής γραφής του, στο πρώτο βιβλίο που εκδόθηκε, με τις επιλογές  «πεταχτών» κειμένων που επέλεγε να δημοσιευτούν και να εκδοθούν με την οικονομική βοήθεια του ιδρυτή των Χανιώτικων Νέων Γιάννη Γαρεδάκη.

ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΗΣ ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ
Όμως μέσα στις νέες συνθήκες της ψηφιακής Δημοσιογραφίας και την ανάγκη της να κρατήσει την εφημεριδιακή της οντότητα με τις  χιλιάδες  των καθημερινών αγοραστών της «Τα Χανιώτικα Νέα», τόσο μέσα από τη διαδικτυακή καθημερινή ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥΣ, με την πρωτοβουλία του εκδότη τους, εμπλουτίζει τον ζωντανό λόγο της σύγχρονης εφημεριδιακής της παρουσίας με νέες ιδέες και μορφές…
Αυτή την ανάγκη εξέφρασε με μια νέα δημοσιογραφική του πρόταση ο ίδιος ο εκδότης Γιάννης Γαρεδάκης, με τον πρόλογό του, για νέες στήλες στα Χανιώτικα Νέα. Με έκδοση ενός εξαιρετικής ποιότητας βιβλίου 147 σελίδων μεγάλου σχήματος με έξοχο έγχρωμο εξώφυλλο, ενός βιβλίου, με τον λιγόλογο τίτλο του «Μια στάση (ΕΔΩ)- Μια στάση (Εκεί).

Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΓΑΡΕΔΑΚΗ
Αυτός ο τίτλος Μια στάση εδώ, Μια στάση εκεί, εκφράζει μια νέα δημοσιογραφική μορφή, με επιλογή του συγγραφέα Βαγγέλη ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ, με διαχρονικής παγκόσμιας, Πανελλήνιας, Παγκρήτιας και Χανιώτικης αξίας και σημασίας κείμενα, επιλογές 2017 και έκδοσης το 2018.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ του λιγόλογου ιδρυτή των Χανιώτικων Νέων ΓΙΑΝΝΗ ΓΑΡΕΔΑΚΗ που είναι ο εξής:
«Στάσεις» δημοσιογραφικές μέσα στις στήλες των Χανιώτικων Νέων
Συνεχής αναζήτηση των ανθρώπων, των συλλόγων των όποιων φορέων, που δίδουν το «παρών» και δημιουργούν σ’ αυτό εδώ τον τόπο παρουσίασης προβλημάτων, κατάθεση προτάσεων για βελτίωση καταστάσεων και εγκώμια, έπαινος για ό,τι θετικό συμβαίνει γύρω μας.
«Στάσεις»
Μια ακόμη δημοσιογραφική στήλη και παρουσία του από δεκαετιών συνεργάτη των «Χ.Ν.» Βαγγέλη Κακατσάκη.
Μια στήλη, με δημοσιογραφική δουλειά, η οποία μαζί με αρκετές άλλες, αξιόλογων συνεργατών, σηματοδοτούν καθημερινά την ποιοτική παρουσία των «Χ.Ν.»,  στο χώρο του επαρχιακού τύπου.
Γιάννης Γαρεδάκης

Μετά από τον τόσο πυκνό και ουσιαστικό πρόλογο ακολουθεί η δήλωση του Βαγγέλη Κακατσάκη για το Νέο βιβλίο του (μετά τα πεταχτά) που έχει τίτλο: «Μια Στάση εδώ, Μια στάση εκεί – επιλογή κειμένων από το 2017», που περιλαμβάνει 67 δημοσιεύματά του στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα, της οποίας  και είναι έκδοση, όπως και με τη χορηγία που εκδόθηκε και το βιβλίο στα «ΠΕΤΑΧΤΑ», ήδη έχω αναφέρει παραπάνω επιτυχία του.

ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ «ΣΠΙΤΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ»
Τώρα, στη συνέχεια των «πεταχτών»  που χαρακτηρίστηκαν «Κοινωνικά ευαίσθητα, επιγραμματικά ουσιώδη χρονογραφήματα» ΕΚΛΕΙΣΑΝ τον κύκλο τους ύστερα από 12 χρόνια συνεχούς παρουσίας κάθε Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στην 3η σελ. στην εφημερίδα τα Χανιώτικα Νέα. Ωστόσο οι Δημοσιογραφικές ΣΤΑΣΕΙΣ άρχισαν τη διαδρομή τους την Τρίτη 25 Αυγούστου και τη συνεχίζουν κάθε  ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ στην 4η σελίδα της. Για να πει ο Βαγγέλης Κακατσάκης ότι: «Σπίτια μου είναι οι Λέξεις», ωστόσο, σε κάθε λέξη, είτε κάνω «ΣΤΑΣΗ σ’ ένα ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΕΙΟ» πανηγύρι, είτε σ’ ένα από τα συμβαίνοντα στα Χανιά, στην Κρήτη, στην Ελλάδα των μνημονίων και στον κόσμο ολόκληρο. Οι σελίδες του βιβλίου έχουν το δικό τους ενδιαφέρον η κάθε μια, με ανάλογο φωτογραφικό υλικό κ.λπ. ενώ το εξώφυλλο αποτελεί μια ΟΜΙΛΗΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ της ζωγράφου-εικονογράφου Αγγέλας Μάλμου.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΣΤΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ
Στο βιβλίο: ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ  «ΕΔΩ» ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ «ΕΚΕΙ» που είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Μακαριστού και αλησμόνητου παππού όλων μας, Ειρηναίου Γαλανάκη.
Η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Βαγγέλη Κακατσάκη θα γίνει στις 28 Ιανουαρίου  2019 στο Πολιτιστικό  Κέντρο της Μητροπόλεώς μας.
Γενικά για το νέο δημοσιογραφικό επίτευγμα με σημαντικούς χαρακτηρισμούς και αναλύσεις γράφει  η εκλεκτή συνεργάτης των Χανιώτικων Νέων Νανώ Κουτσάκη- Σπανουδάκη.
Στο φύλλο της 4ης Ιανουαρίου αφιέρωσε, όπως πάντα, εύστοχα και δημιουργικά ό,τι: τα ήδη δημοσιευμένα και διαβασμένα κείμενα ανασυνθέτουν γεγονότα, έτσι ώστε ο αναγνώστης να τα απολαμβάνει  σε ενιαίο βιβλίο ως κοινωνική προσφορά, για τις σημαντικές δραστηριότητες των πολιτών των Χανίων μέσα στην πόλη και στις επαρχίες του Νομού, στην Κρήτη, στην Ελλάδα και τον κόσμο.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ, ΕΩΣ ΘΑΝΑΤΟΥ
Προσπάθειες τις οποίες ο Βαγγέλης Κακατσάκης τις αποδίδει αυθεντικά με την δική του γλώσσα και με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο γράφει χωρίς «ψευδονηφαλιότητες» στα κείμενά του  γιατί και το φιλολογείν στα δημοσιογραφικά κείμενα δεν προσάδει: Πέρα, όμως, από το μη φιλολογείν η ξεχωριστή αξία της πρωτοβουλίας της νέας στήλης «ίσαμε εδώ – ίσαμε εκεί» σηματοδοτεί την κοινωνική της προσφορά και στη σημαντική πολιτική – κοινωνική λειτουργία τους. Με προέκταση στα δεδομένα του όχι στον κοινωνικό ανταγωνισμό, αλλά στην ευρύτερη κοινωνική πρόοδο.
Μέσα στην, εδώ και χρόνια, κρίση του τύπου (και γενικώτερα των μαζικών Μ.Μ.Ε.) «η ψυχαγωγία έως θανάτου» αποδοκιμάστηκε ως κουλτούρα γενικώτερης κοινωνικής αντιδημιουργίας

ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΟΣΟ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
Όμως, «το ίσαμε εδώ – ίσαμ’ εκεί» δεν είναι ψυχαγωγία, ακόμα και όπως την εκφράζει στα «ΣΥΜΒΑΝΤΑ»  του ο διάσημος σημαντικός λόγιος του ΡΟΛΑΝ ΜΠΑΡΤ με το βιβλίο του που εκδόθηκε από της υψηλής ποιότητας εκδόσεις ΡΑΠΠΑ πριν από χρόνια. Ομως τα ΣΥΜΒΑΝΤΑ της καθημερινότητας του άρρωστου εαυτού του και του άρρωστου κόσμου, ήταν ΣΥΜΒΑΝΤΑ «ΓΥΜΝΑ» πνευματικά-κοινωνικά με μιαν διάλεκτο προσωπική του συγγραφέα.
Αλλά, η Γλώσσα των ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ του ΙΣΑΜ’ ΕΔΩ, ΙΣΑΜ’ ΕΚΕΙ είναι «ΝΤΥΜΕΝΗ» μ’όλα τα  ΣΥΜΒΑΝΤΑ και τις εκφράσεις της ετήσιας δημιουργικής δράσης. Για να αποτελεί αυτή η πρωτοβουλία, μια Διεθνή Δημοσιογραφική κατάθεση  των Χανιώτικων Νέων.
Ξεφυλλίζοντας τις εξαιρετικού ενδιαφέροντος σελίδες του πρώτου τόμου του «ΙΣΑΜΕ ΕΔΩ, ΙΣΑΜ’ ΕΚΕΙ χάρηκα, ιδιαίτερα γι’ αυτή την  πρωτοβουλία.
Όμως, ο φωτογραφίες μου έδωσαν την εντύπωση της κυριαρχίας των γνωστών προσώπων της κουλτούρας μας, ενώ είναι ανάγκη να συμπεριλάβουμε και περισσότερα πρόσωπα…
Τελειώνοντας συγχαίρω για το θαυμάσιο αυτό δημοσιογραφικό εγχείρημα των Χ.Ν. και εκφράζω τη  συγκίνησή μου  για τη  ευαισθησία του Γιάννη Γαρεδάκη  και της συζύγου του Ελένης Γαρεδάκη, του Δ/τη σύνταξης Παρασκευά Περάκη καθώς και της δ/τριας του Μουσείου Τυπογραφίας Ελιας Κούμη, όπως και όλα τα στελέχη και τους συντελεστές – συνεργάτες στα Χ.Ν.
Αλλά, ο Γιάννης Γαρεδάκης και η σύζυγός του Ελένη, ανθρωπιστικά ευαίσθητες ψυχές, τα όποια έσοδα θα τα διαθέσουν τόσο για το συσσίτιο των φτωχών της Σπλάντζιας και τη βοήθεια αναγκών της Εκκλησιαστικής σχολής Χανίων.
Συγχαρητήρια, για την πολύπλευρη πρωτοβουλία που θα μας δίνει κάθε χρόνο ένα «μυθιστόρημα» μέσα από την έννοια διαφορετικής έκφρασης  που σε κάθε σελίδα θα υπάρχει, παρόν, παρελθόν και μέλλον, όπως τα χαρακτηρίζει η Νανώ Κουτσάκη – Σπανουδάκη προσθέτοντας τη δύναμή της στο ΜΕΓΑΛΟ ΒΗΜΑ του ΙΣΑΜ’ΕΔΩ, ΙΣΑΜ’ ΕΚΕΙ…
Ετήσιο βιβλίο που θα εκφράζει τη μοντέρνα μυθιστορηματική έκφραση του πολύμορφου και παραλλήλου κόσμου μας φιλολογική, μετουσίωση αλλά με πραγματική όψη όλων των μορφών εξέλιξης του ίσαμ’ εδώ και ίσαμ’ εκεί, στον δέοντα και διαρρέοντα κόσμο μας.

* δημοσιογράφος - ποιητής

Χανιώτικα νέα (16.01.2019)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΚΡΗΤΗ - ΕΛΛΑΔΑ "ΕΙΣ ΣΑΡΚΑ ΜΙΑ"

«Αίσθηση λόγου μυστικού/ Να μη μείνουν τα ξυπνητήρια/ Στον ησυχασμό αλλά να τρέξουν με εξεγερμό που ο ίδιος/ Ο χρόνος επιβάλλει/ Από χώρο α-πραγματικό/ Μέσα σε θάλασσα πληροφοριών/ Που γίνονται Σάρκα Μία/ Ωκεανός/ Σε χρόνο πραγματικό/ Πυρπολεί την κάθε αναζήτηση/ Αναζήτηση αναζήτηση/ Να σταματήσουν οι αποκεφαλισμοί/ Του εξεγερμού έβδομης Αίσθησης του Λόγου». «Εκτη αίσθηση παλινδρομεί/ Μέσα σε ορώμενα/ Μέσα σε ορώμενα/ Αλλης θέασης κι άλλης ακοής/ Με μυστηριώδεις συναρτήσεις/ Καλπασμών προς άλλες/ Ενότητες Σάρκας Μίας/ Πέρα από τα όσα χάθηκαν/ Χρόνια εκατό/ Κι από όσα θα κερδηθούν χρόνια εκατοντάκις υπέρ- εκατό/ Από το βυθό και θα/ πλεύσουν πάνω στον αφρό/ των μεγάλων ψαλμών/ Με συνεχή διαρπαγή/ Σάρκας Μίας». «Μακρόστενη στεριά ζητά/ Απαντήσεις από τις εξισώσεις/ Της πλατύτερης θαλασσινής ομορφιάς/ Για την ένωση σε Σάρκα Μία/ Με γλώσσες στερεοχημικές/ που ομιλούν ως φυτείες/ Της ένωσης για την πορεία/ Των υπολογισμών με το/ Γοργό βηματισμό από/ Μάκρυνσης από το ακατανόητο/ Που συνταυτίζεται με/ Το μόριο για απαντήσεις/ Από το όριο που χωρίζει/ Στεριές κι ανάμεσά τους/ Στρατιές αριθμών/ Να επιστρέφουν ερωτήσεις»./ Δημήτρης Κακαβελάκης.

Τρία από τα 32 ποιήματα της ποιητικής συλλογής – σύνθεσης “Σάρκα μία” (εκδ. “Έρεισμα”, Χανιά 2013) του και εκλεκτού συνεργάτη της εφημερίδας μας και καταξιωμένου ποιητή Δημήτρη Κακαβελάκη. Ενα από κάθε ενότητα. Το με αρ. 5 από την α’ (“Στον ιστό του ισημερινού”), τα με αρ. 22 από τη β’ (“Πεδία συνενώσεων”) και το με αρ. 23 από την γ (“Λάμψη απογαλακτισμού”).
Σ’ αυτά επιστρέφω στον απόηχο των φετινών εκδηλώσεων για την Ενωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Για να “στοχαστώ” με τη βοήθεια του Ποιητή το αύριο της Κρήτης πατώντας στέρεα στο χθες. «Τη “Σάρκα Μία”, την έγραψα, με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων απ’ την Ένωση του Νησιού μας με τη Μητέρα πατρίδα, μέσα σε έξι μέρες, νιώθοντας να κυλά στις φλέβες μου το αίμα εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία», μου λέει ο Ποιητής σε τηλεφωνική μας επικοινωνία. Θυμούμαι τη “Νήσο” του… Θεωρεί ύψιστο χρέος να γράφει για την πατρίδα ο Δημήτρης Κακαβελάκης. Παιδιόθεν. Μ’ αυτή την πυκνή, γεμάτη συμβολισμούς, κοφτερή, ωστόσο, σαν σπαθί, γλώσσα του Κρήτη και Ελλάδα εις “Σάρκα Μία”. “Χρόνια εκατό/ Κι από όσα θα κερδηθούν χρόνια εκατοντάκις υπέρ -εκατό”. “Ενωσις ή θάνατος”, έγραφαν στις σημαίες τους οι παππούδες μας… “Κρήτη – Ελλάδα εις Σάρκα Μία”, ωραίος τίτλος για δρώμενα στην επόμενη επέτειο…

Σημείωση: “Δύσκολος” ποιητής ο Δημήτρης Κακαβελάκης και στη “Σάρκα Μία”, όπως και σ’ όλες τις ποιητικές του συλλογές, άλλωστε. Συμφωνώ. Δύσκολος στην πρώτη ανάγνωση. Οχι, όμως, στη δεύτερη και προπάντων στην τρίτη. Διαβάστε και ξαναδιαβάστε την ποίησή του, λοιπόν. Δεν μπορεί παρά να βρείτε τα κλαδιά του…

ΑΠΟ ΤΟ "ΚΡΗΤΙΚΟΠΟΥΛΟ" ΣΤΑ "ΚΡΗΤΙΚΟΠΟΥΛΑ"

Στο πλαίσιο της εσπερίδας που διοργάνωσε, πριν από μια εβδομάδα, την Παρασκευή 30 Νοεμβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, ο Σύλλογος Νεανικής Δημοσιογραφίας “Τύπος και Ουσία – Λευτέρης Δασκαλάκης”, και η παρουσίαση του πρώτου τεύχους του παγκρήτιου περιοδικού “Τα Κρητικόπουλα”, που κυκλοφόρησε τον φετινό Νοέμβρη. Από το “Κρητικόπουλο” στα “Κρητικόπουλα”, λοιπόν, όπως επεσήμανε ο γνωστός, και από τις επιφυλλίδες του στα “Χανιώτικα νέα”, δάσκαλος – ιστορικός ερευνητής Γιώργος Πιτσιτάκης. Από το “Κρητικόπουλο” που βγήκε το 1935 στα “Κρητικόπουλα” του 2018, με ενδιάμεση στάση, να μην το ξεχνούμε, στα “Χανιωτάκια”, που βγήκαν τον Φλεβάρη του 1982 και συνεχίζουν την πορεία τους. Αναζητήστε και στις τρεις περιπτώσεις, όπως και σ’ όλες τις άλλες, παρόμοιες άλλωστε τους δασκάλους. Τον πρόεδρο του Συλλόγου “Τύπος και Ουσία – Λευτέρης Δασκαλάκης” Γιώργο Δασκαλάκη και τον Γιώργο Πιτσιτάκη, στην τρίτη περίπτωση. Δεν αποπαίδισεν, δόξα τω Θεώ, ο κλάδος των Δασκάλων!

«“Καλή περιήγηση στο “απέραντο γαλάζιο” της μαθητικής δημοσιογραφίας της Κρήτης»… εύχεται στο τέλος του εισαγωγικού σημειώματος που υπογράφει ο Γιώργος Δασκαλάκης, στο πρώτο τεύχος των “Κρητικόπουλων”. Να είναι καλοτάξιδα στην απέραντη θάλασσα της δημοσιογραφίας, τα “Κρητικόπουλα”, για πολλά πολλά χρόνια, η δική μου ευχή!

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΚΑΒΕΛΑΚΗΣ

Μ. Αεράκης, Ε. Καψωμένος, Δ. Κακαβελάκης

«Αλιεύς ελπίδων/ σε φουρτουνιασμένες θάλασσες./ Περιποιητής φυτών/ στους αγρούς της παγκόσμιας συνείδησης./ Αναρριχητής στους γκρεμνούς της μη εξουσίας./ Ποιμήν αγαθών προβάτων/ και διώκτης αιμοβόρων λύκων./ Ο ποιητής! Αίρων την οδύνη του σύμπαντος κόσμου./ Σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου./ Ο ποιητής!». Για τον και εκλεκτό συνεργάτη των “Χανιώτικων νέων”, διακεκριμένο δημοσιογράφο και ξεχωριστό ποιητή Δημήτρη Κακαβελάκη ο λόγος, στη συγκεκριμένη περίπτωση. Γι’ αυτόν οι στίχοι του ποιήματός μου “Σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου”, που είναι στην ποιητική μου συλλογή “Όπως το ψωμί” (εκδ. “Πυξίδα της Πόλης”, Χανιά 2018). Και με αφορμή την παρουσίαση της 21ης (!) τελευταίας (μέχρι τώρα…) ποιητικής του συλλογής, “α-ΓΕΡΩΧΟ ΝΟΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΤΙΠΟΤΑ!”, ο τίτλος της, που έγινε το βράδυ της 2ας Σεπτεμβρίου στη φιλόξενη αυλή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης της Νέας Χώρας με διοργανωτή το Ιδρυμα Καψωμένου.

«Ενας πρωτοποριακός ποιητής, και πολύ τολμηρός ποιητής όσον αφορά τη χρήση της γλώσσας», «μ’ ένα πάντα ζωντανό ενδιαφέρον για τα μεγάλα ζητήματα της ανθρωπότητας», «μια συνείδηση σε διαρκή εγρήγορση και πάντα μαχητική», είναι ο Δημήτρης Κακαβελάκης, σύμφωνα με τον οικοδεσπότη και ομιλητή της προαναφερθείσης εκδήλωσης καθηγητή Σημειολογίας Ερατοσθένη Γ. Καψωμένο, που χαρακτήρισε το τελευταίο “κακαβελάκειο” δημιούργημα ως την «οδύσσεια του πνεύματος και της διανόησης». Ενας ποιητής που επιμένει να μιλά μια ζωή (το 1948 η έκδοση της πρώτης ποιητικής του συλλογής “ΟΡΙΟ”) μόνος, γυμνός και ανυπόδητος, απορημένος και άπορος, πασχίζοντας στον εξανθρωπισμό του ανθρώπου, ενώ, κατά που φαίνεται, για να θυμηθώ τον Μεγάλο Αλεξανδρινό Ποιητή, «εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί».

«Λάμψη η κάθε αστραπή/ Ακολουθείται/ Από βροντή που/ Η μια είναι μύθος/ και η άλλη μίτος/ Σε σύγκρουση Νόησης/ Με παρανόηση/ Πολλών σχημάτων/ Και εξελιγμάτων/ Που στη μακρά πορεία τους χάνουν/ Τη λάμψη τους/ Και την ξαναβρίσκουν/ Σ’ εκείνο το Αγέρωχο/ της Νόησης/ Που θα κανε/ Ολα όσα εσύ/ Ποτέ/ Δεν θα κάνεις». Το πρώτο ποίημα, με τίτλο “Το αγέρωχο ΝΟΗΣΗΣ”, της τελευταίας συλλογής του Δημήτρη Κακαβελάκη. Να το ακούς να το απαγγέλει, πρώτο απ’ όλα, με την “ανώγεια” φωνή του ο ηθοποιός και ιστορικός καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ., Μιχάλης Αεράκης… Να σκέφτεσαι ότι το απαγγέλει με την “καλλιδώνια” φωνή του ο Ποιητής… Να φαντάζεσαι, επιστρέφοντας σ’ αυτό, για τις ανάγκες της Στάσης, ότι το απαγγέλει ένα ρομπότ… Φίλε Ποιητή, έρρωσο! Πάντα προφητικός και προκλητικός!

Ωσεί παρών ο Παππούς…

«Ευχαριστώ όλους εκείνους που έδωσαν και δίδουν τον “οβολόν” των για να υψωθή και τούτη η νέα σημαία της Πίστης του Θεού και της αγάπης του ανθρώπου. Γιατί μαζί με τις πέτρες που κτίζονται στα Εκκλησιαστικά Ιδρύματα κτίζεται και κάτι άλλο. Κτίζεται η Πρόνοια του Θεού και κτίζεται ακόμα η καλοσύνη κι η ελπίδα του ανθρώπου. […] Η εκκλησία, όταν το κατανοούν αυτό καλά και οι εκπρόσωποί της, μπορεί να ανοίγει τις πύλες της σε όλους, να εμπνέει τη χωρίς ιδιοτέλεια αγάπη σε άτομα και σε κοινωνικούς θεσμούς και να φωτίζει καλοπροαίρετα ωραίες ψυχές να αφοσιώνονται στη διακονία των». Αποσπάσματα από την επιστολή που έστειλε προς τους “Ευεργέτας του Ιδρύματος “Αγία Σοφία”, ο εκ Νεροχωρίου ορμώμενος μακαριστός μητροπολίτης Ειρηναίος Γαλανάκης από τη Βόννη, με ημερομηνία 21.11.1976, όταν ήταν μητροπολίτης Γερμανίας.
Ένα από τα πάμπολλα έργα πίστεως, αγάπης και ελπίδας του Αγίου Ειρηναίου Γαλανάκη του Χριστιανού και το Κοινωφελές Ιδρυμα “Αγία Σοφία” που γιόρτασε προχθές Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου, την προστάτιδά του Αγία και με την προβολή του γνωστού ντοκιμαντέρ του Γιώργου Κουκουράκη “Ειρηναίος Γαλανάκης, ένας ειρηνικός επαναστάτης”, μετά τον καθιερωμένο εσπερινό, χοροστατούντος του μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνού Παπαγιαννάκη. Ωσεί παρών εκεί ο Παππούς. Ευλογών και αγιάζων πάντας ημάς. Και βεβαίως το Ιδρυμα αλλά και το μοναδικό στην Ελλάδα Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου που έγινε και συν-λειτουργείται στις ανακαινισμένες εκ βάθρων εγκαταστάσεις του χάρις στον ζήλο ενός άλλου Αποκορωνιώτη, του Τζιτζιφιανού ιδρυτή των “Χανιώτικων νέων”, Γιάννη Γαρεδάκη.

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 18.09.2018)

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΤΥΡΑΝΝΙΕΣ

Eνα επαναστατικό ποίημα κατά της χούντας

Δημήτρης Κακαβελάκης
Ποιητής – Συγγραφέας – αρθρογράφος
Βιβλίο Τυραννίες
Έκδοση 1973
ΔΩΔΩΝΗ

Αφιερωμένο το σημερινό κείμενο στη μνήμη της Βιργινίας Τσουδερού που βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ για τους δημοκρατικούς αγώνες της, που συνεχίστηκαν όλα τα κρίσιμα χρόνια μετά την μεταπολίτευση…

Τώρα όμως στην εποχή των νεοταξικών ολοκληρωτισμών η Δημοκρατία είναι βαριά άρρωστη, αλλά και η Ελλάδα είναι, επίσης, άρρωστη και ενσκλαβωμένη 100 χρόνια χωρίς δική της ελεύθερη οικονομία, αφού τα πάντα ανήκουν στους «ξένους δανειστές».
Αλλά από σήμερα ως το 2100 ποια Ελλάδα θα έχουμε αφού «η πατρίδα θα είναι παραχωμένη σ’ αγέρα και καπνό…. άμορφα, άδοξα να τη βιάζει ο χρόνος».

ΕΡΓΟ ΤΥΡΑΝΝΟΥ…
» Τα μέταλλα επικίνδυνα
Κι ο τύραννος τους κόβει
Αυτιά και γλώσσα
Να μην ασματολογούν
Μοχλοί φυλλομετρούνε
Σπαραγμοί κι αλαλαγμοί
Καίνε  «Τυραννίες»
ποίημα σελ. 21

Από την επαναστατική ποίηση του Δημήτρη Λευκορείτη-Κακαβελάκη που κυκλοφόρησε το 1973 στην σκληρή εποχή της Δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Το βιβλίο απαγορεύτηκε, ο εκδότης χτυπήθηκε και για το συγγραφέα δόθηκε εντολή εξορίας του..

Ακόμα δεν είμαστε ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ
Όμως στη σελίδα 22 του βιβλίου με τίτλο «ΛΟΞΟΒΑΤΗΣ» δημοσιεύτηκε το πιο σκληρό ποίημα του βιβλίου με τίτλο:

«ΛΟΞΟΒΑΤΗΣ»
Άρχοντες πνίγουν
εφτάφωτους λύχνους
Κι ύστερα διδάσκουν
Κατάπιωμα των πνιγμών
Η μουσική παραχωρεί
Μικρή ιδιοκτησία στους πνιγμούς
Τρελοί οι άρχοντες
Φωνάζει ετούτη
Γύρω-τριγύρω
Συν αθροισθήτε
Ακόμη δεν είστε
Πεθαμένοι όπως
Θέλει ο προαιώνιος
ΟΦΙΣ Ο Λοξοβάτης

Συναθροιστήτε
τους άρχοντες μαστιγώστε
Κι εφτά πυρκαγιές
Ανάψτε να φωτίζουν
Τις πληγές τους.

Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
Για να δημοσιευτεί στη σελ. 43 και το ποίημα με τον τίτλο:
Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
«Πλάνες λαξεύανε
Άσπρες φτερούγες
στους ώμους του τυράννου
να κολλήσουν
Αυτός μιλώντας
Γλώσσα τρελού έλεγε

Ευλογημένη
η καρφορία
ευλογημένη

Σφυρί και καρφί
Τακ-τουκ
Τακτουκ
Τακ-τουκ
Η πιο όμορφη
Μουσική…

Τέλος, το τελευταίο, από τα 45 ποιήματα αυτής της επαναστατικής πολιτικής συλλογής με τον τίτλο Τυραννίες είναι το τελείως λιγόλογο-προφητικό ποίημα με τον τίτλο:

ΘΕΑΣΗ
(σελ. 56-57)
1
Σε βλέπω με το κεφάλι
Κομμένο στο τραπέζι
Του απογαλακτισμού
Πεινασμένη
Για κόκαλα ψάχνεις,
Τα κόκαλα γυμνά
Γυμνάζουν τις περιουσίες τους
Κοράκια τις φορτώνουν
Στα ράμφη τους
Και τις διαγουμίζουν
2
Πατρίδα δεν σε θυμάμαι
Ποτέ τόσο πεθαμένη
Τόσο παραχωμένη
Σ’ αγέρα και καπνό
Με τόνα πόδι σε βάραθρο
Τ’ άλλο σε βαλτοτόπι
Θεάσαι τη χημική διάλυση
Σε πτώμα πούναι δικό σου
Άμορφο
Άδοξο
Να το βιάζει
Ο χρόνος

Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΞΕΝΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ
Περασμένα 45 χρόνια από τότε και η Ελλάδα (Μέσα από όλες τις σκοτεινές μεθοδεύσεις άλωσης της, όπως ήδη έχουν γράψει πολλοί διάσημοι οικονομολόγοι, διανοούμενοι, συγγραφείς και ιδιαίτερα ο ΝΟΑΜ CHOMSKY.
Η Ελλάδα βρίσκεται στην τραγική κατάσταση να ΘΕΑΤΑΙ ΤΗ ΧΗΜΙΚΗ ΔΙΑΛΥΣΗ σε πτώμα πούναι δικό της γιατί τόσο τα διεθνή όσο και ευρωπαϊκά κέντρα των αποφάσεων, για τις καθημερινά εξελισσόμενες και μετεξελισσόμενες ΝΕΕΣ-ΝΕΕΣ τάξεις πραγμάτων….
Οι οποίες αλλάζουν και παραλλάζουν ως σήμερα και θα κάνουν ως αύριο και μεθαύριο….

Η ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Όπως έγινε με τη ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, που γράφει στο ομότιτλο βιβλίο τσέπης ο συγγραφέα τον WILL BANYAN. Αποκλειστική έκδοση στην Ελλάδα εκδόσεις Έσοπτρον. Στο βιβλίο αυτό αναφέρεται ότι: ….Η στρογγυλή τράπεζα, πρωταρχικά είχε ονομασθεί «αυτοκρατορική Ένωση» και μετά στρογγυλή τράπεζα. Το όραμα, αυτού του κινήματος, ήταν για ένα κόσμο αγγλοδιοικούμενο από μια αγγλο-αμερικανική Ομοσπονδία που υπήρξε από τις πρώτες απόπειρες του 20ου αιώνα.
Ήταν μια κλίκα της ελίτ που σχεδίασε την παράκαμψη της Δημοκρατίας, την καταπάτηση της εθνικής κυριαρχίας και την καθιέρωση μιας υπέρ-εθνικής μορφής διακυβέρνησης…. η οποία απέτυχε τότε, αλλά, ως ιδέα υπερκυβέρνησης επανήλθε με καταλυτικές μορφές  σήμερα…

Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΡΗΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Αυτή  η μορφή, πάλι, επανήλθε στην Κρήτη και στην Ελλάδα αλλά και ευρύτερα στον κόσμο με αμερικανική Υπερκυριαρχία (βλέπε προχθές στη σκάλα του θωρακισμένου προεδρικού αεροπλάνου τον πρόεδρο ΤΡΑΜΠ στη  μεγάλη βάση της Σούδας που αποτελεί στρατηγική οντότητα για ΝΑΤΟ κ.λπ) αλλά παράλληλα αποτελεί ένα ΜΕΓΑ κίνδυνο με τα πυρηνικά της ΟΠΛΑ…..
Όμως, ο κ. ΤΡΑΜΠ, σηματοδότησε πραγματικά και συμβολικά την αμερικανική κυριαρχία της νήσου…
Παράλληλα όμως με ολ’ αυτά ανακοινώθηκε η επί 100 χρόνια οικονομική «δουλεία-εξάρτηση» της Ελλάδας, παράλληλα με τους νέους εκβιασμούς του Δ.Ν.Τ. για την κατάργηση κάθε δικαιώματος στη χώρα, ακόμη και των ΤΑΞΙ.

ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΠΟΙΑ ΟΜΩΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΝΟΤΙΑ;
Όμως, ταυτόχρονα επήλθε ως και  συμφωνία (ΝΙΚΗ) των Σκοπίων με το νέο της όνομα ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Η ανασφάλεια της οποίας επισημαίνεται ακόμα και σήμερα που καλείται να υπογραφεί η συμφωνία την οποία ακόμα ο Πρόεδρος των Σκοπίων προβάλλει αντιρρήσεις.
Ένα κρίσιμο γεγονός που αποτελεί μια ανασφαλή πράξη για περαιτέρω χρονικές εξελίξεις, για τη Νότια Μακεδονία.
Βέβαια, οι αντιδράσεις υπάρχουν πολιτικά, εκτός Ν.Δ., με κοινοβουλευτική εξασφάλιση υπερψήφισης αυτής της συμφωνίας η οποία  μετά πολλά χρόνια απέδειξε τις Αμερικανό Νατοϊκές μεθοδεύσεις υπέρ των Σκοπίων και τις Γερμανικές οικονομικές διεισδύσεις, σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή, με ανοικτό το πρόβλημα ολόκληρου του Αιγαίου και τις συνεχείς τουρκικές απειλές.

Ελλάδα 2019   – 2059 και 2109…….
109 ολοκληρωτικά ανελεύθερη με πολλαπλές πολιτικό Δημοκρατικές, στην  ουσία αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις.
Κι ο λαός μαραμένος και εξουθενωμένος  να συμπορεύεται, μετ-εξελισσόμενος ως το 2109…..
Όπου, ως τότε, η Ελλάδα δεν θα υπάρχει όπως, έστω, ο Ελευθέριος Βενιζέλος την δημιούργησε….
Το σημερινό μας άρθρο το αφιερώνω στη μνήμη της απελθούσας, προχθές Τετάρτη, αείμνηστης Βιργινίας Τσουδερού με την οποία συναγωνιστήκαμε αντιδικτατορικά και μεταδικτατορικά για ουσιαστική Δημοκρατία. Η οποία σήμερα, στον κόσμο και στη χώρα μας αποτελεί μια παραπλανητική Δημοκρατία….

Εγώ δεν γράφω με όποιες πολιτικές σκοπιμότητες αλλά μόνο με την ποιητική προφητικότητα και ευθύνη μου.

«Πατρίδα»
Τώρα και χρόνια
Θεάσαι τη χημική διάλυση
Σε πτώμα πούναι δικό σου
Άμορφο,
Άδοξο
Να το βιάζει
Ο χρόνος

Ένα πτώμα
Που η Νέα-Νέα
Τάξη το καταδικάζει
μαζί με το λαό μας….

Χανιώτικα νέα (18.06.2018)

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

ΒΑΓΓΕΛΗ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ:  "΄ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ"
ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΨΥΧΟΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΟΙΗΣΗ










Γράφει ο Δημήτρης Κακαβελάκης
Μια νέα ποιητική δημιουργία -η 4η- του Βαγγέλη Κακατσάκη, ποιητή, δασκάλου, δημοσιογράφου και πολιτιστικού δημιουργού. Η  νέα του αυτή ποιητική κατάθεση, αποτελεί ένα νέο θρησκευτικό, κοινωνικής και πολιτικής ευθύνης, με τον ευρηματικό τίτλο “Όπως το Ψωμί”… Να σηματοδοτεί την εποχή του πρώτου μακραίωνος Γεωργικού πολιτισμού της απλότητας και της αυτοπαραγωγής και της αυτάρκειας, πέρα από την πλησμονή του νέου μεταγεωργικού – βιομηχανικού πολιτισμού. Ο οποίος δημιούργησε την ανάγκη μεγαλύτερης παραγωγής και μεγαλύτερης κατανάλωσης, η οποία οδήγησε στη “μηχανή”. Με υπερκατανάλωση του τρίτου και τέταρτου πολιτισμού των μεγάλων και κρίσιμων -παγκόσμια- σύγχρονων αδιεξόδων, μέγιστου πεινασμού εκατομμυρίων εξαθλιωμένων ψυχών, οι οποίες και από παλιά υποφέρανε και λιμοκτονούσαν. Για να υποσχεθούν όλοι οι νέοι ιμπεριαλιστές “πρόοδο” υπερεκμεταλλευτική -πολλών επιπέδων- όπως τις καταστάσεις που ζούμε σήμερα. Αυτές που εκφράζουν, κυρίως, την κρίση του Δυτικού μας πολιτισμού, ο οποίος με τα υλιστικά όνειρά του, οδήγησε στη σημερινή αυτοματοποιημένη εκμετάλλευση των πάντων.

Βασικά, με όλους αυτούς τους αυτοματισμούς και ρομποτισμούς απορρίψαμε το βαθύ νόημα του “Άρτου του επιούσιου”. Αυτό το μήνυμα ξανα-ανασύρει ο ποιητής Β. Κακατσάκης, για να επισημάνει πέρα από τις πολύπλοκες και πολυ-εκμεταλλευτικές θεωρίες τη μέγιστη πράξη επιστροφής του άρτου του επιούσιου. Για μια ανάγκη “ψωμισμού” και όχι συνεχούς πεινασμού και νέων κοινωνιών της διαστροφής και τελικά στην καταστροφή της ανθρωπότητας που αποτελεί ανθρωπιστική- πολιτική ευθύνη όλων μας.
Υ.Γ. Με αυτή την πολλαπλή έννοια θα αφιερώθουν στον Ειρηναίο Γαλανάκη τα Νεοθρησκευτικά πολιτικά ποιήματα του Βαγγέλη Κακατσάκη.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΑΧΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Το νέο  βιβλίο ποίησης του ποιητή, δασκάλου, δημοσιογράφου και δημιουργικού πολιτιστικού δημιουργού Βαγγέλη Κακατσάκη με τίτλο «Όπως το Ψωμί», σε όλες τις σελίδες του εκφράζει μια πολυεπίπεδη σύγχρονη κατάθεση, βαθύτερης πολιτικής αντιπαλότητας προς την συνεχή πολιτική ανελευθερία. Στην οποία, η ποίηση και ποιητές, προτάσσουν το υπαρξιακό υπερβατικό πρόβλημα του ανθρώπου, ο οποίος έχει καταπολεμηθεί με όλους τους πολιτικούς-κομματικούς-κοινωνικούς καταναγκασμούς, ακόμα και της συμβατικής, αστικής μας Δημοκρατίας. Η οποία διαδέχθηκε όλους τους προηγούμενους εξουσιαστικούς και υπερεξουσιαστικούς μηχανισμούς καταναγκασμού και βίας. Αλλά η ποίηση από την ίδια τη φύση και τη σύστασή της, είναι ταυτισμένη με την απαίτηση της ελευθερίας, η οποία αντιμάχεται -όχι κομματικά- αλλά πολιτικά την όποια ανελευθερία.

ΚΑΖΟΒΑΡ: ΠΟΛΗ – ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ – ΟΛΕΣ – ΟΛΑ ΣΥΝ-ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΧΩΡΙΣ… ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ
Με την ΚΑΖΟΒΑΡ να είναι η πρώτη σημαντική πολιτική ποιητική δημιουργία του Βαγγέλη Κακατσάκη. Μια ποιητική κατάθεση που άνοιξε το δρόμο και την πορεία του ποιητικού έργου του Β.Κ. Εγώ, διάβασα την ΚΑΖΟΒΑΡ τον Μάη του 1987. Με την πρώτη ανάγνωση εντυπωσιάστηκα, διακρίνοντας του ποιητή την αδέσμευτη ποιητική δημιουργία. Αυτόν που τολμά να συν-άξει όλους τους εξωγενείς κόσμους των επιδράσεων και διαδράσεων, της ζωής, μέσα στους εσωκόσμους
-συνειδητούς και ασυνείδητους- σ’ ένα ΟΛΟΝ. Για να καταβυθιστεί μέσα τους, ταξιδεύοντας αναδραστικά και διαδραστικά, για να ακούει τις άλλες φωνές που ακούει. Για να φθάσει στο λιμάνι της δικής του ποιητικής φωνής που χαρίζει τη δική του δημιουργία. Όπως εκείνης της εκρηκτικής ΚΑΖΟΒΑΡ, που χάρισε μια καταδική του ποιητική κατάθεση καθαρού πολιτικού λόγου, ποιητικής, διαχρονικής ευθύνης.

ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΜΟΥ ΞΑΝΑΜΙΛΗΣΕ Η ΚΑΖΟΒΑΡ…
Ωσπου, μια μέρα μού… ξαναμίλησε, από τη βιβλιοθήκη μου η ποιητική συλλογή του ποιητού Βαγγέλη Κακατσάκη ΚΑΖΟΒΑΡ, και ξαναδιαβάζοντάς την αναφώνησα “Σημαντικός πολιτικός ποιητής και κομματικής-πολιτικής ποίησης ο Κακατσάκης.  Πέραν τούτου έγραψα μια ολόκληρη σελίδα στα “Χανιώτικα νέα”: Εξακολουθώ να θεωρώ εξαιρετικά επίκαιρα όλα τα ποιήματα της συλλογής ΚΑΖΟΒΑΡ, η οποία αποτέλεσε θεμέλιο για όλα τα επόμενα ποιητικά έργα του Β.Κ. Μέσα από το κάθε ένα από αυτά, αναδύεται από το βάθος της θρησκευτικότητας, της κοινωνικότητας και της παραδοσιακότητας αλλά και της συγχρονικότητας της πολιτισμικότητας του πολιτισμού, ο λόγος της ευρύτερης ευθύνης του ποιητή Β.Κ. Για να εκφράσει πολιτικό και πνευματικό λόγο, όχι του ξεπερασμένου παρελθόντος, αλλά παρόντος και κάποιου μέλλοντος. Με κεντρικό άξονα τον τροπαιοφόρο άνεμο, η ανύψωση του ποιητή στην πραγματική ποιητική ευθύνη.

ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑϊΚΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ
Την πολιτική αυτή ευθύνη εκφράζει, παρακολουθώντας και γνωρίζοντας τη μακρά πορεία του λαϊκού, του λόγιου, του παραδοσιακού ποιητικού λόγου, μέσα από όλες τις ποιητικές σχολές και εποχές και το τέλος του 20ου αιώνα, από την εποχή του πρώτου μεσοπολέμου. Τότε που ο μεγάλος Γερμανοεβραίος κριτικός, φιλόσοφος και διανοούμενος Βάλτερ Μπένγιαμιν που τελικά αυτοκτόνησε στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο στα Γάλλο-ισπανικά σύνορα, για να μην τον συλλάβουν οι Γερμανοί. Αυτός ο σπάνιος διανοούμενος, τόλμησε να γράψει το σπουδαίο δοκίμιο με τίτλο “Ο ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ”.

ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΑΛΛΑ ΤΗ ΡΗΞΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ “ΑΛΛΗ ΦΩΝΗ”
Ενα στιγμιότυπο, στο οποίο συμμετείχαν με τα γνωστά έργα τους οι μεγάλοι Ελληνες ΥΠΕΡ-ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ. Για να περάσουμε στη φρίκη των Δυτικών και Ανατολικών φασισμών και έσχατων απάνθρωπων βασανισμών, όπου μετά το τέλος τους οι μεταπολεμικοί αντιρατσιστές και όπως ο Αdorno, διακηρύξανε πως: «Μετά από όλη αυτή τη φρίκη, ποίηση δεν ξαναγράφεται». Οπως ο μεγάλος Νοτιοαμερικανός ποιητής, ο Οκτάβιο (βραβείο ΝΟΒΕL) πως κάνοντας τον ποιητικό απολογισμό του 20ου αι. είπε: «Δεν ζούμε το τέλος της ποίησης, αλλά το τέλος μιας ποιητικής παράδοσης, με τη ρήξη της με τη νεότερη ποίηση για μια “ΑΛΛΗ ΦΩΝΗ”, στον ποιητικό λόγο. Αλλά και στην ίδια τη λειτουργία της ποίησης και τη χρησιμότητά της στους νέους ηλεκτρονικούς, πυρηνικούς και δραματικά αντικοινωνικούς καιρούς όπου η ποίηση δεν έχει λόγο. Μόνο μοντερνικότητα και αντιμεταμοντερνισμό αλλά λόγο άλλης ισχυρής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΩΝΗΣ, απέναντι στις δομήσεις και αποδομήσεις των πάντων. Για να υποστηρίξει ο πολύς Τέρρυ Ηγκλετον ότι: «η σύγχρονη θεωρία της λογοτεχνίας προσπαθεί να αποκλείσει κάθε σχέση με άλλες θεωρίες για να γίνει μια νέα θρησκευτοποίηση…».

ΤΟ “ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ” ΔΥΝΑΜΙΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΣΜΟΝΗ ΤΗΣ ΜΑΝΙΑΚΗΣ ΥΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Οι σύγχρονοι και οι νεότεροι ποιητές του ηλεκτρονικού αυτοματοποιούμενου κόσμου μας, μετά τον μοντερνισμό, τον μεταμοντερνισμό και τον μετά-μεταμοντερνισμό, που όλα τόσο γρήγορα αλλάζουν, φοβούμαστε πως είναι απόλυτα κυρίαρχοι οι τεχνο-πολιτικοί ολοκληρωτισμοί, με τον ποιητικό λόγο της σημερινής και αυριανής πολιτικότητας για να αποτελεί κι αυτή ένα “ανίερο θέαμα”, με επιβολή της “ιεροποίησης” κοσμικών ιδεολογιών που καταρρέουν.
Ομως ο Βαγγέλης Κακατσάκης στην τελευταία του ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ, με τον εκπληκτικά απλό μα τόσο διαχρονικής (και αυθεντικής προγονικής αξίας και συμβολικότητας τίτλο “Οπως το Ψωμί”) δυναμιτίζει και ισοπεδώνει όλη συνολικά την υπερβιομηχάνιση των πάντων και την συνακόλουθη πλησμονή της υπερκατανάλωσης, πέραν του άρτου της καθημερινότητας.
Όμως, αυτό τον Αρτο των παλιότερων εποχών, που λειτούργησε με πολλές πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές σημασίες, ο Βαγγέλης Κακατσάκης τον μετουσιώνει στα ποιήματά του, σε σύμβολα που σηματοδοτούν μέσα από τον “άρτο ζωής” επιούσιον με πνευματική (όχι μόνο θρησκευτική) ευρύτητα πολιτικοκομματική  στη νέα μετουσίωση και “αγιοποίηση” της επάρκειας του ψωμισμού των λαών και όχι του σκοτεινού αποψωμισμού τους, μέσα από τους σκοτεινούς μηχανισμούς υπερεκμετάλλευσης και απανθρωποίησης των πάντων.
Ο Β.Κ. χωρίς κανενός είδους θρησκευτικό φονταμενταλισμό κατάφερε με γαλήνιο, αλλά και με διαχρονικές ευαισθησίες, ανθρώπινης θρησκευτικότητας, να γράψει μια σύγχρονη θρησκευτικο-πολιτική, ψυχοανθρώπινη ποίηση, με όλη τη διαχρονική κοινωνικότητα της μεγάλης ποιητικής, κοινωνικής και πολιτικής ευθύνης του σύγχρονου ποιητή.

* Ο Δημήτρης Κακαβελάκης ειναι ποιητής, συγγραφέας, δημοσιογράφος

Χανιώτικα νέα (27. 03.2018)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΗ: Διακεκριμένος δημοσιογράφος και ξεχωριστός πνευματικός άνθρωπος πανελλήνια καταξιωμένος ο Δημήτρης Κακαβελάκης. Και βέβαια σπουδαίος ποιητής . "Αίρων την οδύνη του σύμπαντος κόσμου. Σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου". Τιμή μεγάλη για μένα τα όσα αγαπητικά έγραψε

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΕ ΡΟΛΟ ΣΙΜΩΝΑ ΚΥΡΗΝΑΙΟΥ







«Δέντρο που δεν πέφτουνε ποτέ τα φύλλα σου/ και πάνω τους η λάμψη/ του Χριστού να τα φωτίζει/ Με την αειθαλή της πίστη φορεσιά/ Αυτός που εσένα δέντρο/ Σ’ αυγατίζει για ν’ ανεβαίνεις/ Πιο ψηλά για ν’ απαντέχεις/ τον Βοριά, την παγωνιά/ Και το Νοτιά της Λαύρας/ Δέντρο αειθαλές των Χριστιανών/ που γίνεσαι Τίμιος Σταυρός/ να φέρνεις την Ανάσταση/ με το Αγιο Φως/ Δέντρο αειθαλές/ που ποτέ τα φύλλα σου δεν πέφτουν». Δημήτρης Κακαβελάκης, 1939. «Πιθανότητες στις αμέτρητες/ Ανόδους και καθόδους της μνήμης/ Και της ανάμνησης δεν υπάρχουν/ Οταν το φως ταξιδεύει χωρίς/ την ταχύτητά του/ Ομως με την ταχύτητα του φωτός/ Τίποτα δεν μπορεί να ταξιδεύσει/ Το ρολόι μνήμης/ Λειτουργεί με χρόνο/ Προς τα πίσω και/ Το ρολόι ανάμνησης/ Λειτουργεί με χρόνο/ Μπροστά με κάθε Δευτερόλεπτο να ζει/ Με την αβεβαιότητα/ του δικού του χρόνου». Δημήτρης Κακαβελάκης, 2016.

Δεκατριών χρονών ήταν ο Ποιητής, όταν έγραψε το πρώτο και πρώτο κατά δήλωσή του ποίημά του, επί τη λήξει των μαθημάτων του Κατηχητικού Σχολείου που λειτουργούσε στον Αγιο Κωνσταντίνο Νέας Χώρας, κατόπιν παραγγελίας του και προϊσταμένου του ναού παπά-Αντώνη Στρογγυλάκη, εβδομήντα εφτά χρόνια το χωρίζουν απ’ το δεύτερο, που περιλαμβάνεται στην τελευταία (22η!) ποιητική του συλλογή με τίτλο “ΟΙ” που κυκλοφορήθηκε πέρυσι. Και με αφορμή την εκδήλωση που διοργάνωσε στις 15 Σεπτεμβρίου προς τιμήν του Ποιητή το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” με την υποστήριξη της Εταιρείας Κρητικών Σπουδών – Ιδρύματος Καψωμένου, η αναφορά. Για μια προσέγγιση, για μια σύγκριση: Ο ποιητής Δημήτρης Κακαβελάκης στα δέκα του χρόνια… Ο ποιητής Δημήτρης Κακαβελάκης στα ενενήντα του χρόνια. Ο ποιητής παιδί, ο ποιητής γέρων, ο ποιητής παιδιογέρων…

Κατ’ εξοχήν ποιητής, πολιτικός ποιητής, ο και εκλεκτός τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας μας, σπουδαίος διανοητής Δημήτρης Κακαβελάκης. «Αλιεύς ελπίδων/ σε φουρτουνιασμένες θάλασσες./ Περιποιητής φυτών/ στους αγρούς της παγκόσμιας συνείδησης./ Αναρριχητής/ στους γκρεμνούς της αντιεξουσίας./ Ποιμήν αγαθών προβάτων και διώκτης, αιμοβόρων λύκων/ Αίρων/ την οδύνη του σύμπαντος κόσμου;» όπως γράφω σ’ ένα μου ποίημα. “Σε ρόλο Σίμωνα Κυρηναίου ο Ποιητής”…


Ο άμβωνας του π. Ιγνατίου




“Η κρίσις του σύγχρονου πολιτισμού”, “Μηνύματα και στοχασμοί”, “Διάλογος ψυχής”, “Καταφυγή”, “Αντίλαλοι αγάπης”, “Στα κάστρα της Πίστεως του βορρά”, “Στην πορεία της ζωής”, “Το σιτάρι του Θεού (Ιγνάτιος ο Θεοφόρος”, “Αγιος Πολύκαρπος (Ο Επίσκοπος Σμύρνης)”, “Από την αποθέωση στην θέωση”, “Η παραφθορά του “κάλλους””, “Στα δίκτυα του Θεού”, “Η πύλη του Ουρανού”, “Στώμεν καλώς”, “Ιερά Μονή Οδηγητρίας Γωνιάς Κολυμβαρίου Κισάμου”, “Η συνάντησις”, “Το Γυμνάσιον της αρετής (Ητοι περί υπομονής)”, “Αρωμα ψυχής”, “Το χρυσό κλειδί”, “Εγκόλπιον Ορθοδόξου Χριστιανού”, “Στα μονοπάτια του πόνου”, “Τίμιοι με τον Θεόν”, “Της ψυχής το σκότος”, “Προσωπείον και προσωπικότης”, “Τα τρία φίδια”, “Ακηδία”, “Αγιολογικόν Λειμωνάριον”, οι τίτλοι των βιβλίων του και εκλεκτού (και πιο παλιού;) εκλεκτού συνεργάτη της εφημερίδας μας αρχιμανδρίτη Ιγνάτιου Χατζηνικολάου. Το 1967 η έκδοση του πρώτου, εφέτος, το 2017, η έκδοση του τελευταίου. Πενήντα χρόνια, είκοσι εφτά βιβλία δρόμος για τον π. Ιγνάτιο. Κάθε δυο χρόνια ένα βιβλίο και κάτι σελίδες μας λένε οι αριθμοί.

“Ουκ εν τω πολλώ το ευ”. Και βέβαια ισχύει σαν κανόνας, πλην όμως κάθε κανόνας έχει και εξαιρέσεις. Και πολλά και όλα καλά τα βιβλία του λίαν αγαπητού π. Ιγνάτιου. Μέσα σ’ αυτά και το “Αγιολογικόν Λειμωνάριον” στο οποίο θα επανέλθω προσεχώς…


Χανιώτικα νέα (26.09.2017)