ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΘΕΑ...

Κάθε μέρα είναι ωραία ν’ ανασταίνεσαι, όμορφος κι όρθιος «σε δημόσια θέα», Παύλο Φύσσα, απ’ τον Πειραιά! Ως Έλληνας, «γόνος του Αχιλλέα και του Καραϊσκάκη», μα και ως πολίτης του κόσμου που επιμένει να ξεφωνίζει το άδικο και να φωνάζει το δίκιο του κάθε ανθρώπου, όπου γης, ανεξαρτήτως χρώματος και θρησκεύματος, φυλής και γλώσσας. Κόντρα στον όποιο φανερό ή κρυφό υφέρποντα φασισμό και σε πείσμα της κατευθυνόμενης αδιαφορίας – είκοσι οχτώ αδιάφοροι και τρεις φασίστες μας κάνουν τριάντα ένα φασίστες.

Με αφορμή την ιστορική απόφαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης, που ομόφωνα αποφάνθηκε ότι η “Χρυσή Αυγή” είναι εγκληματική οργάνωση «ενδεδυμένη με τον μανδύα πολιτικού κόμματος» η στάση αυτή. Ναι ο Παύλος αναστήθηκε. Χάρις στη μάνα του, τη Μάγδα Φύσσα, την Ελληνίδα «μάνα κουράγιο» ο Παύλος αναστήθηκε. Με απαίτηση του λαού που πήρε την υπόθεση στα χέρια του, με τη βούλα της Δικαιοσύνης, αναστήθηκε. Ναι ο Παύλος ζει και τσάκισε τους Ναζί. Χρέος όλων μας να μείνει αναστημένος. Όλων μαζί και του καθένα μας χωριστά. Τελικά στο πρώτο ενικό και σε βάθος χρόνου κρίνονται όλα…

«Σημαντική η καταδίκη. Σημαντικότερο το να μην ξεχάσουμε ότι το 2015, ενώ η δίκη είχε ξεκινήσει πήραν 380.000 ψήφους. Ότι το 2019 που κανείς δεν ήξερε ακριβώς τι ψήφιζε πήραν 165.000 ψήφους, σχεδόν 3%. Το πρόβλημα είναι ακόμα εδώ. Είναι ο φόβος που μετατρέπεται σε μίσος και δεν μπορεί να λύσει η δικαιοσύνη, μόνο η οικογένεια και το σχολείο μπορούν. Αλλιώς θα το ξαναβρούμε μπροστά μας». Τα που έγραψε την ίδια μέρα που βγήκε η απόφαση (7 Οκτωβρίου) στη σελίδα του στο Βιβλίο των Προσώπων (φέισμπουκ) ο και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Περθ της Αυστραλίας, Χανιώτης καταξιωμένος διεθνώς συγγραφέας Πολυχρόνης Κουτσάκης. Τα προσυπογράφω. Με την ευχή η οικογένεια και το σχολείο να “παίζουν” τον ρόλο που πρέπει να παίζουν. Κι έχοντας υπόψη τη γνωστή ρήση του Ουίνστον Τσόρτσιλ κάπως παραλλαγμένη «η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, όμως είναι το μόνο πολίτευμα, που αφήνει χώρο στο όνειρο, ακόμα κι όταν βάζει απαγορευτικές πινακίδες».

[…] Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά/ να μην τολμήσω να κοιτάξω τα αστέρια/ μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά/ πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια/ θέλουνε τώρα να μου φτιάξουν μια φωλιά/ που εκεί πάνω της το φόβο την ασχήμια/ κι ένα κλάμα γοερό και μια αλυσίδα βαριά/ κουβαλάει την κατάρα των θεών και τη βλασφήμια/ δε θα δακρύσω μα ούτε και θα φοβηθώ/ δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρά μου/ ελεύθερα ψηλά πολύ ψηλά πετώ/ κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου./ Και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να ‘ρθούν/ σ’ αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει/ αρκεί να μη δακρύσουν και να μη φοβηθούν/ σ’ αυτήν την έξυπνη απάτη την καλοστημένη». Οι τελευταίοι στίχοι των Παύλου Φύσσα και Γιάννη Αγγελάκα που είναι βασισμένοι στο τραγούδι του δεύτερου “Σιγά μην κλάψω”.

ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ Η ΑΡΓΥΡΩ  

Απευθύνεται πρωτίστως σε παιδιά, αλλά και σε όλους όσοι ανεξαρτήτως ηλικίας, αισθανόμαστε παιδιά. Όπως και όλα τα προηγούμενα βιβλία της άλλωστε. Η πρώτη σκέψη που κάνω με το που τελειώνω την πρώτη σελίδα του τελευταίου βιβλίου της γνωστής και καταξιωμένης ανά το πανελλήνιο Χανιώτισσας συγγραφέα Αργυρώς Μουντάκη, “Μυστικά με τον μπαμπά”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα απ’ τις εκδόσεις “Διάπλαση”, με εικονογράφηση της Λέλας Στρούτση. Σαν συνέχεια(;) του προηγούμενου βιβλίου της που επίσης κυκλοφόρησε η “Διάπλαση” “Πες το μόνο στη μαμά”, ο τίτλος του.

Έχει τον τρόπο της η Αργυρώ, που υπηρετεί με άκρα συνέπεια την παιδαγωγική λογοτεχνία. Το διαπίστωσα πριν από κάποια χρόνια, διαβάζοντας το “Υπναρούδι” της που εκδόθηκε και επανεκδόθηκε απ’ τον “ΠΑΤΑΚΗ” και το επαναδιαπίστωσα ξανά και ξανά και ξανά…

«Η Ερατώ και ο Κωνσταντίνος είχαν ξαπλώσει στο χαλί και έπαιζαν “Φιδάκι”. Τα ζάρια έφεραν 3 και 2 μετρώντας 5 κινήσεις, λοιπόν, εκεί που πλησίαζε να φτάσει στο τέρμα, ο Κωνσταντίνος έπεσε πάνω στο 2 χιλιόμετρα φίδι του παιχνιδιού και βρέθηκε από το τέρμα πάλι στην αρχή». Η αρχή της ιστορίας των “Μυστικών με τον μπαμπά”. Δεν το κρύβω ότι με το που θα τελειώσω τις “Στάσεις”, θα ξεκινήσω τη δεύτερη ανάγνωση…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 13.10.2020)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΑΡΓΥΡΩ ΜΟΥΝΤΑΚΗ

" ΠΕΣ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΤΗ ΜΑΜΑ"

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Αεράτη, Ακούραστη, Ανεξάντλητη! Τα τρία “Αλφα” που χαρακτηρίζουν την νέα και ωραία ως Ελληνίδα Χανιώτισσα συγγραφέα Αργυρώ Μουντάκη. Την παρακολουθώ βιβλίο το βιβλίο  που “βγάζει” για τα παιδιά… όπως και στις παρουσιάσεις των και την καμαρώνω. Εχει τον δικό της τρόπο γραφής μα και τον δικό της “αέρα” να παρουσιάζει τα που γράφει η Αργυρώ, που παρά το νεαρό της ηλικίας της είναι ήδη πανελλήνια καταξιωμένη. Με αφορμή το “Πες το μόνο στη μαμά” το τελευταίο (προσώρας) βιβλίο της τα παραπάνω.
Γι’ αυτό το βιβλίο που κυκλοφόρησε εφέτος απ’ τις εκδόσεις “Διάπλαση” (υπέροχη η εικονογράφηση της Λέλας Στρούτση), ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο. Ενα παιδί που, όταν κάνει μονόζυγο, ακούγονται κουδουνάκια είναι ο κεντρικός ήρωας. Ενα παιδί του 2019, κλεισμένο στον δικό του κόσμο, και που είναι φανερό ότι χρειάζεται βοήθεια.
“Η Ελεάννα ένιωθε πολύ τυχερή: η γιαγιά και ο παππούς ζούσαν κοντά στο σπίτι τους κι έτσι πολλές φορές περνούσαν απ’ το σπίτι, την έπαιρναν και πήγαιναν στο πάρκο της γειτονιάς… Αρχή της ιστορίας και καλή ανάγνωση! Έχοντας υπόψη κάποιες απ’ τις κριτικές που έχουν γίνει, διανθισμένες με φωτογραφίες από παρουσιάσεις.
Καλή συνέχεια σε όλα όσα κάνεις, έτσι όπως τα κάνεις, Αργυρώ!
Σας χαιρετώ με αγάπη
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

Γνώμες

Κι αν ο καιρός δεν είναι καλός; Ιδανική παρέα για τις ώρες που θα περάσετε στον καναπέ αποτελεί ο Κωνσταντίνος, ο οποίος δεν έχει όνομα, ούτε καν φίλους, επειδή όταν κάνει μονόζυγο ακούγονται κουδουνάκια από τις τσέπες του. Είναι για όλους ο Κουδουνάκιας. Η Ελεάννα είναι η μόνη που αποφασίζει να θαυμάσει τη γοργόνα που έφτιαξε στην άμμο, να τον πλησιάσει και να μάθει το μυστικό του. Αρκεί όμως η παιδική της φιλία και το γεγονός ότι τον πείθει να φτάσει ως το γήπεδο και να δοκιμάσει τις δυνάμεις του ως ποδοσφαιριστής για να λυθούν τα «μάγια» που τον ταλανίζουν; Ή μήπως η λύση βρίσκεται στην αγκαλιά της μαμάς του; Την απάντηση δίνει με πολλή τρυφερότητα και ωραίο λόγο η Αργυρώ Μουντάκη, η οποία προσθέτει μία ακόμη ενδιαφέρουσα ψηφίδα στη σύγχρονη παιδική λογοτεχνία με το βιβλίο της «Πες το μόνο στη μαμά» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διάπλαση, ντυμένο με εικόνες της Λέλας Στρούτση.

Μαίρη Αδαμοπούλου, (ΤΑ ΝΕΑ )

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το εν λόγω βιβλίο της Αργυρώς Μουντάκη, γεμάτο φαντασία, αγωνία και περιπέτεια, περνάει στους νεαρούς αναγνώστες αυτό ακριβώς: Να μην φοβούνται ν’ αποκαλύψουν στη μαμά τους  μυστικά που τους έχουν προκαλέσει προβλήματα και που είναι αδύνατο να διαχειριστούν και να επιλύσουν από μόνα τους. Μέσα από την ιστορία αυτή όμως αναδύεται και η δύναμη της θέλησης.

Ένα βιβλίο που διαβάζεται το ίδιο ευχάριστα από αγόρια και κορίτσια, απολαυστικό, με δυνατά νοήματα και μια όμορφη, έγχρωμη και μοντέρνα εικονογράφηση από τη Λέλα Στρούτση, τυπωμένο σε μία φροντισμένη έκδοση από τις Εκδόσεις ΔΙΑΠΛΑΣΗ.

Δώρα Ανδρεαδάκη (https://www.parents24.gr/ )

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ένα ακόμη υπέροχο βιβλίο με πολλά μηνύματα από την Αργυρώ Μουντάκη.

Πόσες φορές έχετε πει στo παιδί σας «Πες μου ό,τι σε απασχολεί;».

Με όμορφες ιστορίες η Αργυρώ Μουντάκη ενθαρρύνει τα παιδιά να μιλήσουν στη μαμά και γενικότερα στο οικογενειακό τους περιβάλλον για θέματα που τα τρομάζουν, για σκέψεις που κάνουν και δεν τολμούν να τις συζητήσουν.

Μόνο μέσα από συζήτηση με αγαπημένα πρόσωπα και τη στήριξη καλών φίλων μπορούμε να προχωρήσουμε. Να αφήσουμε πίσω αυτά που μας απασχολούν ,να γίνουμε πιο δυνατοί πατώντας γερά στα πόδια μας.

Το βιβλίο θίγει και ένα άλλο σημαντικό ζήτημα. Να είσαι ο εαυτός σου! «Όλοι οι άλλοι ρόλοι είναι πιασμένοι» είχε πει ο Όσκαρ Γουάιλντ. Μη φοβηθείς να πεις «όχι» αλλά και με θέρμη να υποστηρίζεις αυτά που θέλεις και τότε μπορείς να καταφέρεις τα πάντα.

Γεωργία Χάρδα  (http://www.timelink.gr/ )

Η Αργυρώ Μουντάκη γράφει ένα βιβλίο για την μοναξιά, τις ταμπέλες, αλλά και τον κίνδυνο να εκμεταλλευτεί κάποιος ένα μικρό παιδί και να του μεταδώσει ένα «κουσούρι», το οποίο οι ενήλικες αγνοούν, αλλά και υπόλοιπα παιδιά διαισθητικά καταλαβαίνουν. Και η πρόταση που κάνει για να μπορέσει ο ήρωάς της, αλλά και όσοι μικροί αναγνώστες έχουν βρεθεί σε ανάλογη θέση, να συνεχίσει την ζωή του είναι να μιλήσει στη μαμά του.

Μαρία Σούμπερτ  (http://www.theathinai.com/)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------  Το πρώτο βιβλίο της συλλογής «Πες το μόνο στη μαμά» της συγγραφέως Αργυρώ Μουντάκη, βοηθά τα παιδιά, μέσα από την περιπέτεια των ηρώων να κατανοήσουν τη μητρική δύναμη. Αλήθεια πόσες φορές κι εμείς οι ίδιοι στα πολύ δύσκολα αναφωνούμε τη φράση «Αχ μανούλα μου»; Πόσες φορές φωνάζαμε, ως παιδιά τη μαμά με τις σούπερ δυνάμεις της; Οι μαμάδες τελικά μήπως είναι οι μόνες που θα μπορούσαν να κάνουν τα αδύνατα δυνατά; Ένα βιβλίο φιλίας μεταξύ αγοριών και κοριτσιών μα κι εμπιστοσύνης προς το πρόσωπο της μανούλας, που θα υποστηρίξει την ιδέα των μικρών μας φίλων, πως η μαμά, ότι κι αν έχει συμβεί από το πιο αστείο ως το πιο δύσκολο θα είναι εκεί δίπλα στο πλευρό μας να μας στηρίξει και να μας βοηθήσει. Αν αρέσει δε στο παιδί σας δε το ποδόσφαιρο, μην ξεχάσετε να του το κάνετε δώρο. Η εικονογράφηση της Λέλας Στρούτση σύγχρονη και καθαρή πλαισιώνει το κείμενο γλυκά κι ανάλαφρα.

Γεωργία Παράσχου  (https://thessalikipress.gr/ )

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Αργυρώ Μουντάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά. Η αγάπη της για τη Λογοτεχνία την ώθησε να σπουδάσει Γερμανική Φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου και συνέχισε τις σπουδές της στη Λογοτεχνία. Στη συνέχεια εκπόνησε διδακτορικό στη Φιλολογία στο ΕΚΠΑ με θέμα το παραμύθι. Κατέχει επίσης MBA από το Πανεπιστήμιο Πειραιά. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη δημόσια εκπαίδευση. Η τρίτομη σειρά με το «Υπναρούδι»  εκδόθηκε το 2005 και 2006 από τις Εκδόσεις Πατάκη, ενώ το 2013 «Το Υπναρούδι και η Ελεάννα σε φανταστικές περιπέτειες» από τις ίδιες Εκδόσεις. Το 2014 εκδόθηκε «Το κορίτσι του Πέτρου» από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, το 2017 εκδόθηκε «Το στοιχειωμένο σπίτι» από τις Εκδόσεις Μίνωας, το 2018 «Ο καπετάν Τσουγκράνας και οι πειρατές του ωκεανού» από τις ίδιες εκδόσεις, το 2019 το «Πες το μόνο στη μαμά» από τις Εκδόσεις Διάπλαση. Έχει συμμετοχή σε πολλά επιστημονικά συνέδρια και σε πολλούς επιστημονικούς τόμους με θέμα τη Λογοτεχνία στην Ελλάδα και το εξωτερικό.  Ενδεικτικά: Märchen, Mythen und Moderne: 200 Jahre «Kinder- und Hausmärchen» der Brüder Grimm, Peter Lang Edition (2015), Το παραμύθι από τους αδελφούς Grimm στην εποχή μας, Εκδόσεις Gutenberg (2017), Χαρτογραφώντας τη δημώδη λογοτεχνία (12ος-17ος αι.). Πρακτικά του 7ου Διεθνούς Συνεδρίου Neograeca Medii Aevi, Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών, (2017). To 2016 ξεκίνησε το μη εμπορικής χροιάς site www.parents24.gr, ενώ αρθρογραφεί έντυπα και ηλεκτρονικά με θέμα το βιβλίο και τον πολιτισμό. Είναι παντρεμένη με τον Σταύρο Μυγιάκη και έχουν δύο παιδιά.

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

"ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ"

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

Γράφει η Αργυρώ Μουντάκη
Δείτε και ... http://www.parents24.gr/o-dikos-mas-piitis/

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα, θα μου επιτρέψετε τον τίτλο, Χανιώτισσα γαρ, δεν θα μπορούσα να μην θεωρώ τον κ. Κακατσάκη τον δικό μας ποιητή, το κτητικό το έχω όχι από εγωισμό αλλά από καμάρι! Δάσκαλος πολλών γενεών παιδιών, λογοτέχνης, ποιητής, αρθρογράφος, άνθρωπος που αφουγκράζεται τη ζωή γύρω του μας συγκίνησε το 2018 με μια ποιητική συλλογή καρδιάς με τίτλο “Όπως το ψωμί”. Για να δούμε μερικά από τα διαμάντια της!

Ευρώπη ακούς;

Ένας χαμός στη Συρία

Πόλεμος.

Ευρώπη ακούς;

Από το άλλο της αυτί

γιατί ‘ναι η μάνα μας κουφή!

Ένας χαμός στη Μεσόγειο.

Νεκροταφείο προσφύγων τα νερά της.

Ευρώπη, ακούς;

Από το άλλο της αυτί

γιατί ‘ναι η μάνα μας κουφή!

[…]

Τι παιχνίδι κι αυτό

της Πινακωτής…

Η Ευρώπη δεν ακούει, κι ένα παιχνίδι λαϊκό, ένα κάλεσμα από τις πιο αγνές ψυχές, τα ίδια τα παιδιά επικαλείται ο ποιητής για να “αναγκάσει” την Ευρώπη να ακούσει… Ο συμβολισμός και οι συνυποδηλώσεις και σαφείς και κρυμμένες μας συγκινούν με το βάρος τους. Ο τίτλος συνεχίζει στο ποίημα τα νοήματα του, σαν ερώτηση που περιμένει απάντηση.

Όμως ο ποιητής από το συλλογικό, το τυπικό, το απρόσωπο “πρόσωπο” της Ευρώπης φτάνει και σ’ εμάς τους ίδιους, στο ατομικό, σα χαστούκι στο πρόσωπο:

Δεν έχουμε πρόβλημα

Να σε βλέπουμε στην τηλεόραση

να πνίγεσαι στις θάλασσες

δεν έχουμε πρόβλημα, πρόσφυγα του πολέμου.

Στην πισίνα μας

μη σε δούμε να φτάνεις!

Να μας ζητάς να καθαρίσεις

τα τζάμια των αυτοκινήτων μας,

δεν έχουμε πρόβλημα, παιδί των φαναριών.

Τα γυαλιά της μυωπίας μας

μη μας ζητήσεις ν’ αλλάξουμε!

Ν’ απλώνεις το χέρι σου,

ενώ σκοντάφτουμε πάνω σου,

δεν έχουμε πρόβλημα, ζητιάνε των δρόμων.

Εκεί που χτυπά η καρδιά μας,

μην το ακουμπήσεις!

Θεωρητικά όλοι ευαισθητοποιημένοι είμαστε, κατακρίνουμε όσους δεν είναι, αλλά στην πράξη τι κάνουμε; Ο τίτλος και σε αυτό το ποίημα είναι μια ερώτηση που απαντάται στο ποίημα μέσα.

Κι ένα αφιερωμένο στη σύντροφο της ζωής του, Ευδοκία:

Ενθάδε κείται

Επιμένω να ταξιδεύω

στη θάλασσα των ματιών σου

κι ας είναι (σ)κουρ(ι)ασμένη

η πυξίδα του “σ’ αγαπώ”.

Επιμένω ν’ αναζητώ το σινιάλο σου

για να πιάσω λιμάνι,

να δέσω επιτέλους τη βάρκα μου.

Ωστόσο το ξέρω.

Ταξιδεύοντας θα ‘ρθει

να με βρει ο θάνατος

μεσοπέλαγα.

Ωραίος τόπος τα μάτια σου

για το “ενθαδε κείται”.

Αφήσαμε τον ποιητή να μιλήσει με τις λέξεις του, με τα νοήματά του, πάντα πίστευα ότι για τον ποιητικό λόγο ό,τι και να γράψει κάποιος λίγο είναι.

Τον Βαγγέλη Κακατσάκη απασχολεί στα ποιήματά του η κοινωνία, η πολιτική, η επικαιρότητα, ο Θεός, η θρησκευτική πίστη, η αγάπη, η ζωή και ο θάνατος, η φιλία, όλα όσα απασχολούν όλους μας στην καθημερινότητά μας. Μέσα από τα λόγια του θα βρούμε τις λέξεις να εκφράσουμε αυτά που νιώθουμε αλλά δεν ξέρουμε πως, εμείς που δεν είμαστε ποιητές. Με παιχνίδια λέξεων γραμμάτων, συλλαβών και με μια γενικότερη αίσθηση του παίζειν ο ποιητής μας δίνει ανάλαφρα τα πιο βαριά. Έδωσα εδώ ένα μικρό δείγμα από τη συλλογή του -ελπίζω να με συγχωρήσει για τη δημοσίευση-ένεκα της ημέρας για να πάρετε μια ποιητική γεύση. Όμως κυκλοφορούν εκτός από αυτή τη συλλογή και άλλες ποιητικές συλλογές του και συλλογές από άρθρα του, που πιστέψτε με θα σας κάνουν όλα να νιώσετε ότι στα λόγια του βρίσκετε τις λέξεις για πράγματα που νιώθετε και σκέφτεστε. Η εικονογράφηση της Αγγέλας Μάλμου, παιδαγωγού, συγγραφέα και εικαστικού, είναι τόσο ταιριαστή και καθρεπτίζει τη φιλία χρόνων που έχουν με τον ποιητή. Η έκδοση από τις Εκδόσεις Πυξίδα σε οικολογικό χαρτί είναι εξαίσια επίσης.

Με την Αγάπη μου,

Αργυρώ

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Το μόνο που διδάσκει η ιστορία είναι ότι δεν διδάσκει τίποτα. Είναι κι αυτό μια άποψη. Η γνώση της ιστορίας μας βοηθά να μην επαναλαμβάνουμε και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο τα λάθη του παρελθόντος. Μια άλλη άποψη. «“Δίχως ήρωες και αγίους” μένουμε “γυμνοί κι ανυπεράσπιστοι”/ στο ανελέητο κατηγορώ της ιστορίας», επιμένει να λέει ο Ποιητής.
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ....




Δίχως ήρωες κι αγίους;

«Ο Εμφύλιος ήταν για πολλά χρόνια ένα σημείο σκοτεινό και κλειστό. Το μεγάλο εθνικό ταμπού. Το μυστικό της ιστορίας. Για τις γενιές που μεγάλωσαν σ’ αυτή την περίοδο, τα πέτρινα χρόνια του Εμφυλίου υπήρξαν ο απαγορευμένος καρπός της ιστορικής γνώσης, η κρυφή ντροπή της ελληνικής κοινωνίας. Η σύγχρονη Ελλάδα είναι επιτέλους έτοιμη μετά την κατασίγαση των παθών, τη μαθητεία στη δημοκρατία και τη νέα ευρωπαϊκή ποιότητα, να αντιμετωπίσει τις μαύρες σελίδες της ιστορίας της». Από την ομιλία του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια στην παρουσίαση της 2ης έκδοσης του βιβλίου του Νίκου Γκατζογιάννη “Ελένη” στα Ιωάννινα (24/5/2004).

“Ο ελκόμενος επί κρημνού, Κρήτη 1947”, ο τίτλος του ντοκιμαντέρ με το οποίο ο γνωστός από πολλές ποιοτικές δουλειές του, καταξιωμένος σκηνοθέτης Κώστας Νταντινάκης θα λάβει μέρος στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που θα γίνει 3-12 Μαρτίου. Μια ακόμα προσέγγιση. Μια άλλη προσέγγιση, εβδομήντα χρόνια μετά. Χανιά, Εμφύλιος. Ο αγωνιστής ιερέας του ΕΑΜ Νικόλαος Αποστολάκης, ο θρυλικός παπα – Νικολής, θανατώνεται με φρικτά βασανιστήρια από γνωστή συμμορία παρακρατικών και η γυναίκα του με τα πέντε παιδιά τους εκδιώκονται…

Το μόνο που διδάσκει η ιστορία είναι ότι δεν διδάσκει τίποτα. Είναι κι αυτό μια άποψη. Η γνώση της ιστορίας μας βοηθά να μην επαναλαμβάνουμε και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο τα λάθη του παρελθόντος. Μια άλλη άποψη. «“Δίχως ήρωες και αγίους” μένουμε “γυμνοί κι ανυπεράσπιστοι”/ στο ανελέητο κατηγορώ της ιστορίας», επιμένει να λέει ο Ποιητής.


Και διηγώντας τα να κλαις!


«Η Κύπρος ήταν πάντοτε ελληνική. Δεν υπάρχει κανένα ζήτημα για την ελληνικότητα της νήσου. Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Ελληνες και δίκαια αγωνίζονται για την Ενωσιν της νήσου με την Ελλάδα». Από τον μεγάλο Τούρκο ποιητή Ναζίμ Χικμετ, εν έτει 1955, τα παραπάνω. Και αυτά στον νου μου, ενώ παρακολουθούσα, πριν από 10 μέρες (7 Φεβρουαρίου) την εκδήλωση – συζήτηση για το Κυπριακό που διοργάνωσε το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” στις εγκαταστάσεις του. Κοντά σ’ αυτά και ο στίχος του Εθνικού μας Ποιητή, του Διονυσίου Σολωμού: «Και διηγώντας τα να κλαίς».

“Οι περιπέτειες του Κυπριακού: Από τις χαμένες ευκαιρίες στα σημερινά αδιέξοδα”, ο ακριβής τίτλος της προαναφερθείσης εκδήλωσης – συζήτησης, που έγινε στο πλαίσιο του Κύκλου “Ιστορία και επικαιρότητα”, με τη συμμετοχή του καθηγητή του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου Πέτρου Παπαπολυβίου, του καθηγητή του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Ευάνθη Χατζηβασιλείου και του καθηγητή Διεθνών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αγγελου Συρίγου, με συντονιστή τον γενικό διευθυντή του Ιδρύματος Νίκο Παπαδάκη. Τεράστιο το θαυμαστικό α-πορίας στο τέλος. Για ποια ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα μιλάμε στο τέλος;

Η αλληλογραφία μας

Αργυρώ Μουντάκη, καθηγήτρια Γερμανικών – συγγραφέα, Αθήνα: Να επισκεφθώ το δίχως άλλο τον Βόλο για να γνωρίσω το παρόν του αλλά και το παρελθόν του, η επιθυμία μου, ύστερα από την απνευστί ανάγνωση του βιβλίου σου “Το στοιχειωμένο σπίτι”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα απ’ τις εκδ. “Μίνωας” και φρόντισες να μου αποσταλεί. Είμαι σίγουρος ότι και αυτό σου το βιβλίο, όπως και τα δύο προηγουμενα (“Το Υπναρούδι και η Ελεάννα σε φανταστικές περιπέτειες” και “Το κορίτσι του Πέτρου”), θα αγαπηθεί απ’ τα παιδιά, ιδιαίτερα των δυο τελευταίων τάξεων του Δημοτικού και του Γυμνασίου, που αρέσκονται σε ιστορίες μυστηρίου. Να εξακολουθήσεις, με την όλη σου δράση και παρουσία, να πρεπίζεις τα Χανιά, η ευχή μου!