ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ... 

Της επιστροφής… Στην ημέρα εκείνη που ο λαός μας στάθηκε όρθιος “στο διάσελο της ιστορίας” και μεθυσμένος από το αθάνατο κρασί του ’21 είπε OΧΙ στους εισβολείς που ήρθαν να πάρουν τη γη του. Στις ημέρες εκείνες που «της δάφνης ξανανθίσαν τα κλωνάρια, επάνω στης Ηπείρου τις πλαγιές». Μα και στις δύσκολες μέρες που ακολούθησαν, τις μέρες της οπισθοχώρησης και της Κατοχής. Με οδηγό το Ημερολόγιο του εκ των πρωταγωνιστών του OΧΙ, του Χανιώτη Σπύρου Ντουντουλάκη που έγινε βιβλίο απ’ τον γιο του τον δάσκαλο Κώστα Ντουντουλάκη και παρουσιάζεται απόψε, ανήμερα της Εθνικής μας Επετείου στην αγάπη της. Είκοσι πέντε χρόνια, μετά το φευγιό του στη Χώρα των Μακάρων. Αμετάστατα…

«Καίει η μνήμη άκαυτη βάτος»… Αλεξινή λαμπάδα που άναψε ο γιος για τον πατέρα εις μνημόσυνον αιώνιο τούτο το βιβλίο που μας παραπέμπει έμμεσα στο “Aσμα Ηρωικό και Πένθιμο” για τον χαμένο Ανθ/γό της Αλβανίας και το “Aξιον Εστί” του Οδυσσέα Ελύτη και άμεσα στο “Eνας  Στρατιώτης θυμάται” του Μάρκου Ντουκάκη. Και βέβαια στη μνημειώδη σειρά “Η μνήμη και στάχτη” της ωραίας ως Ελληνίδας ξεχωριστής πνευματικής δημιουργού του τόπου μας Πηνελόπης Ντουντουλάκη. Για ν’ ανάψουμε κι εμείς απ’ αυτήν τη λαμπάδα τα κεριά μας ο καθένας μας στο δικό του μανουάλι της μνήμης. Ιδιαίτερα οι παλιότεροι που οι πατεράδες μας υπήρξαν συμπολεμιστές, συναγωνιστές του Σπύρου Ντουντουλάκη, στα βουνά της Αλβανίας. Πώς να μην δένεται σε κόμπους η συγκίνηση στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα ύστερα απ’ την εισαγωγική προσλαλιά του γιου και την αισθαντική ομιλία για  το βιβλίο της Πηνελόπης!

«Τιμή σ’ εκείνους όπου στη ζωή των/ ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες./ Ποτέ από το χρέος μη κινούντες»… Και οι στίχοι αυτοί του Αλεξανδρινού ποιητή στο νου μου, ενώ διάβαζα, έχοντας πάντα το μολυβάκι μου ανά χείρας, έτοιμο για σημειώσεις, το ιδιαίτερα επιμελημένο και με πρωτότυπο φωτογραφικό υλικό διανθισμένο αυτό βιβλίο. Τιμή στον Σπύρο Ντουντουλάκη μα και σ’ όλους τους άλλους Ντουντουλάκηδες. Στους συμμαχητές του και σε όλους όσοι αγωνίστηκαν, πάλαι τε και επ’ εσχάτων, αγωνίζονται και θα αγωνίζονται μέχρι να στέκει ο ήλιος στα μετερίζια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Μεγάλη υπόθεση το δικαίωμα να λέγεσαι άνθρωπος…

Η γλώσσα είναι πρωτίστως κοινωνικό γεγονός. Βασική της αποστολή η επικοινωνία, μας λέει ο Γάλλος γλωσσολόγος F. Saussure του Πανεπιστημίου της Γενεύης. Κι αν την χρησιμοποιεί σε υπέρτατο βαθμό συγκινησιακά, λες κι είναι φτασμένος λογοτέχνης, ο Σπύρος Ντουντουλάκης που ειρήσθω εν παρόδω, ίσα-ίσα που ‘χε τελειώσει το Δημοτικό, στις σελίδες του Ημερολογίου του που τα φύλαγε ως κόρην οφθαλμού. Δείγμα γραφής που μας αποκαλύπτει μαζί με το ύφος και το ήθος. Απόσπασμα απ’ τη σελ. 69: «Ο Δασκαλάκης, υψηλός, παχουλός, πρόσωπον πάντοτε ρόδινον, γενειάδα μαύρη, κατάπυκνη, και μουστάκι μαύρο, στριμμένο, μάτι διαπεραστικά και χαμόγελο πάντοτε έτοιμο στα χείλη. Είχαμε οι τρεις, εκτός του Βασίλη Δασκαλάκη, μαχαίρια, καρφωμένα μαζί με τη θήκη τους στις περικνημίδες και όλοι το σχολίαζαν. Μίαν ημέραν ο ανθ/γός διμοιρίτης Χατζάρας, δεν ξέρω γιατί μας έκανε ένα δοκιμαστικό συναγερμόν και και πριν ο ίδιος φθάσει εις την θέσιν των ορυγμάτων, όλη η διμοιρία ευρέθη εν τάξει. Τότε με ενθουσιασμόν είπε: “Εγώ με τέτοιο στρατό δεν φοβάμαι ιταλικά μπουλούκια!”». Εντυπωσιακός, εκτός όλων των άλλων, ο μικροπερίοδος λόγος. «Ο πατέρας μου χόρευε σπάνια κι όταν χόρευε του άρεσε να χορεύει τον Χανιώτικο συρτό που ‘χει μικρά ζάλα, ίσως γι’ αυτό ο λόγος του είναι μικροπερίοδος». Η απάντηση που μου έδωσε ο Κώστας όταν του το επεσήμανα. Ενας Χανιώτικος συρτός το Ημερολόγιο του Σπύρου Ντουντουλάκη. Ενα στέρεο κουστούμι χάρις στη ραφή, και τη συρραφή του μια ζωή ράφτη…

«Δίχως ήρωες κι αγίους μένουμε μόνοι/ γυμνοί κι ανυπεράσπιστοι/ στα ανελέητα κατηγορώ της ιστορίας». Σαν συνέχεια του γνωστού αρχαίου ρητού “Όλβιος εστίν όστις ιστορίης έσχεν μάθησιν”, οι παραπάνω στίχοι από ένα ποίημά μου της ΚΑΖΟΒΑΡ. Δεν μου αρέσει η πρεπολογία ομνύω όμως στο “πρέπον”. Σ’ αυτό που έπραξε ο φίλος μου ο Κώστας Ντουντουλάκης για παράδειγμα. Να κάνει βιβλίο, μια έκδοση ζηλευτή, χάρις και στο “΅Ερεισμα” του φίλου ποιητή των “Εγκαυμάτων της Μνήμης”, Χρίστου Μαχαιρίδη, το Ημερολόγιο του πατέρα του…

Σημείωση: Το κύριο μέρος της παρέμβασής μου στην παρουσίαση του βιβλίου “Ημερολόγιο ενός πολεμιστή του ΟΧΙ”, που έγινε τη Δευτέρα 28 Οκτωβρίου στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της Τράπεζας Χανίων.

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΥ ΟΧΙ

Τέλος φθάσαμε την παραμονή των Χριστουγέννων και μετά λύπης μας επληροφορήθημεν ότι θα κάνωμεν Χριστούγεννα εις το πλοίον, διότι θα διελύοντο άπαντα τα εμπεδα. Ανεβλήθη όμως η αποχώρησις και έτσι περάσαμε καλά τα Χριστούγεννά μας. Την 26ην Δεκεμβρίου το απόγευμα μας επεσκέφθη ο στρατηγός και εις διαμαρτυρίαν ενός εθελοντού δεκανέως, όστις παρηπονέθη ότι κατετάγη διά να πολεμήσει και όχι να κάθεται αδρανής εις τα Χανιά, του απάντησε: «Μπράβο, παιδιά, είμαι πεπεισμένος ότι όλοι ανυπομονείτε, αλλά έννοια σας και έφθασε η ώρα! Το βραδάκι μας παρεδόθη οπλισμός και επληροφορήθημεν ότι θα φεύγαμε απόψε. Ετρεξα, λοιπόν, εις το σπίτι και βρήκα την μητέρα μου και τον αδελφόν μου για να τους χαιρετήσω, τους δε φίλους γενικώς τους είχα χαιρετήσει από την παραμονή των Χριστουγέννων».

«Η παρέα μας επροσκολλήθηκε εις 6ο λόχο 34ου Συντάγματος, εδρεύοντος εις Νόκοβον. Εδώ εύραμεν τον στρατιώτη Ερινάκην Παύλον, ράφτην εκ Χανίων, και λάβαμεν τας πρώτας πληροφορίας. Την πρώτη νύκτα όμως, όπου φθάσαμε εις το χωρίον τούτο υπό μεγάλην κόπωσιν και βουτηγμένοι εις την λάσπην και τα νερά, ζητούμε στέγη, ματαίως όμως. Οι Αλβανοί λένε ότι όλα τα διαθέσιμα σπιτάκια τους είναι επιταγμένα υπό των παλαιών στρατιωτών. Εντέλει μας παρέλαβε κάποιος ανθ/γός και μας πήγε σε κάποιο σπίτι, αλλά η νοικοκυρά ήρχισε τα κλάματα, και εμείς την καθησυχάζαμε. Ομως, τη βοήθειά του ανθ/γού, μας πήγε σε κάποιο αχυρώνα με χίλιες παραγγελίες μην πετάξουμε κανένα τσιγάρο και πιάσει φωτιά».

«Υπό βροχήν ραγδαίαν προχωρούμε περνώντας διαδοχικάς τοποθεσίας, εις τας οποίας είχαν μείνει τα απομνημονεύματα σκληρών μαχών. Συρματοπλέγματα εις μέρη, τα οποία μας εφαίνετο ότι εν καιρώ ειρήνης δεν επατούντο από ανθρώπινο ποδάρι, υψώματα κατακόρυφα πέτρινα και χαράδρες με τας κλιτείς λίαν αποτόμους. Συναντούμε και δύο τραυματιοφορείς με ένα φορείο επ’ ώμου και έφερον έναν τραυματία διά το ορεινόν χειρουργείον. Την στιγμή, όμως αυτή ξεψύχησε και, τον έθαψαν επιτόπου. Προχωρούμε, περνάμε δάσος πυκνό με μεγάλα δένδρα, όμοια με τις οξιές της Μακεδονίας, βλέπωμεν αμπριά του εχθρού κατεστραμμένα και νεκρούς εδώ κι εκεί ξαπλωμένους. Εισερχόμεθα εις ζώνην η οποία εβάλετο υπό του εχθρού νυχθημερόν παρενοχλητικώς».

«Ο δεκανέας Καλφάκης δεν εννοεί να σταματήσει και προχωρών τραυματίζεται εις το χέρι. Φωνάζει “ωχ Παναγία μου”! Πλησιάζω να τον βοηθήσω, αλλ’ ο λοχαγός με κυνηγάει με πέτρες. Το ξέρω ότι απαγορεύεται και δεν επιμένω. Πάει αυτός πίσω. Προχωρεί ο Χαλβατζής Γεώργιος ατρόμητος. τον βρίσκει μια σφαίρα εις το στήθος και είπεν ωχ”. Αυτή ήτο η τελευταία σου λέξις, αείμνηστε Γιώργο, δεν είχες μάνα να την φωνάξεις. Δεν πρόφτασες ούτε ένα θείο όνομα να επικαλεσθείς, που τόσον ηγάπας. Επεσες παραδειγματικώς. Ετσι τέλειωσαν τα βάσανά σου, γιατί μόνον βάσανα σου προσέφερεν η κοινωνία. Ορφάνια ο Μικρασιατικός πόλεμος. Θάνατον ο Αλβανικός. Αιωνία σου η μνήμη, Γιώργο μου, και η αλβανική γη που σε σκεπάζει να γίνει ελαφριά».

«Ο διμοιρίτης ανθ/γός Χαντζάρας, υψηλός, λεβεντόπαιδο, περίπου 25 χρονών τολμηρός και φιλοπόλεμος. Κατήγετο εκ Καρδίτσας. Ετραυματίσθη εις το χέρι ενώ επροχώρει με το πιστόλι προτεταμένον και άφησε τα καθήκοντα του εις εμένα που ήμουν μέχρι τώρα βοηθός του. Ερχεται διαταγή εκ του τάγματος να συνεχισθεί η απηνής καταδίωξη του εχρθού μέχρι τελικής εκμηδενίσεώς του. Βαλλόμεθα, όμως, συνεχώς υπό πυκνότατων πλευρικών πυρών και αποδεκατιζόμεθα. Ενας εθελοντής από τα Περιβόλια Χανίων, και ένας λοχίας από το Ηράκλειο αυτός που μάλωσε κάποτε με τους “σωματοφύλακες”, φωνάζουν ιστάμενοι όρθιοι: “Μη φοβάσθε, ρε. Δεν είστε ’σείς απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων;” και άλλα λόγια δικά τους ενθαρρυντικά. Ο λοχίας τραυματίζεται στο χέρι. Ο δεκανέας από έναν άλλο όλμο που έσκασε μπροστά του έγινε ρόγδι από βληματάκια».

Οπισθοχώρησις, βουνά, λαγκάδια, βούρκα, λάσπες, βροχή, πείνα, ψείρα κ.λπ. Περνάμε τα σύνορα φθάνομε εις το Καλπάκι, καθίζομε εις το Κεράσοβον. Περνάμε το Πάσχα εις ένα γεφυράκι για να γλυτώσουμε από τα στούκας. Περνάνε οι γερμανικές φάλαγγες, ενώ μέχρι προ δύο ωρών εβομβαρδιζόμεθα. Εις την Κακαβιά μαίνεται ακόμη λυσσώδης αγών. Τελικά φθάνουν εκεί οι Γερμανοί…

Σημείωση: Αποσπάσματα Από το συγκλονιστικής αφήγησης προσωπικό ημερολόγιο που τηρούσε ο Χανιώτης Σπύρος Ντουντουλάκης (1915-1995) και που μόλις κυκλοφόρησε σε βιβλίο από τον γιο του, τον γνωστό δάσκαλο και καλό μου φίλο Κώστα Ντουντουλάκη με τίτλο: “Ημερολόγιο ενός πολεμιστή του Οχι” και υπότιτλο “Από τους πρώτους βομβαρδισμούς των Χανίων ως τ’ αλβανικά βουνά και την περιπετειώδη επιστροφή στην Κρήτη” (εκδόσεις “Έρεισμα”). Περίσσευε η συγκίνηση χθες, ανήμερα της εθνικής μας επετείου στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα της Τράπεζας Χανίων, κατά την παρουσίασή του…

Χανιώτικα νέα (29.10.2019)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ  ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ  ΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΤΟΥ ΟΧΙ

Γράφει ο Γιώργος Κώνστας

Ένα βιβλίο – ανεκτίμητη ιστορική μαρτυρία – ενός αφανή ήρωα του αλβανικού μετώπου “Το Ημερολόγιο ενός πολεμιστή του Όχι”  του Σπύρου Ντουντουλάκη παρουσιάσθηκε χθες στα Χανιά.
Τα βιώματα και η κατάθεση ψυχής του συγγραφέα που έφυγε από τη ζωή στις 28η Οκτωβρίου του 1995 όπως αποτυπώθηκαν στο ημερολόγιό του, εκδόθηκαν σήμερα υπό την επιμέλεια του γιου του Κώστα Ντουντουλάκη και των εκδόσεων “Έρεισμα”.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με τους χαιρετισμούς από το Σύλλογο Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και το Σύνδεσμο Πολιτικών Συνταξιούχων και στη συνέχεια έγινε η παρουσίαση του βιβλίου.
«Το ημερολόγιο αυτό ήταν η μεγαλύτερη κληρονομιά που άφησε ο πατέρας μου σε εμένα και την αδελφή μου. Ηταν το χειρόγραφο το διατηρούσε με θρησκευτική ευλάβεια πάνω στα γεμάτα χιόνι και θάνατο βουνά της Αλβανίας. Σε ανάπαυλες μεταξύ νυκτερινών πορειών και μαχών κάθονταν  και έγραφε τις καταθέσεις της ψυχής του. Το είχα υποσχεθεί στη μνήμη του, καθυστέρησα αλλά επιτέλους αξιώθηκα να το εκδώσω» σημείωσε ο  Κώστας Ντουντουλάκης γιος του συγγραφέας και επιμελητής της έκδοσης.
Ανάμεσα στις πολλές “δυνατές” στιγμές που αποτυπώνει ο συγγραφέας στο βιβλίο του γιος του  ξεχωρίζει « το χαμό  του Γιώργου Χαλβατζή ενός ορφανού, παιδί Μικρασιατών, που ήταν βοσκός στον Ψηλορείτη. Ένας άνθρωπος ηράκλειας δύναμης και αντοχής που ήταν το στήριγμα όλης της ομάδας  ν του πατέρα μου και που χάθηκε στην πρώτη μεγάλη μάχη . Είναι συνταρακτική η νεκρολογία του πατέρα μου. Μπορεί να μην είχε την πένα του Οδυσσέα Ελύτη που συγκλονισμένος από το θάνατο του φίλου του, έγραψε το γνωστό   ποίημα για το χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας, αλλά καταφέρνει να περιγράψει βιωματικά τον ψυχισμό των ανθρώπων της περιόδου αυτής, τις εξάρσεις τους…  Αν πίστευα ότι το βιβλίο    εκφράζει μόνο τον πατέρα μου δεν θα προχωρούσα στην έκδοση. Εκφράζει όλους όσους μαζί με τον πατέρα μου έζησαν τις τραγικές αλλά και μεγαλειώδεις στιγμές του ΄40».



Για τις εκδόσεις “Έρεισμα” ο κ. Χρήστος Μαχαιρίδης επισήμανε πως το βιβλίο αποτελεί το καλύτερο  μνημόσυνο για τον ίδιο τον Σπύρο Ντουντουλάκη και τους συμπολεμιστές του που έχασαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας.
«Στο έργο αυτό  αποτυπώνονται αξίες πανανθρώπινες και διαχρονικές όπως η φιλοπατρία, ο ανθρωπισμός, η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη και η αγάπη για την ειρήνη και τη ζωή. Είναι ένα  συγκλονιστικό ντοκουμέντο με διαχρονική αξία που προορίζεται για να μιλήσει στους αναγνώστες» δήλωσε η κ. Πηνελόπη Ντουντουλάκη γιατρός, ποιήτρια και συγγραφέας που στάθηκε στη σεμνότητα του συγγραφέα και παρατήρησε πως το βιβλίο   θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και μέσα από το θέατρο και τον κινηματογράφο .
Τέλος ο δάσκαλος και λογοτέχνης Βαγγέλης Κακατσάκης στάθηκε  σε δύο ζητήματα. Το συγκινησιακό φορτίο του βιβλίου και την παιδαγωγική του ωφέλεια. «Το βιβλίο είναι συγκινισιακά φορτισμένο γιατί ο συγγραφέας του Σπύρος Ντουντουλάκης μπόρεσε και αποτύπωσε -παρότι απόφοιτος δημοτικού- με ένα εναργέστατο τρόπο και με μια γλώσσα καθαρή, ελληνική όλα όσα έγιναν σε αυτόν τον πόλεμο από την στιγμή που ξεκίνησε από τα Χανιά, τις περιπέτειες του στα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας, μέχρι την επιστροφή του στη γενέθλια γη. Είναι συγκινησιακά φορτισμένο γιατί το επιμελήθηκε με ξεχωριστό τρόπο ο γιος του και είναι ένα μνημόσυνο στη  μνήμη του γιατί η παρουσίαση του έγινε στις 28 Οκτωβρίου του 2019 και ο συγγραφέας έφυγε από τη ζωή στις 28 Οκτωβρίου του 1995». Παράλληλα επισήμανε πως ως “ελεύθερο ανάγνωσμα” το βιβλίο μπορεί να διδάσκεται στα σχολεία «για να δουν τα παιδιά πραγματικά πως ήταν ο πόλεμος του ’40 και πως οι απλοί άνθρωποι όπως ο συγγραφέας ένας ράφτης, ένα απλό παιδί του λαού έζησε τα γεγονότα».
Στο βιβλίο εμπεριέχεται πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τη ζωή του συγγραφέα αλλά και αναφορές στη δράση του μέσα στην κατοχή, στο αντάρτικο μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 29. 10. 2019)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ: «ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΤΟΥ ΟΧΙ».

                          ΤΡΑΠΕΖΑ ΧΑΝΙΩΝ, 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, ΩΡΑ 7 Μ. Μ.

Ο Σύλλογος Δασκάλων - Νηπιαγωγών Χανίων, ο Σύνδεσμος Πολιτικών Συνταξιούχων Χανίων, ο έχων την επιμέλεια της έκδοσης Κώστας Σπ. Ντουντουλάκης και οι εκδόσεις «ΕΡΕΙΣΜΑ» θα παρουσιάσουν τη  Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου  και ώρα 7 μ. μ. στην Αἰθoυσα Εκδηλώσεων της Τράπεζας Χανίων (έναντι Ωδείου),.  ως βιβλίο με τον τίτλο «Ημερολόγιο ενός Πολεμιστή  του ΟΧΙ», το συγκλονιστικής αφήγησης προσωπικό ημερολόγιο που τηρούσε από τον πρώτο βομβαρδισμό των Χανίων στις 30/10/1940, ως την εποποιία και τα δράματα που έζησε στ’ αλβανικά βουνά και την περιπετειώδη επιστροφή του στην Κρήτη μετά την γερμανική εισβολή, ο Χανιώτης πολεμιστής του ΟΧΙ Σπύρος Ντουντουλάκης.

Το βιβλίο θα παρουσιάσει η ιατρός-λογοτέχνις Πηνελόπη Ντουντουλάκη και θα ακολουθήσει παρέμβαση από τον δάσκαλο-λογοτέχνη Βαγγέλη Κακατσάκη. Θα υπάρξουν σχετικές χαιρετιστήριες αναφορές από τους εκπροσώπους των συνδιοργανωτών φορέων, Αντώνη Τσαλαπάκη, πρόεδρο του Συλλόγου  Δασκάλων-Νηπιαγωγών και Στέφανο Χαλκιαδάκη, γραμματέα του Συνδέσμου Πολιτικών Συνταξιούχων. Ο γιος  του συγγραφέα του ημερολογίου και έχων την επιμέλεια της έκδοσης δάσκαλος Κώστας Ντουντουλάκης θα κάνει εισαγωγικά σύντομη κατατοπιστική αναφορά στα περιεχόμενα και τις σχετικές φωτογραφίες και χάρτες του αφιερωμένου στην μνήμη όλων όσων αγωνίστηκαν τότε και οποτεδήποτε για Λευτεριά, Εθνική Ανεξαρτησία και Κοινωνική Δικαιοσύνη, βιβλίου. Τον συντονισμό του βιβλίου θα έχει ο υπεύθυνος των εκδόσεων «ΕΡΕΙΣΜΑ» Χρίστος Μαχαιρίδης.

Θα χαρούμε να δούμε όλους που μπορούν να παρευρεθούν στην παρουσίαση αυτής της βιωματικής κι αυθεντικής αφήγησης και ιστορικής μαρτυρίας, στις 28 Οκτωβρίου, ιστορική επέτειο του πρώτου σε όλη την Ευρώπη μεγάλου και νικηφόρου ΟΧΙ των πατεράδων και των παππούδων μας.