ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ,,,, ΜΑΡΙΑΝΕΤΟΥΛΕΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 
Eµείς φορτώναµε “πυραύλους”…
Τους φορτώναµε και τέλειωνε η δουλειά µας! ∆εν µας ένοιαζε µετά τι και πώς!
Κάποια µόνο φορά, δεν ξέρω τι µας έπιασε -παράκρουση(;), λίγο µετά πού ’χαµε φορτώσει
δυο-τρεις, τους φανταστήκαµε να πετούν στα ψηλά, στο γαλάζιο ουρανό µας, και εµείς από κάτω τους παρατηρούσαµε, όµορφα να αποµακρύνονται στον ορίζοντα, να χάνονται πέρα στα βάθη για την Ανατολή… Αυτό µόνο!
Μετά, όταν χάθηκαν από το οπτικό µας πεδίο, συνεχίσαµε να φορτώνουµε και δεν µ’ ένοιαζε τι και πώς!
…Πάλι πίσω στη δουλειά! Σκληρή δουλειά!
Όλοι µαζί συνεχίζαµε να φορτώνουµε κι άλλους “πυραύλους”, πολλούς, µικρούς µεγάλους και µεσαίους!
Κι όλες τις µέρες αυτό κάναµε…
Και µετά γυρνούσαµε κουρασµένοι να αγκαλιάσουµε τα παιδιά µας, να τα καληνυχτίσουµε, να ξαποστάσουµε την κουραστική µας µέρα, να ανοίξουµε την τηλεόραση να δούµε τι γίνηκε στον κόσµο, στην άλλη πλευρά τούτης της γης!
Τι να γίνηκε; Κάποιοι “πύραυλοι’’ διέγραφαν πορείες σε µακρινούς ουρανούς…
Τι σοκ! Τι δέος!
Μες στις οθόνες µας φωτιζόταν ο σκοτεινιασµένος ουρανός της Ανατολής! Σε ζωντανή µετάδοση εκρήξεις και καταστροφές!
Το ξέραµε δα πως οι ∆υνατοί του Κόσµου, µας παίζουν έτσι στα χέρια τους, µικρές µαριονετούλες τους, µάς βάζουν να φορτώνουµε ‘‘πυραύλους’’ πάνω στα µεγάλα τ’ αεροπλάνα τους!
Αληθινούς πυραύλους, που σπέρνουν όλεθρο και σκοτώνουν τα παιδιά στην άλλη µεριά της γης, µα ευτυχώς µακριά από εµάς, απ’ τα δικά µας τα παιδιά…

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 25. 6.25) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 Η... ΚΥΡΑ ΜΑΣ Η ΜΑΜΗ,  Η ... ΚΑΦΕΤΖΟΥ ΚΑΙ Ο... ΓΚΡΟΥΕΖΑΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Σαν σήµερα πριν από 45 χρόνια έφυγε από τη ζωή η Γεωργία Βασιλειάδου που είτε ως µαµή, είτε ως καφετζού, την απολαµβάναµε στις ηθογραφικές ταινίες όπου αποτυπωνόταν η Ελλάδα της εποχής!
Κι όµως, κι ας πέρασαν τόσα χρόνια -πάνω από µισός αιώνας οπότε και γυρίστηκαν αυτές οι ταινίες- στην Ελλάδα του σήµερα, συναντούµε ακόµη τους τύπους εκείνους που προσπαθούν να ξεγελάσουν τον συνάνθρωπό τους!
Ορισµένοι µάλιστα από αυτούς ακριβώς τους τύπους, έχουν καταφέρει να µπουν και στη Βουλή ή να παίζουν ακόµη και πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας!
Ανάµεσα σε αυτούς τους τύπους, πολύ χαρακτηριστικός είναι του “Γκρούεζα” από την ταινία “Υπάρχει και φιλότιµο”, τον οποίο είχε ενσαρκώσει µε µεγάλη επιτυχία ο αξέχαστος ∆ιονύσης Παπαγιανόπουλος! 
Ο... Γκρούεζας όχι µόνο υφίσταται αλλά έχει περάσει σε ένα άλλο στάδιο, ανώτερο!
Στις µέρες µας κυριαρχεί η περσόνα του σε κάθε τηλεπαράθυρο, στο tik-tok, πίσω από ψεύτικους ή και αληθινούς λογαριασµούς στα µέσα κοινωνικής δικτύωσης κ.λπ.
Ο σύγχρονος και εξελιγµένος Γκρούεζας, πλέον δεν αρκείται στον… µικρό ρόλο του κοµµατάρχη!
Με τον τρόπο του έχει καταφέρει να φτάσει σε ανώτατα αξιώµατα, και να ψηφίζεται από τον λαό που µπορεί να έχει χαρακτηριστεί ως ο «πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδωµένος» αλλά πολλές φορές... ίσως και να µην είναι!
Το µεγάλο ερώτηµα πάντως που εξακολουθεί να υφίσταται και προσοµοιάζει µε αυτό για την κότα και το αυγό, είναι:
«Οι πολίτες “φτιάχνουν” τους πολιτικούς τους ή οι πολιτικοί “φτιάχνουν” τους πολίτες τούτης της χώρας;

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 12.2.2025) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΘΕΟΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Όλο και χειροτερεύει η κατάσταση στη Γάζα! Σκοτώνονται αθώοι!
Ακούει κανείς;
Η κατάσταση στη Γάζα πολλά χρόνια τώρα όλο και χειροτερεύει! Σκοτώνονται αθώοι!
Ακούει κανείς;
Πόση υποκρισία να αντέξει ακόµη ένας οργανισµός!
Πόση υποκρισία µπορεί και… εκπέµπει ένας Οργανισµός!
Κραυγάζουν τα παιδιά, σκίζουν τα ρούχα τους οι µαυροφορεµένες µάνες: «Ο θεός είναι νεκρός»! Τον βλέπουν µες στα αίµατα, ένα θεό που σκοτώνεται καθηµερινά στα πεδία των πολέµων, αιµατοκυλισµένο µε φρέσκο αίµα κάτω από τα ερείπια των σπιτιών τους!
Αίµα ολοπόρφυρο, αίµα αθώων ψυχών, αιµοσταγείς δολοφόνοι που δεν σταµατούν υπό το βάρος «αστείων πιέσεων»! 
Έγραφε ο Άλµπερτ Καµύ: «Όταν σκοτώνεις τον Θεό σηµαίνει ότι εσύ ο ίδιος γίνεσαι θεός, σηµαίνει ότι πραγµατοποιείς, ήδη σ’ αυτήν τη γη, την αιώνια ζωή για την οποία µιλούν τα Ευαγγέλια».
Στοχάσου· δεν είναι τα παραπάνω παρά η πικρή διαπίστωση όλων εκείνων των ανθρώπων που καταννοούν…
Ποιος διαφεντεύει πια τούτο τον κόσµο;
Ο επίλογος από τον Φρήντριχ Νίτσε:
«…Μήπως δεν νιώθετε την ψύχρα του κενού στα πρόσωπά σας;
∆εν έχει αρχίσει, αλήθεια, να κάνει όλο και πιο κρύο; Και οι νύχτες που έρχονται δεν είναι ολοένα και πιο σκοτεινές;
Ο Θεός είναι νεκρός. Ο Θεός έχει πεθάνει. Και είµαστε εµείς οι δολοφόνοι του.
∆ολοφόνοι µες στους δολοφόνους, πώς θα παρηγορηθούµε; Ό,τι ιερότερο, ό,τι ισχυρότερο διέθετε αυτός ο κόσµος έως τώρα µάτωσε µέχρι θανάτου κάτω απ’ τα µαχαίρια τα δικά µας. Ποιος µπορεί να µας ξεπλύνει από αυτά τα αίµατα;
Σε ποιο νερό µπορούµε να καθαριστούµε;...».  

Χανιωτικα νέα (Τετάρτη, 30.10.2924)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΟΟΥΤΣ

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 
Έφυγε στις 26 Απριλίου ο ∆ηµήτρης Σαρικάκης, ένας άνθρωπος που για δεκαετίες συνέδεσε το όνοµά του µε το χανιώτικο µπάσκετ, τόσο ως παίκτης αλλά και ως προπονητής σε Κύδωνα, Ιωνία, Ερµή!
…Πριν ακόµη το “χρυσό” του 1987 από την Εθνική µας µε Γκάλη, Γιαννάκη, Φασούλα, Χριστοδούλου αλλά και των άλλων αθλητών, στα Χανιά οι αναµετρήσεις του Κύδωνα µε την Αντισφαίριση (Ο.Α.Χ.), ήταν το απόλυτο τοπικό ντέρµπι σε όλες τις ηλικίες, µπορούσαν δε να γεµίζουν το κλειστό Γυµναστήριο που βρίσκεται στο Εθνικό Στάδιο της πόλης µας!
Εκείνες τις εποχές, ο γράφων όπως και πολλά παιδιά ή µεγαλύτεροι µαζεύονταν τόσο στο κλειστό όσο και στο ανοικτό γήπεδο για να παίξουν µπάσκετ!
Εκεί βρισκόταν και ο ∆ηµήτρης Σαρικάκης όπως και άλλοι “µεγάλοι” που ως προπονητές καθοδηγούσαν τα παιδιά του Κύδωνα και της Αντισφαίρισης κυρίως, σε όλα τα τµήµατα (µίνι, παιδικό, εφηβικό, αντρικό)!
Αρχές του ’90, έχοντας περάσει από τον Κύδωνα προηγουµένως, ανταµώσαµε µε τον ∆ηµ. Σαρικάκη στη νεοσυσταθείσα τότε οµάδα της Ιωνίας!
Τα καλοκαίρια, πότε στο 1ο Γυµνάσιο-Λύκειο (στην Αγορά), πότε στο γήπεδο (ανοικτό κυρίως), πότε στο ΣΟ∆Υ, πότε στα γήπεδα της Ανατολικής Τάφρου, προετοιµαζόµασταν για τη σεζόν που θα ξεκινούσε! 
Από το πλούσιο Αρχείο των “Χανιώτικων νέων” µε τη βοήθεια του αθλητικογράφου Γιώργου ∆ρακάκη ο οποίος τράβηξε τη συγκεκριµένη φωτ. (ίσως το 1992-93), παρουσιάζουµε την οµάδα της Ιωνίας (από αριστερά πάνω: Σαρικάκης, Μαρουσάκης, Καραγκούνης, Μπαλαντίνος, Χατζογιαννάκης(;), Αλεξάκης και κάτω από αριστερά: ∆ρόσος, Αποστολάκης, Κακατσάκης, Σφακιωτάκης). Η φωτ. πριν από αγώνα για τη Β’ Κατηγορία Κρήτης στο ανοικτό γήπεδο που τότε έσφυζε από ζωή µε παιδιά όλων των ηλικιών που αθλούνταν µόνα τους ή µε οµάδες στο µπάσκετ, είτε στο ποδόσφαιρο είτε στο χάντµπολ κ.λπ.!
Καλό ταξίδι κόουτς!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 8. 5 .2004

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Επιστρέφοντας... 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

"Επιστροφές"... Είναι αυτές που νιώθει η ψυχή πλήρης! Eίναι κι εκείνες που υπάρχει µπροστά της η αδειοσύνη, που είτε την κάνει να τσαλαβουτά στα βάθη της απελπιστικής µοναξιάς και αβεβαιότητας, είτε την απογειώνει ελαφριά ως είναι, στέλνοντάς την ψηλά πολύ! Είναι και οι επιστροφές που το “είναι” λαχταρά -τα όσα µπόρεσε να αρµέξει και να συλλέξει- να τα µεταφέρει διά του τρόπου, του λόγου, της όποιας επικοινωνίας!Είναι όλες οι παραπάνω αλλά και άλλες τόσες!

Εξάλλου µία “επιστροφή”, πάντοτε δηµιουργεί τάσεις αποτίµησης, απολογισµού...Κάπως έτσι ένιωθα χθες Μ. Τρίτη 30 Απριλίου, έχοντας κάποιες λίγες ώρες επιστρέψει από τη Γερµανία και προσπαθώντας να διαχειριστώ τις εντυπώσεις, τις αντιθέσεις, των δύο χωρών! Προσπαθώντας -ανάµεσα στα άλλα- να κατανοήσω (πράγµα που δεν είναι καθόλου εύκολο) τους παραλογισµούς µιας ελληνικής πραγµατικότητας που νιώθω πως η κεντρική εξουσία έχει δηµιουργήσει κυρίως για να ταλαιπωρεί τον απλό πολίτη και όχι να τον βοηθά.

Λογική η σηµερινή αναφορά, µιας και είναι νωπές ακόµη οι θύµησες - εικόνες αλλά κι επειδή, άµα την επιστροφη, “µπήκαµε” στη δική µας επικαιρότητα που από µόνη της σε οδηγεί σε συγκρίσεις…Επιστρέφοντας… Μεγάλη Τρίτη, 30 Απριλίου του 2013 ήταν που άφηνε τα εγκόσµια ο Ειρηναίος Γαλανάκης, ένα απλός Χριστιανός, ένας επαναστάτης συνειδήσεων, ένας σπουδαίος ιεράρχης ο οποίος εκτός από επίσκοπος Κισσάµου και Σελίνου ήταν για µια δεκαετία επίσκοπος Γερµανίας!

Αυτές οι συµπτώσεις (σ.σ. της ηµεροµηνίας αλλά και της ‘‘επεισοδιακής επιστροφής’’ -εν ετει 1981- του Ειρηναίου από την Γερµανία στην Κρήτη για να προσφέρει στο ποίµνιό του και στην τοπική Εκκλησία), όλοι οι ασυνείδητοι συνειρµοί από τα πολλά τεκταινόµενα -εδώ στα καθ’ ηµάς- αλλά και οι σκέψεις από τη δική µας επιστροφή από το Βερολίνο, οδήγησαν στο χθεσινό προσκύνηµα στον τάφο του στο Καστέλι…

Καλή Ανάσταση!

Χανιώτικα νέα (Μ. Τετάρτη, 1 Μαϊου 2024) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Η ψυχή του Πάρκου Μαρκοπούλου

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Την Κυριακή που µας πέρασε, κάναµε τη βόλτα µας και πάλι στο πρώην στρατόπεδο Μαρκοπούλου τον χώρο που αποκτήθηκε για τους Χανιώτες ώστε να δηµιουργηθεί ένα τεράστιο και σύγχρονο αστικό πάρκο. Πότε όµως θα το δούµε; 

Η απορία του κόσµου -που βρέθηκε εκεί- εύλογη! Οι Χανιώτες που συνεχίζουν να αγωνιούν για το µέλλον της έκτασης, βρίσκονταν όλοι εκεί για να υπενθυµίσουν -ακόµη και στους απόντες- ότι αυτός ο χώρος δεν πρέπει να τσιµεντωθεί, δεν πρέπει να γίνει πάρκινγκ και… βλέπουµε!

Το ‘‘Μαρκοπούλου’’ ανήκει στο µέλλον των κατοίκων αυτής της πόλης, στα παιδιά µας που ζητούν χώρο να αναπνεύσουν, να παίξουν...!

Τα έχουµε ξαναπει, η πόλη ασφυκτιά, της λείπουν πνεύµονες πρασίνου, της λείπουν ελεύθεροι χώροι, µη καταπατηµένοι!

Οι πολλοί Χανιώτες που βρέθηκαν στο Μαρκοπούλου -έχω την αίσθηση ότι- αποτελούν τη µαγιά για τη διεκδίκηση του αυτονόητου!

Ναι τούτη τη φορά δεν µοιράζονταν παγωτάκια στα παιδιά, δεν µοιράζονταν γλαστράκια στους µεγάλους, δεν υπήρχαν τόσες πολλές δράσεις, όπως στη γιορτή για την Παγκόσµια Ηµέρα Περιβάλλοντος, τον περασµένο Ιούνη!

Λένε πως όταν σβήνουν τα φώτα, όταν τελειώνουν τα ταρατατζούµ, τότε ό,τι αποµένει είναι η αλήθεια! Και η αλήθεια ήταν εκεί!

Είχα την αίσθηση ότι η “ψυχή” του πάρκου είναι ήδη εκεί! Την αναγνώρισα στα παιδάκια που έπαιζαν τριγύρω ή κάτω από τα ελάχιστα δέντρα! Τη διέκρινα στα πρόσωπα των µεγάλων που γνώριζαν τον σκοπό της παρουσίας τους στο Πάρκο Μαρκοπούλου όπως πλέον οφείλουµε να το αποκαλούµε!

∆ικαιωµατικά λοιπόν εµείς Πάρκο Μαρκοπούλου το θέλουµε και όχι Πάρκινγκ!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη,6.3.2024) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ

Γράφει ο Νεκτάριος Κακατσάκης 

Οι δεκάδες ψυχές που δολοφονήθηκαν στα Τέµπη ζητούν δικαίωση!

∆ικαίωση ζητούν και οι συγγενείς τους! Οι πατεράδες τους, οι µανάδες τους! Τα αδέλφια τους! Οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους! ∆ικαίωση ζητούν οι σύζυγοί τους! Οι φίλοι τους! Όλη η Ελλάδα αυτό ζητάει! Τη δικαίωση περιµένει ο απλός κόσµος που δεν θέλει να ξεχάσει, ο κόσµος που θρήνησε και ακόµη συζητά και οργίζεται γι’ αυτό το έγκληµα!

Γιατί σε ένα έγκληµα, αυτός που εγκληµατεί πρέπει να τιµωρείται!

Σε ένα έγκληµα που έχει µαυροφορέσει εκατοντάδες σπίτια, το ελάχιστο που πρέπει να αποδοθεί είναι η ∆ικαιοσύνη! 

Αυτό ακριβώς επιζητούν οι συγγενείς των θυµάτων που ένα χρόνο τώρα φοβούνται για τη συγκάλυψη του εγκλήµατος· αν δεν είναι εξοργιστικό αυτό, αν δεν είναι ανήθικο, τότε οι λέξεις δεν έχουν κανένα νόηµα!

Το χειρότερο όλων είναι ότι από την πρώτη κιόλας στιγµή, παρακολουθούµε εµπλεκόµενους να λειτουργούν κατά της Αλήθειας και υπέρ της συγκάλυψης!

Κι είναι το παραπάνω γεγονός, µία ακόµη επιβεβαίωση -φεύ- ότι σε αυτόν τον τόπο οι ολίγοι, οι ολίγιστοι έχουν τη δύναµη απέναντι στους πολλούς!

Είναι η θλιβερή και εξοργιστική διαπίστωση ότι κάποιοι θεωρούν πως µπορούν να καθορίζουν και να αλλάζουν τον του των πραγµάτων, τον ρου της Ιστορίας! 

∆εν ξέρω αν ποτέ µπορέσουµε να τους υπερνικήσουµε αυτούς τους... ‘‘µηδαµινούς’’! Συνεχείς και σε πολλά επίπεδα οι µάχες που δίνονταν, δίνονται, θα δίνονται!

Εµείς τασσόµαστε µε τους συγγενείς των νεκρών του εγκλήµατος των Τεµπών!

Για να δικαιωθεί και ο όρος ∆ικαιοσύνη!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 28,2,2024)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ, ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

 

Λένε πως στη ζωή τίποτα δεν είναι απλά τύχη, πως τίποτα δεν σου χαρίζεται!

Η επιτυχία της Άννας Ντουντουνάκη, ίσως είναι -µετά από πάρα πολύ καιρό- µια ωραία αφορµή που µας ωθεί να “σταµατήσουµε” για λίγο τον χρόνο, να κοντοσταθούµε και να νιώσουµε το ιδιαίτερο -λόγω συγκίνησης και όχι µόνο- ρίγος που κατακλύζει την υπόσταση και το σώµα!

Είναι ένας λόγος να δακρύσουµε όχι από τρόµο, φόβο ή λύπη αλλά από περηφάνια και χαρά!

Για λίγο να “συµµετέχουµε” -όπως µπορεί να γίνει αυτό- στη δική της χαρά, καθώς ακούει τον εθνικό µας ύµνο ανεβασµένη στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου -στο άθληµά της- στην Ευρώπη, επειδή το άξιζε… και της δόθηκε!

Τα ραγισµένα µάτια της Άννας κι ένας κόµπος στο λαιµό της που δεν άφησε να γίνει κλάµµα, είναι µια εικόνα - µια ζωή ολόκληρη!

Είναι όλη η καλώς εννοούµενη ζωή ενός ανθρώπου που κοπιάζει πολύ, που κυνηγώντας τον στόχο του και τα όνειρά του, καταφέρνει να απολαύσει τους καρπούς µιας επιτυχίας!

Κάτι που τον κάνει όχι να πετά στα ουράνια, αλλά τον φέρνει µπρος στον ίδιο του τον εαυτό, µπρος στις αµέτρητες ώρες σκληρής κι επίπονης εργασίας που περνούν σαν πουλιά διαβατάρικα στιγµιαία µέσα από το µυαλό του, και του αφήνουν µια γλυκιά, όµορφη ανεπαίσθητη και λυτρωτική ανάσα: οι κόποι και η προσπάθεια, ο στόχος για αυτόν τον ένα, τον µοναδικό αγώνα, επετεύχθη!

Όµως η ζωή δεν σταµατά, δεν περιµένει! Προχωρά και µαζί της οφείλουµε να προχωρούµε κι εµείς διεκδικώντας το καλύτερο που µπορούµε!

Τα µάτια της Άννας, όπως εξάλλου και το όµορφο χαµόγελο του Απόστολου Παπαστάµου ο οποίος κατέκτησε την τρίτη θέση στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Κολυµβησης στη Ρουµανία, είναι από τις “στιγµές µιας σπάνιας ευτυχίας” που αναζητεί ο καθένας στη ζωή του! Αυτά τα παιδιά, όπως και πολλά άλλα που υπάρχουν, ζουν και ‘‘ευ αγωνίζονται’’ στην καθηµερινότητά τους, έχουµε ανάγκη ως πρότυπα!

Το ζητούµενο είναι να µπορέσουµε κάποια στιγµή να τα προβάλλουµε όλοι µας έναντι των κάθε λογής influencer που µοστράρουν τις χαζοχαρουµενιάρικες στιγµές και τις αδειανές “προσωπικότητές” τους!

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 13.12.2023) 

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΨΗΦΟΣ ΓΙΑ ΝΤΟΡΤΙΑ Ή ΓΙΑ ΕΞΑΡΕΣ
 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Είναι ωραίο να γίνονται εκλογές, οι πολίτες να προσέρχονται στις κάλπες να αποφασίζουν για το µέλλον τους!

Κάποιοι όµως από αυτούς τους πολίτες  υποστηρίζουν ότι το ξέρουν ήδη αυτό το µέλλον.Έτσι... δεν έχουν να νοιαστούν για τίποτα,δεν ελπίζουν τίποτα, δεν φοβούνται τίποτα! Απλά µειδιούν αφού τα ’χουν δοκιµάσει όλα!

...Μια ζωή ντόρτια!

Γι’ αυτούς σήµερα ο λόγος· αυτούς που διατείνονται πως όλη αυτό το πολιτικό παιχνίδι  «το έχουν δει και από την καλή και από την ανάποδη»!

Προ αρκετών ετών, κάποιος κάποιας ηλικίας µου είχε πει µε ύφος καθόλου απελπισµένο αλλά αρκούντως στωικά πως «όλοι τους ίδιοι είναι, άκου µε που σου λέω! Τσοι ’χω ψηφίσει ούλους! …Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια µένουν, που λέει και το τραγούδι! Το ’χω κάπως φιλοσοφήσει ή αµπελοφιλοσοφήσει, ο καθένας όπως το πάρει!».

Αναφορικά µε τις αυτοδιοικητικές εκλογές εδώ στα καθ’ ηµάς, παρακολουθούµε πολλά νέα και παλαιά πρόσωπα να µπαίνουν µε όρεξη στη ‘‘µάχη’’…

[Κρατάτε µυστικό; Μετρηµένα κουκιά είναι!

Ένα κι ένα κάµνουν δυο!].

Τα υπόλοιπα είναι «να ’χαµε να λέγαµε και να ’χουµε να πούµε» που λέει κι ο... Αυγολέµονος!

Ωστόσο, καθόλου αστεία υπόθεση δεν είναι  οι εκλογές! Ειδικά οι αυτοδιοικητικές που όλοι ή περίπου όλοι γνωρίζουν όλους!

Ανάµεσα σε αυτούς -τους υποψηφίους- οφείλουµε να επιλέξουµε όσους θεωρούµε ότι µπορούν και θέλουν να βοηθήσουν τον τόπο µας!

Έχοντας πάντα αυτό το “µας” ως κυρίαρχο στον νου, οφείλουµε µε το χέρι στην καρδιά να αναρωτηθούµε αν όντως επιλέγουµε τους καταλληλότερους για να τους εµπιστευθούµε!

Σε µια εποχή όπου πλέον κυριαρχούν τα social media, ο πολίτης τείνει να απεµπολήσει την έννοια της πραγµατικότητας που ζει και τείνει να πιστέψει την εικονική πραγµατικότητα που του παρουσιάζεται!

Ας το έχουµε κι αυτό κατά νου πριν αποφασίσουµε να προσέλθουµε στην κάλπη τούτη την Κυριακή! Και µε µια ευχή «καλή -για το κοινό καλό- ψήφο»! 

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 4.Οκτωβρίου 2023)

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ... "ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ", ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΩΝ

 

 Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

«Πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήµερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε».

Τάδε έφη Ουίνστον Τσώρτσιλ!

Εµείς σήµερα αυτό το αποκαλούµε πια “kolotoumba”!

Η ουσία είναι ότι το µελλούµενο που βεβαίως και δεν γνωρίζουµε, πολλές φορές παρουσιάζεται από τους πολιτικούς πασπαλισµένο και σερβιρισµένο µε όλα εκείνα τα “απαραίτητα υλικά” ώστε να φανεί αρκούντως θελκτικό προς εκείνους τους ψηφοφόρους οι οποίοι περισσότερο θα ακολουθήσουν τη δική τους προσδοκία ή ελπίδα παρά την πραγµατικότητα που αδυνατούν ή δεν θέλουν να δουν! Ποιοι είναι εκείνοι  που ξέρουν ότι τάζουν λαγούς µε πετραχείλια και δεν ερυθριούν καθώς µας κοιτούν στα µάτια;

...Ένας σπουδαίος φιλόσοφος, συγγραφέας, ο Αλµπερ Καµύ είχε πει ότι: «Η πολιτική και η µοίρα της ανθρωπότητας διαµορφώνονται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά και χωρίς µεγαλείο. Άνθρωποι που έχουν µεγαλείο µέσα τους, δεν ασχολούνται µε την πολιτική».

∆εν είναι απαραίτητο να συµφωνήσει κάποιος µε τα παραπάνω! Απαραίτητο όµως είναι να αναλογιστεί   λίγο! Υπάρχουν πολλοί που ξέβρασε κι αυτούς και τα όνειρά τους το... σύστηµα! Κράτησαν ωστόσο το µεγαλείο της ακεραιότητάς τους, της ειλικρίνειας και της ντοµπροσύνης τους… 

Υπάρχουν εκείνοι που δεν το βάζουν κάτω, κάποιοι θα προσπαθήσουν και πάλι ή για πρώτη φορά να “αναµιχθούν” ως υποψήφιοι και τώρα στις αυτοδιοικητικές εκλογές! Πολλοί από αυτούς οι ικανοί, καθείς στο πεδίο του αλλά και ως κοινωνικά όντα, ως πολίτες, ως προσωπικότητες, ως Άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν πραγµατικά δίχως να αποβλέπουν στην προσωπική τους ανέλιξη και στο... ίδιον όφελος! Υπάρχει ελπίς έστω και µέσα από αυτές τις ‘‘δυσδιάκριτες’’ περιπτώσεις  και σίγουρα αξίζουν την ψήφο µας!

Αυτών τα όνειρα και τα ιδανικά οφείλουµε να πιστέψουµε και να ακολουθήσουµε, έχοντας κατά νου και αυτό που είχε πει ο Πλάτωνας ότι «ο αληθινός άρχοντας δεν πρέπει να κοιτάζει το συµφέρον του αλλά των υπηκόων του». Ο αγώνας, οι αγωνίες, τα ερωτήµατα, ο έλεγχος δεν τελειώνουν µετά τους «όµορφους προεκλογικούς αγώνες»! Και σίγουρα οι ψηφοφόροι είναι εκείνοι που οφείλουν να ελέγχουν τους υποψηφίους -“νικητές” και “χαµένους”- κυρίως τους εκλεγµένους  που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες µας! Οι πολίτες οφείλουν να αναγνωρίζουν τα εσκεµµένα λάθη, τις παραλείψεις και τα στραβά µάτια που έκαναν εκείνοι στα όποια συµφέροντα! 

Για υστερόγραφο, ο Εµµανουήλ Ροΐδης πριν από 100 και πλέον χρόνια έγραφε ότι: «κόµµα είναι η Οµάς ανθρώπων, ειδότων ν’ αναγιγνώσκωσι και ν’ αρθρογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά µισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούµενοι υπό ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι να αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός µέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα µέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι».

Τέλος και µια ακόµη υποσηµείωση: µαύρο όχι µόνο στους Μαυρογυαλούρους αλλά και στους όποιους.. Γκρουεζαίους ζητούν την ψήφο σας.

Και µη µου πείτε ότι δεν µπορείτε να τους διακρίνετε τουλάχιστον κι εδώ στη δική µας… όµορφη πόλη!

Τώρα αν τους θέτε σώνει και καλά, ψηφίστε τους τι να πω; Τα έχει πει προ πολλού ο Ισοκράτης «Το της πόλεως όλης ήθος, οµοιούται τοις άρχουσιν». «Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο µ’ αυτό εκείνων που την κυβερνούν», τουτέστιν «ήθελές τα κι έπαθές τα»!

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη. 20.9.2023) 

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΝΤΙΜΠΕΪΤ

 

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Σήμερα το ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών με τις προκαθορισμένες ερωτήσεις των δημοσιογράφων!

Μήπως κάνει και λίγο από τη στέψη του Κάρολου, όπου στήθηκε το σκηνικό, έγιναν οι πρόβες και το πλάσαραν την προκαθορισμένη ώρα και τώρα μετρούν τα νούμερα τηλεθέασης! Κάπως έτσι γεμίζουν και οι εκπομπές… θεματολογία, κουβέντα να γίνεται!

Στήσιμο ανάλογο μοιάζει και το ντιμπέιτ, δίχως βέβαια τις τιάρες και τα ρουμπίνια, τα χρυσά και τις τουαλέτες των κυριών!

Ωστόσο σίγουρα πρόκειται να μάθουμε και πολλές ανούσιες λεπτομέρειες -κυρίως θα παιχθούν από τις μεσημεριανές και life style εκπομπές- όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν.

Και αυτές οι παράμετροι θα μετρήσουν στο κοινό, αφού τα επιτελεία των κομμάτων ως γνωστόν δουλεύουν πολύ πάνω στις λεπτομέρειες του στησίματος και της εικόνας των εργοδοτών τους.

Από την άλλη σκέφτομαι πόσο πιο ενδιαφέρον θα ήταν για όλους μας αν αυτό το… πολιτισμένο κλίμα που αναμένουμε να παρακολουθήσουμε στους δέκτες μας, το είχαμε και όλη την υπόλοιπη τετραετία από όλους τους πολιτικούς αρχηγούς, τους βουλευτές κ.λπ., τόσο εντός όσο και εκτός Βουλής!

Αντ’ αυτού, γινόμαστε μάρτυρες ενός χαμηλής στάθμης λόγου και αντιπαραθέσεων που μόνο πολιτισμένο δεν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις…

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 10.5. 23)

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ 

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Με πολύ ενδιαφέρον διάβασα το ρεπορτάζ και τις δηλώσεις από την εκδήλωση της Σύμπραξης Τουρισμού για τα Χανιά που πραγματοποιήθηκε προχθές Δευτέρα στο Μεγάλο Αρσενάλι.

Οι συμμετέχοντες σε αυτήν τη σύμπραξη -Ένωση Ξενοδόχων Ν. Χανίων, η Fraport Greece, η Aegean, η Eurobank και πλέον και ο ΕΟΤ- συζήτησαν και μίλησαν για θέματα που λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε όπως το ότι η προ των πυλών τουριστική σεζόν αναμένεται πολύ καλύτερη από την εξίσου πολύ καλή περυσινή.

Ο πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Μαν. Γιαννούλης σε ερώτηση των “Χ.ν.”, για τις κακές υποδομές μας, σημείωσε ότι «είναι ένα θέμα που μας απασχολεί, το έχουμε επισημάνει κατ’ επανάληψη. Είναι ένα φαινόμενο το οποίο δημιουργεί μια άσχημη εντύπωση γιατί βγαίνοντας από πολύ καλές ιδιωτικές υποδομές, γνωρίζουμε όλοι ότι και τα πεζοδρόμια και οι δρόμοι μας, πολλές φορές και η σήμανση ακόμα, δεν είναι στο επίπεδο που θα θέλαμε». Το έθεσε πολύ πολύ κομψά κι ευγενικά!

Το συγκεκριμένο θέμα μας απασχολεί ήδη από τη δεκαετία του ’90, αλλά φευ αυτή η απασχόληση δεν έχει οδηγήσει σε καμία επίλυση του προβλήματος!

Από την άλλη, ο γενικός γραμματέας του ΕΟΤ Δημήτρης Φραγκάκης, παρών στην παραπάνω εκδήλωση, σε χθεσινή του ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πολύ ορθά θέτει στο τραπέζι το θέμα της βιωσιμότητας: «η βιωσιμότητα είναι προφανώς απαραίτητη συνθήκη για την επόμενη μέρα του τουρισμού», σημειώνει ενώ χαρακτήρισε ως τη μεγαλύτερη απειλή για τα ελληνικά νησιά τη διάβρωση των ακτών τους. Γράφει μεταξύ άλλων ότι «δεν μπορούμε να μιλάμε για βιωσιμότητα αν συνεχίσουμε να καταστρέφουμε τον Μπάλο και το Ελαφονήσι με τους ίδιους ρυθμούς. Κι εκεί θα πρέπει οπωσδήποτε να συμφωνήσουμε όλοι ώστε να πάρουμε μέτρα. Όσο σκληρά και αν είναι, θα χρειαστεί να πάρουμε μέτρα για να προστατεύσουμε αυτές τις περιοχές».

Να σημειώσω ότι και τα Φαλάσσαρνα είναι μια περιοχή που χρήζει άμεσης προστασίας γιατί όπως  πληροφορούμαστε, δυστυχώς εκεί η κατάσταση χειροτερεύει! Η διάβρωση εκεί νότια της “Παχιάς Άμμου”, δεν έχει γίνει από τη θάλασσα αλλά… από τη στεριά! Πώς γίνεται; Απλά(!), κάποιοι έβαλαν μηχανήματα και “εξαφάνισαν” έναν αμμόλοφο ανοίγοντας δίοδο για την παραλία…»! Αυτά καταγγέλει η ΛΑΣΥ. Οι εικόνες από την περιοχή είναι σοκαριστικές!

Ποιος θα απαντήσει γι’ αυτό το περιβαλλοντικό έγκλημα; Ποιος θα επιληφθεί του θέματος σήμερα κιόλας; Όλοι φαίνεται να σηκώνουν τα χέρια ψηλά! Γιατί; Ποιος ευθύνεται για αυτήν την κατάσταση; Ποιοι τελικά είναι αυτοί «που δεν συμφωνούν για να παρθούν μέτρα σκληρά;» για να σωθεί αυτός ο τόπος, όπως σημείωσε και ο κ. Φραγκάκης;  

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 22.2,2023)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ... ΧΑΜΕΝΩΝ ΤΟΥΣ ΟΝΕΙΡΩΝ 

 

 

 

 

 Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

 

Τούτες τις μέρες που ο «άνεμος [εξακολουθεί να] μας κυνηγάει», 

τούτες τις Νοεμβριανές ημέρες που πάντα(;) θυμούμαστε εκείνους τους νέους μιας άλλης εποχής που πέρασαν στην Αθανασία -εκείνους 

που χάθηκαν κι εκείνους που ξεχάστηκαν κυρίως- είθισται να ακούγονται λόγια· 

ελάχιστες πια οι πράξεις μας προς τιμή, και μνήμη τους…

Πάντοτε όμως, κάτι μένει ανείπωτο, κάτι διαφεύγει… 

Φέτος προσέτρεξα -ξανά- σε λόγια ποιητών· τούτη τη φορά του Μάνου Ελευθερίου και του Μανόλη Αναγνωστάκη!

 

Απόσπασμα παραθέτω από τα “Μαλαματένια λόγια” του Μ. Ελευθερίου, που αρχές της δεκαετίας του ’70 έγραφε:

 

«Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι

τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές

τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι

σου μάθαινε το αύριο και το χθες

μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη

με του καιρού δεμένος τις κλωστές».

Ο Μ. Αναγνωστάκης τον Νοέμβρη του 1983 μας είπε στο ποίημά του “Φοβάμαι”:

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία -μεσούντος κάποιου Ιουλίου-

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου ’κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα ’σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και “απόψεις”.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Δεν γνωρίζω αν είναι πια δύσκολο στην εποχή μας να ακούσουμε έναν ποιητή· γιατί τάχα φοβούμαστε αυτόν κι όχι... τους “άλλους”!

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 16.11.2022)