ΑΠΑΝΩ ΕΙΣ ΤΟΝ ΒΡΑΧΟΝ
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Τον καταλαβαίνω και τον άλλον που άκουσα να εύχεται καλό χειµώνα µόλις χθες σε όλη την παρέα που θα άφηνε εδώ στην πόλη µας!
Θα ‘παιρνε το πλοίο της γραµµής και ήδη τώρα βρίσκεται, πίσω στην εργασία του και τις όποιες µικρές ή µεγάλες υποχρεώσεις του.
Ήταν µικρό το κρητικό καλοκαίρι του, ένα κουτσό δεκαήµερο! Κουτσό γιατί όλα όσα είχε κατά νου να κάµει δεν τα πρόλαβε! «Του χρόνου και πάλι, καλή αντάµωση παρέα», ευχήθηκε και έριξε τη τσάντα του µε όλα της παραλίας πράγµατα στην πλάτη του…
Αφήνοντας την παρέα πίσω να συζητά ο καθένας και η καθεµία την προγραµµατισµένη δική τους αναχώρηση! Άλλοι µε καράβι, άλλοι µε τ’ αεροπλάνο…
«Καλό χειµώνα! Άκου καλό χειµώνα! ∆εν σκέφτηκε κάτι άλλο να µας πει;» είπε κάποιος. Άλλοι γέλασαν κι άλλοι φάνηκαν να το περιεργάζονται µες στο µυαλό τους, έχοντας µια θάλασσα λάδι µπροστά στα πόδια τους και τον ήλιο στα ψηλά!
«Ίσως και να ’χει δίκιο», είπε ένας από τους δεύτερους! «Όταν τελειώσουν για κάποιους οι διακοπές του καλοκαιριού, τελειώνει και το καλοκαίρι. ∆εν τον κατηγορώ! ∆εν είδες πόσο αλλιώτικο, διαφορετικό ήταν σήµερα το βλέµµα του;».
…Τους προσπέρασα και ρίχτηκα στο γαλάζιο για τον απέναντι βράχο! Εκεί όπου συνάντησα την προηγούµενη µέρα δυο γλαρόπουλα που ήλπιζα να ξανασυναντήσω!
Ξεµάκρυνα απ’ την ακτή και τις συνοµιλίες! Μία ελεύθερο, µια ύπτιο, µια πρόσθιο, έφτασα στον βράχο, ανέβηκα πάνω του! Στάθηκα όρθιος µε πλάτη στην απόσταση που µε χώριζε απ’ την ακτή!
Στο βάθος µόλις ξεχώρισα ψηλά να πετούν οι γλάροι… µου!
Αυτό το “µου”, µε παραξένεψε πολύ!
Έµεινα έτσι για λίγο, µε πλάτη στην… απόσταση, κοιτώντας τα πουλιά να ανοίγουν τα φτερά, άλλοτε να ξεµακραίνουν και άλλοτε να µε πλησιάζουν!
Και πόσο επιθυµούσα να τα ακούσω, µα εκείνα δεν έβγαλαν φωνή…
Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 9.9.2026)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου