ΑΘΑΝΑΣΙΑ (1941)
%20(3).jpg)
ΣΤ1 ΤΑΞΗ 9ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ
ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΜΑΘΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΔΑΣΚΑΛΟΣ
Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Να µιλώ στα παιδιά της Στ2 τάξης του 9ου ∆ηµ. Σχολείου Χανίων για τα µαθητικά, µα και για τα δασκαλικά µου χρόνια, απαντώντας στις προετοιµασµένες µε πολλή επιµέλεια ερωτήσεις τους. Να τα κοιτάζω και να µε κοιτάζουν στα µάτια. Να χτυπά το κουδούνι για διάλειµµα και να συνεχίζουν, σαν να µην το ακούνε... Στο πλαίσιο ενός προγράµµατος, του Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Χανίων, λίγες µέρες πριν από τις διακοπές του Πάσχα η συνάντησή µας, ύστερα από πρόσκλησή της και καλής µου φίλης, γνωστής στους αναγνώστες της στήλης, δασκάλας τους Βασιλείας Νυσταζάκη. ∆εν θα το κρύψω ότι µε συγκίνησε ιδιαίτερα αυτή η επίσκεψή µου σε σχολείο. «Όταν ήµουν µαθητής και όταν ήµουν δάσκαλος», ο τίτλος που σκέφτηκα να βάλω αρχικά. «Όταν ήταν µαθητής και όταν ήταν δάσκαλος» έβαλα τελικά ύστερα από µια δεύτερη σκέψη... Να χαίρεσαι τους µαθητές σου και να σε χαίρονται, καλή µου συναδέλφισσα!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος - λογοτέχνης
Η επίσκεψη του συνταξιούχου δασκάλου και λογοτέχνη Βαγγέλη Κακατσάκη στην τάξη μας, στο πλαίσιο του προγράμματος “Ιστορίες να ακουστούν” του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων ήταν μια ιδιαίτερα συγκινητική και αξέχαστη εμπειρία. Με λόγια απλά, αλλά γεμάτα ζωντανές εικόνες, μας ταξίδεψε στα μαθητικά του χρόνια, σε μια εποχή πολύ διαφορετική από τη σημερινή. Μας μίλησε για το σχολείο τότε, για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν τα παιδιά, για τη φτώχεια που υπήρχε, αλλά και για τη δύναμη που έβρισκαν μέσα τους τα παιδιά για να συνεχίζουν. Περιέγραψε τη μεγάλη διαδρομή που έκαναν καθημερινά με τα πόδια για να φτάσουν στο Γυμνάσιο Βάμου, κουρασμένα αλλά γεμάτα όνειρα και δίψα για μάθηση. Δυο ώρες να πάνε και δυο να γυρίσουν ήθελαν…
Η παρουσία του κυρίου Βαγγέλη μας δίδαξε πως, προπάντων, μέσα στις δυσκολίες, η αγάπη για τη γνώση και ο σεβασμός στον άνθρωπο μπορούν να αφήσουν ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στη ζωή μας.
Η δασκάλα Βασιλεία Νυσταζάκη
Η εμπειρία μας με τον κύριο Βαγγέλη ήταν τέλεια γιατί μας αφηγήθηκε υπέροχες ιστορίες από τα μαθητικά του χρόνια και από τα χρόνια που ήταν δάσκαλος. Μας είπε ότι όταν ήταν μικρός, στην πρώτη Δημοτικού, ένας συμμαθητής του πήρε κάτι από ένα κοριτσάκι και ο δάσκαλος τους τιμώρησε όλους, δέρνοντάς τους με ένα ξύλο όπως έκαναν εκείνη την εποχή. Άλλη μια ιστορία ήταν για την πρώτη φορά που δούλεψε ως δάσκαλος. Μερικά παιδιά του έφεραν για να τον καλωσορίσουν μία βέργα, αλλά αυτός τους εξήγησε ότι το ξύλο γι αυτόν δεν είναι τρόπος διαπαιδαγώγησης…
Γεωργιάννα Παπαδάκη, Ιντίλα Μπεκιολάρι, Βασιλική Μπλίντο, Ιωάννα Τζιφάκη
Ο Βαγγέλης Κακατσάκης ήταν ένας δάσκαλος που αγαπούσε πολύ τα παιδιά. Δούλεψε για πολλά χρόνια σε χωριά του Ν. Χανίων και αργότερα στην πόλη και πάντα φρόντιζε να μαθαίνει στα παιδιά όχι μόνο γράμματα αλλά και αξίες όπως η καλοσύνη και ο σεβασμός. Μας είπε μια ιστορία από την πρώτη του μέρα στο σχολείο ως δάσκαλος, όπου κάποια από τα παιδιά του έφεραν μια βέργα, αλλά εκείνος τους είπε ότι δεν ήθελε να χτυπάει κανένα παιδί. Αυτό μας έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί εκείνη την εποχή ήταν συνηθισμένη τιμωρία το ξύλο. Ο κύριος Βαγγέλης μας μίλησε μέσα από την καρδιά του, μοιράστηκε μαζί μας τις αναμνήσεις του και μας έδειξε πως κάθε άνθρωπος είναι ευτυχισμένος, όταν αγαπάει αυτό που κάνει...
Χλόη Βουγιούκα, Αλεξία Λούπη , Βασιλική Κοντοκώστα
Από τον κύριο Βαγγέλη που ήρθε στην τάξη μας έμαθα πολλά πράγματα για το πώς ήταν το σχολείο στα παλιότερα χρόνια. Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο από όσα είπε ήταν ότι σε κάποια δημοτικά σχολεία που ήταν δάσκαλος όλα τα παιδιά από την πρώτη μέχρι και την έκτη δημοτικού ήτανε στην ίδια αίθουσα και παρακολουθούσαν το ίδιο μάθημα. Αυτό πιστεύω πως ήταν πολύ δύσκολο για τα παιδιά των μικρότερων τάξεων που παρακολουθούσαν τα μαθήματα των μεγαλύτερων και αντίθετα πολύ βαρετό για τα παιδιά των μεγαλύτερων τάξεων που παρακολουθούσαν τα μαθήματα των μικρότερων. Παρόλα αυτά ο κύριος Βαγγέλης μας εξήγησε ότι δεν γινόταν αλλιώς και ότι υπήρχαν και θετικά σε αυτό αφού τα μεγαλύτερα παιδιά είχαν την ευκαιρία να κάνουν μια καλή επανάληψη και τα μικρότερα θα ήταν προετοιμασμένα για τα μαθήματα των μεγαλύτερων τάξεων. Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα τα παιδιά ήταν μια παρέα και τα μεγαλύτερα πρόσεχαν τα μικρότερα. Γιάννης Καλλιγέρης
Σήμερα ήρθε στην τάξη μας ένας σπουδαίος καλεσμένος, ο κύριος Βαγγέλης Κακατσάκης, ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Ο κύριος Βαγγέλης μας μίλησε για τα παιδικά του χρόνια και για τα χρόνια που ήταν δάσκαλος. Αυτό που τράβηξε περισσότερο το ενδιαφέρον μου ήταν η ιστορία που μας είπε για μια νεοδιόριστη δασκάλα στο 5ο Δημ. Σχ. Χανίων που ήταν διευθυντής, η οποία έκλαιγε στο τέλος της χρονιάς επειδή δεν ήθελε να αποχωριστεί τους μαθητές της.
Ευχαριστούμε πολύ κύριε Βαγγέλη! Κλειώ Μέρμηγκα, Ιφιγένεια Δούλια
Ο κύριος Βαγγέλης ήταν πολύ ευγενικός και μας διηγήθηκε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα από τα μαθητικά του χρόνια στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο και αργότερα από τις εμπειρίες του ως δάσκαλος. Ήταν απίστευτο ότι τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο με αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Να ξυπνούν αχάραγα και να πηγαίνουν δυο ώρες ποδαρόδρομο μέχρι να φτάσουν στο Γυμνάσιο Βάμου και να θέλουν άλλες δυο να γυρίσουν και την άλλη μέρα ξανά τα ίδια. Τα λόγια του ήταν ένα δίδαγμα για μας και τον ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό.
Χανιώτικα νέα (Σάββατο,23.5.26)
ΛΟΓΟΣ
Μπορώ
ν’ ανοίξω λαγούμια στην ψυχή μου,
για να κρύψω τις σημαίες του αγώνα.
Μπορώ
να σκάψω τάφους στην καρδιά μου,
για να θάψω βαθιά εκείνα τα όνειρα.
Μπορώ
να τρυπήσω με τα νύχια τα χέρια μου
για να κρατήσω εκείνες τις υποσχέσεις.
Μπορώ
ν’ αντέξω τη λεηλασία της σιωπής.
Δεν μπορώ
να λάβω μέρος στη δολοφονία της ελπίδας.
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ (ΚΑΖΟΒΑΡ, Γ' Έκδοση, 2014)
ΔΗΜ. ΣΧ. ΒΑΡΥΠΕΤΡΟΥ ΧΑΝΙΩΝ
ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ
Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Για ένα ταξίδι µάθησης και µνήµης στο Ναύπλιο, που έκαναν τα παιδιά της Ε’ και της Στ’ τάξης του ∆ηµ. Σχολείου Βαρυπέτρου Χανίων, στα τέλη του φετινού Μάρτη, ο λόγος στον σηµερινό Παιδότοπο. Για µια «ξεχωριστή» εκπαιδευτική επίσκεψη που σίγουρα θα µείνει για πάντα χαραγµένη στο µυαλό των παιδιών αλλά και των συνοδών τους (δασκάλων και γονέων) που συµµετείχαν. Για µια ακόµα πρωτοποριακή δράση ενός σχολείου που λειτουργεί και λειτουργείται έχοντας ανοιχτά τα παράθυρά του στην κοινωνία, µε διευθυντή τον ιδιαίτερα γνωστό στους αναγνώστες της στήλης Βαγγέλη Παγωνίδη. Πάντα Ωραίοι ως ∆άσκαλοι, καλοί µου συνάδελφοι!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος - λογοτέχνης
Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Για ένα ταξίδι µάθησης και µνήµης στο Ναύπλιο, που έκαναν τα παιδιά της Ε’ και της Στ’ τάξης του ∆ηµ. Σχολείου Βαρυπέτρου Χανίων, στα τέλη του φετινού Μάρτη, ο λόγος στον σηµερινό Παιδότοπο. Για µια «ξεχωριστή» εκπαιδευτική επίσκεψη που σίγουρα θα µείνει για πάντα χαραγµένη στο µυαλό των παιδιών αλλά και των συνοδών τους (δασκάλων και γονέων) που συµµετείχαν. Για µια ακόµα πρωτοποριακή δράση ενός σχολείου που λειτουργεί και λειτουργείται έχοντας ανοιχτά τα παράθυρά του στην κοινωνία, µε διευθυντή τον ιδιαίτερα γνωστό στους αναγνώστες της στήλης Βαγγέλη Παγωνίδη. Πάντα Ωραίοι ως ∆άσκαλοι, καλοί µου συνάδελφοι!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης
ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ
Στα τέλη Μαρτίου, το Δημοτικό Σχολείο Βαρυπέτρου πραγματοποίησε μια ξεχωριστή εκπαιδευτική επίσκεψη στο μαγευτικό Ναύπλιο, με τη συμμετοχή 41 μαθητών, 4 εκπαιδευτικών και γονέων, που συνόδευσαν με συγκίνηση και ενθουσιασμό αυτή τη ζωντανή εμπειρία μάθησης. Ο καιρός στάθηκε σύμμαχος σε κάθε μας βήμα· ο ήλιος φώτιζε όχι μόνο τα μνημεία, αλλά και τα πρόσωπα των παιδιών,
που ανακάλυπταν την ιστορία πέρα από τις σελίδες των βιβλίων.
Πρώτη μας στάση αποτέλεσε ο επιβλητικός Ισθμός της Κορίνθου, όπου οι μαθητές αντίκρισαν από κοντά το εντυπωσιακό έργο που ενώνει δύο θάλασσες και χωρίζει δύο κόσμους. Εκεί ξεκίνησε το ταξίδι στον χρόνο, που συνεχίστηκε στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, όπου οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να βιώσουν την απαράμιλλη ακουστική και να «ακούσουν» τους ψιθύρους της αρχαιότητας να ζωντανεύουν γύρω τους.
Στο μουσείο του Ασκληπιείου, η επιστήμη και η μυθολογία ενώθηκαν αρμονικά, ενώ στις Μυκήνες, εκεί όπου ο Αγαμέμνων και ο Ατρέας άφησαν το αποτύπωμά τους, οι μαθητές στάθηκαν με δέος μπροστά στον θησαυρό της ιστορίας. Ο επιβλητικός θολωτός τάφος, γνωστός ως «Θησαυρός του Ατρέα», έγινε αφορμή για συζητήσεις, ερωτήματα και θαυμασμό.
Στο Ναύπλιο, την πρώτη πρωτεύουσα του νεότερου ελληνικού κράτους, η ιστορία απέκτησε πρόσωπο και συναίσθημα. Στο Παλαμήδι, οι μαθητές περπάτησαν στα σκαλιά της ελευθερίας και στάθηκαν σιωπηλοί στο κελί όπου φυλακίστηκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, νιώθοντας το βάρος και το μεγαλείο της θυσίας. Από μακριά, το Μπούρτζι στεκόταν αγέρωχο, φύλακας της ιστορικής μνήμης. Το επισκεφθήκαμε με τη βαρκούλα και αισθανθήκαμε σαν να ζούσαμε σε άλλη εποχή…σε άλλο τόπο…
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε η επίσκεψη στην εκκλησία όπου δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας, μια στιγμή που έφερε τα παιδιά σε άμεση επαφή με τις δύσκολες σελίδες της νεότερης ιστορίας. Στο Πολεμικό Μουσείο Ναυπλίου, όπου λειτούργησε η πρώτη Σχολή Ευελπίδων, με απόφαση του Ιωάννη Καποδίστρια η αφήγηση της εθνικής πορείας έγινε απτή και ουσιαστική. Πώς θα ένιωθε άραγε ο μεγάλος Κυβερνήτης δίπλα στους τοίχους του κτηρίου που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή; Περπατήσαμε στο Κάστρο της Ακροναυπλίας, με την απαράμιλλη θέα όπου ο Στρατώνας Grimani, ο οποίος βρισκόταν σε ερειπιώδη κατάσταση, ανοικοδομείται και μένει γνωστός ως Στρατώνας Καποδίστρια, για να μετατραπεί αργότερα σε φυλακές.
Η φιλοξενία που δεχθήκαμε από τον Μητροπολίτη Αργολίδος Νεκτάριο υπήρξε συγκινητική και βαθιά ανθρώπινη, αφήνοντας σε όλους μας την αίσθηση της αληθινής ελληνικής φιλοξενίας. Παράλληλα, η επίσκεψη στο ΚΠΕ Νέας Κίου και στο παράρτημα του Harvard University στην Ελλάδα διεύρυνε τους ορίζοντες των μαθητών, συνδέοντας το παρελθόν με τη σύγχρονη γνώση και την παγκόσμια προοπτική.
Η
εμπειρία ολοκληρώθηκε με αναφορά στο
Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, υπενθυμίζοντας
πως η παιδεία και ο πολιτισμός αποτελούν
διαχρονικές αξίες που συνεχίζουν να
εμπνέουν.
Επιστρέφοντας στα Χανιά, οι αποσκευές μας ήταν γεμάτες όχι από αντικείμενα, αλλά από βιώματα, εικόνες και συναισθήματα. Η ιστορία δεν ήταν πια ένα μάθημα· ήταν εμπειρία, ανάσα και μνήμη. Και αυτή η εμπειρία θα συνοδεύει τους μαθητές μας για πάντα, ως πολύτιμος οδηγός γνώσης και ζωής.
Ο Διευθυντής του Σχολείου Βαγγέλης Παγωνίδης και οι δάσκαλοι Παύλος Τσιχλάκης, Δήμητρα Αποστολίδου και Βιολέτα Τσουμάτου
ΟΙ
ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
Στον Ισθμό
της Κορίνθου εντυπωσιάστηκα από το
βάθος και τη στενότητα του καναλιού.
Δεν φανταζόμαστε ότι οι άνθρωποι
μπορούσαν να κόψουν τη γη στα δύο για
τα πλοία. Γιάννης Μπουρμπάκης- Μάνος
Μαυρομάτης- Μπολανάκης Πέτρος Ε1
Στο Θέατρο Επιδαύρου η ακουστική· ακούγαμε ακόμη και ψίθυρο. Το βιωματικό που κάναμε όλοι μαζί (γονείς, παιδιά και συνοδοί) με τα παλαμάκια ήταν ανατριχιαστικό.. Σαν να ζωντάνευε η αρχαία Ελλάδα. Μαζάνη Μαρία Ε1
Στο Ασκληπιείο Επιδαύρου έμαθα πώς θεράπευαν οι αρχαίοι άνθρωποι τους ασθενείς. Συνδύαζαν την ιατρική με τη θρησκεία. Ήταν σαν ένα αρχαίο νοσοκομείο. Ελπίδα Γιανναράκη, Στ
Στις αρχαίες Μυκήνες μπήκαμε σε άλλο κόσμο. Οι τεράστιοι λίθοι και η Πύλη των Λεόντων ήταν απίστευτα. Αναρωτηθήκαμε ποιοι και πώς τα μετέφεραν τότε. Σταματουλάκης Γιάννης- Μποράκης Νίκος Ε2
Ο Τάφοςς του Ατρέα ήταν τεράστιος και εντυπωσιακός. Όταν μπήκαμε μέσα, νιώσαμε μια περίεργη ησυχία και μυστήριο. Σιβαροπούλου Εύα- Πράπα Κωνσταντίνα Ε2
Στο
Παλαμήδι η θέα ήταν καταπληκτική και
βλέπαμε όλο το Ναύπλιο από ψηλά.
Κουνδουράκης Γιώργος- Πισσαδάκης
Γιώργος Ε1 και Ε2
Στο κελί του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη νιώσαμε συγκίνηση. Ήταν μικρό και σκοτεινό. Μας έκανε να σκεφτούμε τις θυσίες για την ελευθερία. Αποστολάκης Γιώργος- Χατζημιχελάκης Προκόπης Στ
Στο Πολεμικό Μουσείο Ναυπλίου υπήρχαν στολές και όπλα από την επανάσταση. Έμαθα πράγματα που δεν είχα καταλάβει από το βιβλίο. Μπαλαντίνος Στέλιος Ε2
Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 16.5.2025)
https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-i-sch-varypetroy-chanion-ena-taxidi-mathisis-kai-mnimis-sto-nayplio/
ΜΙΑ ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ
ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ
Οπως έλεγε η μάνα μου.
Οπως έκανε η μάνα μου.
Οπως δούλευε η μάνα μου.
Οπως έδινε δέκα για να πάρει ένα,
αν το έπαιρνε κι αυτό η μάνα μου.
Οπως διηγιόταν παλιές ιστορίες η μάνα μου.
Οπως είχε την πόρτα ανοιχτή
στους διακονιάρηδες η μάνα μου.
Οπως κάρφωνε τα νύχια στα χέρια της
για να μην κλάψει η μάνα μου.
Σε παρατατικό χρόνο η ζωή της μάνας μου.
Σε παρατατικό που δηλώνει ενεστώτα
(¨Οταν γίνεις ποίημα, 2013)
. Το ποίημά μου “Ενεστώτας” (ποιητ. Συλλογή “Οταν γίνεις ποίημα”, Χανιά 2013
ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ "ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ"
ΜΗΤΕΡΑ, ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΤΑΥΤΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Στη ΜΗΤΕΡΑ, µια λέξη ταυτισµένη µε την αγάπη, είναι αφιερωµένος ο σηµερινός Παιδότοπος, η Ηµέρα της Μητέρας αύριο, δεύτερη Κυριακή του Μάη. Το γνωστό και στους γονείς µα και στους παππούδες και στις γιαγιάδες των σηµερινών νηπιακιών ποίηµα του Γεωργίου Βιζυηνού «Η µητέρα», ήταν η αφετηρία, µα και το όχηµα, για να προσεγγίσουν τα παιδιά του Νηπιαγωγείου των Εκπαιδευτηρίων «Μαυροµατάκη» την «έννοια της λέξης», µιλώντας το καθένα για τη δική του µαµά, τη δική του µάνα, τη δική του µητέρα. Τα εύσηµα στις δασκάλες τους, στην Αναστασία ∆ηµοτάκη και στην Ιωσηφίνα Σειραδάκη. Πολύ τις ευχαριστώ και αυτές και βέβαια τον υπεύθυνο των Εκπαιδευτηρίων, επίσης συνάδελφό µου στη ∆ασκαλοσύνη, Κώστα Μανωλάκη. Χρόνια πολλά σε όλες τις µαµάδες!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,δάσκαλος - λογοτέχνης
 |
| Το κολάζ των μαμάδων |
Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, τη δεύτερη Κυριακή του Μάη, διαβάσαμε το
ποίημα του Γ. Βιζυηνού «Η μητέρα» και προσεγγίσαμε την έννοια της λέξης,
μια λέξη πολυσήμαντη και συνώνυμη με την αγάπη...
Πώς να πειράξω τη μητέρα
να κάμω εγώ να λυπηθεί,
που όλη νύχτα κι όλη μέρα
για το καλό μου προσπαθεί;
Πώς ν’ αρνηθώ ή ν’ αναβάλω
ό,τι ορίζει κι απαιτεί,
αφού στη γη δεν έχω άλλο
κανένα φίλο σαν αυτή;
Αυτή στα στήθη τα γλυκά της
με είχε βρέφος απαλό,
με κάθιζε στα γόνατά της
και μ’ έμαθε να ομιλώ.
Αυτή με τρέφει και με ντύνει
όλο τον χρόνο που γυρνά,
και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,
σαν αρρωστήσω, ξαγρυπνά. […]
Αναλύσαμε το ποίημα και ανακαλύψαμε τα συναισθήματα που αυτό γεννά. Πόσες
εικόνες του καθημερινού ρόλου της μητέρας χωρούν μέσα σε λίγους μόνο στίχους! Οι
μικροί μαθητές έκαναν τις συνδέσεις με την προσωπική τους εμπειρία: Ξαφνικά ήταν
σαν η μαμά του κάθε παιδιού να κρύβεται μέσα στους στίχους του ποιήματος.
 |
| Στέφανος |
Πώς ένιωσες όταν άκουσες αυτό το ποίημα;
«Το ποίημα μ’ έκανε να συγκινηθώ, γιατί η μαμά του ποιητή τον φρόντιζε» Σύλβια
«Ένιωσα λύπη, γιατί δε θέλω να κλαίνε οι μαμάδες» Ιωάννης
Κάθε παιδί ανακάλεσε στιγμές με τη δική του μητέρα και τις αποτύπωσε στο χαρτί με
χρώματα και σχήματα. «Πώς προσπαθεί για το καλό σου η δική σου μαμά; Πώς σου
δείχνει ότι σε αγαπά;» Οι απαντήσεις δόθηκαν όχι μόνο με λόγια, αλλά και μέσα από
ζωγραφιές γεμάτες καρδιές και κοινές στιγμές.
Η δράση μας ολοκληρώθηκε με μια ομαδική εργασία «Το Κολάζ των Μαμάδων».
Κάθε παιδί ζωγράφισε τη δική του μαμά, την έκοψε με προσοχή και την τοποθέτησε
δίπλα στις υπόλοιπες, συνθέτοντας ένα πολύχρωμο σύνολο γεμάτο αγάπη. Κάπως
έτσι, μέσα από δεκάδες μικρές, διαφορετικές μορφές, γεννήθηκε μια μεγάλη εικόνα:
Η μητέρα ως καθολική αξία. Γιατί, όσο ξεχωριστή κι αν είναι η κάθε μαμά, όλες
ενώνονται σε κάτι κοινό — στην άνευ όρων αγάπη που προσφέρουν καθημερινά.
Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες!
 |
| Ματθαίος |
ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ
«Η μαμά μου μουύ δίνει να φάω. Με ταΐζει, όταν θέλω βοήθεια και μου φτιάχνει το
ρύζι, το αγαπημένο μου φαγητό. Με ρωτάει αν μου αρέσει. Μου αρέσουν τα φαγητά
της μαμάς!» Σαμίρα
«Η μαμά μου με φροντίζει όταν αρρωστήσω. Με πηγαίνει στο κρεβάτι και με
χαϊδεύει, μου βάζει θερμόμετρο, μου δίνει και σιροπάκι. Κοιμάται μαζί μου και μου
λέει παραμύθια» Νόνη
 |
| Μαρία |
«Η μαμά μου με αγκαλιάζει όταν χτυπάω και με φιλάει. Μου βάζει τσιρότο και μετά
με κάνει σιγά σιγά μπάνιο. Μου λέει αν πονάω και να προσέχω, να μην τρέχω μέχρι
να κλείσει η πληγή» Αλέξανδρος
«Η μαμά μου λέει τι να κάνω αλλά δε μου φωνάζει. Μου μαθαίνει να μη χτυπάω τους
άλλους, να μην τσακώνομαι και να μοιράζομαι όλα τα παιχνίδια μου. Αν κάνω κάτι
λάθος μου λέει ότι είναι λάθος αυτό και πρέπει ν’ αλλάξει η συμπεριφορά μου»
Γιάννης
 |
| Κωνσταντίνα |
«Η μαμά με αγκαλιάζει όταν γυρίζει απ’ τη δουλειά. Μου λέει «σ’ αγαπώ» και μετά
παίζουμε μαζί. Νιώθω χαρούμενος να βλέπω τη μαμά μου και να παίζουμε»
Ματθαίος
«Όταν είμαστε μαζί με τη μαμά στο σπίτι και περνάμε χρόνο μαζί νιώθω αγάπη.
Παίζουμε παιχνίδια, κάνουμε κατασκευές και αστεία πράγματα. Δηλαδή, κάνουμε τις
γατούλες όταν πάμε βόλτα και γελάμε» Μαρία
«Η μαμά με φροντίζει κάθε μέρα. Μια μέρα μου πήρε ένα δώρο που ήταν
δεινόσαυρος και μου άρεσε πολύ. Μετά μου έδωσε άλλα τρία δώρα και έδωσε και
στον μπαμπά. Πάντα με αγαπάει η μαμά και εγώ την αγαπώ όπως με αγαπάει και
εκείνη» Στέφανος
«Η μαμά κάθεται στην πολυθρόνα με τις κάλτσες και τα ρουχαλάκια της και με
κρατάει και μου κάνει αγκαλίτσες και φιλάκια. Νιώθω πολύ ωραία όταν είμαι στην
αγκαλιά της. Η μαμά με αγαπάει πάρα πολύ και μ’ αφήνει να κάνω τα περισσότερα
πράγματα που θέλω. Ακόμα και όταν μαλώνουμε μου λέει ότι δεν αλλάζει η αγάπη
μας» Γεωργία
 |
| Γεωργία |
σήματα. Τα βλέπουμε στον δρόμο και λέμε ποια ξέρουμε. Με κάνει αγκαλιές, μου
δίνει φιλιά και μου λέει σ’ αγαπώ πάρα πολλές φορές. Νιώθω αγάπη όταν είμαι με τη
μαμά και χαμογελάω» Κωνσταντίνα
Οι νηπιαγωγοί Αναστασία Δημοτάκη και Ιωσηφίνα Σειραδάκη
https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-nipiagogeio-ekpaideytirion-mayro-ataki-mitera-mia-lexi-taytismeni-me-tin-agapi/
(Χανιώτικα νέα, Σάββατο 9 ΜΑΪΟΥ 2026)
ΛΑΟΣ ΚΑΙ... ΚΟΛΩΝΑΚΙΑ
ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ ΤΟΥΣ;
.jpg)
ΣΤ1 ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ
Του Μαγιού ροδοφαίνεται η μέρα ,
που ωραιότερη φύση ξυπνάει
και την κάνουν λαμπρά και γελάει
πρασινάδες , αχτίνες , νερά.
Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι ,
παιδιά κι άντρες , γυναίκες και γέροι.
Ασπροντύματα , γέλια , και κρότοι ,
όλοι δρόμοι γιομάτοι χαρά.
Ναι χαρείτε του χρόνου την νιότη ,
άντρες , γέροι , γυναίκες παιδιά.
Διονύσιος Σολωμός, “Πρωτομαγιά”
κι
ελάτε να πλέξουμε στεφάνια από εκείνα.
Στον
Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη!
Τ’ αηδόνια συμφώνησαν της γης αγγελούδια
και βρήκαν και τόνισαν καινούργια τραγούδια.
Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη!
Η θάλασσα γίνεται Καθρέφτης και πάλι
Το
κύμα της χύνεται Κι ο φλοίσβος του
ψάλλει.
Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη
Χορεύει το πρόβατο τ’ αρνάκι βελάζει
κι
απ’ τον αγκαθόβτο δροσούλα σταλάζει.
Στον
Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη!
Ιωάννης Πολέμης, “Πρωτομαγιά”
Ένα πράσινο βιβλίο
γράφει ο Μάης για παιδιά.
Οι τελείες είναι κεράσια
και οι λέξεις του κλαδιά.
Και το αγέρι το μοιράζει
σε περβόλια και αυλές.
Σκιές οι εικόνες τρεμουλιάζουν
Στις σελίδες τις χρυσές.
Ένα πράσινο βιβλίο
– άνθη, φύλλα κι ευωδιά –
Γράφει ο Μάης,
και ξαναγράφει για παιδιά.
Ρένα Καρθαίου, “Μάιος”
Στα ωραία νησιά, στα τραγικά νησιά, στα εννιά
ερμονήσια
μελαχρινά τα ροσμαρίνια, ολόξανθα τα σπάρτα,
περίσσια, κι ανασταίνουνε σπάρτα και ροσμαρίνια.
Κι ο Μάης ο λάγνος βασιλιάς με το Φεγγάρι πλέκει
παθητικές κι αχόρταγες αγάπες μεθυσμένες
από τ’ ασώπαστα πουλιά κι από τα περιγιάλια
τα θρακικά, τα μουσικά και ακοίμητα, που ο γήλιος
ο ανατολίτικος αδρύς τα ζει και τα πυρώνει.
Παθητικές και αχόρταγες αγάπες μεθυσμένες,
από τα παναρμονικά κομμάτια που του παίζουν
του γαυριασμένου βασιλιά του Μάη για ν’ απολάψη
το πάθος του με τ’ όμορφο παιδόπουλο Φεγγάρι,
τα μαστιχόδεντρα, οι μυρτιές, οι κουμαριές, τα βάτα,
και τα πρινάρια κ’ οι αγριλιές και τα κρουστά τα πεύκα,
που χάιδεμα είν’ η σκέπη τους και μπάλσαμο η πνοή τους,
κι ό,τι χλωρό σιγολαλά, φουντώνει, ισκιώνει, σειέται.
Κι ανάμεσα στα πράσινα τα γλυκοφιλημένα
της αύρας που του λιοπυριού μερεύει την αψάδα,
να η Πρώτη! να ο ξερόβραχος, και σάμπως ποτισμένος
από το αίμα μιας πληγής που στάει, δεν κλει, από χρόνια.
Κωστής Παλαμάς Από τη “Φλογέρα του βασιλιά”
Πήραμε τα σπίτια σειρά και δεν είχαν
ένα ρόδο στα τζάμια τους. Περπατώντας ακούσαμε
τις φωνές των παιδιών, μουσκεμένες, παράφωνες,
γιομάτες ραγίσματα. Οι μηχανές απειλούσαν
στα εργοστάσια τους φίλους μας – κ’ ύστερα,
τόσα χέρια στον κόσμο, χωρίς λίγο χώμα,
να φυτέψουν το σπόρο τους, να πλάσουνε κάτι,
να δέσουν το εγώ τους με τούτο τον κόσμο,
με τούτο το φως. Κι’ απάνω τους, έτοιμο
το κοβάλτιο. Το μαύρο του στόμιο
χάσκει σαν άβυσσο – έχει
της γης όλη απέναντι.
(Υπάρχουν σοφοί
που σκάφτουν στον ήλιο με ακάθαρτα χέρια.
Μην εμπιστεύεσαι. Μόνο η αγάπη
είναι σοφή).
Νικηφόρος Βρεττάκος, ”Πρωτομαγιά σε ατομική εποχή”
Εδώ
πέσαμε . Παιδιά του λαού . Γνωρίζετε
γιατί .
Γυμνοί
, κατάσαρκα φορώντας τις σημαίες ,
-η
Ελλάδα τις έραψε με ουρανό και άσπρο
κάμποτο -.
Ακούσατε
τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά
χαράματα .
Είδατε
τα πουλιά , που πέταξαν αντίθετα στις
σφαίρες
αγγίζοντας
με τα φτερά τους ,τον ανατέλλοντα πυρφόρον
.
Είδατε
τα παράθυρα της γειτονιάς ν’ανοίγουνε
στο μέλλον .
Εμείς
, μερτικό δε ζητήσαμε ….Τίποτα
…Μόνον
θυμηθείτε
το : αν η ελευθερία
δεν
βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας ,
εδώ
θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα . Γεια σας .
Γιάννης Ρίτσος, “Σκοπευτήριο Καισαριανής”
Εγώ
θα μείνω με τους εργάτες να τραγουδήσω
(…)
για των ψαράδων τον ωκεανό,
για
το ψωμί των παιδικών μας αηδονιών,
και
για την αγροτιά και για τ’ αλεύρι μας,
τη
θάλασσα, το ρόδο και το στάχυ,
τους
σπουδαστές, τους ναύτες, τους φαντάρους,
για
όλους τους λαούς σ’ όλους τους τόπους,
για
τη λυτρωτική τη θέληση
των
πορφυρών λαβάρων της αυγής.
Πάλεψε
πλάι μου,
κι
εγώ θα σου χαρίσω τα όπλα όλα της ποίησής
μου
Πάμπλο Νερούδα , “Εγώ θα μείνω με τους εργάτες να τραγουδήσω”
Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 1 Μαϊου 2026)
https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-st1-dim-sch-naystathmoy-kritis-i-protomagia-ton-loyloydion-kai-ton-ergaton/
