ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Καλό Αύγουστο και καλό χειμώνα, λοιπόν!

ΑΠΟ ΜΑΡΤΗ καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνα, λέει ο λαός μας. Κοντά σ’ αυτήν την παροιμία, λέει κι άλλες. Ηρθ’ ο Αύγουστος, παρ’ την κάπα σου, επάτησεν ο Αύγουστος η άκρα του χειμώνα, τ’ Αυγούστου τα βοριάσματα χειμώνα αναθυμιούνται κ.τ.λ., κ.τ.λ.. Για να μείνουμε μόνο στα του καιρού.

ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ μέρη συνήθιζαν ν’ ανάβουν την παραμονή της 1ης Αυγούστου φωτιές και να τις πηδούν, πιστεύοντας πως την Πρωταυγουστιά αρχίζει μια νέα περίοδος και πρέπει να μπουν σ’ αυτήν αμόλυντοι και καθαροί. Σε κάποια άλλα οι χωρικοί άγιαζαν τις πηγές και τα πηγάδια κι ύστερα διασκέδαζαν έξω απ’ τ’ αμπέλια. Κάθε μέρος και τα έθιμά του. Οταν λειτουργούσαν οι δημώδεις κοινωνίες. Τώρα...

ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΗΣ νηστείας του Δεκαπενταύγουστου, που κρατά 15 μέρες. Εύκολη νηστεία, παιδί μου, έλεγε η μάνα μου. Υπάρχουν σύκα, σταφύλια, απίδια, καρπούζες... Ο,τι πεθυμά η ψυχή σου τό ’χεις.

ΕΚ ΤΩΝ ΩΝ ΟΥΚ άνευ ότι ο Αύγουστος, εκτός από μήνας των διακοπών, είναι και ο μήνας της Παναγίας. Αλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων την εικόνα σου την σεπτήν, την ιστορηθείσαν, υπό του Αποστόλου, Λουκά ιερωτάτου την Οδηγήτριαν, μας λέει ένα από τα μεγαλυνάρια του Παρακλητικού Της κανόνα.

ΚΑΙ ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ όλο τζι και τζι και τζι και τζι και τζι και τζι και τζι. “Ζει και ζει και ζει και ζει/ και ζει και ζει και ζει/ ο βασιλιάς ο ήλιος ζει” για να θυμηθούμε τον Οδυσσέα Ελύτη στα “Τζιτζίκια” του.
ΣΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ μάς καλούν τα τζιτζίκια. Αφήστε τα όλα, γινωμένα και αγίνωτα, μας λένε. Μιμηθείτε μας. Τραγουδείστε μαζί μας: Και ζει και ζει και ζει/ και ζει και ζει και ζει/ ο βασιλιάς ο ήλιος ζει...

ΠΑΡΑΣΥΡΘΗΚΑ! Οπου θέλει με πήγε το μολύβι μου. Αλλα λογάριαζα να γράψω κι άλλα έγραψε το... σκασμένο. Δεν βαριέσαι! Ας πάει και το παλιάμπελο! Καιρός, όμως να το επαναφέρω στην... τάξη. Εχω δώσει και μια υπόσχεση, χώρια το ιστορικό ανέκδοτο.

ΜΑΡΙΑ ΖΑΒΙΑΝΕΛΗ, ποιήτρια, Χανιά: Σ’ ευχαριστώ που μοιράστηκες και μ’ εμένα τη χαρά σου για τον Α’ έπαινο που πήρε το ποίημά σου “Τα ανοιχτά θυρόφυλλα” στον 3ο πανελλήνιο διαγωνισμό που διοργάνωσε ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Χαρκιών με την οικονομική στήριξη του δήμου Αρκαδίου. Συγχαρητήρια! Ολο και σε ψηλότερες κορφές του ποιητικού Παρνασσού ν’ ανεβαίνεις.

Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ ο βασιλιάς της Μακεδονίας, όταν του έλεγαν ότι πρέπει να τιμωρήσει τους Αθηναίους ρήτορες γιατί τον κακολογούσαν απαντούσε: “Τους ευγνωμονώ γιατί κακολογώντας με γίνονται αιτία να διορθώνω τα λόγια και τις πράξεις μου και με την καλή μου διαγωγή να αποδεικνύω ότι είναι ψεύτες και αναξιόπιστοι ώστε να μην τους πιστεύουν”. 

“Αγαπώ το λιόγερμα/ Γι’ αυτό θέλω τότε να γυρίσεις!/ Λίγο προτού η μαβιά θάλασσα/ ορμήσει και με λύπη χρωματίσει το δωμάτιο/ πριν με χαρακώσει η νύχτα, απαλά το ρόπτρο/ να χτυπήσεις!/ Θα μυρίζει βασιλικό η γλάστρα,/ θα λάμπει το γεράνι στη γαβάθα./ Τότε να έρθεις!/ Αύγουστε, μήνα των ωραίων θαλασσινών ταξιδιών./ Από το χέρι τράβα με προτού το δείλι στα μάτια μου/ απλωθεί!/ Θα έχω ανοιχτά τα θυρόφυλλα και η ψυχή σαν/ ελπιδοφόρο σκαρί μέσα από τους ακύμαντους κήπους/ θα ανοιχτεί μαζί σου στα ανθισμένα πέλαγα”.
Το ποίημα “Ανοιχτά θυρόφυλλα” της Μαρίας Ζαβιανέλη

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (31 Ιουλίου 2010)

Σημείωση: Μια νέα στἠλη  κάθε Πέμπτη, ("ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ , ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ", Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΗΣ) με αναδημοσιεύσεις κειμένων  από το ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ μου. 

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ/ και μυρσίνη συ δοξαστική/ μη παρακαλώ σας μη/ λησμονάτε τη χώρα μου!/ Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά/ στα ηφαίστεια κλήματα σειρά/ και τα σπίτια πιο λευκά/ στου γλαυκού το γειτόνεμα./ Της Ασίας αν αγγίζει από τη μια/ της Ευρώπης λίγο αν ακουμπά/ στον αιθέρα στέκει να/ και στη θάλασσα μόνη της!/ Και δεν είναι μήτε ξένου λογισμός/ και δικού της μήτε αγάπη μια/ μόνο πένθος αχ παντού/ και το φως ανελέητο!/ Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό/ τα γνωρίζω πίσω απ’ τον καιρό/ τους παλιούς μου φίλους καλώ/ με φοβέρες και μ’ αίματα!/ Μα ’χουν όλα τα αίματα ξαντιμεθεί/ κι οι φοβέρες αχ λατομηθεί/ και στον έναν ο άλλος μπαίνουν εναντίον οι άνεμοι!/ Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ/ και μυρσίνη συ δοξαστική/ μη παρακαλώ σας μη/ λησμονάτε τη χώρα μου».
Aπό το “Αξιον Εστί” του Οδυσσέα Ελύτη.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

«ΤΗΣ Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ/ και μυρσίνη συ δοξαστική/ μη παρακαλώ σας μη/ λησμονάτε τη χώρα μου». Με τους στίχους αυτούς του Οδυσσέα Ελύτη απ’ το “Αξιον εστί” αρχίζω σήμερα, παραμονή του δημοψηφίσματος, τη στήλη, με ολόκληρο το ποίημα, στο οποίο εμπεριέχονται, θα την τελειώσω. Συμφωνεί και ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος με την επιλογή μου αυτή. Κι αν κουβεντιάσαμε τις τελευταίες μέρες. Σαν δεν έχεις γέρο, αγόραζε, έλεγαν οι παλιοί μας.

«Σ’ ΑΥΤΟ το δημοψήφισμα καμία απουσία/ έχει για την πατρίδα μας μεγάλη σημασία», μας λέει στη σημερινή της μαντινάδα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Ας ψηφίσει, λοιπόν, ο καθένας μας ό,τι η συνείδησή του τού υπαγορεύει να ψηφίσει, κρατώντας, ωστόσο, χαμηλούς τόνους. Δεν αντέχει η πατρίδα μας τον όποιο διχασμό. Θα το συνειδητοποιήσουμε άραγε;

ΕΧΟΥΜΕ ήδη μπει σε αχαρτογράφητα νερά, γνωστό αυτό. Να βγούμε όσο το δυνατό πιο γρήγορα, όσο είναι ακόμα καιρός, το ζητούμενο, ανεξάρτητα απ’ το όποιο αποτέλεσμα. Είμαστε στο συν πέντε κι όχι στο παρά πέντε! Μόνο αν είμαστε ενωμένοι, θα τα καταφέρουμε να σκαρφαλώσουμε τον απότομο γκρεμνό ή να κολυμπήσουμε στο άγριο ρέμα… Οπου βρεθούμε!

ΟΤΑΝ στον βάλτο μαλώνουν τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια. Ας το έχουμε πάντα υπόψη μας αυτό. Να ελπίσουμε ότι στην περίπτωσή μας θα σταματήσουν να μαλώνουν και ότι στο τέλος θα έχουμε μία “λίγο πιο βιώσιμη και κοινωνικά δίκαιη συμφωνία;”. Ζήτημα δημοκρατίας!

ΤΕΧΝΗ του εφικτού είναι η πολιτική και όχι πεδίο άσκησης ιδεοληψιών και μεγαλοστομιών. Και αυτό να το έχουμε υπόψη μας. «Ου το μέγα ευ εστί, το δε ευ μέγα» (δεν είναι καλό το μεγάλο, αλλά το καλό είναι μεγάλο). Η απάντηση που έδωσε ο Δημοσθένης σ’ έναν δημαγωγό όταν τον είδε να κραυγάζει.

ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση. Και σήμερα μια ματιά έξω απ’ το ανοιχτό παράθυρό μου. Ούτε ιδέα σύννεφου στον ουρανό. Παντοκράτορας ο ήλιος ο ηλιάτορας, ο πετροπαιχνιδιάτορας. Αφήνομαι για λίγο στο άκουσμα των τζιτζικιών. Τζίτζικας ελάλησε, μαύρη ρώγα γυάλισε! Κλείνω την παρένθεση.

ΑΝΤΩΝΗ Πλυμάκη, επιτ. πρόεδρο Ορειβατικού Συλλόγου Χανίων, συγγραφέα. Χανιά: Τι δώρο κι αυτό στην Κρήτη μας το βιβλίο σου με τίτλο “Κούμοι – Μιτάτα και Βοσκοί στα Λευκά Ορη και Ψηλορείτη”, που εκδόθηκε απ’ τον Ο.Α.ΔΥ.Κ. και που είχες την καλοσύνη να μου αφιερώσεις μαζί με δύο άλλα βιβλία σου (περισσότερα από μισό αιώνα πριν… Μαδαρίτικες και άλλες αναμνήσεις” και “Ο Αγιος Σάββας και η Λαύρα του στην Παλαιστίνη”). Να ζεις σαν τα Λευκά Ορη και σαν τον Ψηλορείτη κ. Αντώνη! Προστάτης σου ο Αγ. Σάββας κι όλοι οι Αγιοι της Μαδάρας με 1ο τον Αγ. Ειρηναίο Γαλανάκη. Αυτά μόνο προς ώρας. Μετά πολλών ευχαριστιών.

«ΟΜΟΙΑΖΟΜΕΝ σαν να είναι εις ένα λιμένα πενήντα εξήντα καράβια φορτωμένα, ένα από αυτά ξεκόβει, κάνει πανιά, πηγαίνει εις την δουλειά του με μεγάλη φορτούνα, με μεγάλο άνεμο, πηγαίνει, πουλεί, κερδίζει, γυρίζει οπίσω σώον. Τότε ακούς όλα τα επίλοιπα καράβια και λέγουν: “Ιδού άνθρωπος, ιδού παλληκάρια, ιδού φρόνιμος, και όχι σαν εμείς οπού καθόμεθα δειλοί, χαϊμένοι”, και κατηγορούνται οι καπεταναίοι ως ανάξιοι. Αν δεν ευδοκιμούσε το καράβι, ήθελε ειπούν: “Μα τι τρελλός να σηκωθεί με τέτοια φορτούνα, με τέτοιο άνεμο, να χαθεί ο παλιάνθρωπος, επήρε τον κόσμο εις τον λαιμό του”». Θεόδωρος Κολοκοτρώνης “Απομνημονεύματα”.

«Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ/ και μυρσίνη συ δοξαστική/ μη παρακαλώ σας μη/ λησμονάτε τη χώρα μου!/ Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά/ στα ηφαίστεια κλήματα σειρά/ και τα σπίτια πιο λευκά/ στου γλαυκού το γειτόνεμα./ Της Ασίας αν αγγίζει από τη μια/ της Ευρώπης λίγο αν ακουμπά/ στον αιθέρα στέκει να/ και στη θάλασσα μόνη της!/ Και δεν είναι μήτε ξένου λογισμός/ και δικού της μήτε αγάπη μια/ μόνο πένθος αχ παντού/ και το φως ανελέητο!/ Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό/ τα γνωρίζω πίσω απ’ τον καιρό/ τους παλιούς μου φίλους καλώ/ με φοβέρες και μ’ αίματα!/ Μα ’χουν όλα τα αίματα ξαντιμεθεί/ κι οι φοβέρες αχ λατομηθεί/ και στον έναν ο άλλος μπαίνουν εναντίον οι άνεμοι!/ Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ/ και μυρσίνη συ δοξαστική/ μη παρακαλώ σας μη/ λησμονάτε τη χώρα μου».
Aπό το “Αξιον Εστί” του Οδυσσέα Ελύτη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (04. 07.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-324/#ixzz3ev3o5WSo 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«ΕΝΑΣ ποδοσφαιριστής με “μέλλον”/ πρώτα κλωτσάει τη σφαίρα του πνεύματος/ – και τη βγάζει “άουτ”./ Ύστερα κλωτσάει τη σφαίρα του ποδιού/ – και βάζει “γκολ”./ Συχνά κλωτσάει το σφυρό του συμπαίκτη/ – και κάνει “πέναλντυ”./ Και κάποτε κλωτσάει και το ίδιο το ποδόσφαιρο/ – και γίνεται “χούλιγκαν”». Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«ΕΝΑΣ ποδοσφαιριστής με “μέλλον”/ πρώτα κλωτσάει τη σφαίρα του πνεύματος/ – και τη βγάζει “άουτ”./ Ύστερα κλωτσάει τη σφαίρα του ποδιού/ – και βάζει “γκολ”./ Συχνά κλωτσάει το σφυρό του συμπαίκτη/ – και κάνει “πέναλντυ”./ Και κάποτε κλωτσάει και το ίδιο το ποδόσφαιρο/ – και γίνεται “χούλιγκαν”». Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΣΕ ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ σκοινί, κι ενώ ο χρόνος τελειώνει, οι διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους θεσμούς. Ουδείς μπορεί να προβλέψει με σιγουριά “τι τέξεται η επιούσα”. Η ελπίδα, ωστόσο, πάντα πεθαίνει τελευταία. Διορθώνω. Ποτέ δεν πεθαίνει η ελπίδα. Ο,τι κι αν γίνει τελικά δεν θα χαθούμε. Μες στα όλα έχει μάθει να διασχίζει τους αιώνες η Ελλάδα, για να θυμηθούμε τον Οδυσσέα Ελύτη στο “Τρελοβάπορο”.

ΣΥΜΦΩΝΙΑ να ’ναι κι ό,τι να ’ναι; Οχι βέβαια! Υπάρχουν όρια κι αυτά τα όρια δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να παραβιαστούν. “Κάθετος” σ’ αυτό και ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος. Οπως η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, άλλωστε.

«ΔΙΑΦΩΝΩ με ό,τι λές, αλλα θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα που έχεις να το λες». Σαν σχόλιο στη μη πραγματοποίηση τελικά της προγραμματισμένης εκδήλωσης για την Παιδεία στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων (εκ παραδρομής έγραψα ότι έγινε) προχθές η γνωστή φράση του Βολταίρου. Παιδείας ανάγνωσμα…

«ΣΤΗ ΓΗΣ ετούτη σα βρεθείς ντρέτα να περπατήσεις/ τα χνάρια να μυρίζουνε οπίσω σαν τ’ αφήσεις!». Από τον και εκλεκτό συνεργατη της εφημερίδας μας, Μυτιληνιό συγγραφέα Γιώργο Καμβυσέλλη, που κατοικοεδρεύει στο Σφηνάρι, η σημερινή μαντινάδα. Σφηναριώτικη!

ΕΥΦΗΜΗ… ευφημότατη (!) μνεία στον 35χρονο συμπολίτη μας Αντώνη Ντουντουλάκη που δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να κρατήσει για πάρτη του τα 7.500 € που βρήκε κι έσπευσε να τα παραδώσει στην Αστυνομία. Η ανθρωπιά δεν είναι είδος εν ανεπαρκεία στον τόπο μας!

ΡΥΓΧΙΤΕΣ, ωτιόρυγχοι, μαργαρόνια, τα ονόματα των σκαθαριών που απειλούν τον καρπό της ελιάς με το που θα δέσει. Δράκοι κι αυτά όπως οι δάκοι κι άντε να ψάχνεις τον Αϊ-Γιώργη με… την ψεκαστήρα.

ΜΕ την Μπαρτσελόνα και όχι με τη Γιουβέντους στον αποψινό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ που θα γίνει στο Βερολίνο. Οπως οι περισσότεροι Ελληνες φίλαθλοι, άλλωστε. Μπάρτσα πάσης Ευρώπης!

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ Φροντιστή, ποιήτρια, Αθήνα: Πολλά απ’ τα ποιήματα της συλλογής σας “Οι ωροδείκτες του άχρονου” (εκδ. “Ιωλκός”, 2014), που μου θυμίζουν τη δική μου. “Τα άλογα του χρόνου”, έχουν θέση στο τέλος των “πεταχτών”. Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία μας στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών. Καλή συνέχεια!

Ο ΑΝΤΙΟΧΟΣ Γ’ αναμετρήθηκε στη θάλασσα με τους Ρωμαίους και ηττήθηκε κατά κράτος. Οταν ο Ρωμαίος στρατηγός Πόπλιος Σκιπίων πέρασε με τον στρατό του στην Ασία, ο Αντίοχος έστειλε πρεσβεία σ’ αυτόν ζητώντας ειρήνη, με όρους που δεν ήταν τόσο επαχθείς για τον ίδιο. Ο Σκιπίων τότε του απάντησε ότι, αν είχε υποβάλει αυτήν την πρόταση πριν από την ήττα του ή πριν οι Ρωμαίοι περάσουν στη Μ. Ασία, θα μπορούσε να ζητήσει αυτά που ζητούσε. Τώρα, όμως, που ο Ρωμαϊκός στρατός πέρασε στην Ασία ήταν υποχρεωμένος να δεχτεί για τον εαυτό του όχι μόνο το χαλινάρι, αλλά και τον αναβάτη και φυσικά να μην ελπίζει ότι θα γίνουν δεκτές οι προτάσεις του. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας” εκδ. “Σαββάλας”).

«Ενός λεπτούς σιγή/ για τους αιώνες/ που χάθηκαν/ δίχως ψυχών δικαίων/ ανταμοιβή./ Ενός λεπτού σιγή/ για τις αγνές υπάρξεις/ που συνθλίφτηκαν/ σε συμπληγάδες πέτρες/ και χάθηκαν στο υπερπέραν/ αστέρια έρημα/ στο αχανές το σύμπαν./ Ενός λεπτού σιγή/ για τις ψυχές/ που εξατμίστηκαν αργά/ μες στο κοχλάζον αίμα του χρόνου./ Ενός λεπτού σιγή/ για τις χαμένες πατρίδες».
Το ποίημα “Χαμένες πατρίδες” της Αναστασίας Φροντιστή.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (06.06,2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-308/#ixzz3cH63EtOr 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook


https://www.youtube.com/watch?v=ilc94Rj_l1g
www.youtube.com/watch?v=ST5blEKi-UU
https://www.youtube.com/watch?v=9EIdPpRDrPg
https://www.youtube.com/watch?v=d5nrWuYGIoE#t=55
https://www.youtube.com/watch?v=yWGKaXZEM9I

ΚΑΖΟΒΑΡ- ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βροχή που κλαίει, που τραγουδά για την Ανάσταση είναι ο στίχος του Β. Κακατσάκη.Ποίηση με λυρικό και δωρικό λόγο πάντα επίκαιρο και επικό. Σου δίνει το χέρι κι ακούς στα τρίσβαθα την καμπάνα της καρδιάς να ξυπνά τις ψυχές, να ξυπνά ψυχές απ’ το λήθαργο.“Στα πεταχτά” προβάλλουν μηνύματα ρωμαλέα σαν κολόνες αρχαίου Ναού, σαν λόγος ριζίτικος που με παρασύρει σ’ αγρυπνιές κι αγώνες.

Άννα Μπουρατζή- Θώδα

Δείτε περισσότερα... ΚΑΖΟΒΑΡ- ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βροχή που κλαίει, που τραγουδά για την Ανάσταση είναι ο στίχος του Β. Κακατσάκη.

Ποίηση με λυρικό και δωρικό λόγο πάντα επίκαιρο και επικό. Σου δίνει το χέρι κι ακούς στα τρίσβαθα την καμπάνα της καρδιάς να ξυπνά τις ψυχές, να ξυπνά ψυχές απ’ το λήθαργο.
“Στα πεταχτά” προβάλλουν μηνύματα ρωμαλέα σαν κολόνες αρχαίου Ναού, σαν λόγος ριζίτικος που με παρασύρει σ’ αγρυπνιές κι αγώνες.
Σ’ αυτήν την ποίηση κρυφομιλάει η αγάπη, η μαστοριά κι ο πυρετός του ποιητή δεμένος μ’ εγερτήρια σαλπίσματα. “Στα πεταχτά” Μ’ αρέσει!
Ο πόνος – πόνος μέσ’ από δάκρυα, αίμα και πόνο που βίωσε και βιώνει η πατρίδα. Σ’ αυτή την καταχνιά, την προδοσία, σ’ αυτή την κατάπτωση των ιδεών τι να πει ο ποιητής;
«Κι αν ξεριζώσετε το δέντρο
τι θα βάλετε στη θέση του;»…
Κρατήστε το δέντρο, ακούστηκε φωνή απ’ τ’ Αρκάδι, το Φραγκοκάστελο, την Κάντανο, τη Βιάννο, το Μάλεμε. Εύγε φίλε, στον τόπο μας υπάρχει φως, όταν υπάρχουν ποιητές που λειτουργούν στους ναούς του αγώνα. Μαζί με τον λαό τα “πεταχτά” είναι σπαθιά, μη το ξεχνάς.
Χανιώτικα νέα (05.06.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/kazovar-sta-petachta/#ixzz3cBdK37Yq 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Αν θέλεις/ ο λόγος και η σκέψη σου/ να ‘χουνε πέραση στον κόσμο/ κοίταξε να μην πάρουν/ εκείνη τη γελοία έπαρση/ εκείνη την άχαρη σκοτεινότητα/ εκείνο το ανούσιο ύφος./ Αν θέλεις/ ο λόγος και η σκέψη σου/ να προκαλούν εντύπωση/ κοίταξε παντού και πάντα/ να υπάρχουνε απλά!/ Τόσο απλά όμως και τόσ’ ωραία/ σαν όπως το άνθισμα/ ενός λουλουδιού.

 Μιχάλης Γρηγοράκης

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!

ΜΠΟΡΕΙ να έφυγε στη Χώρα των Μακάρων, τώρα και 7 χρόνια, σαν σήμερα, ο Μιχάλης Γρηγοράκης, το έργο που άφησε, ωστόσο, μένει στον αιώνα. Επιστρέφω συχνά σ’ αυτό. Μάθημα πρώτο. Η απλότητα. «Αν θέλεις/ ο λόγος και η σκέψη σου/ να προκαλούν εντύπωση/ κοίταξε παντού και πάντα/ να υπάρχουνε απλά». Η παραγγελιά του. Η βασική παραγγελιά του.

Ο ΚΑΛΟΣ καραβοκύρης στη φουρτούνα φαίνεται! Σίγουρος ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα οδηγήσει το καράβι, το τρελοβάπορο “Η Ελλάς”, στα βράχια, είναι ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος. Θα κάνει το καλύτερο στις δεδομένες συνθήκες, μου επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία. Τέτοια εμπιστοσύνη!

«ΑΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙ ο πρωθυπουργός να διενεργήσει δημοψήφισμα και να θέσει στον λαό το δίλημμα ευρώ και μέτρα ή έξοδος, τότε η κατάρρευση της οικονομίας, η πτώχευση θα έρθει πολύ πριν απ’ την κάλπη. Αυτό δεν θα είναι δημοψήφισμα, θα είναι μια επικίνδυνη ζαριά για τη χώρα μας». Αυτά απ’ τον Αλέξη Τσίπρα τον Οκτώβρη του 2011, όταν ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για δημοψήφισμα κι… έφαγε τα μούτρα του.

«ΤΟ ΕΒΕΡΕΣΤ αισθάνεται για το Νεπάλ συμπόνια/ και σαν τα δάκρυα κυλούν απ’ τις πλαγιές τα χιόνια». Δεν πέρασε απαρατήρητος ο τρομερός σεισμός στο Νεπάλ για τον φίλο ιερωμένο, δική του η μαντινάδα. Πόνος ψυχής οι εικόνες που βλέπουμε στην τηλεόραση.

ΠΡΑΣΙΝΟ φως για έργα αποκατάστασης στη Δημοτική Αγορά από τον συμπολίτη υπουργό Οικονομίας Γιώργο Σταθάκη. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Λίγο ακόμα και θα γινόταν… φωλιά νυχτερίδων το στολίδι των Χανιών.

ΝΑ ’ΧΑΜΕ ένα μαγικό ραβδάκι, λέει, και να λύναμε τα όποια προβλήματα! Όπως αυτά που φυτρώνουν σαν μανιτάρια στο Νοσοκομείο Χανίων για παράδειγμα. Να το πω αλλιώς. Να ’χαμε το φάρμακο της κοινής λογικής, να ψεκάζουμε για να μην δημιουργούνται προβλήματα.

ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ τα κρουαζιερόπλοια να μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι της Σούδας και να σκεφτόμαστε ότι θα τη βγάλουμε κι εφέτος. Αισιόδοξος ο φίλος που “εμπλέκεται” με τον τουρισμό. Απού ζει μεταζώνεται!

ΠΟΤΕ δεν υπάρχει τέλος πριν απ’ το τέλος! Βιαστήκαμε να πανηγυρίσουμε την παραμονή του Πλατανιά στα σαλόνια του ελληνικού ποδοσφαίρου. Να ελπίσουμε ότι δεν θα συμβεί το απευκταίο σενάριο και να πάει η ομάδα μας… για βρουβοβλάστακα στα αλώνια της Β’ Εθνικής!

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ Ειρήνης της Μεγαλομάρτυρος και του Αγίου Εφραίμ του θαυματουργού σήμερα. Χρόνια πολλά και καλά στις εορτάζουσες, λοιπόν. (Εφραίμ δεν ξέρω ακόμα κανέναν) και… υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου του Κυρίου δεηθώμεν!

«ΕΡΧΟΥΝΤΟΝΕ απού το Μισίρι ένα παπόρι φίσκα καμήλες κ’ απόξω απού τη Γαύδο έπιασε ντο αδυνατό μπουρίνι κ’ εβούλιαξέ ντο. Μια καμήλα κολύμπησε, νόμως, κ’ εβγήκε στα Σφακιά. Οι Σφακιανοί δεν είχανε ξαναθωρεμένο ετέτοιον ωζό, για κείνονά κι αμίλητοι εξανοίγανέ ντο. Μιας κοπανιάς πετιέται γεις και λέει ντωνε: “Να φωνάξουμε το γέρο Ντουρουντού απού ‘ναι κοσμογυρισμένος, έει πάει μέχρι το Μυλοπόταμο, να μασε πει είντα ‘ναι!”. Φωνιάζουνέ ντονε, κοπιάζει, ξανοίγει ντηνε και παρευτύς λέει ντωνε: “Δε θωρείτε, μωρεσείς, μπουνταλοσφακιανοί, πως, είναι γεις λαγός σαν εκατό χρονώ;». (Από το βιβλίο “Εύθυμες Ιστορίες” του Μιχάλη Γρηγοράκη.

«Αν θέλεις/ ο λόγος και η σκέψη σου/ να ‘χουνε πέραση στον κόσμο/ κοίταξε να μην πάρουν/ εκείνη τη γελοία έπαρση/ εκείνη την άχαρη σκοτεινότητα/ εκείνο το ανούσιο ύφος./ Αν θέλεις/ ο λόγος και η σκέψη σου/ να προκαλούν εντύπωση/ κοίταξε παντού και πάντα/ να υπάρχουνε απλά!/ Τόσο απλά όμως και τόσ’ ωραία/ σαν όπως το άνθισμα/ ενός λουλουδιού».

Το τελευταίο (άτιτλο) ποίημα του Μιχάλη Γρηγοράκη.

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-289/#ixzz3ZGPiujuy 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook