ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ
Γράφει η Ευδοκία Σκορδαλά Κακατσάκη
Ο Νοέμβρης μπήκε δίγνωμος. Συλλογισμένος. Να βάλει τα κλάματα; Να γελάσει; Να αφήσει τον ήλιο τον "ηλιάτορα" να διαφεντέψει τον ουρανό ή να βγάλει τα σύννεφα να τον κυνηγήσουν; Κι έβαλε τον ήλιο να παιζογελά και να σκορπίζει υποσχέσεις παντού, πως τάχα ήρθε η Άνοιξη! Τον είδαν δυο μικρές πεταλούδες κάτασπρες και έστησαν τρελό χορό έξω από το παράθυρό μου! Μα σε λίγο τον πήρε το παράπονο τον Νοέμβρη. Κι άρχισε να κλαίει ήρεμα, βουβά! Κι εκεί που πότιζαν τη γη, ψιλή, μεταξένια βροχή, τα δάκρυά του, ο ήλιος, που κρυβόταν πίσω από τα σύννεφα, πρόβαλε! Χαμογέλασε! Κι ένα αχνό ουράνιο τόξο έζωσε τον ουρανό! Βλέποντάς το, καταχάρηκα Και ανέβηκε στα χείλη μου το Τραγούδι του Ουράνιου Τόξου! Το ποίημα που έγραψα για τα παιδιά που παλεύουν με την καταιγίδα του καρκίνου. Και σκέφτηκα να το αφιερώσω σε μικρούς και μεγάλους που αγωνίζονται εναντίον του. Με την ευχή, την πίστη και την ελπίδα, να βγουν νικητές! Λυπάμαι μόνο που δεν μπορώ να το δημοσιεύσω, ντυμένο με την τρυφερή μελωδία του χαρισματικού Στέφανου Κορκολή και την μεταξωτή φωνή της Σοφίας Μανουσάκη... Κρίμα!
Σύννεφα στον ουρανό,
αστραπόβροντα, κακό.
Κι η καρδούλα σου χτυπά
Σαν πουλιού σε ξόβεργα!
Μα στα σύννεφα κρυμμένος
ένας ήλιος ξαγρυπνά
τις αχτίδες του γυαλίζει
κι όλο σιγοτραγουδά
«Δεν φοβάμαι, μπόρα είναι
θα περάσει και θα φύγει
λαμπερό Ουράνιο Τόξο
μες στην πλάση θ’ ανατείλει!»
Σαν παράξενα πουλιά
στο κορμί στήσαν φωλιά
πόνος, πυρετός και ζάλη
στην ψυχή, ανεμοζάλη.
Μα κρυφά μέσα στο στήθος
η Ελπίδα φτερουγίζει
κλώθει στίχους, φαίνει ήχους
και σου γλυκοψιθυρίζει
«Μη φοβάσαι, μπόρα είναι
κι όπου να’ ναι θε να φύγει
λαμπερό Ουράνιο Τόξο
και για σένα θ’ ανατείλει!»
Μη φοβάσαι μπόρα είναι κι όπου ναναι θε να φύγει λαμπερό ουράνιο τόξο και για σένα θ' ανατείλει!!























Η προσέλευση ήταν απίστευτη, δεν μπορούσα να το φανταστώ. Συγχαρητήρια!!!
Καθώς, το Πνευματικό κέντρο με τις 600 , νομίζω, θέσεις, παρά την παγωνιά, αποδείχτηκε πολύ μικρό για να χωρέσει τον κόσμο που συνεχώς προσερχόταν. Για να δούμε αν θα χωρέσουν όλοι σήμερα Κυριακή.
Τα παιδιά έμειναν ενθουσιασμένα με τα Ονειράκια και τον Βασιλιά των Ονείρων! Και -περίεργο- δεν τους τρόμαξε ο Εφιάλτης. Η μικρή εγγονή μου ήταν κατενθουσιασμένη και ...ξαναμμένη Xειροκροτούσαν μαζί με την φίλη της Αφροδίτη- όρθιες! Ναι, αξίζει να δουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας αυτήν την παράσταση που εθιμικά πλέον , κάθε Χριστούγεννα, προσφέρει ο σύλλογος Φίλων του Θεάτρου ν. Χανίων, μαζί με μία πλειάδα ερασιτεχνών ηθοποιών επιλέγοντας ένα έργο (θεατρικό ή άλλο) από ντόπιους συγγραφείς. Και, εκτός από θέαμα για τα μικρά και μεγάλα παιδιά- αντί εισιτηρίου- συγκεντρώνουν τρόφιμα και φάρμακα, για το κοινωνικό παντοπωλείο της Περιφερειακής ενότητας Χανίων. Εύγε σε όλους!