ΔΙΑΦΟΡΑ

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!

( ΦΩΤΟ) Με τους συμφοιτητές μου στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία, πριν από 50 χρόνια. Ύστερα από την απονομή ενός Κυπέλλου. Εγώ με την μπάλα... 

Καλός δάσκαλος είναι αυτός που παραμένει για πάντα μαθητής... Ένα το κρατούμενο!

Ένα ένα επισκἐφτηκα νοερά κι εφέτος τα σχολεία που υπηρέτησα επί 39 χρόνια τη Δασκαλοσύνη, λίαν πρωί σήμερα. Για να χαιρετήσω όλους τους μαθητές και τους συναδέλφους μου και να ανταλλάξουμε ευχές επί τη ενάρξει της νέας σχολικής χρονιάς.
Το Οικοτροφείο Αρρένων Καστελλίου της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου, όπου πήρα την ευλογία του Αγίου Ειρηναίου Γαλανάκη του Χριστιανού, το Δημ. Σχ. Στροβλών Σελίνου, το Δημ. Σχ. Πλακαλώνων Κισάμου, το Δημ. Σχ. Βαμβακόπουλου Κυδωνίας, τη ΣΧΟΛΗ ΠΡΟΒΑΤΑ στο Χαιδάρι, τη ΛΑΚΩΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ  ΑΘΗΝΩΝ, το Δημ. Σχ. Δαράτσου κυδωνίας, το 17ο Δημ. Σχ. Χανίων, το 7ο Δημ. Σχ. Χανίων, το 1ο Ειδικό Σχολείο Χανίων, το 9ο Δημ. Σχ. Χανίων, το 5ο Δημ. Σχ. Χανίων και τα ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ στις Κορακές Χανίων.

Και, βέβαια, αμέσως μετά  τα σχολεία που φοίτησα. Το Δημ. Σχ. Νίππους, το Γυμνάσιο και το Λύκειο Βάμου, τη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία, την Πάντειο Σχολή ( Πάντειο Πανεπιστήμιο) και το Μαράσλειο Διδασκαλείο, όπου έκανα μετεκπαίδευση στις Επιστήμες της Αγωγής. Είχαμε να πούμε πολλά με τους δασκάλους μου, τους συμμαθητές και τους συμφοιτητές μου...

Ωσεί παρόντες άπαντες! Κι ας βρίσκονται πολλοί από αυτούς στο άλλο ημισφαίριο της ζωής

ΕΝ ΝΙΠΠΩ...

ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΓΟΝΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΣΤΟ ΝΙΠΠΟΣ

Πατρίδα μας τα παιδικά μας χρόνια. Σ' αυτήν (αυτά) επέστρεψα με το 12χρονο εγγονό μου τον Βαγγέλη το τελευταίο τριήμερο, 4, 5 και 6 Σεπτεμβρίου. Οι δυο μας. Για δεύτερη συνεχή χρονιά, λίγο πριν αρχίσουν τα σχολεία. Στις Πάνω Κατούνες του Νίππους, που τη διασχίζει η οδός Θεοκλή Νικ. Κακάτση. Στην αυλή του πατρικού σπιτιού, στο πάλαι ποτέ κραταιό βασίλειο των βασιλικών και του ασβέστη.

Στον ίσκιο του γέρω - κατουνιάρη κυπάρισσου, που επιμένει, έχοντας σταυροδεμένες τις μνήμες με τις ρίζες να τοξεύει τον ουρανό. Στο Άγιο Πνεύμα, στην εκκλησία της γειτονιάς μας, που βιγλίζει τις Μαδάρες, κι ετοιμάζεται, λευκό περιστέρι,  να φτερουγίσει μέχρι την πιο ψηλή κορφή τους. Στην Άννιτσα, στην Μπάνιτσα και στου Καλερογιάννη, στα ίχνη των θρύλων. Στον Άγιον Αθανάση, στην Αγία Μαρίνα, στην Περβολιτσιανή Παναγία και στον Άγιον Αντώνη. Στα Λιβάδια, στους Βλάσηδες , στην Γρεν Ελέ, στη Γράσα, αναζητώντας τις πατημασιές της ιστορίας, στα Μουριά... Στο "Ιπποκορώνιον"  και στο Καφενείο του Κοτσιφογιἀννη με το λιοβασίλεμα, για .. ψιλή κουβέντα.

Να πέφτουν βροχή οι ερωτήσεις του εγγονού και να χαίρεται ο παππούς να απαντά, αυτό κι αν είναι ευλογία!

ΔΙΑΦΟΡΑ

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ

Δημ. Σχ. Στροβλών Σελίνου

Γράφει ο π. Στυλιανός Θεοδωρογλάκης*
Πολύ θα ήθελα να ήμουν μαθητής και να είχα δάσκαλο τον κ. Βαγγέλη Κακατσάκη.
Διάβασα τη σελίδα 7 στις διαδρομές της Εφημερίδας “Χανιώτικα νέα” του Σαββάτου 11 Αυγούστου 2018.
Με απορία και έκπληξη μεγάλη παρατήρησα ένα ένα τα μαθήματα που με μαεστρία μεγάλη και υπερτελή παιδαγωγική, εύκολης μαθησιακής προσέγγισης που περιέχονται στην εν λόγω σελίδα με τον γενικό τίτλο «Ήθη και έθιμα του Αυγούστου».
Μου θύμισε έναν μεγάλο σύγχρονο παιδαγωγό που υποστηρίζει ότι η εξωτερική πίεση σπάνια προάγει την επιθυμητή συμπεριφορά γι’ αυτό και πρέπει να αντικατασταθεί με την εσωτερική παρακίνηση «ΝΤΡΑΙΚΩΡΣ», αλλά και τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο που και εκείνος ισχυρίζεται ότι οποιαδήποτε πίεση ή άσκηση βίας πέφτει στο κενό γιατί κάθε πράξη που είναι αποτέλεσμα βίας δεν έχει καμιά αξία. «M.G. 62,424».
Στο κέντρο της σελίδας το ποίημα του Αυγούστου με λόγια και εικόνες.
Πρόκειται για καλλιτεχνική ανάπτυξη παροιμιώδους και ταυτόχρονα ποιητικής ομορφιάς πνοής και ζωής.
Ύστερα τα άλλα κεφάλαια “Η Πρωταυγουστιά” με αγιασμό στα κτήματα, νέος μήνας, νέα δημιουργία καθαρή, φωτεινή και μαζί με όλα και οι προσφιλείς μας νεκροί.
Η νηστεία του Δεκαπενταυγούστου προς τιμή της Παναγίας και το σταφύλι του Σωτήρος, η ευλογία της σοδειάς, ο επιτάφιος της Παναγίας, γλυκύτατο ιεροσολυμήτικο έθιμο, μερομήνια, λαϊκή πρόγνωση της μεταβολής των καιρών, παρακλήσεις και πάλιν προς τιμήν της Παναγίας, ο Άγιος Φανούριος και ο Άγιος Ιωάννης ο Νηστευτής.

Όλα διαλεγμένα, φωτεινά, φωτισμένα και ευλογημένα για τα παιδιά μας, γιατί όχι; Και για μας. Και εμείς παιδιά του Θεού είμαστε.

Aξιος τιμημένος δάσκαλος και παιδαγωγός ο κύριος Βαγγέλης Κακατσάκης που τιμά το πρόσωπο και το λειτούργημά του, που φροντίζει να ομορφαίνει και να ισχυροποιεί τη ζωή με λόγια, με σκέψεις και διανοήματα από βάθους ψυχής και καρδίας.
Με όλα αυτά μας κάνει ευχάριστη ζωή ώστε να απολαμβάνουμε τόσο όμορφα, απλά και καθαρά πράγματα που μόνον οι γιαγιάδες σε παλαιότερες εποχές ήξεραν, διηγούνταν και γέμωζαν την ψυχή και τη ζωή μας, με λαογραφία, θεολογία, εκκλησιολογία, με πληρότητα έκφρασης και παρουσίας.
Χίλια ευχαριστώ γιατί σε μας τους μεγαλύτερους θυμίζει παλαιών ημερών δόξες των πατέρων και των μητέρων μας που με απλά ποιητικά λόγια και σύντομες προτάσεις φρόντιζαν να μας μαθαίνουν τα μυστικά της ζωής, την αξία των χρόνων και των καιρών, των γεγονότων και των περιστάσεων και γενικά των δωρεών του Θεού.
Χιλιόχρονος, πολύ ευλογημένος, πάντοτε αγαπημένος.

(Χανιώτικα νέα, Σάββατο 18.08.2018)

* θεολόγος - συγγραφέας, ιερατικός προιστάμενος του Ιερού Καθεδριού Ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου Χανίων 

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΗ ΧΑΝΙΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ* 

(Μιχάλης Γρηγοράκης, Μαρινέλλα Βλαχάκη, Βαγγέλης Κακατσάκης, Ανδρονίκη Ζαχαριουδάκη, Αιμιλία Παπαβασιλείου)

Γράφει ο Σταύρος  Καλαιτζόγλου

«Ποίηση δεν είναι μόνο το να γράφουμε ποιήματα. Είναι ένας τρόπος να προσεγγίσουμε τον κόσμο. Κι αυτό μπορεί να γίνει με χρώματα, με ήχους ή μέσω της φιλοσοφίας ακόμη»

(Αδωνις-Ali Ahmad Said (1930-), Σύρος, o σημαντικότερος ποιητής του αραβόφωνου κόσμου)

ΠΑΝΤΑ «διερωτάται κανείς-με τον Βολτέρο (1)-πώς η ποίηση, όντας τόσο λίγο απαραίτητη στον κόσμο, κατέχει μια τόσο ψηλή βαθμίδα ανάμεσα στις καλές τέχνες…». Την απάντηση δίνει ό Έμερσον (2) που υποστηρίζει πως «η ποίηση μάς μαθαίνει πόσο μεγάλη δύναμη έχουν ακόμη και λίγες λέξεις».
Η ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΗ, η μικρής φόρμας δηλαδή ποίηση είναι ζητούμενο και των σύγχρονων ποιητών που -όπως οι Κρήτες μαντιναδολόγοι- επιδιώκει να συμπυκνώσει σε ελάχιστους στίχους συναισθήματα ή κοινωνικοφιλοσοφικές αναζητήσεις. Η ολιγόλεκτη ποίηση απαιτεί δουλειά, γνώσεις και ευστροφία πνεύματος.
-ΑΠΟ τους αλησμόνητους, πολύ σοφούς ανθρώπους που γνώρισα στην Κρήτη, υπήρξε ο Μιχάλης Γρηγοράκης. Ένας άνθρωπος «κινητή βιβλιοθήκη», με έναν ατέλειωτο έρωτα στη μελέτη, την αρχειοθέτηση και προβολή κάθε θέματος που είχε σχέση με τη λογοτεχνία, την παράδοση και την ιστορία της Κρήτης. Το αρχείο των «Χ.ν.» είναι απτή απόδειξη του μεγάλου πάθους του… Πριν ακριβώς 40 χρόνια είχε δημοσιεύσει (σε τρίτη μάλιστα έκδοση) τις «Ρίμες Νοσταλγικές» (1978), μια ποιητική συλλογή μοναδική για τα κρητικά δεδομένα και τη γλώσσα. Κάθε φορά που «αναθιβάνω» τη μορφή του, διαβάζω μερικούς στίχους της. Η συλλογή εντυπωσίασε και γάλλους Ελληνιστές (Gaston-Henry Aufrere) για το πυκνό και μεστό περιεχόμενό της, αλλά και  τον λυρισμό της.  Γράφει, λοιπόν, ο Μ.Γ. στη σελίδα κθ της συλλογής του μετριόφρονα για το ταπεινό περιεχόμενο της ζωής και των προσδοκιών του:
«Και τα βαθιά δε λόγιασα και τα πλατιά δεν είδα
Ποτέ το νου δεν έστειλα σε σφαίρες μακρυνές
Έμεινε πάντα η σκέψη μου σα μια φτωχιά ηλιαχτίδα.
Σκέψη να γίνουμουν σοφός, ποτέ δεν έχω κάνει
Τ’απλού λαού ο στοχασμός με φχαριστεί, με φτάνει» (3)
-ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ χρόνια της δεκαείας του ’90 (1992) κυκλοφόρησε μια μικρή ποιητική συλλογή στα Χανιά, με τίτλο «Η Κόκκινη Άμμος» της πολυτάλαντης Μαρινέλλας Βλαχάκη. Αρετή της συλλογής ήταν -και παραμένει- η, με ελάχιστους στίχους, φιλοσοφική ονειροπόληση της ποιήτριας, με δόσεις αισιοδοξίας. Βλέπει το παρελθόν και το παρόν της ζωής της με καταλλαγή, απολαμβάνοντας και τις απλούστατες, έστω α-διάκριτες ομορφιές της καθημερινότητας («Ωριμότητα», σελ. 35):
«Είμαι ευτυχής /που να καταλαβαίνω μπορώ
Πως για τη διάθεση /της κάθε μου μέρας
δεν φταίει ο καιρός»
Εκφράζει δε την ευγνωμοσύνη της για όσα της προσφέρει η ζωή: χαίρεται με την παρουσία και του πιο εφήμερου πράγματος της φύσης, που ανασταίνεται με κάθε αλλαγή εποχής («Ευχή και Ελπίδα», σελ. 28) ομορφαίνοντας τα πάντα:
«Τα σύννεφα που η ζωή /συγκέντρωσε στον ουρανό μου
Μια ευεργετική βροχή /να ρίξουν θέλω.
Κι ένα μανουσάκι αν φυτρώσει /άξια θα πω
πως μου χαρίστηκε η ζωή»
-ΣΤΗΝ αξιόλογη ποιητική «σύνθεση» του Βαγγέλη Κακατσάκη, με τίτλο «Καζοβάρ» (γ’ έκδοση, «Πυξίδα», 2014) στεκόμαστε στο ποίημα «Τώρα που…» (σελ. 56) στο οποίο ο ποιητής περικλείει σε λίγους στίχους τον άστατο και παράδοξο, τον μετέωρο και επίφοβο, τον γεμάτο ποικίλες «σταυρώσεις» σύγχρονο κόσμο -τον κόσμο  μας. Μόνη καταφυγή η ποίηση:
«Τώρα που οι σταυρώσεις /έγιναν καθημερινή συνήθεια,
Όσα χελιδόνια/δε βρίσκετε ανοιχτές πόρτες,
όσα φιλιά μένετε μετέωρα, /Όσα τριαντάφυλλα δε δηλώσετε
υποταγή, καλώς ωρίσατε. /Η ψυχή μου σας ανήκει!»
-ΣΤΟ «Γύμνασμα Ψυχής» (εκδ. Έρεισμα, Χανιά, 2016), την τρίτη ποιητική συλλογή της Ανδρονίκης Ζαχαριουδάκη (Αλόη Δρυός), έχουμε τα χαρακτηριστικά μιας βαθιάς ανθρώπινης, αγωνιώδους υπαρξιακής ποίησης. Η δημιουργός της, με ένα απέραντο πάθος για ζωή, καταφεύγει πολλές φορές στη σοφία του παραθεματικού λόγο. Για τον αβάσταχτο πόνο γράφει («Πόνος», σελ.16) γράφει:
«Κάθε καινούργιος πόνος/ μια πέρλα πολύτιμη
στο νήμα της ζωήςμου/ περασμένη»
Και για τη δυσκολία να δούμε ποιοί είμαστε στην πραγματικότητα («Αυτογνωσία», σελ.29) τονίζει:
«Το δύσκολο δεν είναι/ να σπάσεις τα σύνορα των άλλων.
Δύσκολο είναι να σπάσεις/ τα δικά σου σύνορα»
-ΤΗΝ ολιγόλεκτη ποίηση καλλιεργεί, με μεγάλη επιτυχία και η Αιμιλία (Έμμυ) Παπαβασιλείου, της οποίας πολλοί  στίχοι είναι σχεδόν επιγραμματικοί. Προσφιλή θέματά της; Όλα τα καυτά προβλήματα  που ταλανίζουν τη χώρα και το άτομο: αναζήτηση της μετεμφυλιακής ταυτότητας, διαψεύσεις και απογοητεύσεις, ανέφικτες ιδεοληψίες, προσφυγικό, δυστοπία και αίσθηση  «εκτοπισμού» κ.ά. βρίσκουν χώρο στη μικρή συλλογή ποιημάτων της, «Στα Βαθιά» (εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2017). Για την πολύπλευρη κρίση, την ανωριμότητά μας, τις διαβρωτικές στρεβλώσεις που ξεκινούν απ’ το παρελθόν και τις οποίες βιώνουμε έντονα στο παρόν (σελ.12), η Αιμιλία Π. γράφει:
«Βράχηκαν τα όνειρά μας /Κόλλησαν σαν σελίδες παλιών βιβλίων.
Παίρνει καιρό να καταλάβεις /Και θέλει να θες να καταλάβεις
Το πως και το γιατί /Στο μεταξύ λαίμαργες δίνες
καραδοκούν τη λογική μας»
ΟΣΟ για τη θέση της ποίησης σε μια τόσο έντονη και σαρωτική εποχή, η ίδια «ανακεφαλαιώνει» («Θυσίες», σελ.18) με πικρία την αδυναμία έκφρασής της:
«Στίχοι που πνίγηκαν στην καταιγίδα
Θυσία στην αγριάδα των καιρών»

… ΙΣΩΣ αναρωτηθείτε, γιατί αυτή η αναφορά στη χανιώτικη ποίηση, ειδικότερα σε ορισμένους μόνο (εντελώς τυχαία η επιλογή) εκπροσώπους της! Επειδή ακριβώς την αγωνία που εκφράζουν όλοι οι παραπάνω στίχοι, τη βλέπουμε να διαχέεται σε όλες τις εκφάνσεις της μνημονιακής Τέχνης (αν υπάρχει κι αυτή). Η δε Αιμιλία Π., αφού «παίξει» ποικιλότροπα με το «όσο ελπίζω…» σε κάποιες σελίδες της ως μοτο (motto), καταλήγει επιγραμματικά στο απέλπιδο αιτούμενο, αλλά κι ανέφικτο για όλους μας(σελ. 47):
«Όσο ελπίζω, δρω
Απελπισμένη, γράφω.
Με τη γραφή ανασυντάσσομαι.
Όσο ελπίζω, γράφω»
ΝΑΙ! Η πραγματική ποίηση, αν μη τι άλλο, «ανασυντάσσει» τις σκέψεις και μέσα από αυτές, πιθανόν με μεγάλες τομές, και τις ζωές μας.
(Στ.Γ.Κ.)
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
-(1) Βολτέρος (François-Marie Arouet, 1694–1778), γνωστότερος ως Voltaire: Γάλλος πνευματώδης συγγραφέας, ιστορικός και φιλόσοφος.

-(2) Έμερσον (Ralph Waldo Emerson, 1803–1882): Aμερικανός δοκιμιογράφος, φιλόσοφος και ποιητής.

-(3) Συνειρμικά αυτοί οι στίχοι παραπέμπουν στον Ζαχαρία Παπαντωνίου: «…Δὲν ἔχω δόξα. Εἶν᾿ ἥσυχα τὰ ἔργα ποὺ ἔχω πράξει./ Ἄκουσά τη γλυκιὰ βροχή. Τὴ δύση ἔχω κοιτάξει…» (Η προσευχή του ταπεινού, συλλογή «Τα Θεία Δώρα»).

*Με αφορμή την ημέρα της ποίησης (21 Μαρτίου 2018)

Χανιώτικα νέα (19. 3. 2018)

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

https://goo.gl/RbFhCX

Γράφει ο Ευάγγελος Σπύρου*

ΤΑ ΧΑΝΙΑ ΚΡΗΤΗΣ είναι πολύ τυχερά που στο χωριό Νίππος γεννήθηκε ο ποιητής και συγγραφέας και δάσκαλος και δημοσιογράφος Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, από αγρότες γονείς το 1948 και εργάσθηκε 36 χρόνια ως δάσκαλος και από το 1970 επί 48 χρόνια δημοσιογράφος στα «Χανιώτικα Νέα». Δεν είναι όλες οι πόλεις τυχερές και να έχουν ανάμεσα τους ποιητές και υπερασπιστές του πολιτισμού και Ελληνικής παράδοσης.

Πολλές περιοχές έχουν «πείνα» σε γράμματα και τέχνες και δεν είναι προνομιούχες όπως τα Χανιά που τα έχουν όλα, πνευματικά και υλικά αγαθά, όλους τους γευστικούς καρπούς των χωραφιών, τους θησαυρούς της θάλασσας, τα πουλιά του ουρανού και καλούς δασκάλους, συγγραφείς, ποιητές, καθηγητές, πολιτικούς, αναρχικούς της σκέψης, σώφρονες της καθημερινότητας (όπως τα πεθερικά μου Μανώλης Νταγαδάκης και Ελπίδα Αναγνωστάκη), ρηξικέλευθους περιπατητές της τέχνης και της φιλοσοφίας και θεολόγους οραματιστές και ιερείς, οδηγούς ζωής για την εδώ και άνω πολιτεία! Διάβαζα εδώ και πολλά χρόνια τα μελωμένα άρθρα του Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη «Στα πεταχτά» που έσταζαν ποιητική προσέγγιση αλλά και με φιλοσοφημένη εμπειρία άγγιγμα στην παράδοση και τα έθιμα. Πολλά τα έκοβα με ψαλιδάκι και τα κρατούσα στα συρτάρια φυλαγμένα σαν πολύτιμα και ακριβά αποχτήματα χωρίς να φανταστώ ότι μια μέρα θα μου έστελνε ένα βιβλίο με τίτλο «Στα πεταχτά» και μια ποιητική συλλογή «Η ΚΑΖΟΒΑΡ» τον Νοέμβριο του 2017 με αφορμή ένα βιβλίο για το Μίκη Θεοδωράκη που του έστειλα στα Τσικαλαριά Χανίων… Είχε πολλές στήλες ως δημοσιογράφος στα «Χανιώτικα Νέα» ο Βαγγέλης Κακατσάκης όπως «Κρητικές ρίζες», «Καθημερινά», «Ένα βιβλίο την εβδομάδα», «Παράλληλα και όχι μόνο», «Στα πεταχτά», «Παιδότοπος», «Αυτός ο τόπος ο μικρός ο μέγας», «Ακροθιγώς», «Εύφημες μνείες». Ο χαλκέντερος ελληνιστής και ακούραστος ξεναγός της Ελληνικής μας κληρονομίας εκτός από την αρθρογραφία, τα διηγήματα, τα άρθρα και ρεπορτάζ, ασχολήθηκε και με το ραδιόφωνο του σταθμού «Ράδιο Μαρτυρία» και «Ράδιο Παρατηρητής», εργάσθηκε ως παιδαγωγός στα ιδρύματα Ειρηναίου Γαλανάκη, αγωνίσθηκε συνδικαλιστικά για 20 χρόνια, μετείχε σε πολλές εκδηλώσεις και ημερίδες και ομιλίες…

Ναι ήταν τυχερά τα Χανιά και η πνευματική στρατιά για τον πολιτισμό που μετέφερε ο Βαγγέλης Κακατσάκης. Το γράψιμό του και οι σκέψεις είχαν τα χρώματα της αισιόδοξης ρόδινης ανατολής που έρχεται πρωί – πρωί από μακριά και το τέλος τους αφήνουν μια γλυκιά ευχαρίστηση σαν σκέψεις ηλιοβασιλέματος στο παλιό λιμάνι, μακριά στη Δύση, πέρα από το φάρο, προς τον σκεφτικό Κίσσαμο, κάπου ανοιχτά στη θάλασσα, που ίσως από απροσεξία χύθηκαν τα χρώματα του Πλάστη μας στα δειλινά βάφοντας με πολλές αποχρώσεις του πορτοκαλί ήλιου, τους φόβους και προβληματισμούς για την αιώνια ζωή. Κάπου - κάπου για λίγο ξεσπάνε σαν άγρια κύματα οι παρατηρήσεις και πικρίες του μέχρι να σβήσουν σα χαλαροί ξένοι τουρίστες στην Ελαφόνησο, τον Μπάλο ή τα Φαλάσαρνα.

Νιώθοντας τον εαυτό μου σε «ρόλο Φαέθοντα» όπως γράφει στην αφιέρωσή του στο βιβλίο μεταφέρω εδώ και «φωτίζω» ένα ποίημα του από τη συλλογή ποιημάτων του ΚΑΖΟΒΑΡ (εκδόσεις ΠΥΞΙΔΑ):

ΑΘΑΝΑΣΙΑ (1941)

Αντί για ψωμί τις μέρες αυτές
δείπνησαν τη λεβεντιά.
Ήπιαν το κρασί της δόξας.
Έτσι χορτάτους τους βρήκε ο θάνατος.
Η Κρήτη φόρεσε το μαύρο τσεμπέρι της
κι έψαλλε το «Χριστός Ανέστη».
Ο θάνατος αυτός ονομάστηκε
Αθανασία.

Να είσαι καλά φίλε ποιητή που βλέπεις με άλλο μάτι όλα όσα βλέπουμε και όλοι οι άλλοι, εμείς. Και μάλλον θα σε πειράζει κι εσένα, όπως κι εμένα, που κάποιοι συνάνθρωποί μας αλλάζουν το όνομά τους από «Αθανάσιος» σε Θανάσης… Χαιρετώ σε κι αγαπώ σε φίλε, όπως γράφεις κι εσύ…

https://www.nextdeal.gr/ειδήσεις/ψιλά-γράμματα/o-baggelhs-th-kakatsakhs-apo-ta-chania-krhths



https://www.nextdeal.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=36406:h-parametropoihsh-toy-broker&Itemid=79

* Εκδότης- δημοσιογράφος

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: 

ΓΙΑ ΚΥΡΙΟ ΕΥΑΓΓΕΛΟ Γ. ΣΠΥΡΟΥ!
ΚΑΜΠΑΝΑ ΚΑΝΩ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΛΕΩ ΤΗΣ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ
ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΝΑ ΜΠΕΨΕΙ!!!

ΤΙ ΕΚΠΛΗΞΗ ΚΙ ΑΥΤΗ ΣΗΜΕΡΑ!
ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ! ΠΑΝΤΑ ΩΡΑΙΟΣ!
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΕ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΕ!!!
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΑ  ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΣΤΙΣ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΕΛΑΒΑ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΟΣ. ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΤΟ ΒΑΛΩ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΑ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΟΥ...

ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ ΣΤΙΣ ΜΟΥΡΝΙΕΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 2016.
...