ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ (ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ)

ΕΛΕΝΗ ΚΟΚΟΤΣΑΚΗ - ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ:

«Μου αρέσει να αφήνω τους ήρωές μου να αμφιβάλλουν» 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Η Ελένη Κοκοτσάκη - Παρασκευοπούλου ζει και εργάζεται στα Χανιά, και το “Ρήγµα” είναι το πρώτο της βιβλίο, γραµµένο σε µία σπανίζουσα στις µέρες µας γλώσσα αυθεντικής-κλασικής λογοτεχνίας που συγχρόνως αποδίδεται µε πολύ σύγχρονο τρόπο! Εξάλλου η αρτιότητα στη χρήση της γλώσσας, το πλούσιο λεξιλόγιο αλλά και η εκπληκτική περιγραφική ικανότητά της, η ενδελεχής παρουσίαση των χαρακτήρων των ηρώων της δηµιουργούν ένα ιδιαίτερο πλαίσιο -ένα παράλληλο σύµπαν- στο οποίο ο αναγνώστης έλκεται να εξερευνήσει είτε εντός του είτε ως παρατηρητής εκτός αυτού.


Με αφορµή τη συνάντηση µε τους αναγνώστες της και την “Yπογραφή βιβλίου” της, αύριο Κυριακή(Σ. Σύνταξης στις 20:00 στο Παλαιό Σχολείο στα Μεγάλα Χωράφια  (Σ.Σ:  , συζητήσαµε µαζί της για το “Ρήγµα” που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Agrafina, για τη συγγραφή, τη δηµιουργία των ηρώων της αλλά και την ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσεται µεταξύ εκείνων και των αναγνωστών των ιστοριών της.

“Κάθε άνθρωπος κουβαλά µια θάλασσα µέσα του. Κάποια βράδια χωρίς λόγο αυτή η θάλασσα φουσκώνει”, γράφεις στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Τι συµβολίζει για σένα αυτή η… θάλασσα;

Για µένα, αυτή η θάλασσα είναι ο εσωτερικός µας κόσµος. Όλα αυτά που ζούµε, θυµόµαστε, φοβόµαστε ή επιθυµούµε και πολλές φορές δεν τα µοιραζόµαστε µε κανέναν. Υπάρχουν στιγµές που τα κρατάµε µόνο για µας και άλλες που, χωρίς να το περιµένουµε, βγαίνουν σαν χείµαρρος. Αυτή τη στιγµή περιγράφει για µένα η «θάλασσα» του βιβλίου.

Μέσα στο βιβλίο σου βρίσκουµε πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες που οι περισσότεροι από αυτούς έρχονται αντιµέτωποι µε τον ίδιο τους τον εαυτό! Υπάρχουν νικητές και νικηµένοι σε αυτήν τη µάχη;
∆εν νοµίζω ότι υπάρχουν πραγµατικοί νικητές και νικηµένοι. Η αναµέτρηση µε τον εαυτό µας δεν είναι µια µάχη που τελειώνει οριστικά. Κάποιες φορές κερδίζουµε, κάποιες φορές χάνουµε και κάποιες φορές απλώς µαθαίνουµε να ζούµε µε όσα δεν µπορούµε να αλλάξουµε. Οι ήρωες του «Ρήγµατος» βρίσκονται σε διαφορετικές στιγµές αυτής της προσπάθειας και, τελικά, αυτό που µε ενδιαφέρει είναι η στιγµή που ο καθένας αναγκάζεται να κοιτάξει τον εαυτό του κατάµατα.

Οι ήρωες που συναντούµε στο “Ρήγµα” φαίνεται ότι ακολουθούν σε πολλές περιπτώσεις τη µοναχικότητα αλλά και τη µοναξιά. Τι σε ώθησε να καταπιαστείς αλλά και να αναλύσεις αυτές τις δύο έννοιες;
Η µοναχικότητα και η µοναξιά είναι δυο διαφορετικές έννοιες. Η µοναξιά είναι κάτι που, µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αφορά όλους µας. Μπορεί να είµαστε ανάµεσα σε ανθρώπους και παρ’ όλα αυτά να νιώθουµε µόνοι. Η µοναχικότητα, από την άλλη, µπορεί να είναι και επιλογή, ένας τρόπος να µείνει κάποιος λίγο µόνος. Αυτή η διαφορά µε ενδιέφερε πολύ και ήθελα να τη δω µέσα από διαφορετικούς ανθρώπους και διαφορετικές ιστορίες. Νοµίζω πως πολλές φορές, όταν µένουµε µόνοι, ερχόµαστε αντιµέτωποι µε πράγµατα που µέσα στην καθηµερινότητα αποφεύγουµε να αναλύσουµε.

Στοιχεία αστυνοµικής λογοτεχνίας, στοιχεία ψυχοδράµατος είναι επίσης έκδηλα µέσα στις ιστορίες που µας παρουσιάζεις. Πόσο εύκολη ήταν η “καταβύθιση” στο µυστήριο (µιας ιστορίας σου) και στο υποσυνείδητο (των ηρώων σου) καθώς έγραφες;
Λοιπόν. Το µυστήριο και το ψυχολογικό στοιχείο δεν προέκυψαν από κάποιου είδους µυστική συνταγή! ∆εν έχω τέτοιες. Ξεκινώ και όπου µε πάει. Και σε καµιά περίπτωση δεν ήταν εύκολο. Γιατί από τη µια µεριά µε πήγαινε το µυστήριο και µετά ερχόταν ο εσωτερικός κόσµος του ήρωα και µε πήγαινε από την άλλη. Προσπαθούσα κάθε φορά να µπω στη θέση τους και να καταλάβω όχι µόνο τι κάνουν, αλλά κυρίως γιατί το κάνουν. Κάποιες ιστορίες µάλιστα µε οδήγησαν σε σηµεία που δεν είχα αρχικά σχεδιάσει. Ίσως αυτό να είναι και το πιο όµορφο κοµµάτι της γραφής: να ξεκινάς γνωρίζοντας περίπου πού θέλεις να πας και στην πορεία να σε εκπλήσσει ακόµη και η ίδια η ιστορία.

Σε κάποιες από τις ιστορίες σου ο αναγνώστης βρίσκεται ενώπιον ενός ιδιόµορφου κόσµου που µπορούµε να πούµε ότι… κινείται στα όρια µιας “µη πραγµατικότητας”. Λέξεις - έννοιες όπως αλλόκοτο, ψυχεδέλεια, ιδρυµατοποίηση, αποασυλοποίηση, παράνοια και… “µη.. τέλος”, µοιάζουν να δηµιουργούν ένα γοητευτικό τόπο για τη συγγραφέα. Τι λες;
Οµολογώ ότι, διαβάζοντας όλες αυτές τις λέξεις µαζεµένες, σκέφτηκα ότι µάλλον πρέπει να ανησυχήσω λίγο για το δικό µου το µυαλό! (Γέλια). Στην πραγµατικότητα, αυτό που µε γοητεύει είναι το όριο ανάµεσα σε αυτό που θεωρούµε πραγµατικό και σε αυτό που δεν µπορούµε εύκολα να εξηγήσουµε. Μου αρέσει να αφήνω έναν ήρωα να αµφιβάλλει για όσα βλέπει και, µαζί του, να αµφιβάλλει και ο αναγνώστης.
∆εν µε ενδιαφέρει όµως το αλλόκοτο απλώς και µόνο επειδή είναι αλλόκοτο. Θέλω πάντα να υπάρχει ένας άνθρωπος από πίσω, ένα συναίσθηµα ή µια κατάσταση που να το δικαιολογεί. Κάποιες φορές, µάλιστα, δεν είναι ξεκάθαρο αν αυτό που συµβαίνει είναι πραγµατικό ή αν το βλέπει έτσι ο ήρωας. Εκεί νοµίζω πως υπάρχει και η γοητεία. Μπορείς να µετακινήσεις λίγο τα όρια της πραγµατικότητας και να αφήσεις τον αναγνώστη να αποφασίσει µόνος του πού τελειώνει το πραγµατικό και πού αρχίζει το ‘‘άλλο’’.

Γιατί ξεκίνησες να γράφεις; Τι σου προσφέρει το γράψιµο - η συγγραφή;
Από µικρή µου άρεσε να γράφω. Μάλιστα κάπου στο πατρικό µου ίσως να υπάρχουν ακόµα κάπου καταχωνιασµένα, µικρά κοµµατάκια που έγραφα σε ένα απλό µπλε τετράδιο. Αν κάποιος, όταν ήµουν µικρή, µου έλεγε: «Το ξέρεις Ελένη ότι όταν µεγαλώσεις µπορεί να γράψεις και το δικό σου βιβλίο;», σίγουρα θα γελούσα και θα του έριχνα και µια φάπα! Η συγγραφή τελικά έγινε ένας τρόπος να ξεφεύγω από την καθηµερινότητα και τα προβλήµατά της. Με απορροφούσε τόσο, ώστε για λίγο ξεχνούσα τα ιατρικά προβλήµατα των γονιών µου, τις αγωνίες και όλα όσα µε απασχολούσαν. Και αργότερα, όταν ήρθε η απουσία της µητέρας µου, το γράψιµο έγινε ένας διαφορετικός τρόπος να διαχειριστώ αυτή την απώλεια. ∆εν εξαφάνισε τον πόνο, σε καµία περίπτωση, αλλά για λίγο δηµιούργησε έναν άλλο χώρο στον οποίο µπορούσα να αναπνεύσω χωρίς αυτό το αβάσταχτο ‘‘αχ’’ που µου στεκόταν στο λαιµό. Λίγο - λίγο το κουκούλωνε.

Το γεγονός ότι η ενασχόλησή σου µε τη συγγραφή είναι πολύ πρόσφατη, οµολογώ ότι εκπλήσσει τον αναγνώστη δεδοµένου του άρτιου αποτελέσµατος που διαφαίνεται στο “Ρήγµα”. Τι σε ώθησε να ασχοληθείς τώρα µε τη συγγραφή και µάλιστα να εκδώσεις σχετικά πολύ σύντοµα το πρώτο σου βιβλίο;
Βασικά πιστεύω πως δεν υπάρχει συγκεκριµένο «τώρα» για τη συγγραφή. Στη δική µου περίπτωση ήρθε σε µια περίοδο της ζωής µου που είχα ανάγκη από “κάτι”, µακριά από τις αγωνίες της καθηµερινότητας. Ξεκίνησα χωρίς να σκέφτοµαι την έκδοση ενός βιβλίου. Έγραφα γιατί µου έκανε απλά καλό. Όταν άρχισαν να δηµιουργούνται οι ιστορίες του «Ρήγµατος», κατάλαβα ότι είχαν γίνει κάτι περισσότερο από µια προσωπική διέξοδος. Είχαν αρχίσει να αποκτούν τη δική τους ζωή. Ίσως γι’ αυτό όλα έγιναν τόσο γρήγορα. ∆εν υπήρχε από πριν ένα σχέδιο να γίνω συγγραφέας, και ούτε πιστεύω πως είµαι. Υπήρχε µόνο η ανάγκη να γράψω. Τα υπόλοιπα ήρθαν στην πορεία.

Πώς θα χαρακτήριζες ως βιβλίο το “Ρήγµα”, πώς θα το παροµοίαζες;
Το «Ρήγµα» είναι για µένα ένα βιβλίο για τους ανθρώπους και τα γεγονότα που µπορούν να τους αλλάξουν. Είκοσι δύο ιστορίες διαφορετικές µεταξύ τους, άλλες πιο σκοτεινές, άλλες πιο ανατρεπτικές, που όµως όλες ξεκινούν από κάτι πολύ ανθρώπινο. Αν έπρεπε να το παροµοιάσω µε κάτι, θα έλεγα πως είναι ένα κουτί µε σοκολατάκια µε διάφορα σχήµατα. Ξέρεις, από αυτά τα µικρούλικα µε τις διάφορες γεύσεις. Το κουτί δεν σου γράφει απ’ έξω τι γεύση έχει το καθένα µέχρι να πιάσεις το πρώτο και να δαγκώσεις. Και επειδή η περιέργεια είναι και αυτή ανθρώπινη, θα καταλήξεις να φας όλα τα σοκολατάκια για να σου φύγει η περιέργεια!

Έχεις κάτι άλλο στα σκαριά;
Ναι, υπάρχει κάτι άλλο στα σκαριά. Είναι µια ιστορία που έχει ήδη αρχίσει να παίρνει µορφή, αλλά δεν θέλω ακόµη να αποκαλύψω πολλά. Αυτή τη φορά, µάλιστα, χρειάζεται περισσότερη δουλειά και υποµονή. Θα πω µόνο πως, αν όλα πάνε όπως τα έχω φανταστεί, θα είναι ένα βιβλίο αρκετά διαφορετικό από το «Ρήγµα». Ας κρατήσουµε λοιπόν λίγο το µυστήριο… αν στα πω όλα, τι θα γράψω µετά;

Χανιώτικα νέα (Διαδρομές, Σάββατο, 29.8.2026)