ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ

«[…] Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα – πρώτα Δόξα Σοι!/ Εκεί δάφνες και βάγια/ θυμιατό και λιβάνισμα/ τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια./ Στο χώμα το στρωμένο με τ’ αμπελομάντιλα/ κνίσες, τσουγκρίσματα/ και Χριστός Ανέστη/ με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων./ Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου./ Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου». Και οι στίχοι αυτοί του Οδυσσέα Ελύτη από το “Άξιον Εστί” στο νου μου, ενώ παρακολουθούσα από τον υπολογιστή τη διάρκειας 2,5 ωρών διαδικτυακή εκδήλωση που διοργάνωσε για να τιμήσει τη μνήμη των Τριών Ιεραρχών, το περασμένο Σάββατο, 30 Ιανουαρίου, η Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης, με κεντρικό ομιλητή τον καθηγητή Γλωσσολογίας Γεώργιο Μπαμπινιώτη. Μια ζωή μονάχη έγνοια η γλώσσα μας για τον Ωραίο ως Έλληνα δάσκαλο. Μια ζωή στην υπηρεσία της…

«Μήγαρις έχω τίποτα άλλο στον νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;». Και η φράση αυτή του Διονυσίου Σολωμού, δίπλα σ’ αυτήν του Ελύτη, κατά τη διάρκεια της περί ης ο λόγος εκδήλωσης. Ακούγοντας τα “ευφρόσυνα λόγια” (από τον γενικό διευθυντή της Ακαδημίας Κων/νο Ζορμπά που είχε και την ευθύνη του συντονισμού της ο χαρακτηρισμός) όλων όσων χαιρέτισαν την εκδήλωση με πρώτο τον οικουμενικό πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο. Μέχρι τέλους. Προπάντων κατά το κλείσιμο της εκδήλωσης από τον και πρόεδρο του Δ.Σ. του Ιδρύματος Μητροπολίτη Κισσάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιο, που υπογράμμισε ότι ο καθηγητής Μπαμπινιώτης και με αυτήν την ομιλία του μας έθεσε προ των ευθυνών μας συλλογικά. Πολλοί οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν. Η γλώσσα μας και τα μάτια μας! Να η παραγγελιά που συνηθίζει να επαναλαμβάνει μια ζωή ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης. Τα λέει όλα μ’ αυτή του τη φράση. Σε ιστορικό ενεστώτα. Και βέβαια εν μέσω πανδημίας…

«Δηλώνω:/ Επιφυλακτικός/ μπροστά στην τελεία./ Καχύποπτος/ στην εμφάνιση του κόμματος./ Ανήσυχος στη θέα του θαυμαστικού./ Ξένος μέσα στις παρενθέσεις./ Απροετοίμαστος στα υπονοούμενα των αποσιωπητικών./ Ανασφαλής/ στον ερχομό της παύλας./ Ερωτευμένος με το ερωτηματικό./ Το σημείο στίξης μου». Το ποίημά μου “Το σημείο στίξης μου”, από την ποιητική συλλογή “Όταν γίνεις ποίημα” (Εκδ. “Πυξίδα της Πόλης”, Χανιά 2013). Να το αφιερώσω στον καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη σκέφτηκα όταν έμαθα για τη διαδικτυακή εκδήλωση στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης, την ημέρα των Τριών Ιεραρχών.

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

«Κάποτε σε αναγνωρίζω/ από την κόψη του σπαθιού/ κάποτε σε αναγνωρίζω/ από τις στιγμές που έχουμε/ ανάγκη/ Στα σύνορα με την Αλβανία/ στο λιμάνι της Λιβύης/ Σήμερα το βράδυ/ σε αναγνωρίζω πάλι/ από την όψη της Ακρόπολης/ τον τόπο που γέννησε/ τη δημοκρατία,/ την κούνια που θηλάζει/ τον πολιτισμό/ Σήμερα το βράδυ/ χωρίς τη φλόγα και τον καπνό/ χωρίς τη χειραψία/ και την αγκαλιά/ μια απόσταση ενός μέτρου/ μας χωρίζει/ μια σειρά κόκκινων φαναριών/ μας ενώνει./ Σήμερα το βράδυ/ σε αναγνωρίζω πάλι/ από την όψη του φεγγαριού/ που φωτίζει εμάς και εσάς/ Κίνα, Ελλάς!/ Έλληνες Κινέζοι!» Το ποίημα “Σε αναγνωρίζω” του Ελληνο – Κινέζου διανοούμενου και ποιητή Λεωνίδα Λίου που το απήγγειλε πέρυσι στην εκδήλωση που διοργάνωσε το Επιμελητήριο Ελληνοκινεζικής Συνεργασίας, κάτω από την Ακρόπολη, πριν ένα χρόνο (15.2.2020) για τον κινεζικό λαό που τον είχε πρώτο επισκεφθεί ο κορωνοϊός Περσινά ξινά σταφύλια (;) Σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα μού φαίνεται. Ή μήπως σαν να έχει περάσει αιώνας;

Παρελθόν το πρώτο και το δεύτερο κύμα του κορωνοϊού, ο Θεός να μας φυλάει απ’ το τρίτο που απειλεί να έρθει κι αυτό με τη σειρά του για να κάμει τα δικά του. Ωστόσο εμβολιαζόμαστε, (όσοι εμβολιαζόμαστε) ή ετοιμαζόμαστε να εμβολιαστούμε (όσοι ετοιμαζόμαστε) πλην όμως, προσώρας τουλάχιστον, καρφάκι δεν φαίνεται να του καίγεται του κορωνοϊού, που μεταλλάσσεται και ξανά, ξανά, ξανά μεταλλάσσεται. Προδιαγεγραμμένο το τέλος του, σωστά, τις… “μεταλλαγές” που θα ‘χει αφήσει πίσω του φοβάμαι.

«Μεταλλαγμένος ο ιός τον κόσμο τριγυρίζει/ φόβο σε όλους μας σκορπά και κλέφτικα σφυρίζει».// «Μακραίνει το εμβόλιο που θα τονε σκοτώσει/ και τη χαριστική βολή βελόνα θα του δώσει». Στο ίδιο μήκος κύματος οι σημερινές μαντινάδες που ανήκουν στον φίλο ιερωμένο, με το παραπάνω “πεταχτό”. Μέχρις ενός σημείου. Για να δούμε, τι θα δούμε, πώς θα δούμε, αν θα δούμε…

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 5.2.2021) 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΜΕ ΑΡΩΜΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ
Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

«Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά\ως μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, \ως τουςΙνδούς.\ Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!». Κ.Π. Καβάφης

Με άρωμα Ποίησης πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2020, η προβολή της ταινίας «Αλέξανδρος», του σκηνοθέτη Oliver Stone, που αφορά τη ζωή του Μεγάλου Στρατηλάτη και Οραματιστή, στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της ΟΑΚ για την τοπική κοινωνία. Ο Γενικός Διευθυντής της ΟΑΚ, Δρ Κωνσταντίνος Ζορμπάς, αφού καλωσόρισε τους φίλους του Κινηματογράφου, ανέγνωσε το ποίημα:«Ένας Αλέξανδρος», από την ποιητική συλλογή «Όταν γίνεις ποίημα» του συγγραφέα Βαγγέλη Κακατσάκη, ο οποίος απέστειλε το εν λόγω ποίημα για την αφιερωμένη στον Μέγα Αλέξανδρο κινηματογραφική βραδιά. Σύμφωνα με την ποιητική σκέψη: «Έχουν, από γεννησιμιού τους, όλοι οι άνθρωποι, εντός τους, ένα Μέγα Αλέξανδρο που μπορεί να κόβει, με το σπαθί του, όλους τους γόρδιους δεσμούς, που στην πορεία της ζωής τους συναντούν».

     Ακολούθως, ο Ομιλητής κ. Γιώργος Πευκιανάκης, Φιλόλογος και τ. Λυκειάρχης μέσα από ιστορικές αναφορές, σκιαγράφησε το θρυλικό πρόσωπο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κλείνοντας την ενδιαφέρουσα ομιλία του, με το ποίημα «Στα 200 π.Χ.» του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη.

    Ακολούθησε εποικοδομητική συζήτηση με τους παρευρισκομένους.

ΕΝΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

 Έχουν, από γεννησιμιού τους,

όλοι οι άνθρωποι, εντός τους,

έναν Μέγα Αλέξανδρο

που μπορεί να κόβει,

με το σπαθί του,

όλους τους γόρδιους δεσμούς,

που στην πορεία της ζωής τους

συναντούν.

Το ξέρουν αρκετοί

και συχνά πυκνά το επιχειρούν.

Άξια κάθε επαίνου η προσπάθειά τους,

ανεξαρτήτως του αποτελέσματος.

Άλλο, βέβαια, να ’σαι ο Μέγας Αλέξανδρος

κι άλλο να ’σαι ένας Μέγας Αλέξανδρος,

έστω και συνειδητοποιημένος.

Ο καθείς και το σπαθί του, άλλωστε!

Βαγγέλης Κακατσάκης 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

" ΧΡΟΝΙΑ ΑΙΩΝΕΣ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΝΙΑΤΑ ΠΟΧΕΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ"

Σαν μεσημέρι έλαμπε ολημερνίς της μέρας την περασμένη Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου, στο Κολυμπάρι, η Ορθοδοξία. Με το που σήμαναν οι καμπάνες στο Μοναστήρι της Γωνιάς, λίαν πρωί, για να καλέσουν τους πιστούς να προσέλθουν στην πατριαρχική θεία λειτουργία. Προ πάντων, ωστόσο, το δειλινό, μέχρι αργά το βράδυ, στους χώρους της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης, όπου γιορτάστηκαν με παρόντες και κύριους ομιλητές, τον πρώτο του Γένους, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον πρώτο πολίτη της Χώρας, τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, έλαμπε και στραφτάλιζε. Στα πρόσωπα των ανθρώπων που είχαν ασφυκτικά γεμίσει το μεγάλο αμφιθέατρο, όπου η εκδήλωση. Στα ωραία ελληνικά φωνήεντα του «Σώσον Κύριε τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου», που έψαλε ο βυζαντινός χορός των Ιεροψαλτών. Σ’ όλα όσα ειπώθηκαν, όπως ειπώθηκαν και σχολιάστηκαν όπως σχολιάστηκαν. Στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα εντός και εκτός αμφιθεάτρου, στην οποία “επλανάτο” η σεβάσμια μορφή του Παππού, του Μακαριστού Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη (φωτ.), του ανθρώπου που μαζί με τον Αλέξανδρο Παπαδερό δημιούργησαν αυτό το μοναδικό στο είδος του Καθίδρυμα.

Ορθοδοξία είναι η διάχυση του εμείς στα εγώ και η συμπύκνωση των εγώ στο εμείς… Ορθοδοξία είναι ο “δεξιός” Γιώργος Σεφέρης που είπε ότι «είμαστε απόγονοι της μάνας μας» και γιατί «ένιωσε την ψυχή της να βουρκώνει τη Μεγάλη Παρασκευή μπροστά στο ξόδι του νεκρού θεανθρώπου»… Ορθοδοξία είναι οι μανάδες μας που άναβαν στο μανουάλι, όταν πήγαιναν στην εκκλησία, τόσα κεριά – όσα τα παιδιά και τα εγγόνια τους, συν ένα ακόμα για τα παιδιά του κόσμου που δεν έχουν μανάδες… Ορθοδοξία είναι ο “αριστερός” Γιάννης Ρίτσος που έγραψε σ’ ένα απ’ τα ταλιανοτράγουδά του: «Δυο κάρβουνα στο θυμιατό κι ένα κουκί λιβάνι/ κι ένας σταυρός από καπνιά στ’ ανώφλι της πατρίδας»… Ορθοδοξία είναι ο Αγιος Ειρηναίος Γαλανάκης ο Χριστιανός που πίστευε στο “έχει ο Θεός”, μα και ο παπά – Μιχάλης Χριστουλάκης στο Νίππος, που λουτρουγά σε 27 εκκλησίες, μαζί μ’ αυτές του Τζιτζιφέ, δίχως ν’ αφήσει καμιά παραπονούμενη, όπως και ο παπά – Γιάννης του Νίκου Καρούζου, στο ποίημά του “Η ορθοδοξία”… 

Ορθοδοξία είναι να κοιτάς τον άλλο στα μάτια, να δέχεσαι την όποια ιδιαιτερότητά του, να σέβεσαι το ανθρώπινο πρόσωπο, τον κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως φυλής και φύλου, γλώσσας και εθνικότητας, θρησκείας και καταγωγής και να ’χεις ανοιχτή την καρδιά σου και την πόρτα σου στον διακονιάρη…Ορθοδοξία είναι αυτά που μας λέει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος στον “Κατηχητικό λόγο” του, που διαβάζεται τη νύχτα της Ανάστασης: «Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθη πεινών. Πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως· πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος»… Ορθοδοξία είναι μια διαρκής σχοινοβασία, μια συνεχής αναζήτηση του Θεού, ένας ατέλειωτος ανήφορος που οφείλεις διαρκώς ν’ ανεβαίνεις… Και βέβαια, πάνω απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα, ορθοδοξία είναι ορθοπραξία… Και με τη βοήθεια των σημειώσεών μου (να ‘ναι καλά… το μολυβάκι μου!) ενώ παρακολουθούσα από τα “ορεινά” του αμφιθεάτρου της Ακαδημίας τις εισαγωγικές ομιλίες του γενικού διευθυντής της, δρος Νικολάου Ζορμπά και του προέδρου του Δ.Σ. της, Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Αμφιλοχίου, τους χαιρετισμούς και τις κεντρικές, προαναφερθείσες ομιλίες, τα παραπάνω.

“Γλυκό που είναι το σκοτάδι στις εικόνες των προγόνων/ άμωμα χέρια μεταληπτικά/ ρούχα που τ’ άδραξεν η γαλήνη και δε γνωρίζουν άνεμο/ βαθιά το ελέησον απ’ τους άυλους βράχους/ τα μάτια σαν καρποί ευωδάτοι./ Κι ο ψάλτης ολόσωμος ανεβαίνει στο πλατάνι της φωνής/ καημένε κόσμε/ θυμίαμα η γαλάζια οσμή κι ο καπνός ασημένιος/ κερί να στάζει ολοένα στα παιδόπουλα/ καημένε κόσμε/ σα βγαίνουν
-ω χαρά πρώτη- με το Ευαγγέλιο και με τις λαμπάδες/ κ’ ύστερα η μεγάλη χαρά να συντροφεύουν τ’ Άγια…/ Ο παπά Γιάννης τυλιγμένος τ’ άσπρο του φελόνι/ καλός πατέρας και καλός παππού με το σιρόκο στη γενειάδα/ χρόνια αιώνες χρόνια και νιάτα πόχει η ομορφιά!” Το ποίημα “Η ορθοδοξία” του Νίκου Καρούζου.

Χανώτικα νέα (Τρίτη, 9.10.2018)
http://www.haniotika-nea.gr/chronia-eones-chronia-ke-niata-pochi-i-omorfia/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

"ΑΥΤΗ Η ΠΙΣΤΙΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ"

Έλαμπε κι άστραφτε σαν ήλιος η Ορθοδοξία την περασμένη Κυριακή, Κυριακή της Ορθοδοξίας, επίσημη εορτή της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης, από ιδρύσεώς της, το 1968. Και στο Μοναστήρι της Γωνιάς, όπου τελέστηκε αρχιερατική θεία λειτουργία προεξάρχοντος του μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλοχίου κι ακολούθησε η λιτάνευση των ιερών εικόνων κατά τη συνήθη τάξη της εορτής. Και, βέβαια, στις εγκαταστάσεις της Ακαδημίας, όπου ο πανηγυρικός εορτασμός για τα 50 χρόνια από τα εγκαίνιά της. “Κυριακή της Ορθοδοξίας στην Ιερά Μονή Γωνιάς και στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης, οι 50 εορτασμοί: Μνήμη – Ευχαριστία – Ευχή”, το θέμα της ομιλίας που έκανε ο εκ των ιδρυτών της (μαζί με τον μακαριστό μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίο Γαλανάκη) και για 40 περίπου χρόνια γενικός διευθυντής της δρ Αλέξανδρος Παπαδερός. Και στις εικόνες των Αγίων και στα πρόσωπα των ανθρώπων που αθρόως προσήλθαν για να συνεορτάσουν έλαμπε κι άστραφτε σαν ήλιος η Ορθοδοξία…

«Κι ο ψάλτης ολόσωμος ανεβαίνει στο πλατάνι της φωνής». Ο στίχος αυτός απ’ το ποίημα του Νίκου Καρούζου “Η Ορθοδοξία” στο νου μου, όταν μπαίνοντας στο Καθολικό της Μονής άκουσα να ψάλλεται το απολυτίκιο της εορτής “Την άχραντον εικόναν σου προσκυνούμε Αγαθέ”… Την αναστήλωση των εικόνων γιορτάζει την Α’ Κυριακή των Νηστειών η Ορθόδοξος Εκκλησία. Η “Ορθοδοξία μας” για να χρησιμοποιήσω μια αγαπημένη φράση τού από Κυδωνίας και Αποκορώνου αρχιεπισκόπου Κρήτης Ειρηναίου Αθανασιάδη. Η ορθοδοξία μας που μπορεί να είναι μια διαρκής “σχοινοβασία” πάνω απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα, όμως «είναι, πρέπει να είναι, ορθοπραξία», όπως συνήθιζε να λέει πολύ συχνά στις ομιλίες του ο Αγιος Ειρηναίος Γαλανάκης ο Χριστιανός. “Καλός πατέρας και καλός παππούς με τον σιρόκο στη γενειάδα” ο Μακαριστός, για να θυμηθώ τον προτελευταίο στίχο απ’ το παραπάνω ποίημα…

«Χίλια καλά μας όρισες στον τόπο τον δικό σου, όπου τον υπηρέτησες πάνω απ’ τον εαυτό σου». Μ’ αυτήν την αυτοσχέδια, πλην όμως από καρδιάς, μαντινάδα καλωσόρισε, μετά τους παρευρισκόμενους φίλους της Ακαδημίας που είχαν κατακλύσει την τεράστια αίθουσα των εκδηλώσεών της, τον Ομιλητή της Ημέρας ο νυν γενικός διευθυντής της δρ Κωνσταντίνος Ζορμπάς, για να αναφερθεί στη συνέχεια στο νόημα της εορτής αλλά και στο έργο του Ιδρύματος. «Η Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης λειτούργησε και συνεχίζει να υπάρχει ως ένα άνοιγμα της Εκκλησίας προς τον κόσμο. Προς τις αγωνίες και τις ελπίδες, τις απορίες, τα αινίγματα και τα διλήμματα, τους φόβους και τις προσδοκίες, του σύγχρονου ανθρώπου, τις ενστάσεις και τις αρνήσεις της διανόησης». Τα που υπογράμμισε μεταξύ των άλλων.

«Χρόνια αιώνες χρόνια και νιάτα πόχει η ομορφιά». Ιδιαίτερα ο τελευταίος στίχος του περί ου ο λόγος ποιήματος του Νίκου Καρούζου στον νου μου ενώ άκουγα τον Αλέξανδρο Παπαδερό να κάνει μια αγαπητική και συγγινησιακά φορτισμένη και εμπεριστατωμένη ιστορική αναδρομή στις 50 αντίστοιχες επετείους του Ιδρύματος, όπως και τον τοπικό Επίσκοπο στην καταληκτήρια προσλαλιά του. «Η Ορθοδοξία δεν είναι ένα ταξίδι από θριάμβους και δόξες, αγώνες και κατακτήσεις, ούτε ένα ιστορικό πέρασμα στο χθες. Πολλώ δε μάλλον δεν είναι συντήρηση, όπως κάποιοι ενορχηστρωμένα και μεθοδικά προσπαθούν να πείσουν, αλλά ζωή και παράδοση, καθώς η αυθεντικότητά της καθορίζεται από την κίνησή της και όχι από την στατικότητά της». Τα που τόνισε, ο κ. Αμφιλόχιος. Εν είδει παρακαταθήκης….

«Αύτη η πίστις των Αποστόλων. Αύτη η πίστις των Πατέρων. Αύτη η πίστις των Ορθοδόξων. Αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν». Και σαν κοινός παρονομαστής όλων που γράφτηκαν στις σημερινές Στάσεις, μπορεί να θεωρηθεί το απόσπασμα αυτό από το Συνοδικό της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία έγινε το 787 μ.Χ. στη Νίκαια της Βιθυνίας και αποφάσισε την αναστήλωση των εικόνων καταδικάζοντας την Εικονομαχία.

Χανιώτικα νέα (2.3.2018)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Η ομορφιά θα σὠσει τον κόσμο



Ελαμπε σαν μεσημέρι η Ορθοδοξία, όπως λάμπει αιώνες τώρα, την ημέρα της γιορτής της, σ’ όλην την οικουμένη την περασμένη Κυριακή, Α’ Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ξεχωριστή, ωστόσο, η λάμψη της στο Κολυμπάρι. Στην Ιερά Μονή Οδηγήτριας Γωνιάς, όπου ετελέσθη κατανυκτική αρχιερατική θεία λειτουργία, ιερουργούντος του μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιου, που έκλεισε με λιτάνευση των ιερών εικόνων κατά τα ειωθότα και στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης στη συνέχεια, όπου μετά το καλωσόρισμα από τον γενικό διευθυντή της δρα Κωνσταντίνο Ζορμπά, ακολούθησε ομιλία από τον αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με θέμα “Ορθοδοξία και δεκτική οικουμενικότητα” και χαιρετιστήρια προσλαλιά από τον και πρόεδρο του Δ.Σ. της κ. Αμφιλόχιο.

Κυριακή της Ορθοδοξίας στο Κολυμπάρι. Εδώ, χρόνια τώρα, με το που θα ξημερώσει η μέρα, με οδηγούν, συνήθως, τα βήματά μου. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, που ο Παππούς, ο μακαριστός μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης ο Χριστιανός, καθιέρωσε ως επίσημη εορτή του οικουμενικής εμβέλειας Ιδρύματος, άμα τη δημιουργία του, τη συγκεκριμένη ημέρα. Και σαν ευκαιρία προσευχής, πνευματικής περισυλλογής και διαπροσωπικής κοινωνίας. Εδώ, λίαν πρωί κι εφέτος…

«Αύτη η πίστις των Αποστόλων. Αύτη η πίστις των Πατέρων. Αύτη η πίστις των Ορθοδόξων. Αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξε». Η ορθοδοξία σαν ορθοδοξία, όπως επαναλάμβανε διαρκώς με το παράδειγμά του ο Παππούς. Σ’ αυτόν ο νους μου σ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας μα και στη λιτάνευση των εικόνων. Ευλογών και αγιάζων πάντας ημάς. Προπάντων όταν τον “μνημόνευσε” ο και διάδοχός του, νυν τοπικός επίσκοπος, που υπογράμμισε στην ομιλία του ότι η εκκλησία αντιστέκεται και μας καλεί σε αφύπνιση, σε εγρήγορση σε μια διαρκή επανάσταση των συνειδήσεων. Και, βέβαια, στην επακολουθήσασα στην μεγάλη αίθουσα της Ακαδημίας εκδήλωση, με βασικό ομιλητή τον καθηγητή Παναγιώτη Υφαντή…

Να κοιτάζω τον άλλο στα μάτια και να ‘μαι έτοιμος να κουβεντιάσω μαζί του για τα πάντα, αυτό είναι ορθοδοξία. Να βλέπω στο πρόσωπο του άλλου, ιδιαίτερα του εμπερίστατου συνανθρώπου μου, τον ίδιο τον Χριστό, αυτό είναι ορθοδοξία. Να έχω πάντα ανοιχτή την πόρτα μου και μια θέση στο τραπέζι μου για τον καθένα, αυτό είναι ορθοδοξία. Να σέβομαι τον άλλο άνθρωπο, όποιες κι αν είναι οι επιλογές του, αυτό είναι ορθοδοξία… Κάποιες απ’ τις σημειώσεις που έγραψα κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης και που θα μπορούσαν να στεγαστούν κάτω από τον τίτλο “Η ορθοπραξία της Ορθοδοξίας” και με υπέρτιτλο τη φράση του Ντοστογιέφσκι “Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο” με την οποία έκλεισε ο επίσκοπος την προσλαλιά του.

Η αλληλογραφία μας

Λίλα Τρουλινού, φιλόλογο – συγγραφέα, Χανιά: Σας ευχαριστώ για τη χαρά που μου δώσατε να γνωρίσω τη “σχεδόν αταξινόμητη”, “μεταξύ ποίησης και πεζού λόγου”, ιδιαίτερα ελκτική, ωστόσο, γραφή σας μέσα απ’ την νουβέλα σας “Στον κάμπο στροβιλίζονται τ’ αγκάθια”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα απ’ τις εκδόσεις “Περισπωμένη”. Εκ των ων ουκ άνευ ότι πρόκειται για ένα βιβλίο πολλών και παράλληλων αναγνώσεων, ένας πολυπρισματικός καθρέφτης μέσα στον οποίο μπορεί κανείς, εκτός όλων των άλλων να δει τον κάμπο της παιδικής ηλικίας, εντός και εκτός αιθουσών διδασκαλίας, τον “κάμπο” που “στροβιλίζονται τ’ αγκάθια” εν πλήρει συγχύσει αθώοι ή εν πλήρει συνειδήσει ένοχοι εμείς οι μεγάλοι ως γονείς και ως δάσκαλοι; Κατοχή είχε κάνει στο μυαλό μου η φράση αυτή, απ’ τη μέση της ιστορίας και πέρα, μ’ ένα τεράστιο ερωτηματικό α-πορίας στο τέλος.
Υστερόγραφο: “Το έργο είναι προϊόν μυθοπλασίας. Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα είναι τυχαία”, η σημείωσή σας.Σχόλιο: Όλα επινοημένα ακριβώς γιατί είναι πραγματικά…

Χανιώτικα νέα (10.03.2017)