ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ 

ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ 

 Γράφει ο Γιάννης Λιβυάκης 

https://www.haniotika-nea.gr/mnimi-enos-charismatikoy-anthropoy-sto-moyseio-typografias/

Η μνήμη ενός χαρισματικού ανθρώπου, του αρχιτέκτονα – ποιητή Νικόλα Κακατσάκη, που έφυγε από τη ζωή πριν από έναν περίπου χρόνο σε ηλικία μόλις 51 ετών, τιμήθηκε το βράδυ της Παρασκευής σε μια συγκινητική εκδήλωση στο Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη.

Aφορμή η τελευταία ποιητική συλλογή του Νικόλα Κακατσάκη “Κήπος Περίκλειστος”, που εκδόθηκε από το Μουσείο Τυπογραφίας και διατέθηκε δωρεάν. Φίλοι και συγγενείς του Νικόλα Κακατσάκη, θυμήθηκαν το γεμάτο ευαισθησία πέρασμά του από τη ζωή και τη λογοτεχνία, στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του Μουσείου Τυπογραφίας. Ο δάσκαλος – λογοτέχνης, Βαγγέλης Κακατσάκης, αναφέρθηκε στην πρώτη του γνωριμία με την ποίηση του Νικόλα, το 2017, μέσα από ένα ποίημα «αφιερωμένο στον πρόγονό μας οπλαρχηγό των Κρητικών Επαναστάσεων Θεοκλή Νικολάου Κακάτση» αλλά και σε άλλα ποιήματα του ίδιου για να τονίσει: «Και ποιητής με τη “βούλα” ο Νικόλας. Αρχιτέκτονας ποιητής μα και ποιητής αρχιτέκτονας. Ενας ποιητής που αγαπά με πάθος και υμνεί τη γενέθλια πόλη του και αναδεικνύει τα κοινά ανθρώπινα πράγματα».

Η αρχαιολόγος, πρόεδρος της Ιστορικής Λαογραφικής Εταιρείας Κρήτης (ΙΛΑΕΚ), Σταυρούλα Μαρκουλάκη, σημείωσε, μιλώντας στα “Χ.ν.”, ότι «ως αρχαιολόγος, είχα την τύχη να τον έχω μαζί μου σε κάποια έργα ως αρχιτέκτονα και γενικά με την οικογένειά του είχαμε φιλικές σχέσεις πάντα. Τον Νικόλα τον ήξερα από παιδί. Ο Νικόλας ήταν ένας πολύ ευαίσθητος άνθρωπος. Είχε μια ματιά ποιητική σε όλα τα πράγματα. Εξέφραζε ένα πλήθος συναισθημάτων. Και πραγματικά όλα αυτά εμφανίστηκαν αργότερα στην ποίησή του».

Η φιλόλογος, πρόεδρος του συνδέσμου φιλολόγων νομού Χανίων, Βαρβάρα Περράκη, τόνισε ότι το βιβλίο: “Κήπος Περίκλειστος” «είναι μια καταπληκτική αισθητικά έκδοση, πάρα πολύ προσεγμένη. Ένα βιβλίο το οποίο περιλαμβάνει ποιήματα και μικροδιηγήματα. Ο “Κήπος Περίκλειστος” φέρει ένα τίτλο που έχει σχέση με την αρχιτεκτονική. Είναι οι εσωτερικές αυλές. Οι κήποι που είχαν δύο δρομάκια, δύο μονοπάτια, αγαπημένο θέμα στη μεσαιωνική ζωγραφική και αργότερα της Αναγέννησης. Άρα ο κήπος της αθωότητας που πολύ λίγοι εκλεκτοί μπορούν να μπουν». Η ίδια τόνισε ότι «είμαστε μια πόλη που έχει πολύ άξιους ποιητές, έντονη πνευματική ζωή για όσους ενδιαφέρονται και τη γνωρίζουν και ο Νικόλας Κακατσάκης, παρά το ότι έφυγε τόσο νωρίς, ανήκει στη χορεία των Χανιωτών ποιητών».

 

Στο Πολυκλαδικό Λύκειο φιλόλογος του Νικόλα Κακατσάκη ήταν η Μαρία Βαγιωνάκη η οποία μίλησε για τη σχέση της με τον Νικόλα: «Ήμουν καθηγήτριά του στο Πολυκλαδικό το 1985 – 1986, την πρώτη χρονιά που λειτούργησε και ήταν μαθητής μου στην 1η τάξη, στο μάθημα της Ιστορίας. Θυμάμαι τον Νικόλα στο θρανίο του να έχει φέρει την παγκόσμια ιστορία και να ψάχνει, να βρίσκει, να αντιπαρατίθεται. Ενας μαθητής που λίγο ασφυκτιούσε στην υποχρεωτικότητα του σχολείου άλλα ήταν πάρα πολύ φιλομαθής. Ατομο πάρα πολύ “ψαγμένο”, θα λέγαμε με σημερινή ορολογία και με μία ευαισθησία δύσκολη για την εποχή. Ήθελε πάντα κάτι παραπάνω από αυτό που του δινόταν. Είχε μία ευγένεια ανάμικτη με αυτά τα φαινόμενα της εφηβείας της εποχής – αλλιωτική εποχή η δεκαετία του ‘80.

Ξανασυναντηθήκαμε τα καλοκαίρια, λέγαμε ένα “γεια” στο δρόμο, μάθαινα ότι ήταν στο Παρίσι. Αργότερα, έμαθα ότι έγραφε. Με facebook, messenger, ξαναήρθαμε σε επαφή πριν από κάμποσα χρόνια και ήταν πολύ συγκινητικό για εμένα και τιμητικό που μου ζήτησε να συμμετέχω στην 1η παρουσίαση του πρώτου βιβλίου: “Ο αρχιτέκτονας αυτοβιογραφείται”, μαζί με την κυρία Αμαλία Κωτσάκη, την καθηγήτρια του Πολυτεχνείου Κρήτης. Ηταν μία βραδιά που τη θυμάμαι με πολύ μεγάλη συγκίνηση με τον Νικόλα να παρευρίσκεται». Την εκδήλωση συντόνισε η πεζογράφος Νίκη Τρουλλινού, η οποία, μιλώντας στα “Χ.ν.”, υπογράμμισε: «Το βιβλίο: “Κήπος Περίκλειστος” εξέδωσε το Μουσείο Τυπογραφίας με την υποστήριξη των “Χανιώτικων νέων”. Είναι μια ποιητική συλλογή που άφησε ο Νικόλας Κακατσάκης. Ο Νικόλας Κακατσάκης έχει πεθάνει εδώ και ένα χρόνο, ήταν γνωστός γιατί έγραφε και στα “Χανιώτικα νέα” πολύ συχνά.

Αρχιτέκτονας με πολύ καλές σπουδές και στο Μετσόβιο και στο Παρίσι με μεταπτυχιακούς τίτλους. Έφυγε νωρίς και πραγματικά και εμείς που κάναμε την παρουσίαση και η οικογένειά του, νιώθουμε πραγματικά ευγνωμοσύνη που το Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη εξέδωσαν το βιβλίο. Ο Νικόλας ήταν ανιψιός μου. Ηταν ένα χαρισματικό πλάσμα». Στον Νικόλα Κακατσάκη αναφέρθηκε και ο δημιουργός του Μουσείου Τυπογραφίας, Γιάννης Γαρεδάκης, ο οποίος μεταξύ άλλων υπογράμμισε: «Τον Νικόλα τον γνώριζα από μικρό παιδί. Ευαίσθητο, πανέξυπνο που υποσχόταν πολλά. Η ζωή όμως απρόβλεπτη. Σε δρόμους δύσκολους, σκληρούς, κακοτράχαλους τον έριξε. Πάλευε συνεχώς, εναγώνια να βγει στο ξέφωτο». «Σκέπη και καταφυγή η ποίηση. Περιπλάνηση σ’ έναν ονειρικό κόσμο όπως αυτός τον φανταζόταν. Ο Νικόλας όμως ζούσε το δικό του δράμα. Κι εκεί, κάποια στιγμή, αυτός ο πανέξυπνος, ο γλυκύτατος άνθρωπος, παραιτείται. Και έφυγε, αφήνοντας τα ποιήματά του και πολύ καλές αναμνήσεις σε όσους τον γνωρίσαμε», τόνισε κλείνοντας ο κ. Γαρεδάκης.

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 " ΠΟΙΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΟΙΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ"

«Περπάτησε με το σκουντρί/ στο χέρι/ για λίγα μέτρα και για δύο αιώνες./ Τη γενιά του/ μεγάλωσε/ λεύτερη/ εμάς τους μικρούς μας μέτρησε/ και του φανήκαμε/ ακόμα λίγοι/ για το καπετανιλίκι του/ άπλωσε το λάβαρο του αγώνα/ στον Πύργο της Μαλάξας/ από πρωί σε πρωί/ και το βράδυ/ μέσα σε πολέμου χαμό/ μα το Θεό/ Μέγα Ανδραγάθημα/ και ονομάστηκε/ Θεοκλής». Το ποίημα “Παραλογή” του Νικόλα Κακατσάκη, απ’ την ποιητική του συλλογή “Αρχιτέκτονας αυτοβιογραφείται” (2018)

«Στην πόλη που άλλαξε/ δύο φορές και τρεις/ το όνομά της/ έχω το όνομα του προστάτη Αγίου/ που ταξίδεψε χρόνια μακριά της./ Κι αν εγώ/ δεν είχα φύγει/ τόσο μα τόσο μακριά/ μου ‘παν/ δεν θα ήταν δύσκολο να την ξαναχτίσουν την πόλη/ πάνω στα ερείπια/ που ο Άρης έχει αφήσει/ πιστά στο πρώτο της σχέδιο/ τόσα θαυμαστά σπίτια/ και εκατό παλάτια/ φύλαγαν πλούσιο/ την αμετανόητη/ ψυχή μου…». Το ποίημα
“Ο Αρχιτέκτονας” απ’ την παραπάνω ποιητική συλλογή.

«[…] Ψάχνω δύο χέρια να ξεχορταριάσουν τον κήπο,/ να γεμίσουν την γούρνα φρέσκο νερό./ Το μολύβι και τα χαρτιά, της τράπουλας οι φιγούρες, το βιβλίο και το φλιτζάνι, ζητούν απ’ τα χέρια/ να γράψουν ποιήματα, στο τραπέζι να πληρωθούν/ να διαβαστούν, και στον λαιμό να στάξουν. Τα χέρια σου σκεύη ιερά που περιέχουν./ Στα χέρια που ψάχνω η ζωή αφέθηκε”. Από το ποίημα “Δύο χέρια” του Νικόλα (“Συνθλιπτήρες”, Σμίλη 2020).

«Τέσσερις και έντεκα, λίγο μετά (λίγα βήματα στο κενό, τέσσερις και είκοσι δύο […] Στο τραπέζι γυαλιά πρεσβυωπίας,/ Βιβλία, τα τσιγάρα και τα τετράδια/ Με αναζητάει ο Μορφέας και μου γλυκομιλάει,/ Σαν άλλο Ορφέας κατεβαίνω τα σκαλοπάτια/ Της Ύπαρξης για να βρω την Ευρυδίκη μου./ Κάθομαι στο ρεύμα του ανεμιστήρα/ Με τα χέρια σταυρωμένα/ Στην πλάτη της άδειας καρέκλας./ Με σκότωσε η αυγή και διαβάζω δυνατά/ Για να μην έρθει το αύριο./ Αυτή η ποίηση μου ανήκει./ Τέσσερις και τριάντα έξι». Από το ποίημα “04.36”, απ’ την παραπάνω συλλογή.

«Έφθασε η ώρα του φωτός./ Ας ανέβουμε στο άρμα του Φαέθοντα./ Ας ψάλουμε τον ύμνο/ Ας φωνάξουμε το “ηλιανάτειλε”/ Ας υπακούσουμε το κάλεσμα του “ηλιανάτειλε/ Που είναι το όνομα του αετού. […] Ηλιανάτειλε και ορκίστηκα να σηκωθώ ψηλός/ και να κρατήσω το φως/ Την ημέρα των αιώνων του τώρα και του αύριο/ Ηλειανάτειλε νοσταγλέ του μέλλοντος”. Από το ποίημα “Ηλειανάτειλε” του Νικόλα (“Κήπος Περίκλειστος”, Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, 2021).

«Διαδήλωση κάνουν τα γατιά/ Είναι οι πόρτες της γειτονιάς π’ ανοίγουν,/ Ζητούν φαΐ και οι νοικοκύρηδες μόνο χάδια/ Έχουν να τους δίνουν// Ζήτησαν απ’ τον μπακάλη να φέρει/ ξηρή τροφή,/ Προϊόν βοήθειας από το εξωτερικό/ Που κανονικά διανέμεται δωρεάν/ Κι ο απατεώνας γελάει,/ Νομίζει πως είναι delicatessen/ Και χρεώνει με το κιλό// Αδειάζει η χάρτινη συσκευασία/ Μέσα σε λίγα πρωινά/ Αλλά τελικά δέχτηκαν τα γατιά/ Τα χάδια». Το ποίημα “Τα γατιά του Νικόλα” (“Κήπος περίκλειστος”)

«Της στιγμής θρίαμβοι. Το κύμα και τα βράχια./ Δίχτυα κι όστρακα ξεχειλίζουν απ’ των καϊκιών/ Τα σκαριά γεμάτα από την κόκκινη και την ασημένια ψαριά/ Που ανοιγοκλείνει βράγχια και στόμα και σπαρταρά/ Ανήμπορη ν’ αναπνεύσει./ Και θεοί πνιγμένοι στου ήλιου το φως/ Θρίαμβοι της ημέρας που την αγαπά/ Η νύχτα με τις λαμπερές σκιές του φεγγαριού. /Ελαφρύ εξάρτημα της συσκευής του ουρανού./ Και των αιώνων μάρτυρες./ Η ελιά και το κλήμα ποτίζουν/ Τους μύθους που σκαρφαλώνουν τα βουνά/ Και σκύβουν κάτω από τα μάρμαρα/ Και το πρώτο βήμα του ελεύθερου ανθρώπου./ Ελλάδα, πατρίδα μου”. (Το ποίημα “Ελλάδα” του Νικόλα “Κήπος Περίκλειστος”).

Στίχος τού και ανιψιού μου αρχιτέκτονα ποιητή Νικόλα Κακατσάκη που έφυγε πολύ νωρίς πριν ένα χρόνο στο άλλο ημισφαίριο της ζωής, στον επουράνιο Παρνασό, ο τίτλος των σημερινών Στάσεων. Άξονες της εισήγησής μου στην λίαν φορτισμένη συγκινησιακά εκδήλωση μνήμης που έγινε γι’ αυτόν, την Παρασκευή 10 Ιουνίου στο Μουσείο Τυπογραφίας, με αφορμή την έκδοση του “Περίκλειστου Κήπου” του, τα παραπάνω ποιήματα, με πρόλογο ένα ειδικά γραμμένο γι’ αυτόν νεοριζίτικο. Με ωσεί παρόντα τον ίδιο. Λάμποντα κι αστράπτοντα. «Ο Νικόλας, αυτός ο πανέξυπνος και γλυκύτατος άνθρωπος, ονειρευόταν διαρκώς”, είπε μεταξύ των άλλων ο ιδρυτής των “Χανιώτικων νέων” και του Μουσείου Γιάννης Γαρεδάκης, κλείνοντας την Εκδήλωση, που συντόνιζε η και θεία του πεζογράφος Νίκη Τρουλλινού, και στην οποία επίσης μίλησαν η φιλόλογος, πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Χανίων Βαρβάρα Περράκη, η αρχαιολόγος, πρόεδρος της ΙΛΑΕΚ Σταυρούλα Μαρκουλάκη και η φιλόλογός του στο Πολυκλαδικό Λύκειο Χανίων Μαρία Βαγιωνάκη.

https://www.haniotika-nea.gr/poiima-einai-i-epanastasi-koinon-anthropinon-pragmaton/

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 14.6.2022) 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΑΓΡΥΠΝΟΥΣΕ ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ... 

Καμάρι πάνε τα ωζά, στολή πάνε οι γι αίγες/ μα πλια στολή ‘ναι οι γ’ εδικοί όντε μονομεριάζουν…/ Ήθελα να τραγουδούσαμε κάποια στιγμή μαζί στο Νίππος, αυτό το ριζίτικο που μιλά στο τέλος για τον θείο και τον ανιψιό. Δεν το αξιωθήκαμε. Ήθελα να ‘ναι αυτός που θα μ’ αποχαιρετούσε, ωστόσο αντίθετα ήρθαν τα πράγματα… Για τον ανιψιό μου, τον αρχιτέκτονα, ποιητή Νικόλα Κακατσάκη που έφυγε τις προάλλες για το άλλο ημισφαίριο της ζωής, στα 51 του χρόνια, ο λόγος. Θλίψη, απέραντη θλίψη για τη μάνα του, μια “Μάνα Κουράγιο”, τον αδελφό του, τους συγγενείς και τους φίλους του, μα και για όλη την πόλη των Χανίων που κι αν την ύμνησε σε ποιήματα του! «Πόλη/ στης πιο παλιάς σου εκκλησίας τα κλίτη έμεινα ακίνητος ώρες/ στις προσταγές ενός ισχυρού προγόνου/ εγώ ο αεικίνητος μικρός/ έσκυψα στο τέμπλο σου/ να δω την αρχαία σου εικόνα/ και μετά σκαρφάλωσα στον τρούλο σου». Τα που γράφει, μεταξύ των άλλων, σ’ ένα από αυτά, στην πρώτη ποιητική του συλλογή που έχει τίτλο “Αρχιτέκτονας αυτοβιογραφείται”.

“Συνθλιπτήρες” ο τίτλος της δεύτερης ποιητικής δημιουργίας του Νικόλα Κακατσάκη, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις “Σμίλη”. Δυο χρόνια μετά την πρώτη και ύστερα από την έκδοση δύο συλλογών από 8 μικρές ιστορίες με 121 λέξεις η κάθε μία. Επιμένει να αυτοβιογραφείται ο αρχιτέκτονας – ποιητής ή ο ποιητής – αρχιτέκτονας αν προτιμάτε, η πρώτη σκέψη που κάνω με το που ανοίγω το βιβλίο και κάνω στάση στην προμετωπίδα: «Έγραψα ποιήματα πολλά/ για τις αγρυπνίες μου στο σπίτι/ μετά θυμήθηκα πως αγρυπνούσα/ ηθελημένα μέρες με σκοπό να γράψω». Χρησιμοποίησα και αυτό το απόσπασμα από την παρουσίαση της εν λόγω συλλογής του στη στήλη πριν από 10 μήνες (3 Αυγούστου 2020), στον αποχαιρετισμό μου, στην εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου Χανίων.

«Περπάτησε με το σκουντρί/ στο χέρι/ για λίγα μέτρα και για δυο αιώνες/ Τη γενιά του/ μεγάλωσε/ λεύτερη/ αυτός ο μεγάλος/ εμάς τους μικρούς μας μέτρησε/ και του φανήκαμε ακόμα λίγοι/ για το καπετανιλίκι του/ άπλωσε το λάβαρο/ του αγώνα/ στον Πύργο της Μαλάξας/ από πρωί σε πρωί και το βράδυ/ μέσα σε πολέμου χαμό/ μα το Θεό/ Μέγα Ανδραγάθημα και ονομάστηκε/ Θεοκλής”. Ένα από τα ποιήματα του Νικόλα και το “Παραλογή” που έγραψε για έναν πρόγονό μας οπλαρχηγό. Τον περιμένει κι αυτός μαζί με τον πατέρα του, και τους πολλούς μας, στη Χώρα των Μακάρων. Καλό σου ταξίδι, ανιψιέ!

Ο ΙΟΥΝΙΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ ΥΠΑΙΘΡΟΥ

«Η εξοχή βρισκόταν στην ήβη/ και το πράσινο ασελγούσε/ κραυγές τροπαιοφόροι θηριωδίας/ έσερνε ο Ιούνιος της υπαίθρου./ Πιανόταν και πηδούσε από κλαδί δέντρων και αισθήσεων./ Ταρζάν ταινίας μικρού μήκους/ που κυνηγάει αθέατα θηρία στη μικρή ζούγκλα μιας ιστορίας. Το δάσος υποσχόταν πουλιά και φίδια/ Δηλητηριώδης αφθονία αντιθέτων/ το φως έπεφτε καταπέλτης, σε ό,τι δεν ήταν φως/ κι η ερωτομανής λαμπρότης/ παράφορα φιλούσε κι ό,τι δεν ήταν έρωτας, μέχρι και τη δική σου συνοφρύωση». Από το ποίημα της Κικής Δημουλά «Ζούγκλα».

Ιούνιος, λοιπόν… και μόνο που τον σκεφτόμαστε, από τις πρώτες, κιόλας, μέρες του Μάη, γινόμασταν από ένα χαμόγελο το καθένα μας, όταν ήμασταν παιδιά- και τα αγόρια και τα κορίτσια. Ιούνιος, ο μήνας που, αφού κάναμε τη γιορτή των “εξετάσεων”, θα έκλεινε το σχολείο και… φτου ξελευτερία. Ιούνιος, ο μήνας που αφού αποθερίζαμε, θα αλωνεύαμε τα σταροκρίθαρα – να κάνουμε “δούλες” στον βολόσυρο ντάλα μεσημέρι η καλύτερη μας. Ιούνιος ο μήνας τ’ Αγίου Πνεύματος για μας τα Κατουνιαράκια – Κατούνες, το όνομα της γειτονιάς μου στο Νίππος, και που την περιμέναμε πώς και πώς, για να “μπέψουμε” με μια μεγάλη “φουντάνα” αποσπέρας της Χάρης του τα χαιρετίσματά μας σε άλλα Άγια Πνεύματα της Μαδάρας. Ιούνιος ο μήνας που θα ανάβαμε τα “φουντανάκια” του Άϊ-Γιάννη και θα βγάναμε τους κλειδόνους όλοι μαζί οι γειτόνοι, κάτω απ’ τη μουρνιά του Γαλάνη. Ιούνιος ο μήνας που εμείς τ’ αγόρια θα μετακομίζαμε “στις καλύβες” που θα κάναμε στις σταφίδες μας, για να φυλάμε τα σταφύλια απ’ τα πουλιά την ημέρα και από τους αρκάλους τη νύχτα. Ιούνιος· μήνας που θα βγάζαμε και το χαρτζιλίκι μας πουλώντας την αρίγανη που θα μαζώναμε…

Για τον Ιούνιο της υπαίθρου, που τον φαντάζεται σαν “Ταρζάν σε ταινία μικρού μήκους”, ο λόγος στο ποίημά της “Ζούγκλα” από την Κική Δημουλά. Απ’ αυτό η “έμπνευση” για να γράψω όσα έγραψα παραπάνω για τον Ιούνιο των παιδικών μου χρόνων, έτσι όπως επιμένω να τον κουβαλάω μαζί με όλα τα “πολύτιμα” στο πιο φωτεινό διαμέρισμα της μνήμης. Ευλογία για μένα η επιστροφή στις εικόνες και στους ήχους του, στα χρώματα και τα αρώματα του, ενώ ο κορωνοϊός επιμένει να μας ταλαιπωρεί. Από θύμηση σε θύμηση… Από κλαδί σε κλαδί… Όπως τον Ταρζάν σε ασπρόμαυρη ταινία μικρού μήκους!

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 8.6. 2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/agrypnoyse-ithelimena/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΚΥΡΥΣΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ

«Σκοτώσαμε τον Θεό… Αλλοτριώσαμε τον άνθρωπο.. Ρυπάναμε και φαρμακέψαμε τη φύτρα μας και τον κόσμο που ζούμε… Αυτός είναι ο θλιβερός απολογισμός του “υψηλού πολιτισμού μας”. Αυτή είναι η κορυφή του Πύργου της σύγχρονης Βαβέλ». «Ζούμε σ’ έναν κόσμο που απειλεί τόσο τη φυσική μας ύπαρξη, όσο και την πνευματική μας υπόσταση. Εξωτερικά μας απειλούνε τα τρομερά πυρηνικά όπλα, η μόλυνση του περιβάλλοντος και η σπατάλη των αγαθών της δημιουργίας. Και εσωτερικά μας υποσκάπτει η αμφιβολία, η άρνηση, ο μηδενισμός, το μέγα ψυχικό κενό». «Ακόμα το γεγονός ότι στην εποχή μας μιλούμε το πολύ για τα Δικαιώματα του ανθρώπου, είναι μια υποσυνείδητη μαρτυρία ότι δεν υπάρχουν δικαιώματα του ανθρώπου. Δεν υπάρχει ανθρώπινο πρόσωπο. Ο λεκτικός πληθωρισμός σε μερικές έννοιες της εποχής μας έχει τις αναλογίες του με τον οικονομικό πληθωρισμό. Οσο πληθαίνουν τα χρήματα τόσο χάνουν την αξία των. Κι όσο μιλούμε για Δικαιώματα του ανθρώπου, τόσο αυτά απουσιάζουν από την κοινωνική μας ζωή». «Μετρούμε την αγωνία του κόσμου και την ευθύνη μας για το μέλλον της ανθρωπότητας κι αποφασίζουμε να καταγγείλουμε τις παράλογες, δαιμονικές δυνάμεις που κυβερνούν τη ζωή μας, να αντιδράσουμε στον σφαλερό προσανατολισμό που ακολουθούμε και να χαράξουμε νέους, ίσιους δρόμους στη ζωή του κόσμου. Μετρούμε την αγωνία του κόσμου και την ευθύνη μας για το μέλλον κι αποφασίζουμε την έκρηξη της ατομικής βόμβας στον ηθικό κόσμο: Κηρύσσουμε την επανάσταση των συνειδήσεων».. (+) Ειρηναίος Γαλανάκης.

Από το βιβλίο “Επανάσταση των συνειδήσεων”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις “Ραδάμανθυς”, το οποίο περιλαμβάνει κείμενα του Μακαριστού Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη τα παραπάνω αποσπάσματα. Με αφορμή την παρουσίασή του χθες, Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου, στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων. Στους αιώνες των αιώνων καίριος και επίκαιρος ο λόγος του Παππού που στη συγκεκριμένη περίπτωση “πρωτοακούστηκε” πριν από τριάντα εφτά (37) χρόνια. Σαν χθες, στην Κίσσαμο πόλη, ημέρα Πεντηκοστής…

«Κάτω από τη σκιά ενός γερω – κυπάρισσου:/ “Ειρηναίου Γαλανάκη πλατεία”./ Τα τραπεζάκια έξω./ Πατείς με πατώ σε ο κόσμος./ Μια γιαγιά κατοχρονίτισσα/ γυρίζει τον χερόμυλο της ιστορίας./ Ο Ελευθέριος Βενιζέλος/ εποπτεύει τον χώρο./ Ο Μίκης Θεοδωράκης/ συνομιλεί με τον Δασκαλογιάννη./ Ο Νίκος Καζαντζάκης/ γράφει την αναφορά του./ Ο Νίκος Ξυλούρης/ ανασύρει τα ωραία ελληνικά φωνήεντα./ Ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος/ βάζει χρώματα στα εναπομείναντα σύμφωνα./ Ο Βιτσέντζος Κορνάρος/ ομιλεί περί έρωτος./ Τα τζιτζίκια/ επιμένουν ότι στην Κρήτη η ορθοδοξία ζει!» Το ποίημά μου “Ειρηναίου Γαλανάκη πλατεία”, που το έγραψα “Εν Καστελλίω, την 23η Αυγούστου 2005”, ημέρα της οικειοθελούς παραίτησης του Παππού από τον θρόνο της Μητρόπολης Κισσάμου και Σελίνου, χρησιμοποίησα αντί προλόγου, όντας συντονιστής της παρουσίασης του προαναφερθέντος βιβλίου. Πλατεία Ειρηναίου Γαλανάκη και η τεράστια αίθουσα εκδηλώσεων του Πνευματικού Κέντρου, η αίσθησή μου. Πλατεία λειτουργίας του “εμείς”. “Κηρύσσουμε την επανάσταση των συνειδήσεων”. Σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο και σε ενεστώτα χρόνο το ρήμα. Μονόδρομος…

ΟΙ 8 ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

«Γνωρίστηκαν στα κιόσκια της έκθεσης και είχε μείνει κατάπληκτος από την άνεσή της. Είχε όμως προσπαθήσει άδικα να κερδίσει ένα ραντεβού, μια συνάντηση στο μέλλον, μόνο κάτι σαν υπόσχεση, στην πολιορκία του, είχε απαντήσει σε ένα μόνο βράδυ, εγώ θα είμαι εκεί. Είχε αγοράσει το βιβλίο με το προκλητικά κόκκινο εξώφυλλο και τους περίεργους αρχαιοπρεπείς, κατάμαυρους χαρακτήρες του τίτλου. Οι σελίδες του βιβλίου δεν ήταν πολύ περισσότερες από εκατό. Τον συνεπήρε τόσο που σηκωνόταν από το κρεβάτι με το βιβλίο στο χέρι και διάβαζε φωναχτά, σε έκσταση. Η ποίησή της γέμισε τα όνειρά του και το πρωί ένιωσε ένα χάδι στα μαλλιά… Εκείνη ξαπλωμένη δίπλα του, χαμογελούσε ικανοποιημένη».

Η πρώτη απ’ τις “8 μικρές ιστορίες” (121 λέξεων η κάθε μία) του και αρχιτέκτονα – ποιητή (βλ. παρουσίαση της ποιητικής του συλλογής “Αρχιτέκτονας αυτοβιογραφούμενος” στις “Στάσεις”, 3 Ιουλίου 2018) Νικόλα Κακατσάκη. Σαν δείγμα της γραφής του και της άσκησής του στην “μικρομυθοπλασία”. “Ουκ εν των πολλώ το ευ αλλά εν τω ευ το πολύ”, η πρώτη σκέψη που έκανα, όταν τις διάβασα, όντως δεν έκανα πάνω από ένα τέταρτο. Να τις ξανά ξανά και ξαναδιαβάσω, η δεύτερη. Καλοτάξιδες οι 121λεκτες ιστορίες σου, Νικόλα!

Χανιώτικα νέα (12.2. 2019)

https://www.facebook.com/athina.galanaki.35/media_set?set=a.10213682541719599&type=3