ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ “πεταχτά” μ’ αυτήν τη μορφή σήμερα Xτισμένη και από συναντήσεις, αλλά και χωρισμούς, η ζωή μας! Με το μυαλό κολλημένο στη φράση αυτή κοιτάζω για λίγο, όπως το συνηθίζω, έξω απ’ το παράθυρό μου, πριν αρχίσω να γράφω τη στήλη. Το ’χω ανάγκη, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, σήμερα. Η ματιά μου αρμενίζει στον διπλανό ελαιώνα. Τα τζιτζίκια επιμένουν να τραγουδούν στον δικό τους σκοπό τη συνέχεια του καλοκαιριού. Το ημερολόγιο λέει ότι ο θεός Αύγουστος ετοιμάζεται να πάρει από αύριο τη θέση του “θείου” Ιούλιου. Και ότι θα ’χουμε απόψε πανσέληνο, λέει…

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
XΤΙΣΜΕΝΗ και από συναντήσεις, αλλά και χωρισμούς, η ζωή μας! Με το μυαλό κολλημένο στη φράση αυτή κοιτάζω για λίγο, όπως το συνηθίζω, έξω απ’ το παράθυρό μου, πριν αρχίσω να γράφω τη στήλη. Το ’χω ανάγκη, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, σήμερα. Η ματιά μου αρμενίζει στον διπλανό ελαιώνα. Τα τζιτζίκια επιμένουν να τραγουδούν στον δικό τους σκοπό τη συνέχεια του καλοκαιριού. Το ημερολόγιο λέει ότι ο θεός Αύγουστος ετοιμάζεται να πάρει από αύριο τη θέση του “θείου” Ιούλιου. Και ότι θα ’χουμε απόψε πανσέληνο, λέει…

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ “πεταχτά” μ’ αυτήν τη μορφή σήμερα. Ο κύβος ερρίφθη πριν από δέκα περίπου μέρες. Η “ρίψη” του, ωστόσο, δεν ήταν και τόσο ξαφνική για μένα. Τώρα κι έναν χρόνο περίπου “έπαιζα”, κατά κάποιον τρόπο μ’ αυτήν την ιδέα. «Ωρα τους ήτανε», για να θυμηθώ μια αγαπημένη φράση του συγχωρεμένου του πατέρα μου.

ΟΛΑ τα πράγματα στη ζωή έχουν αρχή και τέλος. Ενα το κρατούμενο. Συν το ότι, όταν κάτι τελειώνει κάτι άλλο αρχίζει. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο επ’ αυτού, πέραν των ευχαριστιών μου σ’ όλες και σ’ όλους που με διάβαζαν -με… φ(θ)ανατισμό κάποιοι και κάποιες- και σ’ όλες και σ’ όλους που με τον οποιονδήποτε τρόπο συμμετείχαν στη “δημιουργία” των “πεταχτών”. Πρωτίστως βέβαια στον και ιδρυτή της εφημερίδας καλό φίλο Γιάννη Γαρεδάκη για τη μεγάλη τιμή που μου έκανε να μου εμπιστευθεί τούτη τη γωνιά, όπως και στη σύντροφό του στη ζωή Ελένη Γαρεδάκη.

ΣΧΕΣΗ ζωής η σχέση μου με τα “Χανιώτικα νέα” που άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, πριν από 40 χρόνια δηλαδή. “Καθημερινά”, “Κρητικές Ρίζες”, “Ένα βιβλίο την εβδομάδα”, “Παράλληλα και όχι μόνο”, οι τίτλοι από κάποιες στήλες που κατά καιρούς κράτησα μέχρι το 1997 όταν η συνεργασία μας έγινε πιο στενή και πιο τακτική: Με τον “Παιδότοπο”, με “Αυτόν τον τόπο τον μικρό τον μέγα”, μέσα στον οποίο ήταν ενταγμένα και τα “Ακροθιγώς” (σε συνεργασία με την Ευδοκία), τις “Εύφημες μνείες” και βέβαια τα “πεταχτά” που έμειναν… επί των επάλξεων, κάθε Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο από τον Ιούνιο του 2004 μέχρι σήμερα. Χώρια τ’ άλλα…

ΕΚ ΤΩΝ ΩΝ ουκ άνευ, βέβαια, ότι η συνεργασία μου με τα “Χανιώτικα νέα” συνεχίζεται. Εφ’ όσον «ζω, αναπνέω και σωφρονώ» για να χρησιμοποιήσω τη φράση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη από το “Λαμπριάτικο ψάλτη” του και με δεδομένη ότι αυτή η εφημερίδα (η μεγαλύτερη σε αναγνωσιμότητα επαρχιακή εφημερίδα, πανελλήνια) θα συνεχίσει να κυκλοφορεί στον αιώνα…

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ευλογία για μένα η έκδοση (απ’ το Κοινωφελές Ιδρυμα “Αγία Σοφία”, με χορηγία των Χανιώτικων νέων) ενός τόμου “πεταχτών” (με σκίτσα Μπάμπη Κιαγιά) με επιλογή απ’ το 2012 (Χανιά 2013). Ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός. Ενα βιβλίο είναι πάντα ένα βιβλίο!

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ θ’ αποφύγω σήμερα τον όποιο απολογισμό. Οχι όμως και να γράψω μια φράση, που την έχω ακούσει να μου τη  λένε πολλοί: «Τα καλύτερα “πεταχτά” σου είναι αυτά για τη μάνα σου»…

ΝΟΝΟΣ της στήλης “στα πεταχτά” (να το ξαναγράψω στη θέση του ιστορικού ανέκδοτου) ο για χρόνια αρχισυντάκτης της εφημερίδας μας Ανδρέας Κουφουδάκης. Αυτός ήταν που μου είπε, θέλοντας κάποτε να καλύψει μια μεγάλη “τρύπα” στην τρίτη σελίδα, τη φράση: «Γράψε κάτι ό,τι να ’ναι… στα πεταχτά». Το ’γραψα και ως γνωστό η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

«Καλώς ήλθες κυρά των ονείρων/ με την αφτιασίδωτη χλωμάδα/ ανεμπόδιστη στην πορεία σου/ αντιφέγγισμα στο καθάριο πέλαγος/ αψεγάδιαστη αξία στο χρόνο./ Φορές ατέλειωτες μου φανερώσες/ πρωτόγνωρα μονοπάτια/ ολόφωτους κόσμους/ ανείπωτες συγκινήσεις/ ηδονικά σφιχταγκαλιάσματα/ που αφαιρετικά σβήνουν την αυγή./ Στης νύχτας τη σιγαλιά καρτερώ/ της αγάπης το μεγαλείο/ υπόσταση να δώσει/ στους ανεκπλήρωτους πόθους./ Αλύτρωτη γλυκιά μελαγχολία/ της πονεμένης ψυχής μου/ στο ολόγιομό σου πρόσωπο/ αμήχανα απόψε διακρίνω./ Ο πόνος του αποχωρισμού/ που αναπόφευκτα ζυγώνει/ ημερεύει γνωρίζοντας/ πως το δειλινό δεν αργεί…».
Το ποίημα “Πανσέληνος” του Σπύρου Αυλωνίτη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (31.07.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-340/#ixzz3hT027RN8 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Κι εσύ ήσυχα πάνω σε ξύλινα τραπέζια και καπηλειά/ να προετοιμάζεις την ένδοξη παρουσία -/όμως- να εκφυλίζεσαι μετά σε αγοραίο ρήτορα/ να κεραυνώνεις τα πλήθη με λόγους/ να ξεχνάς τον προορισμό σου/ να ξεχνάς τ’ άλογό σου/ να προσπαθείς να φτάσεις με υπομνήματα τον αυτοκράτορα/ να ζητάς πίστωση χρόνου/ οι γραμματείς να σου απορρίπτουν την αίτηση -/ Πώς γίνεται τόσο εσύ να ξεπέσεις;/ Η ένδοξη Ρώμη σε περίμενε τόσους αιώνες/ σε προφητείες έλεγε τον ερχομό σου/ κι εσύ αφομοιώθηκες;».Από το ποίημα “Ξανθός όμορφος ο εχθρός του βασιλείου” του Μιχάλη Κατσαρού.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ μέτρα του Μαραθώνιου είναι τα πιο δύσκολα. Το πρώτο πράγμα που πρέπει, λοιπόν, να ξέρει ένας αθλητής είναι να κρατά δυνάμεις. Τα που μου είπε, στο περίπου, ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος, στο τέλος μιας μεγάλης κουβέντας που κάναμε γενικά και ειδικά… περί Μαραθωνίου δρόμου με αφορμή ένα θέμα που με απασχολούσε, τις προάλλες. Σωστός ο φίλος μου, όπως πάντα. Να κρατάμε δυνάμεις για το τέλος και να τερματίζουμε τον όποιο αγώνα κάνουμε ακμαίοι!

ΕΠΡΕΠΕ να γεμίσει με ομπρελοκαθίσματα η παραλία της Νέας Χώρας, να φτάσουν τα πράγματα στο απροχώρητο, να μας ξεμπροστιάσει ένας ξένος για να αντιδράσουμε. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, θα μου πείτε. Σωστό, φτάνει, βέβαια, να μην είναι πολύ αργά και να ’χουν παγιωθεί οι καταστάσεις.

«ΝΑΙ, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμαίικο, στον χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι». Πάντα επίκαιρη η ρήση του Κορνήλιου Καστοριάδη. Και για τα μικρά, τα καθημερινά, όπως και για τα “μεγάλα” ισχύει, βέβαια. Παραέχουμε γίνει κοινωνία ανοχής ή μου φαίνεται;

ΧΑΛΑΡΩΝΟΥΝ, λέει, οι περιορισμοί για την ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες. Είδηση! Τι είδηση; Ειδησάρα! Ωρα είναι να το πανηγυρίσουμε μπροστά από τα ΑΤΜς! Το άλλο με την τακτική του Χότζα το θυμάστε;

ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση: Στην παράκληση μιας πολύτεκνης οικογένειας να της δοθεί κι άλλος χώρος, γιατί παραήταν στενός ο χώρος που έμενε, ο Χότζας έβαλε στο σπίτι έναν γάιδαρο, μια κατσίκα και άλλα ζώα. Η οικογένεια έβαλε τα κλάματα και ο Χότζας σε μια επίδειξη… μεγαλοψυχίας άρχισε να βγάζει σταδιακά έξω από το σπίτι τα ζώα. Το τι ευχαριστίες έκανε μετά από αυτό η οικογένεια στον Χότζα δεν λέγεται! Κλείνω την παρένθεση.

«ΚΑΘΕ βλέμμα σου, και μια βαθιά μαχαιριά/ στην ειρήνη του δειλινού./ Κάθε λόγος σου, και μια μικρή πυρκαγιά/ στη σιωπή της αγάπης». Από το “Ψηφιδωτό” (δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

«ΟΛΗ η γης μια(ν) αγκαλιά, Μίκη και, σ’ αγκαλιάζει/ Μεγάλε, όταν τραγουδάς σ’ όλον τον κόσμο λιάζει!». Για τα 90 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη και με αφορμή τις εκδηλώσεις προς τιμήν του στην πόλη μας, η μαντινάδα απ’ τον Ηλία τον Σταματάκη.

ΑΝΑΜΕΣΑ στα χαρτιά μου των “πεταχτών”, σήμερα, έτσι όπως τα έψαχνα χθες και το ποίημα “Ξανθός όμορφος ο εχθρός του Βασιλείου” απ’ την ποιητική συλλογή του Μιχάλη Κατσαρού “Κατά Σαδδουκαίων”, που κυκλοφορήθηκε το 1971. Μου το είχε στείλει καιρό τώρα ένας αναγνώστης της στήλης ο Ευαγγ. Σ. Γιαννετάκης. «Αξίζει να το θυμηθούμε», γράφει στο συνοδευτικό σημείωμα. Για να προσθέσει αμέσως μετά: «Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα της πολιτικής σήμερα είναι συμπτωματική». Συμφωνώ. Κάλλιο αργά παρά ποτέ η δημοσίευσή του.

Ο ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ δεν υπερηφανευόταν για τις τιμές που του έδιναν, ενώ τις αποτυχίες του τις υπέμενε ήσυχα. Πίστευε ότι πρέπει πάντα να είναι στη διάθεση της πατρίδας του και να πολιτεύεται για τη δόξα, με σωφροσύνη, αλλά δωρεάν, χωρίς μισθό. Γι’ αυτό όταν κάποτε στο θέατρο απήγγειλαν τους στίχους του Αισχύλου για τον ενάρετο Αμφιάραο: «Θέλει όχι να φαίνεται, αλλά να είναι δίκαιος,/ να καρπώνεται το βαθύ αυλάκι των φρενών/ απ’ όπου φυτρώνουν οι λαμπρές σκέψεις», όλοι γύρισαν και κοίταζαν τον Αριστείδη, γιατί πίστεψαν πως με κείνον συγγένευαν περισσότερο αυτοί οι στίχοι περί δικαιοσύνης. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

«Κι εσύ ήσυχα πάνω σε ξύλινα τραπέζια και καπηλειά/ να προετοιμάζεις την ένδοξη παρουσία -/όμως- να εκφυλίζεσαι μετά σε αγοραίο ρήτορα/ να κεραυνώνεις τα πλήθη με λόγους/ να ξεχνάς τον προορισμό σου/ να ξεχνάς τ’ άλογό σου/ να προσπαθείς να φτάσεις με υπομνήματα τον αυτοκράτορα/ να ζητάς πίστωση χρόνου/ οι γραμματείς να σου απορρίπτουν την αίτηση -/ Πώς γίνεται τόσο εσύ να ξεπέσεις;/ Η ένδοξη Ρώμη σε περίμενε τόσους αιώνες/ σε προφητείες έλεγε τον ερχομό σου/ κι εσύ αφομοιώθηκες;».
Από το ποίημα “Ξανθός όμορφος ο εχθρός του βασιλείου” του Μιχάλη Κατσαρού.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα  (39.07.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-339/#ixzz3hN0Aiyt8 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

 "Δεν θέλει ο γέρος φάνταξη, δεν θέλει φασαρία,/ ανεστοράται και θρηνεί χαμένα μεγαλεία./ Θέτουνε χώρια με τη γρα, λίγες κουβέντες λένε:/ Εμείς εποποτίσαμε κι αγάπες μπλιο δεν θέμε./ Αχι δεν το περίμενα πως ήθελα γεράσω/ να κακοπέσω στη γωνιά κι ό,τι ’χα να το χάσω».
Από το ποίημα “Χαμένα μεγαλεία” του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη.

Δείτε περισσότερα...  ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

NA KAΘΟΜΑΙ κάτω απ’ τ’ αρμυρίκι μου στο Καλάμι και να διαβάζω τις “Κρητικές Ιστορίες” του Μιχάλη Γρηγοράκη, του αξέχαστου “Μίγρη” και τα “Βουκολικά” του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη που αποκαλείται και “του Κάστρου ταχυδρόμος”. Να ’χω στα μπροσπόδια μου τη θάλασσα κι εγώ να “ταξιδεύω” στα βουνά με ορεσίβιους καπετάνιους και μεγάλους κουραδάρηδες…

ίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΑΝΤΙ τα “Ευθύβολα και μη” (Τετάρτη γαρ!) τα “πεταχτά” σήμερα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο! Πάντα όταν ήταν σε άδεια ο Νεκτάριος καταλάμβανα, τρόπος του λέγειν, τούτη τη γωνιά. Πάμε, μολυβάκι μου!

ΠΟΛΥ ζεστό, λέει, το τριήμερο που αρχίζει σήμερα στις περισσότερες περιοχές της χώρας. Κανένα παράπονο. Μια χαρά μας φέρθηκε μέχρι τώρα ο “θείος” Ιούλιος. Να μη ρίξει κι αυτός έναν καύσωνα τις τελευταίες του μέρες για να φανεί αντάξιος της φήμης του;

ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ καύσωνες άλλο τίποτα, βέβαια, ο φετινός Ιούλης. Κάηκε το πελεκούδι που λένε. Χαμός με τις κλειστές τράπεζες και τα κάπιτολ κοντρόλ. Χαμός με το δημοψήφισμα που έβγαλε “ΟΧΙ”, το οποίο όμως έγινε “ΝΑΙ” για τις “ανάγκες” της διαπραγμάτευσης. Χαμός με τις μαραθώνιες διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους εταίρους μας στις Βρυξέλλες. Χαμός με τις ολονύκτιες ψηφοφορίες στη Βουλή για τα προαπαιτούμενα. Χαμός γενικότερα στο πολιτικό σκηνικό και ειδικότερα στην κυβέρνηση και στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα…

ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ οι πολιτικές θερμοκρασίες τον Αύγουστο; Θα ομαλοποιηθεί κάπως η κατάσταση; Θα κλείσει η συμφωνία με τους δανειστές μας; Θα πάψουμε ως λαός να θέλουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο; Πόσα κεφάλαια “Βαρουφακειάδας” αντέχουμε, άραγε ακόμα; Ρητορικά τα ερωτήματα!

«ΠΟΛΛΕΣ φορές μας τάξανε λαγούς με πετραχήλια/ μ’ αυτοί την κοπανήσανε τρέχοντας χίλια μίλια!». Από τον φίλο ιερωμένο η σημερινή μαντινάδα. Ουδέν σχόλιον…

«ΑΠΟ ΤΟΤΕ που μου ’κλεψαν/ το μαξιλάρι της άγνοιας/ δεν μπορώ να χορτάσω ύπνο σε κανένα μαξιλάρι». Από το “Ψηφιδωτό” (δεύτερη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΕΝ ΑΦΘΟΝΙΑ η μαλλοτήρα στα ορεινά του Νομού, διαβάζω στην πρώτη σελίδα του χθεσινού φύλλου της εφημερίδας μας Να μια καλή είδηση. Κι άλλη μια επίσης καλή. Μετά τη συμφωνία με τους πιστωτές, επιστρέφουν, λέει, οι τουρίστες στην Ελλάδα. Ολα καλά, όλα ωραία; Ετσι είναι, αν έτσι νομίζουμε!

«ΜΕ ΣΚΟΥΛΙΑΤΑ μαλλιά στσοι μπέτες και στσι πλάτες και με κάτι φρυδάρες απού δεν αφήνανε ντονε να ξανοίγει βολικά απάνω, ήτανε ο Μαντακογιώργης απού τσοι Λάκκους. Εταλαπόδαιρνε ο άζουδος με τουτονά το κακό, μα δεν έλεε και να τα κόψει. Κι ετσά τον απάντηξεν ο πρίντζιπας, που δεν έκοφτε τσι φρυδάρες του, για να μη παιδεύγεται και ρωτά ντονε: “Γιάντα δεν κόφτης, μπάρμπα, τα φρύδια να μη σ’ εμποδίζουνε;”. Σηκώνει τοτεσάς την κεφαλή ο Μαντακογιώργης, ξανοίγει ντονε, θωρεί σπάθες και γαλόνια και καμαρώματα, αναθίβαλε και τσι μπομπές του και λέει ντου: “Δε τα κόφτω πρίντζιπά μου, για να μη θωρώ  του κόσμου τα παράξενα”». (Από το βιβλίο του Μιχάλη Γρηγοράκη “Εύθυμες Κρητικές Ιστορίες”).

«Ητανε κεφαλάτορας, μεγάλος κουραδάρης,/ χιλιάδες είχε πρόβατα και δυο χιλιάδες αίγες/ και με τ’ απογεννήματα μετρά χιλιάδες πέντε./ Είχε φαμέγιους και βοσκούς, πιτήδειους τυροκόμους,/ στειροβοσκούς, γκαλοβοσκούς και μάντρες παινεμένες,/ είχε με τυρομύζηθρα γεμάτα τυροκέλλια./ Τα χρόνια φύγαν, γέρασε, ξόδεψε τα καλά ντου,/ πράμα δε στεροκράτησε για τα γεράματά του./ Γεροντικά τσι μέρες του περνά στη μοναξιά ντου./ Δεν θέλει ο γέρος φάνταξη, δεν θέλει φασαρία,/ ανεστοράται και θρηνεί χαμένα μεγαλεία./ Θέτουνε χώρια με τη γρα, λίγες κουβέντες λένε:/ Εμείς εποποτίσαμε κι αγάπες μπλιο δεν θέμε./ Αχι δεν το περίμενα πως ήθελα γεράσω/ να κακοπέσω στη γωνιά κι ό,τι ’χανα το χάσω».
Το ποίημα “Χαμένα μεγαλεία” του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (29.07.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-338/#ixzz3hHKtKRQH 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Ρύζι έχει εκεί κάτω κοντά στο ποτάμι./ Εκεί ψηλά στο βουνό χρειάζονται ρύζι./ Αν το ρύζι το κρύψουμε στις αποθήκες/ θ’ ακριβύνει το ρύζι γι’ αυτούς εκεί πάνω./ Οι μαούνες του ρυζιού θα ’χουν λιγότερο ρύζι/ και το ρύζι φτηνότερο θα ’ναι για μένα./ Τι είναι στ’ αλήθεια το ρύζι;/ Πού να ξέρω το ρύζι τι είναι!/ Ποιος το ξέρει τάχα;/ Δεν ξέρω το ρύζι τι είναι./ Ξέρω την τιμή του μονάχα».
Από “Το τραγούδι του έμπορα” του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

«ΕΓΩ πεινάω που ’χω το στόμα μου κλειστό/ ή το βαθύ το πιάτο μου που χάσκει;». Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ δύσκολος προβλέπεται να είναι ο χειμώνας που έρχεται στην πατρίδα μας. Βρισκόμαστε ήδη στο ρέμα, σ’ ένα ρέμα θολό, που θα κατεβάσει κι άλλα νερά. Να μπορέσουμε να  το περάσουμε, βοηθώντας ο ένας τον άλλο, κατά δύναμη, το ζητούμενο. Εχουμε περάσει και πιο δύσκολες καταστάσεις. Είμαστε ζωντανοί κι αυτό μετράει.

ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ της κυβέρνησης η συμφωνία μέσα στον Αύγουστο για να ακολουθήσει η ρύθμιση του χρέους. Μετά… βουρ για εκλογές. Να ένα “άθλημα” που το ξέρουμε καλύτερα απ’ όλους τους άλλους λαούς. Δώσε εκλογές του Ελληνα και πάρε του την ψυχή!

ΜΕΣ στο δάσος περπατώ,/ τριγυρνώ και τραγουδώ/ “τρόικα – κουαρτέτο” μου/ ή όπως κι αν σε λένε/ είσαι δω; Παίρνω το μπαστούνι μου και σας κυνηγώ! Αμεση η απάντηση των “κουαρτετόνων”, όπως λένε τώρα τους “τροϊκανούς”. Ε, ρε γλέντια που λέει και ο Καραγκιόζης!

ΑΝ ΦΤΥΣΩ ψηλά, φτύνω τα μουστάκια μου, αν φτύσω χαμηλά, φτύνω τα γένια μου. Μ’ αυτήν την παροιμία έκλεισε ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος μια μεγάλη κουβέντα που κάναμε για τα πολιτικά πράγματα με θέμα τις ευθύνες της ηγεσίας και τις ευθύνες του λαού.

«ΖΟΡΜΠΑΣ αν γίνεις, φίλε μου, δεν θα το μετανιώσεις/ και της ζωής την ομορφιά σίγουρα θα τη νιώσεις». Από τον Ηλία Σταματάκη η σημερινή μαντινάδα. Με αφορμή την έκθεση στο Μεγάλο Αρσενάλι για την ταινία “Ζορμπάς”, λέει… Πάντα στο δικό του μήκος κύματος ο πρώτος από τα πρεσβεία μαντιναδολόγος μας…

ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ μνημόσυνο των θυμάτων της ασφάλτου του Νομού μας στον Αγιο Χριστόφορο, στο πάρκο “Χρήστος Πολέντας”, στις Βουκολιές, προχθές, τελευταία Κυριακή του Ιούλη. Διπλή η κραυγή αγωνίας απ’ τον πρόεδρο του Συλλόγου Αρωγής και Αλληλεγγύης Οικογενειών θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων Χανίων Σταύρο Πολέντα. Δεν φταίει μόνο το οδικό δίκτυο, φταίει και η κακή οδική μας συμπεριφορά για να κάνει τη “δολοφονική” δουλειά του ο Μολώχ της ασφάλτου! Εις ώτα ακουόντων;

ΜΙΑ ΘΕΣΗ στον ήλιο της Ευρώπης τ’ όνειρό τους. Για τους μετανάστες που φτάνουν καραβιές – καραβιές στο νησί μας ο λόγος. Ας όψονται αυτοί που εμποδίζουν τον ήλιο να λάμπει και στις πατρίδες τους…

«ΜΑΝΑ, φέρε το ρύζι, το νερό βράζει. Πρέπει να βράσει πολύ, είπε η μάνα η φτωχή. Στο πεζούλι ακουμπισμένα πέντε παιδιά. Φανερή η έλλειψη του πατέρα. Λίγο μετά τη γερμανική κατοχή, όλα κατεστραμμένα. Το βράδυ με μια φέτα ψωμί η μάνα προσπαθούσε την πείνα των παιδιών να χορτάσει, μα εκείνα με παρακάλια, ρύζι στη φωτιά της έλεγαν να βράσει. Αυτή καρτερικά τον ύπνο περιμένει στο πεζούλι να ’ρθει και να μη δούνε τα παιδιά πως ρύζι δεν υπάρχει κουκί κι ας βράζει το νερό. Ως αύριο έχει ο Θεός. Γέρνει κι η μάνα κι ακουμπά μαζί τους στο πεζούλι. Σαν λουλούδι ο ύπνος έρχεται να την παρηγορήσει. Μια γειτόνισσα καλή με ρύζι στην ποδιά έρχεται. Και, συνεχίζει τ’ όνειρο, η μάνα στων παιδιών τα πιάτα σερβίρει ρύζι άφθονο, καλοψημένο, αχνιστό. Μόνο πολύ που καίει. Μα να τα κάψει δεν μπορεί. Της μάνας το δάκρυ μέσα έπεσε και το ’χει δροσερέψει». Θύμηση, εν είδει πεζοτράγουδου, της Ευαγγελίας Νικολακάκη – Μανιουδάκη. Αντί για ιστορικό ανέκδοτο.

«Ρύζι έχει εκεί κάτω κοντά στο ποτάμι./ Εκεί ψηλά στο βουνό χρειάζονται ρύζι./ Αν το ρύζι το κρύψουμε στις αποθήκες/ θ’ ακριβύνει το ρύζι γι’ αυτούς εκεί πάνω./ Οι μαούνες του ρυζιού θα ’χουν λιγότερο ρύζι/ και το ρύζι φτηνότερο θα ’ναι για μένα./ Τι είναι στ’ αλήθεια το ρύζι;/ Πού να ξέρω το ρύζι τι είναι!/ Ποιος το ξέρει τάχα;/ Δεν ξέρω το ρύζι τι είναι./ Ξέρω την τιμή του μονάχα».
Από “Το τραγούδι του έμπορα” του Μπέρτολτ Μπρεχτ.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (28.06.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-337/#ixzz3hBNtwnjC 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΥΠΑΡΧΟΥΝ φορές που οι τιμώμενοι τιμούν τους τιμώντες περισσότερο από ό,τι οι τιμώντες με τις όποιες εκδηλώσεις οργανώνουν τιμούν τους τιμώμενους. Με αφορμή τις εκδηλώσεις που γίνονται στα Χανιά απ’ τους φορείς του τόπου (26 – 29 Ιουλίου) για τα 90ά γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη, η φράση. «Σε όλη την υφήλιο το έργο σου ανήκει/ μα η τιμή σε σένανε Θεοδωράκη Μίκη!» μας λέει στη σημερινή του μαντινάδα ο φίλος ιερωμένος.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

«ΕΝΑ το χελιδόνι κι η Ανοιξη ακριβή/ Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή». Να το ακούω ξανά και ξανά και ξανά… Και να το τραγουδώ ξανά και ξανά και ξανά… Αξιος, υπεράξιος εστίν ο συνθέτης του. Αξιος εστίν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Ουρανομήκης, όπως τον έχει αποκαλέσει ο Παππούς, ο μακαριστός μητροπολίτης Ειρηναίος Γαλανάκης.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ φορές που οι τιμώμενοι τιμούν τους τιμώντες περισσότερο από ό,τι οι τιμώντες με τις όποιες εκδηλώσεις οργανώνουν τιμούν τους τιμώμενους. Με αφορμή τις εκδηλώσεις που γίνονται στα Χανιά απ’ τους φορείς του τόπου (26 – 29 Ιουλίου) για τα 90ά γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη, η φράση. «Σε όλη την υφήλιο το έργο σου ανήκει/ μα η τιμή σε σένανε Θεοδωράκη Μίκη!» μας λέει στη σημερινή του μαντινάδα ο φίλος ιερωμένος.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ συνεχόμενες γιορτές. Της Αγίας Χριστίνης χθες, της Αγίας Αννας σήμερα, της Αγίας Παρασκευής αύριο, του Αγίου Παντελεήμονα μεθαύριο. Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και στους εορτάζοντες! Σιγά που θα τις-τους ξεχνούσα. Μ’ έναν σμπάρο… τέσσερα τρυγόνια!

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ έξω απ’ το παράθυρό μου, όπως το συνηθίζω, πολλές φορές ενώ γράφω τη στήλη. Παντοκράτορας το παίζει ο “θείος”, κατά Κ.Π. Καβάφη, “Ιούλιος μήνας”. Ούτε ένα φύλλο, στην κυριολεξία, δεν διανοείται ότι μπορεί να του κουνηθεί. Πλήρης άπνοια κάτω από έναν ήλιο που έχει την απόλυτη εξουσιοδότηση για να σπάσει ή να μη σπάσει τον υδράργυρο στα θερμόμετρα. Συνεχίζω…

“ΦΩΤΙΕΣ” και φωτιές… “Φωτιές” στο πολιτικό σκηνικό, ιδιαίτερα, βέβαια, στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και φωτιές πραγματικές σ’ όλη τη χώρα. Ζητούνται “πυροσβέστες” και πυροσβέστες. Πριν ν’ απογίνουμε “κάουδο” κυριολεκτικά και μεταφορικά…

ΑΛΛΗ η συμφωνία της χώρας μας με τους δανειστές της (όταν γίνει κι αν γίνει) κι άλλη αυτή του Δήμου Κισάμου με τον Δήμο Καντάνου – Σελίνου για το Λαφονήσι, βέβαια. Καμία σχέση η μία με την άλλη. Το ερωτηματικό της εφαρμογής στην πράξη ισχύει ωστόσο και για τις δύο…

ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ και διακριτή η παρουσία της Ζωής Μητσοτάκη (το γένος Γαλιάτσου) που έφυγε, χτυπημένη από την κακιά αρρώστια, για τα επουράνια Χανιά, στο πολιτισμικό γίγνεσθαι του τόπου μας. Ανεκτίμητη η προσφορά της στο Λύκειο Ελληνίδων, του οποίου ήταν για χρόνια πρόεδρος και στο Ιδρυμα “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, ως μέλους του Δ.Σ. του. Και βέβαια, ιδιαίτερα σημαντικό το συγγραφικό – ερευνητικό της έργο. Πάνδημος ο αποχαιρετισμός της χθες στην Ευαγγελίστρια της Χαλέπας, όπου εψάλη η νεκρώσιμη ακολουθία και στην Αγία Φωτεινή, όπου ετάφη! Τα Χανιά θα σε θυμούνται πάντα, κυρία Ζωή!

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ήταν από τη φύση του γενναιόδωρος, έγινε, όμως, ακόμη πιο πολύ, όταν κατακτούσε τους θησαυρούς της Ασίας. Αγανακτούσε περισσότερο για εκείνους που αρνιούνταν να πάρουν τα δώρα του, παρά για εκείνους που τα ζητούσαν. Στον Σεραπίωνα, έναν από τους νεαρούς συμπαίκτες του στην μπάλα, δεν είχε δώσει κάτι γιατί εκείνος δεν είχε ζητήσει ποτέ τίποτα. Οταν, λοιπόν, ο Σεραπίων είχε έρθει να παίξει μπάλα, την έριχνε μόνο στους άλλους κι ο Αλέξανδρος του είπε: «Γιατί δεν τη δίνεις και σε μένα;». «Μα δεν τη ζήτησες;» του απάντησε εκείνος. Τότε ο Αλέξανδρος γέλασε και του έδωσε πολλά δώρα. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας, εκδ. “Σαββάλας”).

«Ενα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή/ Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή/ Θέλει νεκροί χιλιάδες να ’ναι στους τροχούς/ Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους./ Θε μου Πρωτομάστορα μ’ έχτισες μέσα στα βουνά/ Θε μου Πρωτομάστορα μ’ έκλεισες μες στη θάλασσα!/ Πάρθηκεν από μάγους το σώμα του Μαγιού/ Το ’χουνε θάψει σ’ ένα μνήμα του πέλαγου/ Σ’ ένα βαθύ πηγάδι το ’χουνε κλειστό/ Μύρισε το σκοτάδι κι όλη η Αβυσσο./ Θε μου Πρωτομάστορα μέσα στις πασχαλιές και Συ/ Θε μου Πρωτομάστορα μύρισες την Ανάσταση!».
Από το “Αξιον Εστί” του Οδυσσέα Ελύτη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (25.07.201

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-336/#ixzz3gtQaPb5g 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ Κουτσάκη, επ. καθηγητή Πολυτεχνείου Κρήτης, συγγραφέα, Χανιά: Χίλια ευχαριστώ, Πολυχρόνη, για τα όσα μου πρόσφερες διαβάζοντας και το τελευταίο (το 16ο!) βιβλίο σου, το μυθιστόρημα “Baby blue”. M’ αρέσει πολύ ο τρόπος που ξεδίπλωσες την ιστορία σου στη σημερινή Αθήνα, στην Αθήνα της κρίσης, των αστέγων και της κάθε λογής παρανομίας, που επιμένει, ωστόσο, να διεκδικεί μια θέση στην ανθρωπιά. Μου αρέσει που επεμβαίνεις, έτσι όπως επεμβαίνεις με τις “στακάτες” ατάκες σου, για να μας δείχνεις τις πλατείες της ευθύνης σου. Μου αρέσει πως ότι γράφεις εν εγρηγόρσει, με περίσσευμα καρδίας και βάζεις τον αναγνώστη σου σ’ έναν διάλογο ουσιαστικής ευαισθησίας. Μου αρέσει ότι μπορεί να στήνεις, έτσι όπως στήνεις, την ιστορία σου με συνεχείς ανατροπές. Να έχεις την υγειά σου και να σε χαιρόμαστε!

δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

«KATAΛΑΒΕ πως δεν μπορούσε. Οπως στο “Clash by Night” όπου η ηρωίδα της ταινίας Μάε Ντόιλ λέει στον αδερφό της: “Τι θες, Τζο, την ιστορία της ζωής μου; Να τη, λοιπόν, με τέσσερις λέξεις: μεγάλες ιδέες, μικρά αποτελέσματα”». (Πολυχρόνης Κουτσάκης, “Baby blue”, εκδ. “Πατάκη”, 2015).

Η 41η επέτειος από την πτώση της χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα σήμερα. Σχεδόν εν κρυπτώ και παραβύστω ο όποιος εορτασμός της. Πού ’ναι εκείνοι οι μέχρι πριν λίγα χρόνια λαμπροί εορτασμοί στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου! Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα κλαις…

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ το πολίτευμα που περιμένουμε… Δημοκρατία το τέλειο πολίτευμα… Δημοκρατία το καλύτερο πολίτευμα… Δημοκρατία το χειρότερο πολίτευμα… Να το πω ολοκληρωμένα έτσι όπως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ το διατύπωσε: «Έχει ειπωθεί ότι η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με την εξαίρεση όλων των άλλων που έχουν δοκιμαστεί».

ΜΕΤΑ και την ψήφιση του δεύτερου πακέτου των προαπαιτούμενων πάμε για συμφωνία, τέλη Αυγούστου τη θέλει η κυβέρνηση. Προϊόν εκβιασμού ή αποτέλεσμα αναγκαστικού συμβιβασμού; Για ανώμαλη προσγείωση στη σκληρή πραγματικότητα έχει κάνει λόγο, εδώ και καιρό ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος, που επιμένει να λέει ότι πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού.

«ΑΛΙΜΟΝΟ του τού φτωχού το χέρι του π’ απλώνει/ και η καρδιά του αδειανό το βλέπει και ματώνει». Από τον φίλο ιερωμένο η μαντινάδα που περιγράφει μια σκηνή απ’ τη σημερινή σκληρή πραγματικότητα που αναμένεται να γίνει σκληρότερη. Η φτωχοποίηση τα ’χει πάρει όλα σβάρνα! Ελλάς, κουράγιο!

ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ Κουτσάκη, επ. καθηγητή Πολυτεχνείου Κρήτης, συγγραφέα, Χανιά: Χίλια ευχαριστώ, Πολυχρόνη, για τα όσα μου πρόσφερες διαβάζοντας και το τελευταίο (το 16ο!) βιβλίο σου, το μυθιστόρημα “Baby blue”. M’ αρέσει πολύ ο τρόπος που ξεδίπλωσες την ιστορία σου στη σημερινή Αθήνα, στην Αθήνα της κρίσης, των αστέγων και της κάθε λογής παρανομίας, που επιμένει, ωστόσο, να διεκδικεί μια θέση στην ανθρωπιά. Μου αρέσει που επεμβαίνεις, έτσι όπως επεμβαίνεις με τις “στακάτες” ατάκες σου, για να μας δείχνεις τις πλατείες της ευθύνης σου. Μου αρέσει πως ότι γράφεις εν εγρηγόρσει, με περίσσευμα καρδίας και βάζεις τον αναγνώστη σου σ’ έναν διάλογο ουσιαστικής ευαισθησίας. Μου αρέσει ότι μπορεί να στήνεις, έτσι όπως στήνεις, την ιστορία σου με συνεχείς ανατροπές. Να έχεις την υγειά σου και να σε χαιρόμαστε!

ΚΑΠΟΤΕ ο Αριστείδης κατήγγειλε έναν εχθρό του και η υπόθεση κατέληξε στο δικαστήριο. Μετά την απαγγελία της κατηγορίας οι δικαστές δεν ήθελαν ν’ ακούσουν τον κατηγορούμενο, θεωρώντας τον ένοχο, χωρίς αμφιβολία και ζητούσαν να ψηφίσουν αμέσως εναντίον του. Τότε ο Αριστείδης σηκώθηκε βιαστικά από τη θέση του και, μαζί με τον κατηγορούμενο, παρακαλούσε τους δικαστές να τον αφήσουν να απολογηθεί και να του δώσουν κάθε δικαίωμα που όριζε ο νόμος. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

«Στέρεψε το λάλον ύδωρ;/ Ενα κι ένα κάνουν πάντα δύο;/ Οι μέρες δεν ξαναβγαίνουν περίπατο;/ Δεν ανοίγουν με τίποτα οι κλειστές πόρτες;/ Ολα τα κλαδιά είναι ψηλά για τα καλάθια μας;/ Το φεγγάρι σταμάτησε να πίνει νερό από τα πηγάδια;/ Δίχως ερωτηματικά τα τσουλούφια των παιδιών;/ Δίχως ποίηση τα ποιήματα των ποιητών;/ Στις προσταγές τους!».
Το ποίημα “Στις προσταγές τους” του γράφοντος (“Οταν γίνεις ποίημα”, εκδ. Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης – Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2013).

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (24.07.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-335/#ixzz3gnUsW814 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΕ ΤΟΝ εγγονό μου τον Βαγγέλη, που πορπατεί ανάμεσα στα οκτώ και στα εννιά του χρόνια, στο Σπίτι – Μουσείο του Ελευθερίου Βενιζέλου, στη Χαλέπα, προχθές το πρωί, αφού πρώτα περάσαμε απ’ την Αγία Μαγδαληνή. Ο,τι καλύτερο και γι’ αυτόν, αλλά και για μένα. Οσο γνωρίζουμε τον τόπο μας και μάλιστα εξ απαλών ονύχων, τόσο τον αγαπούμε περισσότερο!

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

«TA ΣΚΙΑΧΤΡΑ που φοβόμασταν ολοζωίς/ καπέλα και φορέματα αδειανά·/ πουκάμισα γεμάτα αέρα./ Λίγο μυαλό και θέληση περσότερη αν είχαμε,/ άφοβα θα χαιρόμασταν αυτό το περιβόλι». Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

Ο,ΤΙ ’ναι να γίνει, θα γίνει! Η απάντηση που μου έδωσε χθες ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος, όταν τον ρώτησα τι αποτέλεσμα περίμενε από την ψηφοφορία στη Βουλή για το δεύτερο μέρος των προαπαιτούμενων της συμφωνίας της χώρας με τους εταίρους – δανειστές μας. Οντως! Αυτό που ήταν να γίνει έγινε κι ό,τι έγινε δεν ξαναγίνεται. Μετά την απομάκρυνση εκ του όποιου ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…

«ΕΥΡΩ εξήντα σήμερα, ταχιά εξήντα πάλι,/ να δεις που θα ξεχάσουμε, φίλοι μου τη σπατάλη». Ουδέν κακό αμιγές καλού! Αυτό μας λέει ο Ηλίας Σταματάκης σε μία πρώτη ανάγνωση της σημερινής του μαντινάδας. Ο προβληματισμός του, ωστόσο, για την όλη κατάσταση, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, μου φαίνεται ότι δεν κρύβεται…

ΡΑΓΔΑΙΕΣ πολιτικές εξελίξεις… Γράφεις αυτήν τη φράση και καθαρίζεις. Ο,τι κι αν συμβεί, όπου και όπως και αν πάνε τα πράγματα, μέσα είσαι. Ολα παίζουν, τίποτα δεν αποκλείεται.

ΤΗΣ ΤΡΕΛΗΣ… Της κακομοίρας… Της ιεροδούλου γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα… Του Φ.Π.Α.! Εδώ είμαστε κι εδώ θα μείνουμε. Φάτε Πάλι Αλάτι, φίλοι καταναλωτές! Φάτε, Πληρώστε, Αέρα!

ΑΠΟΥ ’ΝΑΙ απέξω απ’ τον χορό, πολλά τραγούδια ξέρει! Πάντα σε ισχύ η παροιμία. Οπως, βέβαια, και η άλλη. Εδώ σε θέλω, κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα. Και βέβαια η παράλλη. Στ’ αδύναμο κρέας πάνε οι μύγες. Σοφός ο λαός μας, γνωστό αυτό!

ΚΥΝΗΓΙ μαγισσών το “κυνήγι” των εξωγήινων; Δεν θα το ’λεγα, απ’ τη στιγμή που ανέλαβε ρόλο “αρχικυνηγού” ο πολύς Στίβεν Χόκινγκ. Η πιο φιλόδοξη αναζήτηση για τον εντοπισμό πολιτισμών σε άλλους πλανήτες μόλις άρχισε… Εγνοια κι αυτή οι αναμνήσεις απ’ το μέλλον!

ΜΕ ΤΟΝ εγγονό μου τον Βαγγέλη, που πορπατεί ανάμεσα στα οκτώ και στα εννιά του χρόνια, στο Σπίτι – Μουσείο του Ελευθερίου Βενιζέλου, στη Χαλέπα, προχθές το πρωί, αφού πρώτα περάσαμε απ’ την Αγία Μαγδαληνή. Ο,τι καλύτερο και γι’ αυτόν, αλλά και για μένα. Οσο γνωρίζουμε τον τόπο μας και μάλιστα εξ απαλών ονύχων, τόσο τον αγαπούμε περισσότερο!

«ΚΕΙΝΟ το βράδυ στα βουνά των Σφακιών γύριζαν άθυμοι οι επαναστάτες. Ο Μανούσακας χολωμένος γιατί βρέθηκαν μερικοί να ενθαρρύνουν το Δάσκαλο στην παράδοσή του, πήρε την κάπα του και τρύπωσε σε μια πριναριά να κοιμηθεί. Τον άκουσε ο Χούρδος. Οταν έμειναν μόνοι, ρώτησε ο Χούρδος το Μανούσακα: “Είντα θα γενεί εδά, καπετά Μανούσακα;”. “Για μας, Χούρδο, κρατεί ο σηκωμός. Μόνο άμε να βρεις πράμα να φάμε, γιατί δεν μπορώ να δω κιανένα στα μάθια μου”. “Έχεις κουράγιο να φάεις; Πού διάολο βρίσκεις το κουράγιο, άθρωπος δε μπορεί να καταλάβει”. “Επήρα απόφαση, Χούρδο. Πάρε κι εσύ να καταράβης. Εγώ δε μπορώ να σκύψω, θα ποθάνω ορθός. Αυτό είναι”. “Εκατάλαβα, καπετά Μανούσακα, μα ως πότε;”. “Αφού ρωτάς ως πότε, δεν εκατάραβες. Αμε να φέρεις φαΐ και σώπα”». (Από το βιβλίο του Νίκου Αγγελή “Δασκαλογιάννης”, Αθήνα 1971).

«Πάλι μεθυσμένος είσαι, δυόμιση ώρα της νυχτός./ Κι αν τα γόνατά σου τρέμαν, εκρατιόσουνα στητός/ μπρος στο κάθε τραπεζάκι. “Γεια σου Κωσταντή βαρβάτε!”./ “Καλησπερούδια, αφεντικά, πώς τα καλοπερνάτε;”./ Ενας σου ’δινε ποτήρι κι άλλος σου ’δινε ελιά./ Ετσι πέρασες ποτήρι της γειτονιάς τα καπηλειά./ Κι αν σε πείραζε κανένας -αχ εκείνος ο Τριβέλας!/ Εκανες πως δεν ένιωθες και πάντα εγλυκογέλας./ Χτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνος μπρος, χρόνια μετά…/ Η ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά./ Τάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος;/ Αχ πού ’σαι νιότη που ’δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!».
(Κώστα Βάρναλη, από τους “Σκλάβους Πολιορκημένους”).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (23.07.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-334/#ixzz3ghzwBKgF 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Τ’ ΑΪ – ΛΙΑ βγαίνει το λάδι στην ελιά! Χθες ήταν τ’ Αϊ Λια (χρόνια πολλά στους εορτάζοντες, με πρώτο τον πρώτο κατά τα πρεσβεία μαντιναδολόγο μας, τον Ηλία τον Σταματάκη) όσο λάδι ήταν λοιπόν να βγει στην ελιά, ας δεχτούμε πως βγήκε. Το ότι βγήκε, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι θα μείνει μέχρι να ’ρθει το ηλιομάζωμα.
Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
Τ’ ΑΪ – ΛΙΑ βγαίνει το λάδι στην ελιά! Χθες ήταν τ’ Αϊ Λια (χρόνια πολλά στους εορτάζοντες, με πρώτο τον πρώτο κατά τα πρεσβεία μαντιναδολόγο μας, τον Ηλία τον Σταματάκη) όσο λάδι ήταν λοιπόν να βγει στην ελιά, ας δεχτούμε πως βγήκε. Το ότι βγήκε, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι θα μείνει μέχρι να ’ρθει το ηλιομάζωμα.

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ Μαρίνας σύκο και του Αϊ Λια σταφύλι. Δεν θα ’λεγα ότι έχω… καρατσεκάρει την επαλήθευση αυτής της παροιμίας στα μέρη μας σε ό,τι αφορά το πρώτο σκέλος. Σταφύλια τ’ Αϊ Λια ακόμα και μέρες πιο μπροστά έχω φάει, σύκα όμως, όχι. Για να το λέει πάντως η παροιμία, έτσι πρέπει να ’ναι σε άλλα μέρη… Ας αφήσουμε όμως τις παροιμίες για το λάδι και τα συκοστάφυλα και ας πάμε σ’ άλλα…

«ΜΕ ΥΣΤΕΡΙΕΣ και φωνές χάνουμε την ουσία/ κι ύστερα συνερχόμαστε με μια ψυχρολουσία». Από τον και καλό ποιητή Γιώργο Γιακουμινάκη η σημερινή μαντινάδα που τη βρήκα στη σελίδα του, στο Βιβλίο των Προσώπων (φέισμπουκ), τις προάλλες… Τα σχόλια δικά σας…

ΑΥΞΗΣΕΙΣ φωτιά από χθες σε προϊόντα και υπηρεσίες λόγω Φ.Π.Α. Αντιμετωπίσιμη για το ευρύ κοινό η κατάσταση, ωστόσο. Γνωστή σε όλους η συμβουλή. Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο!

ΝΑ ΑΝΑΚΤΗΘΕΙ η εμπιστοσύνη των καταθετών στο τραπεζικό σύστημα… Ανεκτήθη! Να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των καταθετών στο τραπεζικό σύστημα… Ανεκτήθη! Να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των καταθετών στο τραπεζικό σύστημα… Ανεκτήθη! Τρεις και το λουρί της μάνας! Τόσο απλό…

ΘΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ να πατάει σε δύο βάρκες ο πρωθυπουργός ή θα τις αφήσει και τις δύο και θα φτιάξει μια καινούργια; Βλέποντας και κάνοντας ήταν η απάντηση που μου έδωσε ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος που επιμένει να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο. Δεν χάθηκε, λέει, η ελπίδα, ότι κάποια στιγμή δεν μπορεί παρά ν’ αρχίσει η αντίστροφη πορεία. Αμποτε!

ΜΝΗΜΗ αγωνιστών της Κύπρου προχθές στα Χανιά, στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας και στο Ζουνάκι για την επέτειο της τουρκικής εισβολής της 20ής Ιουλίου 1974. Κάποιοι δικοί μας έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα, πληρώνοντας τα εγκληματικά λάθη κάποιων “δικών” μας σε βάρος της πατρίδας. Μην ξεχνιόμαστε!

ΓΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ συνεχή χρονιά ο Α.Ο. Πλατανιάς στη μεγάλη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Είδηση! Είδηση (ειδησάρα!) όμως είναι και η συμμετοχή του Κισσαμικού στη Β’ Εθνική. Να ευχηθούμε και στους δύο, όπως και στον Α.Ο. Χανιά βέβαια, ό,τι καλύτερο. Μοιρασμένη εξίσου στα τρία, η καρδιά κάθε αγνού Χανιώτη φιλάθλου!

ΚΑΠΟΤΕ που ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος είπε στον Αρίστιππο να διαλέξει μια από τρεις εταίρες, ο φιλόσοφος πήρε και τις τρεις λέγοντας: «Και ο Πάρις δυσκολεύτηκε να επιλέξει τη μια απ’ τις τρεις». Τις πήγε, όμως, λένε ως την πόρτα και τις άφησε. Τέτοια τάση είχε και στο να διαλέγει και στο να περιφρονεί. Γι’ αυτό κάποτε ο Στράτων και σύμφωνα με άλλους ο Πλάτων, του είπε: «Εσύ μόνο έχεις την ικανότητα να καμαρώνεις και με καλό ντύσιμο και με κουρέλια». (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας” εκδ. Σαββάλας).

«Κι εκειά ψηλά σε μια κορφή, στ’ ολόασπρο ξωκκλήσι/ καμπάνα λάλησε γλυκά,/ γιε μου, στο ρημοκκλήσι./ Αφήσαμε τα χαμηλά και στα ψηλά θα βγούμε,/ στο πανεγύρι τ’ Αϊ Λια, υγιέ μου, να βρεθούμε,/ που στεφανώνει τσι κορφές και τα ψηλά μερεύει,/ καλοσυνεύγει τον καιρό και τσι σοδειές συντρέμει./ Παρακαλούμε τ’ Αϊ Λια στη γέμιση να λάχει,/ καλοχρονιά να κατεβεί, κανείς να μην πεινάσει/ να πάρουν λάδι οι καρποί, λιόκαρπος ας λαδώσει,/ βεντέμα να ’ρθει λαδερή, το χρέος μας να λιώσει».
Από το ποίημα “Στ’ Αϊ Λια” του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (21,07.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-333/#ixzz3gWQPFmIc 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΕΥΛΟΓΙΑ! Στο πανηγυράκι της Αγίας Μαρίνας, στο μικρό, ανακαινισμένο τη δεκαετία του 1970, παμπάλαιο εκκλησάκι, που βρίσκεται στην καρδιά ενός δαφνοδάσους, μεταξύ Νίππους και Τζιτζιφέ, χθες. Γι’ άλλη μια, πολλοστή χρονιά… Να ψάλλεις το απολυτίκιο της Αγίας, βλέποντας την εικόνα της όπου ποδοπατεί τον “αρχέκακον όφιν” στο τέμπλο που έφτιαξε ο πατέρας σου, ενώ σου κρατούν το ίσο τα τζιτζίκια. Σε μια “παπαδιαμάντεια” ατμόσφαιρα ένας απ’ τους ορισμούς της ευτυχίας, για σένα, κι αυτός.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΕΥΛΟΓΙΑ! Στο πανηγυράκι της Αγίας Μαρίνας, στο μικρό, ανακαινισμένο τη δεκαετία του 1970, παμπάλαιο εκκλησάκι, που βρίσκεται στην καρδιά ενός δαφνοδάσους, μεταξύ Νίππους και Τζιτζιφέ, χθες. Γι’ άλλη μια, πολλοστή χρονιά…

«ΑΝΔΡΕΙΑΝ και φρόνησιν συ κεκτημένη σεμνή, ανδρείως κατεπάτησας όφιν αρχέκακον, Μαρίνα πανεύφημε…». Να ψάλλεις το απολυτίκιο της Αγίας, βλέποντας την εικόνα της όπου ποδοπατεί τον “αρχέκακον όφιν” στο τέμπλο που έφτιαξε ο πατέρας σου, ενώ σου κρατούν το ίσο τα τζιτζίκια. Σε μια “παπαδιαμάντεια” ατμόσφαιρα ένας απ’ τους ορισμούς της ευτυχίας, για σένα, κι αυτός. Ας προχωρήσω όμως παρακάτω, αλλάζοντας θέμα…

ΑΠΟ ΤΗ μεταφορά στην κυριολεξία. Μετά τις “φωτιές” στο πολιτικό σκηνικό ή αν θέλετε μαζί με τις φωτιές στο πολιτικό σκηνικό, που απειλούν με “ολοκαύτωμα” τη χώρα, οι πραγματικές πυρκαγιές. Αυτές μας έλειπαν…

ΣΕ ΠΥΡΙΝΟ κλοιό η χώρα. Χαμός! Λαμπάδιασε η Λακωνία, μέσα στα σπίτια της Νεάπολης η φωτιά. Καίγεται ο Υμηττός, ανεξέλεγκτη η κατάσταση στην Εύβοια και στη Μαλακάσα… Ο Θεός να βάλει το χέρι του. Τυχαία όλα αυτά;

ΠΙΟ ΗΡΕΜΑ τα πολιτικά πράγματα σήμερα (χθες) ή μου φαίνεται; Πάει να μπει το νερό στ’ αυλάκι ή μήπως είναι ιδέα μου; Πέρασε ο μεγάλος κίνδυνος ή μας περιμένει στην επόμενη στροφή; Θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων το πολιτικό σύστημα της χώρας μας ή θα επικρατήσει ο παραλογισμός του “γαία πυρί μιχθήτω;”. «Και τζι και τζι και τζι και τζι/ ο βασιλιάς ο ήλιος ζει!». Το ξέρουν καλά και το τραγουδούν το τραγούδι τους, έξω απ’ τα παράθυρά μας, τα τζιτζίκια…

«ΤΟ ΤΡΙΤΟ το μνημόνιο η Μέρκελ εορτάζει/ στον Ελληνα τον φουκαρά καινούργιους φόρους βάζει». Από τη Νεκταρία Θεοδωρογλάκη η σημερινή μαντινάδα. Τι περίμενες, δηλαδή, να τα βάψει μαύρα η καγκελάριος Νεκταρία ή να κάτσει να σκάσει; Τη δουλειά της κάνει και την κάνει καλά. Για τη Γερμανία, φυσικά!…

«ΠΗΡΑΜΕ πια συνείδηση πως είμαστε το πλήθος./ Σχέδια απρόσωπα για φόντο. Οι κομπάρσοι./ Κι ανάμεσά μας: ο ένας! Ο μοναδικός!/ Το στέρεο πρόσωπο της Ιστορίας». Από το ψηφιδωτό (δεύτερη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΔΗΜΗΤΡΗ Ν. Θεοδοσάκη, συγγραφέα, ποιητή, Ηράκλειο: Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα “Βουκολικά” σας την τελευταία (15η) ποιητική σας συλλογή που μου αφιερώσατε “από καρδιάς”. Αναπνέω κι εγώ μαζί σας τον αέρα της πρεπιάς και της ανθρωπιάς. Χαιρετίζω κι εγώ μαζί σας τους βοσκούς μας που υπερασπίστηκαν τον ποιμενικό μας πολιτισμό και κράτησαν μια παράδοση αιώνων. Θαυμάζω κι εγώ μαζί σας το μεγαλείο της συνύπαρξης του ανθρώπου με τα ζώα και τη φύση. Χίλια μύρια ευχαριστώ!

ΚΑΠΟΤΕ ο Αρίστιππος παρακαλούσε τον τύραννο Διονύσιο για κάποιο φίλο του και, όταν είδε ότι δεν ικανοποιούνταν το αίτημά του, έπεσε στα πόδια του. Σε εκείνον που τον έψεξε γι’ αυτό, ο φιλόσοφος απάντησε: «Δεν φταίω εγώ αλλά ο Διονύσιος που έχει τα αφτιά στα πόδια του». (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας” εκδ. “Σαββάλας”.

«Πότε θα ’ρθει η γι’ άνοιξη, να μπει το καλοκαίρι,/ του θέρους η Σαρακοστή, μέρες του Κερασάρη,/ οι σκόλες οι αυγουστιανές, λιοπύρια τ’ Αλωνάρη/ που ξεμαργώνουν οι κορφές και λειώνουν τα κρουστάλλια/ και των βουνών οι άγιοι έχουνε πανεγύρια,/ να βγω τ’ ανεβολέματα και των βοσκών τσι στράτες./ Στ’ Αγιού Πνευμάτου να βρεθώ το μέγα πανεγύρι,/ γη στην κορφή του Αϊ – Λια στ’ Αφέντη το ξωκκλήσι./ Να πιω ολόδροσο νερό, τη δίψα μου να σβήσω, του Ριγολόγου αγίασμα να πιω που γιατρικό ’ναι. Φως να χαρούν τα μάτια μου βουνού τη δροσεράδα/ και τον αέρα λευτεριάς απ’ την ψηλή Μαδάρα”.
Από το ποίημα “Στους Αγιους των βουνών μας” του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (18.07.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-332/#ixzz3gEMCcEMs 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«ΜΙΑ χαρά!. Αυτή ήταν η απάντησή της, όταν τη ρωτούσαμε τι κάνει, το σύντομο χρονικό διάστημα, που έδινε τη μάχη με την καταραμένη αρρώστια. Για να μη στενοχωρήσει κανέναν. Για να μη δώσει κανένα περιθώριο για λύπηση". Και στη Μαρίνα Φανουράκη – Παπαδάκη, που έφυγε πριν από 6 μήνες στη Χώρα των Αγγέλων, πολύ νωρίς, ο νους μου σήμερα. Λουλούδι στη μνήμη της το απόσπασμα απ’ τον επικήδειο που εκφώνησα, τότε στον Αγιο Νικόλαο, στον Βάμο. Μπορεί και σαν τηλεφώνημα να το δεις, καλή μας!

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

«ΝΑ ΔΕΣΟΥΝ οι καρποί των βάτων./ Και μην ξεχνάς ποτέ,/ στη χάση φεγγαριού, να βγαίνεις, συ στο πόδι του/ για να φωτίζεις τη βραδιά, Μαρίνα». Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ Μαρίνας σήμερα! Μεγάλη η χάρη της! Μέχρι και τους δαιμόνους μπορεί να μαραίνει η τόσο αγαπημένη στη συνείδηση του λαού μας αυτή Αγία! Βοήθειά μας, ολονών! Από δαιμόνους που μας απειλούν με αφανισμό άλλο τίποτα! Και δεν μιλώ βέβαια μόνο για τους… εξωτερικούς που είναι ορατοί διά γυμνού οφθαλμού. Πιο πολύ τους μέσα χίλιους μύριους δαιμόνους που υφέρπουν στις εθνικές φλέβες, υπονοώ.

ΧΡΟΝΙΑ πολλά και καλά στις Μαρίνες και στους Μαρίνους! Χρόνια πολλά και καλά στους κατοίκους των χωριών του Νομού μας, που έχουν την αγαπημένη αυτή Αγία πολιούχο (χωριούχο;) και πανηγυρίζουν σήμερα. Οπως τους κατοίκους του Κολυμπαριού, της Αγίας Μαρίνας και του Νεροχωριού, του χωριού του Παππού, του μακαριστού μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη, για παράδειγμα. Αυτό δα έλειπε να τα ξεχάσω.

«ΣΕ ΑΛΛΟΤΙΝΕΣ θερινές νύχτες, απολαμβάναμε άγριες φράουλες, περνούσαμε τα καλοκαίρια μας με τη Μόνικα και τη νύχτα μας με σαλτιμπάγκους και βάζαμε την έβδομη σφραγίδα μας σε μία φθινοπωρινή σονάτα. Τώρα μαζεύουμε, μέσα από κραυγές και ψιθύρους, κομμάτια ενός σπασμένου καθρέφτη, σαν σκηνές από ένα γάμο που θα έπρεπε να κάνει αυτοκριτική πρόσωπο με πρόσωπο. (In memoriam του Ingmar Bergman)». Δάνειο το “πεταχτό” απ’ τη σελίδα που έχει η αδελφή μου η Χρύσα στο Βιβλίο των Προσώπων (φέισμπουκ). Τίτλος του “Δεν έχει τέλος αυτή η παρτίδα”.

ΡΑΓΔΑΙΕΣ οι πολιτικές, και όχι μόνο, εξελίξεις ύστερα απ’ τα που έγιναν προχθές μέσα και έξω απ’ τη Βουλή. Αναμενόμενο το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για τα προαπαιτούμενα της επώδυνης, κατά κοινή ομολογία, συμφωνίας με τους εταίρους μας. Πύρρειος η νίκη της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα. Δεν έχει τέλος αυτή η παρτίδα, που παίζεται το μέλλον της πατρίδας…

«Ο ΣΥΡΙΖΑ μας έβγαλε από την αγωνία/ μας φόρτωσαν μνημόνιο το λένε συμφωνία». Η τελευταία μαντινάδα που μου έστειλε ο Ηλίας ο Σταματάκης. Η προτελευταία. «Αλλοι ψηφίσανε το ναι, όχι ψήφισαν άλλοι/ μ’ αλίμονο στην τσέπη μας το ίδιο πάντα χάλι». Χωρίς σχόλια κι αυτή…

ΑΠΟ ’ΔΩ οι Μνημονιακοί από εκεί οι Αντιμνημονιακοί. Μέχρι προχθές που άλλαξαν ονομασία τα στρατόπεδα, ύστερα και από κάποιες ανακατατάξεις. Από εδώ οι Ευρωλάτρες και από εκεί οι Ευρωμάχοι. Κατά μίαν έννοια. Κατά μια άλλη. Από εδώ οι Δραχμομάχοι κι από κει οι Δραχμολάτρες…

ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ, λέει, να τα βρούμε μεταξύ μας. Να κουβεντιάζαμε “ήσυχα, ήσυχα κι απλά”, για να θυμηθώ τον Γιάννη Ρίτσο. Να αποφασίζαμε πώς θέλουμε να προχωρήσουμε, έχοντας ήσυχη τη συνείδησή μας! Ο καημός που έχει ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος.

«ΜΙΑ χαρά!». Αυτή ήταν η απάντησή της, όταν τη ρωτούσαμε τι κάνει, το σύντομο χρονικό διάστημα, που έδινε τη μάχη με την καταραμένη αρρώστια. Για να μη στενοχωρήσει κανέναν. Για να μη δώσει κανένα περιθώριο για λύπηση. Και στη Μαρίνα Φανουράκη – Παπαδάκη, που έφυγε πριν από 6 μήνες στη Χώρα των Αγγέλων, πολύ νωρίς, ο νους μου σήμερα. Λουλούδι στη μνήμη της το απόσπασμα απ’ τον επικήδειο που εκφώνησα, τότε στον Αγιο Νικόλαο, στον Βάμο. Μπορεί και σαν τηλεφώνημα να το δεις, καλή μας!

«[…] Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη/ Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα/ Βαθιά μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού/ Και τ’ άρωμα των γυακίνθων. – Μα πού γύριζες/ Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα βότσαλα/ Ηταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο/ Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε/ Κι άνοιγες μ’ έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ’ όνομά του/ Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών/ Οπου σελάγιζε ο δικός σου αστερίας. […]».
Από το ποίημα “Η Μαρίνα των βράχων” του Οδυσσέα Ελύτη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (17.07.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-331/#ixzz3g9FoMzeA 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook