ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΕΛΩΝΙΑ 

Οι σπόροι που δε φύτρωσαν, 

καθώς δε βρήκαν γόνιμο έδαφος. 

Οι σημαίες που δεν υψώθηκαν,

γιατί δε βρέθηκαν οι κατάλληλοι ιστοί.

Οι λέξεις που δεν ακούστηκαν

μέσα στη βουή του πλήθους. 

Τα χέρια που έμειναν μετέωρα 

περιμένοντας βοήθεια.

Τελώνια!

Όπως τα παιδιά που πεθαίνουν, 

πριν βαφτιστούν.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 
( " Όπως το ψωμί" , 2018)

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΚΟΤΣΑΚΟΣ

Βαγγέλη Κακατσάκη, " Όπως το ψωμί": Ένας απλός αλλά και αινιγματικός τίτλος *

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι καλησπέρα σας.

Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τους διοργανωτές της βραδιάς, ακόμη πιο θερμά όλους εκείνους που εργάστηκαν γι’ αυτήν, είτε στο προσκήνιο είτε στο παρασκήνιο, κυρίως όμως ευχαριστώ όλους εσάς που μας συντροφεύετε απόψε στο ποιητικό αυτό ταξίδι. Ξεχωριστά όμως ευχαριστώ θερμότατα τον κύριο Βαγγέλη Κακατσάκη.

Επέλεξα να μιλήσω για την τελευταία ποιητική του συλλογή που φέρει ως τίτλο  «Όπως το ψωμί». Είναι ένας απλός τίτλος, αλλά και αινιγματικός. Αυτός ελήφθη από το ομότιτλο ποίημα που καταχωρίζεται εκτός του ποιητικού σώματος και πρόκειται ουσιαστικά για ένα ποίημα το οποίο αναφέρεται στην ποίηση. Όπως το καλό προζύμι, λοιπόν, όπως το καλό ψωμί, έτσι επιθυμεί ο Βαγγέλης Κακατσάκης να είναι τα ποιήματα που γράφει, όπως προσλαμβάνουμε από το ομώνυμο ποίημα.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί ουσιαστικά ένα σώμα - corpus που συναποτελείται από 54 ποιήματα, τα περισσότερα από αυτά μικρής φόρμας. Τα θέματα και τα ποιητικά μοτίβα που χειρίζεται ο ποιητής αντλεί, κυρίως, από την καθημερινότητα, αλλά εγγράφει αξιολογικά και μορφές ιδεών, καθώς και στιγμιότυπα από αυτήν, τα οποία συσσωματώνει στη γραφή του, κυρίως, σαν αυτά να είναι θραύσματα της ζωής. Τα χρησιμοποιεί, δηλαδή, σαν αποσπάσματα για να τα μεγεθύνει ποιητικά, για να τα αναπτύξει. Με άλλα λόγια ο Κακατσάκης συλλαμβάνει μικρά ποιητικά σενάρια τα οποία αποτελούν τη βάση έκφρασής του, ώστε να συνεγείρει με τον τρόπο αυτό τη φαντασία, την ανάμνηση, τελικώς την ίδια τη γραφή. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η αναφορά του στην ποίηση, σε αρκετά ποιήματά του, όπως αντιλαμβανόμαστε καθώς διαβάζουμε το βιβλίο του. Άλλοτε βλέπει την ποίηση ως αντικειμενική διαμεσολάβηση, όπως  στο ποίημα «Σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου», άλλες φορές σαν ένα παιχνίδι ανάμεσα στις λέξεις που οδηγούν στην πολυσημία της ποίησης, αλλά και στο δέος της ποιητικής γραφής, όπως αποκαλύπτεται στο ποίημα «Το βάρος των λέξεων», ενώ άλλες φορές σαν την μοναδική «πατρίδα» που εγκιβωτίζει αισθηματικά φορτία, έτσι όπως αυτά προσλαμβάνονται στο ποίημα «Πατρίδα του ποιητή». Τα ποιήματά αυτά, με έναν άλλο τρόπο πρόσληψης, θα μπορούσαν να θεωρηθούν και ποιήματα ποιητικής, ποιήματα που εμπεριέχουν την αυτοαναφορικότητα, μας δείχνουν, δηλαδή, τον τρόπο και την αντίληψη του δημιουργού για την ίδια την ποίηση, για την ποίηση που ο ίδιος γράφει, αλλά και για την ποιητική του, την τεχνική του γενικότερα.

Η ποίηση του Κακατσάκη είναι ποίηση ενός καθαρού ρεαλισμού. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι λίγες οι φορές που, αίφνης, στους στίχους του υποκρύπτεται, θα έλεγα, ένα πηγαίο αίσθημα ενός ιδιαίτερου λυρισμού που όμως δεν εκτοπίζει τη ρεαλιστική ποιητική του δυναμική. Το στοιχείο αυτό είναι σημαντικό χαρακτηριστικό της ποίησης και της ποιητικής του, δεν αποστειρώνει τον λόγο και, κυρίως, δεν κάνει τον ποιητή έναν αντικειμενικό παρατηρητή της πραγματικότητας, αλλά συμμέτοχο και πάσχoντα άνθρωπο στο τραγικό γεγονός που περιγράφεται ποιητικά.

Η έννοια της «τραγωδίας» εμπεριέχει πολλές όψεις και ερμηνείες. Η έννοια αυτή στην ποίηση του Κακαυσάκη και, εν προκειμένω, στην ποιητική συλλογή «Όπως το ψωμί», έχει να κάνει με την τραγωδία της καθημερινότητας. Αυτή εγγράφεται και διατυπώνεται ρητώς μια που οι «ήρωες» των ποιημάτων του είναι άνθρωποι, μορφές και δομές του κοινωνικού ιστού, είναι δηλαδή άνεργοι, άστεγοι, διαδηλωτές, πρόσφυγες, παιδιά των φαναριών κ. ά.

Ο ποιητής εγγράφει στα ποιήματά του τον κόσμο που αλλάζει, έναν κόσμο που δεν είναι τίποτε άλλο παρά είναι ιστορικό είδωλο, αποτέλεσμα μιας ιστορικής φάρσας, έναν κόσμο που μεταγράφει την αλήθεια με τον μανδύα του ψέυδους. Η «τραγωδία» στην ποίηση του Κακατσάκη είναι αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της συνθήκης: της κοινωνίας που μεταλλάσσεται. Στο πλαίσιο αυτό η ποίησή του είναι και ποίηση κοινωνική, δηλαδή, εξόχως ανθρωποκεντρική.

Ο ποιητής ταξινομεί τις κοινωνικές αντιδικίες, την πολιτική και κοινωνική ανομία, ενώ δημιουργεί ποιητικά τοπία προσπαθώντας να ερμηνεύσει τη μυθολογία που διαμορφώνει η πραγματικότητα. Οι οξύτατες αυτές κοινωνικές αντιθέσεις, οι οποίες διατυπώνονται στα ποιήματά του, η υποκρισία, επίσης, της ανθρώπινης διάνοιας και συμπεριφοράς, οδηγούν τον ποιητή στην έκφραση εννοιολογικών και βιωματικών σχέσεων με την ιστορία και την μυθολογία. Ο μύθος συμπλέκεται με το σήμερα δημιουργώντας καίριες σημάνσεις, εκδοχές, εντυπώσεις και συγκρίσεις. Στο βάθος υποκρύπτεται ο μύθος - σύμβολο που οριοθετεί το σήμερα, την καθημερινότητα και την πραγματικότητα. Η συμπλοκή αυτή του μύθου με το σήμερα εξεικονίζεται με χαρακτηριστικό τρόπο στο ποίημα με τίτλο «Στο ταμείο ανεργίας». Σε αυτό, συμφύρεται και αποσυμβολίζεται η πραγματικότητα μέσα από τη «Σκύλλα και τη Χάρυβδη», ενώ ο τελευταίος σύντροφος του Οδυσσέα, ανακαλεί σε μας το γνωστό ποίημα του Τάκη Σινόπουλου «Ελπήνωρ». Στο ποίημα «Στο ταμείο ανεργίας» απογυμνώνονται τελικώς όλα, καταπίπτουν, το ταξίδι τελειώνει, ο ρόλος του συντρόφου του Οδυσσέα ουσιαστικά έχει συντελεστεί, είναι προδιαγεγραμμένος. Για τον λόγο αυτό ο «σύντροφος» -η πολύσημη αυτή διαχρονική και συγχρονική έννοια- ο σύντροφος λοιπόν, οδηγείται «Πάλι στο ταμείο ανεργίας». Στο σημείο αυτό ο ποιητής παρομοιάζει την ίδια την ιστορία σαν ένα τεράστιο ταμείο ανεργίας.

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία της ποιητικής του βιβλίου συμπληρώνουν τα έκδοχα και κατηγορήματα που συνευρίσκονται στα ποιήματά του Κακατσάκη. Ανιχνεύονται, δηλαδή, στοιχεία και δομές ειρωνείας, όπως για παράδειγμα -και εντελώς ενδεικτικά- στα ποιήματα με τίτλους «Ρητορικές ερωτήσεις», «Μια ζωή πλατεία», και «Ανορθογραφία», ενώ διακρίνεται πολλές φορές ένα ιδιότυπο χιούμορ, εντελώς γυμνό από κάθε φορτίο.

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι. Η ποίηση του Βαγγέλη Κακατσάκη είναι ποίηση μιας ανοιχτής συνομιλίας. Είναι ποίηση που διαλέγεται με τη φύση και τον άνθρωπο, με την ανάμνηση και την ιστορία, με τον μύθο και την πραγματικότητα. Είναι ποίηση ενός ανοιχτού κόσμου, τελικώς, που μετεωρίζεται ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, στο βίωμα και την έννοια.

Ο Κακατσάκης χειρίζεται μια γλώσσα άμεση, ζέστη, λιτή, χωρίς εκζητήσεις. Με την ποίησή του κατακυρώνεται η απλή φιλοσοφία της ζωής, έτσι όπως μπορεί να την αντιληφθεί ο πάσχων άνθρωπος, εκείνος, δηλαδή, που βιώνει την καθημερινότητα της ζωής, που αντιστέκεται στο ψέμα και στις πραγματιστικές αντινομίες.

Στο βάθος όμως διαπιστώνεται μια μεταφυσική ενός θρησκευτικού αισθήματος, θα έλεγα μιας βιωμένης αγνότητας που έρχεται από την πιο ειλικρινή και αυθεντική θέαση της ζωής, εκείνη, δηλαδή, της παιδικής ηλικίας. Ίσως αυτή να είναι και η απάντηση στον κόσμο που διαρκώς αλλάζει.

Εύχομαι στον Βαγγέλη Κακατσάκη, τον οποίο ευχαριστώ θερμότατα άλλη μια φορά, να συνεχίσει να μας χαρίζει με τη γραφή του δώρα πνεύματος και ποιητικές συγκινήσεις.

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι σας ευχαριστώ θερμά άλλη μια φορά για την προσοχή σας.
Σημεἰωση: O Ζαχαρίας Κοτσακός είναι ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας 

* Πολύκεντρο Δήμου Ηρακλείου, 17 Φεβρουαρίου 2020 .Στη φωτογραφία από αριστερά: Νίκος Ψιλάκης, Ζαχαρίας Κοτσακός και Κωστής Λαγουδιανάκης

                                                                          Ζαχαρίας Κατσακός

Ποιητής - Κριτικός Λογοτεχνίας

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΨΙΛΑΚΗΣ

               ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ* 

"Αρπάζουμε στις χούφτες μας το σκοτάδι

και πασχίζουμε να το κάνουμε φως"

Ξέρω πως είναι δύσκολο να μιλά κανείς για την ποίηση, καλύτερα να την απολαμβάνει, να προσπαθεί ν' αποκρυπτογραφεί τους κώδικες των ποιητών και ν' ανακαλύπτει, μέσα από τη μαγεία των λέξεων, ακόμη και τον ίδιο τον εαυτό του. 

Ίσως να ήταν καλύτερα να μην ακουστούν απόψε λόγια δικά μου· να δίναμε τον λόγο στην ποίηση, μονάχα στην ποίηση, εκείνη γνωρίζει καλά να ξεδιπλώνει το άρρητο και να φανερώνει το μη ορατό. Ίσως να ήταν καλύτερα, λοιπόν, να αφεθούμε κι απόψε στη δική της σαγήνη, να την αφήσομε ν' αποκαλύψει τον κόσμο ενός ποιητή που με σεμνότητα και ήθος καταθέτει τον οβολό της ψυχής του τώρα και σχεδόν μισόν αιώνα στο μεγάλο αποθετήριο του πολιτισμού μας. Βαγγέλης Κακατσάκης ονομάζεται ο ποιητής, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Κρήτη, σε τόπους μνήμης και χώρους όπου ακόμη ακούγεται η μουσική των λέξεων σε μιαν απόλυτη συμφωνία με τη μουσική της φύσης. Αυτήν τη μουσική αφουγκράστηκα κι εγώ, με τους δικούς του στίχους ταξίδεψα, κι αυτό το ταξίδι θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας απόψε.  

Ευχαριστώ τον αγαπητό φίλο, τον ποιητή Βαγγέλη Κακατσάκη, που μου έδωσε την ευκαιρία ν' αναφερθώ, έστω και με λόγια φτωχά, στην ποιητική του διαδρομή. Δεν θα πω πολλά. Θα προσπαθήσω μονάχα να ψηλαφίσω, ν' ακουμπήσω με σεβασμό ένα σπουδαίο ποιητικό έργο, μια και είναι μάλλον αδύνατο να προχωρήσω σε μια συνολική θεώρησή του· άλλωστε, κάθε σελίδα και κάθε πτυχή του θα μπορούσε ν' αποτελέσει και θέμα ιδιαίτερης μελέτης.

 Τον ευχαριστώ, ακόμη, γιατί μου πρόσφερε την ευκαιρία να διαβάσω ολόκληρο το έργο του και, μάλιστα, ταξινομημένο χρονολογικά, να παρακολουθήσω την εξελικτική του διαδρομή, την πορεία του σε δύσβατα μονοπάτια και σε δρόμους που δεν υπήρχαν, δηλαδή σε δρόμους που ανοίγουν οι ποιητές. Έτσι γίνεται πάντα. Έχοντας τη θεία δωρεά να προσεγγίζουν τις άδηλες πλευρές του κόσμου, οι ποιητές μπορούν να πλάθουν και ν' αναπλάθουν το ζυμάρι της μνήμης, να πλάθουν και ν' αναπλάθουν τον ίδιο τον κόσμο. 

Είναι ευτυχισμένοι οι τόποι που γεννούν ποιητές. Μέσα από την αρμονία του λόγου διασώσουν την ιδιοσυστασία τους, όπως διασώζουν και τα χαρακτηριστικά τα οποία διαμόρφωσαν εν τέλει την οπτική του πνευματικού δημιουργού, δηλαδή την ουσία του ίδιου του πολιτισμού τους. Και ο Κακατσάκης ξέρει να διαλέγεται με τον τόπο, ακόμη και όταν δεν είναι ορατό με μια πρώτη ματιά, ο τόπος είναι παρών σ' έναν αέναο διάλογο με φωνές που μπορεί και να μην εκφράζονται με φθόγγους. Είναι τα πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν αλλιώς παρά μόνο με ποίηση:

Αν δεν δώσετε εντολή 

να σταματήσει το μαγγανοπήγαδο

θα ξεγυμνώσω την ποίηση

απ' τα φανταχτερά φορέματα 

και θα ντύσω τις κραυγές που ενεδρεύουν

στα κυκλάμινα. (Άλογα, 90)

Και την ξεγύμνωσε ο Κακατσάκης την ποίηση από τα φανταχτερά της φορέματα, και της αφαίρεσε τις πομπώδεις λέξεις και τις πομπώδεις εκφράσεις και την έφερε καθαρή σαν τον αποκορωνιώτικο αέρα στα μάτια μας, έτσι που ν' ακούγεται καθαρά η φωνή του κυκλάμινου, έτσι που να βλέπει τον άνθρωπο που κουβαλά μέσα του την έρημο και να προσπαθεί να τον πείσει ότι, μαζί με την έρημο, κουβαλά και τις φοινικιές της. (Άλογα, 89) 

Εκεί που ζητήσαμε τον Θεό 

φύτρωσε ένα λουλούδι, μας λέει, ξεδιπλώνοντας την υπέροχη εικόνα μπροστά μας, έτσι σαν μάθημα, σαν μύηση, ίσως και σαν αποκάλυψη.  

Μεγάλη χαρά να πάρω για πρώτη φορά στα χέρια μου τα Άλογα του Χρόνου, ένα πυκνό βιβλίο 100 σελίδων, τυπωμένο το 1973, στα χρόνια της μεγάλης ορμής και της νιότης, όταν ο ποιητής βλέπει το όνειρο να σταυρώνεται και διαπιστώνει με τρόπο που δεν χωρεί αμφισβήτηση ότι...

Οι άγγελοι ζήτησαν νερό 

κι οι άνθρωποι τους έδιωξαν. 

Δυο φωνές, δυο κόσμοι. Άγγελοι και άνθρωποι. Δεν ξέρω γιατί μου ήρθε στο μυαλό ο σαφής διαχωρισμός της βυζαντινής αγιογραφίας, που τόσο γαληνά μεταφέρθηκε από τον Θεοτοκόπουλο στην Ταφή του Κόμητος Οργκάθ, δυο κόσμοι και δυο τρόποι. 

Ο άλλος άνθρωπος με κοίταζε με τα καρφιά στα χέρια 

έτοιμος να μ' οδηγήσει σε Κρανίου Τόπον. 

Απόψε ήταν της Σταύρωσης

Το χώμα ήταν πολύ υγρό για ν' αντέξει τη θέρμη της. (Άλογα, 13)

Σ' αυτά τα μεστά νοημάτων ποιήματα ο Βαγγέλης Κακατσάκης μεταφέρει όχι μόνο το συναίσθημα, όχι μόνο τη συγκίνηση και την ένταση της ψυχής, αλλά και το βίωμα, και τη στάση ζωής, και όλα εκείνα που τον μεγάλωσαν. Ο ποιητής δεν είναι ο απλός παρατηρητής που κοιτάζει τον κόσμο, είναι ο συμμετέχων, είναι το κύτταρο που πάλλεται, ο σφυγμός της καρδιάς ενός ζώντος οργανισμού που μετρά την ηλικία του σε αιώνες. Κι ας έρχεται κάποτε κάποτε να μας θυμίσει τη συλλογική μας ευθύνη.

Απόψε σκορπίσαμε τη στάχτη που μαζεύαμε τόσα χρόνια. 

Η καρδιά μας δεν άντεξε τη διαφάνεια 

και μάτωσε.  (Άλογα, 17)

Όταν ξεχνάς να μετράς τις ώρες 

οι νύκτες παίρνουν το χρώμα της φθοράς. 

Είναι τα κλάματα μικρών παιδιών. (Άλογα, 62) 

Το πρώτο ποιητικό του βιβλίο, Τα Άλογα του χρόνου, είναι αφιερωμένο στη μούσα του, στην Ευδοκία. Ωστόσο, η Ευδοκία είναι παντού, άλλοτε φανερώνεται μ' ένα παιδιάστικο χαμόγελο του ποιητή, ίσως και δικό της, άλλοτε κρύβεται τάχατες πίσω από εικόνες και λέξεις. Ποίηση είναι και ο έρωτας, ποίηση που δίνει φτερά. 

Βάφτισα την καρδιά μου

στην κολυμπήθρα των ματιών σου. 

Γι' αυτό

τώρα που θα στη μοιράσω 

για αντίδωρο, 

να ξέρεις πως μεταλαβαίνεις

το σώμα και το αίμα της Αγάπης! 

Τα άλλα τρία βιβλία του Βαγγέλη Κακατσάκη - Όταν γίνεις ποίημα, Κάζοβαρ, και Όπως το ψωμί - εκδόθηκαν χρόνια μετά Τα Άλογα του χρόνου. Δεν είναι δύσκολο, όμως, να δει κανείς τη συνέχεια, ίσως και την ωρίμανση του ποιητή που, χωρίς να αλλάζει τους κώδικές του, μπορεί να εστιάζει με περισσότερη επιμονή στη λεπτομέρεια κι αυτήν να τη μεταπλάθει σε ολότητα, ο μικρόκοσμος πλαταίνει και φαρδαίνει για να χωρέσει όλη την ουσία της ζωής και ν' αποδώσει το νόημά της. 

Έτσι, αδιάσπαστος, πορεύεται ο κόσμος, με το κάθε πλάσμα να διατηρεί τον αρχέγονο ρόλο του, με όλους τους ρόλους να συνθέτουν την αρμονία. Έτσι πορεύεται, θαρρώ, κι ο ποιητής, συνθέτοντας τη δική του αρμονία, ο νεαρός ποιητής του '73 που διατηρεί ακόμη στην ψυχή του τον έφηβο, ο ποιητής που συνεχίζει να βλέπει με τα παιδικά του μάτια τον κόσμο, ο ποιητής που μέρα με τη μέρα αρθρώνει τη δική του συμβολική γλώσσα, ο ποιητής που ξέρει ότι το ποίημα βρίσκεται παντού, όπου σταθείς κι όπου κοιτάξεις, ότι η φωνή του κυκλάμινου μπορεί και πρέπει να γίνει ηχώ της δικής του φωνής. 

Όταν άφηνε η μέρα 

την τελευταία της πνοή

σταύρωσαν ένα κυκλάμινο 

επειδή πολύ αγάπησε την ομορφιά. (Κάζοβαρ 10)

Άραγε, υπάρχει ποίηση χωρίς ομορφιά; Υπάρχει ομορφιά χωρίς ποίηση; Ακόμη κι όταν βλέπει τα στεφάνια των ηρώων πεταμένα στις λάσπες ή τα φωτοστέφανα των αγίων ριγμένα στο βούρκο, η ποίηση του Βαγγέλη έχει τον τρόπο ν' ακολουθήσει το φως. Τούτος ο κόσμος είναι μια σύνθεση αντιθέτων, αλλά κι η αρμονία τι είναι; Αναλογίζομαι πόσο δίκιο είχε ο Γουάλας Στίβενς, ο σπουδαίος αυτός Αμερικανός δημιουργός, όταν έγραφε ότι ο ποιητής είναι ο ιερέας του αόρατου. 

Ξάφνιασμα τρομερό που κι κείνο ξυπνά μνήμες η ποιητική παράθεση ενός αριθμού τηλεφώνου. 2, 8, 2, 5, 0, 5, 1. Δάκρυσα, Βαγγέλη, όταν το διάβασα για πρώτη φορά. Ήταν το τηλέφωνο της μητέρας του. Ο ποιητής σχηματίζει τον αριθμό στο καντράν της μνήμης, αλλά το τηλέφωνο δεν απαντά. Η μητέρα έχει ταξιδέψει εκεί που η επικοινωνία των ψυχών δεν χρειάζεται τηλέφωνα. Δάκρυσα, Βαγγέλη, γιατί κάποτε, ασυναίσθητα ίσως, κάλεσα κι εγώ το τηλέφωνο της δικής μου Μεγάλης Απούσας, της Μεγάλης Εσαεί Παρούσας. Όχι δεν είναι μόνον οι αριθμοί που γίνονται ποίημα, είναι οι ψυχές που γίνονται ποίημα, είναι τα νάματα ενός πολιτισμού που από τα γενοφάσκια μας δίδαξε τη συνέχεια, μαζί και την ενότητα του κόσμου. Οι νεκροί δεν είναι απόντες, το αόρατο που συνέχει τους κόσμους είναι ορατό για μας που είδαμε τις γυναίκες να στολίζουν επιταφίους, για τα παιδιά που προσκύνησαν το εικονοστάσι της μνήμης. Και προπάντων είναι ορατό για σένα, ω ποιητή! 

Με πόση αγάπη και πόσο φως προσεγγίζει την αλήθεια της μνήμης ο Κακατσάκης! 

Το ξέρω πως δεν θα σε βρω, μάνα,

Πρέπει όμως να σου δώσω αναφορά, 

λέει κι αναριγά όποιος καταφέρνει να προσεγγίσει το κοινό μας το βίωμα... Δίνομε αναφορά και σ' εκείνους που νομίζομε ως απόντες, η τάξη του κόσμου ορίζεται από τη γραμμή της συνέχειας, αλίμονό μας αν ο κρίκος αποκοπεί, αλίμονο κι αν δεν μπορέσομε να κοιτάξομε στον καθρέφτη του χρόνου και να δούμε τις μορφές που επαναλαμβάνονται, τις αξίες που άλλοτε γίνονται ορόσημα και άλλοτε ποιήματα, αλίμονο αν δεν μπορούμε ν' ακούσομε τις φωνές των προγόνων. Είναι το ποίημα που μετουσιώνεται σε θυμίαμα, το ποίημα που γίνεται βάλσαμο, το ποίημα που αντιστέκεται στην οδύνη της απώλειας, το ποίημα που μετατρέπει την οδύνη σε καρτερία, την καρτερία σε αγάπη, την αγάπη σε φως.

Κάποτε το τηλέφωνο θ' απαντήσει 

θα το ακούσει όπου κι αν βρίσκεται

και θα τρέξει να το σηκώσει η ίδια.

Την ξέρω εγώ καλά τη μάνα μου. 

Αυτός είναι ο ποιητής. Ο άνθρωπος που επικοινωνεί με το άδηλο. Στο ποιητικό του σύμπαν έχουν όλοι και όλα θέση. Ένα λουλούδι, μια σταγόνα της βροχής, ένα δέντρο, μια φωνή, ένα κερί που ανάβει, ένα ποτάμι, ένα φύσημα του ανέμου. Μέσα από απλούς κώδικες, απόλυτα προσιτούς και κατανοητούς από το ευρύτερο κοινό, αναδεικνύονται οι αξίες του πολιτισμού μας, αναδεικνύεται η ουσία του, και ο στίχος διεισδύει βαθιά στην ψυχοσύνθεση ενός λαού μέρος και μέτοχος του οποίου είναι ο ποιητής. Είναι εντυπωσιακή η ευχέρεια με την οποία χειρίζεται τις λεπτές αποχρώσεις αυτού του πολιτισμού ο Βαγγέλης, είναι, παράλληλα, και εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο καταργεί τα όρια ανάμεσα στο αισθητό και το νοητό, το υπερ-αισθητό που μπορούμε και υπερβατικό να το πούμε, ιδιαίτερα στην εξαιρετικής ευαισθησίας συλλογή του Όταν γίνεις ποίημα.  

Ποίηση πολύχρωμη και πολύτροπη, με τα αισθητικά ρεύματα που τον γαλούχησαν να διαμορφώνουν την ταυτότητα και τον χαρακτήρα δημιουργώντας μια προσωπική γλώσσα, ένα ύφος κι έναν τρόπο γραφής μέσα από τον οποίο αναδεικνύονται τα δομικά υλικά της ποίησης, μέσα από τον οποίο αναδύεται η πολύσημη λέξη. Με λέξεις χτίζει το καλύβι του ο ποιητής, με λέξεις ακουμπά τον κόσμο, με λέξεις προσπαθεί να τον αλλάξει. Και σ' αυτό το καλύβι χωράμε όλοι, όλοι όσοι μπορούν ακόμη ν' αναζητούν καταφύγιο στην ποίηση. 

Ο Κακατσάκης μεταπλάθει τα πράγματα, δεν αναπαράγει απλώς όσα έμαθε κι όσα σπούδασε είτε στα θρανία, είτε στην έδρα, είτε στον υπέροχο φυσικό κόσμο, είτε στο κοινωνικό περιβάλλον, αφαιρεί και προσθέτει, παρεμβαίνει στα πράγματα με την ευγένεια μιας τέχνης που την ξέρει καλά, και την ξέρει για πολλούς λόγους, ακόμη κι επειδή στο DNA ετούτου του λαού είναι να μιλά με τον στίχο, είναι να γεννά ραψωδούς, είναι να μιλά με μια γλώσσα συμβολική με την οποία μπορεί να πει τα πάντα, ή και ν' αφουγκραστεί τα πάντα, ν' ακούσει τις μυστικές φωνές που μας έρχονται ακόμη κι από ένα απώτατο παρελθόν για να ενοποιήσουν τον χρόνο και να φανερώσουν τη δική τους ενότητα. Άλλωστε, αυτό κάνει η ποίηση, προσδίδει καινούργιες διαστάσεις στα πράγματα, τα φέρνει πιο κοντά χωρίς να τα φωτίζει με άπλετο φως. Κάποτε, ένας σπουδαίος ψυχολόγος, ο Σίγκμουντ Φρόυντ, είπε την απίστευτη φράση: "Όπου κι αν πήγα με τις θεωρίες μου συναντούσα κι έναν ποιητή, πάντα ένας ποιητής είχε ήδη πάει εκεί". Κι ένας επίσης σπουδαίος μελετητής του πολιτισμού μας, ο Τζωρτζ Τόμσον, προσπαθώντας να τεκμηριώσει τη λατρεία της Άρτεμης στη σπηλιά της Παναγιάς της Αρκουδιώτισσας στο Ακρωτήρι των Χανίων, αναζήτησε πατήματα στους ποιητές. Ήξερε ο Τόμσον ότι κάποιος ποιητής θα είχε πει, με τη γλώσσα της δικής του αλήθειας, την αλήθεια που δύσκολα μπορούσαν να τεκμηριώσουν οι επιστήμονες. 

Θα τελειώσω με μιαν ευχή στον Βαγγέλη: να συνεχίσει. Να συνεχίσει να είναι ερωτευμένος με την Ευδοκία του, με τα παιδόγγονά του, με τα μανουσάκια και τα κυκλάμινα, με τις λέξεις. Και θα κλείσω με δυο στίχους, ο ένας ανήκει σ' έναν αξέχαστο ποιητή, που είχα την καλή τύχη να τον γνωρίσω κι ακόμη ηχεί στ' αυτιά μου ο αντίλαλος της φωνής του, τον Νικηφόρο Βρεττάκο. 

Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε, 

δε θα ’χα τίποτα για να ζήσω.

Ο άλλος είναι του Βαγγέλη:

Εμείς δεν κλαίμε 

δεν απογοητευόμαστε 

δεν παρακαλούμε 

δεν μένουμε στις ευχές. 

Αρπάζουμε στις χούφτες μας το σκοτάδι

και πασχίζουμε να το κάνουμε φως.

* Πολύκεντρο Δήμου Ηρακλείου, 17 Φεβρουαρίου 2020 .Στη φωτογραφία από αριστερά: Νίκος Ψιλάκης, Ζαχαρίας Κοτσακός και Κωστής Λαγουδιανάκης

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ
ΣΤΟ YOU ΤUBE AΠO TON ΓΙΩΡΓΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΑΚΗ

Από τους πρώτους που ήρθαν στο Πολύκεντρο του Δήμου Ηρακλείου, στην παρουσίαση της Ποίησης μου, τη Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου και ο Γιὠργος Χρυσοστομάκης,... εξοπλισμένος  με τα μηχανήματα του, για βιντεοσκόπηση. Δεν τον ήξερα και δεν με ήξερε, φίλος του φίλου μου,  του, και συντονιστή της εκδήλωσης, δασκάλου - ριμαδόρου  Κωστή Λαγουδιανάκη, ωστόσο, αυτό έφτανε κάι περίσσευε. Κατάπολλα και από εδώ τα ευχαριστὠ μου, φίλε του φίλου μου, άρα και δικέ μου φίλε! Πάντα ωραίος, άξιος και δοτικὀς!  Υπόχρεος στην αγάλη σου!  ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΕ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΕ!




https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fyoutu.be%2FdJMdNOwRYUo%3Ffbclid%3DIwAR1ZMdN3cThT6u8sMy0Yy1_4JyxATYf9bMw2NdlS7uv4x_F04xXtOf8-yE8&h=AT00NBu9KEaokk3B6nlT3jrgEcJjnn7ii31gBhUjtppifFAEUG4SPPoq5I7CprNE3hmAnPgGXyt65u_VNBSSS0wIkF_W3sh11qgNte4Q-AmnpomTGeOwM8sCEZJlsOYUxWOkNG4F1DrguA1WwRc

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ , ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ"ΚΑΙ ΤΟΥ "ΜΑΣ"

Το ”ω” ενός ”ευχαριστώ” και το υπέροχο ”μας”” ο τίτλος των προηγούμενων “Στάσεων”, που ήταν η αντιφώνησή μου στην παρουσίαση του ποιητικού μου έργου, στο γεμάτο από κόσμο Πολύκεντρο Νεολαίας του Δήμου Ηρακλείου, την προπερασμένη Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου. “Πέραν του ”ευχαριστώ” και του ”μας””», ο τίτλος των σημερινών, που στεγάζουν λίγα απ’ τα πάμπολλα που συνέβησαν… εκτός προγράμματος και ζητούν δημοσιότητα. Πάμε κι όσα χωρέσουν…

Δεν το συζητώ… “Σκιά” μας (ήταν, βέβαια, και η Ευδοκία μαζί μου) με το που φτάσαμε στο Ηράκλειο οι φίλοι (ο Κωστής ο Λαγουδιανάκης και ο Αρης Βαλατίδης, μετά των συζύγων τους, της Λένας και της Κυριακής, αντίστοιχα) που πρωτοστάτησαν για να γίνει η εκδήλωση. Οπως και κάποιοι άλλοι, όπως ο Νίκος Ψιλάκης, ωστόσο. Ο Ξένιος Δίας εξακολουθεί να κάνει τα κουμάντα του στο νησί μας, η διαπίστωσή μου – η επαναδιαπίστωσή μου, διορθώνω. Κι ας άλλαξαν οι εποχές και οι ρυθμοί. Αισιοδοξίας το ανάγνωσμα στα πρόσωπα… Αισιοδοξίας το ανάγνωσμα στα πράγματα… Αισιοδοξίας το ανάγνωσμα στα πράγματα των προσώπων αλλά και στα πρόσωπα των πραγμάτων…

Ήταν εκεί, πολύ πριν αρχίσει η εκδήλωση, ο συμφοιτητής μου στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία, ο Μανόλης ο Αλεγκάκης, όπως και πολλοί, συνάδελφοί μου στη Δασκαλοσύνη, και με περίμενε. Να πούμε τα… “μαρασλειακά” μας ήθελε και μαζί μ’ αυτά όλα όσα έγιναν στη ζωή μας τα 52 χρόνια που είχαμε να συναντηθούμε… Πού να μ’ αφήσει την άλλη μέρα της εκδήλωσης ο εκ Βασιλικής της Μεσσαράς καταγόμενος φίλος μου, που ειρήσθω εν παρόδω, έκανε λαμπρή καριέρα ως στέλεχος της Αγροτικής Τράπεζας. Μαζί ανεβήκαμε στον Τάφο του Καζαντζάκη αφού μας ξενάγησε, λίαν πρωί, σε πολλές άλλες άγνωστες, για μιας, γωνιές του Μεγάλου Κάστρου. Μαζί πήγαμε για να συναντήσουμε στα “Λιοντάρια” τούς άλλους φίλους μου. Ολο να μείνουμε και να μείνουμε άλλες δυο μέρες τουλάχιστον, η επωδός του, όπως και των άλλων φίλων, άλλωστε. Είδα κι έπαθα να τον (τους) πείσω ότι αυτό δεν γινόταν – οι υποχρεώσεις τρέχουν. Ωστόσο η υπόσχεση μένει. Και, βέβαια, θα είμαι παρών, Θεού θέλοντος στην παρουσίαση του βιβλίου που έγραψες (σαν συνέχεια ενός άλλου, “Γενεαλογικό Δέντρο της Οικογένειας Αλεγκάκη”, ο τίτλος του) για το χωριό σου, Μανόλη!

Μεταξύ των πνευματικών δημιουργών που με τίμησαν με την παρουσία των στην περί ης ο λόγος παρουσίαση, ο και γνωστός τοις πάσι, δημιουργός του μοναδικού στο είδος του Μουσείου Παραδοσιακής Ζωής στην Κρήτη “Λυχνοστάτης”, στη Χερσόνησο Ηρακλείου, γιατρός, συλλέκτης και συγγραφέας Γιώργος Μαρκάκης. Ειλικρινά συγκινήθηκα όταν τον είδα να μπαίνει, μαζί με τη γυναίκα του (μια φορά όλη κι όλη τον είχα συναντήσει), προπάντων όμως όταν τον άκουσα να μου λέει στο τέλος της παρουσίασης όταν τον ευχαρίστησα για την παρουσία του, ότι θα έχανε αν δεν ερχόταν. «Πρώτη φορά/ Κοιτώντας τα χέρια σου/ Να σκάβουν το χώμα/ Είπα να σκύψω σ’ ένα λίγο ευχαριστώ/ Γι’ αυτό το πολύ που κάθε μέρα/ Μου ετοιμάζεις». Το αφιερωμένο σ’ αυτόν, ποίημα του γιου του, του και διευθυντή του “Λυχνοστάτη”, καταξιωμένου ποιητή και σκηνοθέτη Γιάννη Μαρκάκη, που ήταν επίσης εκεί και μου έδωσε την ποιητική του συλλογή “πολύ λίγο” που εκδόθηκε πρόσφατα απ’ τις εκδόσεις “Γκοβόστη”. Για όλους μας ετοιμάζετε ο πατέρας σου κι εσύ, “το πολύ”, “κάθε μέρα”, φίλε!

Να ‘ναι καλά η και δασκάλα – ποιήτρια Ελένη Νέστορα, που απήγγειλε τόσο αισθαντικά τα ποιήματά μου, και για το αφιερωμένο στο ταξίδι τέταρτο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού “Απίκο”, που μου έδωσε – τι δώρο κι αυτό! Ο,τι καλύτερο κυκλοφορεί στο είδος του, εξ’ όσων γνωρίζω. Το “Απίκο”, που εντυπωσιάζει και ως προς το περιεχόμενο και ως προς το “στήσιμο” των 100 σελίδων του, εκδίδεται από συντακτική ομάδα που την αποτελούν ο Διονύσης Αναγνωστόπουλος, ο Νίκος Μεντζίνης, η Ελένη Νέστορα και η Ανδρονίκη Σπαθαράκη, υπό την αιγίδα του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Ηρακλείου “Δ. Θεοτοκόπουλος”. Αναζητήστε το, έστω διαδικτυακά (www.apikomagazine.gr) και δεν θα χάσετε. «Συνεχίζουμε. Γιατί το ωραιότερο κομμάτι του ταξιδιού είναι η διάρκειά του. Κι ονειρευόμαστε τέτοια ταξίδια χωρίς τέλος…». Η τελευταία παράγραφος του Σημειώματος Σύνταξης…

Στον απόηχο της παρουσίασης, μεταξύ των άλλων, και η φιλοξενία μου στην εκπομπή “Το απόδειπνο της Τετάρτης” (την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου) που παρουσιάζει στους 88,4 και διαδικτυακά στο e-Notos, στα 88,8 Fm, ο και ιδρυτής της Εταιρείας “Ηχώ της Βιάννου” Μανώλης Σπανάκης. Κι αν καταχάρηκα τη μιας ώρας κουβέντα μαζί του, που είχε σαν σημεία εκκίνησης στίχους μου και επεκτεινόταν σε πολλά και σε διάφορα, σημαίνοντα και σημαινόμενα. «Εγώ και οι ακροάτριες-τές αισθανθήκαμε υπέροχα από την μουσική της ψυχής» (έτσι ονόμασε ο Βολταίρος την ποίηση), έγραψε, μεταξύ των άλλων, στη σελίδα του στο Βιβλίο των Προσώπων, απαντώντας στις ευχαριστίες μου. Αυτά…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 25.2,20)
http://www.haniotika-nea.gr/peran-toy-eycharisto-kai-toy-mas/

Μια στάση εδώ μια στάση εκεί

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ *

   ΤΑ ΠΟΥ ΕΙΠΕ Ο ΣΕ ΡΟΛΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ Κ. ΛΑΓΟΥΔΙΑΝΑΚΗΣ

΄Όλα είναι πανέτοιμα ποίηση να γευτούμε

Και για την ησυχία σας θερμοπαρακαλούμε

«Της καρδιάς» (ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ) Ελένη Νέστορα

Η ποίηση είναι η ατελεύτητη φορά προς το φως το φυσικό που είναι ο λόγος και το φως το άκτιστον που είναι ο Θεός. Φως και λόγος κακατσάκειος λαμπυρίζει απόψε την Ανδρόγεω και το πολύκεντρο του Δήμου μας.

Πολύκεντρο κι Ανδρόγεω απόψε λαμπυρίζει

Ποίηση κακατασάκεια μασε καλησπερίζει

Χίλια καλώς εσμίξαμε τη Φλεβαροδευτέρα 

Γαπητερά για όλους σας φλεβαροκαλησπέρα

     Καλησπερίζουμε όλους σας για την αγαπητερή και τιμητική παρουσία σας.

Να στείλουμε καιδυο καλησπέρες «εκ του μακρόθεν».Η πρώτη στην Κική Δημουλά «Ενός λεπτού μαζί μαζί λόγος τση θα γλυκάνει/κι ευχόμαστε στη Δημουλά ογλήγορα να γιάνει)

Ευχές και για ένα φίλο που είναι «ωσεί παρών» Τον αγαπητερό μας Χρήστο.Ογλήγορα κι αυτός κοντά μας.

Με «λόγο καρδιάς» άνοιξε η ποιητική αυλαία μας.

Με μια μεταξωτή φωνή  απόψε θα ξυφαίνει 

Στίχους τσι κακατσάκειους η Νέστορα Ελένη

Ορτάκισσα η Νέστορα στ’ αποψερνό σεγιάνι

Θ’ ανοίγει πύλες ποίησης ψυχές για να γλυκάνει 

Μουσική\Ερμηνεἰα Χρήστος Κοτσαύτης (προβολή) 

Μέσα τα ηλεκτρονικά καλά θα κουμαντάρει

εκειά ’χομε υπεύθυνο το Βαλατίδη ΄Αρη

Το λόγο ντύνει μουσική  και την ψυχή μας ξάφτει

Κι ακούμενε τραγουδιστά το Χρήστο τον Κοτσαύτη 

     

 2. Λίγα λόγια για τον ποιητή και το έργο του (εισαγωγική ομιλία) 

Στο Νίππος τ’ Αποκόρωνα με ξομπλιαστό μαργέλι

με Κακατσάκη γένημα και θρέμμα το Βαγγέλη.

Το Κάστρο στο πολύκεντρο απόψε λαμπυρίζει

του Κακατσάκη ποίηση τηνε καλωσορίζει. 

Χρόνους πολλούς,τριανταδυό,με τση καρδιάς γιαγκίνι

τίμησε την εκπαίδευση και τη δασκαλοσύνη.

Η περασά του κι η στραθιά στα δασκαλοθρανία

ένας αγώνας διαρκής στην τελειομανία.

Πιτήδειο,πολιτιστικό το κάθε του το ζάλο

με νάμι πλείσο στα Χανιά πρόεδρος τω Δασκάλω.

Αλήθεια την ορθοτομεί κι είναι συνοδοιπόρος

σε συνελεύσεις στη ΔΟΕ σαφί ‘ναι πρωτοπόρος.

Μπροστάρης σ’ εκπαιδευτικούς αγώνες της παιδείας

και βγαίνουνε ντου σάικα παίνια μιας ψαλμωδίας. (ψάλτης γαρ…)

Την Ευδοκία Σκορδαλά μες στην καρδιά ντου βάνει

κι αντάμι το ξομπλιάζουνε του γάμου το στεφάνι.

Η Ευδοκία γέννημα έχει στη Σαμοθράκη

μα για χατήρι του σεβντά στην Κρήτη παίρνει γλάκι.

Κι ελόγου τζη τα ζάλα τζη σεμνά και τιμημένα

Λογοτεχνίας παδικής βαστά πιτήδεια μπένα.

Νεκτάριος και Θεοκλής αροδαμοί του γάμου

Υγεία όλοι να χετε ευκή θεόψυχά μου!!!!

Αξιοσύνη και πρεπιά συμπροπατούν’ ομάδι

γερά το «κακατσάκειο» βαστούνε ντο τ’ αλφάδι.

Ποίηση,διηγήματα,άρθρα,πολλές μελέτες

σόγεμες λογοτεχνικές πεζούλες ως κι οι δέτες.

Στελιώνει περιοδικά,γράφει σ’ εφημερίδες,

ξεμετρημό δεν έχουνε τση μπένας του σελίδες.

Στα «Νέα τα Χανιώτικα» καθημερνώς που γράφει 

Πνέματος και πολιτισμού ψηλώνουνε οι τράφοι.

«Παιδότοπος» «Στα πεταχτά» «Οι εύφημες οι μνείες»

«μια στάση εδώ μια στάση εκεί» στήλες-δοξολογίες.        

Οντέ βαστά τση ποίησης τη μπένα ζωγραφίζει

κι η ίδια η ποίηση μ’ ευκές χίλιες του σπολλατίζει.

Οι τέσσερις του συλλογές ποίησης ξεφουρνιά ‘ναι

«Του χρόνου τ’ άλογα» γλακού κοντά σ’ εμάς για να ’ναι.

«Καζοβαρ» κι «όπως το ψωμί» κι αυτά τα ξεφουρνίζει

Και «όταν γίνεις ποίημα»  ποίηση ξεχειλίζει

Ξεχωριστοί ομιλητές είναι στην ορτακιά μας

Ποίηση κακατσάκεια να ‘ρθεί στην εσμιγά μας.

Ομιλητές μπαινάμικοι θα πάρουνε το λόγο,

γροικώ στ’ αυτί μου «πάψε μπλιο» και στένομαι ντελόγο

Πριχού το λόγο πάρουνε και τα πρεπά να πούνε

Χαιρετισμοί οργανωτών αμέσως χαιρετούνε 

   

3. Χαιρετισμοί από τους διοργανωτές

Ευχαριστίες ξομπλιαστές μέσ’ από την καρδιά μας

Για τους συνδιοργανωτές σ’ αυτή την εσμιγά μας 

Ενωση φιλολόγων    (Ματίνα Μεϊδάνη)

Δομ.Θεοτοκοπουλος   (Μαρία Αναγνωστάκη)

Ν.Καζαντζάκης      (Νίκος Σηφάκης)

Φαιστός

4. «Το σημείο στίξης μου» (ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ) Ελένη Νέστορα

Ελένη,βάλε χερικό γραμματική να δείξεις

μα να ‘ναι κακατσάκεια με το σημείο στίξης

5. Η ποίηση του Βαγγέλη Κακατσάκη (ομιλία) Νίκος Ψιλάκης

Τση Κρήτης άξιος υγιός,το χώμα τζη τιμά το,

μάστορας του πολιτισμού,ρούκουνας τω γραμμάτω

Ο λόγος του κι η μπένα του μπαινάμικο ‘ναι ταίρι,

τα ξετελέματα διπλά με πλούσο καρποθέρι

Με τη δική του μαστοριά εψήλωσε ο τράφος

μ’ άριστα ξετελέματα σα δημοσιογράφος.

Τση Κρήτης τα χρυσαφικά στο καρκατούρεμα του

τα λαμπυρίζει φωτεινά ο ήλιος του πνεμάτου

Τιμή μας που τον έχομε απόψε για ορτάκη

Λόγος ο πολυποίκιλτος στο Νίκο τον Ψιλάκη

6. «Διαμαρτυρία» (ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ), «Μνήμη καλοκαιριού» (ΚΑΖΟΒΑΡ),  «Το μικρό αυτό       ἀσπρο ξωκλήσι» (ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ)

 απ' ώρα έχει βγει στο λιβάδι. Γλυκά τη ζεσταίνει ο ήλιος. Επιμελώς συλλέγει αγριολούλουδα κι αχτίδες. Ξεγελιέται και ξεγελά τον χρόνο. Παιχνιδίσματα του νου που διώχνουν τους χειμώνες...τ' αγαπημένα της. Να ξεκουράζεται, λέει, η καρδιά να προχωρά πιο κάτω. Πλήθαιναν βλέπεις κι οι χειμώνες τελευταία.

Διαβάζουμε δια  χειρός Ελένης και δια στόματος της ιδίας κακατσάκειος μνήμη καλοκαιριού και άλλα τινα

7. «Ενθάδε κείται» (ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ») Απαγγελία Μιχάλης Αεράκης Μουσική\Ερμηνεία Σταμάτης Κραουνάκης (προβολή) 

Ο ποιητής ωσάν αηδόνι στα σκοτεινά τραγουδά γλυκά για να διασκεδάσει τη μοναξιά του.Ακροατήριο του είναι όσοι μαγεύονται από τη μελωδία του αθάεατου αυτού μουσικού.όσοι συγκινούνται και ημερεύουν χωρίς να ξέρουν από πού και γιατί

Με νότες και με μουσική σειρά στο καλαντάρι

και έχομε τα θάρρη μας στο Βαλατίδη ΄Αρη

8. Η ποιητική συλλογή «Όπως το ψωμί» του Βαγγέλη Κακατσάκη (ομιλία) Ζαχαρίας Κατσακός

Τα’ «άπειρο λογοτεχνικό» σα σάντολος βαφτίζει,

τη μπένα την ποιητική σαν πιάνει την πρεπίζει

Με «σήματα ποιητικά» πορεύγεται στη ζήση,

βάνει τον Ερωτόκριτο στη σκέψη και στην κρίση(όχι αυτήπου περάσαμε ή περνούμε.την κριτική του σκέψη)

Οι στίχοι του ποιητικοί «χαίρουν άκρα υγεία»

συντρέμει να ‘ν’ εφτάγερη και η φιλολογία

Η κριτική του σε βαθιές θάλασσες αρμενίζει

και στα κοντάρια τα ψηλά βγαίνει και κυματίζει.

Η πράξη πάντα «έπεται» μετά τη θεωρία

στον Κατσακό ο κριτικός λόγος στο Ζαχαρία

9. «Το βουβό τηλέφωνο» (ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ), «Της Υπαπαντής» (ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ),   «Η ησυχία μας(;)» (ΚΑΖΟΒΑΡ) Ελένη Νέστορα

Η ποίηση είναι το σπαθί της ατραπής που δε μπαίνει ποτέ σε θήκη,που βάζει φωτιά σε ό,τι το περιβάλλει.

Ελένη,ετοιμάσου να βάλεις φωτιές

10. «Ιθάκη μου η ποίηση» (ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ) Ελένη Νέστορα

Του ταξιδιού μας οπουγιάς το στένομε το γλάκι

Και για την πολυπόθητη φτάνομε την Ιθάκη

Η Ελένη μας ταξιδεύει στην κακατασάκειο Ιθάκη

11.    Μουσική\Ερμηνεἰα Χρήστος Κοτσαύτης (προβολή)

Βαδίζεις σε μια έρημο.Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει. ΄Οσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο,ωστόσοεσύ είσαι υποχρεωμένος να φτιάξεις ένα δέντρο.Αυτό είναι το ποίημα(Κική Δημουλά)

12. Αντιφώνηση

Καλά τα ξετελέματα με ποίησης κανάκι

Είν’ ώρα για ν’ ακούσομε Βαγγέλη Κακατσάκη

Όπως μυρίζει το ψωμί τση ξεφουρνιάς σα βγαίνει

Να είστε όλοι σας καλά γεροί και βλοημένοι

Με ξεφουρνιές τση ποίησης ραέτι σας κερνούμε

Περίσσα μας τιμήσατε και χιλιοφχαριστούμε

* Δευτέρα, 17.2.2020