ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

 "ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ"  ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΑΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Γράφει η Χρυσούλα Διπλάρη

(Λίαν αγαπητική η ματιά της συγγραφέα, μεταξύ των άλλων , και του βιβλίου " Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα¨ Χρυσούλας Διπλάρη στα " ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ" μου, που της τα έστειλα ηλεκτρονικά. Και δημόσια, έστω με καθυστέρηση το ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μου...)

Διάβασα το βιβλίο σας... Αγάπησα το ομότιτλο ποίημα, μου θύμισε κάπως στο πνεύμα του τον Καζαντζάκη, στον οποίο και αναφέρεστε παρακάτω..Είναι και δικός μου αγαπημένος, κάπου κάπου τον βρίσκω και στα δικά μου γραπτά, σε χρόνους ανύποπτους και χωρίς να το έχω προσχεδιάσει. Μου άρεσαν τα λογοπαίγνια και τα παιγνιδίσματα με τα γράμματα της αλφαβήτου επίσης, που αφθονούν σε αυτά τα ποιήματα που άλλοτε μοιάζουν ποιήματα κι άλλοτε συναξάρια. Σας ευχαριστώ για την αναγνωστική εμπειρία και σας εύχομαι κάθε καλό , στην προσωπική ζωή, αλλά και στο έργο σας

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Επιμένουν να κυκλοφορούν και στο Διαδικτυο ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ...https://petaxta.blogspot.com/2020/04/blog-post_27.html Τιμή για μένα η ανάγνωσή τους... 

                

ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ Β

 

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ: EΠΕΝΔΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ

Γράφει ο Λουκάς Δ. Παπαδάκης*

(Και πάλι και πολλάκις ευχαριστώ τον Γεραπετρίτη φίλο μου οδοντίατρο - συγγραφέα Λουκά Δ. Παπαδάκη. κάτοικο Αλιάρτου Βοιωτίας). Και στο ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ μου, μετά την ανάρτηση στη σελίδα του και τη δημοσίευση στα "Χανιώτικα νέα" η αγαπητική κρ(η)ιτική του προσέγγιση για ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ μου... ) 

Μαζί με τα χελιδόνια τής σκάλας τού ιατρείου μου ήρθαν φέτος από τα Χανιώτικα τα μέρη «Τα χελιδόνια του μοναχού». «Μοναχός» είναι ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, στο πρόσωπο του οποίου σμίγουν οι ιδιότητες του δασκάλου και του ποιητή, και χελιδόνια είναι τα ποιήματά του.

Πρόκειται για το πέμπτο του ποιητικό βιβλίο και ακολουθεί τις συλλογές «Τα άλογα του χρόνου», «Κάζοβαρ», «Όταν γίνεις ποίημα» και «Όπως το ψωμί». Έχει ακόμη εκδώσει τρία βιβλία, ένα με πεζά και δύο με χρονογραφήματα, μια και από τα μέσα τής δεκαετίας τού 1970 είναι συνεργάτης τής εφημερίδας «Χανιώτικα Νέα».

Ο ποιητής στη γραφή του ακουμπά σε μια μακραίωνη παράδοση, τον χριστιανικό μυστικισμό, του οποίου τις ρίζες βρίσκουμε βαθιά στο πνεύμα τών αββάδων τής ερήμου και καταγράφεται στο Γεροντικόν, στοιχεία δε αυτού προβάλλονται στα συναξάρια τών αγίων, που κυκλοφορούν άφθονα και σε ταπεινές εκδόσεις. Ο ησυχασμός ως πρόταση ζωής επιβιώνει στις μέρες μας και βεβαίως εξακολουθεί και εμπνέει, για τούτο και πολλοί κοσμικοί συνάνθρωποί μας με υπαρξιακές, θα έλεγα, αναζητήσεις έλκονται από τη ζωή και τον λόγο ασκητών, χαρισματικών γερόντων ή και απλών μοναχών, και συρρέουν στα μοναστήρια, για να βιώσουν, έστω και για λίγες ώρες, μια πνευματικότητα, η οποία θα τους επιτρέψει να ελέγξουν ή και να αντέξουν την βιοτή, να την κάνουν ασφαλέστερη για τους ίδιους.

Το βιβλίο ανοίγει με το ποίημα που το τιτλοφόρησε και μαρτυρεί ότι ο συγγραφέας δεν μεταποιεί, αλλά επενδύει στον λόγο, από εκεί γυρεύει να φτάσει στον Λόγο: «Όσο αγαπώ τον Θεό, / τόσο τον γνωρίζω / κι όσο τον γνωρίζω, / τόσο αγαπώ τα πλάσματά Του, / είπε ο ηγούμενος στον μοναχό / και του ζήτησε / να το επαναλάβει. / Όσο γνωρίζω τα πλάσματα του Θεού, / τόσο τα αγαπώ / κι όσο τα αγαπώ, / τόσο γνωρίζω τον Θεό, / απάντησε ο μοναχός. / Ο ηγούμενος χαμογέλασε…».

Ο Κακατσάκης κάνει ποίηση, ησυχάζει λοιπόν, χωρίς να εφησυχάζει. Συλλαμβάνει με τον νου και τις αισθήσεις τον κόσμο και αποδέχεται την σύνθεσή του. Η ζωή και οι ανάγκες της μας οδηγούν στη σύνθεση των αντιθέτων και αυτή είναι η βάση τής αρμονίας. Ορίστε τα περιστέρια, τα αγαπημένα τής Αστάρτης πουλιά, δηλαδή της Αφροδίτης, τα στρουθιά τής ειρήνης και του έρωτα: «Συνυπάρχουν στην ίδια αυλή / οι μοναχοί με τα περιστέρια / και τελούν, / από κοινού και με ευλάβεια, / τις ιερές ακολουθίες. / Αντανακλώντας στα φτερά των / όλα τα χρώματα εκείνα, / απορροφώντας όλα τα χρώματα / στα ράσα των εκείνοι. // Λευκό ονειρεύεται τα βράδια / το ράσο του ο μοναχός».

Όλα έχουν λόγο στη ζωή, ο Θεός ξέρει, και αυτά «Τα σπουργίτια του μοναστηριού». Είναι οι ατσέλεγες της κρητικής διαλέκτου, που μπορεί μεν ο Χριστόφορος Χαραλαμπάκης ορθώς να ετυμολογεί από το βενετσιάνικο celega, zelega (Κρητολογικά Μελετήματα, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2001), όμως ο Μανώλης Ι. Πιτυκάκης (Το Γλωσσικό Ιδίωμα της Ανατολικής Κρήτης, Έκδοση Πολιτιστικής και Λαογραφικής Εταιρείας, Νεάπολις Κρήτης 1983), παραπέμποντας στον Άνθιμο Γαζή, που στο λήμμα “στρουθός” σημειώνει ότι «και οι στρουθοί εισίν οχευτικοί», παρετυμολογεί από το “ασελγής”, εξάπτοντας τη λογική μας. Με αυτά κατά νου διαβάζω το ποίημα: «Όλα τα γύρω σπουργίτια, / τις χειμωνιάτικες μέρες, / στα παράθυρα του μοναστηριού. / Εκεί διστακτικά / στο να χτυπήσουν / ή να μη χτυπήσουν τα τζάμια, / και τα σπουργίτια-πρόσφυγες / που έχουν καταφτάσει από τα πέριξ. // Κάνουν στην άκρη τα γειτονάκια / να πάρουν πρώτα συσσίτιο / τα ξενάκια. / Φτάνουν και περισσεύουν / τα ψίχουλα που αφήνουν / στα περβάζια οι μοναχοί, / σκέφτονται. // Μεγάλη υπόθεση να είσαι σπουργίτι».

Με την ποίησή του ο Κακατσάκης επικαιροποιεί και ανανεώνει την κρητική περί ζωής αντίληψη, την οποία ιδανικά περιέγραψε, ίσως και όρισε, ο Καζαντζάκης. Με ένα ποίημα δίνει τη δική του αναφορά, μια «Αναφορά στον Νίκο Καζαντζάκη», μνημονεύοντας στις σημειώσεις του τον μακαριστό μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίο Γαλανάκη, ο οποίος σε ομιλία του «είχε παρομοιάσει τον Καζαντζάκη με ένα πουλί πάνω από την άβυσσο, που μπορεί να επιστρέφει από την κόλαση στον παράδεισο»: «Πέθαινες κάθε μέρα, γεννιόσουν κάθε μέρα, / αρνιόσουν ό,τι είχες κάθε μέρα. / Δε ζύγιζες, δε μετρούσες, δε βολευόσουν, / ακολουθούσες το δικό σου χτυποκάρδι. / Κοίταζες τον φόβο κατάματα / κι αυτός φοβόταν κι έφευγε. / Παρατηρούσες τον κόσμο με κρητική ματιά / και παράγγελνες ν’ αγαπά ο άνθρωπος την ευθύνη. / Χρέος του καθενός να σώσει τη γης, / δικό του το φταίξιμο, αν δεν τη σώσει, έλεγες. // Παραπέρα, / παρακαλούσες τον Χριστό να κάμει / τις κάμπιες της καρδιάς πεταλούδες, / ενώ έλεγες ότι Θεός δεν υπάρχει, / αφού υπάρχουν παιδιά που πεινούν / και ζητούσες από την αμυγδαλιά / να σου μιλά για τον Θεό / για να τη βλέπεις ν’ ανθίζει. // Ένθεος άθεος και άθεος ένθεος / ο Αετός της αβύσσου».

* οδοντίατρος – συγγραφέας

Χανιώτικα νέα (Δευτέρα, 24. 5.2021) 

 

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ, Κακατσάκης 

Δεν γνωρίζω αν τούτη είναι η καλύτερη όλων συλλογή ποιημάτων του!
Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τα ποιήματά του, προσπαθώ να εκλογικεύσω τη διαπίστωση αλλά πάλι:
Πώς ένα ποίημα ή ένας στίχος ή μία στροφή από κάποιο ποίημα μπορεί να χαρακτηριστεί ως καλύτερο από κάποιο άλλο; Και ποιος ορίζει κάτι τέτοιο; Επιπλέον, γιατί να μπαίνουν λογικές σύγκρισης ανάμεσα σε διαφορετικά ποιήματα;
Ωστόσο δεν μπορώ να μην καταθέσω τη συγκεκριμένη σκέψη μου για την παρούσα ποιητική συλλογή που εδώ εδώ και κάποιες ημέρες είδε το φως της δημοσιότητας;
Αισθάνομαι τυχερός!
Εκτός πολλών άλλων λόγων και για το γεγονός ότι είχα την ευκαιρία και την τύχη να διαβάσω τα χειρόγραφα πολύ πριν εκδοθεί το συγκεκριμένο έργο!
Μες στο ησυχαστήριο του ποιητή – μοναχού, μονάχος εγώ απέναντί τους… αισθανόμουν κυρίως ότι το συγκεκριμένο έργο αποτελεί ένα είδος ποίησης που αναμετράται και με την δημιουργία του Κόσμου όπως μας έχει δοθεί, την υπεροψία του σύγχρονου ανθρώπου αλλά και την ανάγκη του να επιστρέψει στην αλήθεια, εκτός πολλών άλλων βέβαια!
Δεν είμαι κριτικός, ούτε μπορώ να διαχωρίσω τελείως τη θέση μου από την σχέση “πατέρα – γιου”· αυτό είναι ευτυχώς μια μεγάλη αλήθεια!
Ετσι μένω ως εδώ, και επειδή γνωρίζω ότι αν πω περισσότερα, συνεχώς θα νιώθω ανολοκλήρωτες τις σκέψεις και τους συλλογισμούς μου, μιας και όπως συμβαίνει με κάθε σπουδαίο έργο, αυτό συνεχώς μπορεί και δημιουργεί την αίσθηση που σου γεννά ένας ανολοκλήρωτος έρωτας που συνεχώς, επιτακτικά επιστρέφεις και περιστρέφεσαι γύρω του!
Ετσι μένω ως εδώ και ελπίζω μόνο ότι πέρα από το διαδίκτυο αυτό το έργο θα φτάσει σύντομα και στα χέρια μας, ως έκδοση τυπωμένη!
Και δύο λόγια από το Δ.Τ.:
«Κυρίαρχο πρόσωπο της συλλογής, που χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες, μια για κάθε εποχή του χρόνου, είναι ένας Έλληνας μοναχός, που λειτουργεί, εντός αλλά και εκτός μονής, ως ποιητής. Όλα ξεκινούν από μια κουβέντα που κάνει με τον ηγούμενό του, με μόνους μάρτυρες τα πρώτα χελιδόνια της άνοιξης…
"Τα χελιδόνια του μοναχού" είναι και ο τίτλος του πρώτου ποιήματος, που παρατίθεται: “Όσο αγαπώ τον Θεό,\ τόσο τον γνωρίζω\κι όσο τον γνωρίζω,\ τόσο αγαπώ τα πλάσματά Του,\ είπε ο ηγούμενος στον μοναχό\και του ζήτησε\ να το επαναλάβει.\ Όσο γνωρίζω τα πλάσματα του Θεού,\ τόσο τα αγαπώ\ κι όσο τα αγαπώ,\τόσο γνωρίζω τον Θεό,\ απάντησε ο μοναχός.\ Ο ηγούμενος χαμογέλασε.\\ Μόνοι μάρτυρες\τα πρώτα χελιδόνια της άνοιξης».

Υ.Γ. Λόγω των ημερών, αφήνω εδώ ενδεικτικά το ποίημα από την εν λόγω διαδικτυακή έκδοση:
«Η πύλη της μετανοίας»

«Δηλώνουν αναμάρτητοι
κι εξακολουθούν ν’ αμαρτάνουν.
Να παίρνουν μέρος
στους κάθε είδους λιθοβολισμούς,
που γίνονται καθημερινά,
η αγαπημένη διασκέδασή των.

Δεν αποστρέφει το πρόσωπό Του
ο Κύριος των Δυνάμεων.
Για όλους έχει πάντα ανοιχτή
την πύλη της μετάνοιας.

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΔΙΑΚΟΝΗΜΑ ΕΥΘΥΝΗΣ Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

Τα χελιδόνια του Μοναχού: Ωδή στην ορθοπραξία της ορθοδοξίας

Γράφει η Νανώ Σπανουδάκη - Κουτσάκη

«Ορθοδοξία είναι/ και η ανοιχτή πόρτα για τον ζητιάνο/ και η λειτουργία στην εκκλησία του εμείς/ και ο σεβασμός στις όποιες επιλογές των άλλων/ και ο πλούτος τού μη έχειν/ και η ενατένιση του ουρανού/και…/ Η ορθοδοξία είναι ορθοπραξία.»

Βαγγέλης Κακατσάκης
“Τα χελιδόνια του μοναχού”

Την περιμέναμε πώς και πώς. Oλοι οι φ(θ)ανατικοί αναγνώστες του. Και είμαστε πολλοί. Στο νομό Χανίων, στην Κρήτη, στην Ελλάδα. Αναγνώστες τεσσάρων προηγούμενων βιβλίων-ποιητικών συλλογών του: “Τα άλογα του χρόνου”, “ΚΑΖΟΒΑΡ”, “Oταν γίνεις ποίημα”, “Oπως το ψωμί”.
• Αλλά και βέβαια φανατικοί αναγνώστες των στηλών που διατηρεί από το 1970 στα Χανιώτικα Νέα και όλων των άλλων διηγημάτων, επιφυλλίδων, χρονογραφημάτων, άρθρων, μελετών κ.λπ. που έχει δημοσιεύσει και δημοσιεύει καθημερινά ο πολυγραφότατος, Aνθρωπος, Δάσκαλος, Ποιητής, Λογοτέχνης, συγγραφέας, δημοσιογράφος, Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης.

Ψηφιακή έκδοση
• Για την νέα ποιητική συλλογή του, “Τα χελιδόνια του μοναχού” ο λόγος. Μια ποιητική συλλογή που μόλις κυκλοφορήθηκε, τούτη τη φορά ψηφιακά. Μέσω του διαδικτύου, δηλαδή. Αφού, όπως καταλαβαίνουμε, ο κορωνοϊός ανέτρεψε (και δεν γνωρίζουμε για πόσο χρονικό διάστημα) πολλά εκδοτικά σχέδια. Ωστόσο, όπως σημειώνεται, η πρόθεση του ποιητή είναι να κυκλοφορήσει και σε βιβλίο όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.
• Βλέπετε τούτη η ποιητική συλλογή, έτοιμη από καιρό, είχε ήδη απαιτητικούς αναγνώστες στα κοινωνικά δίκτυα στα οποία είχαν αποσπασματικά αναρτηθεί κάποια από τα ποιήματα της συλλογής και την ζητούσαν ολοκληρωμένη. Εξ’ άλλου- δόξα τω Θεώ- ο ακάματος και δημιουργικός ποιητής έχει άλλες δυο στα σκαριά. Να ’την, λοιπόν. Ολοκαίνουργια στο Web. Στην ηλεκτρονική δ/νση https://online.fliphtml5.com/rsfkr/otem/#p=83 Από την Τετάρτη 29-4-20. Σε σελιδοποίηση Αντώνη Π. Βακάκη και επιμέλεια Ευδοκίας Σκορδαλά-Κακατσάκη και Γιώργου Κουκουράκη.

Oλα τα ΕΥ μαζί
• Αφιερωμένη στα 4 εγγόνια του: Τον ΕΥάγγελο, την ΕΥδοκία, την ΕΥρυδίκη, και την ΕΥαγγελία.
• Αν σ’ αυτά τα υπέροχα ΕΥ των εγγονιών συμπεριλάβουμε και τα ΕΥ των παππούδων, της ΕΥδοκίας δηλαδή και του ποιητή ΕΥάγγελου αλλά και τo ΕΥ του Αγίου ΕΥπλου στον οποίο είναι αφιερωμένο το μικρό εκκλησάκι της αυλής του ποιητή, τότε υπάρχει ένα φαινόμενο ΕΥλογίας σε εξέλιξη.
• Παρακολουθούμε όλοι τα πανελλαδικά ΕΥ για τα ποιήματα και όλα τα γραφόμενα του ποιητή ΕΥάγγελου και βέβαια τα πανελλαδικά ΕΥ των παραμυθιών της ΕΥδοκίας. Τα εγγόνια είναι ακόμα μικρά. Το χάρισμα πάντως και η ΕΥχή υπάρχουν. Και ενισχύονται από τις ΕΥχές όλων μας.

Λιμπρέτο ορατορίου
• Μετά την πρώτη ανυπόμονη -μονορούφι ανάγνωση που κάνω συνήθως σε ποιητικές συλλογές ή άλλα βιβλία που η γραφή και η πλοκή με συναρπάζουν από την αρχή, έμεινα για λίγο εκστατική και αμήχανη. Ενιωσα και λίγο-πολύ… ακατάλληλη να τα ερμηνεύσω όπως τους αξίζουν. Το βέβαιο ήταν ότι με εντυπωσίασαν.
• Η δεύτερη ανάγνωση μου έδωσε κάποιες προσωπικές «απαντήσεις» σχετικά με τα οράματα του ποιητή. Και κατέληξα στη δική μου ερμηνεία κάθε ενός ποιήματος και όλης της συλλογής γενικότερα. Αυτό καταθέτω. Αλλωστε η ερμηνεία του κάθε απλού αναγνώστη λογοτεχνικής ποίησης είναι προσωπική. Κάθε αναγνώστης προσλαμβάνει και ερμηνεύει διαφορετικά τα οράματα και τις περιγραφές ενός έργου τέχνης. Ενός ποιήματος, εν προκειμένω.
• Είχα γράψει και για προηγούμενες ποιητικές συλλογές του Βαγγέλη Κακατσάκη, ότι -γενικά- η ποίηση του είναι μια στιβαρή, δωρική, ολιγόγραμμη, στακάτη αλλά και λυρική ποίηση.
• Το βλέπουμε και στα “χελιδόνια του μοναχού”. Μόνο που εδώ κάθε ποίημα και όλο το πνεύμα και το γράμμα της νέας συλλογής μου έδωσε επίσης την αίσθηση ενός λιμπρέτου “ορατορίου”.
• Κατάπρωτο το ομώνυμο ποίημα της ποιητικής του συλλογής, δίνει τον τόνο του ποιητικού ορατορίου. Εδώ ο ποιητής είναι σε ρόλο μοναχού που λειτουργεί εντός και εκτός μονής. Αξίζει να παρατεθεί ολόκληρο: «Οσο αγαπώ τον Θεό/ τόσο τον γνωρίζω/ κι όσο τον γνωρίζω,/ τόσο αγαπώ τα πλάσματά Του,/ είπε ο ηγούμενος στον μοναχό/ και του ζήτησε/ να το επαναλάβει./ Οσο γνωρίζω τα πλάσματα του Θεού,/ τόσο τα αγαπώ/ κι όσο τα αγαπώ,/ τόσο γνωρίζω τον Θεό,/ απάντησε ο μοναχός./ Ο ηγούμενος χαμογέλασε./ Μόνοι μάρτυρες/ τα πρώτα χελιδόνια της άνοιξης».

Ορθοπραξία
• Ποιητικό “ορατόριο” καθώς το περιεχόμενο των ποιημάτων, έμμεσα ή άμεσα, έχει ένα θρησκευτικό χαρακτήρα. Οχι θρησκευόμενο. Θρησκευτικό. Δεν είναι όμως μια θρησκευτική ποίηση. Ο Κακατσάκης στα “χελιδόνια” του, υμνωδεί την ορθοπραξία της ορθόδοξης καθημερινότητας – πραγματικότητας καθώς και της ελληνικής παράδοσης.
• Οι “ήρωές” του, τα ερεθίσματά του πολλά και διαφορετικά. Πραγματικά και φανταστικά. Μπορεί να είναι ο απλός λαός και οι παραδόσεις του. Μπορεί να είναι γνωστοί και άγνωστοι μάρτυρες και άγιοι της ορθοδοξίας. (Αλήθεια ποιος γνωρίζει τον Αγιο ΝΙΣΕΡ;).
• Μπορεί να είναι τα έρημα ξωκλήσια. Μπορεί ένας αναστάσιμος όρθρος πτηνών. Μπορεί ένας τριανταφυλλώνας-διακόνημα μοναχού. Μπορεί ο έρωτας ενός δόκιμου μοναχού. Μια πραγματική στη βάση της ιστορία που έγινε ποίημα με τίτλο: “Ιλάσθητί μοι” – «…Ηταν να μη σκεφθεί,/ σ’ εκείνη το κερί σ’ εσένα η καρδιά μου…/ Ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ,/ η προσευχή του, όντας μοναχός./ Κύριε, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ,/ η προσευχή του όντας κοσμικός./ Βαρύς ο γάμος με την καλογερική,/ Βαριά και η καλογερική του γάμου.»
• Μπορεί οι ήρωές του να είναι “σύγχρονοι” μοναχοί. Δηλαδή, μοναχοί ενός “εκκοσμικευμένου” μοναχισμού ανάλογου εκείνου του αγίου των ελληνικών γραμμάτων, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. «Μνήμη Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη» τιτλοφορεί ένα ποίημα της συλλογής του. Οχι τυχαία νομίζω τα ερεθίσματα που αντλεί από τον βίο του κοσμοκαλόγερου.
• Οχι τυχαία -ερεθίσματα δίνει στον ποιητή και μια φράση του μακαριστού μητροπολίτου Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη για τον Καζαντζάκη – όπως γράφει στις σημειώσεις του ηλεκτρονικού του βιβλίου ο ποιητής. «Αναφορά στον Νίκο Καζαντζάκη» ο τίτλος του ποιήματος. «Παρατηρούσες τον κόσμο με κρητική ματιά/ και παράγγελνες ν’ αγαπά ο άνθρωπος την ευθύνη.» Και πιο κάτω: «Παρακαλούσες τον Χριστό να κάμει/ τις κάμπιες της καρδιάς πεταλούδες, ενώ έλεγες ότι Θεός δεν υπάρχει,/ αφού υπάρχουν παιδιά που πεινούν/ και ζητούσες από την αμυγδαλιά/ να σου μιλά για τον Θεό,/ για να την βλέπεις ν’ ανθίζει./ Ενθεος άθεος και άθεος ένθεος/ ο Αετός της Αβύσσου.»
• Προς προβληματισμό μας τα φιλοσοφικά – κοινωνικά ερωτήματα που θέτει σε ποιήματά του ο ποιητής. Οπως στο “Περί Ευθύνης” ή στο ποίημα με το ερωτηματικό στον τίτλο “Βλασφημία;”.

Ενότητες – αφιερώσεις
• Τέσσερις είναι οι ενότητες της ποιητικής συλλογής “Τα χελιδόνια του Μοναχού”: «Η χαρά να φυτεύουμε τριαντάφυλλα, η ευλογία να τα χαρίζουμε», «Πολλά ξέρει η σοφή αιωνόβια ελιά», «Μυρίζουνε τα γιασεμιά κι όμορφοι ειν’ οι κρίνοι» «Προσδοκία Ανάστασης στων νέων κορυδαλλών τα πετάγματα»
• Αρκετές -ως συνήθως κάνουν οι ποιητές- είναι και οι αφιερώσεις ποιημάτων του σε ξεχωριστούς ανθρώπους της τοπικής μας Ιερουσαλήμ που περιλαμβάνονται στις παραπάνω ενότητες – όχι τυχαία η κάθε μια.
• Όπως το ποίημα – όραμα – προσευχή- αφιερωμένο στους Ειρηναίους της καρδιάς όλων ΜΑΣ: Στον μακαριστό μητροπολίτη Ειρηναίο Γαλανάκη. Αλλά και στον τωρινό αρχιεπίσκοπό μας τον αγαπημένο μας Ειρηναίο Αθανασιάδη. Για τον οποίο ο ποιητής “οραματίζεται” την προσευχή του μακαριστού (και τη δική μας να προσθέσουμε) να παραμείνει πολλά έτη κοντά μας, καθώς, όπως λέει ο ποιητής «περισσεύουν οι ανάγκες/των ζώντων». Αμήν.
• Οπως “Η Παναγία των Εισοδίων” αφιερωμένο στον μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Δαμασκηνό και το ποίημα “Ορθοδοξίας εγκώμιον” αφιερωμένο στον μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιο.
• Οπως το εξαιρετικό ποίημα “Τα γιασεμιά κι οι κρίνοι”. Αφιερωμένο στον Νίκο Εμμ. Παπαδάκη. Οπως το “Αρωμα αροσμαρή” στον Γιάννη Εμμ. Γαρεδάκη.
• Οπως “Ο ευλογημένος τριανταφυλλώνας” στον Μανούσο Δ. Κακατσάκη και “Η ελιά με τους βασιλικούς” στον Σταύρο Γ. Νικηφοράκη.

Η Παναγία των Εισοδίων

• “Η Παναγία των Εισοδίων” εμπνευσμένο προφανώς από την πολιούχο εκκλησία μας, την Τριμάρτυρη είναι ένα οραματικό, λυρικό, ποίημα, αντιπροσωπευτικό των δεήσεων και ευχαριστώ μας στην Παναγία ΜΑΣ: «Πέντε χρονών παιδούλα/ κι όμως δε διστάζει ν’ αφήνει/ μέρα και νύχτα την εικόνα της/ και εν είδει αέρινης πνοής/ να υπερίπταται/ πάνω από την αγαπημένη πόλη/ που προστάτιδά της ανέλαβε./ Καμιά εντολή του γέροντα πατέρα της,/ κανένα παρακαλώ της ηλικιωμένης μάνας της,/ κανένας φόβος απ’ τα απαγορεύεται των ιερέων,/ που έχουν την κηδεμονία της,/ τίποτα δεν την εμποδίζει./ Προς μεγάλη απογοήτευση του αγιογράφου της./ Ετοιμη πάντα/ να προστρέχει σε βοήθεια/ όλων που έχουν την ανάγκη της,/ η μικρούλα Παναγιά των Εισοδίων.»

• Υ.Γ. Η εικόνα της Παναγίας μας στην Τριμάρτυρη αποτυπώνει τα Εισόδια της πεντάχρονης παιδούλας στο ναό.

http://www.haniotika-nea.gr/diakonima-eythynis-i-nea-poiitiki-syllogi-toy-vaggeli-kakatsaki/

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

"ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ"ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ

Η νέα (5η) ποιητική μου συλλογή με τίτλο "Τα χελιδόνια του μοναχού" θα κυκλοφορήσει σε πρώτη φάση ηλεκρονικά, την επόμενη ή την μεθεπόμενη εβδομάδα, Θεού θέλοντος. Να 'ναι καλά ο και από τους πρώτους καλούς  μου μαθητές στο Δημ. Σχ. Στροβλών Σελίνου, γραμματέας της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου Αντώνης Βακάκης, που σήκωσε το βάρος της ψηφιακής έκδοσης...

Αντί χαιρετισμού ένα από τα ποιήματα της συλλογής:

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ

Χριστός ανέστη εκ νεκρών,

από τη χορωδία των σπίνων.

Θανάτω, θάνατον πατήσας,

από μια ομάδα κοκκινολαίμηδων.

Και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν,

από τις πέρδικες τις λεβεντοπέρδικες.

Χαρισάμενος,

από τον ιερέα γερο-κότσυφα.

Όρθρος πτηνών αναστάσιμος.

Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί!  

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ