ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΠΟΛΛΟΙ ΕΜΙΣΗΣΑΝ ΤΟ ΛἈΙΚ ΟΥΔΕΙΣ

«Μετρώ τα λάικ,/ μετράς τα λάικ,/ δεν γνωριζόμαστε./ Μετράς τα λάικ,/ μετρώ τα λάικ/ και πορευόμαστε./ Σου κάνω λάικ,/ μου κάνεις λάικ/ γινόμαστε φίλοι./ Δεν μου κάνεις λάικ/ δεν σου κάνω λάικ/ τώρα ξεφίλοι». Δεν είναι και το καλύτερο ποίημα, το κείμενο, “Μετρώντας λάικ”, που έγραψα πριν από δύο περίπου χρόνια με αφορμή τη διαγραφή που μου “πάτησε” κάποια διαδικτυακή φίλη, γιατί, όπως μου έγραψε σε μήνυμα που μου έστειλε, δεν της έκανα λάικ, ενώ αυτή μου έκανε. Και ανταποδοτικός ο εικονικός κόσμος του Βιβλίου των Προσώπων, όπως επιμένω να λέω το Φέισμπουκ. Επρεπε να το μάθω κι αυτό. Μου κάνεις “μου αρέσει”, σου κάνω “μου αρέσει”, η “αναφορά” της όποιας φιλίας μας.

«Το “λάικ” είναι η λέξη κλειδί στον εικονικό κόσμο του facebook. Ενα βαρόμετρο ενημέρωσης (“διαδώστε”) αλλά και ναρκισσισμού. Είναι ταυτόχρονα και σύμβολο. Το σύμβολο της συμμετοχής αλλά και της (φυσικής) αποξένωσης. Το σύμβολο του εφήμερου αλλά και του παντοτινού, καθώς το fb με τους 2,5 δισεκατομμύρια προσωπικούς λογαριασμούς, είναι το μεγαλύτερο πλανητικό αρχείο, εκεί όπου έχουμε καταχωριστεί για πάντα». Τα που γράφει στη στήλη του στην εφημερίδα “Το Βήμα της Κυριακής” (Σάββατο 5 – Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2019), εν είδει προλόγου, ο Νίκος Μπακουνάκης, για να παρουσιάσει στη συνέχεια το βιβλίο “λάικ” του Αγγελου Παπαδημητρίου, που κυκλοφόρησε την παραμονή των Χριστουγέννων απ’ τις εκδόσεις “Ποταμός”.

Περιμένοντας το λάικ σας… Ζητώντας το λάικ σας… Εκλιπαρώντας σας για ένα λάικ… Ανταλλάσσοντας το όποιο βασίλειό μου με ένα λάικ… Αγοράζοντας και πουλώντας λάικ… Κάποιοι απ’ τους αριθμητές μιας μεγάλης σειράς ομωνύμων κλασμάτων που έχουν σαν παρονομαστή τη φράση: “Το χρήμα πολλοί εμίσησαν το λάικ ουδείς”. Και στον πραγματικό και στον εικονικό κόσμο, ο ίδιος κι απαράλλαχτος παραμένει ο άνθρωπος στους αιώνες των αιώνων.

Η ΚΑΘΕ  ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ

Μπορεί ένας πολιορκημένος να είναι ελεύθερος, Και βέβαια μπορεί, μάς είπε στους “Ελεύθερους πολιορκημένους” του ο Διονύσιος Σολωμός. Μπορεί και ένας εξόριστος να είναι ελεύθερος; Και βέβαια μπορεί, μας λέει στη νέα (12η) ποιητική του συλλογή “Ελεύθερες εξορίες”, που κυκλοφορεί με την ανατολή της νέας χρονιάς σε ψηφιακή έκδοση ( https://tsexos.wordress.com) ο κατοικοεδρεύων στο Γιαννακοχώρι Νάουσας τ. χορευτής στα μπαλέτα της Δόρας Στράτου Ηλίας Τσέχος. Από την “Ερημη αλήθεια”, την πρώτη ποιητική του συλλογή που εκδόθηκε απ’ τον “Κέδρο” το 1978, στις “Ελεύθερες εξορίες”, λοιπόν. Σαράντα χρόνια ποίησης στα ελληνικά γράμματα. Σαράντα χρόνια σε αναζήτηση της “σταγόνας” και του “ωκεανού” της ποιητικής ουσίας, για να θυμηθώ τον τίτλο της ποιητικής του συλλογής “Ή σταγόνα ή ωκεανός”…

Ανοίγω παρένθεση. “Ή σταγόνα ή ωκεανός” η ποίηση, συμφωνώ μαζί σου… “ηλιόστατε”, Ηλία Τσέχο! Κι ένα ματσάκι γιασεμιά, όμως… Κι ένα κόκκινο της φωτιάς και του έρωτα τριαντάφυλλο… Και βέβαια, ένα μπουκέτο παιώνιες Κράστας. Οπως αυτές που έφερες μαζί με τα κεράσια απ’ το χωριό σου, το Γιαννακοχώρι Ημαθίας για να στολίσεις το τραπεζάκι του Εκκοκιστηρίου Ιδεών της Βέροιας, όπου η παρουσίαση τη Δευτέρα 11 Μαΐου, της ποιητικής μου συλλογής “Οπως το ψωμί”… “Ποιήματα” οι παρουσιάσεις των ποιημάτων μου τόσο από σένα όσο και “να (τον) χαρώ”, Γιάννη. Ναζλίδη. Ποίημα ποιημάτων, ωστόσο οι παιώνιές σου φίλε ποιητή». Τα που έγραψα, μεταξύ των άλλων στη Στάση “Οι παιώνιες του ποιητή Ηλία Τσέχου (βλ. “Χ.Ν.”, 22 Μαΐου τ.ε.). Ηταν η δεύτερη φορά που συναντιόμαστε. Στη Βεργίνα πριν από 10 χρόνια (11-15 Σεπτεμβρίου) σ’ ένα Παγκόσμιο Συνέδριο Λογοτεχνίας που διοργάνωσε το Πειραματικό Εργαστήρι Βεργίνας η πρώτη. Κλείνω την παρένθεση.

“Τι είναι ποίηση;/ Η κάθε στιγμή Μέλλοντος/ Και ποίημα;/ Ολη η στιγμή παρελθόντος/ Της ζωής που αν φεύγει/ Στον ίδιο τόπο να έρχεται”. Το ποίημα “Ιχνογραφίες” απ’ τις “Ελεύθερες εξορίες” του Ποιητή. Προσυπογράφω. Η κάθε στιγμή μέλλοντος είναι ποίηση! Τα Λευκά Ορη στέλνουν τα χαιρετίσματά τους στο Βέρμιο… Ηλιότατε!

 Χανιώτικα νέα (11.1.2019)
http://www.haniotika-nea.gr/to-chrima-polli-emisisan-to-laik-oudis/

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΖΥΜΩΝΟΥΜΕ, ΝΑ ΦΟΥΡΝΙΖΟΥΜΕ, ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΨΩΜΙ; 

(Η ομιλία του Ηλία Τσέχου * στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Όπως το ψωμἰ" του Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη, στο Εκκοκκιστήριο Ιδεών Βέροιας , στις 14 Μαίου 2018)

Στο λίγο που ζούμε, η ποίηση έχει το μέγιστο ελατήριο ένθεο μπόι μας, στο ελάχιστο που την ποθούμε μας θωπεύει πλήθος, κατανοεί την ανούσια άπρακτη πράξη τόσων αιώνων, την κρεουργεί, το μάταιο θρησκειών, συνόρων, καρκινωμάτων, μισημένων θριάμβων πολέμων, τα μακελεύει, η ποίηση είναι το μίλημα, το παραφίλιμα που την προδίδει, όταν γλιστράμε να στερεώνεται το γλίστρημα, να μην μας πιστεύει όταν κλαίμε, πόσο μάλλον όταν ανόητα γελάμε, η ποίηση είναι βρέχει, χιονίζει ή καλό καιρό στη φτωχογειτονιά, στα χωριά, στις πρωτεύουσες, ό,τι θέλει ο '' λαός '' δε θα το πει ποτέ, είναι το ψωμί σε κάθε τραπέζι, υποσυνείδητα κυρίως, δεν έχει κέρδος, άρα καμία ζημιά ο αθέατος θυμός ποιητής,η ποίηση είναι συναντήσεις με το άφθονο άτομο στα ανθρώπινα ή θεϊκά δώματα, η πανίδα η χλωρίδα όταν εκδίδεται, δεν συμφωνεί της μόδας, βγάζουμε ένα βιβλίο δύο και τα παρουσιάζουμε χώρο κι αίθουσα, με κόσμο ή δίχως κόσμο α δ ι ά φ ο ρ ο...Εμείς στα έτη νιάτα μας, ακούγαμε φλεγόμενοι τους διδασκάλους, λεπίδες αρμονιών ποιητές, να σκιαγραφούν στο μέλι βέλη και να μας αποκαλούν γραφιάδες, ακούγοντας ενθαρρυντικά: '' Θα σας αγκαλιάσουμε μετά το τέταρτο βιβλίο υπόληψης '' ...Ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης τυχερός με το 4ο βιβλίο του, '' Όπως το Ψωμί '' Χανιά 2018, Ποιήματα, φρέσκο, φρέσκο και το καλωσορίζουμε στην ερατεινή Ημαθία, στη Βέροια, με παλμούς μνήμης και δίχως άλλη περιουσία! Τρία ποιήματα από τη συλλογή ΕΥΡΩΠΗ ΑΚΟΥΣ; Ένας χαμός στη Συρία / Πόλεμος / Ευρώπη ακούς; / Από το άλλο της αυτί / γιατί ΄ναι η μάνα μας κουφή! Ένας χαμός στη Μεσόγειο / Νεκροταφείο προσφύγων τα νερά της / Ευρώπη ακούς; / Από το άλλο της αυτί / Γιατί 'ναι η μάνα μας κουφή Ένας χαμός στην Ειδομένη / Έκλεισαν τα σύνορα / Ευρώπη ακούς; / Από το άλλο της αυτί / Γιατί 'ναι η μάνα μας κουφή! Τι παιχνίδι κι αυτό της Πινακωτής... ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Να σε βλέπουμε στην τηλεόραση / Να πνίγεσαι στις θάλασσες / Δεν έχουμε πρόβλημα, πρόσφυγα του πολέμου / Στην πισίνα μας μη σε δούμε να φτάνεις Να μας ζητάς να καθαρίσεις / Τα τζάμια των αυτοκινήτων μας / Δεν έχουμε πρόβλημα, παιδί των φαναριών / Τα γυαλιά της μυωπίας μας / Μη μας ζητήσεις ν΄αλλάξουμε! Ν΄απλώνεις το χέρι σου / Ενώ σκοντάφτουμε πάνω σου / Δεν έχουμε πρόβλημα, ζητιάνε των δρόμων / Εκεί που χτυπά η καρδιά μας / Μην το ακουμπήσεις ΩΡΑ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΞΗ '' Τα χέρια μου δε με ακούνε πια / Κι όλη η τέχνη είναι στο ζύμωμα '' / Είπε με παράπονο ο κυρ Κώστας / Εξήντα τόσα χρόνια φούρναρης / Σ΄έναν πελάτηπου δεν έμεινε / Ευχαριστημένος τελευταία / Με το ψωμί του φούρνου του Ώρα να βγει στη σύνταξη / Δεν του αρέσανε ποτέ / Οι μηχανές για ζύμωμα / Και οι δικαιολογίες του, Κυρ Κώστα . Στην ποίηση του Βαγγέλη Θ. Κ α κ α τ σ ά κ η οι ρόλοι δεν αλλάζουν δαιμόνια σε τελώνια, Πρωτομαγιές σε προσευχές, ταμεία ανεργίας σε ενέργειες, οι συμπεριφορές είναι άτυχες προσευχές, οι εξουσίες ανορθογραφία, οι ενεστώτες παρακείμενοι, Δείπνους Μυστικούς ολοφάνερους συλλαβίζει η πένα του πορείες έγνοιας, αδιαμαρτύρητα χελιδόνες Ιθάκης, οι μάνες ανέμων κυπαρίσσιες, στο ψωμί φασαρίες επαρχιών και Αγίου Πνεύματος, Πολιτισμός κάτω απ' το τραπέζι, Μεγάλη Εβδομάδα εννοιών στις μορφές, στα ρολόγια, καλώντας απόντες ποιητές στη συνομιλία να συνθέτουν, να διορθωθούν, το δυνατόν, βλάβες και ρωγμές και χαραμάδες να περνούμε, οι λέξεις του ξεριζωμένες θάλασσες, καταγγέλλουν, τον καταγγέλλουν, οι τελείες στα ποιήματα μας εγκαταλείπουν εγκατάλειψη αποζημίωση, οι εικόνες μουσικές, χορεύουν ή όχι, δεν ανεβάζουν πυρετούς, ακροβατεί ο λόγος επικίνδυνα μάγος ή Κρητικός νησιώτης... Όλα τα ανωτέρω είναι άξονες γραφής του Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη σταυροδένοντας μας, μιας ποίησης μεγάλου θρησκευτικού ζήλου, παιδικών χαρταετών συγκινήσεων και τιμών, ο ποιητής με χαρά ή θρήνο ανεξίτηλος, ποιητής και αναγνώστης να λύεται πρόθυμα, οι όχλοι του μεθοδικοί διόλου, ο ίδιος δε λειτουργεί με αντίτιμο εισιτηρίου, ή βουρκωμένο βιβλιάριο τραπέζης... Έμπειρος στο τιμόνι, δημοσιογραφικά, εκπαιδευτικά, συνδικαλιστικά και χρονογραφώντας, έτσι επιλύει τα ποιητικά του δρομολόγια και είμαστε ακόλουθοι του... Ευλογημένοι όσοι γράφουν, καταραμένοι, με αλήθειες αλυσοδένοντας τον κόσμο, με τακτές επιστροφές κι αναχωρήσεις από και για το σύμπαν, ο άχρονος χρόνος ζυγιστής και κοινόβιος, εμείς μακράν μαύρη νύχτα στα βουνά, μαύρα κύματα, ανάμεσα Σκύλλας και Χάρυβδης περνούμε σαπιοκάραβα, λυπημένες Σειρήνες, καταπουλημένες πατρίδες, δεν μας ενοχλεί αν τις λέμε και κατουρημένες... Τον ποιητή πολεμώντας, την Ποίηση, τον μαθητή και τον διδάσκαλο. Ζωγραφίζουμε ή αποθηκεύουμε; Τον έρωτα ή τον άτιμο θεό προσκυνούμε; Το ψωμί είναι τίμιο ή ο φούρνος; Αυτός που τρώει ψωμί συγχωρεί ή τον συγχωρούν;

Στο λίγο που ζούμε, η ποίηση έχει το μέγιστο ελατήριο ένθεο μπόι μας, στο ελάχιστο που την ποθούμε μας θωπεύει πλήθος, κατανοεί την ανούσια άπρακτη πράξη τόσων αιώνων, την κρεουργεί, το μάταιο θρησκειών, συνόρων, καρκινωμάτων, μισημένων θριάμβων πολέμων, τα μακελεύει, η ποίηση είναι το μίλημα, το παραφίλιμα που την προδίδει, όταν γλιστράμε να στερεώνεται το γλίστρημα, να μην μας πιστεύει όταν κλαίμε, πόσο μάλλον όταν ανόητα γελάμε, η ποίηση είναι βρέχει, χιονίζει ή καλό καιρό στη φτωχογειτονιά, στα χωριά, στις πρωτεύουσες, ό,τι θέλει ο '' λαός '' δε θα το πει ποτέ, είναι το ψωμί σε κάθε τραπέζι, υποσυνείδητα κυρίως, δεν έχει κέρδος, άρα καμία ζημιά ο αθέατος θυμός ποιητής,η ποίηση είναι συναντήσεις με το άφθονο άτομο στα ανθρώπινα ή θεϊκά δώματα, η πανίδα η χλωρίδα όταν εκδίδεται, δεν συμφωνεί της μόδας, βγάζουμε ένα βιβλίο δύο και τα παρουσιάζουμε χώρο κι αίθουσα, με κόσμο ή δίχως κόσμο α δ ι ά φ ο ρ ο...Εμείς στα έτη νιάτα μας, ακούγαμε φλεγόμενοι τους διδασκάλους, λεπίδες αρμονιών ποιητές, να σκιαγραφούν στο μέλι βέλη και να μας αποκαλούν γραφιάδες, ακούγοντας ενθαρρυντικά: '' Θα σας αγκαλιάσουμε μετά το τέταρτο βιβλίο υπόληψης '' ...Ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης τυχερός με το 4ο βιβλίο του, '' Όπως το Ψωμί '' Χανιά 2018, Ποιήματα, φρέσκο, φρέσκο και το καλωσορίζουμε στην ερατεινή Ημαθία, στη Βέροια, με παλμούς μνήμης και δίχως άλλη περιουσία! Τρία ποιήματα από τη συλλογή ΕΥΡΩΠΗ ΑΚΟΥΣ; Ένας χαμός στη Συρία / Πόλεμος / Ευρώπη ακούς; / Από το άλλο της αυτί / γιατί ΄ναι η μάνα μας κουφή! Ένας χαμός στη Μεσόγειο / Νεκροταφείο προσφύγων τα νερά της / Ευρώπη ακούς; / Από το άλλο της αυτί / Γιατί 'ναι η μάνα μας κουφή Ένας χαμός στην Ειδομένη / Έκλεισαν τα σύνορα / Ευρώπη ακούς; / Από το άλλο της αυτί / Γιατί 'ναι η μάνα μας κουφή! Τι παιχνίδι κι αυτό της Πινακωτής... ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Να σε βλέπουμε στην τηλεόραση / Να πνίγεσαι στις θάλασσες / Δεν έχουμε πρόβλημα, πρόσφυγα του πολέμου / Στην πισίνα μας μη σε δούμε να φτάνεις Να μας ζητάς να καθαρίσεις / Τα τζάμια των αυτοκινήτων μας / Δεν έχουμε πρόβλημα, παιδί των φαναριών / Τα γυαλιά της μυωπίας μας / Μη μας ζητήσεις ν΄αλλάξουμε! Ν΄απλώνεις το χέρι σου / Ενώ σκοντάφτουμε πάνω σου / Δεν έχουμε πρόβλημα, ζητιάνε των δρόμων / Εκεί που χτυπά η καρδιά μας / Μην το ακουμπήσεις ΩΡΑ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΞΗ '' Τα χέρια μου δε με ακούνε πια / Κι όλη η τέχνη είναι στο ζύμωμα '' / Είπε με παράπονο ο κυρ Κώστας / Εξήντα τόσα χρόνια φούρναρης / Σ΄έναν πελάτηπου δεν έμεινε / Ευχαριστημένος τελευταία / Με το ψωμί του φούρνου του Ώρα να βγει στη σύνταξη / Δεν του αρέσανε ποτέ / Οι μηχανές για ζύμωμα / Και οι δικαιολογίες του, Κυρ Κώστα . Στην ποίηση του Βαγγέλη Θ. Κ α κ α τ σ ά κ η οι ρόλοι δεν αλλάζουν δαιμόνια σε τελώνια, Πρωτομαγιές σε προσευχές, ταμεία ανεργίας σε ενέργειες, οι συμπεριφορές είναι άτυχες προσευχές, οι εξουσίες ανορθογραφία, οι ενεστώτες παρακείμενοι, Δείπνους Μυστικούς ολοφάνερους συλλαβίζει η πένα του πορείες έγνοιας, αδιαμαρτύρητα χελιδόνες Ιθάκης, οι μάνες ανέμων κυπαρίσσιες, στο ψωμί φασαρίες επαρχιών και Αγίου Πνεύματος, Πολιτισμός κάτω απ' το τραπέζι, Μεγάλη Εβδομάδα εννοιών στις μορφές, στα ρολόγια, καλώντας απόντες ποιητές στη συνομιλία να συνθέτουν, να διορθωθούν, το δυνατόν, βλάβες και ρωγμές και χαραμάδες να περνούμε, οι λέξεις του ξεριζωμένες θάλασσες, καταγγέλλουν, τον καταγγέλλουν, οι τελείες στα ποιήματα μας εγκαταλείπουν εγκατάλειψη αποζημίωση, οι εικόνες μουσικές, χορεύουν ή όχι, δεν ανεβάζουν πυρετούς, ακροβατεί ο λόγος επικίνδυνα μάγος ή Κρητικός νησιώτης... Όλα τα ανωτέρω είναι άξονες γραφής του Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη σταυροδένοντας μας, μιας ποίησης μεγάλου θρησκευτικού ζήλου, παιδικών χαρταετών συγκινήσεων και τιμών, ο ποιητής με χαρά ή θρήνο ανεξίτηλος, ποιητής και αναγνώστης να λύεται πρόθυμα, οι όχλοι του μεθοδικοί διόλου, ο ίδιος δε λειτουργεί με αντίτιμο εισιτηρίου, ή βουρκωμένο βιβλιάριο τραπέζης... Έμπειρος στο τιμόνι, δημοσιογραφικά, εκπαιδευτικά, συνδικαλιστικά και χρονογραφώντας, έτσι επιλύει τα ποιητικά του δρομολόγια και είμαστε ακόλουθοι του... Ευλογημένοι όσοι γράφουν, καταραμένοι, με αλήθειες αλυσοδένοντας τον κόσμο, με τακτές επιστροφές κι αναχωρήσεις από και για το σύμπαν, ο άχρονος χρόνος ζυγιστής και κοινόβιος, εμείς μακράν μαύρη νύχτα στα βουνά, μαύρα κύματα, ανάμεσα Σκύλλας και Χάρυβδης περνούμε σαπιοκάραβα, λυπημένες Σειρήνες, καταπουλημένες πατρίδες, δεν μας ενοχλεί αν τις λέμε και κατουρημένες... Τον ποιητή πολεμώντας, την Ποίηση, τον μαθητή και τον διδάσκαλο. Ζωγραφίζουμε ή αποθηκεύουμε; Τον έρωτα ή τον άτιμο θεό προσκυνούμε; Το ψωμί είναι τίμιο ή ο φούρνος; Αυτός που τρώει ψωμί συγχωρεί ή τον συγχωρούν; Γνωρίζουμε να ζυμώνουμε, να φουρνίζουμε, να μ ο ι ρ ά ζ ο υ μ ε το ψωμί; Αμείλικτα ερωτήματα, σχεδόν αιωνόβιοι νάρθηκες... Είμαστε στην ποίηση λοιπόν, για να ξαναβρεθούμε ποτέ ή να βρεθούμε για πάντα!"

Αμείλικτα ερωτήματα, σχεδόν αιωνόβιοι νάρθηκες... Είμαστε στην ποίηση λοιπόν, για να ξαναβρεθούμε ποτέ ή να βρεθούμε για πάντα!"

Σ. Σ. Χαίρε, Ποιητή του Ήλιου της Ανθρωπιάς, Ηλιότατε! Χαιρετισμός αγάπης στον φίλο Ημαθιώτη Ποιητή Ηλία Τσέχο, που ανέλαβε δίχως δεύτερη σκέψη, μαζί με τον Γάννη Ναζλίδη, να παρουσιάσει την ποίηση μου. Από το χωριό μου το Νίππος , που βρίσκεται στον ίσκιο των Λευκών Ορέων της Κρήτης, μέχρι το χωριό του, το Γιαννακοχώρι Ημαθίας το ευχαριστώ μου...

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΑΘΗΜΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ

Εμείς έξω, αυτοί μέσα… Μπορεί να συνέβαινε, ωστόσο και το αντίθετο. Να μέναμε εμείς ή κάποιοι από εμάς (μπορεί οι περισσότεροι μπορεί οι λιγότεροι) πάλι μέσα και αυτοί ή κάποιοι από αυτούς (μπορεί οι περισσότεροι μπορεί οι λιγότεροι) να έβγαιναν πάλι έξω… Η βασική σκέψη που έκανα το μεσημέρι της περασμένης Πέμπτης, 17 Μαΐου, με το που βρέθηκα έξω από την καγκελόπορτα των Φυλακών Υψίστης Ασφαλείας της Αγιάς Χανίων, ύστερα από ένα μάθημα που “έκαμα” (που “πήρα” είναι το σωστό) περί ποίησης.

Τι εμπειρία κι αυτή η επίσκεψή μου στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας που λειτουργεί στις Φυλακές της Αγιάς! Πολλά τα μαθήματα που πήρα απ’ το μάθημα που έγινε ύστερα από πρόσκληση του και για χρόνια εθελοντή-δασκάλου του Χώρου, ιστορικού καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, Μιχάλη Αεράκη, με συντονιστή τον ίδιο και “βοηθούς” δασκάλους τους μουσικούς, Γιάννη Γιαννακάκη και Χρήστο Κοτσαύτη. Ο δάσκαλος πρέπει να παραμένει πάντα μαθητής, μια ζωή το πιστεύω μου. Επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά. Κι αν πήρα μαθήματα απ’ τους “κρατούμενους” μαθητές μου, αλλά και από τους δασκάλους τους, που ήταν εκεί!…

«Γιατί ο άνθρωπος δείχνει καλοσύνη;/ Διότι ο άνθρωπος είναι γεννημένος να δείχνει καλοσύνη!/ Γιατί ο άνθρωπος δε δείχνει καλοσύνη;/ Διότι έκαναν τον άνθρωπο να ξεχάσει να δείχνει καλοσύνη!/ Δύσκολες ερωτήσεις εύκολες απαντήσεις;/ Εύκολες ερωτήσεις, δύσκολες απαντήσεις;». Eνα απ’ τα ποιήματά μου που μας απασχόλησε στο μάθημα και το “Συμπεριφορές”. Συν δυο ακόμα, “Της καρδιάς” και “Ιθάκη μου η ποίηση” που τα τραγούδησε κιόλας ο Χρήστος Κοτσαύτης. Περισσότερο, ωστόσο, ασχοληθήκαμε με τα ποιήματα των κρατουμένων ποιητών… Οπως για παράδειγμα με το ποίημα “Η αξία του Εντμοντ”, το οποίο επίσης έχει μελοποιήσει και τραγούδησε ο Χρήστος Κοτσαύτης: “Σ’ αυτόν τον κόσμο που ζούμε/ τα πλούτη και η ομορφιά/ δεν έχουν σημασία/ αυτό να ξέρεις από μένα/ που έχω εμπειρία/ πάνω απ’ όλα μετράει η αξία./ Σ’ αυτόν τον κόσμο που ζούμε/ η δόξα και η εξουσία δεν έχουν σημασία/ αυτό να ξέρεις από μένα/ που έχω εμπειρία/ πάνω απ’ όλα μετράει η αξία….

ΟΙ ΠΑΙΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΗΛΙΑ ΤΣΕΧΟΥ

«Φλέγεσαι άνοιξη/ Μελανοπόρφυροι βυθοί/ Προς Βέρμιο καλπάζουν, Τζένα, Πάικο/ κοπάδια αγριολούλουδα/ Βαθείς Παίονα μύθοι/ “πασάων βοτανέων βασιληίδα”!/ Παιώνιες περήφανες εταίρες/ Αιώνιες αγάπες στα μέρη μας/ Μυρώστε Αλιάκμονα, Γιαννακοχώρι/ Στολίστε έρωτες επιταφίους, μέθες/ Χαρές Βεργίνας, Πέλλας/ Μίεζας». Το ποίημα “Παιώνιες Κράστας, Παιώνιες βασιλείες Κράστας” του Ηλία Τσέχου (από την ποιητική του συλλογή “Ή σταγόνα ή ωκεανός”)

“Ή σταγόνα ή ωκεανός” η ποίηση, συμφωνώ μαζί σου “ηλιότατε” Ηλία Τσέχο! Κι ένα ματσάκι γιασεμιά, όμως… Κι ένα κόκκινο της φωτιάς και του έρωτα τριαντάφυλλο… Και βέβαια, ένα μπουκέτο παιώνιες Κράστας. Οπως αυτές που έφερες μαζί με τα κεράσια απ’ το χωριό σου, το Γιαννακοχώρι Ημαθίας για να στολίσεις το τραπεζάκι του Εκκοκιστηρίου Ιδεών της Βέροιας, όπου η παρουσίαση τη Δευτέρα 11 Μαΐου, της ποιητικής μου συλλογής “Οπως το ψωμί”… “Ποιήματα” οι παρουσιάσεις των ποιημάτων μου τόσο από σένα όσο και “να (τον) χαρώ”, Γιάννη. Ναζλίδη. Ποίημα ποιημάτων, ωστόσο οι παιώνιές σου φίλε ποιητή!

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 22.05.2018)