ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΑΠΑΛΟ ΧΑΔΙ ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΗΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

«Άνοιξαν τα σχολεία!». «Ήρθαν τα πρωτοβρόχια!». ∆ύο προτάσεις µία ολόκληρη εποχή, αλλοτινή µα τέτοιες ηµέρες πάντα ξεπετάγονται µαζί µε πολλές - πολλές εικόνες, από µία µικρή καλά φτιαγµένη και διατηρηµένη φωλίτσα όπου αναπαύονται επί... χρόνια και µε επισκέπτονται κάποιες «ώρες µικρές στα σκοτεινά». 

Ήταν από τις πρώτες - πρώτες που µας είχε βάλει για αντιγραφή στο τετράδιο της αντιγραφής η γλυκιά µας δασκάλα, η κυρία Φωτεινή! 

Όλα τα πιο πάνω σκέφτοµαι πόσο καλά αρµοδένονται µεταξύ τους, όλα µε µία µικρή χρυσή κλωστίτσα πολύ δυνατή, πανίσχυρη κόλλα και σαν ένα ολόγραµµα παρουσιάζονται µπροστά µου, στο τώρα, στο σήµερα!

Απλά συµβαίνει, και τότε ζω και ξαναζώ επιστρέφοντας στα χρόνια εκείνα της αθωότητας, του πρώτου ήλιου που έλαµπε µέσα στα ολόγλυκα µάτια της µαµάς µου! Νιώθω απαλό χάδι το άγγιγµά της καθώς µας έλουζε, καθώς µας… µεγάλωνε, µε καλά ζυµωµένα µε αγάπη αυτοσχέδια τραγουδάκια που µιλούσαν για παιχνίδι και αγάπη και νοιάξιµο για όλους! Μιλούσαν για χαρές µιας ζωής που τότε δεν την ξέραµε, αλλά την ονειρευόµασταν πως έτσι θα ήταν! Μία ζωή όχι απόκοσµη από όλο τον κόσµο της γης, της γειτονιάς µας, των φίλων και των µικρών συµµαθητών µας, των δασκάλων µας και του σχολειού µας! Ήταν ένας ολόκληρος και ολοκληρωµένος κόσµος! Ήταν η ευτυχία της ύπαρξης και η καλοσύνη που διαφέντευε!

Και τώρα πλέον έχω την απόλυτη γνώση ότι αυτός ο µαγικός κόσµος που είχαµε γεννηθεί να ζήσουµε, το ξέραµε από τότε πως µπορούσε να τον συναντήσουµε!

Και σηµασία δεν έχει αν τελικά τον συναντήσαµε έτσι ή λιγότερο ίδιο! Σηµασία έχει ότι αυτός ο κόσµος ακόµη κυριαρχεί στις αναµνήσεις µας ως ο ιδανικός και ο πιο… πανέµορφος επειδή αυτόν τον κόσµο µας µάθαινε η µαµά µας! Και η µαµά πάντα ξέρει!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 16.9.26)