ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗΣ

[…] Η Ελλάδα της Μελβούρνης. Η Ελλάδα της εδώ Κρητικής Αδελφότητας, του προέδρου της Μιχάλη Χουδαλάκη και του γενικού γραμματέα της Δημήτρη Παπαδημητρίου, που μαζί με τον καταξιωμένο Χανιώτη συγγραφέα και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Περθ Πολυχρόνη Κουτσάκη, συνέβαλαν αποφασιστικά για την επίσκεψη του Ιδρύματος “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, τον περασμένο Νοέμβρη στην Αυστραλία. Η Ελλάδα του Μιχάλη και του Δημήτρη, μα και των άλλων μελών του Δ.Σ. της Αδελφότητας, όπως και των άλλων Κρητικών, που δε μας άφησαν στιγμή να νιώσουμε μόνοι με το που πατήσαμε το αυστραλιανό έδαφος, μέχρι που φύγαμε και που όσα ευχαριστώ και αν τους είπαμε λίγα είναι. Η Ελλάδα του Γιάννη Νικολακάκη, του προέδρου του άλλου κρητικού σωματείου της πόλης, της Παγκρήτιας Ένωσης που “συλλειτουργεί” με την Αδελφότητα. Η Ελλάδα των Ελλήνων Δασκάλων, που με φορέα την Ελληνική Κοινότητα και συντονιστή τον επίσης Κρητικής καταγωγής Μάνο Τζιμπραγό, επιμένουν να διδάσκουν στα Ελληνόπουλα της τρίτης και της τέταρτης γενιάς την Ελληνική γλώσσα. Η Ελλάδα των εφημερίδων “Ελληνικός κόσμος” και “Τα Νέα”, μα και των άλλων μέσων μαζικής επικοινωνίας που πρόβαλαν το άνοιγμα του Ιδρύματος στην Ομογένεια και την προβολή του έργου του. Η Ελλάδα όλων των Ελλήνων, που ξετρούλιαξαν τους χώρους που “έλαβαν χώρα” οι διάφορες εκδηλώσεις: στο Κρητικό Χωριό, στην Ιερά Μονή “Άξιον εστί”, στο Κρητικό Σπίτι και στο Ελληνικό Κέντρο. Η Ελλάδα που συνεχίζει, ούσα εκτός ελληνικού εδάφους, να λειτουργεί και να λειτουργείται με τις μνήμες της, να τραγουδεί και να χορεύει, να ψάλλει και ν’ αναθιβάλλει. Η Ελλάδα του “καλημέρα” στις οδούς και στις πλατείες, της πρώτης σε ποιότητα ζωής, πόλης του κόσμου και του “καλησπέρα” στις ελληνικές ταβέρνες, όπως καλή ώρα σ’ αυτήν του Μυλοποταμίτη Ηρακλή Ρεράκη.

[…] Όλα τα λάμδα της Ελλάδας εκεί στην Αυστραλία. Το λάμδα του Έλληνα ήλιου, το λάμδα της ελιάς και του αμπελιού, το λάμδα της θάλασσας και της των Ελλήνων ελευθερίας, το λάμδα της νοσταλγίας και της φιλοξενίας, το λάμδα της ελληνικής τρέλας και της κρητικής κουζουλάδας, το πολύ υγρό λάμδα της Ελληνίδας λαλιάς. Εδώ και τα λάμδα του Ελευθερίου Βενιζέλου, δώρα χειροπιαστά του Ιδρύματος στους Έλληνες της Μελβούρνης και του Σίδνεϊ, 200 αντίτυπα της Βιογραφίας του Εθνάρχη στα Αγγλικά και δυο μουσειοσκευές με εκπαιδευτικό υλικό σχετικό με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και το Ίδρυμα. Και βέβαια το “λ” του επωνύμου σου φίλε Γιάννη Χουδαλάκη και το λάμδα της Χαλέπας, απ’ την οποία κι εσύ έλκεις την καταγωγή σου, φίλε Δημήτρη Παπαδημητρίου, που εκ μέρους της Κρητικής Αδελφότητας της Μελβούρνης θα παραλάβετε τους τίτλους της αναγόρευσής της σε εταίρο του Ιδρύματος. Έναν τίτλο που αποτελεί την ανώτατη τιμητική διάκριση που απονέμει το Ίδρυμα. Ύστερα απ’ την απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής του, που έλαβε υπόψη την ξεχωριστή προσφορά της Αδελφότητας στη διαφύλαξη της Ιστορικής Μνήμης του Ελευθερίου Βενιζέλου καθώς και την πολύτιμη συμπαράστασή της στο έργο του Ιδρύματος 

[..] Δυο αποσπάσματα απ’ την ομιλία που έκανα, ως συνεργάτης του Ιδρύματος “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” το βράδυ της περασμένης Τρίτης 6 Αυγούστου, στον αύλειο χώρο του Μεγάρου “Ειρηναίος Γαλανάκης”, όπου στεγάζεται, για την αναγόρευση σε Εταίρο της Κρητικής Αδελφότητας Μελβούρνης, παραπάνω. Να σημειωθεί ότι ακολούθησε αμέσως μετά την απονομή των τίτλων από τον υφυπουργό Εξωτερικών Αντώνη Διαματάρη και τη σχετική αντιφώνηση (φωτ.) η αναγόρευση σε εταίρο του πρώην προέδρου της Παγκρητικής Αμερικής και πρώην προέδρου του Παγκοσμίου Συμβουλίου Κρητών Εμμανουήλ Βεληβασάκη, για τον οποίο μίλησε η πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων του Ιδρύματος Αργυρώ Χανιωτάκη – Σμυρλάκη. Και δυο σελίδες να ήταν η στήλη δεν θα με έφταναν για να γράψω για όλα όσα ακολούθησαν. Για την “κρητικής ματιάς” αντιφώνηση των τιμώμενων, για τον αγαπητικό “βενιζελικό” χαιρετισμό του υφυπουργού Εξωτερικών αρμόδιου για τον Απόδημο Ελληνισμό Αντώνη Διαματάρη, για τον ωραίο κρητικό χαιρετισμό του προέδρου του Παγκ. Συμβ. Κρητών Μανόλη Κουγιουμουτζή, για το κλείσιμο της βραδιάς με αποσπάσματα από το έργο του Γιάννη Μεντζελόπουλου “Ωδή στον Ελευθέριο Βενιζέλο” και τραγούδια της ξενιτιάς με τη Μαρία Κουτουλάκη στο πιάνο και τον τενόρο Γιάννη Μανούσακα και, προπάντων, για όλα όσα είπε στον χαιρετισμό και στις παρεμβάσεις του ο και γενικός διευθυντής του Ιδρύματος (και κατευθυντήριος νους του) Νίκος Παπαδάκης. Για τον ξεχωριστό συμβολισμό της όλης εκδήλωσης, για τους τιμώμενους, για τους Ωραίους Έλληνες της Διασποράς, για την εξωστρέφεια του Ιδρύματος, για τη μεγάλη κινηματογραφική βιογραφία του Βενιζέλου που ετοιμάζεται…

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 9.8.2019)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ ΣΤΗ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ, ΣΤΑ 13 ΤΗΣ

Η Σούλα Γρράντη με την εγγονή της 

«Η μαμά, ο Γιώργος και ο Παύλος εξέφρασαν την ικανοποίησή τους γι’ αυτήν την ιδέα και κατέληξαν ότι η ζωή στην Αυστραλία θα είναι καλύτερη με περισσότερες ευκαιρίες για εργασία και επιτυχία. Μόνον εγώ είχα αντίρρηση, γιατί αγαπούσα το σχολείο και ήθελα να μείνω στην Ελλάδα να τελειώσω τις σπουδές μου. Η φιλοδοξία μου να γίνω δασκάλα τέλειωσε απότομα με αυτήν την απόφαση της οικογένειας, χωρίς καμία ερώτηση ή εξήγηση. Ούτε καν μια πληροφορία για την εκπαίδευση της Αυστραλίας. Ημουν πολύ ανήσυχη για μια χώρα τελείως άγνωστη σε μένα και τόσο μακριά. Ημουν τόσο πολύ στενοχωρημένη, που δεν είπα κουβέντα σε κανέναν ή αντίο στις φιλενάδες μου. Απλά έφυγα με μια πολύ λυπημένη και βαριά καρδιά». Από το βιβλίο “Πρωτομαγιά στη Λήμνο – Οι χαρές και οι λύπες της ζωής μου” της Σούλας Γκράντη.

Μια απ’ τις ιστορίες των Ελλήνων μεταναστών της πρώτης γενιάς στην Αυστραλία, κι αυτή της Αθανασίας Μήτσικα (Σούλας Γκράντη) από την Αλεξανδρούπολη. «Εφθασα στην Αυστραλία ως μετανάστης το 1963, μόλις 13ετών, στην πιο δύσκολη εφηβική ηλικία, χωρίς γνώση Αγγλικής γλώσσας και δίχως ιδέα από αυτήν την τόσο μακρινή, διαφορετική και μυστηριώδη χώρα», διαβάζω στο οπισθόφυλλο του προαναφερθέντος βιβλίου. Κι αμέσως μετά: «Η ζωή στο σχολείο ήταν δύσκολη, αλλά ο ρατσισμός και η κοροϊδία που συνάντησα από τους μαθητές και τους δασκάλους ήταν ανυπόφορη. Μετά από χρόνια, όμως, με την απεριόριστη αγάπη και υποστήριξη της μητέρας μου, κατέληξα να αγαπήσω αυτήν την πανέμορφη χώρα και να την κάνω πατρίδα μου».

Συμμαθήτρια της Ευδοκίας το σχολικό έτος 1962-63, η Σούλα στο Γυμνάσιο Θηλέων Αλεξανδρούπολης. Εκτοτε χάθηκαν. Ξαναβρέθηκαν, πρώτη φορά, πρόπερσι, ύστερα από 53 χρόνια, δηλαδή σε μια συνάντηση συμμαθητριών, κι άρχισαν να επικοινωνούν ηλεκτρονικά. Μπρος στ’ ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα! Όμως, μόνο βουνό με βουνό δε σμίγει…

Ήταν το γνωστό στους αναγνώστες της στήλης ταξίδι στην Αυστραλία, με το Ιδρυμα “Ελευθέριος Βενιζέλος”, απ’ τις 8 μέχρι τις 20 Νοεμβρίου τ.ε. Ένα ταξίδι ζωής, όπως έχω ξαναγράψει (“Χανιώτικα νέα”, 20 Νοεμβρίου), που δεν το περιμέναμε ότι θα γίνει ούτε στα καλύτερα όνειρά μας με την Ευδοκία. Ενα ταξίδι με πολλά απρόοπτα, όπως συμβαίνει σ’ όλα τα ταξίδια, άλλωστε. Ενα από αυτά και η συνάντηση των δύο συμμαθητριών της μιας χρονιάς απ’ την Αλεξανδρούπολη. Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου τ.ε., 11 π.μ. ώρα Αυστραλίας σε μια καφετέρια – πιτσαρία στην καρδιά της Μελβούρνης. Δεν ακούω τι λένε, τώρα και μισή ώρα, οι δυο συμμαθήτριες, κάθομαι μόνος μου σ’ ένα άλλο τραπέζι και διαβάζω το βιβλίο που έγραψε η Σούλα, μια ας πούμε μυθιστορηματική αυτοβιογραφία, στα 62 της χρόνια. «Κανείς δεν ήθελε να καθίσει ή να παίξει μαζί μου. Η διασκέδαση και η χαρά τους ήταν να με βάζουν στον τοίχο και μετά να πετούν την μπάλα δυνατά στο στομάχι μου, για να δουν ποιος θα με χτυπήσει και θα με πονέσει περισσότερο. […] Θυμάμαι μια κοπέλα που με φώναζε “WOG” και μου έλεγε να πάω πίσω στη χώρα απ’ την οποία ήρθα…». Οι σελίδες φεύγουν δίχως να το καταλαβαίνω. Κι όσο φεύγουν τόσο νιώθω τα πρόσωπα και τα πράγματα της ζωής της πιο οικεία…

Τα πάντα όλα σαν σε κινηματογραφική ταινία… Οι σπουδές της, η γνωριμία της με τον άνδρα της ζωής της, τον Νικ Γκράντε τον Ιταλό και ο γάμος τους, τα παιδιά τους, η εγγονή τους, οι επιχειρήσεις τους, τα βάσανα της καθημερινότητας και τα όνειρά της, οι “καλές” και οι “κακές” ημέρες, η ενασχόλησή της με το τένις, η δήλωση της στον επίλογο ότι προσπαθεί να ζει το σήμερα σαν να είναι η τελευταία μέρα της ζωής της… Βεβαίως στα ελληνικά. Σιγά που θα ξεχνούσε τη γλώσσα της και σιγά που δεν θα… εξελλήνιζε το επώνυμο του άνδρα της κάνοντάς το από Grade Γκράντη, η Σούλα! Κοιτάζω το ρολόι μου, 2.10 μ.μ., αν είναι δυνατόν! Πρέπει να φύγουμε, άιντε, όμως, τώρα να το πεις στις δυο συμμαθήτριες της μιας χρονιάς απ’ την Αλεξανδρούπολη!

Όχι, η Σούλα δεν δηλώνει συγγραφέας. «Ο,τι έγραψα το έγραψα για τους δικούς μου ανθρώπους», μου λέει, καθ’ οδόν. Πρέπει να χωρίσουμε. Η Ευδοκία κι εγώ θα πάμε ένα τετράγωνο πιο κάτω, στο ξενοδοχείο μας κι εκείνη να πάρει το τρένο και να γυρίσει στο σπίτι της, εξήντα τόσα χιλιόμετρα από εδώ. Οταν συναντηθήκαμε έβρεχε, τώρα που χωρίζουμε έχει ήλιο. Στη Μελβούρνη μπορείς να ζήσεις την ίδια μέρα και τις τέσσερις εποχές, λένε…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 18.12.2018)

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

ΜΕ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ "ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ" ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ 

ΑΠΟ ΤΗ  ΒΑΛΙΤΣΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΣΤΗ ΒΑΛΙΤΣΑ ΤΟΥ ΕΘΝΑΡΧΗ

 Για δυο βαλίτσες μίλησε ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας της Μελβούρνης Βασίλης Παπαστεργιάδης, στον χαιρετισμό του, στην εκδήλωση μνήμης Ελευθερίου Βενιζέλου, που έγινε στις 13 Νοεμβρίου, στο εκεί Ελληνικό κέντρο, την οποία διοργάνωσαν η τοπική Κρητική Αδελφότητα και το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”.

H βαλίτσα, που μέσα έβαζαν τα λίγα τους ρούχα και τα πολλά τους όνειρα για μια καλύτερη ζωή οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες που έφτασαν στην Αυστραλία (ένας απ’ αυτούς και ο πατέρας του), η πρώτη. Η βαλίτσα με τις παρακαταθήκες του μεγαλύτερου Έλληνα πολιτικού, που έφερε μαζί του το Ίδρυμα “Βενιζέλος” προς τον Ελληνισμό της Αυστραλίας, η δεύτερη.
“Από τη βαλίτσα του μετανάστη στη βαλίτσα του Εθνάρχη”.
Να ο τίτλος ενός απ’ τα κείμενα που θα γράψω για την επίσκεψη του Ιδρύματος στην Αυστραλία, όταν με το καλό επιστρέψουμε στην Ελλάδα, σκέφτηκα ακούγοντάς τον, ενώ ήρθε στο νου μου μια τρίτη βαλίτσα. Αυτή η γεμάτη πίκρα βαλίτσα που έπαιρνε μαζί του ο Βενιζέλος, όταν οι συνθήκες τον ανάγκαζαν, για να το πω ήπια, να πάρει τον δρόμο της ξενιτιάς. Με δεδομένο τον σκοπό της επίσκεψης που ήταν (και με αφορμή την β’ έκδοση της βιογραφίας “Ελευθέριος Βενιζέλος: Ο άνθρωπος – ο ηγέτης” του Νίκου Παπαδάκη), η προβολή του έργου του Ιδρύματος, κυρίως μέσω των εκπαιδευτικών του προγραμμάτων και προπάντων της Μουσειοσκευής.

Από τα Χανιά στη Μελβούρνη

Μακρινή, πολύ μακρινή, άκρα κόσμου, μα και κοντινή ταυτόχρονα για μένα η Αυστραλία. Εκεί ζει η αγαπημένη μου ξαδέλφη, η Δήμητρα, που μεγαλώσαμε μαζί, με την οικογένειά της. Εκεί η Χριστίνα η Κοτσιφάκη, η γειτονοπούλα μου στο Νίππος, επίσης με την οικογένειά της, αλλά και άλλοι πολλοί συγγενείς και φίλοι μου. Μόλις 5-10 δευτερόλεπτα, ο δρόμος που μας χωρίζει, όσο χρειάζεται για να με πάρουν ή να τους πάρω τηλέφωνο. Άλλο πράγμα, ωστόσο, ένα τηλεφώνημα κι άλλο ένα ταξίδι, δεν το συζητώ. Δεν το συζητούσα, μέχρι που, όπως έγραψα στις “Στάσεις”, την Τρίτη 20 Νοεμβρίου, “ερρίφθη”, έτσι όπως “ερρίφθη ο κύβος”.
Στην Αυστραλία, λοιπόν, με συνταξιδιώτες τον γενικό διευθυντή και τον επιστημονικό συνεργάτη του Ιδρύματος, Νίκο Παπαδάκη και Γιώργο Κουκουράκη, αντίστοιχα, το μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Ιδρύματος στην Αττική Σταύρο Νικηφοράκη, μετά της συζύγου του της Χριστίνας, και την Ευδοκία. Στη Μελβούρνη συγκεκριμένα, μετά από ένα πολύωρο ταξίδι, μέσω Αθηνών και Αμπού Ντάμπι, που άρχισε την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου γύρω στις 9.30 π.μ. (ώρα Ελλάδας) και τέλειωσε το βράδυ της επόμενης μέρας, στις 7μ.μ. (ώρα Αυστραλίας). Καμία, επιπλέον, ωστόσο, αναφορά σ’ αυτό, όπως και σε πολλά άλλα που είδα, άκουσα και αισθάνθηκα, κατά τις “αυστραλιανές” μου μέρες, άλλωστε. Περιοριστικός ο τίτλος του σημερινού κειμένου, βλέπετε. Αποκλειστικά για τις εκδηλώσεις που έγιναν με τη συμμετοχή ή με διοργανωτή και το Ίδρυμα και τον σκοπό της επίσκεψης, ο λόγος.

Τιμώμενο πρόσωπο ο Ελευθέριος Βενιζέλος










Κατάμεστη από κόσμο, από Έλληνες μετανάστες, κυρίως Κρητικούς, το βράδυ της 10ης Νοεμβρίου, η τεράστια αίθουσα εκδηλώσεων του Κρητικού Χωριού, που βρίσκεται λίγο έξω απ’ τη Μελβούρνη, στην ετήσια συνεστίαση που γίνεται για την επέτειο του Ολοκαυτώματος του Αρκαδίου, με διοργανωτή την τοπική Παγκρήτια Ένωση. “Τιμώμενο πρόσωπο ο Ελευθέριος Βενιζέλος”, θα τονίσει στον χαιρετισμό του ο γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Νίκος Παπαδάκης, για να κάνει λόγο στη συνέχεια για τον Ελληνισμό “της αισιοδοξίας και της δημιουργίας” που ανθεί και λουλουδίζει στην πέμπτη Ήπειρο, στον Ελληνισμό που μάς υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες.
“Καράβια πάνε στο γιαλό και γλάροι στον αέρα/ μα δεν μπορώ αγάπη μου να ‘ρχομαι κάθε μέρα”, η μαντινάδα που τραγουδεί ένας απ’ τους τρεις οργανοπαίκτες (Δημήτρης Βερεράκης, Νίκος Λαυρεντάκης και Αντώνης Ηλιού, τα ονόματά τους) που ήρθαν απ’ την Κρήτη για την περίσταση. Στην Κρήτη ο νους όλων, χωρίς καμιά εξαίρεση, ενώ τα Κρητικάκια, παιδιά της 3ης και της 4ης γενιάς, χορεύουν πεντοζάλη. Αυτό μου λένε τα μάτια τους, όπως για παράδειγμα τα μάτια των προέδρων των δυο τοπικών Κρητικών σωματείων, του Οικοδεσπότη Γιάννη Νικολακάκη και του προέδρου της Αδελφότητας Μιχάλη Χουδαλάκη και προπάντων της Δήμητρας και της κόρης της της Νεκταρίας, όπως και της Χριστίνας, που τρέχουν κουτσουνάρι.






“Σαν είναι ο τράος δυνατός, δεν τονε στένει η μάντρα/ ο άντρας κάνει τη γενιά κι όχι η γενιά τον άντρα”. Η μαντινάδα που είπε απαντώντας στην Ελληνική Βουλή για την καταγωγή του ο Εθνάρχης, στον νου μου, ενώ το όνομά του “έπαιζε” διαρκώς στις κουβέντες που έκανα με πολλούς απ’ τους Κρητικούς της Μελβούρνης…

Χαίρε, ω χαίρε ελευθεριά!







“Σε γνωρίζω από την κόψη/ του σπαθιού την τρομερή/ σε γνωρίζω από την όψη/ που με βια μετρά τη γη/ Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη/ των Ελλήνων τα ιερά/ και σαν πρώτ’ αντρειωμένη/ χαίρε ω χαίρε Ελευθεριά”. Κι αμέσως μετά: «Αυστραλοί ας ευφρανθούμε όλοι,/ Επειδή είμαστε νέοι και ελεύθεροι/ Έχουμε τη χρυσή γη και πλούτο για την εργασία μας/ […] Με τόλμη ας ενωθούμε όλοι μαζί/ Για να προοδεύσει η ωραία μας Αυστραλία./ Ας τραγουδήσουμε μετά τις πρώτες στροφές,/ “Προχώρα όμορφη Αυστραλία”!» Ο ελληνικός εθνικός ύμνος και ο ύμνος της Αυστραλίας. Στεντορεία τη φωνή τους τραγουδούν οι Κρητικοί και οι άλλοι Έλληνες της Μελβούρνης μπροστά από το Μνημείο των κοινών αγώνων και θυσιών Ελλήνων και Αυστραλών για τα ιδανικά της ελευθερίας και της δημοκρατίας, που βρίσκεται μπροστά από την Ιερά Μονή “Άξιον Εστί”, στην περιοχή Northcott. Μετά τη θεία λειτουργία και το μνημόσυνο γι’ αυτούς που τους βρήκε φρικτός θάνατος στο Αρκάδι στα 1866. Ύστερα από τις καταθέσεις στεφάνων από λουλούδια και την απαγγελία μιας ωδής. Για την επέτειο του Ολοκαυτώματος της Μονής Αρκαδίου, πάλι απ’ την Παγκρήτιο Ένωση Μελβούρνης, η εκδήλωση. Κυριακή 11 Νοεμβρίου, λίγο πριν τα ρολόγια της Αυστραλίας δείξουν μεσημέρι. “Ένωσις ή Θάνατος” το σύνθημα κι εκείνης της Επανάστασης, σκέφτομαι, κι ο νους μου πηγαίνει στον Βενιζέλο να χαμογελά, κάτω από τον ίσκιο της Ελληνικής σημαίας, στον Φιρκά…

Να βγει ο Βενιζέλος έξω απ’ τα σύνορα της Ελλάδας






Στην έδρα της Κρητικής Αδελφότητας Μελβούρνης, στο Κρητικό Σπίτι, που βρίσκεται στην περιοχή Brunswick East, αμέσως μετά. Δεσπόζει το άγαλμα του Εθνάρχη στην αυλή του μπροστά απ’ το οποίο γίνεται επιμνημόσυνη δέηση. Μεταφερόμαστε στη μεγάλη αίθουσα των εκδηλώσεων. “Ο Βενιζέλος είναι το σύμβολο του Συλλόγου μας, που αποδεικνύεται από το άγαλμα στο προαύλιό μας. Η Κρητική Αδελφότητα είναι υπερήφανη που συνεργάζεται με το Ίδρυμα του Εθνάρχη”. Τα που τονίζει, μεταξύ των άλλων, ο πρόεδρος της Αδελφότητας Μιχάλης Χουδαλάκης στον χαιρετισμό του. “Επιδίωξή μας να βγει ο Βενιζέλος έξω από τα όρια της Ελλάδας”, υπογραμμίζει στην ομιλία του ο Νίκος Παπαδάκης, και στέκεται ιδιαίτερα στον ερχομό της Μουσειοσκευής στα σχολεία της Ομογένειας. Ακολουθεί η προβολή βίντεο παρουσίασης του Ιδρύματος και της Οικίας – Μουσείου της Χαλέπας και άλλο κινηματογραφικό υλικό. “Πολύ ενδιαφέροντα και διαφωτιστικά αυτά που ακούσαμε και είδαμε”, μου λέει ένας απ’ τους πολλούς Κρητικούς που με πλησίασαν στο τέλος. Κάποιοι απ’ αυτούς δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους καθώς αναθυμούνται τα πάτρια. Κυρίως αυτοί της πρώτης γενιάς που έφυγαν με το “ΠΑΤΡΙΣ”, κι έφτασαν εδώ ταξιδεύοντας από 30 μέχρι 45 μέρες, περνώντας από σαράντα κύματα. Ο καθένας τους και μια ιστορία… Όλων το σώμα εδώ κι η καρδιά τους εκεί που γεννήθηκαν ή εκεί που γεννήθηκαν οι γονείς τους ή και οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους…

Για δεύτερη φορά στο Κρητικό Χωριό










Εκτός προγράμματος η δεύτερη βενιζελική εκδήλωση που έγινε στο Κρητικό χωριό της Μελβούρνης, στην έδρα της Παγκρήτιας Ένωσης δηλαδή, δυο μέρες μετά την πρώτη, τη Δευτέρα 12 Νοεμβρίου. Αποχαιρετιστήρια για τους οργανοπαίκτες και τους δασκάλους του χορού που ήρθαν από την Κρήτη κι έμειναν ένα μήνα για να μάθουν στα Κρητικάκια να χορεύουν, το ένα σκέλος της δικαιολογίας, από τον πρόεδρο της Ένωσης Γιάννη Νικολακάκη. Για να μας ξαναπούν για δεύτερη φορά το “καλώς ορίσατε” το δεύτερο σκέλος. Κρητικής φιλοξενίας του παλιού καλού καιρού και πάλι το ανάγνωσμα! Με κρασί δικό τους, με κρέατα δικά τους, και, βέβαια, με πιλάφι. Πανταχού παρούσα και πάντα πληρούσα κι εδώ η Κρήτη όπως και στο “Κρητικό Σπίτι”, την έδρα της Αδελφότητας, με την οποία οι σχέσεις, να το πούμε αυτό, είναι εγκάρδιες. Κοινό το πάθος τους για τη μετάδοση της “Κρητικής ματιάς” στα Κρητικάκια. Και η αγάπη τους για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, επίσης…

Μεγάλης εθνικής σημασίας γεγονός





“Μεγάλης εθνικής σημασίας γεγονός χαρακτηρίζεται η επίσκεψη αντιπροσωπείας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” στην Αυστραλία που πραγματοποιείται αυτές τις μέρες. Θερμή η υποδοχή της αντιπροσωπείας από του ομογενείς και προπάντων από τους Κρητικούς. Ιδιαίτερα επιτυχής η παρουσίαση της Βιογραφίας του Εθνάρχη, που έγραψε ο γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Νίκος Παπαδάκης, χθες (13 Νοεμβρίου) στην κατάμεστη αίθουσα του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου της Μελβούρνης. Για τις γέφυρες ιστορικής μνήμης που θα συνδέουν εφεξής το Ίδρυμα με τους Έλληνες της Αυστραλίας, έκανε λόγο στην αντιφώνησή του ο συγγραφέας που στάθηκε ξεχωριστά στην εισαγωγή του κεφαλαίου “Βενιζέλου” στα σχολεία του απόδημου ελληνισμού”. Τα που έγραψα κι έστειλα μαζί με τρεις φωτογραφίες μέσω του κινητού μου, για δημοσίευση στην εφημερίδα μας (βλ. “Χανιώτικα νέα”, 14/11/18) με το που τέλειωσε η κεντρική εκδήλωση “Μνήμη Ελευθερίου Βενιζέλου” στη Μελβούρνη. Να προσθέσω σ’ αυτά ότι διοργανωτές ήταν η Κρητική Αδελφότητα Μελβούρνης και το Ιδρυμα, ότι χαιρετισμούς απηύθυναν εκτός από τον πρόεδρο της τοπικής Ελληνικής Κοινότητας Βασίλη Παπαστεργιάδη, ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Μελβούρνη Δημήτρης Μιχαλόπουλος, ο πρόεδρος της Αδελφότητας Μιχάλης Χουδαλάκης και το μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Ιδρύματος στην Αττική Σταύρος Νικηφοράκης και ότι κεντρικός ομιλητής ήταν ο γνωστός διεθνώς Χανιώτης συγγραφέας και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Περθ Πολυχρόνης Κουτσάκης και συντονιστής ο επιστημονικός συνεργάτης του Ιδρύματος Γιώργος Κουκουράκης που αναφέρθηκε και στη Βιογραφία, αποσπάσματα της οποίας διάβασε ο γράφων. Αυτά μόνο, εντελώς συνοπτικά, γιατί αν ξεσυνοριστώ δε θα με φτάσει το δισέλιδο!
Σημείωση: Σημαντική η συμβολή του Πολυχρόνη (“τρομερό παιδί” τον χαρακτήρισε ο Γιώργος Κουκουράκης) στον ερχομό του Ιδρύματος στην Αυστραλία. Εντυπωσιακή η ομιλία του. Έχει κι αυτός μελετήσει τον Βενιζέλο όσο λίγοι…

Στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ





«Από τους 35 φοιτητές που έχω, οι 28 πήραν εργασία για τον Ελευθέριο Βενιζέλο», μού λέει, μεταξύ των άλλων ο καθηγητής του Τμήματος Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ, Βρασίδας Καραλής, λίγο πριν αρχίσει κι εδώ, το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου, η εκδήλωση μνήμης για τον Εθνάρχη με διοργανωτές την Κρητική Αδελφότητα Σίδνεϊ – Νέας Νότιας Ουαλίας και το Ίδρυμα, σε συνεργασία με το Τμήμα. “Τιμή για τον Ελληνισμό της Αυστραλίας η παρουσία εδώ του Ιδρύματος”, θα υπογραμμίσει στον χαιρετισμό του, για να συμπληρώσει ότι “πρέπει να μάθουν όλοι οι απανταχού Έλληνες ότι “ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν είναι μόνο αεροδρόμιο”…
Εκτός από τον καθηγητή Καραλή, χαιρετισμούς στο με πολλούς φοιτητές πυκνό ακροατήριο απηύθυναν η γενική γραμματέας της Αδελφότητας Δέσποινα Παρλιάρου και το μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Παραρτήματος του Ιδρύματος στην Αττική Σταύρος Νικηφοράκης, για να μιλήσουν στη συνέχεια ο Νίκος Παπαδάκης και ο Γιώργος Κουκουράκης και διαβάσει αποσπάσματα από τη Βιογραφία ο γράφων. Για τις παρακαταθήκες του Εθνάρχη και τη σημασία που θα έχει για την Ομογένεια και ιδιαίτερα για τα Ελληνόπουλα, η γνωριμία μαζί του, κυρίως, μέσω των εκπαιδευτικών προγραμμάτων και της Μουσειοσκευής, μίλησε ο Νίκος Παπαδάκης, μην παραλείποντας να εκφράσει τη συγκίνησή του, αλλά και όλων των μελών της αντιπροσωπείας για τα όσα έζησε (αν) τόσο στη Μελβούρνη, όσο και στο Σίδνεϊ. Για την πρωτόγνωρη εμπειρία της επίσκεψης στην Αυστραλία, έκανε λόγο ο Γιώργος Κουκουράκης, πριν παρουσιάσει με τον δικό του όμορφο τρόπο τη “Βιογραφία του Βενιζέλου”, που έγραψε ο Νίκος Παπαδάκης. 



Κι εδώ έντονα “βενιζελική” η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εκδήλωσης, που έκλεισε με την προβολή κινηματογραφικού υλικού και, βέβαια, με κρητικούς χορούς από το Χορευτικό Συγκρότημα της Αδελφότητας. Κάτω απ’ το άγρυπνο βλέμμα του προέδρου της Ανδρέα Παρλιάρου.

Ο στόχος επετεύχθη





Ιδιαίτερης σημασίας η σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής, 18 Νοεμβρίου, στα γραφεία της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας του Σίδνεϊ , με τα μέλη του Δ.Σ. της και εκπαιδευτικούς της Ομογένειας, μετά από μια υπέροχη συγκινητική εκδήλωση “προς τιμήν των Πεσόντων στο Πολυτεχνείο”, για την οποία θα μπορούσα να γράψω, αν είχα χώρο, τα μύρια όσα. Εισηγητής ο επιστημονικός συνεργάτης του Ιδρύματος Γιώργος Κουκουράκης, με θέμα τα εκπαιδευτικά προγράμματα που υλοποιούνται σ’ αυτό.
Ασμένως και με ενθουσιασμό αποδεκτή η πρότασή του για μεταφορά, σε πρώτη φάση, της Μουσειοσκευής στα ελληνικά σχολεία του Σίδνεϊ και η εισαγωγή της στην εκπαιδευτική διαδικασία στη λογική της συμμετοχικής διδασκαλίας.
“Η βαλίτσα του Ελευθερίου Βενιζέλου έρχεται και στο Σίδνεϊ για να γνωρίσουν τα Ελληνάκια της τρίτης και τέταρτης γενιάς, τις παρακαταθήκες του”, σημειώνω στο μπλοκάκι μου.
Κι αμέσως μετά: “Ο στόχος επετεύχθη!”

Από το Σίδνεϊ στα Χανιά
Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018, ώρα 7 μ.μ. Από το Σίδνεϊ, μέσω Μελβούρνης, Αμπού Ντάμπι και Αθήνα, πάλι στα Χανιά, ύστερα από ένα εναέριο ταξίδι που κράτησε μαζί με τις ενδιάμεσες στάσεις 31 ώρες. Μακρινή, πολύ μακρινή, μα και κοντινή, πολύ κοντινή, μόλις μιας σκέψης δρόμος, η Αυστραλία. Μιας βενιζελικής σκέψης…

Χανιώτικα νέα (28.11.2018) 

http://www.haniotika-nea.gr/stin-afstralia-me-to-idrima-venizelos/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗΕΚΕΙ

Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

H ωραία Ελλάδα της Αυστραλίας. Η Ελλάδα των Ωραίων Ελλήνων της Μελβούρνης (τρίτης πόλης στον κόσμο με ελληνικό πληθυσμό, μετά την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη) και του Σίδνεϊ όπως τη γνωρίσαμε, όσοι την επισκεφτήκαμε πρόσφατα (8-20 Νοεμβρίου) με το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”. Η Ελλάδα της νοσταλγίας, της φιλοξενίας μα και της αισιοδοξίας, όπως την χαρακτήρισε ο γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Νίκος Παπαδάκης. Η Ελλάδα που δηλώνει παρούσα με διαφορετικούς τοπικούς και ποιοτικούς αριθμητές και κοινό παρονομαστή τα τεκμήρια της εθνικής μας ταυτότητας, τη γλώσσα και τη θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα, τη θύμηση μιας γλάστρας με βασιλικό, την άγουρη γεύση ενός κοκκινάπιδου στον ουρανίσκο, το σινιάλο του ανωθρώσκοντος καπνού από μια καμινάδα, μια χούφτα χώμα, χώμα ελληνικό…

Η Ελλάδα της Μελβούρνης. Η Ελλάδα της εδώ Κρητικής Αδελφότητας, του προέδρου της Μιχάλη Χουδαλάκη και του γενικού γραμματέα της Δημήτρη Παπαδημητρίου, που μαζί με τον καταξιωμένο διεθνώς συγγραφέα, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Πέρθ, Πολυχρόνη Κουτσάκη, συνέβαλαν αποφασιστικά στον ερχομό του Ιδρύματος στην Αυστραλία. Η Ελλάδα του Μιχάλη και του Δημήτρη, μα και των άλλων μελών του Δ.Σ., όπως και των εκεί συγγενών, χωριανών και φίλων μας, που όσα “ευχαριστώ” κι αν τους γράψω λίγα θα είναι. Η Ελλάδα του Γιάννη Νικολακάκη, του προέδρου του άλλου κρητικού σωματείου της πόλης, της παγκρήτιας Ενωσης, που “συλλειτουργεί” με την Αδελφότητα. Η Ελλάδα των Ελλήνων Δασκάλων, που με φορέα την Ελληνική Κοινότητα και “συντονιστή” τον εκ Κρήτης ορμώμενο Μάνο Τζιμπραγό, επιμένουν να διδάσκουν στα Ελληνόπουλα της τρίτης και της τέταρτης γενιάς την ελληνική γλώσσα. Η Ελλάδα των εφημερίδων “Ελληνικός κόσμος” και “Τα νέα”, μα και των άλλων εντύπων, όπως και των ελληνικών ραδιοφωνικών σταθμών, που πρόβαλαν το άνοιγμα του Ιδρύματος στην Ομογένεια και την προβολή του έργου του. Η Ελλάδα όλων των Ελλήνων, ιδιαίτερα βέβαια των Κρητικών, που ξετρούλιαξαν τους χώρους που “έλαβαν χώρα” οι διάφορες εκδηλώσεις: στο Κρητικό χωριό, στην Ιερά Μονή “Αξιον εστί”, στο Κρητικό Σπίτι και στο Ελληνικό Κέντρο. Η Ελλάδα που συνεχίζει, όντας εκτός ελληνικού εδάφους, να λειτουργεί και να λειτουργείται με τις μνήμες της, να τραγουδεί και να χορεύει, να ψάλλει και ν’ αναθιβάλλει. Η Ελλάδα του “Καλημέρα” στις οδούς και στις πλατείες, της πρώτης σε ποιότητα ζωής πόλης του κόσμου, και του “καλησπέρα” στις ελληνικές ταβέρνες, όπως καλή ώρα σ’ αυτήν του Μυλοποταμίτη Γιάννη Ρεράκη…

Η Ελλάδα του Σίδνεϊ. Η Ελλάδα και της εδώ Κρητικής Αδελφότητας, που μπορεί να έχει λιγότερα μέλη απ’ αυτά της… αδελφής της στη Μελβούρνη, είναι όμως εξίσου φωτεινή και… βενιζελική. Η Ελλάδα του προέδρου της Ανδρέα Παρλιάρου, το γένος Σταυρουλάκη (απ’ τον Κάστελλο Αποκορώνου η μητέρα του, απ’ την Ανδρο ο πατέρας του) και της συζύγου του της Δέσποινας που είναι γενική γραμματέας. Του Ανδρέα και της Δέσποινας που είχαν πάντα μαζί τους την μόλις 5,5 μηνών κορούλα τους, τη Μαριάννα, στο καροτσάκι… Η Ελλάδα της προέδρου της Ομοσπονδίας των Κρητικών Σωματείων της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας, Μαρίας Λαγουδάκη, του προέδρου της Νεολαίας Λευτέρη Σαβιολάκη, της Κατερίνας Μετζιδάκη και των άλλων ωραίων Ελλήνων του Σίδνεϊ που γνωρίσαμε και τους είμαστε υπόχρεοι. Η Ελλάδα του καθηγητή στην έδρα των Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ Βρασίδα Καραλή, των φοιτητών του και των πολλών άλλων Ελλήνων που έδωσαν βροντερό “παρών” στην εδώ εκδήλωση Μνήμης του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η Ελλάδα της πιο μεγάλης πόλης της πέμπτης ηπείρου, που γιορτάζει και την επέτειο του Πολυτεχνείου, με πρωταγωνιστές τους μαθητές του Σαββατιανού Σχολείου της τοπικής ελληνικής κοινότητας και τους εδώ Ελληνες φοιτητές. Η Ελλάδα που επιμένει να μαθαίνει “Ελληνικά όπως στην Ελλάδα”, και να μνημονεύει, μεταξύ των άλλων, Γιάννη Ρίτσο, Οδυσσέα Ελύτη και Τάσο Λειβαδίτη. Η Ελλάδα του “Καλημέρα” στον ανδριάντα του κάπτεν Κουκ, που οι Κρητικοί τον λένε… Κουκάκη και τον “Καλησπέρα” της Οπερας στη γειτόνισσά της Γέφυρα…

Η Ωραία Ελλάδα της Αυστραλίας, όπως την είδα – είδαμε σε περίληψη, ν’ αστράφτει και να χαμογελά στα μάτια της μόλις 6 μηνών Μαριάννας την ώρα του αποχαιρετισμού στο αεροδρόμιο του Σίδνεϊ…

Χανιώτικα νέα (23.11.2018)
http://www.haniotika-nea.gr/i-orea-ellada-tis-afstralias/

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ*

ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ "ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ" ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

ΘΕΡΜΗ ΥΠΟΔΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Μεγάλης εθνικής σημασίας γεγονός χαρακτηρίζεται η επίσκεψη αντιπροσωπείας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών "Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος" στην Αυστραλία που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα. Θερμή η υποδοχή της αντιπροσωπείας από τους ομογενείς και προπάντων από τους Κρητικούς. Ιδιαίτερα επιτυχής η παρουσίαση της Βιογραφίας του Εθνάρχη που έγραψε ο γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Νίκος Παπαδάκης, στις 13 Νοεμβρίου, στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου Μελβούρνης. Για τις γέφυρες ιστορικής μνήμης που θα συνδέουν εφεξής το Ιδρυμα με τους Ελληνες της Αυστραλίας έκανε λόγο στην αντιφώνησή του ο συγγραφέας που στάθηκε ξεχωριστά στην εισαγωγή του κεφαλαίου "Βενιζέλου" στα σχολεία του απόδημου ελληνισμού.

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018)

ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΙΔΝΕΙ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ

Ιδιαίτερα θερμή ήταν και στο Σίδνεϊ, όπως και στη Μελβούρνη, η υποδοχή της αντιπροσωπείας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”.

Μεγάλη και ενθουσιώδης η προσέλευση των εκεί ομογενών, κυρίως φοιτητών, στην εκδήλωση μνήμης για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που διοργάνωσε η Κρητική Αδελφότητα Σίδνεϊ - Νέας Νότιας Ουαλίας και το Ιδρυμα στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, στις 16 Νοεμβρίου, σε συνεργασία με το τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών που λειτουργεί σ' αυτό. Για το Ιδρυμα και το δίτομο έργο “Ελευθέριος Βενιζέλος: Ο άνθρωπος - ο ηγέτης" του γενικού διευθυντή του Ιδρύματος Νίκου Παπαδάκη, μίλησε ο Γιώργος Κουκουράκης, επιστημονικός συνεργάτης του Ιδρύματος, που είχε και τον ρόλο του συντονιστή, ενώ ο Νίκος Παπαδάκης, μίλησε για τις παρακαταθήκες του Εθνάρχη και τη σημασία που θα έχει για την ομογένεια και ιδιαίτερα για τα Ελληνόπουλα, η γνωριμία μαζί του, κυρίως μέσω, των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, και της Μουσειοσκευής ενώ δεν παρέλειψε να εκφράσει τη συγκίνησή του, αλλά και όλων των μελών της αντιπροσωπείας, για τα όσα έζησε(αν) τόσο στη Μελβούρνη, όσο και στο Σίδνεϊ. Αποσπάσματα διάβασε ο δάσκαλος - λογοτέχνης Βαγγέλης Κακατσάκης. Χαιρετισμούς στην εκδήλωση απηύθυναν η γενική γραμματέας της Αδελφότητας Δέσποινα Παρλιάρου, ο καθηγητής στο τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Σίδνεϊ Βρασίδας Καράλης, και το μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Παραρτήματος Αττικής (του Ιδρύματος) Σταύρος Νικηφοράκης. 

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018)


* Οι δύο ανταποκρίσεις που έστειλα στα "Χανιώτικα νέα" όντας  στην Αυτραλία με το Ίδρυμα "Ελευθέρι0ς Βενιζλελος" και η ανακοίνωση του Ιδρύματος πριν την επίσκεψη.

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ

Στην Αυστραλία θα βρεθεί τις επόμενες μέρες αντιπροσωπεία του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» με αφορμή σειρά εκδηλώσεων για τον μεγάλο πολιτικό, τις οποίες συνδιοργανώνει το Ίδρυμα με τις Κρητικές Αδελφότητες στη Μελβούρνη και το Σίδνεϊ.

Μεταξύ άλλων, θα πραγματοποιηθούν δύο εκδηλώσεις ιστορικής μνήμης, στις οποίες θα παρουσιαστεί η β΄ έκδοση της βιογραφίας «Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Άνθρωπος, ο Ηγέτης», την Τρίτη 13 Νοεμβρίου στο Ελληνικό Κέντρο της Μελβούρνης, σε συνεργασία με την Κρητική Αδελφότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας, και την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, σε συνεργασία με την Κρητική Αδελφότητα Σίδνεϊ και Νέας Νότιας Ουαλίας και το Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της πόλης. Οι εκδηλώσεις υποστηρίζονται από τις ελληνικές κοινότητες των δύο πόλεων. Θα μιλήσουν οι Νικόλαος Παπαδάκης, γενικός διευθυντής του Ιδρύματος, Πολυχρόνης Κουτσάκης, καθηγητής Πανεπιστημίου Μέρντοχ στο Περθ, συγγραφέας και Γιώργος Κουκουράκης, επιστημονικός συνεργάτης του Ιδρύματος. Αποσπάσματα από τη βιογραφία θα διαβάσει ο δάσκαλος-λογοτέχνης Βαγγέλης Κακατσάκης, ενώ χαιρετισμούς θα απευθύνουν ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Μελβούρνη Δημήτρης Μιχαλόπουλος, οι πρόεδροι της Αδελφότητας Μελβούρνης Μιχάλης Χουδαλάκης και Σίδνεϊ Ανδρέας Παρλιάρος, ο εκπρόσωπος του Παραρτήματος Αττικής του Ιδρύματος Σταύρος Νικηφοράκης κ.ά.

Επίσης, έχουν προγραμματιστεί κινηματογραφικές προβολές με σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό από το αρχείο του Ιδρύματος, ενώ για πρώτη φορά θα προβληθεί το νέο βίντεο παρουσίασης του Ιδρύματος και της Οικίας-Μουσείου της Χαλέπας. Παράλληλα, προβλέπεται κατάθεση στεφάνου στον ανδριάντα του Βενιζέλου και στο μνημείο πεσόντων Α΄ και Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μελβούρνη, ενώ η αντιπροσωπεία του Ιδρύματος θα έχει την ευκαιρία να επισκεφθεί πανεπιστημιακά τμήματα και ερευνητικούς φορείς που δραστηριοποιούνται σε ανάλογα αντικείμενα.

ΜΙΑ ΣΤΆΣΗ ΕΔΏ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ


Ήταν ένα ταξίδι στην Αυστραλία . Ένα ταξίδι στη Μελβούρνη και στο Σίδνεϊ, συγκεκριμένα, όπου μεταξύ των άλλων παρουσιάστηκε η κατά κοινή ομολογία μοναδική στο είδος της δίτομη βιογραφία του Ελευθερίου Βενιζέλου, που έγραψε ο γενικός διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, Νίκος Παπαδάκης που κυκλοφόρησε πρόσφατα σε β’ έκδοση από τις εκδόσεις του Βιβλιοπωλείου “Εστία”. Eνα ταξίδι που κράτησε συνολικά 12 ημέρες, απ’ τις 8 μέχρι τις 19 Νοεμβρίου τ.ε., χθες δηλαδή. Να ο λόγος μη “λειτουργίας των Στάσεων” την προηγούμενη εβδομάδα, την περασμένη Τρίτη και την περασμένη Παρασκευή. Να μην προαναγγείλω την απουσία μου, η απόφασή μου, και αφού “έπαιξα” λίγο με την ιδέα να τις στέλνω ηλεκτρονικά, τι από τα Τσικαλαριά, τι από τη Μελβούρνη και από το Σίδνεϊ. Συγγνώμη από εκείνους που την αναζήτησαν…

Ήταν ένα ταξίδι στην Αυστραλία… Eνα ταξίδι ζωής, που δεν το περίμενα ότι θα γίνει ούτε στο καλύτερο όνειρό μου. Eνα ταξίδι με πολλά απρόοπτα, “ο κύβος” του οποίου “ερρίφθη”, “μεταξύ τυρού και αχλαδίου”. «Γιατί να μην πάμε κι εμείς;» αναρωτήθηκε φωναχτά ο απ’ του Μπαμπαλή το Χάνι (Αγίους Πάντες Αποκορώνου) ορμώμενος, ορκωτός λογιστής Σταύρος Νιηφοράκης, όταν μάθαμε για το ταξίδι του Ιδρύματος στην Αυστραλία. Για να συμπληρώσει: «Και για να δούμε τους συγγενείς μας». Αμ έπος, αμ έργον! Αφού, βέβαια, πέρασε το “έπος” από πολλές… αναστολές, για να γίνει “έργον”. Δεν είναι μικρό πράγμα ένα ταξίδι από τα Χανιά της Κρήτης στην Αυστραλία, στην άλλη άκρη του κόσμου…

«Το ταξίδι είναι σαν το κρασί και πίνεις και δεν μπορείς να μαντέψεις τι οράματα θα κατεβούν στο κεφάλι σου. Σίγουρα ταξιδεύοντας βρίσκεις πάντα ό,τι μέσα σου έχεις». Και τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη (αυτός κι αν ήταν, εκτός όλων των άλλων και μέγας ταξιδευτής!) στον νου μου, με το που έπιασα το μολύβι για να γράψω αυτή τη “Στάση”. Κι αν έχω να γράψω τα μύρια όσα γι’ αυτό το ταξίδι. Για τα που… εισέπραξαν “τα ακρωτήρια της ύπαρξης” για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο μιας ποιητικής συλλογής του Γιώργη Μανουσάκη. Για τους Ωραίους Έλληνες της Αυστραλίας και ξεχωριστά για τους Ωραίους Ελληνες Κρητικούς της Κρητικής Αδελφότητας και της Παγκρητίου Ενώσεως της Μελβούρνης και της Κρητικής Αδελφότητας του Σίδνεϊ!

Τα λάμδα της Ελλάδας



Ήταν ένα μάθημα αλλιώτικο απ’ όλα τ’ άλλα που έχει κάμει ως δάσκαλος και σαν δάσκαλος, υπηρετώντας τη Δασκαλοσύνη, το πρωί του Σαββάτου 10 Νοεμβρίου, αυτό, με τα παιδιά των νεοφερμένων Ελλήνων, στο Σαββατιανό Σχολείο που λειτουργεί η Ελληνική Κοινότητα στο ιδιόκτητο κτήριό της, που βρίσκεται στην καρδιά της Μελβούρνης. Με τους μαθητές και τις μαθήτριες της Ε’ και Στ’ τάξης του Δημοτικού και τους μαθητές και τις μαθήτριες της Α’, Β’ και Γ’ Γυμνασίου και της Α’ Λυκείου. Για τα λάμδα της Ελλάδας το “μάθημα” που κάναμε. Για τα λάμδα της λέξης, μα και για πολλά άλλα λάμδα της ελληνικής γλώσσας. Για τα λάμδα της Λαμπρής και της Λαμπρινής, τα λάμδα του λαδιού και της ελιάς, τα λάμδα του ήλιου και της θάλασσας, τα λάμδα της λάμψης και της λήψης, τα λάμδα του αμπελιού και του πλοίου, τα λάμδα του λαγού και των λουλουδιών, τα λάμδα των Πλατανακιών και της Λάρισας, το πολύ υγρό λάμδα της ελληνικής λαλιάς, του “Καλημέρα Ελλάδα”!

Και βέβαια, δεν είπα όχι στην πρόταση που μου έγινε με το που φτάσαμε στη Μελβούρνη με το Ιδρυμα “Ελευθέριος Βενιζέλος”, το βράδυ της Παρασκευής 9 Νοεμβρίου, να επισκεφθώ την επόμενη μέρα το προαναφερθέν σχολείο και να μιλήσω στα μεγάλα παιδιά. Λειτουργούμε μόνο τα Σάββατα, το μήνυμα που έστειλε στην Ευδοκία, η υπεύθυνη για το Πρόγραμμα, δασκάλα Μαρία Μπακαλίδου. «Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, αφού αυτά τα ξέρουν όλα»… Κατοχή είχε κάνει στο μυαλό μου ο στίχος αυτός του Διονύση Σαββόπουλου, ενώ μας πήγαινε (ήταν και η Ευδοκία που θα μιλούσε στα μικρότερα παιδιά) με το αυτοκίνητό του από το ξενοδοχείο στο σχολείο το μέλος της Ελληνικής Κοινότητας Νίκος Ντάλας. Κι ένα διπλό ερώτημα: «Τι θα τους πως; και πώς θα τους το πω;».

Τους είπα το όνομά μου, γράφοντάς το στον πίνακα, και με δυο λόγια ποιός είμαι και από πού είμαι. Μου είπαν κι αυτά τα ονόματά τους κι από πού είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους. Κι ότι η Ελλάδα είναι ο κοινός παρονομαστής όλων των κλασμάτων που έχουν σαν αριθμητές τις περιοχές της κι αυτό μου το είπαν. Η Ελλάδα που έχει σαν αγαπημένο της σύμφωνο το λάμδα. Η Ελλάδα του Ελευθερίου Βενιζέλου που ήρθε και ως εδώ φέρνοντας τις παρακαταθήκες του

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ