ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 
Τι περιµένουν τόσοι πολλοί στο κέντρο της πόλης, κλειστή η οδός, µπρος στο Ρολόι του Κήπου, βράδυ Καθαράς ∆ευτέρας;
Έφτασε λέει ο στόλος και δεν θα αργήσουν να φανούν τα… παιδιά του θείου Σαµ που πριν πάνε στα βάθη της Ανατολής θε να “ξεσκάσουν” στα µέρη µας.
Χρόνια και χρόνια στο ίδιο έργο θεατές… και η αποδοχή της µοιραίας βεβαιότητας που γίνηκε συνήθειά µας! Τούτη τη φορά «το αεροπλανοφόρο “Gerald Ford”, αναµένεται να παραµείνει στα Χανιά για τέσσερις ηµέρες για ανεφοδιασµό και αναψυχή του πληρώµατος». Κι έπειτα αφού ετοιµαστούν, θα κινήσουν προς Ανατολάς να ρίξουν τα τροχιοδεικτικά… φώτα της Πολιτισµένης Πολεµικής Μηχανής τους…
…Τα βλέπω τα καηµένα τα µικρά “στρατιωτάκια, ακούνητα, αµίλητα”, να τριγυρνούν στους δρόµους της πόλης µας!
Τα βλέπω και συλλογίζοµαι ποια όνειρα έκαναν πριν φτάσουν ως τα µέρη µας! Τα βλέπω και συλλογίζοµαι τους παππούδες τους, τους πατεράδες τους που… σάλεψαν στην Κορέα, στο Βιετνάµ, στον πόλεµο του Κόλπου, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ...! Τα βλέπω και συλλογίζοµαι αν διδάχθηκαν Μαθήµατα Αµερικανικής Ιστορίας και ποιας Ιστορίας είναι γνώστες.
Τα βλέπω και συλλογίζοµαι ποια από αυτά τα παιδιά θα “σαλέψουν” από την παράλογη λογική του σαλεµένου Αφεντικού τους, που τα στέλνει στα βάθη της Ανατολής.
...Αυτά και πολλά-πολλά άλλα συλλογίζοµαι και δεν θα αναφερθώ στους στόχους που πρόκειται να πλήξουν, στα πτώµατα και στην καταστροφή των εχθρών που... ‘‘απειλούν’’ τη χώρα τους που κείται στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.
Συλλογίζοµαι αν τούτα τα παιδιά, είδαν καθόλου τους χαρταετούς που πετούσαν χθες πάνω από την πόλη µας…

(Χανιώτικα νέα, Τετάρτη 25,2.2026) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΝΑ ΜΑΤΣΑΚΙ ΒΙΟΛΕΣ ... ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΠΑΣΙΑ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

«‘‘Σαν να κρατείς ένα µατσάκι βιόλες. Έτσα θα κρατείς τη λύρα’’.
Μάθηµα πρώτο στο καµαράκι το µικρό στο πάνω Κουµ - Καπί, εκεί που ζούσε η Ασπασία. Λίγο πιο κάτω από το σπίτι µας…
Το ’χα βάλει πείσµα να µάθω λύρα, κι έστηνα -παιδάκι δηµοτικού- καρτέρι κάθε τρεις και λίγο, στα γύρω δροµάκια, πότε θα τη δω να γυρνά στο σπίτι της για να µου ξεκινήσει τα µαθήµατα. ∆ιότι εκείνη το ’χε πει «όποτε µε δεις έλα να ξεκινήσουµε». Μια - δυο - τρεις απόπειρες, η στιγµή εκείνη επιτέλους, κάποτε έφτασε.
Κι έτσι ένα απόγευµα βρέθηκαµε µαζί µε τη µαµά µου στο δροµάκι της, έξω από το σπιτάκι της.
Βρεθήκαµε µέσα στο καµαράκι. Εκείνη άρπαξε µια λύρα. Την έπιασε στο δεξί της χέρι.
«Ετσα θα τη κρατείς. Σαν να κρατείς ένα µατσάκι βιόλες», µου είπε και µου την έδωσε. Κι εγώ έπιασα -νοµίζω πως θα ’τανε η δεύτερη φορά στη ζωή µου- τη λύρα προσπαθώντας να µη τη σπάσω. Την κράτησα όπως κρατούν ένα µατσάκι βιόλες, µα νοµίζω πως γρήγορα της την έδωσα πίσω. Αυτή έπιασε τότε το δοξάρι και άρχισε να παίζει, δεν θυµάµαι τον σκοπό. Κι εµείς ακούγαµε. Μικρό το δωµάτιο, πολυοφορτωµένο αντικείµενα, χρώµατα, γέµισε από τις δοξαριές που ακούγονταν κι απ’ έξω, ήταν δεν ήταν κλειστό το παραθυράκι του.
Αντηχούσε στον ασπροασβεστωµένο τοίχο τής απέναντι αυλής κι επέστρεφε στ’ αυτιά µέσα στο σώµα…
Κι έπειτα: µάθηµα πρώτο “Ένα νερό κυρά Βαγγελιώ”. Έβλεπα τα δάκτυλά της ανάµεσα στις χορδές, τα νύχια να τις ακουµπούν, το δοξάρι να πηγαινοέρχεται. Όλα µαγικά µπροστά µου, µα κείνο το «µατσάκι βιόλες» όπως ακούστηκε από τη γλυκιά βραχνάδα της φωνής της, νοµίζω πως µου ’καµε τη µεγαλύτερη εντύπωση.
Τα λουλούδια κι η λύρα, η “συµπεριφορά” προς αυτά, ο τρόπος και η “θωριά” ενός ανθρώπου που σίγουρα νιώθει κι αγαπά τ’ άψυχα αντικείµενα… Ή µήπως τελικά υπάρχει ψυχή µέσα σε αυτά; Σκέψεις κι ερωτηµατικά που µε την πάροδο των χρόνων απαντήθηκαν καθώς µεγάλωνα.
Η ψυχή της λύρας, ο οργανοπαίκτης που µε πάθος προσφέρει τη δική του ψυχή στο κοµµάτι που παίζει…
Όλα αυτά και όχι µόνο αυτά πρέσβευε στα µάτια µου η Ασπασία Παπαδάκη, που πολλές φορές έπαιξε σκοπούς να τους χορέψουµε, στην οµάδα των µικρών του Λυκείου Ελληνίδων, µε δάσκαλο τον Γιάννη τον Αγιασµενάκη…
Ένα πρόσωπο τόσο οικείο και συνάµα τόσο… ιστορικό από τότε ήδη.
Μια αρχόντισσα της λύρας, της κρητικής µουσικής, της κρητικής παράδοσης…».
Tα παραπάνω γράφτηκαν τον Ιανουάριο του 2016 για την Ασπασία Παπαδάκη, σε τούτη τη στήλη! ∆ύο µέρες η λυράρισσα βρίσκεται στην επουράνια Κρήτη και τούτο το κειµενάκι - ένα µικρό µατσάκι µανουσάκια στα χέρια της!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 4,2.2026) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Προσφιλής και αγαπηµένη έκφραση «δεν πάµε καλά, δεν πάµε καθόλου καλά».
Ταιριάζει παντού και πάντα! Βγες µια βόλτα στον κόσµο του διαδικτύου και των social media, ή ακόµη καλύτερα, βγες µια βόλτα στο κέντρο της πόλης και θα το καταλάβεις!
Ο κόσµος τα ’χει παίξει! ∆ικαίως ή αδίκως δεν το κρίνουµε!
Όλοι είναι στην... τσίτα και µε ‘‘κατεβασµένο το ζωνάρι’’ τους, ψάχνουν αιτίες και αφορµές για να µαλώσουν, για να βγάλουν όλο τον συσσωρευµένο θυµό τους στον πρώτο τυχόντα - άτυχο που θα βρεθεί µπροστά τους!
Και καλά παλαιότερα, όλο αυτό τον θυµό τον βγάζαµε… αναµεταξύ µας! Έτσι γουστάραµε ρε αδερφέ, να την ‘‘πούµε’’ στον συµπολίτη µας! 
Τώρα, το νέο trend είναι να τα βάζουµε και µε τους τουρίστες που βρίσκονται παντού στην πόλη µας!
Λες και φταίνε αυτοί που… ήρθαν! Ποιος τους κάλεσε; Εµείς δεν τους προσκαλέσαµε; Τι να κάνουν δηλαδή; Να αρνηθούν τέτοια πρόταση;
Jamais! Never! Νie!
 Προς τι λοιπόν η δυσφορία; 
Ναι, ξέρω, δεν τους θέλαµε ούλους µαζωµένους! Και αφού δεν τους θέλαµε, αρχίζουµε και τους το λέµε κατάµουτρα!
Ναι, ήµουν παρών σε σκηνικό για θέση πάρκινγκ!
…Καθόµαστε καµιά δεκαρά νοµάτοι και κοιτούσαµε το θέαµα!
Και πετάγεται ξαφνικά ένας από την... οµήγυρη και λέει: «Μια φορά ελέγαµε ‘’Yankees go home’’, λες σε λίγο να λέµε “tourists go home”;».

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2025) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ... "ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΚΚΟ ΜΕ ΘΗΡΙΑ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 
Όχι δεν θα αναφερθώ στην τραπ.
Η ρητορική µίσους είναι µία κυρίαρχη τάση στη ζωή µας και δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που την ακολουθούν, ίσως και εν αγνοία τους(;).  
Είναι µέρος µίας… απολύτως διαδεδοµένης λογικής του σήµερα που «όλα σφάζονται και µαχαιρώνονται»!
Είναι µία λογική που έχουµε επιλέξει ή µας επέλεξε(;) και ακολουθείται θεωρώ από το µεγαλύτερο µέρος του πληθυσµού στον… πλανήτη!
Από πρωθυπουργούς, πλανητάρχες, υπουργούς, καλλιτέχνες, “δασκάλους’’, “γονείς”, παιδιά, τη σύγχρονη κοινωνία µίας παράλογης… λογικής!
Μέσα σε αυτή την κοινωνία “διακινείται” το υλικό της και… µεταλαµπαδεύεται!
Μεταλαµπαδεύεται παντού και από σχεδόν τους πάντες προς τα παιδιά που παρακολουθούν και βέβαια ως µιµούνται τους µεγάλους, τους συγγενείς τους ή ακόµη και ‘‘απίστευτους’’ tik - toker,  ή celebrities, ή influencer και τα όσα... εντυπωσιάζουν τα µικρά και αθώα µάτια τους!
Μια… διαπαιδαγώγηση εν εξελίξει, που λειτουργεί είτε το θέλουµε είτε όχι!
Η ρητορική µίσους πότε θα σταµατήσει;
Πότε θα σταµατήσει η δηµιουργία τεράτων;
Ίσως κάποτε να συµβεί, ίσως και όχι!
Έως τότε, µιλήστε στα παιδιά σας όσοι δεν ανήκετε στους οπαδούς της “ρητορικής µίσους” που είναι ορατή σε κάθε κίνηση πλέον, είτε στα µέσα κοινωνικής δικτύωσης είτε και στην… έξω ζωή! ∆εν είναι µόνο ο τρόπος που µιλάµε, είναι και το πώς συµπεριφερόµαστε, είναι σχεδόν όλα τα... άσχηµα εκείνα µε τα οποία καθηµερινά καλούµαστε να αντιµετωπίσουµε!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 7 5. 2025) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΑΝΗΜΕΡΑ Τ' ΑΗ ΓΙΩΡΓΙΟΥ

Γράφει ο Νεκττάριος Ευ. Κακατσάκης

Χριστός Ανέστη! 
Ανήµερα τ’ άη Γιωργιού, πήρε την πλαστική σακούλα κι έβαλε όλα της τα υπάρχοντα µέσα!
Μία ζακέτα, ένα παντελόνι, δυο ζευγάρια κάλτσες, ένα όνειρο και µια µικρή σακούλα φάρµακα που την κρατούνε ακόµη στη ζωή!
Άλλο το παραµύθι µε τον δράκο που σκότωσε ο οµορφοκαβαλλάρης και της έλεγε η µάνα της στα µικράτα της, κι άλλη η παραµύθα που έζησε από την ώρα που πεθάναν οι δικοί της και έµεινε πεντάρφανη στους πέντε δρόµους, µικρή παιδούλα…
Τι τα θες;
Την πριγκίπισσα την έβαλε ο Άη Γιώργης πάνω στα καπούλια τ’ αλόγου του και την πήγε πίσω στο παλάτι του πατέρα.
Αυτήν την κτύπησε η Μοίρα µε τα “πίσω της πόδια, τα πεταλωµένα” δυνατά σε όλο το σώµα, στο κεφάλι, στο µυαλό, -ακόµη ναι πίστεψε το- ακόµη και στην αθώα της ψυχή και την άφησε αιµόφυρτη να ψάχνει καπούλια να πιαστεί!
Μα απ’ όπου κι αν κάποια στιγµή πιανόταν, το... Άλογο είτε έφευγε µε φόρα και τα χεράκια της δεν µπορούσαν να κρατηθούν από τα σκοινιά, είτε κάποια στιγµή που είχε κρατηθεί µε όλο της το είναι -ακόµη και τα δόντια της είχε µπήξει πάνω στη σέλα τ’ Αλόγου, εκείνο ξεσαµάρωσε και η σέλα έπεσε µε δύναµη πάνω στα δόντια της και από τότε έχει µείνει µε τα δύο της µόνο δόντια να προσπαθεί να δαγκώσει το παξιµάδι της ζωής της!
Χτυπήµατα από εδώ, φτυσίµατα από εκεί, κι αέρηδες και φουρτούνες και βροχές και καταιγίδες!
Αυτή είναι ζωή για δυνατούς! Και αυτή ήταν δυνατή πολύ, και άντεξε και αντέχει ακόµη να κάνει τον σταυρό της και να πιστεύει πως ο Χριστός αναστήθηκε και κάποια στιγµή θα ‘ρθει κι η δική της ανάσταση!
Μα θέλει ρε παιδί µου να τη δει όσο καλύτερα γίνεται· να έχει το φως ακόµη στην ψυχή και να ‘χει εξαφανιστεί κι ο καταρράκτης ο αναθεµατισµένος από τα µάτια της!
Να τη δει καλά την Ανάστασή της κι έπειτα ας πεθάνει!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 23.4.2025) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΣΑΠΑΤΑΚΗΣ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ 

Για τον Αντώνη Τσαπατάκη έχουν γραφεί πολλά και πολλά ακόµη θα γραφτούν!

Η τελευταία του επιτυχία να στεφθεί ασηµένιος ολυµπιονίκης στους Παραολυµπιακούς Αγώνες στα 100 µ. πρόσθιο στην κατηγορία SB4, και να κατακτήσει το 7ο ολυµπιακό µετάλλιο για τη χώρα µας, τον έφερε και πάλι στην… επικαιρότητα!
Ένα µικρό απόσπασµα από όσα δήλωσε, λίγο µετά τον αγώνα του και το παρακάτω:
«Σήµερα είναι η πρώτη µέρα που θα παραδεχθώ κάτι που δεν µπορώ να κάνω. ∆εν µπορώ να τα παρατάω! Μετά από 15 χρόνια δεν τα έχω παρατήσει ούτε µία µέρα. ∆εν τα παράτησα ούτε σήµερα»!
Και αυτή του η δήλωση από την αρχή έως το τέλος είναι ένα από εκείνα τα σοφά αποφθέγµατα που πλέον όλοι µας αρεσκόµαστε να διαβάζουµε στο διαδίκτυο, ενίοτε να ποστάρουµε µε µικρά ή µεγάλα γράµµατα!
Υπάρχουν όµως οι άνθρωποι όπως ο Τσαπατάκης που όσα λένε, προέρχονται µέσα από την κατάκτηση της αλήθειας τους και γι’ αυτό κι έχουν µεγαλύτερη βαρύτητα επειδή είναι πράξεις!
Φέρουν το βάρος της απόλυτης ειλικρίνειας αλλά και της πραγµάτωσης του νοήµατός τους!
Ένας ακόµη λόγος που όλους αυτούς τους ανθρώπους -όπως και ο Τσαπατάκης- που ζουν ανάµεσά µας, θα πρέπει να τους ακούµε, οφείλουµε να τους αφουγκραζόµαστε, θα πρέπει να τους έχουµε πρότυπο για τα παιδιά µας!
...Άνθρωποι που δεν τα παρατούν, άνθρωποι που µε όπλο τη θέλησή τους καταφέρνουν να πιάσουν τη “ζωή από τα µαλλιά” και να πορεύονται περήφανοι στη ζωή τους!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 4.9.2024) 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΝΑ ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ... 

Πολύ πιο συχνά απ’ ό,τι παλιότερα ερχόµαστε αντιµέτωποι µε γραφόµενα που δυστυχώς ανακυκλώνονται, κάποια από αυτά µπορεί να έχουν γραφτεί και πριν από χρόνια αλλά ξαναπαρουσιάζονται ως “φρέσκο πράµα που σαλεύει”.
Τις περισσότερες φορές πολλά από αυτά, διαπιστωµένα ανήκουν στην κατηγορία των fake news, αλλά ποιος µπορεί να τα ελέγξει, ποιος “ξαναέχει” την όρεξη να τα αντικρούσει και να τα “πετάξει” εκεί όπου ανήκουν· σε έναν κάλαθο των αχρήστων όπου και θα “αποσυντεθούν”!
∆υστυχώς τέτοιος κάλαθος αχρήστων δεν υπάρχει!
Αντιθέτως ο κάλαθος των αχρήστων είµαστε όλοι εµείς που όχι µόνο “υποδεχόµαστε” καθηµερινά τα “πάντα όλα” αλλά αυτοµάτως τα αναµασούµε, τα αναµεταδίδουµε δίχως κρίση και δίχως κανένα έλεγχο!
Αυτή η απίστευτα οδυνηρή πραγµατικότητα, όλο και περισσότερο χώρο καταλαµβάνει πλέον στις ζωές µας και πικρή διαπίστωση του γράφοντας είναι ότι, η εποχή µας ευνοεί τη νέα αυτή συνθήκη και µοιάζει αδύνατον να φανταστούµε πού µπορεί να µας οδηγήσει!
Ειδικά, τα µικρότερα σε ηλικία άτοµα που έχουν γεννηθεί και αναπτύσσονται εντός του νέου αυτού ψηφιακού κόσµου, είναι η εύκολη λεία όλων εκείνων που διαµορφώνουν τις “λογικές”, τις συνθήκες, τελικά την ίδια τη ζωή... τους!
Υπάρχει άραγε τρόπος, για να αντιµετωπίσουµε αυτό το ψευδές περιβάλλον που µας περικυκλώνει;
Ποιος µπορεί να προνοήσει για τη νέα γενιά “εξαρτηµένων - παγιδευµένων ατόµων” που βλέπουµε να διαµορφώνεται;
Και βέβαια δεν µιλάω για την ατοµική ευθύνη π.χ. που βαραίνει τους γονείς για τα παιδιά τους!

Υ.Γ. Αφορµή για το συγκεκριµένο, ήταν και η είδηση της απόπειρας δολοφονίας του Ντ. Τραµπ! Ήδη στην Αµερική αρχίζουν να δηµιουργούνται υποψίες για το πόσο αληθινή και όχι “σκηνοθετηµένη” ήταν!
Ας περιµένουµε!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2024)