ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΑ ΜΗ(Ν) ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΊΣ ΤΟΥ



Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω καλά πως δεν πρέπει να μου δίνετε πάντα ότι σας ζητώ. Σας δοκιμάζω μονάχα για να δω. Μη διστάζετε να είστε σταθεροί μαζί μου. Το προτιμώ. Με κάνετε να νιώθω περισσότερη σιγουριά. Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερος-η από ότι είμαι. Αυτό με κάνει να παριστάνω καμιά φορά τον (την) “σπουδαίο(α)”. Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτά που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας. Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω. Μην αναστατώνεστε τόσο, όταν σας λέω ότι “δεν σας χωνεύω”. Δεν απευθύνομαι σε σας αλλά στην δύναμη που έχετε να μου εναντιώνεστε. Μη με προστατεύετε πάντα από τις συνέπειες. Χρειάζεται καμιά φορά να πάθω για να μάθω. Μη μου δίνετε μεγάλη σημασία στις μικροαδιαθεσίες μου. Καμιά φορά δημιουργούνται ίσα – ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζήτησα. Μη μου κάνετε συνεχώς παρατηρήσεις. Γιατί τότε θα χρειαστεί να προστατέψω τον εαυτό μου κάνοντας τον κουφό.  Μη μου δίνετε επιπόλαιες υποσχέσεις. Νιώθω πολύ περιφρονημένος-η, όταν δεν τις κρατάτε. Μη με αγνοείτε όταν σας κάνω ερωτήσεις. Αν κάνετε κάτι τέτοιο θα ανακαλύψετε πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές. Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω ότι είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι σοκ για μένα, όταν ανακαλύπτω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Μην ξεχνάτε πως μου αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχτείτε το. Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δεν χρειάζεται να σας το πω. Ετσι δεν είναι; Το παιδί σας.

Τα “μη(ν)” ενός παιδιού στους γονείς του. Δεκατέσσερα απ’ τα “μη(ν)” που λέει ένα παιδί, με τον δικό του τρόπο, στη μαμά του και στον μπαμπά του. Ετσι όπως τα “αλίευσα” πριν από 20 περίπου χρόνια στο διαδίκτυο και τα χρησιμοποιούσα με τη λήξη της σχολ. χρονιάς, όταν ήμουν δάσκαλος, δίνοντάς τα στους γονείς των μαθητών μου. Κυκλοφορούν ακόμα. Πάντα επίκαιρος ο νεοαντλεριανός ψυχολόγος – παιδαγωγός Ρούντολφ Ντράικορς…


"ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, ΝΑ, ΤΡΑΒΟΥΜ' ΕΜΠΡΟΣ

Τιμή σ εκείνους που στην ζωή των/ ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες./ Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·/ δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,/ αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·/ γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν/ είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,/ πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·/ πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,/ πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.». Κ.Π. Καβάφης “Θερμοπύλες”

«Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος/ για τα ωραία και μεγάλα έργα/ η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα/ ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται[…] Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις/[…]/ και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,/ και πιαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη/ που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,/ και σε προσφέρει σατραπείες, και τέτοια./ Και συ τα δέχεσαι με απελπισία[…]. Aλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·/ τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,/ τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε[…]/ Αυτά πού θα στα δώσει ο Αρταξέρξης,/ αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·/ και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις» Κ.Π. Καβάφης “Η σατραπεία”

«Οτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία/ δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,/ και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,/ ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός/ να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή./ Ομως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία/ είναι που κάμνουνε μια ιστορία/ μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί/ αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ/ δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,/ για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,/ κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,/ με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής./[…]/ Ισως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός./ Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία./ Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια./ Εχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία./ Ομως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;/ Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.» Κ.Π. Καβάφης “Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 μ.Χ.”

Σε τρία απ’ τα πιο γνωστά ποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή η πρώτη σημερινή Στάση. Και με αφορμή τις εκλογές της 7ης Ιουλίου. Για έναν ευρύτερο προβληματισμό.

http://www.haniotika-nea.gr/ke-telos-panton-na-travoum-empros/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΚΟΥΝΗΣΕ ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΜΑΝΤΙΛΙ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ ΔΑΣΚΑΛΕ!

Με τους πρώτους μαθητές μου του 1\Θ Δημ. σχ. Στροβλών στα μέσα της 10\ετίας του 1970

«Κούνησε το άσπρο μαντίλι σου, κύριε δάσκαλε,/ να πέσουν τα χνούδια της νύχτας,/ ν’ αναληφτούν στο φως τα πουλιά,/ ν’ αστράψουν των παιδιών σου τα πρόσωπα,/ να πάνε οι μάνες ανέγνοιες,/ ν’ ανοίξουν όλα τα παράθυρα,/ να βάλουν στ’ ανθογυάλια λουλούδια,/ να φτιάξουν το γλυκό φαΐ/ να κρεμάσουν στους τοίχους τραγούδια» Από το ποίημα του Κώστα Καλαπανίδα “Κούνησε το άσπρο μαντήλι σου, κύριε δάσκαλε”.

Στο Οικοτροφείο Αρρένων Κισσάμου κι ύστερα… στο Δημοτικό Σχολείο Στροβλών Σελίνου, στο Δημ. Σχολείο Πλακαλώνων Κισσάμου, στο Δημοτικό Σχολείου Βαμβακόπουλου Κυδωνίας, στο Δημοτικό Σχολείο Δαράτσου Κυδωνίας, στο 17ο Δημ. Σχολείο Χανίων, στο 1ο Ειδικό Σχολείο Χανίων, στο 9ο Δημ. Σχολείο Χανίων, στο 5ο Δημ. Σχ. Χανίων… Και, βέβαια στη Σχολή Προβατά στο Χαϊδάρι της Αττικής, στη Λακωνική Σχολή Αθηνών και στα Εκπαιδευτήρια Θεοδωρόπουλου στις Κορακιές Ακρωτηρίου… Με την έγνοια να επισκεφθώ σήμερα το πρωί, με τη φαντασία μου, μόλις ξυπνήσω, τα σχολειά που υπηρέτησα για 39 χρόνια τη Δασκαλοσύνη, με πήρε ο ύπνος χθες. Να χαιρετήσω έναν έναν τους μαθητές μου και τους συναδέλφους μου, έπρεπε… Επί τη λήξει της σχολικής χρονιάς, της φετινής σχολικής χρονιάς. Χείμαρρος οι αναμνήσεις!..

«Επήγα στον γιατρό,/ για να τονε ρωτήσω/ αν υπάρχει φάρμακο το 5ο να νικήσω/ Κι εκείνος μου απάντησε/ τι λες, ρε πατριώτη/ το 5ο είν’ ανίκητο σε όλη την Ευρώπη». Να τραγουδάμε στεντορεία τη φωνή το… ποδοσφαιρικής προέλευσης αυτό τραγούδι με τα Πεμπτάκια (τα παιδιά του 5ου Δημ. Σχ. Χανίων) θυμάμαι. Σιγά που δεν θα το έγραφα σαν σχόλιο τις προάλλες, στον τοίχο της συναδέλφισσάς μου Τόνιας Καπετανάκη, στο Βιβλίο των Προσώπων, κάτω από μια ανάρτησή της, για τη σχολική γιορτή που ετοίμασε επί τη λήξει της φετινής σχολικής χρονιάς. Πάντα ωραία ως Ελληνίδα Δασκάλα, Τόνια μου!

«Μάζεψα όλα όσα ήταν στις γωνίες/ κι αποχώρησα,/ χωρίς να κοιτάξω πίσω./ Μέσα σ’ αυτό/ το κλάμα μιας καλής μαθήτριας,/ όταν δεν ήξερε κάποια φορά ορθογραφία·/ το χαμόγελο ενός πατέρα μεροκαματιάρη,/ όταν έμαθε ότι ο γιος του θα ‘ναι σημαιοφόρος·/ τη συγκίνηση μιας νεοδιόριστης δασκάλας,/ όταν πρώτη φορά μπήκε στην τάξη…/ Και, βέβαια, το “Κύριος Διευθυντάς”, όπως με αποκαλούσε ένας καλός γείτονας του Σχολείου». Το ποίημά μου “Μάζεψα”, που το έγραψα επί τη αποχωρήσει μου απ’ τη Δημόσια Εκπαίδευση (όντας διευθυντής στο 5ο Δημ. Σχ. Χανίων).

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΑΝΙΩΤΙΣΣΕΣ ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ



«Ο πατέρας μου είχε χάσει το ποδάρι του/ πολεμώντας για την πατρίδα./ Οταν αργότερα πήγαν να τον συλλάβουν/ έβγαλε το ξύλινο ποδάρι/ και το πέταξε κατάμουτρα στους χωροφύλακες./ Οταν τον σήκωσαν από το κελί για εκτέλεση/ φόρεσε το ξύλινο ποδάρι και στάθηκε όρθιος […] Τώρα, μήνες ξαπλωμένος/ στη μονάδα αυξημένης φροντίδας…/ Ακούω τα βράδια το ποδάρι του πατέρα μου/ να πηγαινοέρχεται έξω από το θάλαμο». Από το αφιερωμένο στον Χρήστο Παπουτσάκη (1934 – 2009) ποίημα “”Αντί” για παράσημο” της Μαρινέλλας Βλαχάκη.

«Ο πατέρας είναι ο φόβος/ είναι το δωμάτιο με τις σκιές/ τα χέρια πάνω στο τραπέζι/ η μοναχική πολυθρόνα του κήπου/ ο άνεμος που γυμνώνει τις πέτρες/ η αγωνία τα βράδια που ονειρεύομαι/ ο μακρύς ήχος της θάλασσας που έρχεται σαν βογγητό/ η νύχτα με το σκεπασμένο της σώμα/ η λέξη που ψάχνω να βρω». Το ποίημα “Ο πατέρας” της Ελένης Μαρινάκη.

«Ναι, ο πατέρας μου μιλούσε κάπου κάπου, για τον τόπο του,/ τον άγνωστο πριν τα χρόνια τα τουριστικά,/ μα, κυρίως, ο πατέρας μου σιωπούσε,/ καθόταν μόνος και με ένα στυλό/ ζωγράφιζε από μνήμης, με ακρίβεια εντυπωσιακή,/ το ηφαίστειο της Σαντορίνης/ κρατούσε καλά κοιμισμένο μέσα του αυτό το τρομερό στοιχειό/ της νοσταλγίας του». Από το ποίημα “Ηφαίστειο” της Νεκταρίας Μενδρινού.

«Εχουμε ακόμη ανοιχτούς λογαριασμούς./ Περίμενα να είσαι ο χάρτης μου/ η μέρα που καταπίνει το σκοτάδι/ η συννεφιά στο στερέωμα/ ο καλλιτέχνης που με βγάζει από τη μήτρα./ Ηθελα να μου χαρίσεις τον κόσμο./ Κι εσύ/ δεν κατάλαβες/ πόσο σε χρειαζόμουνα». Το ποίημα “Πατεράδες” της Αιμιλίας Παπαβασιλείου.

Τέσσερις Χανιώτες ποιητές για τη μητέρα, την προπαραμονή της φετινής γιορτής της (βλ. “Χ.Ν.” 5.2019). Τέσσερις Χανιώτισσες ποιήτριες για τον πατέρα, σήμερα, προπαραμονή της γιορτής του που είναι, ως γνωστό, την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Για να μην περάσει απαρατήρητη, αλλά και για να μην παραπονεθούν οι πατεράδες, προπάντων αυτοί που βρίσκονται στο άλλο ημισφαίριο της ζωής. Οπως, για παράδειγμα, εσένα πατέρα! Μάνα, μητέρα, μαμά, μαμουλίνα! Κύρη, πατέρα, μπαμπά, μπαπουλίνο!

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 14.6. 2019)

Μια στάση εδώ μια στάση εκεί