ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΓΙΩΤΑ ΜΠΟΥΡΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΑΜΑΝΙΔΗΣ

"ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΕΣ"...  ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Εκείνη γράφει τους στίχους κι εκείνη τους κάνει τραγούδια... Και για τα παιδιά του κόσμου και βέβαια για τους μαθητές τους. Για τη δασκάλα Γιώτα Μπούρα και τον δάσκαλο, σύζυγό της, Γιάννη Τσαραμανίδη, που ήρθαν στα Χανιά πριν από χρόνια και έμειναν (τη φετινή σχολική χρονιά υπηρετούν στο Δημ. Σχ. Βάμου) ο λόγος στον σημερινό, ξεχωριστό, Παιδότοπο. "Όλα άρχισαν το καλοκαίρι του 2010 στην Κρήτη. Αστέρια και φεγγάρια έγιναν φωνήεντα και σύμφωνα, φόρεσαν τις νότες του Γιάννη και ντύθηκαν τραγούδια. Έτσι απλά και όμορφα. Αγαπήθηκαν από φίλους, τραγουδήθηκαν από παιδιά και τώρα είναι ελεύθερα." Τα που γράφει, μεταξύ των άλλων, στο σιντί που κυκλοφόρησαν με τίτλο "Αστροφεγγιές", η Γιώτα. Η ποίηση (όπως και η μουσική) είναι ζωγραφική που μιλά και η ζωγραφική είναι ποίηση (και μουσική) που σωπαίνει....  Και η φράση αυτή στον νου μου, ενώ άκουγα τον Γιάννη να τραγουδά τους στίχους της Γιώτας και ενώ θαύμαζα τις ζωγραφιές που εμπνεύστηκαν απ' τους στίχους κάποιοι από τους τυχερούς μαθητές τους. Καλή συνέχεια στην Αστροφεγγιά της Δασκαλοσύνης και στη Δασκαλοσύνη της Αστροφεγγιάς. καλοί μου συνάδελφοι! Πάντα "άξιοι κάθε επαίνου αλλά και θαυμασμού", όπως είχα γράψει και στις 27 Απριλίου στη στήλη, προλογίζοντας το θέμα "περί σχολικού εκφοβισμού", που είχατε ασχοληθεί με τους  μαθητές σας... 

Σας χαιρετώ με αγάπη  όλους! 

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος 

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΑΣ

Τραγούδια που γράφτηκαν μέσα στην τελευταία δεκαετία εδώ στα Χανιά ,εμπνευσμένα από την ελευθερία και την ομορφιά του τόπου.

Τραγούδια που δεν γράφτηκαν για παιδιά, όμως κάποια από αυτά αγαπήθηκαν πολύ από τους μαθητές μας σε όλα τα σχολεία που περάσαμε τα τελευταία χρόνια.

Ο κόσμος των παιδιών γεμάτος χρώμα, συναισθήματα και αλήθεια αναπόφευκτα επηρεάζει όποιον ζει και μοιράζεται στιγμές μαζί τους.

Εμείς οι δάσκαλοι έχουμε την τύχη η δουλειά μας η ίδια ,το σχολείο ,η τάξη και τα παιδιά  να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.

Τώρα που η απόσταση μπήκε ανάμεσά μας είναι ακόμη μεγαλύτερη η ανάγκη να κάνουμε τα παιδιά να νιώσουν ασφαλή και αισιόδοξα και να μη σταματήσουν να ονειρεύονται. Γιατί μπορεί στο τέλος τα όνειρά μας να μας σώσουν απ’ τα λάθη.

 

 Γιώτα Μπούρα και Γιάννης Τσαραμανίδης

 

 

 

ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΕΣ

(Το ομώνυμο τραγούδι είναι μια μελωδία του Γιάννη που έγραψε για τη γέννηση της Κατερίνας μας κι εγώ  πρόσθεσα τους στίχους 8 χρόνια μετά. Είναι η ευχή μιας μητέρας για το παιδί της αλλά τελικά και μιας δασκάλας για τους μαθητές της.)

Στο δρόμο που σου έστρωσα

επάνω μην πατήσεις

στα εύκολα, στα έτοιμα να μην παραδοθείς

τριγύρισε, ταξίδεψε

αλλού περιπλανήσου

τις ομορφιάς το πέρασμα μόνη σου να διαβείς.

 

Ό,τι δικό μου έχτισα, μονάχη γκρέμισέ το

κι ας φτιάξεις κάστρο έρημο πάνω στην αμμουδιά.

Θα 'ρθει η ώρα κι η στιγμή το κάστρο να ριζώσει

και να τινάξει αστροφεγγιές του δέντρου η καρδιά.

 

Ασ'το αγέρι να φυσά, ψηλά να σε πετάξει

τον ήλιο δες κατάματα, μα φύγε πριν καείς.

Μες της αβύσσου το βυθό

βούτηξε την ψυχή σου

μαργαριτάρι η χαρά να δεις θ' αναδυθεί.

 

ΚΟΙΤΑ ΨΗΛΑ

 

(Μπαλάντα με θέμα την αισιοδοξία ακόμη και σε στιγμές που δεν μπορούμε να τη βρούμε εύκολα. Τα παιδιά ευτυχώς την έχουν και μας τη χαρίζουν απλόχερα.)

 

Κοίτα ψηλά όσο κι αν πέφτεις

μην αγριεύεις απ' την τροχιά

 κι αν όλα αλλάζουν εσύ αντέχεις

γιατί έχεις μάτια φλόγες μες την καρδιά.

 

 Κοίτα ψηλά τον ήλιο κοίτα

να σε ρουφήξει η ζεστασιά

ξέχνα το κρύο, μέτρα τον πόνο

κι άσε τον μόνο να σου γελά.

 

Κοίτα ψηλά τ' αστέρια κοίτα

κι ας σε ζητάει η λησμονιά

η θλίψη σβήνει

αν τη χτυπήσεις με της αγάπης τη γροθιά.

 

ΔΕΝΤΡΑ

 

(Ένα λαϊκό τραγούδι που παραδόξως αγαπήθηκε  και χορεύτηκε από πολλούς μαθητές μας! Εμπνευσμένο από την ελευθερία και τη δύναμη του κρητικού τοπίου. )

 

Μην τον κοιτάς τον ουρανό

Άμα φτερά δεν έχεις

Μην τα ζηλεύεις τα πουλιά

Το φόβο αν δεν αντέχεις.

 

Δέντρα όσοι γεννήθηκαν

Στη Γη γερά ριζώνουν

Κι όσοι πετάνε στα ψηλά

Φτερά για αλλού απλώνουν.

 

Μην της μιλάς της θάλασσας

Το κύμα αν το φοβάσαι

Μην τον ακούς τον άνεμο

Στη Γη αν θέλεις να’ σαι .

 

 

 

ΩΚΕΑΝΟΣ

 

(Καλοκαιρινές εικόνες για ένα ταξίδι που όλοι ονειρευόμαστε ,ειδικά τώρα, μικροί και μεγάλοι!)

 

Τη νύχτα ονειρεύτηκα

Πως σ’ άλλο τόπο βρέθηκα

Μέσα σ’ αμάξι ανοιχτό

Έψαχνα τον ωκεανό

 

Φυσούσε αγέρας τα μαλλιά

Τα στάχια κλέβαν τη ματιά

Ο ήλιος ζάλιζε το νου

Έβρεχε μουσική παντού

 

Ο δρόμος έτρεχε μπροστά

Κι ο χάρτης έβγαζε φτερά

Τώρα δεν είχα γυρισμό

Δεν ήμουνα ξανά εγώ.

 

Απ’ το φεγγάρι πιάστηκα

Στο όνειρο ξεχάστηκα

Τα μάτια άνοιξα πλατιά

Κι έγινες θάλασσα βαθιά.

 

ΡΙΖΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

 

(Αυτό το βαλσάκι δεν βρίσκεται στο cd μας αλλά είναι γραμμένο για παιδιά.

Βρίσκεται σε ένα παραμύθι που μιλά για ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που στο τέλος της ιστορίας φυτεύουν ένα μαγικό δέντρο, το δέντρο των ονείρων που γίνονται αληθινά.)

 

Το δέντρο που φυτέψαμε

Είχε κλαδιά στ’ αστέρια

Με ρίζες ως τα σύννεφα

Σαν απλωμένα χέρια

 

Με μπόρες το ποτίσαμε

Με αστραπές τη νύχτα

Ήλιος η καλημέρα του

Φεγγάρι η καληνύχτα.

 

Και ξαφνικά λουλούδιασε

πλημμύρισε από χρώμα

ξεχείλισαν τα όνειρα

και έπεσαν στο χώμα

 

Ξαπλώσαμε ,χαθήκαμε

 στης θάλασσας τα βάθη

Του δέντρου μας τα όνειρα μας σώσαν απ’ τα λάθη.

Χανιώτικα νέα ( Σάββατο, 17.4. 2021) 

 

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Ε2 ΤΑΞΗ 8ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΤΟ 1940 των ΠΑΙΔΙΩΝ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο και με το καλό να γιορτάσουμε την εθνική μας εορτή της 28ης Οκτωβρίου!
“Ο πόλεμος του 1940 μέσα από τα παιδιά με τα παιδιά”, ο τίτλος της ομαδικής εργασίας της τάξης του, της Ε2 τάξης του 8ου Δημ. Σχ. Χανίων, που μου έστειλε ο γνωστός στους αναγνώστες του Παιδότοπου δάσκαλος Βαγγέλης Παγωνίδης. Συν πέντε ακόμα μικρότερες (“Αν…”, “Μακάρι”, “Για λίγο φαγητό”, “Φρίκη” και “Επιτέλους ελεύθεροι”, οι τίτλοι τους) και πέντε σχετικές εικαστικές δημιουργίες. Ετοιμο, λοιπόν, το καθιερωμένο αφιέρωμα για την 28η Οκτωβρίου, μ’ ένα απλό τηλεφώνημα!
Ενα ξεχωριστό αφιέρωμα από μια ξεχωριστή τάξη, όπως θα διαπιστώσετε. Από καρδιάς οι ευχαριστίες μου και στον Δάσκαλο και στους μαθητές! Χρόνια πολλά για την εθνική μας επέτειο!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Ο πόλεμος του 1940 μέσα από τα παιδιά με τα παιδιά!

Πόλεμος και παιδιά! Δυο λέξεις αντίθετες μα πάντοτε επίκαιρες! Ίσως γιατί τα παιδιά είναι τα πρώτα και τα μεγαλύτερα θύματα του πολέμου! Ίσως πάλι γιατί συμβολίζουν το μέλλον και αποτελούν δροσοσταλιές ελπίδας και αισιοδοξίας! Για όλους αυτούς τους λόγους αποφασίσαμε φέτος,  εμείς οι μαθητές και μαθήτριες του Ε΄2 του 8^ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων να δούμε τον πόλεμο του 40 μέσα από τα μάτια των παιδιών της εποχής εκείνης. Αφορμή στάθηκε η περσινή συνάντηση- συνέντευξη με τον κ. Αποστολάκη, δάσκαλο, Λογοτέχνη, λαογράφο που μας επισκέφτηκε στο σχολείο και που ανακάλεσε μνήμες, όντας μαθητής Δημοτικού, σαν κι εμάς, από τα χρόνια του πολέμου και της Γερμανικής κατοχής στα Χανιά. 

Είδαμε φωτογραφίες με πρωταγωνιστές παιδιά από την έναρξη του πολέμου, συζητήσαμε τις συνθήκες  που βίωναν τα παιδιά, ήρθαμε στη θέση τους και προσπαθήσαμε να νιώσουμε την αγωνία τους για επιβίωση! Φανταστήκαμε και αποτυπώσαμε σε χαρτί πως είναι ένα σχολείο σε περίοδο ειρήνης και πως είναι το ίδιο σχολείο σε περίοδο πολέμου! Ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι! Δεν  είναι Fortnite!Καθόλου αστείο, καμία χαρά, κανένα πανηγύρι. Είναι αγωνία, θρήνος, απόγνωση, προσφυγιά, καταστροφή! Και αυτό που βιώσαμε όλοι μας μέσα από την ενδιαφέρουσα αυτή προσέγγιση είναι ότι και σήμερα ακόμα υπάρχουν παιδιά, δίπλα μας, στο διπλανό θρανίο,  που αναγκάστηκαν λόγω πολέμου που κι αυτά όπως και τα παιδιά των φωτογραφιών δεν κατάλαβαν το λόγο που ξεκίνησε ξαφνικά και γιατί έγινε αυτός ο πόλεμος- ο κάθε πόλεμος , αναγκάστηκαν να περπατήσουν νύχτα, να μπλεχτούν σε επικίνδυνες καταστάσεις, να περάσουν στενά -θανατηφόρα περάσματα και φουρτουνιασμένες θάλασσες ,να ριχτούν σε απόκρημνα βράχια μιας άγνωστης – μα ευτυχώς φιλόξενης χώρας- προκειμένου να επιβιώσουν. Γι’ αυτά τα παιδιά οι φωτογραφίες του Κώστα Μπαλάφα (1920-2011), του  Δημήτρη Χαρισιάδη(1911-1993) και της Βούλας Παπαϊωάνου(1898-1990), με θέμα τα παιδιά της κατοχής του 1940, αν και θολές, έμοιαζαν πρόσφατες και τόσο αληθινές. Εξάλλου έχουν ζήσει τόσο κοντά παρόμοιες καταστάσεις που ο τόπος, ο χρόνος και η αιτία έχουν δεν έχουν καμιά σημασία. Ο πόλεμος είναι πόλεμος! Όπου, όποτε κι οπόταν γίνεται! Οι συνέπειες οι ίδιες! Νικητές-ηττημένοι οι ίδιοι! Και η βιωματική αυτή προσέγγιση μας έκανε όλους μας να καταλάβουμε ότι είναι χρέος μας να διαφυλάξουμε αυτό το υπέρτατο αγαθό που έχουμε, την ευλογία Θεού, τη χάρη του να είμαστε Άνθρωποι και αναπνέουμε ελεύθερα σε μια φτωχή, τίμια και ηρωική χώρα! 

Οι μαθητές κι ο δάσκαλος της Ε΄2 τάξης του 8^ου Δημ. Σχολ. Χανίων

ΑΝ…

Αν δεν είχε γίνει πόλεμος θα είχαμε τρόφιμα να φάμε… Αν δεν είχε γίνει πόλεμος δεν θα περιμέναμε στη σειρά των συσσιτίων, εριμένοντας να έρθει μια κυρία του Ερυθρού Σταυρού ή μια Καλόγρια για να μας βοηθήσει όσο μπορεί… Αν δεν είχε γίνει πόλεμος θα ήμασταν με τις οικογένειές μας, θα τρώγαμε μαζί και θα ζούσαμε ευτυχισμένοι… Αν…   Δημήτρης Γιαννουλάκης, Παναγιώτης Αλεξίου

ΜΑΚΑΡΙ…

Μακάρι να ήμουν ασφαλής και να είχα ένα σπίτι, τροφή και ένα κρεβάτι να μπορούσα να κοιμάμαι κι όχι πάνω σε γαϊδούρι. Μακάρι να είχα ένα θρανίο δικό μου για να μπορώ να κάνω τα μαθήματά μου. Μακάρι να είχα ένα σχολείο κανονικό και να μη φοβάμαι να βγω από το σπίτι. Μήπως ζητάω πολλά; Ελίνα Χονδράκη

ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΦΑΓΗΤΟ

Η Ελλάδα είναι σε κατοχή των Γερμανών. Κάθε μέρα αιχμαλωτίζουν πολλούς. Έλληνες και … μετανάστες! Μας κλέβουν τα τρόφιμα και μας αναγκάζουν να καλλιεργούμε τα χωράφια μας για να μην πεινάμε! Μας απειλούν ότι αν δεν τους δώσουμε τα πολύτιμα αντικείμενα θα μας σκοτώσουν! Εγώ και οι φίλοι μου περιμένουμε με τα άδεια πιάτα μας έξω από τα εστιατόρια των κατακτητών ( Γερμανών και Ιταλών) για να φάμε αποφάγια! « Πεινάω, πεινάω» έχει πάψει πια να προφέρεται, έχει γίνει συνήθεια! Η κοιλιά μας έχει φουσκώσει από την πείνα! Το ξέρω ότι θα πεθάνουμε σύντομα όπως και ορισμένοι φίλοι μας και συμμαθητές μας.  Το πεινάμε, κρυώνουμε, φοβόμαστε έχουν γίνει καθημερινή ρουτίνα! Θα προλάβουμε να ζήσουμε ελεύθεροι ή θα παραμείνει μια κρυφή ελπίδα  κι ένα όνειρο απατηλό;  Μάνος Αβερκάκης,  Ειρήνη Κατσιφαράκη, Νικόλ Μακρινάκη, Αλμπιόν Ζίφλε 

                                                                



ΦΡΙΚΗ

Άλλη μια δύσκολή χειμωνιάτικη μέρα! Ευτυχώς είμαστε ακόμα ζωντανοί! Ως πότε δεν ξέρω! Αχ! Πότε θα τελειώσει ο πόλεμος; Να ζούμε ελεύθεροι και με αξιοπρέπεια και να μην πεθάνουμε της πείνας και του κρύου; 

Σήλια Μαριολάκη, Ιωάννα Ανδρεαδάκη, Λαγουδάκης Πολύβιος, Λουράκης Μιχάλης., Παπαδάκης Στράτος, Χαροντάκης Μανώλης, Σταυρουλάκης Κωνσταντίνος

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!

Οι έλληνες αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους από τους Γερμανούς ένιωσαν ανακούφιση. Επιτέλους είμαστε ελεύθεροι. Μακάρι να μη ξαναζήσουμε αυτά τα δεινά και να είμαστε πάντοτε ελεύθεροι και με ειρήνη! Μας βλέπετε εδώ να έχουμε κατέβει στους δρόμους για να πανηγυρίσουμε. Είμαι κι εγώ εδώ μαζί με τη μητέτρα μου και την αδερφή μου! Δε θα ξεχάσω ποτέ τη χαρά που κάναμε…

Κωνσταντίνα Ριτζάκη, Εβίτα Νικάκη, Χρύσα Βλαζάκη,Σήλια Νικάκη , Μαρμαριτσάκη Νεφέλη, Κοκολάκη Βικτωρία, Ελληνιτάκη Αικατερίνη, Ανδρεαδάκη Ιωάννα, Βλαζάκη Χρυσούλα

                                                               

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 26. 10.2019)

http://www.haniotika-nea.gr/to-1940-ton-paidion/

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Γ1 ΤΑΞΗ 14ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ
Ο ΆΙ ΒΑΣΙΛΗΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕ ΔΩΡΑ ΦΟΡΤΩΜΕΝΟ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο και καλή χρονιά!
Πιστός στο ραντεβού του κι εφέτος με το που τελειώνει ο χρόνος ο αγαπημένος των παιδιών Αϊ-Βασίλης. Φορτωμένος με δώρα, όπως κάθε χρόνο, δεν έχουν καμιά αμφιβολία οι μικροί του φίλοι γι’ αυτό. Ανάμεσα σ’ αυτούς και τα παιδιά, τα φιλαράκια τα καλά της Γ1 τάξης του 14ου Δημ. Σχ. Χανίων, που ανέλαβαν, ύστερα από πρόταση και με την επίβλεψη της δασκάλας τους, της παλιάς μου συνεργάτιδος στο 5ο Δημ. Σχ. Χανίων, Μαρίας Τσιντουρτζή, να του αφιερώσουν τον σημερινό Παιδότοπο. Υπέροχες οι εργασίες τους! Τα γράμματά τους στον Αγαπημένο Αγιο, τα ποιηματάκια τους, τα “σκέφτομαι και γράφω” τους, οι ζωγραφιές τους… Πολύ τα ευχαριστώ και αυτά και την καλή τους δασκάλα. Και του χρόνου με υγεία!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Χριστουγεννιάτικο όνειρο
Χθες το βράδυ στ’ όνειρό μου είδα κάτι μαγικό,
πώς είμαι στο σπίτι του Αϊ- Βασίλη και πολύ τον βοηθώ
Το σπίτι του ήτανε μεγάλο γεμάτο δώρα φανταχτερά
κι η γυναίκα του Αι Βασίλη ετοίμαζε νόστιμα γλυκά.

Τα μικρά τα ξωτικάκια εδουλεύανε σκληρά
για να φτιάξουν παιχνιδάκια για όλου του κόσμου τα παιδιά!
Εγώ μαζί με τον παππούλη διαβάζουμε γράμματα σωρό
Και απαντάμε στα παιδάκια με χαμόγελο γλυκό.
Εύχομαι μεσ’ απ’ την καρδιά μου
το όνειρο αυτό να βγει αληθινό!!!
Κωνσταντίνος Καφατάκης

Αγαπημένε μου, Αϊ-Βασίλη
Το όνομά μου είναι Νάσια και πάω Γ΄ τάξη Δημοτικού. Φέτος τα Χριστούγεννα θα ήθελα να μου φέρεις την Μπάρμπι με τα νεογέννητα κουταβάκια. Σε παρακαλώ μη με ξεχάσεις, γιατί ήμουνα καλό παιδί όλη τη χρονιά. Θα σε περιμένω. Μην ξεχάσεις να φας τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα που θα έχω αφήσει κάτω από το δέντρο. Φιλιά πολλά σε σένα και τα ξωτικά που φτιάχνουν με τόσο κόπο τα παιχνίδια των παιδιών.
Νάσια Τσατσαρωνάκη

Ο Αϊ-Βασίλης έρχεται

Ηταν παραμονή Χριστουγέννων και ο Τζακ άφηνε πάνω στο τζάκι μπισκότα και γάλα για τον Αϊ-Βασίλη και καρότα για τους ταράνδους. Όταν κοιμήθηκαν όλοι ο Τζακ κοίταζε με χαρά έξω από το παράθυρο περιμένοντας τον Αϊ Βασίλη. Ήταν 12 ακριβώς και άκουσε καμπανάκια να χτυπούν. Ήταν ο Αϊ -Βασίλης με το ολόχρυσο έλκηθρό του. Ο Τζακ ανέβηκε στο δωμάτιό του, για να μην τον καταλάβει ότι είναι ξύπνιος. Όταν άκουσε θορύβους από την καμινάδα έτρεξε γρήγορα κάτω αλλά ο Αϊ -Βασίλης είχε ήδη φύγει. Τι κρίμα! Όμως να, δίπλα στο δωράκι του ήταν πεσμένο ένα κατακόκκινο σκουφάκι, ήταν του Αϊ-Βασίλη. Ο Τζακ το πήρε και από τότε το φορούσε κάθε Πρωτοχρονιά και όταν μεγάλωσε ντυνόταν Αϊ- Βασίλης και μοίραζε δώρα στα παιδάκια.
Λάουρα Μετούς

Αγαπημένε Άγιε Βασίλη,
Το όνομά μου είναι Μιράντα και είμαι 8 χρονών, μένω στα Χανιά και πάω στην Τρίτη τάξη. Αυτή τη χρονιά όπως μου λένε οι γονείς μου ήμουν πολύ καλό παιδί και του χρόνου σου υπόσχομαι θα είμαι ακόμα καλύτερο. Το δωράκι που θα ήθελα να σου ζητήσω είναι ένα ζωντανό σκυλάκι που θα μπορώ να το έχω και μέσα στο σπίτι. Να είσαι σίγουρος ότι επειδή είναι μεγάλη ευθύνη να έχεις ένα ζωάκι θα το φροντίζω και θα το αγαπώ πολύ. Τέλος θα σε παρακαλέσω να φέρεις δωράκια σε όλα τα παιδιά του κόσμου.
Με αγάπη Μιράντα Τωμαδάκη


Ο Αϊ-Βασίλης
Ο Αί-Βασίλης όταν έρθει
Τα δώρα θα μοιράσει
στη σκεπή μας θα τα ρίξει.
Ο Ρούντολφ οδηγεί
Το έλκηθρο στη γη.
Το πνεύμα των Χριστουγέννων
όλους μας αγαπά
κι φροντίζει όλα τα παιδιά
να είναι χαμογελαστά.
Μαρία Τζανάκη

Ο Αϊ-Βασίλης

Χριστούγεννα γιορτάζουμε
και τα γλυκά ετοιμάζουμε.
Ο Αϊ- Βασίλης έρχεται
για να μας φέρει δώρα.
Μπαίνει από την καμινάδα
περασμένη ώρα.
Ψάχνει τους μπουφέδες
για να φάει κουραμπιέδες.
Πίνει γάλα και νερό
και πετάει στον ουρανό.
Έχει έλκηθρο χρυσό
και δωράκια ένα σωρό.
Γωγώ Μηλιώνη
Πού ζει ο Αϊ-Βασίλης
Ο Αϊ-Βασίλης φαντάζομαι ότι ζει στο Βόρειο Πόλο σε ένα απέραντο χιονισμένο δάσος με πολλά έλατα και πεύκα που μέσα τους κρύβουν διάφορα ζώα. Το σπίτι του είναι σαν ένα τεράστιο εργαστήριο με πολλά δώρα και γλειφιτζούρια διαφόρων γεύσεων. Τα ξωτικά τρέχουν και πηδούν μέσα στο σπίτι και βοηθούν τον Αϊ-Βασίλη να προετοιμάσει και να μοιράσει τα δώρα σε όλα του κόσμου τα παιδιά. Οι μυρωδιές από τα κουλουράκια και τα γλυκά σού δημιουργούν την αίσθηση ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Πολύ θα ήθελα να βρισκόμουν στο σπίτι του μαζί με την οικογένειά μου και να περνούσαμε τις γιορτές όλοι μαζί.
Αναστασία Φαντριδάκη

http://www.haniotika-nea.gr/pedotopos-26/