ΠΟΙΗΣΗ

 ΑΘΑΝΑΣΙΑ (1941)

Αντί για ψωμί τις μέρες αυτές
Δείπνησαν την λεβεντιά
Ήπιαν το κρασί της δόξας
Έτσι χορτάτους τους βρήκε ο θάνατος.
Η Κρήτη ‘φόρεσε το τσεμπέρι της
Κι έψαλε το «Χριστός Ανέστη!»

Ο θάνατος αυτός ονομάστηκε 
Αθανασία

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

ΠΟΙΗΣΗ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ

Χριστός ανέστη εκ νεκρών

Από τη χορωδία των λουλουδιών

Θανάτω, θάνατον πατήσας

Από μια ομάδα τριαντάφυλλων

Και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν

Από τις κόκκινες τις παπαρούνες

Χαρισάμενος

Από τον ιερέα γερο πεύκο

 

Όρθρος λουλουδιών αναστάσιμος.

Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί!

Βαγγέλης Κακατσακης ("Τα χελιδόνια του μοναχού" , 2020)

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΣΚΥΝΗΣΗΣ

(Νίππος, στον Τίμιο Σταυρό... Της Σταυροπροσκύνησης σήμερα (ΦΩΤΟ: Μανόλης Βανδουλάκης)
 

Όλα τα άνθη παρόντα

Τα κατημέρια της παιδικότητας. 

Τα κρινάκια της εφηβείας.

Τα γεράνια της νεότητας. 

Οι βασιλικοί των ώριμων χρόνων.

 Ο αροσμαρής της αιωνιότητας. 

Οσμή ευωδίας πνευματικής

Ο  σταυρός πάντα εκεί για προσκύνηση. 

 

“Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν, Δέσποτα, 

και την Αγίαν Σου Ανάστασιν δοξάζομεν."

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ  

(Τα Χελιδόνια του μοναχού, Β΄ έκδοση, 2020)

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΕ ΡΟΛΟ ΣΙΜΩΝΟΣ ΚΥΡΗΝΑΙΟΥ

Αλιεύς ελπίδων
σε φουρτουνιασμένες θάλασσες.
Περιποιητής φυτών
στους αγρούς της παγκόσμιας συνείδησης.
Αναρριχητής
στους γκρεμνούς της μη εξουσίας.
Ποιμήν αγαθών προβάτων
και διώκτης αιμοβόρων λύκων.
Ο ποιητής!

Αίρων την οδύνη του σύμπαντος κόσμου.
Σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου.
Ο ποιητής!

Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης ("Όπως το ψωμί", 2018)

ΠΟΙΗΣΗ

                                                            Ν΄ αντισταθούμε 

                                                                 Στον στόχο τους

                             να μας εξαφανίσουν ως πρόσωπα 

                             και να μας επανεμφανίσουν σαν νούμερα 

                                                 ν’ αντισταθούμε!

Όσο υπάρχει ακόμα λίγος χρόνος,

 ένας-ένας χωριστά κι όλοι μαζί,                 

ν’ αντισταθούμε!

Κόντρα στους ανέμους των καιρών 

 με σύμμαχο τον ήλιο /

ν’ αντισταθούμε!

Στον ίσκιο της σημαίας του ανθρώπου 

χρησιμοποιώντας ο καθείς τα όπλα του,

ν’ αντισταθούμε.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης ("Όπως το ψωμί", 2018) 

ΠΟΙΗΣΗ

 1η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1913

 

Επιστροφή στην Ημέρα Εκείνη.

 Στη χειροπιαστή πραγματικότητα 

της πρώτης λέξης της φοβερής επωδού

“Ενωσις ή θάνατος”.

Για να δουν τα μάτια, 

’ αφουγκραστούν τ’ αυτιά,

να ψαύσουν τα χέρια, να μυρίσει η μύτη,

 να γευτεί η γλώσσα, να νιώσει ο νους

το σώμα της γιορτής.

Όπως οι παππούδες μας.

 Τι η καρδιά πολλές φορές τους είχε ξεγελάσει.

 

Στον φρικτό Φιρκά.

 Εδώ όπου, η σημαία της Ελλάδας,

 για πρώτη φορά επισήμως,

 κυμάτισε στον κρητικό ουρανό

στέλνοντας “πρωτίστως

 το γλυκύ της ελευθερίας σάλπισμα,

 εις τας ψυχάς, αι οποίαι

δεν ηυτύχησαν να ζήσωσιν». 

 ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ (Όταν γίνεις ποίημα, 2013) 

ΠΟΙΗΣΗ

ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ 

Στον πρόναο,

σε μια σκοτεινή γωνιά, 

πολύ πριν σημάνει η καμπάνα, 

μόνος με τον Θεό,

ο τελώνης.

 

Καταμεσής του ναού,

κάτω από τον μεγάλο πολυέλαιο,

με το που τελειώνει η λειτουργία,

κατά τη διανομή του αντίδωρου,

ο φαρισαίος. 

 

Και για τους δύο

το Κύριε ελέησον.   

  

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ( "Τα χελιδόνια του μοναχού",

Β΄Έκδοση, ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, Χανιά 2020)

ΠΟΙΗΣΗ

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

 

Η περιπέτεια που συνεχίζεται.

Ο χρόνος που δεν κάνει στάσεις. 

Η περιπέτεια του χρόνου.

Ο χρόνος που συνεχίζεται. 

Η περιπέτεια που κάνει στάσεις. 

Ο χρόνος της περιπέτειας. 

Στην περιπέτεια του ποιήματος 

και στο ποίημα της περιπέτειας 

χρόνος. 

 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

(" Τα χελιδόνια του μοναχού" , Β΄ έκδοση, ¨Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 2020)

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΪ  ΤΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ

Τραγουδήσαμε πάλι

το τραγούδι της θάλασσας,

που σηκώνει στη ράχη τη

τις αλετριές των καραβιών

Τραγουδήσαμε πάλι

το τραγούδι του έρωτα,

της λεμονιάς

με τη ξεχασμένη μέλισσα.

Τραγουδήσαμε πάλι

το τραγούδι της ανυφάντρας,

που ήταν γραμμένο με πόθους

στο πανί του αργαλειού της.

Τραγουδήσαμε πάλι

το τραγούδι του ψαρά,

που ξόμεινε χρονιάρες μέρες

κυνηγώντας το ψωμί του,

βάζοντας για δόλωμα

τα όνειρά του.

Τραγουδήσαμε πάλι

το τραγούδι του καλόγερου

τ’ ανακατεμένο με χώμα και θεό.

Τραγουδήσαμε πάλι

το τραγούδι του φαντάρου,

που περιμένει απολυτήριο.

Ύστερα, κάναμε σωρό

όλα αυτά τα τραγούδια,

τους δώσαμε φωτιά

κι αρχίσαμε να τα μοιρολογούμε… 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

("ΚΑΖΟΒΑΡ", Γ' Έκδοση, Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2014)

 

 

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid0YtRDNDNPNME2uLEz1mVVdjjriJnDszgaLc3v5H36iB9t5eF1XuDqwuFnN9SiJ7Xzl?comment_id=295280106275924&notif_id=1702671460170790&notif_t=feed_comment&ref=notif

 

ΠΟΙΗΣΗ

ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ 

Συνυπάρχουν στην ίδια αυλή 

οι μοναχοί με τα περιστέρια 

και τελούν,  

από κοινού και με ευλάβεια, 

τις ιερές ακολουθίες. 

Αντανακλώντας στα φτερά των 

όλα τα χρώματα εκείνα,

απορροφώντας όλα τα χρώματα

στα ράσα των εκείνοι.

Λευκό ονειρεύεται τα βράδια

το ράσο του ο μοναχός.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

(" Τα Χελιδόνια του Μοναχού" , εκδ " Κοινωφελές Ίδρυμα " Αγία Σοφία" και " Πυξίδα της Πόλης" , Χανιά 2020) 

https://www.facebook.com/groups/xaralampakis/posts/2900960340220121/?comment_id=2901736763475812&notif_id=1627809399816874&notif_t=group_comment&ref=notif

ΠΟΙΗΣΗ

 Ο ΓΥΜΝΟΣ ΑΓΙΟΣ 

                                  (Στον Χρίστο Κωσταντουδάκη) 

Μόνος, γυμνός και ανυπόδητος,

με ποταμίσια, μέχρι των πελμάτων, γενειάδα... 

Μια πρόχειρη καλύβα

για να στεγάζει το σαρκίο του 

στις αιφνίδιες καταιγίδες.

Ένας καχεκτικός φοίνικας

για να προστατεύεται 

από τη λάβρα του καλοκαιριού.

Μια μικρή - πικρή πηγή

για να πίνει νερό 

μια φορά την εβδομάδα.

Οι απολαύσεις 

που επέτρεπε στον εαυτό του 

ο Όσιος Ονούφριος, ενόσω μόναζε, 

εξήντα τόσα χρόνια, 

ως πολίτης της αιγυπτιακής ερήμου, 

κουβεντιάζοντας με τον Θεό. 

Μόνος γυμνός και ανυπόδητος, 

με ποταμίσια, μέχρι πελμάτων, γενειάδα 

και στην εικόνα του.

Όντας, ωστόσο, στο εκκλησάκι του

κάτω από τη σκιά ενός θεόρατου πλάτανου, 

δίπλα σε μια αστείρευτη γάργαρη πηγή,

καταμεσής στην πλατεία του χωριού.

Ν’ αφήνει καθημερινά το τέμπλο 

και να προστρέχει σε βοήθεια των χωριανών 

η τωρινή του απόλαυση.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

("Τα χελιδόνια του μοναχού",ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, Β΄Έκδοση, Χανιά 2020)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:      Ο Άγιος Ονούφριος είναι ο προστάτης Άγιος του χωριού Αλώνες Ρεθύμνης. Αν και έζησε στην έρημο, το εκκλησάκι του είναι στην πλατεία του χωριού. Αυτό μου έκαμε μεγάλη εντύπωση, όταν βρέθηκα εκεί κάποια χρονιά στις 12 Ιουνίου που πανηγύριζε.

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/10219685249097937

ΠΟΙΗΣΗ

ΛΑΒΕΤΕ ΦΑΓΕΤΕ

 

Αδιάφοροι κεντυρίονες

βεβαίωσαν τον θάνατο

κι αδιάφθοροι Νικόδημοι,

μέχρι τότε πλαδαροί,

φρόντισαν για την ταφή.

Αυτοί που έμπηξαν το μαχαίρι

στην πόρτα της δικής μας άνοιξης,

κρύφτηκαν μέσα στο πλήθος.

Μίλησαν γι’ Ανάσταση

γυναίκες έντρομες.

Ω! Δεν πρόκειται

να ξαναπεράσουμε απ’ τη Γεθσημανή.

Ο άδειος τάφος απωθεί.

Το σουδάριο σε λίγο

θα γίνει εμπορεύσιμο

κι ο φόβος θα ’ναι

ο καλύτερος αγοραστής.

 

Βαδίζουμε ξυπόλητοι

στην αθρακιά των ονείρων μας.

Πάνω στο τεντωμένο

σχοινί της ελπίδας,

γινόμαστε καθημερινά ακροβάτες.

Πιο χαμηλά από τα δάκρυα,

δένουμε κόμπο τη σημαία μας.

Εδώ είμαστε!

Μόνοι, ανέστιοι κι ανυπόδητοι…

Λάβετε φάγετε

την αδυναμία μας!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

(ΚΑΖΟΒΑΡ, Γ' ΕΚΔΟΣΗ, "ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ", ΧΑΝΙΑ 2014

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/10219503472793643

 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΑΓΓΕΛΙΑ 

 

Μαζί τ’ αηδόνια με τις καρακάξες,

στο ίδιο δάσος,

σε κοινό μουσικό πρόγραμμα,

δίχως μαέστρο. 

 

Μαζί τα χαμομήλια με τις τσουκνίδες,

στον ίδιο κήπο, 

σε κοινή θέα,

δίχως κηπουρό. 

 

Μαζί τα πρόβατα με τα γίδια,

στο ίδιο κοπάδι,

σε κοινά βοσκοτόπια. 

Ζητείται βοσκός. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

("ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ¨ ΕΚΔΟΣΗ ¨ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ" και  ΚΟΙΝΩΦΕΛΕΣ ΙΔΡΥΜΑ "ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ" ΧΑΝΙΑ, 2020)

ΔΙΑΦΟΡΑ

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΒΑΓΓΕΛΙΣΤΡΑΣ

 

Κοφτός ο ανήφορος

να τελειώσει δε λέει…

Λεωφόρο ολόισια

τον βλέπει η μάνα μου,

που κάνει ξυπόλητη,

παραμονή Βαγγελίστρας,

για δέκατη χρονιά,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

 

Βρέχει

βροχή δαρτή…

Αγιασμός για τη μάνα μου,

που κάνει ξυπόλητη,

παραμονή Βαγγελίστρας,

για εικοστή χρονιά,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

 

Βουνά αξεπέραστα

οι ασπαλάθοι κι οι βάτοι…

Βασιλικοί για τη μάνα μου,

που κάνει ξυπόλητη,

παραμονή Βαγγελίστρας,

για τριακοστή χρονιά,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

26

 

Βαρύ το φορτίο

Που άφησε ο χρόνος…

Δεν το νιώθει η μάνα μου,

που κάνει ξυπόλητη,

παραμονή Βαγγελίστρας,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

 

Στην Παρθένα ετάχτηκε,

τη Φρεδιανή Βαγγελίστρα,

να πηγαίνει η μάνα μου,

αν παιδί αποκτούσε,

σαράντα χρόνια ξυπόλητη,

παραμονή της Χάρης της,

της μιας ώρας το δρόμο

που χωρίζει το Φρε απ’ το Νίππος.

 

Εκείνη ωστόσο συνέχισε,

μέχρι που σήκωναν

το κορμί της τα πόδια... 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 
("΄Οταν γίνεις ποίημα", εκδ. "Πυξίδα της Πόλης". Χανιά 2013) 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Και βέβαια πήγα χθες, πριν αρχίσει να ψυχνιάζει, με τα πόδια, ακολουθώντας τη μάνα μου,  από το Νίππος στον Φρε στη Χάρη της Φρεδιανής Βαγγελίστρας, με τη φαντασία μου! Ήμουν 10 χρονών παιδάκι και πήγαινα για πρώτη φορά μαζί της...