ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ , ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΑ "ΛΥΤΡΩΤΙΚΑ ΒΑΔΙΣΜΑΤΑ" ΤΟΥ Π. ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

Το πιο αγαπημένο απ’ τα μετερίζια που επέλεξε στη ζωή του για να υπηρετεί τον Θεό και τον άνθρωπο ο γνωστός τοις πάσι συμπολίτης μας θεολόγος, τ. λυκειάρχης – ιεροκήρυκας και τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας μας, από τα πρώτα χρόνια έκδοσής της, π. Ιγνάτιος Θεμ. Χατζηνικολάου είναι η συγγραφή. Η πρώτη σκέψη που έκανα με το που πήρα στα χέρια μου το τελευταίο, το 28ο(!) κατά σειρά βιβλίο του με τίτλο “Λυτρωτικά βαδίσματα” που μόλις κυκλοφορήθηκε. Ο π. Ιγνάτιος γράφει προσευχόμενος και προσευχόμενος γράφει, η δεύτερη σκέψη μου, μόλις το άνοιξα και διάβασα τη λίαν αγαπητική αφιέρωσή του που τελειώνει με τη φράση “από καρδίας ευχέτης”. “Ευχέτης”, όχι μόνο για μένα, αλλά για τον καθένα, η τρίτη σκέψη μου, ενώ άρχιζα, με το μολυβάκι ανά χείρας για σημειώσεις, την ανάγνωση…

«Μέσα σ’ αυτήν την εν κόσμω πορείαν με πρωταγωνιστήν τον άνθρωπον, καταγράφονται πολλά. Διαδραματίζονται πολλά. Δεν είμαστε μόνο θεατές των διαπραττομένων, αλλά και δράστες και θύματα. Ετσι και ο ταπεινός συντάκτης αυτού του βιβλίου, περπατώντας στους δρόμους και στα σοκάκια της ζωής αυτής κατέγραψε τους στοχασμούς του, κάτι που, χάριτι Θεού, κάνει και με άλλα έντυπα. Οι στοχασμοί αυτοί είναι και παλαιοί και σύγχρονοι και καταγράφονται στο βιβλίο αυτό έπειτα και από ευγενική πρόταση αγαπητών μας αναγνωστών». Τα που γράφει μεταξύ των άλλων με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο στον πρόλογο ο πατήρ Ιγνάτιος, δηλώνοντας εμμέσως πλην σαφώς, τον διπλό του ρόλο, του δέκτη μα και του πομπού ταυτόχρονα. Του καλού πομπού, ακριβώς γιατί είναι καλός δέκτης…

Ο αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Χατζηνικολάου ως συγγραφέας, όπως και ως ιεροκήρυκας άλλωστε, γνωρίζει όσο λίγοι να χρησιμοποιεί τη γλώσσα στη βασική κοινωνική της αποστολή που είναι η επικοινωνία. Είναι φανερό και στα “Λυτρωτικά βαδίσματά” του αυτό. «Οταν τα παιδιά μας μάς βλέπουν να μην βλέπομε στο πρόσωπο του πλησίον μας τον ίδιο τον Θεόν, τότε τι περιμένομε απ’ αυτά; Οταν κοιτάζομε ποιoς θα επιβιώσει και μάλιστα εις βάρος του άλλου, τι μαρτυρία αγάπης και πίστεως τους δίνομε;» αναρωτιέται σε κάποιο σημείο (σελ. 99), θέτοντας γι’ άλλη μια φορά “τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων” της σύγχρονης πραγματικότητας.

Πάνω απ’ όλα και πάνω απ’ όλα το “καμπανάκι” μας χτυπά διαρκώς με τα γραφτά του καλώντας μας σε “λυτρωτικά βαδίσματα”. Αυτά μου είπε (στο περίπου τα λόγια του) ένας απ’ τους συναναγνώστες και του τελευταίου του βιβλίου…

ΠΩΣ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙΣ ΑΠ' ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ... *



Με τα υπέροχα παιδιά της Στ1 τάξης του 11ου Δημ. Σχ. Χανίων στις 2 Απριλίου, Παγκόσμια Ημέρα του Παιδικού βιβλίου. «Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά/ έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα»…. Οι στίχοι αυτοί του Διονύση Σαββόπουλου που έγραψα στον πίνακα, μετά το “καλημέρα” που είπαμε, ήταν η αφετηρία μιας μεγάλης κουβέντας που κάναμε για το ποιητικό και γενικότερα το συγγραφικό μου έργο, προπάντων το δημοσιογραφικό, στην εφημερίδα, όπως και για πολλά άλλα θέματα. Απρόβλεπτα πάντα τα παιδιά, δεν ξέρεις ποτέ πού θα σε οδηγήσουν με τις ερωτήσεις τους… «Οσο υπάρχουν παιδιά θα ξαναγεννιέται ο Χριστός/ κι όσο υπάρχουνε πουλιά/ ο Σταυρωμένος Χριστός θα ανασταίνεται». Τους στίχους αυτούς απ’ το ποίημά μου “Τα παιδιά και τα πουλιά” (“Οταν γίνεις ποίημα”, εκδ. “Πυξίδα της πόλης”, Χανιά 2013) έγραψα πριν να φύγω στο Βιβλίο Εντυπώσεων του Σχολείου. Οσο υπάρχουνε παιδιά… Οσο υπάρχουνε πουλιά… Οσο υπάρχουν παιδιά και δείχνουν στους δασκάλους των πώς να διδάσκονται…. Οσο υπάρχουν πουλιά και δείχνουν στους ανθρώπους πώς να πετάνε…

Κατάπολλα τα ευχαριστώ μου: Στην άξια διευθύντρια του Σχολείου Μαρία Κληματσάκη και στον καλό δάσκαλο και παλιό μου συνεργάτη στο 5ο Δημ. Σχ. Χανίων Γιώργο Κανδαράκη, που με συμπεριέλαβαν μεταξύ των συγγραφέων που συμμετείχαν στη Μεγάλη του Βιβλίου Γιορτή του Παιδικού Βιβλίου. Στη δασκάλα της τάξης Κωνσταντίνα Γκολέμη που προετοίμασε τους μαθητές και τις μαθήτριές της για τη συνάντησή μας, απ’ την οποία έλειπε λόγω ασθενείας, ήταν ωστόσο, ωσεί παρούσα, και στη δασκάλα της Τάξης Στήριξης, που με υποδέχθηκε. Και βέβαια, σ’ εσάς, καλά μου Εκτάκια για την προετοιμασία που κάνατε, για τα φιλόξενα αισθήματά σας και για το καταπληκτικό, εμπνευσμένο απ’ τα ποιήματά μου, Λεύκωμα που κάνατε και μου χαρίσατε…

Σημείωση: 
Για την συνάντησή μου με τα επίσης υπέροχα Εκτάκια του 8ου Δημ. Σχ. Χανίων στις 27 Μαρτίου, στον απόηχο των εορτασμών της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης και της 25ης Μαρτίου έγραψα στον τελευταίο Παιδότοπο (Σάββατο 6 Απριλίου). Τι καλά να μπορούσα να ήμουν κάθε μέρα σε σχολικές τάξεις! Νοσταλγία Δασκαλοσύνης…

http://www.haniotika-nea.gr/ta-litrotika-vadismata-tou-p-ignatiou-chatzinikolaou/

* Δες σχετική ανάρτηση και στις 2 Απριλίου τ. ε. με τον ίδιο τίτλο

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΒΑΓΓΕΛΗ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ: MIA ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

"ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΕΧΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ, ΖΗΣΕ ΤΟ!"

Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Χατζηνικολάου*

 Ζω σημαίνει όχι μόνο ότι υπάρχω, αναπνέω, βλέπω και πράττω, αλλά και πορεύομαι και, για να θυμηθώ τον Rilke «η ζωή είναι μια γέφυρα που περνά ο σκοπός της ζωής». Κι αυτό που θέλει ο Θεός είναι ο αγιασμός ημών (Α'. Θεσσ. 4,3). Και, εδώ έγκειται το μεγαλείο της κάθε στιγμής, γι' αυτό κατά τον απόστολον Παύλον πρέπει να τον εξαγοράζομε (Εφεσ. 5,16).

Είναι πολύτιμος θησαυρός, και λυπάμαι τους τεμπέληδες “του καναπέ και του φραπέ!” Το μεγαλείο της κάθε στιγμής, το οποίον ο άξιος συγγραφέας και παιδαγωγός κ. Ευάγγελος Κακατσάκης, αυτό το αποθησαύρισμα του τόπου μας, μας καλεί να ζήσομε. Τα μεγαλεία δεν είναι να τα θαυμάζομε, αλλά και να τα ζούμε «ων αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής μιμείσθε την πίστιν» (Εβρ. 13, 7). Αυτό είναι το κάλεσμα του κ. Κακατσάκη, κάτι που έκανε ο ίδιος από τα παιδικά του χρόνια, και που αναφέρεται στην αυτοβιογραφία του. Έχοντας πλάι του την εκλεκτή σύζυγό του κ. Ευδοκία Σκορδαλά, πέρα από τα καλά τους παιδιά, προσφέρουν πολλά στον τόπο μας και αξίζουν συγχαρητήρια στην αγαπητή μας εφημερίδα “Χανιώτικα νέα”, που ανέλαβε την έκδοση του πολύτιμου αυτού βιβλίου αναφέροντες ευφήμως το ευλογημένο ανδρόγυνο την Ελένη και Γιάννη Γαρεδάκη, που ξέρουν να  τιμούν τους συνεργάτες τους.

Πολύ προσεγμένη η έκδοση, εμπλουτισμένη με επίκαιρες φωτογραφίες και με 67 δημοσιεύματά του στην εφημερίδα “Χανιώτικα νέα” και συνεχίζομε να τον απολαμβάνομε τακτικά με τα ωραία γραφόμενά του. Κάνομε μαζί του την πορεία στη ζωή, ανάμεσα στον στοχασμό και την στυγνή πραγματικότητα. Δεν είναι αιθεροβάμων ο εκλεκτός συγγραφέας. Ένα μήνυμα που έρχεται προς όλους μας. Μην ασχημίζομε με οποιονδήποτε τρόπο τη ζωή μας. Να την χαρούμε καμαρώνοντας το μεγαλείο της Θείας Δημιουργίας, τα αγαπημένα μας πρόσωπα και μαζί μ' αυτούς όσους πέρασαν από την ζωή αυτή, συμπορευτήκαμε και τώρα ανήκουν στα ουράνια σκηνώματα, και χαίρομαι που ανάμεσα σ' αυτά και μάλιστα στο ωραίο εξώφυλλο, υπάρχει και η φωτογραφία  του μακαριστού Μητροπολίτη Ειρηναίου, του “παππού” της Κρήτης.

Ως (πόσο) αγαπητό το πρόσωπό σας και τα γραπτά σας κ. Κακατσάκη! Ευλογημένος ο καρπός της πνευματικής προσφοράς σας. Σπείρετε αφειδώλευτα στα διψασμένα χωράφια της καρδιάς μας. Ο λόγος σας γραπτός και προφορικός, δεν πάει χαμένος. Χιλιοπρόσμενος είναι, γι' αυτό και σας ευχαριστούμε, ευχόμενοι επί έτη πολλά να στέκεσθε όρθιος στο μετερίζι της αγλαόκαρπης καρποφορίας σας. Ευχόμαστε καλοτάξιδο το βιβλίο, τα έσοδα από την πώληση του οποίου θα διατεθούν στα φιλόπτωχα συσσίτια Σπλάντζιας Χανίων και για τις ανάγκες της Εκκλησιαστικής Σχολής Κρήτης. Η ευαισθησία και η ανθρωπιά σας σε υπέροχα ύψη. Και πάλι συγχαίρομε ευχόμενοι εγκαρδίως.

* Θεολόγος – τ. Λυκειάρχης

Χανιώτικα νέα (Πέμπτη, 19.12.2018)

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΜΑΣ

Γράφει ο αρχιμανδρίτης - θεολόγος Ιγνάτιος Χατζηνικολάου

Με το ταπεινό μου αυτό γραφτό δεν θέλω να κάνω “βιβλιοπαρουσίαση” του εκλεκτού βιβλίου του λίαν αγαπητού και πολυτάλαντου κ. Ευάγγελου Κακατσάκη “Όπως το ψωμί”.
Aλλωστε, άξιοι του γραπτού λόγου έγραψαν γι’ αυτό και το πρόσωπο του συγγραφέα με αποκορύφωμα την παρουσίασή του στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, το Σάββατο 5 Μαΐου. Λυπάμαι που, λόγοι ανεξάρτητοι της θελήσεώς μου, μού στέρησαν τη χαρά να είμαι ανάμεσα στους καλότυχους  ακροατές. Ωστόσο έχουμε τον τρόπο και τον χρόνο να διαβάζουμε τα υπέροχα γραφτά του. Η εύκαρπη γραφίδα, της όμορφης ψυχής του το απαύγασμα, χρόνια τώρα μάς γλυκαίνει, και η δροσοπηγή των στοχασμών του, ποτίζει κάθε ιχνοστοιχείο της ύπαρξής μας.
Πλάστης, ζυμωτής, μα και φούρναρης, μάς τρέφει αφειδώλευτα κι εμείς, ως πεινώντες του πνευματικού άρτου, ευγνώμονα το παίρνουμε, γιατί πολύ το ‘χουμε ανάγκη.
Δεν είναι μονάχα ο ποιητικός λόγος του κ. Κακατσάκη, ο ίδιος είναι ένα ποίημα, ένα στιχουργικό άγαλμα, το οποίον προκαλεί και προσφέρει την αγαλλίαση. Αλλωστε, για να θυμηθώ το λεξικό “άγαλμα παν εφ’ ω τις αγάλλεται”. Και έτσι έπρεπε να είμαστε, αγάλματα για τον πλησίον μας. Οπως ο ίδιος ο ποιητής μας χαρακτηριστικά αναφέρει. «Κεντρικό πρόσωπο μέσα σ’ αυτή την ποιητική συλλογή είναι ο ποιητής. Ο ποιητής που σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου φέρει το σταυρό του κόσμου, ο ποιητής που έχει πατρίδες του τις αισθήσεις του και πατρίδα την καρδιά του, ο ποιητής που αρέσκεται να επιστρέφει στον ίσκιο του κυπαρισσιού του και να ετοιμάζει την αναχώρησή του» (Χ.Ν. 29/3/2018).
Ο κ. Κακατσάκης δεν έχει ανάγκη από προβολές και παρουσιάσεις. Εμείς έχουμε την ανάγκη να προστρέχουμε σε τέτοιες δροσοπηγές. Είναι δικός μας ο ποιητής. Πατρίδες του οι καρδιές μας, το alter ego. Συνέχεια αναγεννάται μέσα μας ό,τι αγαπάμε και για να θυμηθώ τον ποιητή: «Ο,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα/ ό,τι αγαπώ βρίσκεται πάντα στην αρχή του». Χαρά σ’ αυτούς που φτάνουν στο σημείο να γεννιόνται αδιάκοπα στων άλλων τις καρδιές, κάτι που έχει πετύχει ο κ. Ευάγγελος Κακατσάκης.
Τον ευχαριστούμε για ό,τι μας προσφέρει, τον συγχαίρουμε για το σύνολο των χαρισμάτων του και του ευχόμαστε πάντοτε ανθηρός και επί έτη πολλά να μάς τρέφει με την έγνοια του και την αγάπη του.

Σ. Σ. * Ούτε λίγο ούτε πολὐ  27 είναι τα βιβλία που έχει γράψει μέχρι τώρα ο π. Ιγνάτιος Χατζηνικολάου. Και τι βιβλία! Μια ζωή προσφοράς στον καθημερινό άνθρωπο, στην κοινωνία, στην εκπαίδευση και στην εκκλησία η ζωή του. Απέραντος ο σεβασμός μου στο πρὀσωπο και το έργο του. Από καρδιάς οι ευχαριστίες μου για την αγάπη του, που ξεχειλίζει στο γραφτό του...