ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

 ΙΩΑΝΝΑ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗ 
ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΖΩΗΣ ΕΝΟΣ ΕΝΑΛΙΟΥ ΑΜΦΟΡΕΑ 

Καλοἰ μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Διηγήσεις ενός ενάλιου αμφορέα.. Διηγήσεις ζωής… Διηγήσεις που ξεκινούν πριν από 2.500 χρόνια και φτάνουν μέχρι σήμερα… Για ένα ξεχωριστό εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Εφορείας Ενάλιων Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού, το κείμενο του οποίου έχει γράψει η αρχαιολόγος Ιωάννα Κραουνάκη, ο λόγος. Αποσπάσματα απ’ αυτό το ομορφογραμμένο κείμενο, διανθισμένο με φωτογραφικό υλικό επίσης απ’ το πρόγραμμα (Αθήνα, 2008) φιλοξενούμε στον σημερινό Παιδότοπο. Για μια παραμυθένια και συναρπαστική περιπέτεια πρόκειται. Εχει τον τρόπο της η Ιωάννα, μιλώντας… σαν αμφορέας, να μας κάνει να την παρακολουθούμε. Οπως έχει τον δικό του τρόπο ο αδελφός της ο Σταμάτης να μας καθηλώνει με τη μουσική του. Το είχα διαπιστώσει και πριν από δύο χρόνια, όταν η Ιωάννα μου είχε στείλει μια άλλη ανάλογη δουλειά της σε ηλεκτρονική μορφή και συγκεκριμένα “Το μαρμαράκι της Αθανασίας” που αναφέρεται στην Ελγίνεια λεηλασία των Γλυπτών του Παρθενώνα και στον αγώνα της Μελίνας για τον επαναπατρισμό τους. (Παιδότοπος, Σάββατο 29.4.2017). Χαίρομαι πολύ, Ιωάννα, που ο “Αμφορέας” σου κυκλοφορεί ως εκπαιδευτικό πρόγραμμα κι εύχομαι από καρδιάς και οι άλλες δουλειές σου να έχουν ανάλογη τύχη…

 

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Δάσκαλος

[…] Γεννήθηκα τον 5ο αιώνα π.Χ. στην αρχαία Μένδη, στα παράλια της Χαλκιδικής. Όνομα κανείς δεν μου έδωσε, γιατί με κανέναν δεν απόκτησα ιδιαίτερη συναισθηματική σχέση. Πλάσθηκα από τη γόνιμη αυτή γη και από νερό από τα χέρια ενός έμπειρου αγγειοπλάστη. Πρώτα πλάσθηκε το σώμα μου, μετά στηρίχθηκε επάνω ο λαιμός και τέλος στους ώμους μου προσαρμόστηκαν οι λαβές και η οξυπύθμενη απόληξή μου, που αποτελεί την μη στέρεη βάση μου. Στέγνωσα από την θαλασσινή αύρα και ψήθηκα στον κεραμικό κλίβανο σε υψηλές θερμοκρασίες. Η φωτιά που τύλιξε την πήλινη μορφή μου σταθεροποίησε το σώμα μου μετατρέποντας την άργιλο σε κεραμική.

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής μου ταξίδεψα από τον τόπο μου σε όλα τα μέρη της Ανατολικής Μεσογείου κουβαλώντας στο κορμί μου τον οίνο τον αρχαίο της πατρίδας μου, αλλά κι άλλων πατρίδων. Έτσι όπως πότιζε το κρασί το πήλινο σώμα μου, είχα την αίσθηση πως ήμουν μονίμως μεθυσμένος. Την εικόνα ενός μεθυσμένου αμφορέα μπορείτε να την φανταστείτε. Ευτυχώς που ήμασταν δεμένοι ο ένας  δίπλα στον άλλο και ακινητοποιημένοι, αλλιώς θα έκανα με την οξυπύθμενη απόληξη μου πιρουέτες στην κουπαστή. Ήμασταν τοποθετημένοι ο ένας δίπλα στον άλλο σε σειρές σαν στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα. Η πρώτη σειρά ήταν δεμένη και οι οξυπύθμενες απολήξεις στερεωνόντουσαν με φύλλα, ξύλα και κλαδιά. Από πάνω ακολουθούσαν οι άλλες σειρές […] σελ. 8.

 

*** * ***

Έτσι όπως συνέχιζα τη διήγησή μου για τα πλοία όλων των εποχών, που όργωσαν την Μεσόγειο φορτωμένα υλικά αγαθά, όνειρα κι ελπίδες, είδαμε τον ουρανό να σκοτεινιάζει σιγά -σιγά κι ακούσαμε τις πρώτες σταγόνες της βροχής να χτυπάνε ρυθμικά το κατάστρωμα σαν τύμπανα αφρικάνικα.

Όπως δυνάμωνε ο ήχος της βροχής, αρχίζαμε να κλυδωνιζόμαστε σαν καρυδότσουφλα. Τα κύματα θεριεύανε και πέφτανε ορμητικά πάνω στο πλοίο μας. Το πλήρωμα έτρεχε πανικόβλητο να κατεβάσει τα πανιά, να μην το ξεσχίσει η καταιγίδα που πλησίαζε απρόσκλητη. Δεν πρόλαβαν όμως γιατί ένας κεραυνός έσπασε τα κατάρτια στα δυο και τσάκισε τα πανιά, που ο άνεμος τα κουρέλιαζε με την ορμή του.

Ήταν η στιγμή που μέσα από τα φινιστρίνια αντικρίσαμε τον θεό της θάλασσας, τον Ποσειδώνα, να αναδύεται από την φουρτουνιασμένη θάλασσα με την τρίαινα του, άγριος και επιθετικός, λουσμένος από το φως της αστραπής που μόλις φώτιζε τον ορίζοντα.

Όπως βυθιζόταν η πρύμνη, η τάξη μας ταρασσόταν. Άρχισε ο ένας αμφορέας να γέρνει πάνω στον άλλο. Μερικά πώματα εκσφενδονίζονταν. Το κόκκινο κρασί χυνόταν σαν το αίμα στο θαλασσινό νερό και το λάδι άφηνε ανεξίτηλες κηλίδες. […] σελ. 14.

 

*** * ***

Κάποια μέρα του 20ου αιώνα μ.Χ., 2.500 χιλιάδες χρόνια σχεδόν μετά το ναυάγιό μας, είδαμε κάτι περίεργα όντα να κατεβαίνουν στο βυθό μας.

Φορούσαν στολές μαύρες, χρωματιστά βατραχοπέδιλα, κάτι ζώνες με βάρη στη μέση, μαχαίρι δεμένο στη γάμπα, χρωματιστό τζάκετ (τον ρυθμιστή πλευστότητας), που πάνω του ήταν συνδεδεμένα ένα σωρό λαστιχένια καλώδια, άλλα κατέληγαν στον αναπνευστήρα, άλλα σε πυξίδα, άλλα σε ηλεκτρονικό κομπιούτερ, άλλα σε μια μεταλλική μπουκάλα που κουβαλούσαν στην πλάτη τους. Από το στόμα τους έβγαιναν χιλιάδες φυσαλίδες, που όπως ανέβαιναν προς την επιφάνεια μεγάλωναν.

Τέτοια όντα δεν είχαμε ξαναδεί στην απειρόχρονη ζωή μας. Από την μυρωδιά τους όμως καταλάβαμε πως ήταν άνθρωποι γήινοι και όχι εξωγήινοι. Στις στολές τους πάνω αναγραφόταν «Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων». Ήταν οι αρχαιολόγοι, οι σωτήρες μας.

Όπως τους έβλεπα τους σύγχρονους αυτούς δύτες, θυμόμουν εκείνους που ερχόντουσαν πριν δυο αιώνες με τα σκάφανδρα που συνδέονταν για να παίρνουν αέρα με μια σωλήνα με την επιφάνεια.

Η αυτόνομη αναπνευστική συσκευή των Κουστώ και Γκανιάν υπήρξε μεγάλη καινοτομία στην κατάδυση και χάρισε ευκινησία στον δύτη. […] σελ. 19.

 

Στη στεριά με παρέλαβαν οι συντηρήτριες. Μ’ άφησαν να μουλιάσω για να αφαλατωθώ. Μετά άρχισαν να χτυπούν με ξύλινα σφυράκια απαλά το πήλινο σώμα μου για να φύγουν τα πρώτα πακτώματα, οι θαλάσσιες επικαλύψεις, που είχαν δημιουργηθεί μετά από τόσους αιώνες παραμονής στο βυθό. Δεν πόναγα αλλά αντίθετα ανακουφιζόμουν, αφού άρχιζε σιγά- σιγά να αποκαλύπτεται η επιδερμίδα μου και να αναπνέει. Απομακρύνονταν τα νεκρά κύτταρα, για να φανεί η λεία μου επιδερμίδα. Ήταν κάτι σαν Peeling. Όταν έβγαλαν τα νυστέρια τρόμαξα. Παρόλα αυτά η επέμβαση ήταν ανώδυνη.

Η επόμενη κίνηση ήταν η αποστολή μου στα εργαστήρια συντήρησης της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων στους πρόποδες της Ακρόπολης. Τη στιγμή που με έβγαζαν από το φορτηγό πρόλαβα να αντικρίσω τον Ιερό Βρόχο. Δάκρυα έλουσαν πάλι το ανατριχιασμένο από τη συγκίνηση πήλινο κορμί μου.

Μπαίνοντας στο κτίριο της συντήρησης με έστησαν σε μια σιδερένια βάση και με τον καιρό δέχτηκα και το δεύτερο μέρος των εργασιών συντήρησής μου. Οι εργασίες καθαρισμού συνεχίστηκαν και σιγά - σιγά άρχισαν να αποκαλύπτονται εκτός από την λεία μας επιδερμίδα, σφραγίσματα στις λαβές μας ή στους ώμους μας, που δήλωναν τους ιδιοκτήτες, την προέλευση, το περιεχόμενο η ακόμη και την εποχή κυκλοφορία μας. Αυτά γίνονταν πριν το ψήσιμο μας. Εκτός από τα σφραγίσματα αυτά αποκαλύπτονταν σε μεταγενέστερους αμφορείς, ρωμαϊκών κυρίως χρόνων, εγχαράξεις που χαράσσονταν μετά το ψήσιμο ή σπανιότερα γραπτές επιγραφές από μαύρο μελάνι, που η διατήρησή τους ήταν δύσκολη.

Εκτός από εμένα που ήμουν ακέραιος υπήρχαν κι άλλοι συγκάτοικοι που ήταν κομμάτια και θρύψαλα. Αυτούς τους άπλωναν πάνω σε πάγκους και προσπαθούσαν να τους συγκολλήσουν σαν παζλ. […] σελ. 23

 

Εγώ που ήμουν φιλομαθής και περίεργος έμαθα και πολλά άλλα πράγματα για την υποβρύχια αρχαιολογία.

Δεν είναι μόνο τα πλοία που ναυάγησαν στους αιώνες, αλλά και οικισμοί ολόκληροι που κατακλύσθηκαν από τα νερά της θάλασσας, όταν ανέβηκε σταδιακά η στάθμη της.

Ευρήματα από τέτοιες βυθισμένες πολιτείες μας συντροφεύουν στις αποθήκες και στα εργαστήρια της Εφορείας Εναλίων που τείνει να γίνει η μόνιμή μας κατοικία, αν και ελπίζουμε πάντα σε καλύτερη τύχη, όπως την έκθεσή μας σε κάποιο Μουσείο, για να μπορούν οι περαστικοί να θαυμάζουν τα κάλλη μας.

 Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 22.5.2021) 

 

 

 

ΔΙΑΦΟΡΑ

ΤΑ "ΚΡΑΟΥΝΑΚΕΙΑ" ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΦΕΤΙΝΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ 

Μεγάλη Τετάρτη, την ημέρα που το παλιό παιδικό τραγουδάκι επιμένει να μας λέει ότι "Ο Χριστός εχάθη", έφτασαν, και με βρήκαν,  στο σπίτι μου τα λαμπριάτικα ΚΡΑΟΥΝΑΚΕΙΑ ΔΩΡΑ! Το αναστάσιμο σιντί "ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ", το μοναδικό στο είδος του  σιντί με ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΛΟΡΚΑ, συνοδευόμενο μ' ένα "ονειρικό" βιβλίο, επίσης του Σταμάτη και το ιδιαίτερα επιμελημένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα  ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΖΩΗΣ ΕΝΟΣ ΕΝΑΛΙΟΥ ΑΜΦΟΡΕΑ, το κείμενο του οποίου έχει γράψει η αδελφή του η Ιωάννα. 

Και από εδώ, σήμερα, Δευτέρα της Διακαινησίμου το από καρδιάς ευχαριστώ μου! 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! 

Να χαίρεστε την ΑΡΧΗΓΟ ( την ξαδέλφη μου την Τούλα, το γένος Κακατσάκη) και να σας χαίρεται, Σταμάτη, Ιωάννα και Δέσποινα! 

Μυρίζουν οι βασιλικοί μυρίζουν κι οι βαρσάμοι 

μα σα μυρίζει η πρεπιά βαρσάμια δε μυρίζουν....

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

Υ\Γ: Τα φετινά λαμπριάτικα ΚΡΑΟΥΝΑΚΕΙΑ ΔΩΡΑ μόνο με το ΚΟΥΣΤΟΥΜΑΚΙ που μου έκανε, όταν ήμουν 7 χρονών, ο ντάντος (νονός) μου, ο μακαρίτης εδώ και πολλά χρόνια Αντώνης Μποτωνάκης, μπορούν να συγκριθούν... 

https://youtu.be/7v9OCYM2pCc?t=22

 

ΤΑ ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΟΥ

ΩΡΑΙΟΣ ΤΟΠΟΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ... ΚΑΤΑ ΣΤΑΜΑΤΗ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗ

https://www.youtube.com/watch?v=WqdHus7bt5o&ab_channel=stamatiskraounakis

Όπως τότε που μου έφερε ο νονός μου, ο μακαριστός Αντώνης Μποτωνάκης ένα κουστουμάκι, μεγαλοβδομαδιάτικα, όταν ήμουν πέντε χρονών, χάρηκα τις προάλλες που μου έστειλε ο Σταμάτης ο Κραουνάκης το τραγούδι μας "Ωραίος Τόπος τα μάτια Σου", που ανέβασε στο You Tube. Αυτό κι αν είναι πασχαλινό δώρο, Σταμάτη!  Κατάπολλα τα ευχαριστώ μας (της Ευδοκίας για την οποία το ποίημα και τα δικά μου), και από εδώ! Τιμή μας! Πάντα αναστημένος και αναστάσιμος!

ΣΗΜ. Το ποίημα με τίτλο "Ενθάδε κείται"είαι από την ποιητική μου συλλογή "Όπως το ψωμί"". Στην απαγγελία είναι ο Μιχάλης Αεράκης. Η μελοποίηση είναι ζωντανή και έγινε στο ΚΑΦΕ -"ΚΗΠΟΣ" Χανίων...












ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ

Επιμένω να ταξιδεύω

στη θάλασσα των ματιών σου
κι ας είναι (σ)κουρ(ι)ασμένη
η πυξίδα τού «σ’ αγαπώ».
Επιμένω ν’ αναζητώ
ένα σινιάλο σου
για να πιάσω λιμάνι,
να δέσω επιτέλους τη βάρκα μου...
Ωστόσο το ξέρω.
Ταξιδεύντας θα 'ρθει
να με βρει ο θάνατος
μεσοπέλαγα.

Ωραίος τόπος τα μάτια σου
για το 'ενθάδε κείται''

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης (Από την ποιητική συλλογή '΄Οπως το ψωμί")

https://www.youtube.com/watch?v=WqdHus7bt5o

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΦΙΛΑ ΜΕ... ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

Καμάρι πάνε τα οζά, στολή πάνε οι γ’ αίγες,/ μα πλια στολή ‘ναι οι γι’ εδικοί όντεν ανταμωθούνε/ περίττου να ‘ναι αδερφοί γή να ‘ν’ πρωτοξαδέρφια/ γή να ‘ναι μπάρμπας κι ανηψιός… Μυρίζουν οι βασιλικοί, μυρίζουν κι οι βαρσάμοι/ μα σα μυρίζει ο ανηψιός, βαρσάμια δε μυρίζουν/ βαρσάμια ουδέ βασιλικοί μηδέ καρεφυλλάτα/ Μυρίζ’ εκειά που πορπατεί, μυρίζ’ εκειά που στέκει, μυρίζει όντε τραγουδεί… Δυο απ’ τα πολύ γνωστά ριζίτικα που επιμένουμε κάποιοι να τα τραγουδούμε, ακόμα, στεντορεία τη φωνή, σε χαρές, ελαφρά παραλλαγμένα, για την περίσταση. Εξαιρετικά αφιερωμένα στον Σταμάτη Κραουνάκη, γιο της πρώτης μου ξαδέρφης, της Τούλας (Αριστέας) το γένος Κακατσάκη. Με αφορμή τον ερχομό του στα Χανιά, όπου αύριο βράδυ, λήγοντος του Αυγούστου, επαναφέρει με τη “Σπείρα” του στην Ανατολική Τάφρο “τον μύθο της διασκέδασης”. Την “παράσταση” που “νίκησε” τον χειμώνα το ωραιότερο λαϊκό πρόγραμμα της Αθήνας, που χειροκρότησε σύμπας ο καλλιτεχνικός κόσμος, τα Μ.Μ.Ε. οι δημοσιογράφοι, που γλέντησαν οικογένειες και μοναχικοί, το “Φίλα με”. Και γιατί του αρέσουν, όπως κι εμένα, οι βασιλικοί…

«Στο χωριό του παππού μου του Γιώργη του Κακάτση- Ευτυχία, ξαδέλφια, αδέρφια, θείοι, όλα εδώ για πάντα». Τα που έγραψε ο Σταμάτης, το Σάββατο 2 Ιουλίου 2016, στη σελίδα του στο Βιβλίο των Προσώπων (φέισμπουκ) όντας μαζί με όλη την ομάδα του, στο Νίππος Αποκορώνου. Στο καφενείο του Αντώνη του Κοτσιφού κατ’ αρχάς και στο κέντρο “Ιπποκορώνιον” του Παντελή Καπαρουδάκη στη συνέχεια. Επιστροφή ύστερα από χρόνια, στη μητρίδα γη, μα και στην πατρίδα των παιδικών του χρόνων. Εδώ, στις Πάνω Κατούνες του Νίππους, δίπλα στο ιστορικό εκκλησάκι του Αγίου Πνεύματος, έζησε κάποια απ’ τα καλοκαίρια του τη δεκαετία του 1960. «Να βλέπεις τη χαρά να ξεχειλίζει απ’ τα μάτια και τα χείλη του και να γίνεται ολόκληρος μια τεράστια αγκαλιά κι ακόμα μια πιο μεγάλη καρδιά, είναι σαν ν’ ακούς τις πιο όμορφες μουσικές του, τα πιο γλυκά και τρυφερά τραγούδια του». Τα που έγραψε, επίσης στο Βιβλίο των Προσώπων η Ευδοκία τότε. Οντας σίγουρη ότι οι δύο βραδιές του “Φίλα  με” στην Ανατολική Τάφρο όπως και αυτή στα Νοπήγεια θα ήταν μαγικές…

«Η σωτηρία της ψυχής/ είναι πολύ μεγάλο πράγμα/ σαν ταξιδάκι αναψυχής/ μ’ ένα κρυμμένο τραύμα». Πληθωρικός, ανατρεπτικός, απρόβλεπτος, ασυμβίβαστος, σκληρός και τρυφερός ταυτόχρονα, όπως πάντα, ο Σταμάτης. Να τον βλέπεις και να τον ακούεις για τρεις ολόκληρες ώρες απ’ τη γωνιά σου να συσπειρώνει, να ξεσηκώνει, να προβληματίζει, να διαμαρτύρεται, να καγχάζει, να αυτοσχεδιάζει, να μοιράζει τριαντάφυλλα και νοσταλγικές αναμνήσεις, να μιλά με τις σιωπές του και να γίνεσαι ένα μ’ όλους τραγουδώντας τους στίχους του, τα τραγούδια του ουρανού του «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ/ και σ’ έχω απάνω μου/ σαν ρούχο καθαρό!». «Να κοιμηθώ στο πάτωμα/ να κλείσω και τα μάτια/ γιατί υπάρχουν κι άτομα/ που γίνονται κομμάτια». «Μαμά, πεινάω μαμά, φοβάμαι μαμά, γερνάω μαμά!». «Κάνε ένα βήμα/ να κάνω εγώ το επόμενο/ αίμα μου και σχήμα/ λόγος και ψυχή το συμφραζόμενο», «α να μην υπάρχει κανένας χωρίς ζευγάρι/ α, να μην υπάρχει κανένας μοναχός». Και κάποια στιγμή (τι έκπληξη και τι χαρά για μένα!) τους στίχους του ποιήματός μου “Ενθάδε κείται” καθ’ υπαγόρευση του, έχοντος την “έμπνευση” ιστορικού καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης -ηθοποιού Μιχάλη Αεράκη: «Επιμένω να ταξιδεύω/ στη θάλασσα των ματιών σου/ κι ας είναι σ(κ)ουρια(σ)μένη/ η πυξίδα του σ’ αγαπώ[…] Ωραίος τόπος τα μάτια σου για το “Εθνάδε κείται!» Προπάντων, όμως τη “σωτηρία της ψυχής” που είναι πολύ μεγάλο πράγμα/ σαν ταξιδάκι αναψυχής/ μ’ ένα κρυμμένο τραύμα». Τα που έγραψα στις “Στάσεις” (βλ. “Χανιώτικα νέα” 6/3/2018) ύστερ απ’ την “εμφάνισή” του μαζί με τον Βασίλη Ντρουμπογιάννη και τον Βάιο Πράπα στο Καφέ- “Κήπος” (2 Μαρτίου 2018) χάρις στην επιμονή του Βασίλη Σταθάκη.

Οι πληροφορίες μου λένε ότι όλοι οι δρόμοι της Πόλης των Χανίων θα οδηγούν αύριο βράδυ, 31 Αυγούστου, στο Θέατρο της Ανατολικής Τάφρου. Για να τραγουδήσουμε μαζί με τον Σταμάτη και τα μέλη της… Σπείρας του (τον Χρίστο Γεροντίδη, τον Σάκη Καραθανάση, τον Κώστα Μπουγιώτη, τον Βασίλη Ντρουμπογιάννη, τον Βάιο Πράπα, τον Νίκο Σταδιάτη, τον Γιώργο Στιβανάκη και τον Γιώργο Ταμιωλάκη) τα τραγούδια του, μετρώντας τ’ άστρα. Ή αν προτιμάτε να μετρήσουμε τα άστρα τραγουδώντας τα τραγούδια του!… Ειδικός και στο μέτρημα των αστεριών ο ανιψιός μου, καθώς, όπως έχω ξαναγράψει επιμένει να “μετρά τα άστρα” για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο του πιο γνωστού βιβλίου του Μενέλαου Λουντέμη και να εκφράζεται, όπως αισθάνεται. Ενα παιδί, που έχει ωστόσο, «πάντα ανοιχτά πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής του» κατά που μας λέει ο Διονύσιος Σολωμός και δεν παύει ποτέ να ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 30.8. 2019)

http://www.haniotika-nea.gr/fila-me-sta-chania/

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ
"ΑΞΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ"

Συνέντευξη στη Γιάννα Μαρουλοσηφάκη* 

Η μεγάλη λαϊκή γιορτή του Σταμάτη Κραουνάκη και της “Σπείρας” μεταφέρεται το Σάββατο 31 Αυγούστου και ώρα 9.30 μ.μ. στο θέατρο Ανατολικής Τάφρου στα Χανιά. “Φίλα με στα Χανιά” είναι ο τίτλος της παράστασης, μία νύχτα γλεντιού, όπως ο ίδιος ο Σταμάτης Κραουνάκης επισημαίνει σε συνέντευξή του στις “διαδρομές”.
Δηλώνει πάντα ανοιχτός στα καινούργια και στις εκπλήξεις και μας μιλά για την “Σπείρα”, για την πολιτική αλλά και την Ελλάδα που ονερεύεται.

• Τα Χανιά σας καλωσορίζουν μία ακόμη φορά. Τι θα παρακολουθήσουμε στην φετινή παράσταση;

Ένα γλέντι. Ένα αντρικό γλέντι όπου η απουσία του θηλυκού το κάνει Κυρίαρχο. Οχτώ εργάτες σε οποιαδήποτε γειτονιά σε ώρα χαλάρωσης ή ρεπό, που πιάνουνε τα όργανα και αρχινάνε. Ανακαλούνται μνήμες, αισθήματα, συλλογικός ενθουσιασμός. Και πάντα από κάτω το γενεσιουργό παράπονο της φυλής. Στην πρώτη μια ώρα οι άντρες της “Σπείρας” οργανώνουν βήμα βήμα το βωμό του ερωτικού αιτήματος, τους παρακολουθώ μαζί με τον κόσμο…και στη μια ώρα και κάτι ορμάω και εγώ. Είναι όλοι τους λαμπροί πρωταγωνιστές.
Είμαστε συνολικά τρεις ώρες στη σκηνή. Ετοιμαστείτε να τραγουδήσετε.

• Ποια είναι η “Σπείρα-Σπείρα”; Τι σημαίνει για εσάς;

Σύντροφοι καλλιτέχνες που έχουν αποφασίσει την κοινή μοίρα.  Έχει υπάρξει και φυτώριο.
Έβγαλε πολύ κόσμο. Τώρα μ’ ενδιαφέρει αυτός ο συγκεκριμένος πυρήνας. Θέλω μαζί τους να κάνω έργα και καινούργια τραγούδια και να με κληρονομήσουνε άμα λάχει. Παραμένω ανοιχτός στα καινούργια. Στις εκπλήξεις. Τούτοι δω είναι ένας κι ένας.
Συμπληρώνουν όλοι μαζί μια πλήρη αυστηρή κοινότητα εργασίας.
Μας συνδέει μια γρήγορη πια και αποτελεσματική επικοινωνία επί του στόχου και του αποτελέσματος. Για παράδειγμα με τέσσερα ακουστικά όργανα έχουμε πλήρες αποτέλεσμα χωρίς μπάσο και ντραμς. Με  τα περισσότερα παιδιά έχουμε χρόνια μαζί. Υπάρχει συνεννόηση.
Ο Βασίλης Ντρουμπογιάννης στο πιάνο έχει εξελιχθεί σε σπάνια μουσική μονάδα. Τον εμπιστεύομαι. Δύναμη, ταχύτης, χιούμορ. Ανθρωπος της μουσικής περιπέτειας.
Ο Βάιος Πράπας κιθάρα και μπουζούκι και τσακίζει και τα λαϊκά άνετα, σπουδαίο παιδί, θεατροπαίδι, εργάτης με φαντασία και φως. Λαμπρό μέτρο. Ο Γιώργος Ταμιωλάκης στο βιολοντσέλλο. Θησαυρός. Μια ορχήστρα μόνος του.
Και ο Νίκος Σταδιάτης ο νεότατος και ακορντεόν και τραγουδά υπέροχα.
Πάμε τώρα στους περφόρμερ μας.
Χρήστος Γεροντίδης. Καθαρή σπείρα, μαθητής μου, υπογράφω. Δουλευταράς και ταλέντο.
Έξοχος λαϊκός τραγουδιστής και πολύ ιδιαίτερος και γερός ηθοποιός.
Γκανιάν. Σάκης Καραθανάσης. Σπάνια πάστα, φωνή εξαιρετική, ηθοποιός θαυμάσιος. Από γενιά τραγουδιστάδων μικρανηψιος της Ξανθίππης Καραθανάση. Υπόδειγμα καλοσύνης.
Κώστας Μπουγιώτης. Μια από τις καλύτερες φωνές που διαθέτει η Χώρα αυτή τη στιγμή. Λαϊκός Τενόρος πάσης χρήσεως. Αποφασισμένος καμικάζι. Κι αυτός σπείρα από συνείδηση. Ο Γιώργος μου ο Στιβανακης, χανιωτόπουλο.
Στη “Σπείρα” από το 2002. Τάχει δει όλα . Σπάνιος περφόρμερ υψηλών προ διαγραφών. Το μαγικό μας τζίνι. Αυτοί είμαστε.
Με τον Άγγελο Λιαπικο στον ήχο μας και τον Έλβις στα φώτα μας.

• Είστε ένας άνθρωπος που ζείτε για την τέχνη. Έχετε γράψει βιβλία, ασχολείστε με τη μουσική, το θέατρο, το ραδιόφωνο. Υπάρχει κάτι που θα θέλετε να κάνετε και δεν το έχετε καταφέρει έως τώρα;

Καταφέρει; Έχω κάτι ακόμα υπ’ όψιν μου. Αυτή τη στιγμή σε λίγες μέρες εκπληρώνεται μια πολύ μεγάλη μου επιθυμία, με τις “Εκκλησιάζουσες” σε μορφή οπερέτας, με το Θέατρο Τέχνης και τη Λυρική Σκηνή. Είναι μια πρώτη προσέγγιση σε κάτι που με απασχολεί χρόνια. Ελπίζω να ξεθαρρέψω.

• Μέσα σε μία πορεία πάνω από 30 χρόνια, τι ήταν αυτό που σας καθόρισε σαν άνθρωπο και σαν καλλιτέχνη;

Απλά. Η Χώρα μου, οι Ανθρωποί της και οι Ανθρωποι που ήρθανε στη ζωή μου δώρα Θεού. Τ’ ακούσματα και τα διαβάσματά μου.

• Είστε μία προσωπικότητα που δεν στέκεστε μόνο στο αμιγώς καλλιτεχνικό κομμάτι. αλλά εκφράζετε και πολιτικό λόγο. Πώς συγκεράζονται η πολιτική με την τέχνη;

Μιλάω πολιτικά ναι. Αλλά τους πολιτικούς δεν τους θέλω. Έχω πολύ λίγους που αγαπώ. Άλλωστε η τέχνη είναι πολιτικό όπλο άμα θέλει.
Το καλύτερο. Εκεί συγκεντρώνομαι πάντα. Απ’ την άλλη, άμα είναι κανείς να μιλήσει ανοιχτά γι αυτό που ζει, θα τα πει και τ’ άλλα….

• Τι σκέφτεστε για την Ελλάδα του 2019;

Προσπαθώ να σκέφτομαι για την Ανθρωπότητα του 2050. Με την Ελλάδα Βασίλισσα. Όπως άλλωστε της αξίζει.

* εφημ. "Χανιώτικα νέα" (ένθετο ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ, Σάββατο 24.8.2019)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

"Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ"

ΦΩΤΟ: Γιάννης Κάκανος

«Κλαίω»… Μια λέξη, ένα ρήμα, το μήνυμα που μου έστειλε ο Σταμάτης Κραουνάκης λίγο πριν ξεκινήσει με το αεροπλάνο από την Αθήνα για τα Χανιά, το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης 1 Μαρτίου, καθώς την επόμενη μέρα θα “εμφανιζόταν” στο ιστορικό καφέ “Κήπος”.
https://www.facebook.com/kiposcafe.gr/videos/2292597684099325/
Με την ίδια λέξη, το ίδιο ρήμα, μου απάντησε αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, όταν έφτασε μαζί με τους συνεργάτες του, τον Βασίλη Ντρουμπογιάννη και τον Βάιο Πράπα στον “Κήπο” για πρόβα, όταν τον καλωσόρισα. “Ψυχούλα” και “ψυχάρα” ταυτόχρονα ο ανιψιός μου (γιος της πρώτης μου εξαδέλφης της Αριστέας – Τούλας Κακατσάκη) ο Σταμάτης. Ετσι ήταν από παιδί, όπως τον γνώρισα στο Νίππος, όπου ερχόταν τα Καλοκαίρια για διακοπές, μαζί με τους γονείς του και τις αδελφές του, έτσι συνέχισε να είναι σε όλη του τη διαδρομή, έτσι συνεχίζει να είναι κι έτσι θα μείνει μέχρι τέλους. “Ενα παιδί που επιμένει να μετρά τα άστρα” για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο του πιο γνωστού βιβλίου του Μενέλαου Λουντέμη και να εκφράζεται όπως αισθάνεται. Ενα παιδί… που έχει «πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής του» και δεν παύει ποτέ να ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο.

Χάρις στην επιμονή του Βασίλη Σταθάκη, του οικοδεσπότη του καφέ “Κήπος” ο ερχομός του Σταμάτη στα Χανιά. «Του το είχα υποσχεθεί. Επέμενε πολύ και το ήθελα κι εγώ. Τα καταφέραμε να βρούμε αυτή τη μέρα. […] Εχω χαρά. Σαν κοπάνα. Σαν εκδρομή. Με το γυμνάσιο. Μόλις ετοίμασα βαλίτσα». Τα που είπε, μεταξύ των άλλων ο Σταμάτης στον δημοσιογράφο Γιάννη Λυβιάκη (βλ. “Χ.Ν.” 2 Μαρτίου) λίγο πριν ξεκινήσει. Κατ’ ευθείαν στον Πάολο Κοέλιο  η παραπομπή. Οταν θέλουμε κάτι πολύ, το σύμπαν συνομωτεί για να το πετύχουμε. Το ξέρουν και οι δυο τους καλά αυτό. Από κει και πέρα φυσικό και επόμενο ότι θα επικρατούσε στον “Κήπο” το αδιαχώρητο και θα γινόταν “το έλα να δεις”. Σταμάτης είναι αυτός!

“Η σωτηρία της ψυχής/ είναι πολύ μεγάλο πράγμα/ σαν ταξιδάκι αναψυχής/ μ’ ένα κρυμμένο τραύμα”. Πληθωρικός, ανατρεπτικός, απρόβλεπτος, ασυμβίβαστος, σκληρός και τρυφερός ταυτόχρονα, όπως πάντα, ο Σταμάτης.
Να τον βλέπεις και να τον ακούεις για τρεις ολόκληρες ώρες απ’ τη γωνιά σου να συσπειρώνει, να ξεσηκώνει, να προβληματίζει, να διαμαρτύρεται, να καγχάζει, να αυτοσχεδιάζει, να μοιράζει τριαντάφυλλα και νοσταλγικές αναμνήσεις, να μιλά με τις σιωπές του και να γίνεσαι ένα μ’ όλους, τραγουδώντας τους στίχους του, τα τραγούδια του ουρανού του «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ/ και σ’ έχω απάνω μου/ σαν ρούχο καθαρό». «Να κοιμηθώ στο πάτωμα/ να κλείσω και τα μάτια/ γιατί υπάρχουν κι άτομα/ που γίνονται κομμάτια». «Μαμά, πεινάω, μαμά φοβάμαι/ μαμά, γερνάω μαμά». «Κάνε ένα βήμα/ να κάνω εγώ το επόμενο/ αίμα μου και σχήμα/ λόγος και ψυχή και συμφραζόμενο». «Α να μην υπάρχει κανένας χωρίς ζευγάρι/ α να μην υπάρχει κανένας μοναχός…», και κάπποια στιγμή (τι έκπληξη και τι χαρά για μένα!) τους στίχους του ποιήματός μου “Ενθάδε κείται” καθ’ υπαγόρευση του έχοντος την “έμπνευση” ιστορικού καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. – ηθοποιού Μιχάλη Αεράκη «Επιμένω να ταξιδεύω/ στη θάλασσα των ματιών σου/ κι ας είναι σ(κ)ουριά(σ)μένη/ η πυξίδα του “σ’ αγαπώ” […] Ωραίος τόπος τα μάτια σου για το “ενθάδε κείται”». [ΔΕΣ ΒΙΝΤΕΟ AΠΟ ΤΟ 1: 49  ΠΕΡΙΠΟΥ] 
Προπάντων, όμως τη “σωτηρία της ψυχής” που «είναι πολύ μεγάλο πράγμα/ σαν ταξιδάκι αναψυχής/ μ’ ένα κρυμμένο τραύμα». 

«Ευχαριστώ τα Χανιά, τον Κήπο, τον Βασίλη Σταθάκη, τον Βάιο, τον Ντρου, τον κόσμο, την πατρίδα μου, τη Γωγώ. Τον Παναγιώτη, την Αννα, τα Χανιά, τα ταξί τους, τον Φάρο, τον καιρό που ήταν απόλυτη Ανοιξη… τον Μιχάλη Αεράκη που διάβασε ένα ποίημα του Βαγγέλη και το μελοποιήσαμε επί τόπου, τα δάκρυα, τα γέλια, τον κραδασμό που επιδόθηκε στους Αγγέλους μας, το κοτσίφι που τιτίβιζε στα νυχτολούλουδα, τα Λευκά Ορη τα χιονισμένα, τη θάλασσα λάδι, το αμετανόητο αίσθημα. Υπέροχα». Τα που έγραψε ξημερώνοντας η άλλη μέρα στη σελίδα του στο βιβλίο των προσώπων (φέισμπουκ). Τα Χανιά σ’ ευχαριστούν για όλα, Σταμάτη! Εις το επανιδείν σύντομα… Κι αν είναι μεγάλο πράγμα η σωτηρία της ψυχής!

Χανιώτικα νέα (06.03.2018)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΣΤΟΝ "ΚΗΠΟ" Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ

Με τις ξεχωριστές του μελωδίες που μένουν ανεξίτηλες, στην ψυχή και το πάντα πληθωρικό του ταμπεραμέντο, ο μοναδικός Σταμάτης Κραουνάκης θα εμφανιστεί για μια και μόνο βραδιά στο ιστορικό καφέ «Κήπος» στα Χανιά την Παρασκευή   2 Μαρτίου, στις 21.30.

Με την χαρακτηριστικά αστραφτερή φωνή του που καθηλώνει την μαγική ρομαντική και ερωτική χροιά του ο Σταμάτης Κραουνάκης θα δονήσει με τις μουσικές και τα τραγούδια του όσους έχουν την χαρά να τον ακούσουν  στο ιστορικό καφέ «Κήπος».
Μαζί του στο πιάνο Βασίλης Ντρουμπογιάννης και κιθάρα-μπουζούκι ο Βάϊος Πράπας.

(Χανιώτικα νέα, 24.02.2018)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΕΣΥ, ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΕΓΩ




Ένα απόγευμα, ένα ολόκληρο απόγευμα με τον Σταμάτη Κραουνάκη. Διαβάζοντάς τον και ακούγοντάς τον. Σαλπάροντας στα πελάγη της μουσικής του, κάνοντας στάσεις στα νησιά των ονείρων του, χαιρετώντας τον στις πλατείες της ευθύνης μας. Μου το χρωστούσα. Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, δηλαδή, τώρα και κάποιες μέρες, από τότε που έφτασε στα χέρια μου, δώρο ακριβό, σταλμένο απ’ τον ίδιο, η τελευταία του δημιουργία με τον γενικό τίτλο “Stamdoc 14 – η λειτουργία των πόλεων”. Ένα βιβλίο με δέκα κείμενά του, δέκα “μικρούς μονολόγους για περίπατο – Με τα μάτια στην επόμενη μέρα”, μ’ ένα διπλό cd που περιέχει τις επιτυχίες: “Φίλα με”, “Όταν έχω εσένα”, “Να ’ρθει μια θάλασσα”, “Αθήνα μου”, “Τα χείλη κράτησες κλειστά”, “Διά ταύτα”, “Ένα τραγούδι δικό μου”, “Ο τρελός” κ.ά.

Ευλογία! Επιμένει ο Κραουνάκης να αρθρώνει λόγο, έλληνα λόγο, να γράφει μουσική σαν διάδοχος του Θεοδωράκη και του Χατζηδάκι ταυτόχρονα, όπως έχει γράψει ο φίλος μου σκηνοθέτης Κώστας Νταντινάκης και να τραγουδά με την ιδιότυπη “σπηλαιώδη φωνή του”, εν μέσω κρίσης, κόντρα σε μια βαρβαρότητα που μας περιβάλλει “κύκλωθεν κύκλω”. “Κάνε ένα βήμα/ να κάνω εγώ το επόμενο/ αίμα μου και σχήμα/ λόγος και ψυχή στο συμφραζόμενο”.

“Φίλα με σαλπάρω και χάνομαι”. Θα μπορούσε να ’χει κι αυτόν τον τίλο το cd του Σταμάτη όπως και πάμπολλους άλλους στίχους απ’ τα τραγούδια του, ανεξάρτητα απ’ την όποια συμμετοχή του σ’ αυτά. “Εσύ κι εγώ στον κόσμο τον απάνθρωπο”, “Το ’χω μαζεμένο το μέλι/ να το βρει όποιος θέλει, δε χάθηκε”, “Είπα τα είπα, είπα τα, μου κόπηκαν τα ήπατα”, “Έκανα εγώ χρόνια πολλά τον καπετάνιο”, “Σ’ αγαπώ σαν εαυτό μου”, “Κάτι ξυπόλυτοι Έλληνες/ καίγαν με φως το φιλί μου”, “Εδώ θέλω μια παύση μεγάλη”, “Αθήνα μου αγάπη για πάντα”, για παράδειγμα. Ειδικός στο να δίνει σαν καλός δάσκαλος διαρκώς τίτλους για να γράφουν σε ενεστώτα χρόνο οι μαθητές τις εκθέσεις τους, ο καθένας τη δική του. Συν-κινησιακός και με τους στίχους του και με τη μουσική του και με το τραγούδι του ο Σταμάτης. Εν αρχή ην η επικοινωνία, το κοινωνείν. Το εσύ και το εγώ. Το εσύ σαν δέκτης μα και σαν πομπός και το εγώ σαν πομπός μα και σαν δέκτης. Τυχαίο ότι έχει μπει στα σπίτια και στις καρδιές των Ελλήνων;

Τον ακούω γράφοντας και γράφω ακούγοντάς τον, από ένα σημείο και πέρα εξομολογούμαι. Μη μου πείτε να σας πω τραγούδι, μια ποταμίδα (ποταμίδα λέμε το αηδόνι στο Νίππος, απ’ όπου είναι και η μάνα του η Αριστέα Κακατσάκη) λυγμός το τραγούδι της, ξεσταίνομαι. Κάνε ένα βήμα/ να κάνω εγώ το επόμενο… Κάνω ένα βήμα/ κάνε εσύ το επόμενο… Κάνε, κάνεις… Κάνεις, κάνε… Ένα βήμα… Θυμάσαι που ακούγαμε μαζί μια ποταμίδα να τραγουδεί στην Αναβάλλουσα, Σταμάτη;
Στο cd τραγουδιούνται λόγια των: Χαράλαμπου Βασιλειάδη, Άκη Δήμου, Κικής Δημουλά, Ιακώβου Καμπανέλλη, Σταμάτη Κραουνάκη, Λάκη Λαζόπουλου, Παναγιώτη Μέντη, Κώστα Μπαλαχούτη, Λίνας Νικολακοπούλου, Γιώργου Χρονά και τραγουδάνε οι: Λευτέρης Βογιατζής, Αναστασία Έδεν, Σταμάτης Κραουνάκης, Γιώργος Μαργαρίτης, Βίκυ Μοσχολιού, Χρήστος Μουστάκας, Κώστας Μπουγιώτης, Γιώτα Νέγκα, Καίτη Ντάλη, Ελένη Ουζουνίδου, Γωγώ Τσαμπά. Να το γράψω κι αυτό. Στο εμείς λειτουργεί ο Σταμάτης, ίδιον του χαρακτήρα του η σεμνότητα.

“Εμείς ρε δεν πεθάναμε από έρωτα, από πείνα θα πεθάνουμε; Τα μνημόσυνα και οι γάμοι, τα βαφτίσια κι οι ονομαστικές γιορτές, οι Παναγίες στους τοίχους μου […] ό,τι γυρνάει μοναχό και δανείζεται μάτια και φωνές από τα σύμπαντα να περπατήσει γνώριμο και ξεχασμένο να ’ρθει απόψε να μιλήσουμε”. Σταμάτης Κραουνάκης.

Χανιώτικα νέα (24.01.2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ ΚΑΙΩ Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ

Η ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΜΑΣ (ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΙΓΝΑΤΙΟ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ ΚΑΙΩ Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ

«Κατά την 7η Οκτωβρίου ο στρατηγός Θ. Κολοκοτρώνης, σύμβουλος εν ενεργεία, επισκεφθείς το Ελληνικόν Γυμνάσιον της καθέδρας ηκροάσθη μίαν και ημίσειαν ώραν τον πεπαιδευμένον γυμνασιάρχην κ. Γεννάδιον παραδίδοντα. Ενθουσιασθείς και από την παράδοσιν και από την θέαν τοσούτων μαθητών είπε προς τον Γεννάδιον, την οποίαν συνέλαβε επιθυμίαν του να ομιλήση, ει δυνατόν, και ο ίδιος προς τους νέους μαθητάς. Την πρότασίν του αυτήν απεδέχθη ο κ. Γυμνασιάρχης με την μεγαλυτέραν ευχαρίστησαν και προσδιόρισε την 10ην ώραν της επιούσης ως ημέρας εορτασίμου. Αλλά το πλήθος των μαθητών και η στενότης του Γυμνασίου παρεκίνησε τους διδασκάλους να εξέλθωσιν εις την Πνύκα, ως μέρος ευρύχωρον και μεμακρυσμένον οπωσούν. Την επαύριον, δυο απεσταλμένοι μαθηταί επροσκάλεσαν τον στρατηγόν Κολοκοτρώνην εις την Πνύκα» (Εφημ. “ΑΙΩΝ”, 13 Νοεμβρίου 1838).

«Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Ελληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακριά. Εκατόν Ελληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν αρμάδα. Αλλά δεν εβάσταξε! Ηλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια». «Να μην έχετε πολυτέλειαν, να μην πηγαίνετε εις τους καφενέδες και τα μπιλιάρδα. Να δοθείτε εις τας σπουδάς σας και καλύτερα να κοπιάσετε ολίγον, δύο και τρεις χρόνους και να ζήσετε ελεύθεροι εις το επίλοιπο της ζωής σας, παρά να περάσετε τέσσαρους – πέντε χρόνους, τη νεότητά σας και να μείνετε αγράμματοι. Να σκλαβωθείτε εις τα γράμματά σας». «Εμάς μη μας τηράτε, πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ’ ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθεί η νύκτα και η αυριανή ημέρα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο…».
Αποσπάσματα από τον λόγο του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα «του οποίου εγγυώμεθα το ακριβές, καθ’ όσον δυνάμεθα να ενθυμηθώμεν», όπως σημειώνει ο δημοσιογράφος της εφ. “ΑΙΩΝ”.

Το μνημειώδη λόγο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα, ζωντάνεψε επί σκηνής, τις προάλλες, για δυο μέρες, στις 15 και 16 Ιουλίου στην καρδιά του Μωριά, στο αρχαίο θέατρο της Παλιάς Επιδαύρου, ο Σταμάτης Κραουνάκης και οι συνεργάτες του, με προεξάρχουσα την Ελένη Ουζουνίδου. Για μια συγκλονιστική παράσταση μου μίλησαν κάποιοι απ’ τους φίλους που την είδαν. Τι κρίμα που δεν ήμουν απ’ τους τυχερούς για να “ζήσω”, την “ιστορία του ελληνικού έθνους σε μια ώρα”, με επιμελητή έναν ωραίο Ελληνα…

Η αλληλογραφία μας

Αρχιμανδρίτη Ιγνάτιο Θεμ. Χατζηνικολάου, θεολόγο – τ. λυκειάρχη, Χανιά: Διάβασα κι εγώ με ξεχωριστό ενδιαφέρον και το τελευταίο, το 26ο (!) βιβλίο σας με γενικό τίτλο “Ακηδία”, που είχατε την καλοσύνη, “λίαν αγαπητικά”, να μου αφιερώσετε. Συνεπαρμένος απ’ τη γνωστή στο ευρύ κοινό, εδώ και 50 χρόνια, ποιότητα της γραφής σας, απ’ το ύφος σας που είναι αντανάκλαση του ήθους σας. Και σαν μυθιστόρημα, κυρίως όμως ως μάθημα αυτογνωσίας, έχοντας κατά νου πάντα την ιδιαίτερα ομιλητική εικόνα του εξωφύλλου (επιμέλεια Ευαγγέλου Σπ. Φρέρη) που δείχνει ακηδιώτες να προσπερνούν επαίτη συνάνθρωπόν τους και αυτήν του οπισθόφυλλου με τον καλό Σαμαρείτη. Δασκαλικός, όπως πάντα, και όχι δασκαλίστικος ο λόγος σας. Λόγος ουσιαστικής ευαισθησίας από την πλατεία της ευθύνης σας, όπως εσείς την αντιλαμβάνεσθε. «Να ζούμε, ν’ αγαπούμε και να μαθαίνουμε», για να χρησιμοποιήσω στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο τον τίτλο του γνωστού βιβλίου του Λέο Μπουσκάλια, η έγνοια σας!

Χανιώτικα νέα (22.07.2016)

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΟΥ ΕΧΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗ ΣΤΑ ΠΑΤΡΙΑ
Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

Γράφει η Μαρίνα Μανιτάκη*

Το Δημοτικό Θέατρο Κρήτης είχε τη θαυμάσια πρωτοβουλία να καλέσει τον Σταμάτη Κραουνάκη. Χρόνια τώρα παρακολουθώ τη δουλειά του και αναρωτιόμουν πάντα γιατί δεν ερχόταν εδώ που είναι και ο τόπος καταγωγής του.
Aπό την πρώτη μουσική του παράσταση με την “Σπείρα Σπείρα” “Ολα μαύρα και ένα πιάνο” κατάλαβα τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη θεατρική και τη μουσική τέχνη διασκεδάζοντας μεν αλλά και φροντίζοντας την επικοινωνία με το ακροατήριό του. Ερευνά, μέσω της σκληρής δουλειάς του από ό,τι έχω πληροφορηθεί, την ουσία, γιατί την ευαισθησία την έχει μαζί του… είναι χάρισμα αυτό! Ερμηνεύει προηγούμενους από εκείνον συνθέτες όπως οι ίδιοι θα ήθελαν να ακουστούν τα τραγούδια τους! Αυτό το διαπίστωσα από την πρώτη παράσταση όταν περιέλαβαν στο πρόγραμμα τραγούδια του Μ. Χατζιδάκι. Συνέχισα να βλέπω σχεδόν όλες τις παραστάσεις και μία παιδική τους “λουκουμάδες”!
Οι μουσικοί και οι ηθοποιοί του είναι πάντα διαλεχτοί και δουλεύουν με ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό όταν είναι μαζί του. Η προσεγμένη επιλογή ποιητών, συγγραφέων, συνθετών δίνει πολλαπλή εικόνα στις παραστάσεις του φεύγοντας από το ένα θέμα στο άλλο με εξαιρετική μαεστρία και συντονισμό των τραγουδιστών, της ορχήστρας και των αφηγητών. Η πολυφωνία σε συνδυασμό με τη θεατρικότητα και την εξαιρετική ηχοληψία επεμβαίνει θαυμάσια κάθε στιγμή και προσφέρει πραγματικά το κάτι άλλο, αυτό που ψάχνει συνεχώς ο Κραουνάκης!!!
Ακούσαμε τραγούδια σόλο, τραγούδια σε στιλ φούγκας (φυγής), τραγουδώντας ο πρώτος συμπληρώνει ο δεύτερος ή παρεμβαίνει συγχρόνως με τον πρώτο, αυτά υπάρχουν πάντα στις παραστάσεις του, είναι πολύ ενδιαφέρον άκουσμα και δεν το συναντάς συχνά σε συναυλίες της εποχής μας.
Εκτός από το μουσικό μέρος οι θεατρικοί μονόλογοι ήταν εξαιρετικα ενδιαφέροντες! Αναφέρω μερικούς. Από το ημερολόγιο του Σεφέρη για τους πρόσφυγες, από τον Ματωμένο Γάμο Φ. Γ. Λόρκα σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου, από τον Χαρτοπαίκτη του Μ. Χουρμούζη και ο εν Κανά γάμος του Ντάριο Φο που είχε και παραστατική παρουσίαση των λεγομένων από όλη τη μουσική συντροφιά δίνοντάς μας καλή διάθεση και  ευθυμία!
Αναρωτιέσαι τι άλλο μπορούν να κάνουν ακόμα οι καλλιτέχνες! Να όμως ένα ωραιότατο ιταλικό τραγούδι με τίτλο “Μεγάλη Αγάπη” δοσμένο με μεγάλη ευαισθησία… Μετά πάλι τα όμορφα τραγούδια του συνθέτη για τη ζωή, για την αγάπη και στο τέλος η έμπνευσή του  με τον ερχομό του στην Κρήτη όπως μας εξήγησε. Ενα τραγούδι σε ρυθμό πεντοζάλη με όργανα πρόσθετα στην ορχήστρα και πρώτη – πρώτη την λύρα, τουμπελέκια και κτυπήματα για την επιτυχία του κλίματος και του κεφιού.
Η όλη παρουσίαση σε έκανε να νιώθεις ότι εκτός από την ερωτική είχε και πολιτική χροιά και αρκετά μηνύματα με  χαριτωμένη κουβέντα για όλα, για τον εαυτό του και για τους ακροατές – θεατές του που τους παρότρυνε πότε – πότε να σιγοτραγουδούν.
Ο πολυβραβευμένος για τη μουσική και τη δουλειά του σε ταινίες, θέατρα, αφιερώματα και παραστάσεις Σ. Κραουνάκης δεν περιμένει από εμένα να τον εκτιμήσω και να τον βραβεύσω, αλλά έχω την ευχαρίστηση να ασχολούμαι με ανθρώπους της τέχνης που με αληθινή αγάπη γι’ αυτό που κάνουν χωρίς προχειρότητες και επιπολαιότητες, αλλά με υπεύθυνη και έντιμη δουλειά ανεβάζουν συνεχώς τον πήχυ!
Ο απόηχος αυτής της παράστασης όπως και όλων των προηγούμενων θα υπάρχει πάντα μέσα μας αποδεικνύοντας την αξία της!

*μουσικός

Χανιώτικα νέα (12.Ιουλίου 2016) 

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/o-stamatis-kraounakis-sta-chania/#ixzz4EHof1fcL 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΤΑΦΡΟ
Οταν ο Διόνυσος μάγεψε τα Χανιά

Γράφει η Μαρία Μυστακίδου

Ηταν ο Διόνυσος. Ούτε παιδί, ούτε άντρας, αλλά αιώνιος έφηβος. Με μια διαολεμένα αστραφτερή φωνή που καθηλώνει και σε κάνει να ξεχνάς τόπο, χρόνο, τα πάντα. Με χροιά άλλοτε πονηρή, άλλοτε θυμωμένη, άλλοτε θλιμμένη, άλλοτε “κοφτή”, άλλοτε σαρκαστική και άλλοτε ρομαντική & ερωτευμένη…
O  Σταμάτης Κραουνάκης δόνησε χθες με τις μουσικές και τα τραγούδια του, όλους όσοι είδαν την πρεμιέρα “Ολοι Ενα” στο θέατρο της ανατολικής Τάφρου στα Χανιά. Επί δυόμισι ώρες όργωνε τη σκηνή, έβαζε φωτιές στο πιάνο του, παρασύροντας το κοινό σε μια λυτρωτική δίνη που κορυφώθηκε με ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι σε ρυθμούς πεντοζάλι.
«Ολοι ένα.
Αρχηγός ο Ερωτας.
Τρεις γενιές τραγούδια.
Κοινή πορεία με τα αισθήματα και τα όνειρα των ζευγαριών, των μοναχικών,
των ερωτευμένων.
Όλα αυτά τα τραγούδια που μας κάνανε συνοδοιπόρους στα χρόνια και μου δώσανε διαβατήριο στις παρέες των νέων, στις συντροφιές, στα σπίτια των Ελλήνων.
Ας πούμε σώζω στο σκληρό δίσκο εκείνα που θα ’παιρνα μαζί μου.
Τα απαραίτητα για ένα παγκόσμιο ταξίδι..
Επιλογή από λατρεμένα αλλά και κρυφά ενωμένα με ρετσιτατίβα και σπουδαία μικρά ποιητικά κείμενα βαφτισμένα στη μουσική που δε σταματάει ποτέ.
Σουΐτα αισθημάτων, λειτουργικό της Αγάπης..
Τόσα βράδια μια ζωή…» γράφει ο Σταμάτης Κραουνάκης για την παράσταση εξηγώντας σε λίγες αράδες πώς μετουσίωσε σε μουσικό δρώμενο σκέψεις, συναισθήματα και παρορμήσεις.
Στην παράσταση δεν έλειψαν και αναφορές στα κακώς κείμενα της καθημερινότητας. Τηλεόραση και… τηλεπερσόνες μπήκαν στο στόχαστρο του Σταμάτη Κραουνάκη που «μιλώντας ωμά», όπως έλεγε αστειευόμενος, τους κατακευραύνωσε.
Ακόμα, αισθάνθηκε την ανάγκη να “διορθώσει” ένα πασίγνωστο και χιλιοτραγουδισμένο τραγούδι του. Το “μόνο μια φορά”. Και μάλιστα “συνεργεία του κοινού”, όπως είπε. «Εκανα λάθος!» “παραδέχτηκε” ο ίδιος επί σκηνής. «Γιατί να μην του ξανατηλεφωνήσεις; Σε όλο το υπόλοιπο τραγούδι ήταν σωστός! Ε, λοιπόν όχι! Θα το διορθώσουμε αυτό το λάθος τώρα μαζί!».
Ανάμεσα στα μουσικά κομμάτια, οι πέντε νέοι καλλιτέχνες που πλαισίωναν τον Σταμάτη Κραουνάκη απήγγειλαν κομμάτια -μεταξύ άλλων και- από το Ονειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, του Σέξπιρ, Από το ημερολόγιο του Σεφέρη, από τον Ματωμένο Γάμο του Λόρκα, από τον Εν Κανά γάμο του Ντάριο Φο κ.ά.
«Τόσα χρόνια δεν είχα γράψει κάτι σε ρυθμό κρητικό. Μπορεί να φοβόμουν, δεν ξέρω. Τώρα όμως, που ήρθα να παίξω για πρώτη φορά στην Κρήτη, τόλμησα και έγραψα. Πεντοζάλι». Με εμφανή τη συγκίνηση «βλέπω εικόνες του χθες και του σήμερα να μπερδεύονται, νιώθω σαν να βλέπω τον παππού μου», εξομολογήθηκε από σκηνής, λίγο πριν κλείσει τη συναυλία, ο Σταμάτης Κραουνάκης και έδωσε το σύνθημα να μπουν στην “παρέα” ακόμα δυο μουσικοί που με λύρα και τύμπανα τον συνόδεψαν στην πρώτη παρουσίαση του ολοκαίνουργιου τραγουδιού. Και όπως ήταν φυσικό, στους ήχους του πεντοζάλι, το θέατρο δεν σταμάτησε να δονείται από την δυναμική συμμετοχή του κόσμου!
Μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη, ο Χρήστος Γεροντίδης, ο Σάκης Καραθανάσης, ο Κώστας Μπουγιώτης, ο Γιώργος Στιβανάκης και ο Χάρης Φλέουρας. Μαέστρος ο Αρης Βλάχου, και μουσικοί ο Βάιος Πράπας και ο Γιώργος Ταμιωλάκης. Τους φωτισμούς έκανε ο Κώστας Μπλουγουράς, το σκηνικό ο Γιάννης Μουρίκης και τα κοστούμια η Μαρία Καραπούλιου.
Διοργανωτής των συναυλιών στην Κρήτη είναι το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. Σήμερα Τετάρτη η παράσταση θα δοθεί στο Πέτρινο Θέατρο στα Νοπήγια Κισάμου.

ΣΤΗΝ ΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΗ ΧΑΛΕΠΑ

Την Οικία – Μουσείο του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Χαλέπα επισκέφθηκε προχθές ο Σταμάτης Κραουνάκης, συνοδευόμενος από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ., Μιχάλη Αεράκη.
Ο κ. Κραουνάκης, ξεναγήθηκε στους χώρους του Μουσείου από τον γενικό διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” Νικόλαο Παπαδάκη και υπέγραψε στο βιβλίο επισκεπτών αναφέροντας: «Επέρασα, εκάθισα εδώ στο καθισμά σου “Χαίρε ω χαίρε Λευθέριε. Χαίρε ω χαίρε λευθεριά”. Στ. Κραούνης (ο Κραουνάκης) Ιούλιος, 4, 2016. Εράντισα και με ρακί για τους φευγάτους μου».

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/otan-o-dionisos-magepse-ta-chania/#ixzz4DiR85VLO 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Σταμάτης Κραουνάκης! Πληθωρικός, φευγάτος, ως ένας άνθρωπος που έχει μάθει τι εστί δουλειά και εργασία αλλά κι ένας δημιουργός που ως ειδήμων ξέρει να επιλέγει, να συμπαρασύρει συμπαραστάτες στο έργο του, στα όνειρά του, στα ταξίδια του!

Δείτε περισσότερα... Νεκτάτριος Ευ. Κακατσάκης 

Αυτές οι νύχτες μένουν… Σταμάτης Κραουνάκης

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Δεν υπάρχει λόγος…
Αλλά και λόγος υπάρχει εκεί που συναντά κανείς του απείρου τη “φωνή”, κατανοητή, λάλουσα, σοφίας έργω, ανθρώπων, θαυμάτων συλλειτουργούσα με την ίδια την ψυχή εκείνου που αεί παρέμεινε και παραμένει ένα παιδί.
Ενα παιδί που σαν παιδί γνωρίζει της ζωής του το παιχνίδι πολύ καλά.
Ενα άτομο που μεγαλώνοντας έταξε τον εαυτό του στο όραμα που τού ’χε ορίσει η μοίρα -ή οι μοίρες όταν γεννιότανε(;)- να κατατρώγει τις σάρκες του και απ’ εκεί να φτιάχνει… ποίηση: Λόγια και Μουσικές!
Κυρίως μια Μουσική δική του! Κατάδική του μα και δική μας!].




Σταμάτης Κραουνάκης: ένας από τους σπουδαίους δημιουργούς που συμπαρασύρει και συμπαρασύρεται από το σύμπαν του…!
…Λίγο πριν – λίγο μετά τη συναυλία της περασμένης Δευτέρας στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου τούτα τα γραφόμενα!
Επηρεασμένος σαφώς από τη γνωριμία μας πρωτίστως, και έπειτα από το έργο του ανδρός!
Επηρεασμένος κατόπιν και από τη παράσταση που παρακολουθήσαμε και διαπιστώσαμε ιδίοις όμασι τε κι ωσί πώς οφείλει να είναι μία παράσταση καλά οργανωμένη, καλά σκηνοθετημένη, καλά στημένη. Κι αυτό βέβαια απλά(!) συμβαίνει όταν οι συντελεστές της είναι άνθρωποι που έχουν κέφι, όρεξη, μεράκι, ταλέντο, κυρίως εμπνεύσεις – εμπνεύσεις – εμπνεύσεις· σαν και τον αέρα που αναπνέουμε!
Κι ακόμη είναι ανθρώποι που “τα δίνουν όλα”, δίχως τίποτα να κρατήσουν για τον εαυτό τους, πάνω στο σανίδι. Γιατί δεν κοροϊδεύουν, δεν φείδονται αναπνοών, δεν λογαριάζουν παρά μόνον την αλήθεια που καταθέτουν επί σκηνής η οποία είναι πανθομολογουμένως ορατή διά γυμνού οφθαλμού· κάτι που λείπει στις μέρες μας!
Σταμάτης Κραουνάκης! Πληθωρικός, φευγάτος, ως ένας άνθρωπος που έχει μάθει τι εστί δουλειά και εργασία αλλά κι ένας δημιουργός που ως ειδήμων ξέρει να επιλέγει, να συμπαρασύρει συμπαραστάτες στο έργο του, στα όνειρά του, στα ταξίδια του!
Αν άφηνα όμως το μυαλό να συνεχίσει σίγουρα δεν θα μ’ έφτανε ο χώρος ο παρών για τον εν λόγω άνθρωπο!
Γιατί είπαμε το μέγεθος ενός αντρός που ξέρει να πάλλεται δημιουργικά και να ουρανοβατεί όποτε και αν το θελήσει η ψυχή του, ο ίδιος αυτός που μπορεί κάλλιστα να βρίσκεται πάνω στη γη δίνοντας με τους παλμούς του ενέργεια στο κοινό που τον παρακολουθεί, δεν ορίζεται, δεν προσδιορίζεται!
Αορίστου χρόνου ο Σταμάτης, ο βαθιά Ελληνας και Κρητικός. Αορίστου χρόνου γιατί έρχεται από το βάθος των χρόνων/των αιώνων και στο διηνεκές θα απομείνει σίγουρη παρακαταθήκη με το έργο του στους επόμενους χρόνους/αιώνες της ελληνικής προόδου..
Κι όσο για την παράσταση… απλά μην τη χάσετε!
Διότι αυτές οι νύχτες μένουν! Και τελικά απομνημονεύονται και απομένουν στο υποσυνείδητο όσων ήταν τυχεροί παρόντες. Κι είμαι σχεδόν βέβαιος πως στο μέλλον θα υπάρχει κόσμος που θα το λέει: «είχα ζήσει την παράσταση “”Ολοι ένα” φίλα με””.

Χανιώτικα νέα (06.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/eithivola-ke-mi-9/#ixzz4DcuTv54v 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook