ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ:  6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2014

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

 ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΠΙΟ αγαπημένους αγίους του λαού μας ο Αγιος Νικόλαος (μεγάλη η Χάρη του!) που γιορτάζουμε σήμερα. Αγιος της θάλασσας, προστάτης των ναυτικών βασικά, μα και ποιμενικός άγιος στον τόπο μας. Οπως στο Γέρω Λάκκο των Κεραμειών, για παράδειγμα, στην εκκλησία του οποίου, πήγαιναν οι βοσκοί για να ξεκαθαρίσουν τις διαφορές τους και περισσότερο τις περιπτώσεις ζωοκλοπών…

ΦΟΥΡΤΟΥΝΕΣ έχει η ζωή μα κάτω μην το βάνεις/ στον Αγιο Νικόλαο μια προσευχή να κάνεις! Ολοι χρειαζόμαστε τη βοήθεια του καλοσυνάτου αγίου, μας λέει η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στη μαντινάδα της. Εχει πολλές και πολλών λογιών φουρτούνες η ζωή…

ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ προθεσμία για συμφωνία της Κυβέρνησης με την Τρόικα έδωσαν προχθές, οι Βρυξέλλες. Ολα, ωστόσο δείχνουν ότι πάμε για παράταση. Μπορεί στο τέλος να χτυπηθούν και… πέναλτι. Πολύς λόγος πάντως για στημένα παιχνίδια στο ποδόσφαιρο τελευταία…

ΘΑ ’ΧΟΥΜΕ πρώτα εκλογή προέδρου Δημοκρατίας και ύστερα βουλευτικές εκλογές ή πρώτα βουλευτικές εκλογές κι ύστερα εκλογές προέδρου Δημοκρατίας; Οπου οδηγήσουν τα πράγματα οι τροϊκανοί; Δικό τους και το πεπόνι και το μαχαίρι;

ΕΙΝΑΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟ πολίτευμα απέναντι στους πολίτες της η δημοκρατία; Σε καμιά περίπτωση ό,τι κι αν έχουν κάνει. Από τον φίλο μου τον γέρω δάσκαλο και η ερώτηση και η απάντηση, ενώ κουβεντιάζαμε για τον Νίκο Ρωμανό. Καθαρές κουβέντες.

«ΑΠΟ ΕΝΑ συναίσθημα κατωτερότητας/ η θάλασσα τα βάζει με τα καράβια./ Γιατί το καράβι (άλογο της θάλασσας) είναι ένα κομμάτι στεριάς/ που τολμάει ν’ αναμετριέται μαζί της/ και τα βγάζει πέρα./ Μ’ αν κι η θάλασσα επιχειρούσε το ίδιο/ θα ’ταν χαμένη». Από το “Ψηφιδωτό” (δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ πολιορκίας η πρωτεύουσα της χώρας. Ολα τα ’χε η… Μαριωρή, ο φερετζές (η επίσκεψη του Νταβούτογλου, δηλαδή) της έλειπε…

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σ’ όλους κι όλες που γιορτάζουν σήμερα! Στους Νικολήδες που είναι σχεδόν όσοι και οι Γιάννηδες, και στις Νίκες (Νικολέτες) κατ’ αρχάς. Χρόνια πολλά, βέβαια και στους ναυτικούς μας, όπως στους κατοίκους των χωριών του νομού μας και των συνοικιών της πόλης μας που έχουν προστάτη τους τον Αγιο Νικόλαο. Βοήθειά τους και βοήθειά μας!

ΜΕΤΑ ΤΗΝ κοίμησιν του Αγίου (Νικολάου) έκλαμπρος ναός ανηγέρθη εις τα Μύρα της Λυκίας την πατρίδα του, όπου και η μυροβόλος σορός του αγίου λειψάνου του, κατέκειτο. Τούτον ηθέλησεν ο φθονερός πάντοτε δαίμων να καύση και μεταμορφωθείς εις γραΐδιον προσήλθεν εις όμιλον προσκυνητών αναχωρούντων δια την πανήγυριν και μετά υποκριτικών κλαυθμών παρεκάλει να λάβουν δια τον ναόν του Αγίου μικρόν λαδικόν πλήρες ελαίου, διότι αυτή ζαλίζεται, έλεγε μετά δακρύων, να πατήση εις το πλοίον και να ταξιδεύση, να ’χετε την ευχίτσα μου έλεγε και έκλαιεν. Οι προσκυνηταί συγκινηθέντες το έλαβον. Αλλά τη νύκτα επιφανείς ο Αγιος Νικόλαος: ογλήγορα, λέγει, να ρίψετε το λαδικόν εις την θάλασσαν. Είναι τέχνασμα του δαίμονος να καή ο ναός μου. Το έρριψαν και ευθύς μια φλόγα μετέωρη υψώθη προς τον αέρα και καπνοί δυσώδεις την αποφοράν εξεπέμποντο [...]. Το πλοίον ήρχισε να βυθίζεται. Αλλ’ ο Αγιος ταχύς βοηθός παραύτα εξήγαγε το πλοίον μακράν του κινδύνου”. (Αλέξανδρος Μωραϊτίδης “Των θαλασσών ο Αγιος” 1888).

«Μάνα καράβι αρμένιζε σ’ ανάμεσα πελάου/ βαριά φουρτίνα το λαλεί, μαϊστροτραμουντάνα./ Παναγία κι ο Χριστός/ κι άγγελος ζουγραφιστός,/ άγγελος, τρισάγγελος/ κι ο Μιχαήλ Αρχάγγελος/ Αγιος Γιώργης κι Αγι-Λιας/ κι η γι’ Αγια Πελαγιά/ κι η γι’ Αγιά Μαγδαληνή/ κι η γι’ Αγία Φωτεινή/ κι Αϊ Νικόλας Νικόλα,/ βουήθηξε του κόσμου όλου/ και βουήθα μας κι εμάς” (Από το βιβλίο του Σταμάτη Α. Αποστολάκη “Ριζίτικα, τα δημοτικά τραγούδια της Κρήτης”, Χανιά 2010).

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Χανιώτικα νέα (06.12.2014)

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: 29 NOEMΒΡΙΟΥ 2014

 

Βαγγέλης Θ. ΚακατσάκηςΦίλες και φίλοι, καλημέρα!

“ΕΝΩΣΗ. Ακου αυτή την κραυγή”. Ο τίτλος του παραστασιακού δρώμενου που θα παρουσιαστεί αύριο Κυριακή, 30 Νοεμβρίου, στις 7.30 μ.μ. από τους μαθητές της Στ’ τάξης του Δημ. Σχ. Ναυστάθμου Κρήτης με εμψυχωτή τον δάσκαλο και διευθυντή του Σχολείου Αριστόκριτο Τομαζινάκη στο Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, πρώτη μέρα των εκδηλώσεων για τον εορτασμό της 101ης επετείου της Ενωσης της Κρήτης με τη μητέρα Ελλάδα. Πριν απ’ την ομιλία του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων Ευαγγέλου Μειμαράκη που κι εφέτος θα είναι παρών.

ΕΝΩΣΗ. Ακου αυτή την κραυγή. Την κραυγή των σημερινών Κρητικόπουλων, έναν αιώνα κι έναν χρόνο μετά την πρώτη επίσημη έπαρση της ελληνικής σημαίας στο φρούριο του Φιρκά.

«ΟΛΟΙ όσοι έτυχαν το πρωινό της 1ης Δεκεμβρίου 1913 στην προκυμαία και είδαν με τα μάτια τους την ελληνική σημαία να κυματίζει στον Φιρκά έχυσαν δάκρυα χαράς και γέμισαν συναισθήματα που δεν εκφράζονται με τον γραφτό ή τον προφορικό λόγο», γράφει στο βιβλίο του “Χανιά, 1252-1940”, ο Γιάννης Δημ. Τσίβης. «Στην αγκαλιά της σ’ έδωσε, η λευτεριά σαν μαία/ και ύψωσε της μάνας σου τη γαλανή σημαία», η μαντινάδα που έγραψε για εκείνη την ημέρα ο φίλος ιερωμένος.

ΚΑΙ ΤΟΥ Αγίου Ανδρέα, του λεγόμενου Τρυποτηγανά, αύριο, δεν το ξέχασα. Χρόνια πολλά στους Ανδρέες και στις Ανδριάνες, λοιπόν. Ονομαστικά,… κατ’ έθιμον, στον “νονό” της στήλης τον Ανδρέα τον Κουφουδάκη. Θυμάσαι, Ανδρέα;

«ΠΑΣΑΙ αι οικοδέσποιναι αφ’ εσπέρας της εορτής ταύτης (του Αγίου Ανδρέα) ή και την πρωίαν κατασκευάζουν τηγανίτας ή μελομακαρόνες κτλ. Οστις δεν θα κάνει τοιούτους, τρυπά το τηγάνιον του ο άγιος, όθεν και τρυποτηγανάς επικαλείται». (Από το αρχείο του Παύλου Βλαστού).

«ΦΑΕ δα έναν τηγανίτη». Αυτή τη φράση λέγαμε με τον αδερφό μου τον Αντώνη, στα μικράτα μας όταν στράβωνε η δουλειά που κάναμε. Δεν την ξανασυνάντησα έκτοτε, μια που την θυμήθηκα, ας την χρησιμοποιήσω, ωστόσο, στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο: «Ας φάμε δα έναν τηγανίτη!».

ΑΛΛΙΩΣ τα περίμενε τα πράγματα η Κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου κι αλλιώς της ήρθαν. Εκεί που ετοιμαζόταν να… γαϊδουροδέσει, άρχισε πάλι να… γαϊδουρογυρίζει. Ονειρο φθινοπωρινό η εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας απ’ την παρούσα βουλή. Πίσω ολοταχώς στο 2012, στην προεκλογική περίοδο.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μόνο πολιούχος της Πάτρας ο Αγιος Ανδρέας είναι και ιδρυτής της εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης. Η απάντηση που μου έδωσε ο φ(θ)ανατικός αεκτζής γείτονάς μου όταν του είπα, για να τον πειράξω, ότι στον αυριανό αγώνα που δίνει η ομάδα μας με την Παναχαϊκή στην Πάτρα ο Αγιος Ανδρέας θα ’ναι εναντίον μας…

«Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ύμνος -ο ελληνικός εθνικός ύμνος- στο φρούριο του Φιρκά. Η Ενωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Παλέψαμε τόσο γι’ αυτήν, ναι. Αλλά έμοιαζε τόσες φορές με μακρινό όνειρο που το κυνηγούσαμε μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχαμε να λιγοψυχήσουμε, κι ας ξέραμε πως δεν πιάνεται. Αναρωτιόμουνα συχνά αν θα έφτανα να το ζήσω, και το ζω πριν φτάσω ούτε τα σαράντα μου. Από τους πατριώτες μας, μου φαίνεται πως δεν βλέπω κανέναν που να μην κλαίει. Οι κραυγές του κόσμου, μέσα κι έξω από το φρούριο “Ζήτω η Κρήτη! Ζήτω η Ελλάδα! Βενιζέλος!” μοιάζουν να βγαίνουν από λαρύγγια θηρίων». Από το βιβλίο “Οταν ήταν ευτυχισμένος” (εκδ. “ΠΑΤΑΚΗ”) του Πολυχρόνη Κουτσάκη.

Το φλάμπουρο που υψώθηκε δεν ήτανε πανί/ ήταν το αίμα της καρδιάς ήτανε οι φωτιές/ ήταν το γαλανόλευκο πεθύμιο των αιώνων/ ήταν το γάλα των παιδιών και των νεκρών η δόξα./ Το φλάμπουρο που υψώθηκε κι ανέμισε στα νέφη/ κρυφοί καημοί το διάστηκαν, το ύφαναν οι πόθοι/ το κέντησαν τα όνειρα, το έθρεψε η ελπίδα/ κι ο Βενιζέλος το ’φερε στο κάστρο του Φιρκά./ Χαρείτε κι ήρθ’ η λευτεριά!/ Την Ενωση χαρείτε./ Γιορτάστε την, γιορτάστε την, τη μέρα τη μεγάλη./ Η λύρα παίζει και γλεντά η Κρήτη πέρα ως πέρα/ και λάμπει η γαλανόλευκη επάνω στο Φιρκά».
Aπό το ποίημα “Η Ενωση” του Βασίλη Γ. Χαρωνίτη

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (29.11.2014)

 

 

https://petaxta.blogspot.com/2014/11/blog-post_29.html?fbclid=IwAR2oV7kJBIVD-e-z3leIMPzVlkeHluiI01Cd9fQWOhQE_dg18iaq0W150XE 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

Η ΚΑΖΟΒΑΡ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

 

Γράφει: ο Παναγιώτης Αλεβαντής

Πώς να μας δείξει γλαφυρά,

την αθλιότη μιας γενιάς ο ποιητής;

Πώς να μας δείξει το κενό
που σκάψαμε μες στην ψυχή
ο ποιητής;

Τους άχρηστους, τους γραφικούς
που παριστάναν τσ’ αρχηγούς
πώς ξεσκεπάζει άραγε
ο ποιητής;

Πώς να μας δείξει το σωστό.
Ελπίδα, αγάπη, ομορφιά
πώς να διδάξει
ο ποιητής;

Τσ’ αλήθειες τις παντοτινές
στους μαθητές πώς να τις πει
ο δάσκαλος;

Φτιάχνει μια πόλη νοητή
σπαρμένη λάκκους και κραυγές,
γεμάτη και υποκριτές,
μα και κυκλάμινα.

Γεμάτη λάσπες και ληστές
«κύριους» τιποτένιους.
Τυφλούς και αδιάφορους
μα καθώς πρέπει!

Με μερικούς προσμένοντες
μια Ανάσταση λαμπρή
που δεν θ’ αργήσει…
γι’ αυτούς που κράτησαν μαθές
όλες τσ’ αισθήσεις τους αγνές
και όσους ποτέ δεν ξέμαθαν
τα δάκρυα…

Χανιώτικα νέα (30.10.2014)

 http://petaxta.blogspot.gr/2014/11/blog-post.html

https://petaxta.blogspot.com/2014/11/blog-post.html?fbclid=IwAR3EaBlQhK9Myc0QM6WfsK2e-Iu2PdTzsveJhaE40R8SOX14kas6iYQOuLY

 

 

 

 

https://petaxta.blogspot.com/2014/11/blog-post.html?fbclid=IwAR3EaBlQhK9Myc0QM6WfsK2e-Iu2PdTzsveJhaE40R8SOX14kas6iYQOuLY

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2014

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: ΣΑΒΒΑΤΟ,25.10.2023

 Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ που δεν είναι κι ομορφότερο στην πλάση/ μας άφησαν οι γονείς μας μια γερόντισσα εκκλησιά»… Στον Αφέντη Αϊ – Δημήτρη ήταν αφιερωμένη η γερόντισσα εκκλησιά, στο ποίημα του Γεωργίου Αθάνα, που το θυμάμαι από τότε που πήγαινα στην τελευταία τάξη του Δημοτικού. Του Αγίου Δημητρίου αύριο. Χρόνια πολλά και καλά, λοιπόν, στους Δημήτρηδες και στις Δήμητρες που γιορτάζουν, από σήμερα. Και βέβαια στους κατοίκους των χωριών του Νομού μας που τον έχουν πολιούχο. Της Ραμνής, του Πλατανιά, των Κουνουπιδιανών, του Φωτακάδω, των Κατσιφαριανών…

«ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ γνωστό ως Μυροβλύτη/ τιμά η συμπρωτεύουσα και βέβαια η Κρήτη». Η μαντινάδα που μου έστειλε για την ημέρα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Ο Αϊ – Δημήτρης βλόγησε τα όπλα για τη νίκη/ και λευτεριά σου χάρισε, χαίρε Θεσσαλονίκη». Η μαντινάδα που μου έστειλε, επίσης για την ημέρα, ο φίλος ιερωμένος. Μας παραπέμπει στην ιστορία εκείνος. Σαν αύριο, πριν από 102 χρόνια, μπήκε με εντολή του Ελευθερίου Βενιζέλου (να το πούμε κι αυτό) ο ελληνικός στρατός στη συμπρωτεύουσα, προλαβαίνοντας τον βουλγαρικό…

ΤΟΝ ΚΑΣΣΑΝΔΡΟ, επίγονο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, βλέπει ως “ένοικο” του τύμβου της Αμφίπολης η Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, στη μελέτη της “Εικασίες, Βεργίνα – Αμφίπολη” που μόλις κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις “Ερμής”. Της διασήμου βυζαντινολόγου ομιλούσης, πάσα αρχαιολόγος παυσάτω;

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ το σκηνικό του καιρού με βροχές και πτώση της θερμοκρασίας, τώρα και τρεις μέρες. Τις καταιγίδες πάντως που έβλεπαν οι μετεωρολόγοι δεν τις πολυείδαμε στον τόπο μας. Ούτε την καλοκαιρία που έβλεπαν οι “μετεωρολογούντες”, πάντως. Να μιλήσω για ισοπαλία ή για νίκη στα σημεία των μετεωρολόγων;

ΤΟ ΣΙΡΙΑΛ του Ανοικτού – Κλειστού Κολυμβητηρίου Χανίων συνεχίστηκε χθες με τη συμβολική αποχή από τις προπονήσεις, που αποφάσισαν οι Σύλλογοι Γονέων. Δει δη χρημάτων, για την αγορά πετρελαίου και το Υφυπουργείο Αθλητισμού κάνει… το κουνέλι. Μήπως το καλό το παλληκάρι πρέπει να βρει άλλο μονοπάτι;

«ΤΟ ΚΑΣΤΑΝΟ θέλει κρασί και το καρύδι μέλι/ και το κοπέλι κοπελιά κι η κοπελιά κοπέλι!». Κι εφέτος (αύριο Κυριακή στις 11 π.μ.) θα γίνει στο Ελος της Κισάμου η καθιερωμένη γιορτή του καστάνου. Σαράντα χρόνια πίσω ο νους μου… Τι θυμήθηκα!

«ΣΤΑ ΕΙΚΟΝΙΣΜΑΤΑ του (ο Αγιος Δημήτριος) είναι ζωγραφισμένος απάνω σε κόκκινο αντρειωμένο άλογο, που κοιτάζει σαν άνθρωπος ομορφοσελωμένο, στολισμένα με χάμουρα και με γκέμια χρυσά, με τα μπροστινά ποδάρια σηκωμένα στον αγέρα, με την ουρά αναμακαριασμένη, αλαφιασμένη από τον Λυαίο που κείτεται ματοχωμένος χάμω, τρυπημένος από το κοντάρι του. Στα καπούλια του αλόγου πίσω από τον Αγιο είναι καβαλικεμένος σε μικρό σχήμα ένας καλόγερος. Είναι ο επίσκοπος Γαβριήλ, δεσπότης του Δαμαλά, που τον πιάσανε σκλάβο οι κουρσάροι μπαρμπερίνοι στα 1603 και τον πουλήσανε στο Αλγέρι στον μπέη, που τον επήρε στο σεράγι του». “Αρματωμένος την Αρματωσιά του Θεού. Αγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης” (Φ. Κόντογλου).

«Ισως πρέπει να γράψω και να πω πως είδα ζωντανό/ πάνω στο κόκκινο άλογο τον Αγιο καβαλάρη/ Δόρυ κρατούσε και φορούσε ολόσωμο, σκουτάρι/ όταν βγήκε απ’ την εικόνα του κι έφυγε στο βουνό/ κι απ’ τον Χορτιάτη ροβολούσε σείοντας το κοντάρι/ τον Σλάβο να σκοτώσει, το ανήμερο θεριό/ που με τον Αβαρο ήρθε στην πόλη μας να πάρει/ Μ’ αυτά λογάριαζε ο σεμνός γερομητροπολίτης/ μπρος στον εχθρό το φρόνημα του ποιμνίου να υψώσει/ Είπε λοιπόν πως κεφαλή θα είναι ο Μυροβλύτης/ αντί του στρατηγού μας που είχε ήδη ενδώσει/ και κλαίγοντας γονατιστός εζήταγε τη χάρη/ ειρηνικά κι ασκητικά το βίο να τελειώσει… Αυτός που είχε κάποτε στον βασιλιά ομώσει/ ότι νεκρό θα του έφερνε τον ξένο μακελάρη».
Το ποίημα “Θαύματα Αγίου Δημητρίου”
της Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (25.10.2014)

 https://www.blogger.com/blog/posts/2049485435343811529

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: ΣΑΒΒΑΤΟ, 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΑ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ είναι γεμάτα από ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να τελειώσουν τις δουλειές τους. Να επιδιώκουμε να περνάμε συχνά πυκνά απ’ τα νεκροταφεία για να το σκεφτόμαστε. Και για να συνηθίζουμε ότι τελικά το μόνο σίγουρο στη ζωή μας είναι ο θάνατος. Να τον νιώθουμε σαν πρόσωπο οικείο…

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ τη σημερινή γιορτή του Αγίου Λουκά τα που έγραψα περί νεκροταφείων και θανάτου στο πρώτο “πεταχτό” και συγγνώμη αν σας ξάφνιασα δυσάρεστα. Στον Αγιο Λουκά, στον βασικό κοιμητηριακό ναό της πόλης μας, πήγε ο νους μου, με το που είδα την ημερομηνία, καταλαβαίνετε. Ας μη μείνω, όμως, περισσότερο στο θέμα…

ΑΠ’ ΤΟΥΣ κοράκους μόνο “κρα” θ’ ακούσεις, μην περιμένεις τίποτ’ άλλο. Με αφορμή το προχθεσινό χρυσαυγίτικο παραλήρημα στη Βουλή για τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Θυμήθηκα τη συγκεκριμένη φράση που έλεγε η μάνα μου. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο προσώρας.

ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ να γίνονται εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια; Αμ σε πόσα να γίνονται; Να γίνονται σε τρία! Και γιατί να γίνονται σε τρία; Αμ σε πόσα να γίνονται; Να γίνονται σε δύο! Και γιατί να γίνονται σε δύο; Αμ σε πόσα να γίνονται; Να γίνονται σε ένα. Και γιατί να γίνονται σε ένα; Αμ κάθε πότε να γίνονται; Να γίνονται κάθε Κυριακή! Παίζεται που παίζεται το παιχνίδι της κολοκυθιάς, να το παίξουμε, λοιπόν, μέχρι τέλους!

«ΠΡΟΕΔΡΕ, τι άλλο μπορεί να μας πάρει μια αριστερή κυβέρνηση;». Από την ανεξάρτητη βουλευτή (πρώην της ΝΔ) Παρθένα Φουντουκίδου προς τον πρωθυπουργό στο καφενείο της Βουλής, όπως γράφει “ο βοριάς” στη στήλη του “9 μποφόρ” (βλ. εφ. “Χριστιανική”, 9-10-2014) η ερώτηση. Ο κ. Σαμαράς βρέθηκε, λέει, σε αμηχανία και δεν απάντησε. Τι να απαντούσε δηλαδή; Οτι θα πάρει τις… κατσίκες, που δεν πήρε το ΠΑΣΟΚ το 1981;

«ΓΙΑ ΤΟ αεροδρόμιο ο Δήμος μάχη δίνει/ ιδιωτικοποίηση δεν θέλουμε να γίνει». Ευτυχώς που δεν είναι μόνος του σ’ αυτή τη μάχη ο Δήμος Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Το λες σαφώς στον δεύτερο στίχο της μαντινάδας σου. Ολοι οι φορείς του τόπου και όλοι οι πολίτες του είναι (είμαστε) κατά της ιδιωτικοποίησης. Δεν φτάνει όμως, αυτό. Αν δεν αφήσουμε τους καναπέδες και την ιδιώτευσή του ο καθένας μας…

Η ΜΗΔΕΙΑ, σύμφωνα με την παράδοση, δηλητηρίασε τη Γλαύκη. Οι Κορίνθιοι οργισμένοι, λιθοβόλησαν και σκότωσαν τα δύο παιδιά της Μήδειας γιατί αυτά έφεραν το δηλητήριο στη Γλαύκη. Ομως δεν πέρασε πολύς καιρός και άρχισαν να πεθαίνουν τα παιδιά των Κορινθίων. Ζήτησαν τότε χρησμό από το μαντείο των Δελφών και έμαθαν ότι αιτία του θανάτου των παιδιών τους ήταν οι κατάρες των αδικοσκοτωμένων παιδιών της Μήδειας. Για να γλυτώσουν από το κακό πρόσφεραν κάθε χρόνο θυσίες στα παιδιά αυτά και έστησαν πάνω στον τάφο τους ένα σκιάχτρο που παρίστανε μια μανιασμένη γυναίκα. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας, εκδ. “Σαββάλας”).

«Οσο προχωρεί ο δρόμος τον ανήφορο/ της ηλικίας/ τόσο πιο πολύ καταλαβαίνω/ το θάνατο σαν δασκάλα./ Εχω ίσως χάσει/ ως τώρα, δυστυχώς, πολλά μαθήματα/ γιατί δεν ήθελα ούτε καν τ’ όνομά του τ’ άχαρο/ να προφέρω, σαν εκείνους που χτυπούνε ξύλο/ για να ξορκίσουν το κακό./ Κι όμως αρχίζοντας/ ν’ ακούω τα προοιμιακά του φροντιστήρια/ τους πόνους, τις αρρώστιες και τις επισκέψεις/ στα Κοιμητήρια,/ στους τάφους διδασκάλων και γονέων,/ αρχίζω να αισθάνομαι όλο και πιότερο εκείνον/ με της σωστής φιλοσοφίας το φτερό να μου χαϊδεύει/ το νου και την καρδιά· έπαψε να ’ναι ξένος./ Τον νιώθω πια σαν ένα πρόσωπο οικείο: Ενας φίλος/ πονετικός, λες, που θα ’ρθει για να φύγουμε αντάμα…”.
Το ποίημα “Φίλος πονετικός” του Π.Β. Πάσχου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)Χανιώτικα νέα (18.10.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-188/#ixzz3GURqJjIv
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

  ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: ΣABBATO, 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

«Ω ΜΑΚΑΡΙΑ Ελλάς! Συ ενδιαίτημα των ουρανίων!». Και οι στίχοι αυτοί του μεγάλου Γερμανού ποιητή Φρίντριχ Χέλντερλιν στον νου μου, προχθές, ενώ παρακολουθούσα τις εργασίες της πρώτης μέρας της διήμερης συνάντησης Ελλήνων και Γερμανών δημοσιογράφων στο Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου (Ιδρυμα “Αγία Σοφία”) με θέμα την κάλυψη της ελληνικής κρίσης από τα Μ.Μ.Ε. των δύο χωρών. Οπως και οι στίχοι άλλων Γερμανών ποιητών με αναφορές στην Ελλάδα, βέβαια. Αλλο πράγμα, όμως, η περιοχή της ποίησης κι άλλο η περιοχή των συμφερόντων. Εκ των ων ουκ άνευ αυτό

ΦΤΩΧΟΙ ή στα πρόθυρα της φτώχειας 6.300.000 περίπου Ελληνες. Σοκαριστικά τα στοιχεία του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους. Στα αζήτητα η θέσπιση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Αγρόν αγοράζει, βλέπετε, η σεβαστή μας κυβέρνησις που κοιμάται κι ονειρεύεται ότι η κρίση είναι παρελθόν

Ο ΡΟΛΟΣ του δημοσιογράφου. Ο ρόλος του Ελληνα και του Γερμανού δημοσιογράφου κατά τη διάρκεια της κρίσης που κατά που φαίνεται όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά και εντείνεται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Ο πέραν επιχειρηματικών και πολιτικών συμφερόντων ρόλος των. Η κάλυψη χωρίς σκοπιμότητες των γεγονότων. Το μέγα ζητούμενο της ειλικρίνειας!

 ΕΞ ΑΔΙΑΝΕΜΗΤΟΥ πλούτος για τον τόπο μας, τα Χανιά, την Κρήτη, μα και την Ελλάδα γενικότερα, μ’ ό,τι αυτό σημαίνει το Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου. Το επεσήμανε χρησιμοποιώντας διαφορετική βέβαια φρασεολογία και ο περιφερειάρχης Κρήτης Σταύρος Αρναουτάκης στον χαιρετισμό του αυτό. Να το καταγράψουμε γι’ άλλη μια φορά, με αφορμή την περί ης ο λόγος διημερίδα…

ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ των οφειλόμενων απ’ τη Γερμανία στην Ελλάδα αποζημιώσεων και μάλιστα με ένταση μπήκε κατά τη διάρκεια της διημερίδας και το ερώτημα αν η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι το πειραματόζωο της Ευρώπης ετέθη. Και μόνο γι’ αυτά τα δύο μπορεί να θεωρηθεί ότι η διημερίδα καλώς έγινε, η γνώμη μου.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ημέρα Τουρισμού σήμερα, 27 Σεπτεμβρίου, σχετική μ’ αυτήν η μαντινάδα που μου έστειλε ο φίλος ιερωμένος: «Σε άλλους τόπους μακρινούς ταξίδεψα του κόσμου/ κι ένιωσα κάθε άνθρωπος πως είναι αδελφός μου», μας λέει σ’ αυτήν. Αυτός πρέπει να είναι ο απώτερος σκοπός του τουρισμού, σκέφτομαι.

ΕΝΤΑΞΕΙ, το απόλυτο χανιώτικο ντέρμπι, έναν τελικό κυπέλλου Ελλάδας μεταξύ του Α.Ο. Πλατανιά και του Α.Ο. Χανίων για να μην πετούμε στα σύννεφα, δεν… παίζει. Καθόλου απίθανο, όμως, να δούμε τις ομάδες μας σαν αντιπάλους στο γήπεδο σε επόμενη φάση του Κυπέλλου…

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ των Γαλατών Βρέννος, αφού κατέλαβε τη Ρώμη, πολιορκούσε το Καπιτώλιο, τελευταία εστία αντίστασης των Ρωμαίων. Επειδή οι πολιορκημένοι υπέφεραν από πείνα, ήρθαν σε διαπραγματεύσεις μαζί του και συμφώνησαν να του καταβάλουν χίλιες λίτρες χρυσού, για να αποχωρήσει από τη ρωμαϊκή επικράτεια. Οταν όμως οι Ρωμαίοι έφεραν το χρυσάφι και το έβαλαν να ζυγιστεί, οι Γαλάτες τραβούσαν τη ζυγαριά και την έκαναν να κλίνει προς το μέρος των σταθμών. Και επειδή οι Ρωμαίοι αγανακτούσαν ο Βρέννος για να τους εξευτελίσει, έριξε στην πλευρά των σταθμών το ξίφος και τη ζώνη του. Τότε ένας Ρωμαίος χιλίαρχος τον ρώτησε τι σήμαινε αυτό και ο Γαλάτης βασιλιάς απάντησε με τη φράση “Αλίμονο στους νικημένους” που έμεινε παροιμιώδης. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”). 

«Ιδού λοιπόν! Και είθε τη χλεύη να χλευάσει η εύθυμη παράνοια./ Οταν σε νύχτα ιερή αιφνίδια συναρπάσει τους τραγουδιστές./ Γι’ αυτό έλα στον Ισθμό. Εκεί όπου παφλάζει ανοιχτή η θάλασσα./ Κοντά στον Παρνασσό κι όπου το χιόνι περιβάλλει αστραφτερό βράχους δελφίους./ Εκεί στη χώρα του Ολύμπου, εκεί στα ψηλώματα του Κιθαιρώνα./ Κάτω απ’ τα πεύκα εκεί, κάτω απ’ τα σταφύλια, απ’ όπου/ Εκτείνεται η Θήβα και ρέει με παφλασμό ο Ισμηνός διά μέσου της Καδμείας χώρας/ Εκείθεν έρχεται και προς τα εκεί οπίσω ο ερχόμενος Θεός/ Ω μακαρία Ελλάς! Συ ενδιαίτημα των ουρανίων». Από το ποίημα του Φρίντριχ Χέλντερλιν “Αρτος και οίνος” (http://tzikas.wordres.com) ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ! 

Χανιώτικα νέα (27.09.2014)

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014

 

(Πριν από 9 χρόνια με τον φίλο των παιδικών μας χρόνων Μέμνο (Αγαμέμνονα) Κουρομιχελάκη, που ξεκίνησε. πρώτος αυτός, όντας στην Νέα Υόρκη, το έθιμο με τις γλάστρες των βασιλικών στην ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ στο χωριό μου.)

 

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΠΑΡΑΜΟΝΗ του Σταυρού σήμερα κι από νωρίς, Θεού θέλοντος, στο Νίππος. Γραμμή στο Κοιμητήρι του Αγιού - Αθανάση, με το που θα φτάσω, όπου ο τάφος των γονέων μου. Ηταν και η γιορτή του πατέρα αύριο. Τη 14η του αυτού μηνός, εκτός απ’ την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και ο Άγιος Μάρτυς Θεοκλής ξίφει τελειούται. Και του χρόνου! Και βέβαια χρόνια πολλά στους Σταύρους, στις Σταυρούλες και στους Θεοκλήδες!

 

...

 

 

Ο,ΤΙ είναι τα μεσοδόκια για τα παλιά σπίτια είναι και οι μεγάλες γιορτές για τη ζωή μας, άκουσα κάποτε τον μακαριστό μητροπολίτη Ειρηναίο Γαλανάκη να λέει σε μια ομιλία του. Το κεντρικό μεσοδόκι της ζωής των παιδικών μου (μας) χρόνων ήταν η ημέρα του Τιμίου Σταυρού, σκέφτομαι, καθώς με απέραντη νοσταλγία επισκέπτομαι το σπίτι των αναμνήσεων. Προπάντων αυτή ήταν η μέρα που έκοβε τον χρόνο στα δύο...

ΚΑΙ για να ακούσουμε τους θεσπέσιους ήχους της λύρας του Πλακιανού, περιμέναμε το πανηγύρι του Σταυρού. Τους συναντώ κι αυτούς κατασκηνωμένους στους έλικες του μυαλού μου κατά την επίσκεψή μου. Δίπλα - δίπλα στο υπέροχο “Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου”, που εξακολουθεί να λιτανεύει θριαμβευτικά την αναγγελία της εορτής στο χωριό.

ΜΙΑ γλάστρα με βασιλικό το τάμα μου στον Τίμιο Σταυρό. Μια γλάστρα με βασιλικό και του Μέμνου, του παιδικού μου φίλου, που ζει στη Νέα Υόρκη, αλλά κανονίζει πάντα, τα τελευταία χρόνια να βρίσκεται στο Νίππος την ημέρα της Χάρης του, αυτός ο... διδάξας με! Και του χρόνου Μέμνο.

ΤΟΝ Γιάννη Σωπασή (Βρουβογιάννη) με το συγκρότημά του, απ’ τα Λιβάδια του Μυλοποτάμου, έχουν καλέσει να παίξει και να τραγουδήσει απόψε, μετά τον Εσπερινό, στην Πλατέα του Νίππους, στη Χάρη του Σταυρού, το “Ιπποκορώνιον” και το καφενείο του Κοτσιφογιάννη. Οχι δεν πρόκειται για αναβίωση, αλλά για βίωση. Οσοι πιστοί της γνήσιας κρητικής μουσικής παράδοσης και του γνήσιου κρητικού πανηγυριού προσέλθετε!

ΕΙΣ τας Αθήνας και όχι μόνον... Και εις Παρισσίους και εις... τας Στοκχμόλας παίρνει κεφάλι η ακροδεξιά. Τρίτη δύναμη, λέει, και στη Σουηδία! Πανευρωπαϊκό το φαινόμενο, πανευρωπαϊκός και ο προβληματισμός...

«ΚΑΘΕ γυναίκα προσπαθεί μέρα με την ημέρα/ τ’ άντρα της τ’ ανυπόταχτου να πάρει τον αέρα./ Κι αν καταφέρει τελικά και του επικρατήσει,/ στα χείλη του του δύστυχου το ψάρι θα του ψήσει». Έπιασε τελικά... στασίδι ο Παβλής (Παύλος Πολυχρονάκης) ή μου φαίνεται; Δική του και η σημερινή ρίμα, πάντως.

Α.Ο. ΧΑΝΙΑ - ΑΕΚ, στις 12 Οκτωβρίου για το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής. Πάει έχασε τον ύπνο του για έναν μήνα ο φ(θ)ανατικός αεκτζής γείτονάς μου, ο Μήτσος!

«ΑΠΟΣΠΕΡΑΣ του Τιμίου Σταυρού οι καλοί άνθρωποι εθωρούσανε μια φέξη απού το Μπζηλορείτη κ’ επήγαινεν οθέ ντον Αφέντη το Χριστό γη την Ακουμιανή Γιαλιά. Ήτον ο Σταυρός και πολλοί ξωμένανε για να τον-ε ιδούνε [...] Ήταν και μια γριά που λίγο μετά το μεσονύχτι είδε τον ιπτάμενο Σταυρό να τρέχει σαν αστραπή από τον Ψηλορείτη ως τα Αστερούσια. Εκστασιάστηκε και κοιτάζοντας το θεϊκό σύμβολο αναφωνεί: “Πέψε μου, Σταυρέ, χίλια... χίλια... χίλια”. Χίλια φλουριά, χίλια ριάλια, ήθελε να πει, αλλά ώσπου να τελειώσει τη φράση της η ιπτάμενη φλόγα του Σταυρού είχε χαθεί πίσω από τις μαβιές κορφές ή είχε κουρνιάσει στην ψηλή κορφή, στο ξωκλήσι του Σταυρού... Κι όταν είδε τα χείλια της να μεγαλώνουν, να μεγαλώνουν και να κρεμάνε ως κάτω από το πηγούνι, τότε κατάλαβε... Ο Σταυρός της έπεψε ότι του ζήτησε: “χείλια”». Από το βιβλίο “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη” (εκδ. “Καρμάνωρ”) του Νίκου Ψιλάκη.

“Χαίρε Σταυρέ, νοητή ρομφαία·/ χαίρε, Αγίων άγιον βλέμμα./ Χαίρε Προφητών και Δικαίων προκήρυγμα·/ Χαίρε, του Χριστού λαμπροφόρων στρατήγημα./ Χαίρε κάλλος και διάδημα βασιλέων ευσεβών/ Χαίρε κράτος και οχύρωμα ιερέων ευλαβών./ Χαίρε, της αληθείας ευκλεέστατος κόσμος·/ Χαίρε, της σωτηρίας ευτυχέστατος όρμος./ Χαίρε, φαιδρόν απάντων αγλάισμα·/ Χαίρε υιών της Άγαρ φυγάδεμα./ Χαίρε, φωτός ακηράτου λυχνία·/ Χαίρε, ψυχή της εμής θυμηδία./ Χαίρε, Ξύλον μακάριον”.

Από τους Χαιρετισμούς του Τιμίου Σταυρού.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

  https://petaxta.blogspot.com/2014/09/blog-

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

 «ΑΠΟ ΤΟΤΕ που σε γνώρισα/ με δεκανίκια περπατάς/ και τους μεγάλους χορευτές ζηλεύεις/ πεντάμορφή μου Ελλάδα./ Μα θα πετάξεις κάποτε τα δεκανίκια/ κι ούτε πια θα χορεύεις -κωμικά-/ όπως σου παίζουν -μουσική- οι άλλοι…». Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ κάποτε τα δεκανίκια και να μην χορεύει όπως της παίζουν μουσική οι άλλοι, η πατρίδα μας… Μεγάλη κουβέντα κάναμε τις προάλλες με τον φίλο μου τον γερω – δάσκαλο γι’ αυτό το θέμα, ανασκαλεύοντας την ελληνική ιστορία, από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Με βάση και το βιβλίο “Από τον Ράιχενμπαχ του Οθωνα, στον Ράιχενμπαχ της Μέρκελ” του Μιχάλη Ψύλου, που παρουσιάστηκε -ως γνωστό- τον περασμένο Μάιο στο Μουσείο Τυπογραφίας της εφημερίδας μας. Μηδέν στο πηλίκον μέχρι τώρα!

ΥΨΗΛΟΥ, λέει, επιπέδου, σύσκεψη των δανειστών της Ελλάδας στην Ουάσιγκτον τον Νοέμβριο για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους. Πάμε για νέο κούρεμα; Και για νέο “ξύρισμα” δίχως σαπουνάδα, θα ’λεγα. Βρίσκουν και παίζουν; Αφηνόμαστε να μας βρίσκουν, διορθώνω.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, λέει, αρνητική σε στοχευμένες φοροελαφρύνσεις η τρόικα. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι είναι και θετική. Η κυβέρνηση πάντως πανηγυρίζει προκαταβολικά. Απαγορεύεται; Θέμα εντυπώσεων, δημιουργία ατμόσφαιρας!

«ΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ 1941-1944 ο κόσμος ξεπουλούσε για να εξασφαλίσει, κάποια τρόφιμα, στη σημερινή νέα κατοχή ξεπουλά για να ξεπληρώσει και να απαλλαγεί από τους δημευτικούς φόρους». Βαρύς ο λόγος (βλ. εφ. “Χριστιανική”, 28 Αυγούστου τ.ε.) του Γιάννη Ζερβού, βαρύς ξεβαρύς την πραγματικότητα περιγράφει…

ΤΟ ΘΕΜΑ των χωρίς όφελος εκπτώσεων πρόβαλε χθες πρωτοσέλιδα η εφημερίδα μας. Ελλειψη χρημάτων, στάση εμπορίου, στην καλύτερη περίπτωση. Ελλειψη χρημάτων, ο θάνατος του εμποράκου στη χειρότερη…

ΠΑΙΔΙΚΟΥΣ σταθμούς έχουμε, από νηπιοβρεφοκόμους ξωμείναμε. Κάθε πέρυσι και καλύτερα, κάθε χρόνου και χειρότερα. Πάει το συνηθίσαμε κι αυτό, όπως συνηθίσαμε και μύρια άλλα όσα, άλλωστε…

ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ καθήκοντα αντιδημάρχου… Αναλαμβάνεις καθήκοντα αντιδημάρχου… Αναλαμβάνει καθήκοντα αντιδημάρχου… Ούτε λίγο, ούτε πολύ εννιά είναι οι εκλεγμένοι δημοτικοί σύμβουλοι που ανέλαβαν καθήκοντα αντιδημάρχου στον Δήμο Χανίων, θα είναι “χρήσιμοι και αποτελεσματικοί”, όλοι; Αρχή άνδρα και γυναίκα βεβαίως – βεβαίως δείκνυσι.

ΜΕ ΤΗ Σερβία αύριο το βράδυ, η επίσημη αγαπημένη των Ελλήνων, ύστερα απ’ την πανηγυρική πρόκρισή της στη φάση των 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πάμε για τη φάση των οκτώ. Εθνική Ελλάδος, γεια σου!

ΣΧΕΤΙΚΗ με την εντυπωσιακή πορεία της ομάδας μας η μαντινάδα της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη: «Μπουρούσης, Ζήσης, Πρίντεζης, αήττητοι καλπάζουν/ στοχεύουνε στην κορυφή, τη χώρα μας δοξάζουν». Από το στόμα σου και στου Θεού τ’ αφτί, Νεκταρία, Συνυπογράφουμε!

Ο ΗΡΑΚΛΗΣ, όταν επέστρεψε από την Αφρική με τα μήλα των Εσπερίδων, έμεινε για λίγο στην πόλη Φλειούντα. Εκεί τον επισκέφθηκε ο πεθερός του Οινέας και του παρέθεσε γεύμα. Επειδή, όμως, στον Ηρακλή δεν άρεσε το κρασί, χτύπησε με δύναμη στο πρόσωπο τον νεαρό οινοχόο Κύαθο. Ο νεαρός πέθανε αμέσως. Οι Φλειάσοι, όταν έφυγε από την πόλη τους ο ήρωας, έχτισαν έναν μικρό ναό, κοντά σ’ αυτόν του Απόλλωνα, προς τιμήν του αδικοσκοτωμένου νεαρού οινοχόου. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας, εκδ. “Σαββάλας”).

«Αν προσθέσεις/ την επιπολαιότητα, την ασυνέπεια/ την ιδιοτέλεια, την αδιαφορία/ αφαιρώντας από το άθροισμα/ τα ψέματα/ τα προσχήματα/ τις υποσχέσεις, τις δικαιολογίες/ και αν πολλαπλασιάσεις το υπόλοιπο/ με τη δειλία/ διαιρώντας το γινόμενον/ με τη ματαιοδοξία/ στο πηλίκον απομένει το καθεστώς/ κάποιας δημοκρατικής χώρας».
Το ποίημα “Οι τέσσερις πράξεις” του Κωνσταντίνου Βάσση.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

https://petaxta.blogspot.com/2014/09/blog-post_6.html?fbclid=IwAR2sk1RsssGsSinQZoVZIBrewQd0peAEUjACBJpqHKaE1U_-u59wFIVNrUk

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: 22 AYΓΟΥΣΤΟΥ 2014

 

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα! 

«ΞΕΡΕΤΕ γιατί όλοι παίρνουμε στα σοβαρά/ τον ρόλο μας στο θέατρο της ζωής;/ Ο καθένας θεωρεί τον εαυτό του πρωταγωνιστή». Από το “Ψηφιδωτό” (δεύτερη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

Η ΖΩΗ… Το θέατρο… Το θέατρο της ζωής… Οι πρωταγωνιστές και οι κομπάρσοι στο θέατρο της ζωής… Οι ρόλοι που είμαστε αναγκασμένοι, θέλουμε δεν θέλουμε, να παίξουμε στο θέατρο της ζωής, στην ιδιωτική μας οδό και στον δημόσιο βίο μας… Βρήκαμε πάλι κουβέντα με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο, ξεκινώντας απ’ τα συμβαίνοντα στην πόλη μας και όχι μόνο.

ΑΝ δεν ήμουν δάσκαλος (δεν έκανα τον δάσκαλο), θα ήθελα να ήμουν αρχαιολόγος. Οπως και τη χωριανή μου (απ’ τη μητέρα της) γενική διευθύντρια Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Μαρία Ανδρεαδάκη – Βλαζάκη, για παράδειγμα, που παρουσίασε χθες στην ξετρουλιαχτή από κόσμο αίθουσα του “Χρυσοστόμου” τα εντυπωσιακά ευρήματα απ’ τις ανασκαφές σε περιοχές των Χανίων. Ή όπως τους αρχαιολόγους που κάνουν τις ανασκαφές στην Αμφίπολη. Λέω τώρα…

ΩΣΤΟΣΟ, οι αεροπορικές επιδρομές του Ισραήλ στην Παλαιστίνη συνεχίζονται, με θεατή πάντα τη διεθνή κοινή γνώμη. Στο κενό οι όποιες εκκλήσεις ακόμα και για μια μικρή κατάπαυση του πυρός. Χαμένη από χέρι η διπλωματία, που ούτως ή άλλως είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα. Και στην Ουκρανία και στο Ιράκ και στη Συρία, όμως ο χαμός…

ΟΤΙ έχουν στήσει πάρτι οι… δάκοι στους ελαιώνες του Αποκόρωνα, όντας σίγουροι ότι δεν κινδυνεύουν να ψεκαστούν είναι το ένα. Οτι διακόπτουν ενίοτε το πάρτι για να γελούν όταν γίνονται συσκέψεις για την καταπολέμησή τους είναι το άλλο… Θα σταματήσει άραγε κάποτε το θέατρο του παραλόγου;

ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ της προτομής του μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη, που φιλοτέχνησε ο Γιάννης Μαρκαντωνάκης, απόψε στο Νεροχώρι Αποκορώνου. Μετά τον Εσπερινό που θα αρχίσει στις 7 μ.μ. και την επιμνημόσυνη δέηση. Εκεί από όπου άρχισε η πορεία του Παππού στην αγιοσύνη…

ΠΑΥΛΟ Πολυχρονάκη (Παβλή), συγγραφέα – ποιητή, Μαρμαράς Κυδωνίας: Ο πολύς κόσμος σε ξέρει και σε αναγνωρίζει ως σπουδαίο σατιρικό ποιητή. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν τα καταφέρνεις εξίσου καλά και σε άλλα ήδη ποίησης, όπως στην ερωτική για παράδειγμα. Απόδειξη το σημερινό με το οποίο κλείνω τη στήλη, που μου έστειλες μαζί με άλλα. Να ’σαι πάντα καλά να γράφεις, φίλε!

ΟΤΑΝ ο Αλέξανδρος επέστρεφε στη Βαβυλώνα, οι Χαλδαίοι αστρολόγοι μελετώντας τα άστρα, πρόβλεψαν τον θάνατό του. Μια αντιπροσωπία από αυτούς έσπευσε να τον συναντήσει και να τον συμβουλέψει να αποφύγει να μπει στην πόλη της Βαβυλώνας και, επιπλέον, να διατάξει να κατασκευάσουν τον γκρεμισμένο από τους Πέρσες τάφο του Θεού Βήλου. Ο επικεφαλής της αντιπροσωπίας των μάγων, επειδή φοβήθηκε να μιλήσει στον ίδιο τον Αλέξανδρο, ανακοίνωσε την προφητεία στον ναύαρχό του Νέαρχο. Ο Αλέξανδρος, μόλις το έμαθε, ταραγμένος, παρέκαμψε την πόλη και στρατοπέδευσε σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων απ’ αυτήν. Στη συνέχεια, ωστόσο, οι Ελληνες φιλόσοφοι τον έπεισαν να παραβλέψει την προφητεία και να μπει στη Βαβυλώνα. Μετά από λίγο πέθανε. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

«Καλή μου, Εσύ που μου ’δωσες ανείπωτη χαρά/ και μου ’κανες τα χέρια μου του αετού φτερά./ Που πεθαμένος ήμουνα και μ’ έχεις αναστήσει/ με τη γλυκιά αγάπη σου, την πιο όμορφη στην κτίση/ [...] Που, η αγάπη ευτυχώς, μου ’πες, πως δεν εχάθη,/ γιατί την ανακάλυψες στη λεμονιά τα άνθη./ Που μου ’δωσες απλόχερα αυτό που μου ’χε λείψει/ και ευτυχία έκανες τη μόνιμή μου θλίψη./ Που στην καρδιά μου σ’ έβαλα μ’ ένα μικρό τραγούδι/ και της ζωής μου γίνηκες το πιο όμορφο λουλούδι./ Που σε ονόμασα “Ζωή!” γιατί ζωή μου δίνεις/ και κάθε πόνο και καημό μ’ ένα σου χάδι σβήνεις./ Είσαι το “Δώρο του Θεού!”, γλυκιά, χαριτωμένη,/ η ευτυχία ζωντανή και τρισευλογημένη».
Από το ποίημα “Εσύ” του Παύλου Πολυχρονάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (22.08,2014)

 

https://petaxta.blogspot.com/2014/08/blog-post_38.html?fbclid=IwAR3qZgrPYQbmGQQkFiw_ZUf_rtIjQo9itWa6dlqgEmmp9xGTSWOskoiwTCU

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤA - ΣABBATO,26 ΙΟΥΛΙΟΥ 2014

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ Παρασκευής σήμερα, του Αγίου Παντελεήμονα αύριο! Χρόνια πολλά και καλά, λοιπόν, στις και στους Παρασκευές και Παρασκευάδες, όπως και στους και στις Παντελήδες και Παντελίτσες. Και βέβαια στους κατοίκους των συνοικιών των Χανίων, της Αμπεριάς, του Μακρύ Τοίχου και του Κόκκινου Μετοχίου, που έχουν προστάτη τους τον Άγιο Παντελεήμονα, όπως και στους κατοίκους των χωριών του Νομού μας που έχουν πολιούχο τους είτε την Αγία Παρασκευή είτε τον Άγιο Παντελεήμονα. Των Καλυβών, της Ποταμίδας, των Κοντόπουλων, των Περιβολίων, των Σκαφιώτων (την Αγία Παρασκευή), του Φουρνέ, των Στροβλών, του Άι Κυρ Γιάννη, του Λούλου, του Κάτω Σταλού, της Σούγιας, της Αχατζικιάς, των Χουδαλιανών, του Μουζουρά τον Άγιο Παντελεήμονα.
Ιδιαίτερα στους Κανιανούς (γεια σου παπα – Χρήστο!) που γιορτάζουν στον περικαλλή δίκλιτο ναό τους σήμερα την Αγία Παρασκευή και αύριο τον Άγιο Παντελεήμονα.

ΑΠΟ ΤΟΥΣ πιο αγαπημένους Αγίους της λαϊκής μας Ορθοδοξίας η Αγία Παρασκευή και ο Αγιος Παντελεήμονας. Πού θα πας να γιατρευτείς; Στην Αγία Παρασκευή, μας λέει ο λαός μας. Στην Αγία Παρασκευή “που ’χει ανώγεια και κατώγεια/ και σαράντα κομπολόγια”. Πού αλλού θα βρεις γιατρειά; Φυσικά από τον Αγιο Παντελεήμονα, τον πρώτο γιατρό του κόσμου.

“ΑΓΙΕ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ, πρώτε γιατρέ του κόσμου/ απού γιατρεύεις τσι πληγές και διασκορπάς τσοι πόνους…”. Η γητειά που έλεγε η μάνα μου, όταν κρυολογούσα, ενώ άλειβε τον λαιμό μου με λάδι. Τι θύμησες κι αυτές! Μα και τι θύμησες απ’ το πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα, όταν πηγαίναμε με τα πόδια απ’ το Νίππος στην Κάινα!

“ΤΟΝ ΣΗΦΑΛΙΟ ξεχάσαμε, κανένας δε μιλάει/ κι αυτός σαν μπέης λιάζεται και μας περιγελάει”. Η τελευταία μαντινάδα που μου έστειλε ο φίλος ιερωμένος. Ωραίος!

“ΚΑΙ ΤΟ γελοίον έχει όρια πέραν των οποίων αποβαίνει συμπαθές”. Από τη “Χρυσή Διαθήκη” του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ, Θεού θέλοντος, θα δώσω το “παρών” σήμερα το πρωί στις 10 στο Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου (Ιδρυμα “Αγία Σοφία”) στην ανοιχτή ημερίδα με θέμα “Περιβάλλον και ΜΜΕ” που γίνεται στο πλαίσιο του προγράμματος του 4ου θερινού Σχολείου στην Περιβαλλοντική Δημοσιογραφία που άρχισε χθες. Αυτό δα έλειπε να λείψω…

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του τόμου “Κρήτη – Ελλάδα 1913 – 2013, 100 χρόνια Ένωση”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα από τα “Χανιώτικα νέα” και το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” μεθαύριο, Δευτέρα 28 Ιουλίου και ώρα 8 μ.μ., στον αύλειο χώρο του Ιδρύματος. Στον απόηχο της Επετείου των 100 χρόνων της Ενωσης του Νησιού μας με τη Μητέρα Ελλάδα. Για ένα μνημειώδες έργο που πρέπει να βρίσκεται στις βιβλιοθήκες των όπου γης Κρητικών πρόκειται. Η πρώτη, μετά λόγου γνώσεως κατάθεσή μου γι’ αυτό, έχοντάς το, εδώ και λίγες μέρες στα χέρια μου.

ΣΤΗ ΒΑΒΥΛΩΝΑ ο Αλέξανδρος αρρώστησε και για αρκετές μέρες είχε υψηλό πυρετό. Συνέχισε όμως να συσκέπτεται καθημερινά με τους στρατηγούς του και να κάνει θυσίες στους θεούς. Ωστόσο κάθε μέρα ένιωθε όλο και πιο αδύναμος και μεταφερόταν με φορείο, ώσπου δεν μπορούσε πια ούτε να μιλήσει. Οι στρατιώτες, που υποπτεύονταν ότι είχε ήδη πεθάνει, ζήτησαν να τον δουν και μπήκαν βίαια στο δωμάτιο όπου βρισκόταν. Εκεί τον είδαν σε κακή κατάσταση. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να τους γνέφει, ανοιγοκλείνοντας τα βλέφαρά του, καθώς ένας – ένας περνούσαν μπροστά του. Έτσι έσβησε σιγά – σιγά ο Αλέξανδρος. Όταν, λίγο πριν ξεψυχήσει, τον ρώτησαν ποιον αφήνει διάδοχό του, αυτός απάντησε: “Τον δυνατότερο, μόνο που μεγάλοι αγώνες θα γίνουν γι” αυτό πάνω στον τάφο μου”, προφητεύοντας τις συγκρούσεις των διαδόχων του. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Αχ Θε μου/ που δε σε είδα ποτέ μου,/ στέναζε συχνά πυκνά η νόνα μου η Κανέλλα/ πότε στον αργαλειό ισιάζοντας το υφάδι/ πότε στο λόγγο ζαλωμένη πουρναριές/ στ’ αμπέλι, στο περβόλι, στις ελιές και στη νεροτριβή·/ κι όταν κατάκοπη τα βράδια/ συνταύλιζε τα κούτσουρα στο τζάκι./ Μα εγώ που ολιγόπιστος/σ’ έψαχνα μάταια στον ουρανό/ σε είδα και σε άγγιξα ακέριο Θε μου/ στον άγιο μόχθο της·/ πώς ευωδιάζει σαν εκκλησιά το σπίτι/ όταν η μάνα μου απλώνει τα κιλίμια της”.
Το ποίημα “Νόνα” του Τάσου Γαλάτη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ(26.07.2014)

 

 

https://petaxta.blogspot.com/2014/07/blog-post_26.html?fbclid=IwAR0TtbpbavqKbJQtX3FSV1SA7qOX3R07pRG5-CgC40bn3BCgaTUcE25yx6Y

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ -12 IOYΛIOY 2014

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

emeis-therapy.gr

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΓΙΑ ΝΑ πετύχει αυτό το θεσπέσιο γλύκισμα/ που λέγεται Εμείς,/ θέλει -με σχολαστική ακρίβεια υπολογισμένες-/ ίσες δόσεις από Εγώ και Εσύ./ Και πολύ χρόνο στη σιγανή φωτιά της αγάπης”. Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΠΟΛΥ μακρύς και δύσβατος, γεμάτος τριβόλους και παγίδες ο δρόμος από το εγώ στο εμείς. Σε κοινωνικό και σε εθνικό επίπεδο. Μέγα ζητούμενο ο κοινός βηματισμός… Μεγάλη η κουβέντα που κάναμε προχθές με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο επί του θέματος. Ο καθένας για την πάρτη του κι ο Θεός για όλους, αυτό που κυριαρχεί στην καλύτερη περίπτωση… Πάμε παρακάτω!

“Ο ΘΑΝΑΤΟΣ στης θάλασσας θα μπει τα σωθικά/ και θ’ αφανίσει τη ζωή σκορπώντας χημικά”. Ξεκάθαρος στην άποψη που διατυπώνει σ’ αυτό το δίστιχο ο φίλος μοναχός. Συμφωνούμε! Μόνο που οι περισσότεροι το κάνουμε αραχτοί στους καναπέδες των σαλονιών μας. Ως συνήθως…

ΣΥΝΑΥΛΙΑ διαμαρτυρίας χθες το βράδυ στο Σύνταγμα για την καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας εν πλω στη Μεσόγειο, τις εξορύξεις χρυσού στη Χαλκιδική και τα προωθούμενα κυβερνητικά νομοθετήματα για τον αιγιαλό και τις παραλίες. Κάτι κινείται. Κάποιοι επιμένουν (συγκέντρωση διαμαρτυρίας είχαμε και στα Χανιά) ν’ αγωνίζονται και για λογαριασμό των υπόλοιπων. Δεν μπορεί παρά κάποτε οι σταγόνες της ευαισθησίας να γίνουν βροχή…

ΜΑΧΗ χαρακωμάτων μεταξύ Συγκυβέρνησης και Αντιπολίτευσης για το θέμα της “μικρής ΔΕΗ” στη… μικρή Βουλή. Κοινωνικό ή δημοσιονομικό το θέμα; Ας γινόταν ένα δημοψήφισμα για το αν θα πρέπει να γίνει δημοψήφισμα. Είναι κι αυτό μια άποψη.

ΕΝΟΧΛΗΜΕΝΟΙ εμφανίστηκαν, λέει, οι εκπρόσωποι των δανειστών παύλα ελεγκτών μας από τη συνεχιζόμενη φημολογία ότι η κυβέρνηση θα θέσει θέμα φορολογικών ελαφρύνσεων. Φανταστείτε να το έθετε κιόλας…

ΓΙΟΡΤΗ τομάτας, γιορτή σελίνου, γιορτή κρεμμυδιού, γιορτή πατάτας, γιορτή κολοκυθιού, γιορτή πεπονιού, γιορτή καρπουζιού… Ολα τα κηπευτικά, πλην αγγουριού, έχουν την τιμητική τους…

“ΣΤΟΝ τελικό της Κυριακής ποιος θα πανηγυρίσει;/ Αργεντινός ή Γερμανός την Κούπα θα κερδίσει!”. Δεν παίρνει θέση η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στη μαντινάδα που μου έστειλε. Ισως γιατί η καρδιά της, όπως και των περισσοτέρων Ελλήνων, είναι με την Αργεντινή, πλην όμως, νίκη της Γερμανίας βλέπουν όλοι….

ΚΑΙ παραγγελιές δεχόμαστε… άμα λάχει να πούμε, γιατί όχι! Παραγγελιά, κατά κάποιο τρόπο, από μια καλή φίλη το τραγούδι με το οποίο κλείνω σήμερα τη στήλη. Το ήξερα και δεν το ήξερα, μάλλον το είχα ακούσει και το είχα ξεχάσει. Εκ των ων ουκ άνευ ότι χάρηκα που το ξαναβρήκα.

Σ’ ΕΝΑ λόφο του Κλαρίου Διός της Τεγέας υπήρχαν πολλοί βωμοί. Εκεί οι Τεγεάτες έκαναν κάθε χρόνο γιορτή. Λένε ότι κάποτε, ενώ γιόρταζαν, ήρθαν εναντίον τους πολλοί Σπαρτιάτες. Κρύωναν, όμως γιατί χιόνιζε και ήταν κουρασμένοι από την πορεία τους μέχρι εκεί και από το βάρος των όπλων. Οι Τεγεάτες χωρίς να βιάζονται, άναψαν κρυφά φωτιές και, αφού ζεστάθηκαν πήραν τα όπλα τους και όρμησαν εναντίον τους. Επειτα από μια σύντομη μάχη, έτρεψαν σε φυγή τους αντιπάλους τους που τουρτούριζαν από το κρύο”. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Πάρε με νύχτα, πάρε με/ στων αστεριών το άρμα/ να σεργιανίσω μια ψυχή/ που τυραννάω καιρό/ Στον κόσμο αυτό παιδεύτηκα/ γιατί ήρθα μ’ ένα κάρμα/ το παραπέρα απ’ τη ζωή/ να μάθω ν’ αγαπώ/ Ατομική μου ενέργεια/ κι ανάσα μου στα χείλη/ την πρώτη ουσία, την αρχή,
σηκώστε με να δω/ Όχι από περιέργεια,/ μα δε χωράω στην ύλη/ κι ετούτη η ψεύτρα η εποχή/ την έχει για θεό./ Δίνε μου, κόσμε, δίνε μου/ το πιο θλιμμένο όπα/ να στο γυρίσω μια στροφή/ με σώμα ευγενικό/ Κι αν είναι από το είναι μου/ κι απ’ την καρδιά που το ’πα
να γίνει η αγάπη προσευχή/ και στάχτη το κακό”.
Το τραγούδι “Ατομική μου ενέργεια” (Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου, Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος, Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (12.07.2014)

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ μέρα και η μικρότερη νύχτα για το βόρειο ημισφαίριο της γης σήμερα, καθώς ο ήλιος βρίσκεται στο πιο χαμηλό σημείο του ουρανού. Και βεβαίως η μικρότερη μέρα και η μεγαλύτερη νύχτα για το νότιο ημισφαίριο, καθώς ο ήλιος βρίσκεται γι’ αυτούς στο πιο ψηλό σημείο του ουρανού. Καλό καλοκαίρι, λοιπόν, σ’ εμάς τους… βορειοημισφαιρίτες και καλό χειμώνα στους… νοτιοημισφαιρίτες!

ΑΛΛΟ πράγμα οι φόβοι που έχει προκαλέσει στους ανθρώπους η τροπή του ήλιου… άμα τη εμφανίσει τους στον πλανήτη. Καθόλου τυχαία η τοποθέτηση της Γέννησης του Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου, την “ημέρα γεννήσεως του αήττητου ήλιου”, και στις 24 Ιουνίου της γέννησης του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Και βεβαίως η “λειτουργία” διαφόρων εθίμων, όπως αυτό του Κλήδονα, για παράδειγμα… Ο φόβος φυλάει πάντα τα έρμα!

ΓΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ μιλάμε, μα καλοκαιρία δεν βλέπω. Εκεί που πάνε για παράδειγμα να φύγουν τα σύννεφα απ’ τον ουρανό, εκεί ξανάρχονται κι αρχίζουν να κυνηγάνε τον ήλιο. Οπως καληώρα τώρα, μεσημεράκι Παρασκευής, ενώ γράφω τη στήλη. Αν έχω ξεκινήσει τα μπάνια στο Καλάμι; Ποιο Καλάμι; Μόνο που το σκέφτομαι, τουρτουρίζω. Τέλος πάντων, ας πάμε παρακάτω…

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ δεν έσβησε και η ελπίδα μένει/ της Εθνικής κρατά ψηλά τη δάδα αναμμένη! Στην λευκή ισοπαλία που έφερε χθες, τα ξημερώματα η Εθνική μας στον αγώνα με την Ιαπωνία, αναφέρεται στη σημερινή του μαντινάδα ο φίλος μοναχός. Πάμε δυνατά να πάρουμε την ερχόμενη Τρίτη τη νίκη στον αγώνα που δίνουμε με την Ακτή του Ελεφαντοστού, τώρα!

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ πολιτισμού και γραμμάτων αύριο Κυριακή, στις 7:30 μ.μ. στο αμφιθέατρο του Μουσείου Τυπογραφίας της εφημερίδας μας, που βρίσκεται ως γνωστό στο Βιοτεχνικό Πάρκο Χανίων. Ωσεί παρών σ’ αυτήν ο Μιχάλης Γρηγοράκης, ο αναντικατάστατος με όλη τη σημασία της λέξης “Μίγρης” των Χανιώτικων Νέων. Και γιατί θα παρουσιαστεί ανακυκλοφόρητο το βιβλίο του “Εύθυμες Κρητικές Ιστορίες – Γ’ σειρά”, και γιατί η Ερασιτεχνική Πειραματική Σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. θα παρουσιάσει μια θεατρική παράσταση εμπνευσμένη απ’ τη ζωή και το έργο του. Και γιατί, ωστόσο, θα παρουσιαστεί το δίτομο βιβλίο “Η εφημεριδογραφία στην Κρήτη 1831-1913” του Ξενοφώντα Παγκαλιά. Κατ’ εξοχήν άνθρωπος του Τύπου ο Μιχάλης Γρηγοράκης που έφυγε πριν από 6 χρόνια για το άλλο ημισφαίριο της ζωής…

ΟΠΟΥ ΑΚΟΥΣ πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι! Αυτήν την παροιμία μου είπε ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος, όταν τον ρώτησα ποια είναι η γνώμη του για τις ελληνοκινεζικές συμφωνίες που υπογράφτηκαν προχθές. Κι αν έχουν φάει… οι κότες υποσχέσεις!

ΣΤΟ ΠΙΟ ψηλό βάθρο των ηρώων της κρητικής ελευθερίας έχω τοποθετήσει τον Δασκαλογιάννη. Η 244η επέτειος της επανάστασής του αύριο στο χωριό του, την Ανώπολη των Σφακίων. Να βρισκόμουνα, λέει, εκεί…

ΑΦΗΝΕΙ το κουράδι ντου γεις βοσκός, πάει στο χωριό ντου, βρίστει τον παπά, λέει ντου: «Θέλω να κοινωνήσω, γέροντά μου». Κι ο παπάς: «Νήστεψε πέντε μέρες κι απόης έλα». Γκάβγει ο βοσκός κι απάνω στσι πέντε μέρες να τονε στον παπά που ως είδε ντοντε λέει ντου: «Νήστεψες;». «Ναι γέροντά μου!», «Πάρε το λοιπός ετούτονε και πιες το». Και δούδει ντου ένα δισκοπότηρο ξίδι, για να τονε τιμωρήσει για τσι πολλές του αμαρτίες. Ρουφά ντο με μιας ο βοσκός κι όπως εγάερνε ντου το δισκοπότηρο, λέει ντου «Ε το παντέρμο! Κι αν δεν είχα φάει την τραοκεφαλή θα με είχενε θερισμένο». (Από το βιβλίο “Εύθυμες Κρητικές Ιστορίας Γ’ σειρά” του Μιχάλη Γρηγοράκη).

«Τα λίγα που φτερούγιζαν σπουργίτια για τη δύση/ τα ’χε μαγέψει το στερνό της μέρας αντιφέγγισμα/ που ’χε απλωθεί κι όλο ’μορφιά τα γύρω είχε στολίσει/ Και μοιάζανε με τις ψυχές που μαγεμένες τρέχουν/ θέλοντας, όνειρου στιγμές, αιώνια να τις έχουν».
Μια απ’ τις “Ρίμες νοσταλγικές”
του Μιχάλη Γρηγοράκη

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (21.06.2014)