ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ:14 NOEMBΡIOY 2014

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

«Τ’ ΑΓΙΟΥ Φιλίππου τσ’ Αποκρές/ φιλεί η Πηλιά το πέλαγος/ κι ο ζευγάς τα χέρια του». Μια απ’ τις ωραίες παροιμιώδεις φράσεις του λαού μας για τη σημερινή ημέρα, που έχει καταγράψει ο Παύλος Βλαστός. Πηλιά είναι βέβαια η Πούλια «που συμφωνα με τις δοξασίες και τις πανάρχαιες παρατηρήσεις», όπως σημειώνει ο Ν. Ψιλάκης στο βιβλίο του “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη”, τη μέρα του Αγίου Φιλίππου κατηφορίζει από τον ουράνιο θόλο και φιλεί τα όρη ή τη θάλασσα.

ΓΕΩΡΓΟ, καλά καλό, πλην όμως φτωχό, τον θέλει (τον ήθελε) τον Αγιο Φίλιππο που γιορτάζει σήμερα η κρητική λαϊκή παράδοση. Δεν ξαργούν (ξαργούσαν) οι άνθρωποι της υπαίθρου την ημέρα της Χάρης του, όπως κάνουν (έκαναν) στις γιορτές άλλων Αγίων. Ούτε ο ίδιος, άλλωστε, ξαργούσε. «Ολη μέρα δούλευε και το βράδυ απόκρευγε» κατά που λέει και η σχετική παροιμία, που θέλει να μας θυμίσει ότι την άλλη μέρα αρχίζει η Σαρακοστή των Χριστουγέννων.

ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ περάσανε, οι παροιμίες μένουν. Άντε, όμως, να τις εξηγήσεις στα σημερινά παιδιά. Τι πάει να πει η λέξη “απόκρευγε” παππού; Τι είναι ο ζευγάς και τι η Πηλιά; Τι πράγμα είναι η Σαρακοστή; Τρώγεται; Ενα – ένα και με τη σειρά θα τα πούμε, Βαγγέλη!

ΟΥΤΕ πετρέλαιο, ούτε ξύλα, ούτε αερόθερμο, ούτε τίποτα. Κανένα πρόβλημα με τη θέρμανση δεν έχει, κατά δήλωσή της, η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Για του λόγου το αληθές, να η τελευταία μαντινάδα που μου έστειλε προχθές: «Το πρόβλημα της θέρμανσης, ο έρωτας το λύνει/ Η αγκαλιά τσ’ αγάπης μου ζεσταίνει σαν καμίνι».

ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ κι εσύ έναν τάφο, μπορείς! Οσο περισσότερους τάφους ανακαλύψουμε τόσο το καλύτερο! Ούτως ή άλλως μόνο ένας τάφος θα μας σώσει στο τέλος. (Μακάβριο πλην, όμως, σίγουρο το τελευταίο, αν το απομονώσουμε, ε;). ΣΕ ΠΟΙΟΝ ανήκει ο σκελετός του νεκρού της Αμφίπολης; Ποιος (δεν) φοβάται την τρόικα; Ασχετα μεταξύ τους και τα δύο υπαρξιακά ερωτήματα των ημερών. Εξίσου εύκολα και τα δύο. Στη διατύπωσή του το πρώτο και στην απάντησή του το δεύτερο. Κατά την ερώτηση και η απάντηση.

ΝΑ ΔΙΕΞΑΧΘΕΙ δημοψήφισμα στη Σούδα ώστε να εκφραστεί η τοπική κοινωνία για το ζήτημα των δεξαμενών καυσίμων στο Πλατάνι. Σωστή τη βρίσκει την πρόταση που έγινε στο Δημοτικό Συμβούλιο Χανίων από τον Δημήτρη Λειψάκη ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος. Σωστή βρίσκει πάντως κι αυτή του Σεραφείμ Ρίζου για τη δημιουργία ενός μαζικού λαϊκού κινήματος για την προστασία της περιοχής. Εκ των ων ουκ άνευ ότι του άρεσε το ομόφωνο όχι του Δημοτικού Συμβουλίου και η προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

ΝΤΑΛΗ Αλυγιζάκη – Κουτσουπάκη, Χανιά: Καμία σχέση η λέξη “μπαρής” με τη λέξη “κουμπάρος”, ούτε βέβαια με το “μπάρε μου” που πάει να πει τουλάχιστον, καλή μου φίλη! Μπαρής σημαίνει φίλος, φιλικός, ειρηνικός και προέρχεται, όπως γράφει και ο Αντώνης Ξανθινάκης στο “Λεξικό” του, από την τουρκική λέξη βάτις που σημαίνει ειρήνη. Ετερος εξ ετέρου σοφός, κυρία Ντάλη!

«Ο ΑΓΙΟΣ Φίλιππος δεν είχε ζευγάρι, είχε μόνο μια αελιά (αγελάδα) κι έκανε όλη μέρα χωράφι με το συζευτή του. Την ημέρα τση μικρής Αποκράς επήρε πάλι τα οζά του και πήγε εκεί που πήγαινε κάθε μέρα για να προλάβει προτού χειμωνιάσει να σπείρει τα σπαρμένα του. Το βράδυ που γύρισε πίσω έμαθε πως στο χωριό του δεν είχανε πράμα ν’ αποκριγιώσουν. Στεναχωρέθηκε ο Φίλιππας κι έσφαξε την αελιά του και τη μοίρασε στο χωριό. Την άλλη μέρα το πρωί που πήγε στ’ αχίρι εβρήκε τ’ οζό του να στέκει εκεί και να τον περιμένει». Από το βιβλίο “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη” του Νίκου Ψιλάκη. «[...] 

"Σκαλίστρα αχόρταγη της γης και της σποράς αρπάχτρα/ το ζευγολάτη ακολουθά μαυρόφτερη κουρούνα/ κι από τα νέφη κελαηδεί κρυμμένη η σιταρήθρα,/ ζητώντας για τον κόπο της ένα σπυρί σιτάρι./ Μικρές οι μέρες του Σποριά κι ατέλειωτες οι νύχτες/ τον ύπνο δίνουν πληρωμή στον κάματο της μέρας./ Μόνη ξενύχτρα καίει η φωτιά στο ταπεινό καλύβι./ Κι απ’ της φωτιάς το φωτερό πλάνεμα ο ζευγολάτης/ βλέπει όνειρο: στο νιόσπαρτο αγρό βοριά τα στάχυα/ να καρτερούν το κοφτερό δρεπάνι της θερίστρας».  Από το ποίημα “Η σπορά” του Γεωργίου Δροσίνη. 

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

 Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

 Χανιώτικα νέα (14.11.2014)

http://petaxta.blogspot.gr/2014/11/blog-post_14.html

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: 7 NOEΜΒΡΙΟΥ 2014

 

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

 ΤΗΝ ΠΑΠΙΑ έκαναν μέχρι τώρα οι ελληνικές κυβερνήσεις για το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Θα εξακολουθήσει να την κάνει η σημερινή μας κυβέρνηση μετά τη διεθνοποίηση του θέματος στην καρδιά της Ευρώπης απ’ τον Μανόλη Γλέζο που λειτούργησε ως Ελληνας ευρωβουλευτής; Την παίρνει να μένει στο… δόγμα του “ναι μεν αλλά”; Απορία ψάλτου, βηξ!

“ΑΣΗΜΕΝΙΟΣ” κι όχι “Σιδερένιος” μας προτρέπει να ευχόμαστε σε κάποιον που αναρρώνει, μ’ ένα τελευταίας… εσοδείας ποίημά του, που έγραψε με αφορμή την περιπέτεια υγείας που πέρασε πρόσφατα ο γνωστός σε όλους μας σατιρικός ποιητής και μέγας… τσίτωνας Παύλος Πολυχρονάκης. Μ’ αυτό θα κλείσω σήμερα τη στήλη. Εχει ανάγκη από λίγο γέλιο το χειλάκι μας και ο Παβλής μας το προσφέρει άφθονο. Ενίοτε και αυτοσατιριζόμενος. Ασημένιος, φίλε!

ΑΥΤΟ δα έλειπε να μην ονειρεύεται να κάνει και ο νυν υπουργός Παιδείας Ανδρέας Λοβέρδος τη δική του μεταρρύθμιση! Φιλόδοξος ο στόχος του. Θέλει να κάνει τα παιδιά του Δημοτικού να πάψουν να μισούν το σχολείο και να το αγαπήσουν ως δικό τους χώρο, λέει. Στου φαλακρού την κεφαλή μαθαίνουμε μπαρμπέρηδες;

ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ θα ’ναι, μας λένε τώρα, η εποπτεία απ’ την τρόικα μετά το μνημόνιο για ένα διάστημα. Δεν θα μας κουνάει πια το δάχτυλο. Θ’ αφήνει πότε – πότε λάσκα τα λουριά. Θα κάνουμε κάποιες φορές κι εμείς το δικό μας, βρε αδελφέ! Υπομονή! Μετά… φτου ξελευτερία… Τρομάρα μας!

ΕΧΟΥΜΕ την πολυτέλεια ως χώρα, αλλά και ως κοινωνία να βγάζουμε μεταξύ μας τα μάτια μας και να συνθλιβόμαστε σε άγονες κομματικές αντιπαραθέσεις ιδιαίτερα σήμερα που οι Τούρκοι κλιμακώνουν διαρκώς τις προκλήσεις τους; Φυσικά και δεν την έχουμε. Ανάγκη πάσα για μια στοιχειώδη συνεννόηση στα εθνικά θέματα. Κι οι πέτρες της Ελλάδας το φωνάζουν αυτό, μου είπε ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος σε κουβέντα που είχαμε χθες γι’ αυτό το θέμα.

ΚΑΙ με τον… νόμο Κρητικός επί τη συμπληρώσει 40 χρόνων παραμονής του στο νησί ο Μυτιληνιός στην καταγωγή τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας μας καταξιωμένος συγγραφέας Γιώργος Καμβυσέλλης που κατοικοεδρεύει στο Σφηνάρι της Κισάμου. «Σαράντα χρόνια πέρασαν, από ’φτασα στην Κρήτη,/ αιμάτω σμίξη γίνηκε μ’ όρκο στον Ψηλορείτη», λέει με… περηφάνια στην πρώτη απ’ τις δύο μαντινάδες που μου έστειλε. «Ο κύκλος, γροίκα, τση ζωής σβούρα ’ναι και γυρίζει,/ αθός είναι κι αξίζει του, μονάχα σα μυρίζει», λέει, στη δεύτερη. Ετσι θωρεί τη ζωή ο Γιώργης Καμβυσέλλης – Καμβυσελλάκης!

Ο ΜΙΛΩΝ από τον Κρότωνα ήταν σπουδαίος αθλητής στην πάλη. Είχε νικήσει έξι φορές στην Ολυμπία. Πήγε και για έβδομη, αλλά αποσύρθηκε, γιατί δεν θέλησε να αντιμετωπίσει τον συμπολίτη του Τιμασίθεο, που ήταν πολύ νεότερός του. Άλλες τόσες φορές είχε νικήσει και στα Πύθια. Είχε τέτοια δύναμη, που μόνος του μετέφερε τον ανδριάντα του στην Ολυμπία. Λένε ότι μπορούσε να σταθεί πάνω σ’ έναν δίσκο αλειμμένο με λάδι και δεν μπορούσε κανείς να τον μετακινήσει, όσο κι αν προσπαθούσε. Λένε ακόμη ότι συνήθιζε, για να διασκεδάζει τον κόσμο, να κάνει το εξής: Εδενε σφιχτά ένα σκοινί, στο μέτωπό του, σαν στεφάνι, έπαιρνε βαθιά εισπνοή και στη συνέχεια γεμίζοντας με αίμα τις φλέβες του κεφαλιού του, το έσπαζε. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, Εκδ. “Σαββάλας”).

«Μετά από αρρώστια μας, οι φίλοι μας συνήθως,/ αντί να πουν περαστικά, μας λένε Σιδερένιος!/ Μα εμέ μου κακοφάνηκε κι είπα… εγκαστριμύθως/ Τι θα σας κόστιζε μωρέ αν λέγατ’: Ασημένιος!/ Που ’ναι τ’ ασήμι καθαρό, αρρώστιες δεν το πιάνουν,/ το κάνουνε νομίσματα, βέρες, βραχιόλια, χτένια,/ κοσμήματα πανάκριβα που στο λαιμό τα βάνουν/ και κάποτε ειν’ πιο όμορφα κι από τα χρυσαφένια./ Ενώ το παλιοσίδερο σαπίζει σαν σκουριάζει,/ είναι βαρύ κι ασήκωτο, ξεφτίλα η τιμή του,/ νομίσματα και τιμαλφή αυτό ποτέ δεν βγάζει/ κι είν’ ασυγκρίτως πιο μική απ’ τ’ ασημιού η ζωή του».
Το ποίημα “Σιδερένιος” του Παύλου Πολυχρονάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ  ΣΑΣ!

  Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

http://petaxta.blogspot.gr/2014/11/blog-post_7.html

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: 10.ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

«ΚΙ ΕΠΕΙΔΗ είμαστε όλοι Ελληνες;/ Τι μ’ αυτό;/ O καθένας μιλάει τη γλώσσα της νοοτροπίας του./ Τη διάλεκτο της συναισθηματικότητάς του./ Τον ιδιωματισμό του φανατισμού του./ Δύσκολη, φίλε, η συνεννόηση./ Πιο δύσκολη η κατανόηση». Από το “Ψηφιδωτό” (Τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΚΑΙ ΜΕ αφορμή τη συζήτηση που άρχισε προχθές και τελειώνει σήμερα στη Βουλή με ψηφοφορία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, η κουβέντα με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο, περί εθνικής συνεννόησης. Υποτίθεται ότι τα κόμματα, όλα τα κόμματα του συνταγματικού τόξου, βάζουν πάνω απ’ το όποιο κομματικό συμφέρον το εθνικό συμφέρον και ότι αγωνίζονται για το κοινό καλό. Υποτίθεται… Αχ αυτές οι υποθέσεις εργασίας!

ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση. Δύσκολο πράγμα, γενικώς και ειδικώς η συνεννόηση στο όποιο επίπεδο. Εγώ με τον εαυτό μου δεν μπορώ να τα βρω, με τη γυναίκα μου θα τα βρω, μου είπε πριν από μερικά χρόνια ένας καλός μου φίλος, όταν πήγα να τον συμβουλεύσω να τα βρούνε και να μη χωρίσουν. Για την ιστορία του πράγματος. Δεν τα βρήκανε, αλλά και δεν χωρίσανε. Πλήρης επιβεβαίωση της παροιμίας «αυτοί μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε». Κλείνω την παρένθεση.

ΕΛΛΑΔΑ: η χώρα όπου το κόμμα νίκησε το έθνος κατά κράτος! Αν μη τι άλλο ευρηματικό αυτό που έγραψε η φίλη μου η Ελένη Δάσιου απ’ την Πάτρα στη σελίδα της στο βιβλίο των προσώπων (φέισμπουκ)…

«ΒΑΛΑΝΕ υποψήφιο τον μούσκαρο τον Βλάση/ που δυο γαϊδάρων άχυρα δεν ξέρει να μοιράσει,/ γιατί θα φάει τα μισά, τ’ άλλα μισά θα χύσει/ και τους γαϊδάρους νηστικούς το βόδι θα αφήσει». Εντός, εκτός και επί τα αυτά με το προηγούμενο “πεταχτό” η ρίμα του γνωστού και μη εξαιρετέου, εξαίρετου σατιρικού ποιητή Παύλου (Παβλή) Πολυχρονάκη ή μου φαίνεται;

XAMOΣ στο εναπομείναν, πάλαι ποτέ, ενωμένο και δυνατό ΠΑΣΟΚ. Σ’ αυτό που δεν το έχει πάρει… το ποτάμι. Ολοι εναντίον όλων. Το ποιος θα κλείσει τελευταίος την πόρτα, έχοντας τη σφραγίδα στην τσέπη του, η έγνοια των αρχηγών, των αρχηγίσκων και των αρχηγόπουλων. Στα αζήτητα η ευθανασία.

«ΣΑΝ ΕΤΟΙΜΟΣ από καιρό, σαν θαρραλέος» περιμένει ο φ(θ)ανατικός αεκτζής γείτονάς μου τον πρώτο αγώνα της αγαπημένης μας ομάδας για το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής κατηγορίας με τον Παναιγιάλειο. Για να χρησιμοποιήσω τον γνωστό στίχο του Κ.Π. Καβάφη, τον οποίο θεωρεί χωριανό του, μια που οι γονείς του ήταν Κωνσταντινοπουλίτες…

«ΞΕΡΟΝΤΑΣ ότι είστε πολυάσχολος δεν θα σας ρωτήσω ποιοι είναι οι “Προμηθείς” που αναφέρατε στα “πεταχτά”, σας ευχαριστώ, όμως, που μας δίνετε την ευκαιρία να ψάξουμε». Τα που μου έγραψε μεταξύ των άλλων, σε μήνυμά της που μου έστειλε προχθές μια καθημερινή, κατά δήλωσή της, αναγνώστρια της στήλης. Προμηθείς είναι όλοι όσοι κάνουν ό,τι μπορούν για να μην τους βρουν απροετοίμαστους τα όποια γεγονότα η και διά της στήλης απάντησή μου… 

Ο Αριστειδης, που οι Αθηναίοι τον αποκαλούσαν δίκαιο, αν και ανέλαβε στη ζωή του τη διαχείριση σημαντικών υποθέσεων, ποτέ δεν αποκόμισε για το άτομό του το παραμικρό χρηματικό ποσό. Ετσι, όταν πέθανε, η οικογένειά του δεν είχε ούτε τα απαραίτητα για την κηδεία του χρήματα. Η πολιτεία εκτιμώντας την προσφορά του, ανέλαβε τα έξοδα αυτά και επιπλέον αποφάσισε να ανατραφούν οι κόρες του με δημόσια δαπάνη και να τους δοθεί η αναγκαία προίκα για να παντρευτούν. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”). 

«[...] Και στο Κωρύκιο/ δεν υπάρχουν πια εφόδια/ της μάχης και του πολέμου,/ κι ούτε η παρουσία κι η πνοή/ των γενναίων./ Κάποια αγριοπούλια/ και κουκουβάγιες/ τις νύχτες κουρνιάζουν./ Και στον προβλήτα/ του λιμανιού του Πειραιά/ δεν ζητιανεύει πια/ γέρος, τυφλός και ανήμπορος ο Τουρκοφάγος!/ Τη θέση του έχει πάρει τώρα/ μεσόκοπος Ασιάτης,/ απ’ της Ρωξάνης τα μέρη,/ και οι περαστικοί/ πιο πολύ τον προσέχουν/ και τον ευεργετούν./ Και το ταφικό στο Φάληρο/ μνήμα/ του στρατηλάτη/ κανείς δεν γνωρίζει./ Κι οι νέοι/ απάνω του αποθέτουν/ τ’ απορρίμματα του γηπέδου,/ μετά τον αγώνα [...]».

 Από το ποίημα “Κομμάτια του σήμερα” του Αυγερινού Ανδρέου. 

Χανιώτικα νέα (10.10.2014) 

http://petaxta.blogspot.gr/2014/10/blog-post_73.html

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014

 «ΓΙΑ όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές/ θέλουν να ξέρουν/ ότι σιγά μην κλάψω…». Ανατριχιαστικά προφητικοί ακούγονται οι στίχοι απ’ το διασκευασμένο τραγούδι “Σιγά μην κλάψω” του Αγγέλακα, που τραγουδούσε ο Παύλος Φύσσας. Και στην Ελλάδα, ωστόσο, ο νους μου. Αχ αυτές οι πισώπλατες μαχαιριές που δέχεται η πατρίδα μας, ακόμα κι από μας τους ίδους.Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ, Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«ΚΑΒΑΛΑ σ’ ένα σύννεφο να ο χειμώνας φτάνει/ και με χαρές τα γιασεμιά του πλέκουνε στεφάνι». Τα σύννεφα, που κάνουν αισθητή την παρουσία τους τις τελευταίες μέρες στον ουρανό, στάθηκαν, σίγουρα, η πηγή της έμπνευσης για τον Ηλία τον Σταματάκη -δική του η μαντινάδα, μια μαντινάδα που στάζει ποίηση. Άλλος, βέβαια, με την ικανότητα που έχει ο Ηλίας, άλλα θα έγραφε. Ο καθείς και η ματιά του…

ΣΤΟ θα βρέξει, δεν θα βρέξει ο καιρός έτσι όπως τον βλέπω απ’ το παράθυρό μου, ενώ έχω ήδη αρχίσει να γράφω τη στήλη. Ωστόσο ο νους μου ταξιδεύει αλλού…

ΓΙΑ τους πρόσφυγες, για τους μετανάστες και για τη βία του κατεστημένου μιλούσαν τα τραγούδια του Παύλου Φύσσα που δολοφονήθηκε πριν έναν χρόνο, σαν χθες, απ’ τον Χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά. Μετανάστες στη Γερμανία υπήρξαν οι γονείς του τελευταίου. Φταίει μόνο η κακιά ώρα για το φονικό;

ΟΧΙ στον φασισμό! Στεντορεία τη φωνή το φωνάζουμε, αντιπαρατιθέμενοι. Δεν φτάνει όμως, σε καμιά περίπτωση μόνο αυτό. Να καταπολεμήσουμε και να εξαλείψουμε όλα εκείνα που εκτρέφουν το φίδι στον κόρφο μας είναι κυρίως το ζητούμενο. Μεγάλη η κουβέντα που κάναμε με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο χθες για το θέμα με αφορμή τις εκδηλώσεις μνήμης για τον Παύλο Φύσσα.

«ΓΙΑ όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές/ θέλουν να ξέρουν/ ότι σιγά μην κλάψω…». Ανατριχιαστικά προφητικοί ακούγονται οι στίχοι απ’ το διασκευασμένο τραγούδι “Σιγά μην κλάψω” του Αγγέλακα, που τραγουδούσε ο Παύλος Φύσσας. Και στην Ελλάδα, ωστόσο, ο νους μου. Αχ αυτές οι πισώπλατες μαχαιριές που δέχεται η πατρίδα μας, ακόμα κι από μας τους ίδους.

ΠΗΡΕ κεφάλι, όπως δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ και αυξάνει διαρκώς τη διαφορά απ’ τη Νέα Δημοκρατία. Αυτό δε σημαίνει, βέβαια, ότι ντε και καλά θα ’ρθει πρώτο κόμμα, έχει να παιχτεί… πολύ κουμάρι ακόμα! Ή για να το γράψω αλλιώς, στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό. Ωστόσο, κατά που δείχνουν τα πράγματα κι αν δεν έρθουν τα πάνω κάτω, πάμε γι’ άλλα…

«ΤΕΛΙΚΑ ποιοι νομοθετούν πιο χριστιανικά οι άθεοι ή οι πιστοί;». Απ’ τον “βοριά” στη στήλη του “9 μποφόρ” (βλ. εφημ. “Χριστιανική”, Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2014) το φαινομενικά ρητορικό ερώτημα. Να λάβουμε υπόψη μας, ωστόσο, μας προτρέπει ο ίδιος, πριν απαντήσουμε, ότι το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, όπως και ο νόμος για την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, ψηφίστηκαν από τους “ευσεβείς” και πιστούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και καταψηφίστηκαν από τους “άθεους μαρξιστές” του ΚΚΕ.

ΣΤΙΣ λέσχες αξιωματικών σιτίζονται, με απόφαση της Πολιτείας, οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί. Ώρα είναι να τους ζητηθεί να κάνουν και τον σταυρό τους γι’ αυτό…

ΡΟΜΠΕΡΤΟ, Ελεμπτελαουί, Μποτία, Αμπιντάλ, Μαζουακού, Μιλιβόγεβιτς, Μανιάτης, Κασάμι, Ντομίνγκες, Αφελάι, Μήτρογλου. Η αρχική ενδεκάδα που παρέταξε η ομάδα του Ολυμπιακού στον αγώνα για το Τζάμπιος Λιγκ εναντίον της Αθλέτικο Μαδρίτης. Πάλι καλά που υπήρχαν σ’ αυτήν και δύο Ελληνες. Ζήτω σαν… τα ελληνικά στρατά!

«Ο ΝΙΚΟΣ Γκάτσος γύριζε τον χειμώνα του ’36 σπίτι του από μια ταβέρνα. Ήμουνα στην Κορυτσά και του είχα στείλει στην Αθήνα σε χειρόγραφο, το “Με τον τρόπο του Γ.Σ.”. Κατά κακή του τύχη -μολονότι πολύ αθώος, είχε κάποτε ύφος φοβερά βλοσυρό- τον έπιασαν και τον πήγαν στο τμήμα. Τον έψαξαν. Στην τσέπη του το χειρόγραφο. “Ρε, τι σου ’κανε η Ελλάδα και σε πληγώνει; Κομμουνιστής, ε;”. “Μα, κύριε αστυνόμε, δεν το ’γραψα εγώ αυτό, το ’γραψε ο κ. Σεφέρης, που είναι πρόξενος”. “Πρόξενος, ε; Τέτοιους πρόξενους έχουμε. Γι’ αυτό πάμε κατά διαβόλου”». (Γ. Σεφέρης, “Μέρες Δ”).

«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει. [...] Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει, ολοένα ταξιδεύει/ κι αν “ορώμεν ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς”/ είναι εκείνοι, που θέλησαν να πιάσουν το μεγάλο καράβι με το κολύμπι/ εκείνοι, που βαρέθηκαν να περιμένουν τα καράβια που δεν μπορούν να κινήσουν/ την ΕΛΣΗ, τη ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ, τον ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ».
Από το ποίημα “Με τον τρόπο του Γ.Σ.” του Γιώργου Σεφέρη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

Χανιώτικα νέα (19.09.2014)

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: 28 AYΓΟΥΣΤΟΥ 2014

ΣΤΟ ΝΙΠΠΟΣ από σήμερα, άντε το πολύ από αύριο, για μερικές μέρες. Η καλύτερή μου προπάντων τις ώρες που θα τις περάσω στον κούμο μου. “Αποτοξίνωση” κι απ’ τα “πεταχτά” βέβαια. Να με μαρτυρήσω. Ούτε όταν ήμουν μαθητής δεν περίμενα τις διακοπές, όπως περίμενα αυτές τις μέρες!

Δείτε περισσότερα ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ αντίο απ’ τα Χανιά χθες στον Εμμανουήλ Κριαρά που έφυγε για τη Χώρα των Μακάρων τις προάλλες υπερπλήρης ημερών. Στις Στέρνες Ακρωτηρίου ο ενταφιασμός του, όπως το ήθελε, μην λησμονώντας την κρητική του καταγωγή. Μας έμεινε ο πλούτος του έργου του και του φωτεινού του παραδείγματος. Μια ζωή όρθιος στο μετερίζι τσ’ ανθρωπιάς και στης τιμής το χρέος ο Δάσκαλος!

«ΣΥΜΒΟΛΟ της διαχρονικής ενότητας του Ελληνισμού και ζωντανή απόδειξη της θέλησης και της ικανότητάς του να επιβιώνει μέσα από τις πιο σκληρές δοκιμασίες» ο Εμμανουήλ Κριαράς, κατά τον Ερατοσθένη Καψωμένο, κατά που έγραψε στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας μας, αναλύοντας το επιστημονικό έργο του. Κι αν έχουμε ανάγκη από σύμβολα και διαχρονικές αποδείξεις την περίοδο που διανύουμε!

Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ του Εμμανουήλ Κριαρά στις Στέρνες… Η παρουσίαση του βιβλίου “Η αλίβρεκτος Νέα Χώρα” στον αύλειο χώρο του Αγίου Κωνσταντίνου στη Νέα Χώρα… Η καθιερωμένη κάθε χρόνο εκδήλωση στις Μουρνιές για τον Ελευθέριο Βενιζέλο… Ολα μαζεμένα χθες. Ηταν και του Αγίου Φανουρίου. Χώρια τ’ άλλα… 

ΘΕΜΑ τιμής η σύλληψη του “Σήφη”, του διάσημου κροκόδειλου που κατοικοεδρεύει στο φράγμα των Ποταμών Αμαρίου. Μέχρι και τον κορυφαίο ερπετολόγο Ολιβιέρ Μπεχρά επεστράτευσαν, όταν είδαν κι αποείδαν οι δικοί μας ότι δεν τα καταφέρνουν. Για να δούμε τι θα δούμε…

«ΔΙΑΤΗΡΟΥΜΕ την εσώτερη μιζέρια μας, μ’ επαναστατική φρασεολογία». Σκέφτομαι πολύ τελευταία τη φράση αυτή του Νικόλα Ασιμου που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο. Να ένα θέμα συζήτησης με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο.

 ΠΕΤΡΑ την πέτρα η αποκάλυψη του μυστικού της Αμφίπολης όποιο κι αν είναι αυτό. Καιρός να χαμογελάσει λιγάκι το χειλάκι μας. Να ξεφύγουμε απ’ τη μιζέρια που μας δέρνει. Να απαντήσουμε όλοι μαζί στη γοργόνα ότι ο βασιλιάς Αλέξανδρος ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει!

ΣΤΟ ΝΙΠΠΟΣ από σήμερα, άντε το πολύ από αύριο, για μερικές μέρες. Η καλύτερή μου προπάντων τις ώρες που θα τις περάσω στον κούμο μου. “Αποτοξίνωση” κι απ’ τα “πεταχτά” βέβαια. Να με μαρτυρήσω. Ούτε όταν ήμουν μαθητής δεν περίμενα τις διακοπές, όπως περίμενα αυτές τις μέρες!

ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ παιχνίδια του ο μικρός Βενιζέλος καθώς και σ’ όλη την παιδική του ηλικία, χαρακτηρίζεται από τους συνηλικιώτες και από τους βιογράφους του, σαν “αστρόλογος”, λέξη που στο γλωσσικό ιδίωμα της Κρήτης σημαίνει ατίθασο παιδί, διαβολάκι… Ο μικρός σεϊτάνης υποχρέωνε τα ξυπόλυτα στρατιωτάκια του να σκαρφαλώνουνε στα ψηλά πλατάνια του χωριού! Αυτός ανέβαινε πρώτος. «Ολοι επάνω… ψηλά…. ψηλά… στους τελευταίους κλώνους!». Εμείς δε μας ακούει να βγούμε απάνω, δικαιολογούνταν τα μικρά. «Θα βγείτε απάνω όλοι σας», επέμενε ο αρχηγός. «Θα πέσουμε”, μουρμούριζαν αυτά. «Να πέσετε» έλεγεν εκείνος. Κάποτε οι χωριανοί αναγκάστηκαν να πετροβολήσουν τον ριψοκίνδυνο στρατηγό για να κατεβάσουν την ομάδα των παιδιών από το πλατάνι. Και ήταν έξω φρενών με το γιο του Κυριάκου Βενιζέλου που ξεσήκωνε τα παιδιά. Μερικοί μουρμούριζαν «Ανάθεμά το. Δεν το ’πνιγε η μαμή στις φασκιές». (πηγή: Σταμάτης Α. Αποστολάκης, Λαογραφικά Μελετήματα για τον Ελευθέριο Βενιζέλο).

 «Φόρεμα,/ στη γύμνια της ψυχής μας,/ το φως ενός λυκόφωτος μενεξεδί!/ Στα χνάρια των βελούδινων βημάτων του,/ των φίλων οι σκιές παίζουν παιχνίδια,/ με τους επίλοιπους/ που κάποτε προδώσαμε μαζί…/ Τούτος ο νιός αιώνας/ πετρώνει τις στιγμές του,/ με τις οδύνες των πολλών μας τύψεων…/ Αιών Σηματοφόρος,/ μεγαλοσύνης μα και άθλιας αλήθειας./ Αλλά εγώ επιθυμώ να βάλω/ τάξη στο μυαλό μου Να συστοιχίσω, λέω/ τις σταγόνες του αίματός μου/ Να συγκεντρώσω τ’ άστρα τ’ ουρανού/ και του θανάτου ο φόβος να σκορπίσει/ Τα τελευταία φύλλα,/ να συλλέξω των καιρών/ να στήσω πύργο αλαργινό/ με τις χαρούμενες στιγμές μου/ κι από ψηλά να αγναντέψω/ της “Αλλης Χώρας” μου τις όχθες/ των παιδικών μου χρόνων τις εικόνες». Το δεύτερο μέρος του ποιήματος “Τετραλογία του Millenium” του Στ.Γ. Κλώρη. 

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

(Χανιώτικα νέα 28.08.2014)

 https://petaxta.blogspot.com/2014/08/blog-post_94.html?fbclid=IwAR0Glzdl6_h2gwNeksre5nkyl8mWUdxNw9E-77yDp9FUzQN7gKFLcpCVWks

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

ΑΝΑΣΚΑΛΕΥΟΝΤΑΣ: ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ

(Πίνακας του Φώτη Κόντογλου)

 

Γράφει ο Μεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
«Εχει χαρακτηριστεί πλέον ως ιστορικό δεδομένο η μεταφυσική αλλά ταυτόχρονα και “ορατή” σχέση που έχει αναπτυχθεί επί αιώνες, μεταξύ του ρωμιού και της Παναγιάς του. Γεγονότα μαρτυρίες και παραδόσεις λαϊκές αναδεικνύουν τη μοναδικότητα αυτής της σχέσης σε όλα τα επίπεδα[...]».
Τα παραπάνω έγραφε παραμονές Δεκαπενταύγουστου (13-8-1993) στην “Καθημερινή” ο Γρηγόρης Καλοκαιρινός στο άρθρο του “Παναγιά και ρωμιοσύνη: μια ξεχωριστή σχέση”. Κάνοντας λόγο για την πάνω από 1700 χρόνια σχέση των, σημείωνε ότι «ο διαχρονικός ρωμιός[...] έχει καθημερινό διάλογο μαζί της. Κουβεντιάζει, αντιδικεί, πολλές φορές και τη βλασθημεί… Κι ύστερα -αυτό το ύστερα έχει σημασία- την αναζητεί με λαχτάρα: “ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!”».
Εξάλλου όπως ο ίδιος γράφει «ολόκληρος ο κοινωνικός ιστός της ρωμιοσύνης έχει υφανθεί γύρω από τη σκέπη της Παναγίας» με Αυτήν να είναι «προστάτις της ελληνικής οικογένειας[...] η μάνα που προστρέχει αρωγός σε κάθε κάλεσμα των παιδιών της[...] Στην αρρώστια, στον πόνο, στη χαρά, στην εναπόθεση των ελπίδων για ένα καλύτερο αύριο…».
Από τα πιο σημαντικά σημεία του άρθρου είναι η αναφορά στη σιωπηλή Παναγία: «[...] ανοίγει δρόμους με τη σιωπή της. Γιατί η Παναγία, μέσα από αυτή τη σιωπή είπε τα πάντα. Είναι το μόνο πρόσωπο στην Ιστορία που κάλυψε κάθε ανάγκη και απάντησε σε αναρίθμητα ερωτήματα, χωρίς να πει λέξη…».
Ιδού λοιπόν ένα ακόμη Θεοτοκονύμιο (σιωπηλή) από τα αμέτρητα που έχουν δοθεί από τον λαό μας στη Θεομήτορα. Ονόματα που «“την ιδιωτικοποιούν”, και μάλιστα με ιδιαίτερα λατρευτικά γνωρίσματα» όπως έγραφε ο Σταύρος Γ. Καλαϊτζόγλου στα “Χ.Ν.” (βλ.“Περι-διαβάζοντας” στις 15-8-1997). Ο ίδιος επίσης σημείωνε ότι η Παναγία «είναι το θεϊκό εκείνο πρόσωπο με τα περισσότερα ποιητικά, ατελεύτητα ονόματα (επίθετα) που δεν την “αποδίδουν” ποτέ. Που όμως δείχνουν τη γλωσσοπλαστική ευελιξία κι εφευρετικότητα, το ευφάνταστο μα και την απέραντη αγάπη τόσο των μελωδών και υμνωδών της, όσο και των απλών ταπεινών πιστών της».
Γιατί τελικά σε αυτή τη σχέση, η αγάπη κυριαρχεί, είναι διαρκής και ατελεύτητη όπως ακριβώς στη σχέση Μάνας – παιδιού!
(Χανιώτικα νέα (15.08.2014))

https://petaxta.blogspot.com/2014/08/blog-post_83.html?spref=fb&fbclid=IwAR0carGkw6FXWWOYAOMHV5hPzdy7BamYbJwlA90Nbo7STckcf4-9_pmhs-M

ΠΡΙΝ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - 4 ΙΟΥΛΙΟΥ 2014

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ τη χαμένη μας ταυτότητα… Στη σκληρή καθημερινότητα της σημερινής Ελλάδας του 2014 μ.Χ. Ανασκαλεύοντας τα γεγονότα! Τι κουβέντα ήταν κι αυτή που κάναμε τις προάλλες με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο!

ΣΕ ΑΓΝΩΣΤΟ, τουλάχιστο μέχρι χθες, σημείο της Μεσογείου η υδρόλυση και η εξουδετέρωση (;) των επικίνδυνων χημικών της Συρίας από τους Αμερικάνους. Οπου θέλουν, όπως θέλουν κι όταν θέλουν, κάνουν τις δουλειές τους στη θάλασσά μας, που τη θεωρούν, ωστόσο, θάλασσά τους, σκουπιδότοπό τους, θέλω να πω. Εχουμε όλοι μας ευθύνες γι’ αυτό. “Ωρα ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι” για να χρησιμοποιήσω μια φράση του Αποστόλου Παύλου από την προς Ρωμαίους Επιστολή του.

“Ο ΑΠΑΙΣΙΟΣ δυνάστης μας/ έκοψε χρυσά νομίσματα με την προτομή του/ Ε λοιπόν,/ πρώτη φορά συνέβηκε στην ιστορία των μετάλλων/ να σκουριάσει ο χρυσός (μέσα σε λίγο χρόνο)”. Από το “Ψηφιδωτό” (Τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΤΗΣ ΔΕΗ! Της “μικρής” λεγομένης, ΔΕΗ, συγκεκριμένα. Της Κορέας, κατά κάποιον τρόπο, και τηρουμένων κάποιων αναλογιών δηλαδή. Το ξεπούλημα συνεχίζεται. Για “εθνικό έγκλημα” κάνουν λόγο οι εργαζόμενοι.

ΜΠΟΡΕΙ ΟΙ άνεμοι να ήταν σύμμαχοι της φωτιάς που ξέσπασε προχθές στα Φαλάσαρνα, η άμεση επέμβαση, ωστόσο, της Πυροσβεστικής απέτρεψε τα χειρότερα. Το καλό και να λέγεται και να γράφεται.

ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ για να έχουμε! Μεγάλος ο κίνδυνος να πούμε το νερό νεράκι, αν δεν ληφθούν σοβαρά υπόψη απ’ όλους μας οι υποδείξεις της ΔΕΥΑΧ. Δεν είναι του “πεταμάτου” τα νερά…

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων στις πανελλήνιες εξετάσεις η σημερινή μαντινάδα της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη. Για τις πρωτιές των Χανιωτακιών ο λόγος: “Πρωτιές στις Πανελλήνιες τα Χανιωτάκια παίρνουν/ Ελπίδες και Χαμόγελα στα σπιτικά τους φέρνουν!”.

ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ενδεκάδα της φάσης των 16 του Μουντιάλ ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος. Το χαρήκαμε απαξάπαντες. Οχι όμως, όσο ο φ(θ)ανατικός αεκτζής γείτονάς μου ο Μήτσος. Ποδοσφαιριστής της ομάδας μας υπήρξε ο Σωκράτης!

ΓΗΣΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ζωγράφο, σκιτσογράφο, συγγραφέα, Αθήνα: Θαυμασμός! Η μόνη λέξη που βρίσκω για να εκφράσω αυτό που ένιωσα, όταν έπιασα τα χέρια μου τον 6ο τόμο των “Ελληνικών Παραδοσιακών Φορεσιών” σου, που κυκλοφορήθηκε απ’ την Ακαδημία Αθηνών και την Ελληνοαμερικανική Ενωση. Δεν ξέρω τι θα κάνει η Ευδοκία, ωστόσο, δεν μπορώ παρά ν’ ασχοληθώ κι εγώ με τον 6ο “γήσειο” άθλο. Καλή συνέχεια! Το ξέρω ότι σε περιμένουν άλλοι έξι άθλοι, Γήση!

ΚΟΝΤΑ στην πόλη Κύναιθα της Αρκαδίας υπήρχε ιερό του Διονύσου. Οι άνδρες της περιοχής κάθε χειμώνα γιόρταζαν τον Θεό ως εξής: αφού αλείφονταν με λίπος, έπιαναν τον ταύρο που είχαν σκοπό να θυσιάσουν και τον μετέφεραν σηκωτό στο ιερό. Εκεί κοντά, κάτω από ένα πλατάνι, βρισκόταν και μια παράξενη πηγή με κρύο νερό. Σ’ αυτήν έτρεχε όποιος δαγκωνόταν από λυσσασμένο σκυλί ή πληγωνόταν με άλλο τρόπο και κινδύνευε να πεθάνει από μόλυνση, έπινε νερό και γινόταν καλά. Αντίθετα με το νερό της Στυγός, που έφερνε συμφορές στους ανθρώπους το νερό της Κύναιθας ήταν ευεργετικό. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”). 

Των δειλιασμένων ψυχών κράχτη σε είδα!/ Σήμαντρο δόξας, σκουριασμένο απ’ τον καιρό,/ Χτύπησες με το χέρι την ασπίδα/ Κι άναψες τη σβησμένη φλόγα στο ιερό./ Τινάχτηκε απ’ το κάλεσμά σου το φτερό/ Της Νίκης -Γυμνή πρόβαλε η λεπίδα/ Σπαθιών-. Κι ακούστηκε από νέων ηρώων χορό/ των Περσομάχων ο Υμνος Ω Πατρίδα!/ Μακριά από μια στεριά αποκοιμισμένη/ Προς κάποια ανατολή, που σε προσμένει,/ Τα κύματα άφοβα, πατώντας ξεκινάς/ Την ώρα εκείνη απ’ την κορφή του Κάστρου/ Κάτι έφεξε το δρόμο σου. Ηταν άστρου/ Φως ή το δόρυ ξάστραψε της Αθηνάς;”. Από την ποιητική συλλογή του Γ. Δροσίνη “Σκόρπια φύλλα της ζωής μου”. 

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ! (petaxta.blogspot.com)

https://petaxta.blogspot.com/2014/07/blog-post_4.html?fbclid=IwAR1ZfjBz3FGiA_ivBr7RDQL9rncaSiDIIcZGwM1CMGOaZrVZ_XZhPiwrTLk

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“ΣΤΟ ΦΤΩΧΙΚΟ μου έκτισε φωλιά το χελιδόνι/ και η καρδιά μου σκίρτησε που πια δεν θα ’ναι μόνη”. Στάζει ποίηση και η σημερινή μαντινάδα που μου έστειλε τις προάλλες ο φίλος μοναχός, που, κατά που φαίνεται, ξέρει να χρησιμοποιεί συγκινησιακά τη γλώσσα σε βαθμό υπέρτατο…

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ/ Το χελιδόνι/ Ο μοναχός και το χελιδόνι/ Το χελιδόνι του μοναχού/ Ο μοναχός του χελιδονιού/ Ο μοναχός που δεν είναι μόνος/ Το χελιδόνι που δεν είναι μόνο… Μ’ αρέσει να παίζω με το που θα μου δοθεί η παραμικρή αφορμή με τις λέξεις, και ό,τι ήθελε προκύψει… Δεν το κρύβω.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ Ιωάννου του Θεολόγου, του αγαπημένου μαθητή του Χριστού, χθες, του Αγίου Χριστοφόρου, του προστάτη των οδηγών σήμερα. Βοήθειά μας και οι δύο, όπως και όλοι οι Αγιοι.

ΣΤΟ ΝΙΠΠΟΣ, στο πανηγύρι του Αϊ Γιάννη της Γράσας, όπως κάθε χρόνο, χθες. Παπαδιαμάντεια η ατμόσφαιρα… Απόστολε Χριστώ, τω Θεώ ηγαπημένε, επιτάχυνον ρύσαι λαόν αναπολόγητον…

Ο ΑΝΑΠΟΛΟΓΗΤΟΣ λαός… “Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και ηγαπημένε,/ πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε”, για να θυμηθώ την “προς τους Επτανησίους”, αλλά και προς όλους τους Έλληνες ρήση του Εθνικού μας Ποιητή. Οπου και αν μας βρίσκει το κακό, όπου και αν θολώνει ο νους μας, να μνημονεύουμε Διονύσιο Σολωμό, να μνημονεύουμε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, μας παραγγέλνει ο Οδυσσέας Ελύτης.

“Ενθυμουμαι τι συνέβη προ πολλών ετών, όταν είχε γίνει τις υπουργός, βουλευτής γείτονος επαρχίας. Οι κουρείς έκλεισαν τα κουρεία των, οι καφεπώλαι τα καφενεία των, οι υποδηματοποιοί επώλησαν τα καλαπόδια των. Δεν υπήρξε βοσκός, όστις να μην προεχειρίσθη εις υγειονομοσταθμάρχην. Τότε είδομεν πρώτην φοράν κι εδώ εις την νήσον, λιμενάρχη φουστανελλάν”. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης “Οι Χαλασοχώρηδες”.

ΚΙ ΑΝ είναι επίκαιρος τη σήμερον ημέρα ο Άγιος των Νεοελληνικών Γραμμάτων! Όλα τα ’βλεπε κι όλα τα σχολίαζε με τον δικό του μοναδικό τρόπο ο… Κοσμοκαλόγερος. Σε βάθος.

ΚΑΙ ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ τα να κλαις… Για τα περασμένα μεγαλεία των φοιτητικών εκλογών ο λόγος. Με αφορμή τις προχθεσινές εκλογές. “Για μια εκλογική διαδικασία που η πλειοψηφία των φοιτητών της γυρίζει την πλάτη”, όπως έγραψε στο χθεσινό “Εκτός… και επί τα αυτά”, ο διεθυντής Σύνταξης της εφημερίδας μας Παρασκευάς Περάκης. Πάμε παραλία…

“ΤΟ ΜΕΓΑ, εν οσωδήποτε ελαχίστω και αν ευρέθη ενσφηνωμένον, πάντοτε εθαυματούργησε και ενίκησεν· η νίκη του ήτο αυτής της φύσεως νίκη, ουδεμία δε πίεσις ηδυνήθη ποτέ να τα εξισώσει”. Από τη “Χρυσή Διαθήκη” του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

ΠΑΥΛΟ Πολυχρονάκη, συγγραφέα – ποιητή, Μαρμαράς Χανίων: Πολλές ευχαριστίες για τα 10, σε μορφή ποιήματος, ιστορικά ανέκδοτα, όπως και για τα 8 “λυρικά” ποιήματα που μου έστειλες για να τα χρησιμοποιήσω, όπως μου γράφεις “κατά περίπτωση σε βάθος χρόνου”. Ο λυρισμός είναι διάχυτος στη λυρική σου ποίηση και η σάτιρα διάχυτη στη σατιρική, Παβλή. Σαν απάντηση σ’ αυτό που έγραψες ότι είσαι κατά βάθος “λυρικός ποιητής”, αλλά μπλέχτηκες με τη σάτιρα και δεν σ’ αφήνουμε να την εγκαταλείψεις…

“Τρικούπης ο Χαρίλαος είναι για την Ελλάδα,/ ο δεύτερος πολιτικός σ’ αξία κι εξυπνάδα·/ Γιατί ο πρώτος σίγουρα, όμοιο δεν έχει ταίρι./ Τον Βενιζέλο εννοώ, τον μέγα, τον Λευτέρη./ Για τον Τρικούπη δεν θα πω παρά δυο λόγια μόνο./ Πως είπε το «πτωχεύσαμεν…» με της καρδιάς τον πόνο,/ κι ότι ήτανε πολύ σωστός και δυνατός συγχρόνως/ και δεν τον έκανε εμπαθή της σάτιρας ο πόνος…/ Γιατί κι αν σατιρίστηκε όσο κανένας άλλος/ από τον Γιώργη τον Σουρή, εφάνηκε μεγάλος./ Και του ’δωσε παράσημο, του Ιππότη του Σωτήρα,/ γιατί τον θαύμαζε πολύ κι ας του ’χε γίνει ψείρα,/ μύγα, τσιμπούρι και κοριός, στενός κορσές και ψύλλος/ την ίδια ώρα που ’τανε πολύ καλός του φίλος.”
Και αντί για ιστορικό ανέκδοτο το ποίημα του Παύλου (Παβλή) Πολυχρονάκη “Η ανοχή του Τρικούπη”.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (09.05.2014)

 

https://petaxta.blogspot.com/2014/05/blog-post_9.html?fbclid=IwAR1LvC_JAF_z6xTIlKCehDHLkxbiIMFAgklUqEGudTNRcxgMCcUuIdSroUk

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

 Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ  ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ ΜΕ ΖΩΓΡΑΦΙΚΑ ΑΝΑΓΛΥΦΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Π. ΜΑΡΚΑΝΤΩΝΑΚΗ ΣΕ Γ΄ΕΚΔΟΣΗ

Όσοι ξέρετε από δάκρυα,/ μη φοβηθείτε για την όποια άλωση./ Μην τρομάξετε για την απουσία των χελιδονιών./ Μην κλάψετε για τα πένθιμα φακιόλια των τραγουδιών./ Θα ’ρθει η άνοιξη/ και θα επιστρέψουν τα χελιδόνια./ Θα ’ρθει καιρός,/ που τα τραγούδια θα γίνουν αναστάσιμα./ Μη φοβηθείτε,/ όσοι ξέρετε από δάκρυα…

Δείτε περισσότερα... ΚΑΖΟΒΑΡ (Γ' έκδοση)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

«ΚΑΖΟΒΑΡ» (Γ΄ έκδοση)

Σχήμα 17Χ24.5, σελ. 64. Τιμή: 10 ευρώ

ISBN 978-618-81242-0-2

Εκδόσεις Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης - Πυξίδα της Πόλης

http://ekdoseis-pek.blogspot.gr/

Μια πόλη - χώρα, μέσα στην οποία εξ ορισμού συνυπάρχουν οι «χυδαίοι», οι «αδύνατοι» και οι «φαέθοντες» και όπου ο ποιητής «ως πρώτος και έσχατος άνθρωπος» προσεγγίζει τα γεγονότα και προσπαθεί να ερμηνεύσει κάποιες απ’ τις ανθρώπινες συμπεριφορές, είναι η ΚΑΖΟΒΑΡ, έτσι όπως την παρουσιάζει στην ομώνυμη ποιητική του συλλογή (σύνθεση), που βγήκε για πρώτη φορά σε βιβλίο το 1987 κάνοντας δύο εκδόσεις απ’ τον «Φιλιππότη», ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης. Κατά δήλωσή του, τότε.

Το ίδιο επαναλαμβάνει και σήμερα, 27 χρόνια αργότερα, με την ευκαιρία της Γ΄ έκδοσής της, που έγινε ύστερα από επίμονες προτροπές φίλων του, απ’ την «Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης - Πυξίδα της Πόλης», με ζωγραφικά ανάγλυφα του σφαιρικού καλλιτέχνη Γιάννη Π. Μαρκαντωνάκη, που έκαμε και το εξώφυλλο.

Μαζί με τη διευκρίνιση, ωστόσο, ότι -αν και ο πειρασμός για «δυναμικές» παρεμβάσεις ήταν μεγάλος- μικρές ήταν οι αλλαγές που έκαμε στα πάντα επίκαιρα, κατά κοινήν ομολογία, ποιήματα της «πόλης» του.

«Μη φοβηθείτε,/ όσοι ξέρετε από δάκρυα», μας λέει στο τελευταίο ποίημά του με τίτλο «Θα ’ρθει καιρός», ο ποιητής: «Όσοι ξέρετε από δάκρυα,/ μη φοβηθείτε για την όποια άλωση./ Μην τρομάξετε για την απουσία των χελιδονιών./ Μην κλάψετε για τα πένθιμα φακιόλια των τραγουδιών./ Θα ’ρθει η άνοιξη/ και θα επιστρέψουν τα χελιδόνια./ Θα ’ρθει καιρός,/ που τα τραγούδια θα γίνουν αναστάσιμα./ Μη φοβηθείτε,/ όσοι ξέρετε από δάκρυα…».

Ωστόσο, μέσα στην ΚΑΖΟΒΑΡ που διακρίνεται σαν ποιητικό αποτέλεσμα «για την επικολυρική χροιά του, το σπονδυλωτό της κατασκευής του και μια έντονη θεατρικότητα», έχουν γίνει πολλά και διάφορα, που καταγράφονται σε 40 (σαράντα) ποιήματα (χωρίς να υπολογιστούν άλλα 3 (τρία) που λειτουργούν αντί προλόγου τα δύο πρώτα και σε θέση επιλόγου το τρίτο) κατά την «εμφάνιση των χυδαίων», την «απολογία των αδυνάτων» και στο «ημερολόγιο του Φαέθοντα».

«Μια ποίηση λυρική με συμβολισμούς - σύμβολα και προπαντός με έντονο το κοινωνικό στοιχείο και τον κοινωνικό προβληματισμό του ίδιου του ποιητή», είναι εν τέλει η ποίηση του Κακατσάκη, έχει γράψει σχολιάζοντας την «ΚΑΖΟΒΑΡ» ο Κώστας Παππάς…

Ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης  γεννήθηκε στο Νίππος Χανίων από γονείς αγρότες το 1948. Είναι απόφοιτος της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, σπούδασε στην Πάντειο Σχολή και μετεκπαιδεύτηκε στις Επιστήμες της Αγωγής. Εργάστηκε επί 3 χρόνια ως παιδαγωγός στα Ιδρύματα του μακαριστού μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη και 36 ως δάσκαλος και διευθυντής Σχολείου. Από τα μέσα της 10ετίας του 1970, είναι συνεργάτης της εφημερίδας «Χανιώτικα νέα». Ασχολήθηκε, επί περίπου μια 20ετία, με τον συνδικαλισμό κι εξακολουθεί ν’ ασχολείται εδώ και 45 χρόνια με θέματα πολιτισμού και παράδοσης. Η ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία άρχισε στα πρώτα γυμνασιακά του χρόνια.

Εκτός από την «ΚΑΖΟΒΑΡ» έχουν κυκλοφορήσει επίσης σε βιβλία οι ποιητικές του συλλογές «Τα άλογα του χρόνου» και «Όταν γίνεις ποίημα», όπως και τα πεζά του «Τα γράμματα της Παναγίας» και «Στα πεταχτά - Επιλογή από το 2012» (χρονογραφήματα στα «Χανιώτικα νέα»). 

Εκδόσεις Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης – Πυξίδα της Πόλης

ΤΘ 53  ΤΚ 73135 Χανιά Κρήτης , Τηλ. 28210 74104

Web: www.pe-kritis.gr  mail: info@pe-kritis.gr      

 

 

 

https://petaxta.blogspot.com/2014/05/blog-post_2.html?fbclid=IwAR0Lj5F9jXxJO7uNc4_vSDj49uBvHhxuPcS0w3DeQX45x6kHBr69vL2ox-E

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, Χριστός Ανέστη!

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ της Διακαινησίμου, της Ζωοδόχου Πηγής, της Χρυσοπηγής, σήμερα και κατά μία έννοια κινούμεθα ακόμα εντός της εορταστικής ατμόσφαιρας του Πάσχα. Κατά μίαν άλλη, ωστόσο, έχουμε επιστρέψει για τα καλά εις τα ίδια, τουτέστιν στην καθημερινότητα έτσι όπως αυτή μας υπαγορεύεται.

ΕΠΙΜΕΝΕΙ αναστάσιμα, πάντως, η μαντιναδολόγος μας η Νεκταρία η Θεοδωρογλάκη. “Το Αγιο Φως τσ’ Ανάστασης τον κόσμο να φωτίζει/ και η αγάπη στις καρδιές ολοχρονίς ν’ ανθίζει”, μας λέει στην τελευταία της μαντινάδα. Τι καλύτερο απ’ το να είμαστε ολοχρονίς του χρόνου αναστάσιμοι, ξεπερνώντας τις καθημερινές σταυρώσεις! Δεν έχουν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου, για να θυμηθώ την επωδό απ’ το “μοιρολόγι της φώκιας”, έτσι όπως το έχει “καταγράψει” ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, παραφράζοντάς την ελάχιστα.

ΜΕΓΑΛΗ η κουβέντα που κάναμε τις προάλλες για το “μοιρολόγι της φώκιας” με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο. Για τους “ασήκωτους” σταυρούς που κάποιοι συνάνθρωποί μας ή και εμείς οι ίδιοι είμαστε υποχρεωμένοι να κουβαλάνε(με) στους ώμους τους(μας). Για πολλά απ’ τα αναπάντητα γιατί. Μα και για την προσδοκία της Ανάστασης…

“ΜΟΙΡΑ μου σκληρή, έλεγε,/ Σκληρό δεντρί κι εγώ είμαι. Εκεί που με χτυπάς με το τσεκούρι,/ με πληγώνεις μόνο. Δε με κόβεις./ Κι εκεί ακριβώς θα δεις σε λίγο/ τα καινούργια μου βλαστάρια!”. Από το “Ψηφιδωτό” (δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΑΛΛΑ είχα κατά νου να γράψω, όταν ξεκινούσα τη στήλη κι αλλού ξεστράτισα. Ο γέγονε, γέγονε. Ο,τι έγραψε το μολύβι, το ’γραψε πάει να πει. Πάμε γι’ άλλα…

ΣΕ “ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ” επίπεδα ακόμα ο προεκλογικός πυρετός. Εκ των ων ουκ άνευ, ωστόσο, ότι όσο περνούν οι μέρες ο υδράργυρος θα ανεβαίνει. Ουδείς κίνδυνος υπάρχει, ωστόσο, να σπάσουν… τα θερμόμετρα. Πάνε πέρασαν αυτές οι εποχές. Για να μην πω κρύα, να πω χλιαρά τα πράγματα…

ΤΟ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ, του πλεονάσματος, το πλεόνασμα, πλεόνασμα. Στον ενικό. Τα πλεονάσματα, των πλεονασμάτων, τα πλεονάσματα, πλεονάσματα. Στον πληθυντικό. Εν αρχή ην το γνωστό τοις πάσι τώρα πια “πλεόνασμα”, μετά της “κλίσεώς” του βεβαίως και ύστερα τα εξ αυτού προκύπτονται πλεονάσματα. Μετά της κλίσεώς των βεβαίως – βεβαίως. Πλεονασμός πλεονασμάτων, αν μη τι άλλο!

ΑΟΧΑΡΑ – ΟΜΑΔΑΡΑ! Μπορεί να μη νίκησε ο ΑΟ Χανίων τη Νίκη Βόλου εκτός έδρας προχθές απέδειξε, ωστόσο, ότι είναι ομαδάρα! Κι αυτό μόνο λίγο δεν είναι…

ΗΤΑΝ γύρω στα 150 μ.Χ. όταν ένας Βυζαντινός στρατιώτης Λέοντας στο όνομα, συνάντησε έναν τυφλό που του ζητούσε νερό, σ’ ένα δασάκι στην Κωνσταντινούπολη. Ενώ μάταια έψαχνε να βρει άκουσε μια γυναικεία φωνή να του λέει να μην αγωνιά γιατί το νερό ήταν δίπλα του και στη συνέχεια να τον προστάζει όχι μόνο να δώσει στον τυφλό, αλλά να αλείψει και τα μάτια του. Ο Λέοντας το έκαμε αυτό και ο τυφλός ανέβλεψε. Ταυτόχρονα άνοιξαν και τα δικά του μάτια και κατάλαβε ότι αυτή που του μίλησε ήταν η Παναγία και σ’ αυτήν οφειλόταν το θαύμα. Οταν ο Λέοντας έγινε αυτοκράτορας ανέγειρε πάνω στη θαυματουργό πηγή ναό αφιερωμένο στην Παναγία, τη Ζωοδόχο Πηγή, στον οποίο γίνονταν πολλά θαύματα. Αυτού του ναού τα εγκαίνια εορτάζει η Εκκλησία μας την Παρασκευή της Διακαινησίμου. (Πηγή: “www.pigizois.net”)

“Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις/ και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα -/ αλλά κι εγώ ποιος ήμουν, ένας πρίγκιπας του τίποτα/ ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα/ και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα/ κι έτρεχα να τη σώσω./ Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ’ έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις, για το μέλλον”.
Τάσος Λειβαδίτης “Δειλινό”.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 25.4.2014) 

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: 28 ΦΛΕΒΑΡΗ 2014

 “ΔΕΝ ΕΧΩ το δικαίωμα να πω πως δε με νοιάζει/ που τη Μεσόγειο διάλεξαν με κόλαση να μοιάζει”. Η μια απ’ τις δυο μαντινάδες που μου υπαγόρευσε, μέσω κινητού, ο και καλός μου φίλος παπα-Αποστόλης Διαμαντούδης. Πάνω στο ίδιο θέμα, και σαν συνέχεια της πρώτης, η δεύτερη: “Στσ’ απλοκαμούς τση ρύπανσης μια μαχαιριά θα δώσω/ γιατί χρωστώ το στις γενιές Μεσόγειο να σώσω”. Φωνή λαού, οργή θεού!

Περισσότερα ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ” ο τίτλος της ποιητικής συλλογής του συμπολίτη μας Χριστόφορου Δ. Σκλαβενίτη που κυκλοφορήθηκε πρόπερσι. Τι ταξίδι κι αυτό, το ταξίδι με τα όνειρα, τα όνειρά μας! “Τ’ αμετανόητα όνειρά μας”, όπως και ο, και κοινός μας φίλος, μακαρίτης σήμερα, ποιητής Κώστας Θεοφάνους είχε γράψει “Στον αστερισμό του Καρκίνου”.

“ΔΕΝ ΕΧΩ το δικαίωμα να πω πως δε με νοιάζει/ που τη Μεσόγειο διάλεξαν με κόλαση να μοιάζει”. Η μια απ’ τις δυο μαντινάδες που μου υπαγόρευσε, μέσω κινητού, ο και καλός μου φίλος παπα-Αποστόλης Διαμαντούδης. Πάνω στο ίδιο θέμα, και σαν συνέχεια της πρώτης, η δεύτερη: “Στσ’ απλοκαμούς τση ρύπανσης μια μαχαιριά θα δώσω/ γιατί χρωστώ το στις γενιές Μεσόγειο να σώσω”. Φωνή λαού, οργή θεού!

ΛΕΦΤΑ υπήρχαν, πετρέλαιο δεν υπήρχε κατά τον Γιώργο Παπανδρέου. Κατά τον Αντώνη Σαμαρά λεφτά δεν υπάρχουν και πετρέλαιο υπάρχει. Αφού υπήρχαν λεφτά, τι να το κάνουμε το πετρέλαιο, η βάση της τοποθέτησης του πρώτου. Αφού δεν υπάρχουν λεφτά, πρέπει να υπάρχει πετρέλαιο, η βάση της τοποθέτησης του δεύτερου.

ΚΑΝΩ ένα κόμμα ψαρεύοντας στα θολά νερά του ποταμού ή ψαρεύω στα θολά νερά  του ποταμού κάνοντας ένα κόμμα. Και το ένα και το άλλο. Ο καλόγερος μπορεί και να προσεύχεται καπνίζοντας και να καπνίζει προσευχόμενος.

ΠΟΛΛΗ κουβέντα για την περίφημη “Ελιά” της Κεντροαριστεράς τελευταία. Αν έχει ή δεν έχει δάκο, αν ξεράθηκε ή δεν ξεράθηκε, αν ευδοκιμήσει ή δεν ευδοκιμήσει σε τελευταία ανάλυση…. Σε δουλειά να βρισκόμαστε…

ΜΕΓΑΛΗ, τεράστιας σημασίας, η νίκη του Ολυμπιακού επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ την περασμένη Τρίτη το βράδυ, καμία αντίρρηση. Το γεγονός, ωστόσο, ότι στην αρχική ενδεκάδα της θρυλικής ομάδας του Πειραιά αγωνίστηκαν δυο μόνο Ελληνες παίχτες (άντε τρεις, αν υπολογίσουμε εκτός από τους Μανωλά – Μανιάτη και τον Χολέμπας) δεν μου άρεσε. Μέχρις ενός σημείου, όλα καλά, από εκεί και πέρα…

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ Δ. Σκλαβενίτη, γλύπτη, κεραμίστα, συγγραφέα, ποιητή, Χανιά: Σας ευχαριστούμε εκ βαθέων και διά της στήλης, για το όντως “σημαντικό από πολλές απόψεις” βιβλίο σας “Μοιρολόγια Πόρου Λευκάδας” (Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών, 2012) και την ποιητική σας συλλογή “Ταξίδι με τα όνειρα” (Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2012) που είχατε την καλοσύνη να μας στείλετε με ιδιαίτερα θερμές αφιερώσεις. Εχει να πει πολλά και για τα δυο αυτά  βιβλία σας κανείς, Δάσκαλε! Και βέβαια για την όλη παρουσία και προσφορά σας, μια ολόκληρη ζωή στον τόπο μας. Οσα, όμως, κι αν πει, λίγα θα ’ναι! Μπορούμε να κάνουμε άπειρα ταξίδια με τα όνειρά σας!

“ΕΙΧΑΜΕ σταματήσει με το Σικελιανό απέξω από τη Σπάρτη. Είχε πάρει το μάτι μας ένα παράξενο λουλούδι απάνω σ’ ένα φράχτη και καθίσαμε να το κόψουμε. Τα παιδιά μαζώχτηκαν γύρω μας. “Πώς το λένε αυτό το λουλούδι;” ρωτούν. Κανένας δεν ήξερε. Τότε πετιέται ένα μελαχρινό αγοράκι. “Η θεία το Λενιό θα ξέρει!”, είπε. “Πήγαινε να τη φωνάξεις!”, του λέμε. Το αγοράκι έτρεξε προς την πολιτεία κι εμείς περιμέναμε κρατώντας το λουλούδι. Το καμαρώναμε, το μυρίζαμε, μα ήμαστε ανυπόμονοι, λαχταρίζαμε τη λέξη. Και να, σε λίγο το παιδί έφτασε. “Η θεία το Λενιό”, είπε, ’πέθανε προχτές. Η καρδιά μας σφίχτηκε. Νιώσαμε πως είχε πεθάνει μια λέξη· πέθανε και δεν μπορεί κανένας πια να την τοποθετήσει σ’ έναν στίχο και να την κάμει αθάνατη. Τρομάξαμε. Ποτέ θάνατος δε μας φάνηκε τόσο ανεπανόρθωτος. Κι αφήκαμε το λουλούδι απάνω στο φράχτη, απλωτά, σαν πτώμα”. Νίκος Καζαντζάκης (Ταξιδεύοντας Ιταλία-Αίγυπτος-Σινά-Ιερουσαλήμ-Κύπρος-Μοριάς).

“Σφιχτά τα δέσαμε στο στήθος μας./ Και προχωράμε,/ -σταυρούς και χαϊμαλιά,/ πληγή μας και καμάρι/ και χαρά μας-/ τα φοράμε,/ Τ’ αμετανόητα όνειρά μας./ Ετσι, όπως περνάμε, στολισμένοι,/ σε μερικούς φαινόμαστε φιλόδοξοι/ κι εγωιστές./ Σ’ άλλους ανόητοι/ και ονειροπαρμένοι./ Πικροί κι αμετανόητοι./ Πεισματικά μικρά παιδιά/ και ποιητές…/ Εμείς, τους κοιτάζουμε απλώς,/ περνώντας μες τα όνειρά μας τυλιγμένοι./ Με τρυφερά λουλούδια και με λόγχες στην καρδιά./ Συγκαταβατικά χαμογελώντας./ Ξένοι./ Κι ούτε μας αγγίζουνε τα λόγια τους./ Ποτές”.
Από το ποίημα “Τα όνειρά μας” του Χριστόφορου Δ. Σκλαβενίτη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)1

Χανιώτικα νέα (28.02.2014)