ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΘΛΙΨΗ ΚΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ, ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΜΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΜΗΝ ΤΗΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ)

 

 

 

 

«Τα  όσα τραγικά και θλιβερά ζήσαμε, τις ημέρες αυτές, γεγονότα που προκάλεσαν σε όλους μας απέραντη θλίψη και πόνο, μαζί με οργή και αγανάκτηση, θέτουν όλους μας ενώπιον των ευθυνών μας, ως πρόσωπα, ως κοινωνία, ως λαό. Οι πάσης φύσεως αλληλοκατηγορίες και καταγγελίες που θα ακολουθήσουν τον επόμενο καιρό, δεν φτάνουν για να λύσουν το πρόβλημα, εάν δεν αφυπνιστούμε και δεν συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή δεν είναι δεδομένη και ότι είμαστε όλοι υπαίτιοι για τη Χώρα που χτίσαμε όλες αυτές τις δεκαετίες». Τα που είπε, μεταξύ των άλλων, ο και πρόεδρος της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιος, αναφερόμενος στην «πρόσφατη εθνική τραγωδία», του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη, κλείνοντας την καθιερωμένη εκδήλωση γιορτή του Ιδρύματος που έγινε την περασμένη Κυριακή, Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ύστερα απ’ την καθιερωμένη λειτουργία στο Μοναστήρι της Γωνιάς και τη λιτάνευση των εικόνων πέριξ του ναού (φωτ.). Αφού είχε ευχαριστήσει, εκτός των άλλων, προπάντων τον κεντρικό ομιλητή, αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης δρα Κωνσταντίνο Σπανουδάκη που μίλησε για τον άγνωστο χριστιανό ποιητή του 5ου μ.Χ. αιώνα Νόννο Πανοπολίτη, μετά τον και σε ρόλο συντονιστή γεν. διευθυντή της Ακαδημίας, δρα Κων/νο Ζορμπά που αναφέρθηκε στην 55ετή πορεία λειτουργίας και προσφοράς της. 

«Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες. Εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί εγώ θα φταίω». Η σε πρώτο ενικό πρόσωπο προτροπή του Νίκου Καζαντζάκη, για τον καθένα μας, όπως παρατίθεται στην “Ασκητική”, στον νου μου, ακούγοντας τόν και διάδοχο στον επισκοπικό θρόνο του Παππού, του μακαριστού μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη. Η ορθοδοξία της ευθύνης. Η ορθοδοξία που είναι ορθοπραξία. Για τον καθένα μας ξεχωριστά. Με τη σημείωση ότι άλλη η ευθύνη του ενός και άλλη του άλλου…

«Ένας από τους Αθηναίους πολίτες,/ που καταδίκασαν τον Σωκράτη/ να πιει το κώνειο,/ ως μέλος της Ηλιαίας,/ σε διατεταγμένη υπηρεσία/ μιας ευνοούμενης πολιτείας,/ ο πρώτος.// Ένας από τους Ιουδαίους,/ που κραύγαζαν στην αυλή του Πιλάτου/ “άρον άρον σταύρωσαν αυτόν”,/ ως μέλος του όχλου,/ με την προτροπή των Φαρισαίων,/ ενός έθνους σε κατοχή,/ ο δεύτερος.// Ανευθυνότητα η ευθύνη των πολλών;» Το ποίημα μου “Περί ευθύνης”, απ’ την ποιητική συλλογή “Τα χελιδόνια του μοναχού”. «Ορθοδοξία είναι/ και η ανοιχτή πόρτα για τον ζητιάνο/ και η λειτουργία στην εκκλησία του εμείς/ και ο σεβασμός στις όποιες επιλογές των άλλων/ και ο πλούτος του μη έχειν/ και η ενατένιση του ουρανού/ και...// Η ορθοδοξία είναι ορθοπραξία». Το αφιερωμένο στον μητροπολίτη κ. Αμφιλόχιο ποίημα μου “Ορθοδοξίας ανάγνωσμα” απ’ την ίδια ποιητική συλλογή. Και τα δυο για προβληματισμό...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΘΛΙΨΗ ΚΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ «Θλίψη κι απογοήτευση νιώθουμε όλοι τώρα,/ το τραγικό δυστύχημα σημάδεψε τη χώρα.// Στα Τέμπη νύχτωσε νωρίς και ήλιος πια δεν βγαίνει/ η μέρα μελαγχολική, βουβή συννεφιασμένη». Τα που μας λέει η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στις δυο πρώτες της μαντινάδες. Για να καταλήξει στην τρίτη: «Οι φταίχτες να τιμωρηθούν, να ‘ρθει δικαιοσύνη/ μια τραγωδία σαν κι αυτήν, ποτέ ξανά μη γίνει». Οι φταίχτες, των φταιχτών, τους φταίχτες, φταίχτες! Στον πληθυντικό η κλίση της λέξης. Και τώρα στον ενικό… Ο φταίχτης, του φταίχτη, τον φταίχτη, φταίχτη! Από τον πληθυντικό στον ενικό… Και περί συλλογικής και περί ατομικής ευθύνης ο λόγος.

ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΜΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ Κι ενώ σχεδόν “συντεταγμένα” πηγαίναμε στις 9 Απριλίου, σε τριάντα μέρες από σήμερα, δηλαδή, σε εκλογές, ήρθε η σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών να φέρει τα πάνω κάτω. Τίποτα δεν είναι ίδιο στην πατρίδα μας, μετά το “προαναγγελθέν έγκλημα”, όπως αναγράφεται στα πανό των διαδηλώσεων, που “συνέβη” την τελευταία νύχτα του Φλεβάρη…

ΜΗΝ ΤΗΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,/ τούτο προσπάθησε τουλάχιστον/ όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις/ μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου/ μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.// Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,/ γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την,/ στων σχέσεων και των συναναστροφών/ την καθημερινήν ανοησία,/ ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική». Το ποίημα “Όσο μπορείς” του Κ. Π. Καβάφη.

 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2023) 

 

 https://www.haniotika-nea.gr/i-orthodoxia-tis-eythynis/

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

" ΣΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ, ΕΣΤΕΡΕΨΑΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ" - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΡΑ,ΧΩΡΑ ΤΗΣ "ΦΑΙΔΡΑΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑΣ)

 

 

«Κατεβάζω στα μάτια τη μαύρην ομπόλια,/ για να πάψει ο νους με τα μάτια να βλέπει.../ Ξεφαντώνουν τ’ αηδόνια στα γύρω περβόλια,/ λεμονιάς σε κυκλώνει λεπτή μοσκοβολιά.// Φεύγεις πάνω στην άνοιξη, γιε μου, καλέ μου,/ Άνοιξη μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις./ Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου,/ δε μιλάς, δεν κοιτάς πως μαδιέμαι, γλυκέ μου!// Καθώς κλαίει σαν της παίρνουν το τέκνο η δαμάλα,/ ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια./ Στύλωσε μου τα δυο σου τα μάτια μεγάλα:/ τρέχουν αίμα τ’ αστήθια, που βύζαξες γάλα». Από το ποίημα «Η μάνα του Χριστού» του Κώστα Βάρναλη.

«Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου/ καρδούλα της καρδιάς μου,/ πουλάκι της φτωχιάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου,// πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω/ και δε σαλεύεις, δεν γρικάς τα που πικρά σου λέω;// Γιόκα μου, εσύ που γιάτρευες κάθε παράπονό μου, που μάντευες τι πέρναγα κάτου απ᾿ το τσίνορό μου/ τώρα δε με παρηγοράς και δε μου βγάζεις άχνα/ και δε μαντεύεις τις πληγές που τρώνε μου τα σπλάχνα;// Πουλί μου, εσύ που μου ‘φερνες νεράκι στην παλάμη,/ πώς δε θωρείς που δέρνομαι και τρέμω σαν καλάμι;// Στη στράτα εδώ καταμεσής τ᾿ άσπρα μαλλιά μου λύνω/ και σου σκεπάζω της μορφής το μαραμένο κρίνο.// Φιλώ το παγωμένο σου χειλάκι που σωπαίνει/ κι είναι σαν να μου θύμωσε και σφαλιγμένο μένει.// Δε μου μιλάς κι η δόλια εγώ τον κόρφο, δες, ανοίγω και στα βυζιά που βύζαξες, τα νύχια, γιε μου, μπήγω». Από τον “Επιτάφιο” του Γιάννη Ρίτσου, όπου μια μάνα θρηνεί το σκοτωμένο παιδί της στην απεργία των καπνεργατών τον Μάη του 1936.

«Πέρασαν εννιά μήνες/ που εγκυμονώ τον θάνατό σου.// Καταιγισμός δακρύων/ σπάσαν τα νερά./ Απόψε, ξέρεις, ξανά θα σε γεννήσω/ κι όπως θα σ’ αποθέτω στοργικά/ στο ακριβό λίκνο της μοναξιάς μου/ θα σε νανουρίζω:/ Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά/ μη μου το πάρεις τούτο./ Εννέα μήνες το περίμενα/ και το μεγάλωσα μετά/ κι αντρείεψε και...// Τόσο ακριβό, τόσο εξωφρενικό/ είναι επιτέλους ένα θαύμα,/ θεέ μου;» Το ποίημα της Αγγελικής Σιδηρά «Τοκετός» από την ποιητική της συλλογή “Οίμοι λέγουσα” (2020), για τον μικρότερο γιο της που έφυγε νωρίς.

«Ποιες μάνες κλαίνε τα παιδιά/ ποιοι έρωτες χαθήκαν./ Ποιοι πατεράδες στέναξαν/ ποια όνειρα κλαπήκαν...// Λούλουδα εμαράθηκαν/ Πουλιά εβουβαθήκαν/ Άγγελοι πριν την ώρα τους/ Στους ουρανούς εβγήκαν...// Στης Άνοιξης τον ερχομό/ Εστέρεψαν τα λόγια/ Κι ο Μάρτης σιγομουρμουρά/ Μονάχα μοιρολόγια...» Άτιτλο ποίημα της Χανιώτισσας βρεφονηπιοκόμου Αγγελικής Κοκολογιάννη. Εν είδει επιλόγου στο σημερινό ποιητικό Ανθολόγιο. Εις μνήμην...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ Την ημέρα της Γυναίκας που γιορτάζεται αύριο, 8 του Μάρτη, μας θυμίζει η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στις σημερινές της μαντινάδες. Στους άνδρες απευθύνεται. «Τη μέρα την αυριανή, άνδρες να θυμηθείτε,/ στο έτερό σας ήμισυ χρόνια πολλά να πείτε», μας λέει στην πρώτη. «Με ένα ρόδο τσ’ άνοιξης κάθε γυναίκα μοιάζει,/ χαρίστε της μια αγκαλιά, αύριο που γιορτάζει», μας λέει στη δεύτερη.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΡΑ Ως Ημέρα μνήμης των αγώνων του Κινήματος για τα Δικαιώματα των Γυναικών καθιερώθηκε η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Την ημέρα αυτή συνηθίζεται σε πολλά μέρη να προσφέρουν οι άνδρες δώρα στις γυναίκες της ζωής τους (μητέρες, συζύγους, κόρες, φίλες, αδελφές, συναδέλφους κ.λπ.). Στην Ιταλία για παράδειγμα οι άνδρες τούς δίνουν κίτρινες μιμόζες… Αν υπάρχει Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα; Και βέβαια υπάρχει και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 19 Νοεμβρίου σε 70 περίπου χώρες του κόσμου. Όχι πάντως στην Ελλάδα. Στα νησιά Τρίνινταντ και Τομπάκο της Καραϊβικής, το 1999 ο πρώτος εορτασμός. Κοίτα να δεις τι μαθαίνεις όταν ψάχνεις στο Διαδίκτυο…!

ΧΩΡΑ ΤΗΣ "ΦΑΙΔΡΑΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑΣ Αποδιοπομπαίος τράγος ο σταθμάρχης των Τρένων της Λάρισας, λένε. Ξεχνώντας τον Χαρίλαο Τρικούπη. Απαλλάσσοντάς τον από κάθε ευθύνη. Αν δεν έφτιαχνε αυτός, όντας πρωθυπουργός, το σιδηροδρομικό δίκτυο, δεν θα γινόταν αυτό που έγινε. Για να ξέρουμε τι λέμε δηλαδή. Χώρα της “φαιδράς πορτοκαλέας” ήταν και παραμένει η Ελλάς...

 

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 7.3.2023) 

 ΟΛΜΗΜΑ ΚΙ ΑΤΟΠΗΜΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ

 

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Τίποτα παραπάνω από τη σιωπή...Στον ανείπωτο πόνο τι να πρωτοχωρέσει ο νους, η ψυχή, η καρδιά τ’ ανθρώπου; Τις διαπιστώσεις; Τις ωμές αλήθειες; Τα λάθη; Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα; Τόλμημα κι ατόπημα οι όποιες λέξεις σήμερα!

Τόλμημα κι ατόπημα είναι ακόμη κι η σιωπή…

Τόλμημα κι ατόπημα τούτο το κείμενο για τα όσα συνέβησαν από κείνη τη στιγμή της 28ης Φεβρουαρίου ώρα 23:21 στην καρδιά της Ελλάδας!

Τίποτα παραπάνω δεν χρειάζεται παρά σιωπή!

Σιωπή ν’ ακουστεί το θρόισμα του φευγιού τόσων ψυχών…

Σιωπή για τους ανθρώπους που χάθηκαν...

Σιωπή για τους δικούς τους που… έμειναν αδειανά σαρκία…

Σιωπή για όλες τις ανάκατες κραυγές, εκείνων που άδικα δικαίωμα “απέκτησαν” στην τραγωδία των Τεμπών, να πρωταγωνιστούν!

…Σιωπών και σιγανά… στ’ άκρα της ψυχής, αιωρείται κόμπος το δάκρυ, έπειτα απ’ όλα τα δάκρυα…

…Σιωπών και σιγανά ο λυγμός που κρύβεται από ντροπή μπροστά σε όλες τις οικογένειες που ζουν το παράλογο θανατικό…

…Σιωπούσα και σιγανά, οργισμένη η θύελλα εντός που ξεσηκώνεται και πιέζει τα μηλίγγια, καθώς μπροστά στις κάμερες μιλώντας, έπιασαν στασίδι εκείνοι που δεν πρέπει να μιλούν…

Μια παρατεταμένη Μεγάλη Παρασκευή μοιάζει στο διηνεκές ο χρόνος από κείνη την αποφράδα ημέρα με απανωτές τις δύσεις ήλιων, με επαναλαμβανόμενο τον επιτάφιο Θρήνο!

Τόσες ζωές εν τάφω· εκείνων των μικρών, διαττόντων αστέρων, που χάθηκαν βίαια για πάντα και των άλλων, κυρίως των πολύ δικών των αδικοχαμένων, που έμειναν εδώ να βιώνουν τη “ζωή εν τάφω πάνω απ’ το χώμα”!

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 8.3.2023) 

 

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΕ ΕΠΙΤΑΦΙΟ ΘΡΗΝΟ ΑΡΧΙΣΕ Ο ΜΑΡΤΗΣ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ ( ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΤΙΝΟ ΜΑΡΤΗ, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, ΤΟ ΚΟΡΟΪΔΟ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ)

 

Μεσίστιες οι σημαίες στις καρδιές όλων των Ελλήνων με το έμπα του Μάρτη. Με επιτάφιο θρήνο άρχισε ο τρίτος μήνας του χρόνου. Όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται. Με πρώτα τον Όλυμπο και τον Κίσσαβο που γονάτισαν τα Τέμπη, για τρίτη φορά τα τελευταία χρόνια. Μετρώντας νεκρούς, και ανασύροντας πτώματα μέσα απ’ τις λιωσμένες λαμαρίνες των τρένων που συγκρούστηκαν, θρηνώντας εκ μέρους όλων εκείνων που έχασαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Αποδίδοντας στίχους του ποιητή απ’ τους “Μοιραίους”. Για δικό μας λογαριασμό. Εκ μέρους μας. Φταίει το ζαβό το ριζικό μας… Φταίει ο θεός που μας μισεί… Φταίει το κεφάλι το δικό μας… Κανένα στόμα δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα, το “ποιος φταίει”.

Αλλιώς είχα “στελιώσει ” τις σημερινές Στάσεις… Μάρτης ο μήνας των πολλών ονομάτων… Μάρτης ο μήνας των παροιμιών… Μάρτης ο πρώτος μήνας της άνοιξης… Μάρτης ο μήνας του Ευαγγελισμού και των Χαιρετισμών… Μάρτης ο μήνας της εαρινής ισημερίας… Μάρτης ο μήνας των  χελιδονιών- των μελιδονιών… Κι αν είχα να γράψω γι’ αυτόν! «Έβγα Φλεβάρη να μπει ο Μάρτης να ‘ρθει το χελιδόνι απού τη θάλασσα./ Τα δέντρα ανθούσι/ μοσκοβολούσι./ Η γη βλαστάνει/ καρπούς μας βγάνει/ και ρόδα κι άνθη/ η ψυχή ευφράνθη/ ήρθεν ο Μάρτης/ πάει ο Φλεβάρης./ Καλές κεράδες,/ και νιες και γράδες,/ τα μελιδόνια, τα χελιδόνια/ όπου πετούσι/ και κελαηδούσι/ ταΐσετε τα/ ποτίσετέ τα/ καληνωρίσετε τα». Ιδιαίτερα σ’ αυτούς τους στίχους από ένα “χελιδόνισμα” ήθελα να σταθώ… Λογαριασμοί χωρίς τον ξενοδόχο.

«Νυχτερινό τρένο στον δρόμο της άνοιξης/ δρομολόγιο τελευταίο στον τόπο μιας άλωσης./ Νυχτερινό τρένο στο τοπίο του πάθους/ σέρνει επιβάτες στις ράγες του λάθους.// Νυχτερινό τρένο με κομμένα γρανάζια/ απλώνει σκοτάδια στης μοίρας τα νάζια./ Νυχτερινό τρένο κουβαλά τους αγγέλους/ για τη χώρα την ξένη του αιώνιου φέγγους.// Νυχτερινό τρένο που την άνοιξη έσπρωξε/ στο βαρύ το φορτίο των ονείρων που έσβησε./ Νυχτερινό τρένο με σβησμένα τα φώτα/ στο σκοτάδι κοιμήθηκε σε απόγνωσης χνώτα.// Νυχτερινό τρένο.../ μην περάσεις ξανά απ’ των ανθρώπων τις στάσεις/ δεν αντέχει η καρδιά τόσων πόνων εντάσεις». Ένα απ’ τα κείμενα που γράφτηκαν στο διαδίκτυο για τη δίχως κάθαρση “τραγωδία” των Τεμπών, το ποίημα της γνωστής Χανιώτισσας φιλολόγου - συγγραφέα Εύας Μαζοκοπάκη, με τίτλο “Το τελευταίο τρένο”.

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

 ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΤΙΝΟ ΜΑΡΤΗ  «Τρεις γιους έχει η άνοιξη, Μάρτη, Απρίλη, Μάη/ ο πρώτος επιπόλαιος, μια κλαίει, μια γελάει.//Του Μάρτη του πεντάγνωμου, μάτια μου, πόσο μοιάζεις/ τη μια με διώχνεις μακριά, την άλλη μ’ αγκαλιάζεις.// Όπως τον Μάρτη άστατη είσαι πανάθεμα σε/ με βασανίζεις άδικα δίχως να με λυπάσαι». Οι μαντινάδες που μου είχε στείλει για τη στήλη η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη, το βράδυ της τελευταίας μέρας του Φλεβάρη, για να ευχηθεί μαζί μ’ εμένα “Καλό Μάρτη”. «Τόσα αθώα θύματα, δικαίωση θα βρούνε/ μόνο αν οι υπεύθυνοι στη φυλακή θα μπούνε.// Η σύγκρουση μετωπική, νεκροί μες στο βαγόνι,/ τα τρένα είχαν δυστυχώς τον χάρο στο βαγόνι». Οι μαντινάδες που μου έστειλε για τη στήλη η ίδια, προχθές 1η του μήνα. Δίχως σχόλια. 

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ Μια μάχη κερδισμένη η μάχη που δώσαμε όλοι μαζί οι Χανιώτες, άρχοντες και αρχόμενοι, για τους Αγίους Αποστόλους, κόντρα στα όποια, πολλά, συμφέροντα. Μια μάχη κερδισμένη θα ‘ναι κι αυτή που “δίνεται” στις μέρες μας για τα Φαλάσαρνα, αν ακολουθηθεί ίδια συνταγή. Φύλακες γρηγορείτε! Στον απόηχο του φετινού εορτασμού της Καθαράς Δευτέρας, το “πεταχτό”.

ΤΟ ΚΟΡΟΪΔΟ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ«Ήθελα και να ‘ξερα πόσοι δεν πλέρωσαν τα τέλη κυκλοφορίας και δεν πρόκειται να τα πληρώσουν ποτέ μέχρι να τους χαριστούν», μου είπε. Άκου να δεις τι ‘θελε το... αυτοονομασθέν “κορόιδο των κορόιδων”!...

 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 3.3.2023)

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Η ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ - ΣΤΑ... ΠΕΤΑΧΤΑ (ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ - ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ - ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΙ)

 

 

 Η ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ 

«Οι Απόκριες περνούσανε με την αρχοντιά και τα γλέντια του κρητικού νοικοκυριού. Μα η Καθαρή Δευτέρα καθάριζε τα πάντα: Οι νοικοκυράδες πλύνανε τα πιατοτσίκαλα μ’ αλουσιές (νερό και στάχτη) κι η Σαρακοστή άρχιζε απλή και ασκητική μ’ ελιές, με λούμπινα και με παπούλες. Κάπου κάπου στα κατωμέρια οι φαμελιές τρώγανε και λίγο χαλβά ή ταραμά, μ’ αυτό ήταν μια εξαίρεση και μεγάλη πολυτέλεια. Και το βράδυ σαν έγερνε ο ήλιος, οι καμπάνες αργοχτυπούσαν κι άρχιζαν τα σπερνά και οι μετάνοιες. Ήρθε ο Ντυνάμεος. Πάμε ν’ ακούσομε τον Ντυνάμεο, έλεγαν οι γιαγιάδες κι οι μητέρες στα παιδιά κι ανάμεσά των οι γειτόνισσες και ξεκινούσαν για την εκκλησία. [...] Ωστόσο φτάνανε από τα χωράφια κι οι άντρες, οι σκαφτιάδες κι οι ζευγολάτες. Τ’ αμπελοσκάμματα κι οι καλλουργιές πέφτανε πάντα Σαρακοστή κι οι παππούδες μας λείπανε στα χωράφια. Μα καθ’ αργά όταν χτυπούσαν τα σπερνά σκολάζανε σηκώνανε τα τσαπιά στον ώμο και φτάνανε ίσια στην εκκλησία». Απόσπασμα από το κείμενο του μακαριστού μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη “Κύριε των Δυνάμεων...” που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του “Ο Χριστός σημάδεψε την Κρήτη” (Α’ έκδοση 1969).

Απόκριες προχθές, Καθαρή Δευτέρα χθες, Καλή Σαρακοστή, λοιπόν! Το ξέρω ότι λίγοι είναι αυτοί που επιμένουν να νηστεύουν, κρατώντας την παράδοση, σε όλους, ωστόσο, νηστεύοντες και μη νηστεύοντες, απευθύνεται ο χαιρετισμός, αφού όλοι επιμένουμε να τον χρησιμοποιούμε, προπάντων την Καθαρή Δευτέρα. Όπως κι αυτοί που πηγαίνουν στα σπερνά άλλωστε. Όλοι όμως, περιμένουμε την Λαμπρή, την Μεγάλη Κυριακή, που ο Χριστός αφού σταυρωθεί και ταφεί για τρεις μέρες, θ’ αναστηθεί - παρηγοριά η προσδοκία της Ανάστασης. “Να νηστεύουμε όσες μέρες μπορεί ο καθένας, παιδιά μου, δεν μπορούμε να νηστεύουμε όλοι το ίδιο, και μια εβδομάδα να νηστέψετε, καλό είναι. Η συμβουλή που έδινε, όταν τον ρωτούσαν ο παππούς, ο Άγιος στη λαϊκή συνείδηση Ειρηναίος Γαλανάκης, ο Χριστιανός. 

Στα μοναστήρια της Κρήτης, όπως γράφει στο βιβλίο του “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη” ο Νίκος Ψιλάκης (εκδ. “ΚΑΡΜΑΝΩΡ”) επικρατούσαν τις μέρες της Μ. Σαρακοστής χρακτηριστικές συνήθειες. Σε μια απ’ αυτές οι καλόγριες μετρούσαν 49 κουκιά (όσες μέρες διαρκεί) και τα έβαζαν σε 7 μπουκαλάκια. Κάθε πρωί έτρωγαν από ένα κουκί κι όταν τέλειωνε το μπουκαλάκι το πετούσαν ή το φύλαγαν. Όταν έφταναν στο τελευταίο μπουκαλάκι, ήξεραν πως έφτανε η Μεγάλη Εβδομάδα. Ένα άλλο παρόμοιο έθιμο τον καιρό που δεν υπήρχαν ημερολόγια είναι κι αυτό που περιγράφει η Αικατερίνη Τσοτάκου - Καρβέλη στο βιβλίο της “Λαογραφικό Ημερολόγιο”. Έπαιρναν, λέει, μια κόλλα χαρτί και σχεδίαζαν μια γυναίκα, σαν καλόγρια με εφτά πόδια. Στο τέλος κάθε εβδομάδας, το Σάββατο, έκοβαν κι ένα πόδι. Περιττό να πούμε ότι η καλόγρια δεν είχε στόμα - νηστεία γαρ. - και ότι είχε σταυρωμένα τα χέρια της για τις προσευχές. Επιμένουν κάποιες νηπιαγωγοί να παρουσιάζουν έτσι την Κυρά - Σαρακοστή στα νηπιάκια τους...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ Ο χαρταετός με τη “μορφή” του έρωτα ή αν προτιμάτε ο έρωτας με τη μορφή του χαρταετού, είναι ο κοινός παρανομαστής στις σημερινές μαντινάδες της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη: «Την σκέψη μου χαρταετό την έκαμα φαντάσου/ πετά ψηλά στον ουρανό και γράφει τ’ όνομά σου», μας λέει στην πρώτη. «Πολύχρωμος χαρταετός είναι ο έρωτάς σου/ στον έβδομο τον ουρανό με πας με τα φιλιά σου», μας λέει στην δεύτερη. «Ο έρωτας χαρταετός κι αγέρας το φιλί σου/ πυξίδα κάνω την καρδιά για να πετώ μαζί σου», μας λέει στην τρίτη. «Χαρταετός ο έρωτας ψηλά πετά στα νέφη/ η οποία μπόρα έρχεται να μην τον καταστρέφει». Δική μου αυτή, έχοντας υπόψη την κουβέντα της μάνας μου «ο έρωντας φούρια δούδει κι ύστερα κακαποδούδει»... Ανώμαλη προσγείωση, ε;

ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ Κατεβαίνω υποψήφιος, κατεβαίνεις υποψήφιος, κατεβαίνει υποψήφιος, κατεβαίνουμε υποψήφιοι, κατεβαίνετε υποψήφιοι, κατεβαίνουν υποψήφιοι. Σε ενεστώτα χρόνο το ρήμα. Έχω κατεβεί υποψήφιος, έχεις κατεβεί υποψήφιος, έχει κατεβεί υποψήφιος, έχουμε κατεβεί υποψήφιοι, έχετε κατεβεί υποψήφιοι,  έχουν κατεβεί υποψήφιοι. Σε παρακείμενο χρόνο το ρήμα. Αλλο ο ενεστώτας κι άλλος ο παρακείμενος... Για τις Δημοτικές εκλογές το γράφω.

ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΙ΄Είσαι για να ‘σαι μου ‘γραψε μια φίλη, φίλη - φίλη, μεταξύ των άλλων σχολιάζοντας μια ανάρτησή μου στο Βιβλίο των Προσώπων. Όλοι είμαστε για να ‘μαστε, Νίκη, της απάντησα. Με ότι αυτό σημαίνει... Μένω σ’ αυτά.

 

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 28.2.2023)

 

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

2+2 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ, ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΡΗ(Ι)ΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

 

 

2+2 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ

«Ο Φλεβάρης έχει βάλει/ τη σφραγίδα “καρναβάλι”./ Κι ύστερα φωνάζει “εμπρός/ τώρα γλέντι και χόρος!”// Μύτες γίνονται μυτάρες/ και τ’ αυτιά γίναν αυτάρες./ Να μαλλούρες και γυαλάκια,/ στοματάρες και μουστάκια.// Κι άνοιξαν οι ουρανοί,/ σεληνάνθρωποι, Αρειανοί/ κατέβηκαν με σβελτάδα/ και πατήσαν στην Ελλάδα. […] Να ‘χαμε όλη τη χρονιά/ χαρτοπόλεμο, παιδιά!/ Μα κι απόκριες κάθε μήνα,/ μουσικές και σερπαντίνα./ Κουτσοφλέβαρε, λεβέντη,/ τ’ άναψες καλά το γλέντι./ Γρήγορα να φέρεις πάλι,/ χορό, γέλια, καρναβάλι».// Από το ποίημα “Καρναβάλι” της Ρένας Καρθαίου.

«Σ’ αυτή την εύθυμη γιορτή/ πετώ κορδέλες, κομφετί/ και σείουμαι και λυγιούμαι,/ θέλω να σύρω τον χορό,/ δείτε τα νύχια μου πατώ,/ και λέω και δεν κρατιούμαι.// Τη σάκα μου τη φύλαξα/ να κοιμηθεί για λίγο,/ σήμερα απ’ τα μαθήματα/ βρήκα αφορμή να φύγω./ Σήμερα μόνο για χαρές/ εξύπνησα και γέλια./ Κοιτάτε με όλοι,/ μασκαράς δεν είμαι στην εντέλεια;// Σήμερα γλέντια και χαρές,/ τραγούδια και παιχνίδια,/ φόρεσα ρούχα παρδαλά,/ λουλούδια και στολίδια./ Πετώ τη σκούφια μου ψηλά,/ με βλέπει ο κόσμος και γελά». Το ποίημα “Αποκριά” της Κατίνας Παΐζη.

«Μακριά σ’ ένα άλλο κόσμο γίνηκε αυτή/ η αποκριά/ το γαϊδουράκι γύριζε μες στους έρημους δρόμους/ όπου δεν ανάπνεε κανείς/ πεθαμένα παιδιά ανέβαιναν ολοένα στον ουρανό/ κατέβαιναν μια στιγμή να πάρουν τους αετούς τους/ που τους είχαν ξεχάσει/ έπεφτε χιόνι γυάλινος χαρτοπόλεμος/ μάτωνε τις καρδιές/ μια γυναίκα γονατισμένη/ ανάστρεφε τα μάτια της σα νεκρή/ μόνο περνούσαν φάλαγγες στρατιώτες εν δυο/ εν δυο με παγωμένα δόντια.// Το βράδυ βγήκε το φεγγάρι/ αποκριάτικο/ γεμάτο μίσος/ το δεσαν και το πέταξαν στη θάλασσα/ μαχαιρωμένο.// Μακριά σ’ έναν άλλο κόσμο γίνηκε αυτή/ η αποκριά». Το ποίημα “Η Αποκριά” του Μίλτου Σαχτούρη.

«Στον τελευταίο χορό μεταμφιεσμένων/ καθένας θα ντυθεί το τολμηρότερο./ Εδώ τις έχω τις στολές/ αναποφάσιστες:/ Άγγλος αποικιοκράτης στην Ινδία/ συγκλητικός του Κόμμοδου με πλήρη γούστα/ λόρδος απρόσιτος σε ιπποδρομίες του Άσκοτ/ κρουπιέρης μεγιστάνων στο Λας Βέγκας/ ποιητής μιας ρίζας άδικης, ξεριζωμένης./ Αν όμως οι άποικοι ξεσηκωθούν;/ Κι αν τ’ όργιο κλείσει μ’ εντολή σφαγής;/ Τι πλήξη ο διαρκής θρίαμβος των αλόγων μου!/ Πάντα θα παίζουνε και πάντα θα μοιράζω;/ Και πώς να μου ριζώσει η ρίζα για καλά,/ αν πρώτα δεν την κόψω από τη ρίζα;/ Α μπα. Μ’ ότι φοράω θα πάω./ Κανείς δεν αναγνώρισε ποτέ/ έναν εκ γενετής συνταξιούχο». Το ποίημα “Μάσκες” του Γιάννη Βαρβέρη.

Στάσεις σε 2+2 ποιήματα για τις Απόκριες σήμερα. Παιδικά, μιας άλλης εποχής το πρώτο και το δεύτερο. Νοσταλγίας αναγνώσματα… Για προβληματισμό διαχρονικά το τρίτο και το τέταρτο… Καλή Αποκριά και καλή Σαρακοστή!

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ Για τις “μάσκες της χαράς” κάνει λόγο στις δύο πρώτες σημερινές της μαντινάδες η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Ψεύτικη μάσκα τση χαράς στο πρόσωπο μου βάζω,/ κανείς δεν θέλω να με δει, όταν αναστενάζω», μας λέει στην πρώτη. «Μια μάσκα βάνω τση χαράς τα δάκρυα να κρύψω/ τον πόνο απ’ τον χωρισμό να μην αποκαλύψω», μας λέει στη δεύτερη. Η ελπίδα, ωστόσο παραμονεύει… «Τις φετινές τις Απόκριες, αν θες χαρά να νιώσω/ στο μονοπάτι του σεβντά, έλα να σ’ ανταμώσω», μας λέει στην τρίτη.

ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ Αν ψήφιζα στην Α΄ Αθήνας και αν ψήφιζα, βέβαια, Νέα Δημοκρατία, θα ψήφιζα μονοκούκι τον υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκο Πιερριακάκη. Όχι μόνο για το έργο που έχει κάμει, αλλά και για τη δήλωση που έκαμε “κατεβαίνοντας” στην προεκλογική μάχη: «Αυτό που ενδιαφέρει τον κόσμο είναι να έχουμε αντίπαλο τα προβλήματα και όσο τα έχουμε τόσο κερδίζουμε όλοι» δήλωσε λέει, μεταξύ των άλλων. Τα που μου είπε τις προάλλες ένας παλιός καλός φίλος και μου ζήτησε να το κάμω “πεταχτό”.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΡΗ(Ι)ΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ «Άκουσες την Κραυγή και κίνησες. Πέρασες από αγώνα σε αγώνα όλες τις θητείες του στρατευόμενου ανθρώπου. Πολέμησες μέσα στο μικρό τσαντίρι του κορμιού σου, μα να, στενή σου φάνταξε η παλαίστρα πνιγόσουν, και χύθηκες να ξεφύγεις. Στρατοπέδεψες στη ράτσα σου, γιόμωσες χέρια και καρδιές, ανάστησες με το αίμα σου τους φοβερούς προγόνους και κίνησες μαζί με τους νεκρούς, τους ζωντανούς και τους αγέννητους να πολεμήσεις». Επιστρέφω συχνά στην “Ασκητική” του Νίκου Καζαντζάκη αναζητώντας την “κρη(ι)τική” του ματιά... 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 24.2.2023)  

 https://www.haniotika-nea.gr/2-2-poiimata-gia-tis-apokries/

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΚΑΙΤΗ ΑΛΕΞΗ: H AΓΑΠΗΜΕΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΤΩΝ - ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ\ "Η" ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ)

 

 ΚΑΙΤΗ ΑΛΕΞΗ: H AΓΑΠΗΜΕΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΤΩΝ

 

Ήταν τω όντι μια υπέροχη “ζεστή” εκδήλωση ενός ξεχωριστού, μοναδικού στο είδος του βιβλίου για την κυρία Καίτη. Το καταστάλαγμα των σκέψεων που έκανα επιστρέφοντας στο σπίτι μου, μετά την παρουσίαση του βιβλίου του Λευτέρη Λαμπράκη “Καίτη Αλέξη: Η Κυρία του Ραδιοφώνου”, που έγινε τη Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου στην κατάμεστη από κόσμο μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων του Πνευματικού Κέντρου Χανίων, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου. Μαζί με το ποίημα- ακροστιχίδα “Καίτη Αλέξη” του αξέχαστου Χανιώτη φιλολόγου - ποιητή Νίκου Μαραγκουδάκη που γράφτηκε προ ετών για την πολύχρονη προσφορά της “Ωραίας ως Ελληνίδας θεάς” στη Ραδιοφωνία και την πνευματική κίνηση της Κρήτης: «Καλλίφωνο της Κρήτης μας αηδόνι/ Ασύγκριτ’ η φωνή σου όλους μαγεύει/ Ιδέες κι αισθήματα σαν ξεδιπλώνει/ Τη μελωδία τότε της ψυχής σου/ Η καθ’ αιθέρια μούσα τη ζηλεύει.// Αν σ’ είχε ο Πλάστης σ’ άλλα χρόνια στείλει/ Λύρα η Σαπφώ δε θα ‘θελε στο χέρι/ Έχοντας άρπα τα δικά σου χείλη./ Ξανθή καινούργια μούσα που σαν δώρο/ Η μοίρα εδώ στη γη μας σ’ έχει φέρει».

Μια εκδήλωση που δεν ήθελες να τελειώσει, και που ήθελες να κρατήσει πολύ περισσότερο, ήταν η περί ης ο λόγος εκδήλωση την οποία συντόνιζε η δημοσιογράφος Μαρίνα Γιακουμάκη και στην οποία απηύθυναν χαιρετισμούς ο αντιπεριφερειάρχης Κώστας Γύπαρης και η αντιδήμαρχος Χανίων Ελένη Ζερβουδάκη. Σημείωσα πολλά απ’ τα λεγόμενά τους στο σημειωματάριο μου, περισσότερα, ωστόσο, απ’ τα που είπαν μιλώντας για το βιβλίο και την… κεντρική ηρωίδα του, ο εκδότης της “Πυξίδας” και υπεύθυνος του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Χανίων Μαθιός Φραντζεσκάκης, η παραγωγός της ΕΡΤ Μαίρη Φραγκάκη, ο δημοσιογράφος Ιάσωνας Τριανταφυλλίδης και ο ηθοποιός, συγγραφέας του βιβλίου Λευτέρης Λαμπράκης. Και βέβαια απ’ τα που είπε η πάντα λάμπουσα κυρία Καίτη στην αντιφώνηση της. Ούτε ένα δισέλιδο της εφημερίδας δεν θα με έφτανε ν’ αναφερθώ σ’ αυτά κι ούτε ένα τετρασέλιδο, αν συνυπολογίσω και τις άλλες μου σημειώσεις. Για την έκδηλη αγάπη του κόσμου, για τις παρούσες στην εκδήλωση δυο κόρες της κυρίας Καίτης, τη Μαρικίτα και τη Ρενάτα, για τον χορό της στο τέλος με τον συγγραφέα του βιβλίου, για τούτο, για τ’ άλλο και το παράλλο… Όπως για το πρόγραμμα “Κρήτη - προφορική Ιστορία” που παλεύει ο Μαθιός για παράδειγμα…

«Η Καίτη Αλέξη γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά. Γονείς της ο Κωνσταντίνος και η Ειρήνη Βαρουδάκη. Τελείωσε το 1ο Γυμνάσιο Θηλέων Χανίων και την αγγλική γλώσσα στο Βρετανικό Ινστιτούτο. Παρακολούθησε σεμινάρια Δημοσιογραφίας. Παιδί ακόμη στο Δημοτικό Σχολείο είχε δείξει έντονα ικανότητες και δεξιότητες ως προς τα εκφραστικά της μέσα. Αργότερα στο Γυμνάσιο πρωτοστάτησε στις διάφορες εκδηλώσεις. Ακριβώς τη χρονιά που αποφοίτησε, το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας διενήργησε διαγωνισμό για την πρόσληψη εκφωνήτριας στον νεο-ιδρυθέντα Ραδιοφωνικό Σταθμό Κρήτης […] Η Καίτη Βαρουδάκη πρώτευσε και ο τοπικός Τύπος υποδέχτηκε το γεγονός με κολακευτικά σχόλια. Της προτάθηκε να μετακινηθεί στην Κεντρική Υπηρεσία των Αθηνών. Όμως η άρνηση του πατέρα της έδωσε τέλος στην προοπτική και το όνειρο. Έτσι, λοιπόν, παρέμεινε -μετά ζήλου και πάθους- σ’ έναν χώρο που τη γέμιζε και της άφηνε περιθώρια έκφρασης και δημιουργίας, στα Χανιά… Η ίδια πάντως πιστεύει ότι στην πραγματικότητα δεν θέλησε ποτέ να αποχωριστεί την πόλη με την οποία τη συνδέει μια σχέση καρμική». Αποσπάσματα απ’ το βιογραφικό της Καίτης Αλέξη, που παρατίθεται στο οπισθόφυλλο του περί ου ο λόγος βιβλίου της Καίτης Αλέξη: Εδώ Χανιά! Καίτη Αλέξη: Η αγαπημένη όλων των Χανιωτών!

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

 ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ «Η γλώσσα μας η μητρική και η παράδοση μας είναι το αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.// Τη γλώσσα την ελληνική πρέπει να προσπαθούμε,/ όλοι να τη σεβόμαστε ορθά να τη μιλούμε.// Την τέχνη και τα γράμματα σαν φάρος τα φωτίζει,/ η γλώσσα η ελληνική, γι’ αυτό και ξεχωρίζει». Για τη μητρική μας, την ελληνική γλώσσα και οι τρεις σημερινές μαντινάδες της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη.

Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ «Πρέπει να προσπαθούμε να γίνουμε “άρχοντες της γλώσσας”, που έλεγε ο Σεφέρης, όχι για να αναδειχθούμε σε μεγάλους συγγραφείς, αλλά για να αξιωθούμε να αποκτήσουμε ποιότητα στον λόγο μας». (Γεώργιος Μπαμπινιώτης, στο βιβλίο του “Διαλογισμοί για τη γλώσσα και τη γλώσσα μας”). Παγκόσμια Ημέρα Μητρικής Γλώσσας, σήμερα. «Η γλώσσα μας και τα μάτια μας», η παραγγελιά του καθηγητή...

 

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 21.2.2023)  

 https://www.haniotika-nea.gr/kaiti-alexi-i-agapimeni-olon-ton-chanioton/

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΑΖΕΨΑ ΟΣΑ ΗΤΑΝ ΣΤΙΣ ΓΩΝΙΕΣ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΑΚ - ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ - ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ  ΧΘΕΣ)

 

 

 ΜΑΖΕΨΑ ΟΣΑ ΗΤΑΝ ΣΤΙΣ ΓΩΝΙΕΣ

«Μάζεψα όλα όσα ήταν στις γωνίες/ κι αποχώρησα,/ χωρίς να κοιτάξω πίσω.// Μέσα σ’ αυτά:/ το κλάμα μιας καλής μαθήτριας,/ όταν δεν ήξερε κάποια φορά ορθογραφία·/ το χαμόγελο ενός πατέρα μεροκαματιάρη,/ όταν έμαθε ότι ο γιος του θα ’ναι σημαιοφόρος·/ τη συγκίνηση μιας νεοδιόριστης δασκάλας,/ όταν πρώτη φορά μπήκε στη τάξη...// Και βέβαια το… “Κύριος Διευθυντάς”,/ όπως με αποκαλούσε,/ ένας καλός γείτονας του σχολείου». Και το ποίημα μου “Μάζεψα” (βλ. ποιητική συλλογή “Όταν γίνεις ποίημα”, 2013), που γράφτηκε πριν από πολλά χρόνια, «επί τη αποχωρήσει μου από τη Δημόσια Εκπαίδευση (όντας δ/ντης στο 5ο Δημ. Σχ. Χανίων) στον νου μου, ενώ διάβαζα την περασμένη Τρίτη 14 Φεβρουαρίου το ρεπορτάζ του Γιώργου Κώνστα στα “Χανιώτικα νέα” για την εκδήλωση βράβευσης των 110 δασκάλων που συνταξιοδοτήθηκαν την τελευταία τριετία, και που οργάνωσε ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων. «Μια φορά δάσκαλος… πάντα δάσκαλος», ο τίτλος του. Χείμαρρος οι αναμνήσεις της όποιας δασκαλικής διαδρομής, για όποιον-α ευλογήθηκε να υπηρετήσει τη σημαία της Δασκαλοσύνης. Πάντα Ωραίοι ως Έλληνες Δάσκαλοι, καλοί μου συνάδελφοι. 

«Στα μάτια μας βλέπω τη γενιά αυτών που ήλθαν στην εκπαίδευση, όταν έφυγε ο επιθεωρητισμός, αλλά και τη γενιά που φεύγοντας επανέρχεται ο επιθεωρητισμός», είπε μεταξύ των άλλων, σύμφωνα με το προαναφερθέν ρεπορτάζ στον χαιρετισμό του το μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου των Δασκάλων Νεκτάριος Πετράκης. «Να μείνουν κοντά στον σύλλογο και να συνεχίσουν την προάσπιση της δημόσιας παιδείας που δέχεται τεράστια επίθεση», κάλεσε τους νέους συνταξιούχους το μέλος του Δ.Σ. Σεραφείμ Ρίζος. «Εύχομαι καλούς αγώνες για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση, έχοντας σαν επίκεντρο την ολόπλευρη ανάπτυξη όλων των μαθητών». Τα που έγραψε, μεταξύ των άλλων, επί του θέματος σε ανάρτησή της στο Βιβλίο των Προσώπων (φέισμπουκ) η γνωστή τοις πάσι διευθύντρια του 11ου Δημ. Σχ. Χανίων Μαρία Κληματσάκη, που επίσης συνταξιοδοτήθηκε. Προσυπογράφω στα που είπαν και οι τρεις τους…

«Οι μαθητές μας μας μαθαίνουν να γινόμαστε σωστοί δάσκαλοι./ Θα σας πω μια ιστοριούλα και θα καταλάβετε τι εννοώ:// Όταν σπουδάζαμε, μας είπαν να βαθμολογούμε τις/ εργασίες των μαθητών/ αλλά να βαθμολογούμε δίκαια./ Μια μέρα είπα στους μαθητές (Β’ τάξη) να γράψουν/ μια έκθεση./ Βαθμολόγησα “δίκαια” αλλά μόνο/ ένας μαθητής πήρε άριστα δέκα./ Τότε ένας μαθητής άρχισε να κλαίει με λυγμούς./ - Γιατί κλαις, αφού εσύ μόνο πήρες άριστα δέκα;/ - Δεν θέλω μόνο εγώ το άριστα./ Θέλω να πάρουν άριστα όλα τα παιδιά.// Από τότε σταμάτησα να βαθμολογώ, αλλά/ να διδάσκω σωστά, να καθοδηγώ και να βοηθώ δίκαια./ Όλοι οι μαθητές χειροκρότησαν./ Όλοι κατάλαβαν τι εννοούσε ο Δάσκαλος». Το ποίημα “Μήπως το δίκιο είναι άδικο;” του Κώστα Καλαπανίδα (από την ποιητική συλλογή “Είπε ο Δάσκαλος”, εκδόσεις ΠΑΣΣΑΡΗ, 2017).

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΑΚ “Αποκαλύπτεται”, όπως όλοι μας άλλωστε, στους διασώστες της ΕΜΑΚ η μαντιναδολόγος μας, η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Οι διασώστες της ΕΜΑΚ, καλά εκπαιδευμένοι,/ προσφέρουν στον συνάνθρωπο, να ‘ναι ευλογημένοι», μας λέει στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα. «Πάντα στην πρώτη τη γραμμή, όπου τους χρειαστούμε/ στις φυσικές καταστροφές άξιοι βοηθούνε», μας λέει στη δεύτερη. Δεν είναι όλα σάπια στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας, δόξα τω Θεώ!

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ Ο αριθμός των ανθρώπων, των συνανθρώπων μας που έχασαν τη ζωή τους, απ’ τους σεισμούς στην Τουρκία και στη Συρία έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη. Οι όποιες ελπίδες για ζωντανούς μέσα στα ερείπια έχουν εκλείψει. Κι όμως… «Υπάρχουν πολλές ελπίδες μετά την απελπισία, υπάρχουν πολλοί ήλιοι μετά το σκοτάδι», όπως είπε ο Ρετζέπ Ερντογάν υιοθετώντας ένα απ‘ τα “τσιτάτα” του Μεβλανά. Ανοίγω παρένθεση. Για τον Πέρση Ποιητή και δάσκαλο του δικαίου και της θεολογίας Τζελαλεντίν Ρουμί που με τη διδασκαλία του καλούσε ανθρώπους από οποιαδήποτε πίστη, θεωρώντας πως ο Θεός των Μουσουλμάνων, των Χριστιανών και των Εβραίων είναι ένας, ο λόγος. “Μεβλανά” τον αποκαλούσαν οι σύγχρονοι του, και σημαίνει «ο δάσκαλος μας». Κλείνω την παρένθεση. 

ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΧΘΕΣ - Τσικνοπέμπτη χθες… Τσουκνοπέφτη τη λέγαμε στο χωριό μου, στα μικράτα μου. Από την τσούκνα που πάει να πει τη μυρωδιά απ’ το κρέας που ψήνεται, και την Πέφτη (Πέμπτη), η λέξη. Ούλες οι νοικοκυράδες έπρεπε να τσουκνώσουνε τα τσικάλια τους σαν σήμερα το βράδυ. Και η πρώτη επίσημη εμφάνιση (γύρα) των μασκαράδων (κουκουγέρων) χθες. Τι θυμάμαι τώρα...

 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 17.2.2023)  

 https://www.haniotika-nea.gr/mazepsa-ola-osa-itan-stis-gonies/

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 "ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ..."  ΣΤΑ... ΠΕΤΑΧΤΑ (ΠΑΝΔΗΜΟΣ Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΜΑΝΟΥΣΟ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ - ΚΟΝΤΑ ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ - ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ

 

 

 

 "ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ..."

 

«Την έκλεψε στα 18 της. Αυτός 17! Στα 81 της Της έλεγε/ κάθε τόσο -Αν φύγεις πρώτη, θα σε πάω με κλαρίνα στα κρίνα.// Γι’ αυτό τώρα -έμεινε πίσω εκείνη- άγρυπνη κάθε νύχτα/ απ’ τα κλαρίνα να τη ζαλίζουν με το λάγγεμα και το κ-/ άλεσμα τους/… ώσπου σαλέψανε τα λογικά της// έβαψε την ψυχή της στα μαύρα με φρέσκα καρυδόφυλλα/ απ’ την καρυδιά του κήπου/ Κι ένα πρωί τη βρήκαν κρεμασμένη εκεί/ με τα παλιά στέφανα στην κεφαλή/ στο ύψος της Αγάπης του». Το ποίημα “Νέος Υμέναιος” του Γιάννη Κουβαρά (από την ποιητική συλλογή “Του Έρωτα… και του Έρωτα”, εκδ. “Γαβριηλίδη”, 2005)

«Εκείνο το φουστάνι των δεκαοχτώ/ που όλο θυμάται και μου κουβεντιάζει/ παθιάζεται με το blue tango./ Όταν οι νότες μου γλιστράν μες στην ντουλάπα/ ξεσηκώνεται, θροΐζει/ με προκαλεί να το ντυθώ/ να σε αναζητήσω πάλι.// - Είναι μακριά του λέω/ και χορεύω μοναχή μου/ μπορεί και παντρεμένος/ με μια χοντρή που τον ταΐζει μακαρόνια/ ή μπορεί και να κατέληξε στην Αυστραλία,/ λαντζέρης εκείνος ο φιλόδοξος/ ντρέπεται και να γράψει,/ και στροβιλίζομαι, λικνίζομαι ξανά./ Να δεις που θα ’χει καμιά κόρη ασχημομούρα,/ κοντή σαν βλίτο, με προγναθισμό κι όλο λικνίζομαι/ πιο παθιασμένα τώρα.// - Μα ίσως και να ‘ναι πεθαμένος,/ δειλά μου λέει το φουστάνι,/ και παρατάω τον χορό/ και τρέχω να σε βρω/ να σε αναστήσω». Το ποίημα “Διάλογος μ’ ένα φουστάνι” της Αγγελικής Σιδηρά (από την ποιητική συλλογή “Αναπάντεχα κοντά”, εκδ. “Νέος Αστρολάβος/ ευθύνη”, 2013).

«Προσμένω, σα το δάκρυ που σεργιανάει/ στο φυλλοκάρδι σου τ’ απομεσήμερο,/ σα φλούδι που τ’ άνοιξε πυρός αγέρας/ και φύτρωσε στο ματοκλάδι σου,/ σα μια δροσοσταλίδα που στάζει μύρο,/ στο πρόσωπο σου τ’ ακριβοθώρητο!/ σα καταρράχτης που τρέχει στ’ ανέμποδο/ κυνήγημα του ημεροδείχτη σου!/ Προσμένω, πριν ξαναγίνεις της ζωής/ πυγολαμπίδα στο μεσουράνημα!/ και φωτολουσμένη κόρη - λέξη/ που στάζει μέλι στον άσπρο κόρφο σου!» Το ποίημα “Π...Ρ...Ο...Σ...Μ...Ε...Ν...Ω…” του Κώστα Καρούσου (Λογοτεχνική Χρονιά 2021 της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών)

 «Έρωτ’ ανίκητε στον πόλεμο/ που κάνεις χτήμα σου όπου πέσεις,/ που στ’ απαλά τα μάγουλα/ της κορασίδας νυχτερεύεις/ και γυρνάς πάνω από τα πέλαγα και στους απόμερους τους τόπους,/ δε σου ξεφεύγει εσένα ούτε θεός/ ούτε κανείς απ’ τους λιγόζωους ανθρώπους/ κι όποιον θα πιάσεις γίνεται τρελός.// Εσύ και των δικαίων τους λογισμούς/ στην αδικία ξεσέρνεις για όλεθρό τους/ εσύ έχεις και την έχθρ’ ανάψει αυτή/ ανάμεσα σε παιδί και τον γονιό του·/ μα ολόφαντος μέσ’ απ’ τα βλέφαρα/ της νύφης της λαχταριστής νικάει ο Πόθος,/ πάρεδρος των μεγάλων των θεσμών/ που αιώνια κυβερνούν τον κόσμο·/ γιατ’ ανίκητη η Κύπριδα παίζει με μας». Το τρίτο στάσιμο από την τραγωδία του Σοφοκλή “Αντιγόνη”, σε μετάφραση Ι.Ν. Γρυπάρη.

«Έρως ανίκατε μάχαν» μα και «έρωτα ανίκητε στον χρόνο». Ολοχρονίς του χρόνου λειτουργεί και λειτουργείται η Χάρη του κι όχι μόνο σήμερα που είναι, λένε, η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΠΑΝΔΗΜΟΣ Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΜΑΝΟΥΣΟ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ Ωραίος ως Έλληνας Κρητικός, ένας πραγματικά “χαριτωμένος” άνθρωπος, ο βουλευτής Χανίων Μανούσος Βολουδάκης, που έφυγε τις προάλλες, χτυπημένος από την κακιά αρρώστια στα 57 του χρόνια για τη Χώρα των Μακάρων. Πάνδημος, «εν ενί στόματι και μιά καρδία» ο αποχαιρετισμός του, το περασμένο Σάββατο 11 Φεβρουαρίου στον Καθεδρικό Ναό των Εισοδείων (Τριμάρτυρη) Χανίων. Και από τη στήλη τα από καρδιάς συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του. Όλοι όσοι πολύ  ή λίγο τον γνωρίζαμε, κι εμείς που δεν τον ψηφίζαμε, τον ψηφούσαμε. Ωσεί παρόντα στου Θε τον Κήπο να βιγλίζει θα τον ανακαλώ στο κεκλιμένο επίπεδο της μνήμης.

ΚΟΝΤΑ ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ  “Έπρεπε” να γίνουν οι φονικοί σεισμοί στην Τουρκία για να έρθουν πιο κοντά ο ελληνικός με τον τουρκικό λαό; Ρητορική η ερώτηση. «Οι κοινωνίες και οι άνθρωποι είναι πολύ πιο κοντά απ’ ό,τι πιστεύουν οι ηγεσίες τους», δήλωσε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας…

ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ Σιγά που θα ξεχνούσε τον Άγιο Βαλεντίνο η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη σήμερα… Ωστόσο, όπως μας λέει στην πρώτη της μαντινάδα απευθυνόμενη στον δικό της: «Στου Βαλεντίνου τη γιορτή φέτος δεν θα γιορτάσω/ αφού δεν είμαστε μαζί για να σε αγκαλιάσω». Για να συμπληρώσει ωστόσο στη δεύτερη: «Απ’ του σεβντά σου το κρασί εμέθυσα και τώρα/ χωρίς εσένα δεν μπορώ, να ζω ούτε μια ώρα». Από εκείνες - εκείνους που “μνώουν” κάθε μέρα στον φτερωτό θεό η μαντιναδολόγος μας.

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 14.2.2023)  

https://www.haniotika-nea.gr/eros-anikate-machan-2/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΣΤΟΝ ΤΖΙΤΖΙΦΕ ΜΑΖΩΧΤΗΚΑΝ ΟΙ ΑΠΟΚΟΡΩΝΙΩΤΕΣ - ΚΑΙ...ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΙΑ ΒΙΒΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΖΟΥΝ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.... ΧΑΙΡΕ, ΣΤΑΜΑΤΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ, ΔΑΣΚΑΛΕ ΛΑΟΓΡΑΦΕ! )

 ΣΤΟΝ ΤΖΙΤΖΙΦΕ ΜΑΖΩΧΤΗΚΑΝ ΟΙ ΑΠΟΚΟΡΩΝΙΩΤΕΣ

 

 «Στον Τζιτζιφέ ‘χουν σύναξη, συγκέντρωση μεγάλη/ κι οφέτος εμαζώχτηκαν οι Αποκορωνιώτες/ να κόψουνε την πίτα τους, μα και για να κουβεντιάσουν,/ να θυμηθούνε τα παλιά να πιάσουν τα καινούργια/ μ’ ωσεί παρόντα πάντοτε τον Άγιο Ειρηναίο… Καλώς βρεθήκαμε κι εφέτος στο “Ριζίτικο” του Τζιτζιφέ, στον Ίσκιο της Μαδάρας, στις Ρίζες των Λευκών Ορέων, ύστερα από δύο χρόνια υποχρεωτικής, λόγω κορωνοϊού απουσίας, στην κοπή της βασιλόπιτας του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία”, που δημιούργησε ο μακαριστός μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης στους Άγιους Πάντες του Αποκόρωνα και που αποτελεί μαζί με το Ινστιτούτο Επαρχιακού Τύπου, με το οποίο συστεγάζεται, εξ αδιανεμήτου πλούτο και ταυτόχρονα “στολή” για τον τόπο μας. Στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών του Ιδρύματος και των Φίλων του, για την οικονομική στήριξη του Προγράμματος “Βοήθεια στο σπίτι”, η ξεχωριστή αυτή εκδήλωση. Μια εκδήλωση από γεννησιμιού της Σοφίας που εδράζεται στην πίστη, υπηρετεί την αγάπη και ανανεώνει την ελπίδα ότι δεν αποπαίδισε η ανθρωπιά...». Τιμή για μένα ο ρόλος του παρουσιαστή κι εφέτος, για πολλοστή φορά.

«Το κοινωφελές ίδρυμα “Αγία Σοφία”, συνεχίζει την προσφορά του στον Αποκόρωνα με εκδηλώσεις και κοινωνικές δράσεις, βαδίζοντας στον δρόμο που χάραξε ο αείμνηστος ιδρυτής του, ο μητροπολίτης Ειρηναίος Γαλανάκης. […] Το πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι” συμπληρώνει εφέτος 27 χρόνια προσφοράς στον τόπο μας. Η τοπική κοινωνία το έχει αγκαλιάσει, το τροφοδοτεί και το στηρίζει, στηρίζοντας στην πραγματικότητα τους Αποκορωνιώτες που έχουν ανάγκη συμπαράστασης. Αυτήν τη χρονιά εξυπηρετήσαμε 150 άτομα, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα άτομα που εξυπηρετήθηκαν για μικρό χρονικό διάστημα.[…] Προσφέρουμε την αγάπη, την ανακούφιση, την αυτάρκεια, την αξιοπρέπεια, την ελπίδα για τη ζωή και παράλληλα καλλιεργούμε και αποδίδουμε δικαιοσύνη. Η στήριξη όμως δεν έχει αξία μόνο με τα λόγια. Επιβάλλεται να εκδηλώνεται με πράξεις, είτε από φορείς για να έχουν λόγο ύπαρξης, είτε από άτομα για να εκπληρώνουν τον ανθρώπινο προορισμό τους. […] Σχετικά με την απονομή τιμητικής πλακέτας στην πρεσβυτέρα Ειρήνη Σπανουδάκη - Βαλσαμάκη έχω να πω ότι εργάστηκε στο πρόγραμμα ως οικιακή βοηθός επί ένα εξάμηνο με ιδιαίτερο ζήλο και αγάπη και ότι στα χρόνια λειτουργίας του Προγράμματος συντονίζει τη συγκέντρωση των εδεσμάτων που μοιράζονται στους εξυπηρετούμενους». Τα που είπε, μεταξύ των άλλων, στην ομιλία του ο διευθυντής του Ιδρύματος “Αγία Σοφία” π. Μιχαήλ Βλαβογιλάκης μετά την ευλογία της βασιλόπιτας από τον και πρόεδρό του, μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Δαμασκηνό και πριν από τους χαιρετισμούς του αντιπεριφερειάρχη Χανίων Νίκου Καλογερή, του δημάρχου Αποκορώνου Χαράλαμπου Κουκιανάκη, του γενικού διευθυντή του Ιδρύματος “Ελευθέριος Βενιζέλος” Νίκου Παπαδάκη και πολλών άλλων εκπροσώπων αρχών και φορέων…

Δημήτρης Αβερκάκης, Γιώργης Γαλανάκης, Παντελής Κρασαδάκης, Μάνθος Κουκλάκης, Βαγγέλης Κουντής, Κώστας Κουρκουνάκης, Ανδρέας Λιλικάκης, Γιώργος Ξενάκης, Μανούσος Πολλάκης, Παντελής Ρεβελάκης, Μιχάλης Φράρος, Μανόλης Χαβρές… Τα ονόματα των Αποκορωνιωτών λυράρηδων και λαγουτιέρηδων που ήρθαν απ’ τους πρώτους, “εν σώματι”, ως μέλη του Παραδοσιακού Μουσικού Συλλόγου της Επαρχίας μας “Ο Χαρίλαος” στο “Ριζίτικο”. Και για να τραγουδήσουν, μεταξύ των άλλων, το “Ξεροστερνιανό νερό” και για να πρεπίσουν την “Αρχοντοεπαρχία μας”, για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο απ’ το γνωστό σιντί του προέδρου τους, του Ανδρέα Λιλικάκη.

ΚΑΙ...ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΙΑ ΒΙΒΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΖΟΥΝ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.... «Καταστροφές και συμφορές σκορπά στο πέρασμα του/ και είναι του Εγκέλαδου πολλά τα «Καταστροφές και συμφορές σκορπά στο πέρασμα του/ και είναι του Εγκέλαδου πολλά τα θύματά του», μας λέει στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Μια βιβλική καταστροφή ζουν στην Τουρκία τώρα/ και θέλουν συμπαράσταση στη δύσκολη την ώρα», μας λέει στη δεύτερη. Με πόνο ψυχής και η προσυπογραφή μου. Προσθέτοντας βέβαια και τη Συρία…

 ΧΑΙΡΕ, ΣΤΑΜΑΤΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ, ΔΑΣΚΑΛΕ ΛΑΟΓΡΑΦΕ! Χαίρε ότι της Ελληνοσύνης τη σημαία στους ουρανούς ύψωσες/ χαίρε ότι της κρητικής ιδιαιτερότητας το λάβαρο στα Λευκά Όρη της ψυχής μας άπλωσες.// Χαίρε ότι στης εκκλησίας των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, της Νέας Χώρας τις αυλές, εξακολουθείς να περιδιαβαίνεις,/ χαίρε ότι του χωριού σου, του Καμπανού την καμπάνα, επιμένεις κάθε καλήν ημέρα να σημαίνεις./ Χαίρε Άρχοντα των Γραμμάτων της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας/ Χαίρε Δάσκαλε - Λαογράφε της της Νήσου μας κοσμοθεωρίας! Ένας ακόμα χαιρετισμός στον Σταμάτη Αποστολάκη, με αφορμή το μεθαυριανό 40ήμερο μνημόσυνο του στο χωριό του τον Καμπανό Σελίνου.

 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 10.2.2023)  

https://www.haniotika-nea.gr/ston-tzitzife-mazochtikan-oi-apokoroniotes/

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ - ΣΤΑ... ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ - Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ)

 

 

 

 

 Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ

 

«Μάρωνος και Νικηφόρου/ και Ανθούσης, Τελεσφόρου/ Χαραλάμπους και Βλασίου/ Κασσιανού και Θαλασσίου/ Τρύφωνος και Παγκρατίου/ ήλιος του μεσονυχτίου/ φέγγει απότομα και λιώνει/ της Υπαπαντής το χιόνι.// Τη νύχτα Φαρισαίου και Τελώνου/ αθώος ξένου αίματος και φόνου ανάβει της αγάπης τα λυχνάρια/ και τα παλιά διαβάζει συναξάρια». Να διαβάζει τα παλιά συναξάρια του, τη νύχτα της Κυριακής του Τελώνη και του Φαρισαίου, φαντάζεται τον Φλεβάρη, τον “Άγιο Φεβρουάριο” κατά Μάνο Ελευθερίου και Δήμο Μούτση, ο Παντελής Θαλασσινός, σε στίχους Ηλία Κατσούλη, στο τραγούδι του “Φλεβάρης των φλεβών”. Να μας μιλά για τα άγνωστα στους πολλούς “λαογραφικά” των εορτών του, τον φαντάζομαι εγώ. Και γιατί σήμερα είναι η γιορτή του Αγίου Σταματίου και ο νους μου πηγαίνει στον αξέχαστο Δάσκαλο - Λαογράφο Σταμάτη Αποστολάκη που θα γιορτάσει για πρώτη φορά με τον Άγιο τη γιορτή του στο άλλο ημισφαίριο της ζωής…

Ας αρχίσουμε όμως με τον Άγιο Σταμάτιο, λόγω της ημέρας και με αφορμή ότι κτίστηκε πρόσφατα απ’ τον χωριανό μου, τον Σταμάτη Ι. Κοτσιφάκη και τη σύζυγο του Χρυσούλα Μανταδάκη - Κοτσιφάκη στη Γράσσα, κοντά στον δρόμο Βρυσών - Νίππου, εκκλησία στ’ όνομα του - χθες ο πρώτος εσπερινός. Και με τη σημείωση ότι είναι, ο δεύτερος ναός του Αγίου, εξ όσων γνωρίζω, στην περιφερειακή ενότητα Χανίων - ο πρώτος αυτός στη Μοναχή Ελιά του Βαμβακόπουλου (μαζί με τον Άγιο Δημήτριο) με κτήτορες τον Σταμάτη Κουρινάκη και τον μακαριστό Δημήτρη Νταντινάκη (φώτ. Γ. Κάκανου από παλιότερο εορτασμό). «Σταμάτα, να κάνεις τον σταυρό σου», θα λέει στον όποιο περαστικό από ’δω και πέρα ο Νιππιανός Άγιος Σταμάτης, που κτίστηκε εκεί που, όπως λένε κάποιοι, ήταν πριν από 4.000 χρόνια πριν ναός αφιερωμένος «εις Ίππον και Κόρην...».

Με τον Άγιο Κασσιανό, τον τελευταίο Άγιο του Φλεβάρη συνέχεια… Πήγε, λέει, μια μέρα και παραπονέθηκε στον θεό γιατί οι άνθρωποι τιμούν και σέβονται υπερβολικά τον Άγιο Νικόλαο, ενώ τον ίδιο καθόλου. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση ο Μεγαλοδύναμος κι έστειλε ένα τάγμα αγγέλων να βρούνε τον Άγιο Νικόλαο και να τον φέρουν μπροστά του. Πουθενά ο Άγιος, όσο κι αν τον έψαξαν… Απόρησε ο Ύψιστος κι έστειλε ένα σύνταγμα αυτήν τη φορά, αλλά και πάλι κανένα αποτέλεσμα. Να πάνε οι ειδικές δυνάμεις των Σεραφείμ και των Χερουβείμ με τους αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, η εντολή του Ύψιστου. Πήγαν αυτοί, έψαξαν, έψαξαν, έψαξαν και με τα πολλά τον εντόπισαν, στον Κάβο Μαλιά, να παιδεύεται να σώσει ένα καράβι. Τον περίμεναν να το κάνει και τον πήραν και τον έφεραν, κουρελή και ματωμένο απ’ την προσπάθεια, στον Παράδεισο. «Πώς είσαι έτσι; Γιατί δεν σε βρίσκανε;» τον ρώτησε γεμάτος περιέργεια ο Θεός. «Συγχώρεσε με, Μεγαλοδύναμε, αλλά έπρεπε να σώσω το καράβι και τους ανθρώπους», ήταν η απάντηση του. «Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια, όταν μιλούν τα έργα», αποφάνθηκε ο θεός και συνέχισε όσο μπορούσε πιο μαλακά: «Όσο για σένα, Άγιε Κασσιανέ, από ‘δω και πέρα θα γιορτάζεις κάθε τέσσερα χρόνια, στις 29 του Φλεβάρη...»

(Πηγή: Από κείμενο που έγραψε πριν από κάποια χρόνια στα “Χ.ν.”, ο τότε γενικός γραμματέας του Ναυτικού Μουσείου Κρήτης, μακαρίτης εδώ και χρόνια, φίλος μου Αναστάσιος Κοντός, περίληψη). 

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ  «Από τα δεκατρία τους ουσίες δοκιμάζουν,/ κρίμα που την υγεία τους σε κίνδυνο τη βάζουν», μας λέει η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα. «Το τέρας των ναρκωτικών πρέπει να πολεμήσουμε,/ άλλα αθώα θύματα να μην ξαναθρηνήσουμε», μας λέει στη δεύτερη, «Πρόληψη κι ενημέρωση, για να ‘χουμε ελπίδα,/ μην πέσουνε οι νέοι μας στην ύπουλη παγίδα», μας λέει στην τρίτη. Πρόληψη κι ενημέρωση! Προσυπογράφω και με τα δυο χέρια.

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ «Η τραγωδία στο Μάτι ήταν το μεγαλύτερο ολοκαύτωμα εν καιρώ ειρήνης», κατά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου στη δίκη για τη φονική φωτιά. Όχι, δεν φταίει γι’ αυτήν η κλιματική αλλαγή. Ένας τεμπέλης κρατικός υπηρεσιακός μηχανισμός που κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου ο φταίχτης. Αχ αυτό το «ζαβό το ριζικό μας»!

 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 3,2.2023) 

 https://www.haniotika-nea.gr/o-agios-stamatis-kai-o-agios-kassianos/

https://www.facebook.com/groups/58864459695/permalink/10160386414289696

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ - ΛΑΟΓΡΑΦΟ ΣΤΑΜΑΤΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ

 

 

 Φίλος ζωής για μένα (στην Αμμούτσα της Νέας Χώρας το 1977 η γνωριμία μας) ο Σταμάτης Αποστολάκης που έφυγε την επαύριον των Φώτων, με ανοιχτούς ακόμα τους ουρανούς, για το άλλο ημισφαίριο της ζωής και που αποχαιρετήσαμε την Κυριακή 8 του Γενάρη, στην εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης της αλιβρέκτου Νέας Χώρας των Χανίων, της γειτονιάς που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του. Πολύ δύσκολο, λοιπόν, το αντίο και για μένα, όπως και για όλους που είχαμε την ευλογία να είμαστε φίλοι του. Ανεπανάληπτη η προσφορά του Σταμάτη στα Κρητικά Γράμματα, και ιδιαίτερα στ’ ώριο περβόλι της Κρητικής Λαϊκής Παράδοσης, όπως και στις επάλξεις της Δασκαλοσύνης άλλωστε. Και βέβαια στα “Χανιώτικα νέα”, την εφημερίδα του τόπου μας, της οποίας ήταν τακτικός συνεργάτης, σχεδόν με το που κυκλοφόρησε, εδώ και 55 χρόνια. Και εκ μέρους του ιδρυτή της λοιπόν, του Γιάννη Γαρεδάκη τούτος ο αποχαιρετισμός, διορθώνω ο “χαιρετισμός”, η πρόθεση “από” δεν του ταιριάζει.

«Μυρίζουν οι βασιλικοί μυρίζουν κι οι βαρσάμοι/ μα σα μυρίζει ο Δάσκαλος βαρσάμια δε μυρίζουν,/ βαρσάμια και βασιλικοί μηδέ καρεφυλλάτα./ Μυρίζει εκειά που κάθεται, μυρίζει όντε διδάσκει/ μυρίζει όντε σκέφτεται, μυρίζει όντε γράφει/ και υπογράφει πάντοτε δάσκαλος - λαογράφος…». Σε ενεστώτα χρόνο η παραλλαγή για την περίπτωση του γνωστού ριζίτικου, που λειτουργεί και σαν πρόλογος μα και σαν επίλογος, ενός επαναλαμβανόμενου “χαίρε”, που σε πρώτη μορφή εδώ, σε Χαιρετισμούς της Παναγίας, κατά την αναγόρευσή του σε Άρχοντα Προστάτη των Γραμμάτων της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας (φωτ.), πρωτοακούστηκε.

Χαίρε, γιατί με του Σελινιώτη ανέμου την πνοή μια ζωή αρμένιζες./ Χαίρε, ότι από μικρός το στάρι απ’ την ήρα οι γονέοι σου κι οι δάσκαλοι σου σε μάθανε να ξεχωρίζεις./ Χαίρε, γιατί δάσκαλος έγινες, τα παιδιά του λαού γράμματα - σπουδάματα για να τα μάθεις,/ Χαίρε, ότι στον μεγάλο λειμώνα της Λαογραφίας με το “Τοπονυμικό του Καμπανού”, του χωριού σου, βρήκες την άκρη./ Χαίρε, γιατί τα ριζίτικά μας τραγούδια, εσύ κι αν τα διέσωσες./ Χαίρε ότι πολλά άγνωστα άνθη της κρητικής λαϊκής ψυχής εσύ τα ανέδειξες./ Χαίρε γιατί τη σκάλα της Δασκαλοσύνης δεν κουραζόσουν ποτέ να ανεβοκατεβαίνεις./ Χαίρε, ότι στις πεζούλες της λαϊκής μας παράδοσης επέμενες καθημερινά να περιδιαβαίνεις./ Χαίρε, γιατί το υπέροχο ντιν - νταν της γιαγιάς καμπάνας του Καμπανιώτη Αγίου Πολυκάρπου πάντα άκουες./ Χαίρε ότι με τις χιλιάδες των σελίδων που έχεις γράψει τους εχθρούς της εθνικής μας ταυτότητας απέκρουες και αποκρούεις./ Χαίρε, ότι μια ζωή γωνία Ευαγγέλου Παπανούτσου και Νικολάου Πολίτη πνευματικά κατοικοέδρευες./ Χαίρε ότι πλατεία Ειρηναίου Γαλανάκη του Χριστιανού επέμενες να εφημερεύεις./ Χαίρε γιατί κάθε Παρασκευή για πενήντα χρόνια τα “Πνευματικά γεγονότα” όλης της Κρήτης απ’ άκρη σ’ άκρη στα “Χανιώτικα νέα” κατέγραφες με την αγαπητική γραφίδα σου./ Χαίρε ότι τουλάχιστον άπαξ της εβδομάδας με τον Μιχάλη Γρηγοράκη, τον Δημήτρη Κακαβελάκη, τη Δέσποινα Μαριανάκη Κουτζόγλου, τον Γιώργη Πιτσιτάκη, τους Καινουργιοχωρίτες προαπελθόντες συνεργάτες της εφημερίδας θα βεγγερίζετε./ Χαίρε ότι εξ αδιανεμήτου πλούτος για όλους μας τα γραφτά σου./ Χαίρε, γιατί «φασκομηλιά κι αροσμαρής, βασιλικός και δυόσμος, αμάραντος και γιασεμί ήταν ο δικός σου κόσμος»./ Χαίρε, ότι στο μετερίζι τσ’ ανθρωπιάς και στης τιμής το χρέος/ σ’ άρεσε να ‘σαι πάντα ορθός κι ας ήσουν ο τελευταίος./ Χαίρε ότι κάθε λεπτό της ώρας οι άνθρωποι της στενής σου οικογένειας, η ακριβή συντρόφισσα της ζωής σου, η καλή κυρία Ελευθερία, τα παιδιά σου, η Νατάσα με τον Ρόδη και ο Αποστόλης με την Κατερίνα, μαζί με τα παιδιά τους κάθε λεπτό της ώρας θα σε μνημονεύουν./ Χαίρε Άρχοντα της Κρητικής Λαϊκής μας Παράδοσης./ Χαίρε Ωραίε Έλληνα της διαχρονικής μας πορείας./ Χαίρε και αναπαύου εν ειρήνη στην Επουράνια Κρήτη, Δάσκαλε - Λαογράφε, Σταμάτη Αποστολάκη.

 

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 10.1.2023)  

 https://www.haniotika-nea.gr/chairetismos-ston-daskalo-laografo-stamati-apostolaki/

 Η ΣΕΛΙΔΑ ΜΟΥ.... https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid08GQxDJ3BVrmmkrb2hStwPndeHUfEFZVUCd6fwJMaJgdUHP3qA3uJquMdi4jP7sWGl

 

ΕΔΩ ΣΕΛΙΔΑ  "ΣΕΛΙΝΙΩΤΙΚΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ" ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΣΟΛΑΝΑΚΗ και ο δικός χαιρετισμός και οι άλλοι 16 ... όπως εκφωνήθηκαν στην κηδεία του.  https://www.facebook.com/100005335806859/videos/1221006672149558/?idorvanity=1216239808399057

 https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fyoutube.com%2Fwatch%3Fv%3DhKS7HbKMJMk%26feature%3Dshare%26fbclid%3DIwAR02FgaoMh0AzHFgx7de3Hyp2IEI5AFlr61mcxoH7rTBbBI-4VeJtRGQaL0&h=AT0QOQZzdt3zXesmt42msBsmqazX_s4PvV07Dpo8sV-iAyGh_CConxeViumzLHaLsS9SBCz7GyiUJgfUxLaVaPXjMKqmFGCkbuoJ63epS3Ux2r9iium5YjJ9P0UBnMq0cfPyscySpLH31lluRg&__tn__=%2CmH-R&c[0]=AT14CoOQA6FBVlLYsLX98VeBFzp4QZ2Pr8zMT7ivkCYIRjGsHFvb345lFhnBj4q3kNRGsKeAbt-4ax8Tjy5p9-Hz1HPK0WgJL56JP9mZNsyml-C3XScDiZHp27qq6BXuV-cdzqei4Vm8xi4F8SN1EyyVDqcv5eVEdawnd-vKXuQK1JxkR_QO

ΚΑΙ ΜΕ ΡΙΖΙΤΙΚΑ Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ,,, https://www.haniotika-nea.gr/me-rizitika-apochairetisan-ton-stamati-apostolaki-video/

Η αναγγελία του φευγιού του....  (8.1.2023) https://www.haniotika-nea.gr/stamatis-apostolakis-efyge-apo-ti-zoi-enas-spoydaios-daskalos-kai-laografos/

9.1.2023 Χανιώτικα νέα  Ρεπορτάζ  με πολλές φωτογραφίες από την κηδεία... Γιώργος Κώνστας, https://www.haniotika-nea.gr/teleytaio-antio-ston-stamati-apostolaki/ 

Ανακοίνωση Εκπομπής Βίκυς Κόλλια   https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid05E3Tu6u4jieVFMm9Ro9tnNsRWF2nZoSyadiyeCo69PKsjUY2kueQeD5ABhZbAH3cl

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid05E3Tu6u4jieVFMm9Ro9tnNsRWF2nZoSyadiyeCo69PKsjUY2kueQeD5ABhZbAH3cl