ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΔΙΑΚΟΝΗΜΑ ΕΥΘΥΝΗΣ Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

Τα χελιδόνια του Μοναχού: Ωδή στην ορθοπραξία της ορθοδοξίας

Γράφει η Νανώ Σπανουδάκη - Κουτσάκη

«Ορθοδοξία είναι/ και η ανοιχτή πόρτα για τον ζητιάνο/ και η λειτουργία στην εκκλησία του εμείς/ και ο σεβασμός στις όποιες επιλογές των άλλων/ και ο πλούτος τού μη έχειν/ και η ενατένιση του ουρανού/και…/ Η ορθοδοξία είναι ορθοπραξία.»

Βαγγέλης Κακατσάκης
“Τα χελιδόνια του μοναχού”

Την περιμέναμε πώς και πώς. Oλοι οι φ(θ)ανατικοί αναγνώστες του. Και είμαστε πολλοί. Στο νομό Χανίων, στην Κρήτη, στην Ελλάδα. Αναγνώστες τεσσάρων προηγούμενων βιβλίων-ποιητικών συλλογών του: “Τα άλογα του χρόνου”, “ΚΑΖΟΒΑΡ”, “Oταν γίνεις ποίημα”, “Oπως το ψωμί”.
• Αλλά και βέβαια φανατικοί αναγνώστες των στηλών που διατηρεί από το 1970 στα Χανιώτικα Νέα και όλων των άλλων διηγημάτων, επιφυλλίδων, χρονογραφημάτων, άρθρων, μελετών κ.λπ. που έχει δημοσιεύσει και δημοσιεύει καθημερινά ο πολυγραφότατος, Aνθρωπος, Δάσκαλος, Ποιητής, Λογοτέχνης, συγγραφέας, δημοσιογράφος, Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης.

Ψηφιακή έκδοση
• Για την νέα ποιητική συλλογή του, “Τα χελιδόνια του μοναχού” ο λόγος. Μια ποιητική συλλογή που μόλις κυκλοφορήθηκε, τούτη τη φορά ψηφιακά. Μέσω του διαδικτύου, δηλαδή. Αφού, όπως καταλαβαίνουμε, ο κορωνοϊός ανέτρεψε (και δεν γνωρίζουμε για πόσο χρονικό διάστημα) πολλά εκδοτικά σχέδια. Ωστόσο, όπως σημειώνεται, η πρόθεση του ποιητή είναι να κυκλοφορήσει και σε βιβλίο όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.
• Βλέπετε τούτη η ποιητική συλλογή, έτοιμη από καιρό, είχε ήδη απαιτητικούς αναγνώστες στα κοινωνικά δίκτυα στα οποία είχαν αποσπασματικά αναρτηθεί κάποια από τα ποιήματα της συλλογής και την ζητούσαν ολοκληρωμένη. Εξ’ άλλου- δόξα τω Θεώ- ο ακάματος και δημιουργικός ποιητής έχει άλλες δυο στα σκαριά. Να ’την, λοιπόν. Ολοκαίνουργια στο Web. Στην ηλεκτρονική δ/νση https://online.fliphtml5.com/rsfkr/otem/#p=83 Από την Τετάρτη 29-4-20. Σε σελιδοποίηση Αντώνη Π. Βακάκη και επιμέλεια Ευδοκίας Σκορδαλά-Κακατσάκη και Γιώργου Κουκουράκη.

Oλα τα ΕΥ μαζί
• Αφιερωμένη στα 4 εγγόνια του: Τον ΕΥάγγελο, την ΕΥδοκία, την ΕΥρυδίκη, και την ΕΥαγγελία.
• Αν σ’ αυτά τα υπέροχα ΕΥ των εγγονιών συμπεριλάβουμε και τα ΕΥ των παππούδων, της ΕΥδοκίας δηλαδή και του ποιητή ΕΥάγγελου αλλά και τo ΕΥ του Αγίου ΕΥπλου στον οποίο είναι αφιερωμένο το μικρό εκκλησάκι της αυλής του ποιητή, τότε υπάρχει ένα φαινόμενο ΕΥλογίας σε εξέλιξη.
• Παρακολουθούμε όλοι τα πανελλαδικά ΕΥ για τα ποιήματα και όλα τα γραφόμενα του ποιητή ΕΥάγγελου και βέβαια τα πανελλαδικά ΕΥ των παραμυθιών της ΕΥδοκίας. Τα εγγόνια είναι ακόμα μικρά. Το χάρισμα πάντως και η ΕΥχή υπάρχουν. Και ενισχύονται από τις ΕΥχές όλων μας.

Λιμπρέτο ορατορίου
• Μετά την πρώτη ανυπόμονη -μονορούφι ανάγνωση που κάνω συνήθως σε ποιητικές συλλογές ή άλλα βιβλία που η γραφή και η πλοκή με συναρπάζουν από την αρχή, έμεινα για λίγο εκστατική και αμήχανη. Ενιωσα και λίγο-πολύ… ακατάλληλη να τα ερμηνεύσω όπως τους αξίζουν. Το βέβαιο ήταν ότι με εντυπωσίασαν.
• Η δεύτερη ανάγνωση μου έδωσε κάποιες προσωπικές «απαντήσεις» σχετικά με τα οράματα του ποιητή. Και κατέληξα στη δική μου ερμηνεία κάθε ενός ποιήματος και όλης της συλλογής γενικότερα. Αυτό καταθέτω. Αλλωστε η ερμηνεία του κάθε απλού αναγνώστη λογοτεχνικής ποίησης είναι προσωπική. Κάθε αναγνώστης προσλαμβάνει και ερμηνεύει διαφορετικά τα οράματα και τις περιγραφές ενός έργου τέχνης. Ενός ποιήματος, εν προκειμένω.
• Είχα γράψει και για προηγούμενες ποιητικές συλλογές του Βαγγέλη Κακατσάκη, ότι -γενικά- η ποίηση του είναι μια στιβαρή, δωρική, ολιγόγραμμη, στακάτη αλλά και λυρική ποίηση.
• Το βλέπουμε και στα “χελιδόνια του μοναχού”. Μόνο που εδώ κάθε ποίημα και όλο το πνεύμα και το γράμμα της νέας συλλογής μου έδωσε επίσης την αίσθηση ενός λιμπρέτου “ορατορίου”.
• Κατάπρωτο το ομώνυμο ποίημα της ποιητικής του συλλογής, δίνει τον τόνο του ποιητικού ορατορίου. Εδώ ο ποιητής είναι σε ρόλο μοναχού που λειτουργεί εντός και εκτός μονής. Αξίζει να παρατεθεί ολόκληρο: «Οσο αγαπώ τον Θεό/ τόσο τον γνωρίζω/ κι όσο τον γνωρίζω,/ τόσο αγαπώ τα πλάσματά Του,/ είπε ο ηγούμενος στον μοναχό/ και του ζήτησε/ να το επαναλάβει./ Οσο γνωρίζω τα πλάσματα του Θεού,/ τόσο τα αγαπώ/ κι όσο τα αγαπώ,/ τόσο γνωρίζω τον Θεό,/ απάντησε ο μοναχός./ Ο ηγούμενος χαμογέλασε./ Μόνοι μάρτυρες/ τα πρώτα χελιδόνια της άνοιξης».

Ορθοπραξία
• Ποιητικό “ορατόριο” καθώς το περιεχόμενο των ποιημάτων, έμμεσα ή άμεσα, έχει ένα θρησκευτικό χαρακτήρα. Οχι θρησκευόμενο. Θρησκευτικό. Δεν είναι όμως μια θρησκευτική ποίηση. Ο Κακατσάκης στα “χελιδόνια” του, υμνωδεί την ορθοπραξία της ορθόδοξης καθημερινότητας – πραγματικότητας καθώς και της ελληνικής παράδοσης.
• Οι “ήρωές” του, τα ερεθίσματά του πολλά και διαφορετικά. Πραγματικά και φανταστικά. Μπορεί να είναι ο απλός λαός και οι παραδόσεις του. Μπορεί να είναι γνωστοί και άγνωστοι μάρτυρες και άγιοι της ορθοδοξίας. (Αλήθεια ποιος γνωρίζει τον Αγιο ΝΙΣΕΡ;).
• Μπορεί να είναι τα έρημα ξωκλήσια. Μπορεί ένας αναστάσιμος όρθρος πτηνών. Μπορεί ένας τριανταφυλλώνας-διακόνημα μοναχού. Μπορεί ο έρωτας ενός δόκιμου μοναχού. Μια πραγματική στη βάση της ιστορία που έγινε ποίημα με τίτλο: “Ιλάσθητί μοι” – «…Ηταν να μη σκεφθεί,/ σ’ εκείνη το κερί σ’ εσένα η καρδιά μου…/ Ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ,/ η προσευχή του, όντας μοναχός./ Κύριε, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ,/ η προσευχή του όντας κοσμικός./ Βαρύς ο γάμος με την καλογερική,/ Βαριά και η καλογερική του γάμου.»
• Μπορεί οι ήρωές του να είναι “σύγχρονοι” μοναχοί. Δηλαδή, μοναχοί ενός “εκκοσμικευμένου” μοναχισμού ανάλογου εκείνου του αγίου των ελληνικών γραμμάτων, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. «Μνήμη Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη» τιτλοφορεί ένα ποίημα της συλλογής του. Οχι τυχαία νομίζω τα ερεθίσματα που αντλεί από τον βίο του κοσμοκαλόγερου.
• Οχι τυχαία -ερεθίσματα δίνει στον ποιητή και μια φράση του μακαριστού μητροπολίτου Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη για τον Καζαντζάκη – όπως γράφει στις σημειώσεις του ηλεκτρονικού του βιβλίου ο ποιητής. «Αναφορά στον Νίκο Καζαντζάκη» ο τίτλος του ποιήματος. «Παρατηρούσες τον κόσμο με κρητική ματιά/ και παράγγελνες ν’ αγαπά ο άνθρωπος την ευθύνη.» Και πιο κάτω: «Παρακαλούσες τον Χριστό να κάμει/ τις κάμπιες της καρδιάς πεταλούδες, ενώ έλεγες ότι Θεός δεν υπάρχει,/ αφού υπάρχουν παιδιά που πεινούν/ και ζητούσες από την αμυγδαλιά/ να σου μιλά για τον Θεό,/ για να την βλέπεις ν’ ανθίζει./ Ενθεος άθεος και άθεος ένθεος/ ο Αετός της Αβύσσου.»
• Προς προβληματισμό μας τα φιλοσοφικά – κοινωνικά ερωτήματα που θέτει σε ποιήματά του ο ποιητής. Οπως στο “Περί Ευθύνης” ή στο ποίημα με το ερωτηματικό στον τίτλο “Βλασφημία;”.

Ενότητες – αφιερώσεις
• Τέσσερις είναι οι ενότητες της ποιητικής συλλογής “Τα χελιδόνια του Μοναχού”: «Η χαρά να φυτεύουμε τριαντάφυλλα, η ευλογία να τα χαρίζουμε», «Πολλά ξέρει η σοφή αιωνόβια ελιά», «Μυρίζουνε τα γιασεμιά κι όμορφοι ειν’ οι κρίνοι» «Προσδοκία Ανάστασης στων νέων κορυδαλλών τα πετάγματα»
• Αρκετές -ως συνήθως κάνουν οι ποιητές- είναι και οι αφιερώσεις ποιημάτων του σε ξεχωριστούς ανθρώπους της τοπικής μας Ιερουσαλήμ που περιλαμβάνονται στις παραπάνω ενότητες – όχι τυχαία η κάθε μια.
• Όπως το ποίημα – όραμα – προσευχή- αφιερωμένο στους Ειρηναίους της καρδιάς όλων ΜΑΣ: Στον μακαριστό μητροπολίτη Ειρηναίο Γαλανάκη. Αλλά και στον τωρινό αρχιεπίσκοπό μας τον αγαπημένο μας Ειρηναίο Αθανασιάδη. Για τον οποίο ο ποιητής “οραματίζεται” την προσευχή του μακαριστού (και τη δική μας να προσθέσουμε) να παραμείνει πολλά έτη κοντά μας, καθώς, όπως λέει ο ποιητής «περισσεύουν οι ανάγκες/των ζώντων». Αμήν.
• Οπως “Η Παναγία των Εισοδίων” αφιερωμένο στον μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Δαμασκηνό και το ποίημα “Ορθοδοξίας εγκώμιον” αφιερωμένο στον μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιο.
• Οπως το εξαιρετικό ποίημα “Τα γιασεμιά κι οι κρίνοι”. Αφιερωμένο στον Νίκο Εμμ. Παπαδάκη. Οπως το “Αρωμα αροσμαρή” στον Γιάννη Εμμ. Γαρεδάκη.
• Οπως “Ο ευλογημένος τριανταφυλλώνας” στον Μανούσο Δ. Κακατσάκη και “Η ελιά με τους βασιλικούς” στον Σταύρο Γ. Νικηφοράκη.

Η Παναγία των Εισοδίων

• “Η Παναγία των Εισοδίων” εμπνευσμένο προφανώς από την πολιούχο εκκλησία μας, την Τριμάρτυρη είναι ένα οραματικό, λυρικό, ποίημα, αντιπροσωπευτικό των δεήσεων και ευχαριστώ μας στην Παναγία ΜΑΣ: «Πέντε χρονών παιδούλα/ κι όμως δε διστάζει ν’ αφήνει/ μέρα και νύχτα την εικόνα της/ και εν είδει αέρινης πνοής/ να υπερίπταται/ πάνω από την αγαπημένη πόλη/ που προστάτιδά της ανέλαβε./ Καμιά εντολή του γέροντα πατέρα της,/ κανένα παρακαλώ της ηλικιωμένης μάνας της,/ κανένας φόβος απ’ τα απαγορεύεται των ιερέων,/ που έχουν την κηδεμονία της,/ τίποτα δεν την εμποδίζει./ Προς μεγάλη απογοήτευση του αγιογράφου της./ Ετοιμη πάντα/ να προστρέχει σε βοήθεια/ όλων που έχουν την ανάγκη της,/ η μικρούλα Παναγιά των Εισοδίων.»

• Υ.Γ. Η εικόνα της Παναγίας μας στην Τριμάρτυρη αποτυπώνει τα Εισόδια της πεντάχρονης παιδούλας στο ναό.

http://www.haniotika-nea.gr/diakonima-eythynis-i-nea-poiitiki-syllogi-toy-vaggeli-kakatsaki/

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΑΝΑΓΟΡΕΥΣΗ ΕΤΑΙΡΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ "ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ"

  • Στο ιστορικό της πρόσφατης επίσκεψης κλιμακίου του Ιδρύματος Βενιζέλου με επικεφαλής τον Γενικό δ/ντή κ. Νίκο Παπαδάκη, στη Μελβούρνη και το Σύδνεϋ και τις επαφές τους με τους Κρήτες της Αυστραλίας , αναφέρθηκε ο δάσκαλος, λογοτέχνης, ποιητής και δημοσιογράφος  Βαγγέλης Κακατσάκης. Και με το δικό του λογοτεχνικό-ποιητικό και αγαπητικό λόγο μίλησε για τη μεγάλη αγάπη των Κρητών της Αδελφότητας στις Κρητικές παραδόσεις αλλά και την ιδιαίτερη αγάπη τους στο μεγάλο Έλληνα πολιτικό, τον Εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο. «Ωραία και παράξενη πατρίδα» ήταν η λυρική εισαγωγική και καταληκτική φράση  της προσφώνησης του Βαγγέλη Κακατσάκη στους παρόντες εκπροσώπους της Κρητικής Αδελφότητας Μελβούρνης.

Απόσπασμα από το ρεπορτάζ της Νανώς Σπανουδάκη - Κουτσάκη για την αναγόρευση εταίρων από το Ίδρυμα "Βενιζέλος " στις 6 Αυγούστου 2019 (Χανιώτικα νέα , 

( Ακολουθεί ολόκληρο  το δημοσίευμα με φωτογραφίες του Παναγιώτη Λοιζίδη)

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΙ ΣΦΥΓΜΟΙ

ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΩΝ "ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

ΕΥΛΟΓΙΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

Γράφει η Νανώ Σπανουδάκη - Κουτσάκη

Υφυπουργός Εξωτερικών Αντώνης Διαματάρης: Σε νέα βάση η σχέση με απόδημους από την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη
Νίκος Παπαδάκης: Έρευνα για διεθνή παρουσία Βενιζέλου και κινηματογραφική βιογραφία.

Ιστορικός αναστοχασμός, εθνική ανάταση, συμβολισμοί, συγκίνηση από τους πολλούς παρόντες απόδημους Κρητικούς, από τους πολλούς Χανιώτες και Χανιώτισσες που παραβρέθηκαν την Τρίτη το απόγευμα στον φιλόξενο κήπο των διοικητικών υπηρεσιών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” στη Χαλέπα Χανίων, για να τιμήσουν τον απόδημο ελληνισμό στα πρόσωπα προέδρων Κρητικών Οργανώσεων της Αμερικής και της Αυστραλίας.

• Όχι πως δεν είμαστε μαθημένοι να παρακολουθούμε ή να μαθαίνουμε τις πολλές και σημαντικές  πολυπολιτισμικές δράσεις του Ιδρύματος. Αλλά, η ανακήρυξη ως εταίρων του ιδρύματος του π. προέδρου της Παγκρητικής  Αμερικής και π. προέδρου του Παγκόσμιου Συμβουλίου Κρητών  κ. Μανώλη Βεληβασάκη και των κ.κ. Μιχάλη Χουδαλάκη και Δημήτρη Παπαδημητρίου, προέδρου και γενικού γραμματέα  αντίστοιχα της Κρητικής αδελφότητας Μελβούρνης Αυστραλίας, είναι-πώς να το κάνουμε;- ένα ξεχωριστό γεγονός λόγω του σπουδαίου συμβολισμού του.

 Υποδομή 
• Συμβολισμός  περαιτέρω σύσφιξης των σχέσεων των Κρητών και Ελλήνων της διασποράς με το Ίδρυμα Βενιζέλου αλλά και την χώρα μας. Συμβολισμός εκατέρωθεν προσδοκιών για το μέλλον. «Φιλοδοξούμε», είπε στον χαιρετισμό του ο Γενικός Δ/ντής του Ιδρύματος κ. Νίκος Παπαδάκης,  «να έχει μέλλον ο δεσμός του ιδρύματος με τον απόδημο ελληνισμό. Κτίζουμε μια υποδομή εκτίμησης και ευγνωμοσύνης προς τους απόδημους Κρήτες», είπε.

Σύμβολό τους ο Βενιζέλος  
• Στο ιστορικό της πρόσφατης επίσκεψης κλιμακίου του Ιδρύματος Βενιζέλου με επικεφαλής τον Γενικό δ/ντή κ. Νίκο Παπαδάκη, στη Μελβούρνη και το Σύδνεϋ και τις επαφές τους με τους Κρήτες της Αυστραλίας , αναφέρθηκε ο δάσκαλος, λογοτέχνης, ποιητής και δημοσιογράφος  Βαγγέλης Κακατσάκης. Και με το δικό του λογοτεχνικό-ποιητικό και αγαπητικό λόγο μίλησε για τη μεγάλη αγάπη των Κρητών της Αδελφότητας στις Κρητικές παραδόσεις αλλά και την ιδιαίτερη αγάπη τους στο μεγάλο Έλληνα πολιτικό, τον Εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο. «Ωραία και παράξενη πατρίδα» ήταν η λυρική εισαγωγική και καταληκτική φράση  της προσφώνησης του Βαγγέλη Κακατσάκη στους παρόντες εκπροσώπους της Κρητικής Αδελφότητας Μελβούρνης.




• Ευχαριστήρια ήταν η αντιφώνηση του προέδρου της Κρητικής Αδελφότητας της Αυστραλίας κ. Μιχάλη Χουδαλάκη για την ανακήρυξή του όπως και την ανακήρυξη  του γραμματέα Δημήτρη Παπαδημητρίου, ως εταίρους του ιδρύματος Βενιζέλου. Ανακήρυξη που αφιέρωσαν στους  ιδρυτές του συλλόγου της Κρητικής Αδελφότητας πριν από 62 χρόνια αλλά και σε όλους τους Κρήτες  μέλη της αδελφότητας που συνεχίζουν, όπως είπε, την παράδοση για την διατήρηση και συνέχιση της γλώσσας, των ηθών και εθίμων αλλά και την ιστορία της Ελλάδας και της Κρήτης. Μια παράδοση που τώρα εμπλουτίστηκε με τις μουσειοβαλίτσες  αλλά και το  μεταφρασμένο στα αγγλικά βιβλίο του Νίκου Παπαδάκη της  βιογραφίας του Εθνάρχη στα που μετέφεραν οι εκπρόσωποι του ιδρύματος στην Αυστραλία. Αίσθηση προκάλεσε το γεγονός, ότι η Βενιζελική παράδοση είναι τόσο διαδεδομένη στους εκεί Κρήτες, ώστε  ο Ελευθέριος Βενιζέλος να είναι το σύμβολο της κοινότητας τους.

Με φωτοστέφανο 
• Τον π. πρόεδρο της παγκρητικής Αμερικής  και του Παγκοσμίου συμβουλίου Κρητών κ. Μανώλη Βεληβασάκη, προσφώνησε βιογραφώντας τον η πρόεδρος των φίλων του ιδρύματος κυρία Αργυρώ Χανιωτάκη-Σμυρλάκη που στάθηκε στην ξεχωριστή παρουσία του ως πολιτικού μηχανικού και μέλους επενδυτικών εταιριών της Νέας Υόρκης. Μια παρουσία που προφανώς προβάλλει και την χώρα και την Κρήτη μας στην Αμερική.
• Από την μεριά του, ο κ. Μανώλης Βεληβασάκης  έκανε μια εκτενή αναφορά στις  ευκαιρίες αλλά και τις δυσκολίες των αποδήμων μας και στην σκληρή δουλειά που απαιτείται μέσα στο ανταγωνιστικό περιβάλλον που παγκοσμίως υπάρχει . Ιδιαίτερη υμνητική αναφορά έκανε στην Κρητική καταγωγή, την κρητική φιλοξενία, την κρητική ευθύνη  του κάθε Κρητικού αλλά και των απόδημων Κρητών. Χαρακτηριστικά που διακρίνουν τους Κρητικούς όπου και να βρίσκονται. Και φροντίζουν  να μεταδίδουν και στα παιδιά και εγγόνια τους που πλέον βέβαια ζουν σε Αμερική, Αυστραλία και αλλού. «Την Κρήτη εμείς οι Κρήτες  της διασποράς την βλέπουμε με ένα φωτοστέφανο» είπε χαρακτηριστικά  ο κ. Βεληβασάκης μεταδίδοντας στους παραβρισκόμενους συγκίνηση και περηφάνια.

Ελληνες είμαστε – να ψηφίζουμε
• Δεν παρέλειψε όμως, δραττόμενος της ευκαιρίας της παρουσίας του νέου υφυπουργού Εξωτερικών και αρμόδιου για θέματα απόδημου Ελληνισμού, κ. Αντώνη Διαματάρη, να ζητήσει από την νέα κυβέρνηση την «αξιοποίηση» της ελληνικής ομογένειας αλλά και να «παραπονεθεί» για το ότι δεν έχουν ψήφο οι απόδημοι Έλληνες. «Ελπίζουμε», είπε, η νέα κυβέρνηση να ικανοποιήσει αυτό το αίτημα. «Έλληνες είμαστε» είπε.
• Κρητικό αγωνιστικό χαιρετισμό και ευχαριστίες στο ίδρυμα για τις προσπάθειές του σύσφιξης των σχέσεων με την ομογένεια  απεύθυνε και ο παρών νυν πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Κρητών κ. Μανώλης Κουγιουμτζής.

Ευλογία για την πατρίδα
• Άμεση ήταν απάντηση του παρόντος στην εκδήλωση υφυπουργού κ. Αντώνη Διαματάρη σχετικά με το «παράπονο» που εμμέσως διατυπώθηκε από τον κ. Βεληβασάκη.
• Η  παρουσία μου εδώ ως αρμόδιου για τα θέματα απόδημου Ελληνισμού, είπε ο κ. Διαματάρης , αποδεικνύει ότι το πήραμε το μήνυμα.
• Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αποφασισμένος να αλλάξει κεφάλαιο στη σχέση του απόδημου Ελληνισμού με την μητέρα πατρίδα.
• Κι εγώ απόδημος υπήρξα. Έχω ζήσει δεκαετίες στην Νέα Υόρκη. Καταληκτικά, δε, ο υφυπουργός, αναφέρθηκε σε προηγούμενο προβληματισμό που έθεσε ο Γενικός Δ/ντης του Ιδρύματος κ. Ν. Παπαδάκης:
Για το εάν η μετανάστευση είναι ευλογία ή κατάρα. Ευλογία είναι, κατέληξε ο κ. Διαματάρης συμφωνώντας με τον  κ. Νίκο Παπαδάκη.

Έρευνα και κινηματογραφική βιογραφία
]


•  Δυο ειδήσεις (εκπλήξεις) ανακοίνωσε χθες ο Γενικός Δ/ντής του Εθνικού Ιδρύματος κ. Νίκος Παπαδάκης.
Η μία αφορά στην παρουσία στο ίδρυμα φοιτήτριας Πανεπιστημίου Αμερικής η οποία ήταν παρούσα στην εκδήλωση, και η οποία κάνει έρευνα για την διεθνή παρουσία του Εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου και την αντιστοίχιση μεταξύ του Εθνικού ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος»  και αντίστοιχων ιδρυμάτων του εξωτερικού.
• Επίσης, το ίδρυμα σκοπεύει να προβάλλει την διεθνή παρουσία του Εθνάρχη με μια κινηματογραφική βιογραφία του (docudrama) και μάλιστα είπε ότι το σενάριο είναι ήδη έτοιμο.
•  Την εκδήλωση πλαισίωσαν η πιανίστα Μαρία Κουτουλάκη και ο τενόρος Γιάννης Μανούσακας που ερμήνευσαν αποσπάσματα από το έργο του Γιάννη Μεντζελόπουλου «Ωδή στον Ελευθέριο Βενιζέλο» και νοσταλγικά τραγούδια της ξενιτιάς.

Χανιώτικα νέα (8. 8.2019)

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΟ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ

Γράφει η Νανώ Κουτσάκη - Σπανουδάκη

• Βιωματικά διηγήματα – ρεπορτάζ με πολυπολιτισμικές δια-ΣΤΑΣΕΙΣ 

• Αφιερωμένο στη Μνήμη Μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη

Τί πραγματεύεται το νέο βιβλίο του Βαγγέλη Κακατσάκη “Μια Στάση εδώ –Μια στάση εκεί”; Mα, τo πολυπολιτισμικό εμείς με αφορμές παρμένες από τη σύγχρονη Χανιώτικη και όχι μόνο καθημερινότητα – επικαιρότητα.

• Όπως και η ομώνυμη στήλη του άλλωστε. Μόνο που τα 67 απανθίσματα κειμένων του 2017 τα οποία περιλαμβάνει ή έκδοση των Χανιώτικων Νέων, διαβασμένα ήδη από τους χιλιάδες αναγνώστες των Χανιώτικων Νέων και της στήλης του, ανασυνθέτουν τα γεγονότα έτσι ώστε ο αναγνώστης να τα απολαμβάνει ως ένα ενιαίο βιβλίο με διηγήματα.

Βιωματικά “ρεπορτάζ”
• Αυτό είναι -μεταξύ πολλών άλλων- το νέο βιβλίο του λογοτέχνη, ποιητή, αρθρογράφου, δημοσιογράφου Βαγγέλη Κακατσάκη. Είναι βιωματικά διηγήματα – ρεπορτάζ. Με τον ίδιο σε ρόλο αυτόπτη μάρτυρα, συναρπαστικού αφηγητή, ορθοτομούντα τη γλώσσα την ελληνική, το κρητικό ιδίωμα και τις μαντινάδες μας αλλά και τη γλώσσα της αγάπης. Σε ρόλο υπερασπιστή των αδυνάτων. Υπέρμαχο της αλληλεγγύης και του εμείς. Με το δικό του έμμεσο παραβολικό αλλά και ενίοτε κριτικό τρόπο.
• Το εξομολογείται στον πρόλογο του βιβλίου του γράφοντας: «Αν μη τι άλλο “βιωματικό”, γενικότερα το γράψιμό μου. Σπίτια μου οι λέξεις, ωστόσο, σε κάθε περίπτωση. Είτε κάνω στάση σ’ ένα “παπαδιαμάντειο” πανηγύρι, είτε σε μια εκδήλωση, είτε σ’ ένα απ’ τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα των μνημονίων ή στις γειτονιές του πλανήτη».
• Το “Μια στάση εδώ – Μια στάση εκεί”, είναι πρωτίστως, η τοπική μας, χανιώτικη ζώσα πραγματικότητα. Γραμμένη όμως με τον ανεπανάληπτο -κλασικό πλέον στους φανατικούς και αγαπητικούς αναγνώστες του- Κακατσάκειο τρόπο γραφής.
• Είναι αληθινές, βιωματικές ιστορίες τοπικών δρώμενων που όμως συνδέονται με “χειρουργικό” τρόπο -λόγο, με τα ήθη, έθιμα, τους πνευματικούς δασκάλους του Εθνους, τους ποιητές, τους λογοτέχνες, τις οικουμενικές αξίες του πολιτισμού μας.

Διαχρονική επικαιρότητα
• Για όλα τα παραπάνω-και πολλά ακόμα που ασφαλώς θα ειπωθούν κατά την παρουσίαση του νέου αυτού βιβλίου του Βαγγέλη Κακατσάκη, στις 28 Ιανουαρίου 2019 οπότε και θα παρουσιαστεί στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου- η συμπυκνωμένη αυτή έκδοση αναδεικνύει αφ ενός τη διαχρονική επικαιρότητα των χρονογραφημάτων – διηγημάτων – ρεπορτάζ του αρθρογράφου. Αφετέρου δε, προβάλλει για τον μελλοντικό αναγνώστη, τη σημερινή πολιτισμική ζωή της χώρας και των Χανιών. Δίνοντας το καλύτερο ερέθισμα για όσους θέλουν να ανατρέξουν στα αρχεία της εφημερίδας αλλά και στην τρέχουσα καθημερινή έντυπη και ηλεκτρονική έκδοση των Χανιώτικων Νέων για να ενημερωθούν.
• Οπως και “Τα Πεταχτά”, το “Μια στάση εδώ – Μια στάση εκεί” εκδόθηκε χάρις στον ιδρυτή των Χανιώτικων Νέων αλλά και εμπνευστή και δημιουργό του Μουσείου Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη και του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου, που, όπως γράφει και στον πρόλογό του ο συγγραφέας ευχαριστώντας, «αποτελούν εξ’ αδιανεμήτου πλούτο για τον τόπο μας».
• Ευχαριστίες επίσης εκφράζει και στη συγγραφέα ζωγράφο Αγγέλα Μάλμου για την σύνθεση του εξωφύλλου αλλά και σε άλλους συντελεστές της έκδοσης.
• Και πράγματι η σύνθεση του εξωφύλλου της Αγγέλα Μάλμου είναι η πραγμάτωση του μια εικόνα χίλιες λέξεις. Αφού καταφέρνει να «χωρέσει» την πεμπτουσία των κειμένων του βιβλίου. Όπως τις πολλές αναφορές του βιβλίου σε δρώμενα, μνήμες και ρήσεις του αλησμόνητου Μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη. Σημειολογική και η παρουσία του ανδριάντα του Δασκαλογιάννη, του προσφυγόπουλου Αμίρ αλλά και του μοναδικού στην Ελλάδα Μουσείου Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη που διευθύνεται με επιτυχία από την Ελια Κουμή και άλλους άξιους συνεργάτες.
• Το βιβλίο προλογίζει, σύντομα και περιεκτικά, ο ίδιος ο Γιάννης Γαρεδάκης.
Οι “στάσεις” είναι το δεύτερο βιβλίο του Κακατσάκη μετά “Τα πεταχτά” που κυκλοφόρησαν το 2013 με επιλογές από την αρθρογραφία του. Χώρια βέβαια τα βιβλία ποίησης, λογοτεχνίας, διηγήματα, άρθρα, χρονογραφήματα, ρεπορτάζ και μελέτες που έχουν δημοσιευθεί σε πολλά έντυπα εδώ και 45 χρόνια που ο Κακατσάκης ασχολείται με τον πολιτισμό και την παράδοσή μας. Χώρια η Δασκαλοσύνη βέβαια. “Ιππότης” της άλλωστε έχει ονομαστεί εδώ και χρόνια από εξέχοντες θεσμικούς άρχοντες της πόλης μας.

Σχολή

• «Ιππότης της Δασκαλοσύνης»! Εδώ είμαστε, μονολόγησα με το που το θυμήθηκα.
• Δάσκαλος για τους μαθητές του. Κοινωνικός δάσκαλος για τους αναγνώστες. «Κακατσάκειος Σχολή δημοσιογραφικού χρονογραφήματος είναι “τα ΠΕΤΑΧΤΑ” είχα γράψει στις 12/9/2013, όταν πρωτοκυκλοφορήθηκε το πρώτο βιβλίο του με απανθίσματα από την ομώνυμη στήλη του.
• Θα το επαναλάβω. Ο τρόπος του δημοσιογραφείν του Βαγγέλη Κακατσάκη έχει δημιουργήσει “σχολή” δημοσιογραφικού χρονογραφήματος. Δημοσιογραφικού ρεπορτάζ. Δημοσιογραφικής παρουσίασης των τοπικών αλλά και πανελλαδικών δρώμενων. Επειδή όλα αυτά τα “ντύνει” με αναφορές στην ιστορία, στην ποίηση, στην παράδοση, στα έθιμα, στα ήθη μας. Και φυσικά στην τρέχουσα πολιτισμική δημιουργία.
• Πολλοί, λυπηθήκαμε… πολύ όταν η στήλη του “Τα Πεταχτά” έκλεισε τον κύκλο της.
• Αποζημιωθήκαμε όμως όταν η νέα στήλη των “Στάσεων” όχι μόνο συνέχισε τη δημοσιογραφική πολυπολιτισμική της διάσταση αλλά, έχοντας πλέον τη δυνατότητα για λίγο μεγαλύτερο κείμενο, αναδεικνύει και πολλές άλλες δια-στάσεις, κατά-στάσεις, ανα-τάσεις, αντι-στάσεις των θεμάτων που πραγματεύεται.
• Σημείωση: Τα έσοδα από το βιβλίο που υπάρχει στo Φαρμακείο Νικηφοράκη επί της Ηρώων Πολυτεχνείου θα διατεθούν για τα Φιλόπτωχα Συσσίτια Σπλάντζιας, ενώ τα έσοδα από την παρουσίασή του θα διατεθούν για ανάγκες της Εκκλησιαστικής Σχολής Κρήτης.

Μνήμη Ειρηναίου Γαλανάκη

«Να αγαπάτε τον συνάνθρωπό σας, να συγχωρείτε τα λάθη του και να υπερασπίζεστε το δίκιο του, από το ψωμί, ως την ελευθερία και την ειρήνη του κόσμου». Από τις παρακαταθήκες του Παππού
• Στη «Μνήμη του Μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη του Χριστιανού», αφιερώνει το νέο του βιβλίο ο Βαγγέλης Κακατσάκης, γράφοντας: «Και γιατί ο Παππούς “μνημονεύεται” όσο κανένας άλλος στις “Στάσεις” του 2017, μα και γιατί ήταν Εκείνος που κι εμένα, όπως και πάμπολλους άλλους σημάδεψε, η αφιέρωση. Να έχουμε την ευλογία του, η ευχή μου. Και να μην ξεχνούμε να τον μνημονεύουμε. Μαζί με τον Διονύσιο Σολωμό και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη…».

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΓΡΥΠΝΙΑ  - ΒΑΛΣΑΜΟ ΚΑΙ ΑΡΤΟΣ ΖΩΗΣ

 “Δωρική” και η νέα ποιητική συλλογή του Βαγγέλη Κακατσάκη

Γράφει η Νανώ Σπανουδάκη - Κουτσάκη

Η ποίηση της Ανοιξης. Η άνοιξη της ποίησης. Καλώς ήρθες νοιξη! Καλώς ήρθες ποίηση!/ Καλώς ήρθες άνοιξη της ποίησης»  Βαγγέλης Κακατσάκης.

Παγκόσμια ημέρα Ποίησης η προχθεσινή! Παγκόσμια επίσημη ΠΡΩΤΗ της άνοιξης η προχθεσινή. Παγκόσμια, Ελλαδική, Κρητική και Χανιώτικη η νέα ποιητική κραυγή αγώνα και αγωνίας του δικού μας ΠΟΙΗΤΗ, Ανθρώπου, Δασκάλου, λογοτέχνη, Βαγγέλη Κακατσάκη! Κυκλοφορήθηκε κι αυτή προχθές. Ως ποιητική συλλογή με τίτλο “Oπως το ψωμί” με εικονογράφηση της Αγγέλας Μάλμου από τις εκδόσεις  “Πυξίδα της Πόλης”.

• Επετειακή έκδοση προς τιμήν της ποίησης θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει τη σύμπτωση της κυκλοφορίας του βιβλίου με τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της ποίησης. Αλλωστε «Πατρίδες του ποιητή οι αισθήσεις του/ Πατρίδα του ποιητή η καρδιά του» δηλώνει ο Βαγγέλης Κακατσάκης στο ποίημά του “Πατρίδα του Ποιητή”. Θέλοντας, με τον τρόπο αυτό να επισημάνει την παγκοσμιότητα της ποίησης.
Δωρικός

• Μιας ποίησης που υπηρετεί με λογισμό και με όνειρο. Με βαθιά γνώση της γλώσσας, της βαρύτητας και της σημασίας των λέξεων. Μάλιστα, σε αυτή τη συλλογή υπάρχουν τρία ποιήματα με τον ίδιο τίτλο: “Παιγνίδια με τις λέξεις” (Α, Β, Γ). Ταυτόχρονα αντιμετωπίζει με δέος «Το βάρος των λέξεων» και γράφει «Φοβισμένο σπουργίτι το μολύβι/ στο χέρι του ποιητή/ δηλώνει αδυναμία/ να διαχειριστεί το βάρος των λέξεων».

• Γι’ αυτό άλλωστε η ποιητική αλλά και γενικότερα η γραφή του Κακατσάκη είναι δωρική και στακάτη. Απλή. Ολιγόγραμμη.

• Αυτό που λέμε «Ουκ εν τω πολλώ το ευ. Αλλά εν τω ευ το πολύ». Oμως μέσα σε ένα στίχο, περικλείει πολλές έννοιες. Κάθε ποίημα έχει πολλαπλές αναγνώσεις. Και ερμηνείες. Αλλωστε την τέχνη την προσλαμβάνει καθένας μας με υποκειμενικά κριτήρια. Καθένας μας δίνει διαφορετική ερμηνεία σε ένα ποίημα, σε ένα δοκίμιο, σε ένα φιλοσοφικό κείμενο. Oμως είναι φανερό ότι οι στίχοι του Κακατσάκη έχουν μια πανανθρώπινη αύρα. Μια πανανθρώπινη αγωνία. Μια σφαιρικότητα. Oλα όμως δοσμένα με τρυφερότητα, με ΑΓΑΠΗ για τον ΣυνΆνθρωπο. «Αγαπώ!/ Μακρύς ο δρόμος/ για να φτάσω/ από το άλφα μέχρι και το ωμέγα/ με θαυμαστικό στο τέλος./ Σε πρώτο ενικό/ κρίνονται όλα».

• Είναι φιλοσοφία του ποιητή και τρόπος ζωής του, λέμε εμείς, η δωρικότητα: Γράφει στο ποίημά του με τίτλο “Της Αγίας Λιτότητας” που φυσικά έχει και ΠΟΛΙΤΙΚΟ μήνυμα: «Ούτε να λείπει/ μα ούτε να περισσεύει/ το απαραίτητο./ Λίγο λιγότερο/ και το απαραίτητο λείπει/ λίγο περισσότερο/ και το απαραίτητο περισσεύει./ Αγιοκέρι στο μανουάλι/ της παρεξηγημένης Αγίας Λιτότητας/ ο άρτος ημών ο επιούσιος».

• Είναι και “στακάτη” η ποίηση του Βαγγέλη. Όπως κάποιες νότες. Ισως αυτό προσέλαβε και ο Σταμάτης Κραουνάκης όταν άκουσε να διαβάζεται στο Ιστορικό Καφέ του Δημοτικού μας Κήπου το ποίημά του “Ενθάδε κείται”. Και το μελοποίησε επί τόπου! Πρόκειται για το “Ενθάδε κείται” που αφιερώνει στην πολυαγαπημένη του σύζυγο και δική μας πολυαγαπημένη συγγραφέα παραμυθιών την Ευδοκία Σκορδαλά-Κακατσάκη: «Επιμένω να ταξιδεύω/ στη θάλασσα των ματιών σου/ …Επιμένω ν’ αναζητώ ένα σινιάλο σου/ για να πιάσω λιμάνι/… Ωραίος τόπος τα μάτια σου/ για το ενθάδε κείται».

Αγωνία, αγώνας, εθελοντισμός

• Την αγωνία, τον αγώνα της κοινωνίας και την ανάγκη σύμπνοιας και εθελοντικής προσφοράς καταγράφει επίσης και “τραγουδά” ο ποιητής μας.

• Και, ως άλλος Σίμων Κυρηναίος (ναι αυτός που αν και άγνωστος στους πολλούς  βοήθησε τον Χριστό να σηκώσει τον βαρύ Σταυρό του μαρτυρίου του), έρχεται εθελοντικά να συμπάσχει μαζί με όλους και καθένα μας.

• Και το δηλώνει άμεσα με το πρώτο χαρακτηριστικό της νέας συλλογής του ποίημα “Σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου” για να μας προσκαλέσει όλους να γίνουμε εθελοντές προσφοράς.

• «Αλιεύς ελπίδων/σε φουρτουνιασμένες θάλασσες./ Περιποιητής φυτών/ στους αγρούς της παγκόσμιας συνείδησης./ …Ποιμήν αγαθών προβάτων/ και διώκτης αιμοβόρων λύκων./ Ο ποιητής!»

Μπορεί η ποίηση;

• Ταυτόχρονα βέβαια στο ίδιο ποίημα αποκαλύπτει και τον ρόλο που πιστεύει ότι μπορεί να διαδραματίσει η αγαπημένη του ποίηση στην εποχή μας.

• «Αίρων την οδύνη του σύμπαντος κόσμου./ Σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου./ Ο ποιητής!»

• Εμμέσως πλην σαφώς δηλαδή, ο Κακατσάκης μέσα από το συγκεκριμένο ποίημά του αλλά και όλα τα άλλα ποιήματά  του, θέτει και το ερώτημα που φαίνεται να αναγεννιέται στις μέρες μας. Ερώτημα για την ΔΥΝΑΜΗ και ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ  που μπορεί να έχει ο ποιητικός λόγος στην πεζή πλέον εποχή μας.

• Καθώς η ποίηση μπορεί, όταν γράφεται με μαεστρία, να είναι ένας λόγος περιεκτικός, σύντομος, μηνυματικός, κοινωνικός. Αντιστασιακός ή κατασταλτικός κατά περίπτωση.

• Αυτό επιδιώκει ή έτσι του “βγαίνει” από καρδιάς και ο λόγος του Κακατσάκη. Ο οποίος, όντας συν τοις άλλοις και αρθρογράφος – δημοσιογράφος στα “Χ.Ν.” εδώ και πολλά χρόνια, παρακολουθεί, κρίνει, καταγράφει ή καυτηριάζει με το δικό του τρόπο -ποιητικό πάντα ακόμα και στα πεζά του- την κοινωνικοπολιτικοοικονομική μας καθημερινότητα – πραγματικότητα.

Παντεπίκαιρος

• Ετσι, το “Οπως το Ψωμί”, είναι ένα παντεπίκαιρο βιβλίο. Μέσα στις 68 σελίδες του και τα ολιγόλογα περιεκτικά του ποιήματα καταφέρνει να μας μιλήσει πραγματικά και μεταφορικά: Για την χθεσινή ημέρα της Ανοιξης και της Ποίησης: «Παιγνίδια με τις λέξεις» (Γ)! «Η ποίηση της άνοιξης./ Η άνοιξη της ποίησης./ Καλώς ήρθες, άνοιξη./ Καλώς ήρθες άνοιξη της ποίησης».

• Μας μιλά φιλοσοφικά για τη ζωή, το θάνατο, τον αέναο κύκλο του χρόνου, το επέκεινα. Επιγραφικά σχεδόν: «Αλλος κανονίζει/ το λάδι στα καντήλια./ Αυτός εντολές εκτελεί./ Καντηλανάφτης/ σε διατεταγμένη υπηρεσία/ ο χρόνος».

• Η κοινωνία, το μεταναστευτικό, η απάνθρωπη “ανθρωπιά” μας. Η κρίση αξιών, η οικονομική κρίση, η πολιτική, ο πόλεμος. Απαισιόδοξα αισιόδοξος ο ποιητής.

• Η Πίστη, Ο Ιησούς. Ο θάνατος. Η αναγέννηση! Οπως στο υπέροχο: «Της Διακαινησίμου./ Επιστροφή στο πάλλευκο άλφα./ Της Αναγεννήσεως./ Της Ανανεώσεως. Της Αναμορφώσεως./ Της Αναδημιουργίας./ Της Αναστάσεως./ Οσοι εις Χριστόν εβαπτίσθημεν,/ Χριστόν ενεδύθημεν…/ Αναστημένοι και Αναστάσιμοι.».

Εικονογράφηση – αφιερώσεις

• Τη νέα ποιητική συλλογή “Οπως το ψωμί” του Βαγγέλη Κακατσάκη «ντύνει» στο εξώφυλλο, στο “αυτί” του βιβλίου αλλά και εσωτερικά η γνωστή μας επίσης λογοτέχνης, συγγραφέας, π. νηπιαγωγός και εθελόντρια προσφοράς σε πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις, Αγγέλα Μάλμου. Η οποία, ως ζωγράφος – εικονογράφος αποδεικνύεται επίσης ταλαντούχα. Απού φελά παντού φελά.

• Τη νέα ποιητική του συλλογή ο ποιητής την αφιερώνει στα παιδιά του Θεοκλή Κακατσάκη (ο γνωστός “αρχηγός” του BOOTCAMPTraining) και Νεκτάριο Κακατσάκη (αρθρογράφο και στέλεχος των “Χ.ν.”).

•  Κάποια από τα ποιήματα του είναι επίσης αφιερωμένα σε αγαπημένα,σεβαστά και αγαπητά πρόσωπα του ποιητή. Οπως, στην γυναίκα του Ευδοκία. Τον Αρχιεπίσκοπό ΜΑΣ (τον Κρήτης Ειρηναίο Αθανασιάδη), στην ποιήτρια, λογοτέχνιδα και γιατρό Πόπη Ντουντουλάκη, στον Νίκο Ψιλάκη, στον Τάσο Βαλμά, στον Κώστα Νταντινάκη, στην Πόπη Γαβριλάκη, στην Αγγέλα Μάλμου και στον Γιάννη Κουβαρά.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 23.3.2018)