ΞΕΣΤΕΡΙΑ

Ο ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ  ΚΟΡΥΦΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ " ΞΕΣΤΕΡΙΑ" :

O METAΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΣΕ ΓΝΩΣΗ

 

 

 (Λίαν αγαπητικό το κείμενο που μου έστειλε ο καλός μου φίλος, πρώην πρόεδρος της ΔΟΕ και συγγραφέας Χριστόφορος Κορυφίδης, που κατοικοεδρεύει στη Δράμα, για την " ΞΕΣΤΕΡΙΑ" μου. Εκ βαθέων το ευχαριστώ μου! Με κρητικούς χαιρετισμούς! )

Δράμα, 17.12.2021)

Φίλε μου αγαπητέ, Με εκπλήττεις συνεχώς! Με εκπλήττεις τόσο με τα δώρα σου, όσο και με το περιεχόμενό τους! Φαντάζεσαι, λοιπόν, τη χαρά μου, όταν χθες επιστρέφοντας από Αθήνα, βρήκα στο γραμματοκιβώτιό μου, το νέο δώρο σου. Το πήρα, το περιεργάστηκα εκτός και εντός φακέλου και είπα στον εαυτό μου: Αυτό προηγείται. Έτσι βρέθηκα να το διαβάζω, όλο το απόγευμα, μέχρι αργά το βράδυ.

Το διήγημά σου ‘’ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ΄΄ήταν το μόνο που είχα διαβάσει προηγούμενα από τη συλλογή σου ‘’Πότες θα κάμει ξεστεριά…’’. Το ξαναδιάβασα, όμως κι εκείνο, με μεγαλύτερη θα πω προσοχή και ευχαρίστηση. Βρήκα και αντιγράφω τα όσα σχετικά σου έγραψα τότε, τέσσερις σχεδόν μήνες πριν (11/09/201): «Καταπληκτικό το κείμενό σου Βαγγέλη! Καταπληκτικό, διδακτικό και επίκαιρο. Διδακτικό για όλους εμάς, που δεν γνωρίσαμε τη σκλαβιά, επειδή γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε λεύτεροι. Και επίκαιρο, γιατί τώρα και πριν (ξαναζήσουμε) σκλαβιά, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι: ΄΄ Άπ’ τη μισερή ζωή, χίλιες φορές καλλιά ΄ναι ο θάνατος…΄. Όσο περισσότεροι πιστέψουμε τώρα, σε τούτη σου τη φράση, τόσο απομακρύνεται ο κίνδυνος της σκλαβιάς και εδραιώνεται η Ελληνική στάση ζωής, σε μας και μεταξύ μας, αλλά και σε τούτους, καθώς και σ’ εκείνους!»

Πρέπει να σου ομολογήσω ότι, στην πορεία ανάγνωσης των διηγημάτων σου και ιδιαίτερα στην πορεία της δεύτερης ανάγνωσης, του διηγήματός σου ‘’ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ΄΄, διαπίστωσα ότι εκείνα που σου έγραψα τότε, ισχύουν για όλα-όσα περιέχονται στο νέο βιβλίο σου. Στα εκείνα, όμως, που σου έγραψα τότε, διαπιστώνω σήμερα και κάποιες σημαντικές ελλείψεις μου, που θέλω να σου επισημάνω· ελλείψεις μου, που σχετίζονται με τον ξεχωριστό τρόπο γραφής σου, και με μια συγγραφική σου ικανότητα· την ικανότητα να μετασχηματίζεις τις μνήμες-ατομικές ή συλλογικές-σε γνώση· γνώση βιωματική· δηλαδή, γνώση κατακτημένη και δημιουργική. 

 

Στα σημερινά κείμενά σου, όπως βέβαια και σ’ όλα τα προηγούμενα, πετυχαίνεις να μεταφέρεις και να παντρέψεις τις λέξεις σου, σε πεδία πέρα από τη συγκυρία και κατά τρόπο, άκρως δημιουργικό· δημιουργικό, με την έννοια ότι το πάντρεμά τους ζωγραφίζει εικόνες ζωντανές, έγχρωμες και κινηματογραφικές. Εικόνες δηλαδή, που καταγράφονται στον εγκέφαλο του κάθε ανθρώπου-ανεξάρτητα από ηλικία, φύλο και μορφωτικό επίπεδο ανεξίτηλα, ενεργά και δυναμικά.

Με άλλα λόγια και σε προέκταση τα κείμενά σου-ποιητικά και πεζά, χθεσινά και σημερινά-ενεργοποιούν ενσυνείδητα στάση ζωής· την Ελληνική στάση ζωής-ατομική και συλλογική-που υπήρχε διαχρονικά, αλλά πέρασε στο περιθώριο, λόγω πολλών παραμέτρων· παραμέτρων, σχετικών με τη συγκυρία, τους κανόνες της, τα προτάγματά της και τις εικόνες της.

Τα συγχαρητήριά μου και πάλι!

Φιλικά και με μεγάλη εκτίμηση

Χριστόφορος ΚΟΡΥΦΙΔΗΣ

 

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΡΟΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ  ΡΟΩΝ*

Γράφει ο Χριστόφορος Κορυφίδης

Η αποχώρηση των Αμερικανών και γενικότερα της Δύσης από το Αφγανιστάν, η ίδρυση και μετονομασία του κράτους αυτού σε Ισλαμικό Εμιράτο, η στάση της Ρωσίας και της Κίνας απέναντί του και κυρίως οι διαφαινόμενες σχέσεις του με την Τουρκία και το Κατάρ, δεν αποτελεί μια απλή γεωπολιτική εξέλιξη στο χώρο της Κεντροδυτικής Ασίας.

Αποτελεί αλλαγή από εκείνες, που διαμορφώνουν, εν δυνάμει-μεγάλες ανακατατάξεις στον πλανήτη. Σαφώς πολύ μεγαλύτερες από εκείνες, της ανακήρυξης του Ισλαμικού Κράτους (2017), ως συνέχεια της δράσης του ISIS, ή πολύ περισσότερο, της ίδρυσης της Αλ Κάιντα, του Οσάμα Μπιν Λάντεν (1988) 1.

ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ & ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΕΜΙΡΑΤΟ ΤΟΥ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ;

Αποτελεί το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν τη συνέχεια του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Κάιντα; Αν το δούμε από πλευράς στάσης ζωής, στρατηγικών στόχων και πορείας για την κατάκτησή τους, σαφώς ναι. Σαφής και κοινή είναι η αντί-Δυτική στάση τους, στη βάση του πρωτόλειου ισλαμικού διαχωρισμού πιστοί-άπιστοι και στη βάση ότι όλοι οι μουσουλμάνοι θα πρέπει να περάσουν στην κατηγορία των πιστών της δικής τους ερμηνείας, για να ικανοποιηθούν οι αρχές της τζιχάντ αλ-σάιφ1.

Στην ουσία εκείνο που έχουμε σήμερα με την ίδρυση του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν (ΙΕΑ) είναι μια γενική ΄΄αποδοχή΄΄ της παγκόσμιας ισλαμικής τρομοκρατικής δράσης. Μια αποδοχή και συνεπώς νομιμοποίηση, που κουβαλά μαζί της δύο ζητούμενα. Το ζητούμενο της ανασυγκρότησης των ισλαμικών τρομοκρατικών δυνάμεων, από τη μια μεριά και από την άλλη, το ζητούμενο της δημιουργίας μιας συναντίληψης απ’ όλες τις υπόλοιπες χώρες της Νέας Παγκοσμιότητας-μη εξαιρουμένης της Ρωσίας και της Κίνας-για τη ριζική αντιμετώπιση του προβλήματος της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Ανασυγκρότηση των ισλαμικών τρομοκρατικών δυνάμεων, μεταξύ των άλλων, σημαίνει:

• απόκτηση από μέρους τους ενιαίου κέντρου αναφοράς και συσπείρωσης·
• δημιουργία συνθηκών και προϋποθέσεων για απόλυτη ιδεολογική κυριαρχία του κέντρου αναφοράς, σε όλον τον μουσουλμανικό κόσμο·
• διαμόρφωση περιβάλλοντος και όρων για τη μεγάλη σύγκρουση με τους ΄΄άπιστους΄΄1·
Από την άλλη, δημιουργία συναντίληψης στον υπόλοιπο κόσμο, για τη ριζική αντιμετώπιση του φαινομένου της ισλαμικής τρομοκρατίας, μεταξύ των άλλων, σημαίνει:
• δημιουργία σχετικής συναντίληψης, καταρχήν στις χώρες του ΝΑΤΟ και στη συνέχεια, με τις υπόλοιπες χώρες της Νέας Παγκοσμιότητας, για την αναγκαιότητα αντιμετώπισης του φαινομένου της ισλαμικής τρομοκρατίας, ενιαία και οργανωμένα·
• διεργασίες και σοβαρή προετοιμασία, για την αντιμετώπιση του φαινομένου στην πράξη τακτικά (κάλυψη των στρατιωτικών, επικοινωνιακών και οικονομικών αναγκών), όσο και στο επίπεδο του τρόπου διαχείρισης, των όποιων σχετικών επιχειρήσεων·
• συναντίληψη και ενιαία δράση, για τα προβλήματα που θα δημιουργήσει σ’ όλον τον κόσμο το εσωτερικό ξεκαθάρισμα της σημερινής εικόνας του μουσουλμανικού κόσμου-ιδιαίτερα με τις μεταναστεύσεις και τις επιπτώσεις τους, άμεσα και προοπτικά.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ

Στο νέο παγκόσμιο σκηνικό που χτίζεται στις μέρες μας, η Ελλάδα, (παρόμοια η Κύπρος και βέβαια το Ισραήλ), βρίσκεται και θα συνεχίζει να βρίσκεται μέχρι τέλους, επί σκηνής και ως πρωταγωνιστής, για τους παρακάτω λόγους:

• για το λόγο ότι η γεωγραφική της θέση την καθιστά περιοχή άμεσης άμυνας και επίθεσης, στις όποιες εξελίξεις·
• για το λόγο ότι η μορφολογία του εδάφους της απαιτεί αναντίστοιχη στις πραγματικές δυνάμεις της ισχύ (πληθυσμιακή, οικονομική, στρατιωτική), για την αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων δημιουργήσει, τόσο η φάση των εσωτερικών εκκαθαρίσεων στον μουσουλμανικό κόσμο (κύρια με τις μεταναστευτικές ροές) όσο και η επόμενη φάση (της σύγκρουσης με τους ΄΄απίστους΄΄)·
• για τον λόγο ότι, ως έχουν σήμερα τα πράγματα και στην προοπτική τους, η Τουρκία αποτελεί το σημαντικότερο εφαλτήριο εξαγωγής των κρίσεων που έπονται και όχι, βέβαια, μόνον εκείνων που σχετίζονται με τις μεταναστευτικές ροές.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ ΡΟΩΝ

Επισημαίνεται ιδιαίτερα ότι το πρόβλημα των μεταναστευτικών ροών, με τη σημερινή του μορφή-ή με την πολλαπλά πιο έντονη στην επόμενη φάση-αποτελεί πρόβλημα που πρέπει να ιδωθεί συνολικά και στην προοπτική του. Στην προοπτική, δηλαδή, του να βρεθούν οι χώρες και οι λαοί της εκτός ισλαμικής τρομοκρατίας Νέας Παγκοσμιότητας, σε διασταυρούμενα πυρά. Στα πυρά που θα προέρχονται από τη γενική επίθεση ενός ενιαίου και ισχυρού κέντρου ισλαμικής τρομοκρατίας και στα πυρά που θα αναπτύσσονται στο εσωτερικό τους, για θρησκευτικούς λόγους.
Συνεπώς, το να μπει φραγμός στις μεταναστευτικές ροές σήμερα, αποτελεί προτεραιότητα ύψιστης σημασίας παντού και για όλους.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ

Όλα δείχνουν ότι η Τουρκία βρίσκεται στην ίδια περίπου θέση με την Ελλάδα, στο αντίθετο, όμως, στρατόπεδο. Αυτό σημαίνει ότι τα πολύ δύσκολα για την Τουρκία, βρίσκονται μπροστά της. Και βέβαια δεν σχετίζονται με τα οικονομικά της, ή με τα ενεργειακά της.
Σαφώς σχετίζονται με τις εξελίξεις, που αναμένονται στο εσωτερικό της, από την προοπτική της ίδρυσης του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν. Γι΄ αυτό και καίγεται ο Ερντογάν να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις εκεί, μετά την αποχώρηση των Αμερικανών από την Καμπούλ. Ρόλο, που απ’ ό,τι όλα δείχνουν, δεν πρόκειται να πάρει από κανέναν, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.
Συνεπώς τα προβλήματα βρίσκονται μπροστά του. Βρίσκονται, όμως και μπροστά μας, αφού το αποτέλεσμα θα είναι νέες μεταναστευτικές ροές-αυτή τη φορά πολύ πιο έντονες και όχι μόνον από την Υποσαχάρια Αφρική, τη Συρία, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν, αλλά και από την ίδια την Τουρκία.

1 Όλες οι επιμέρους πληροφορίες του άρθρου, αντλήθηκαν από ιστοσελίδες του διαδικτύου
2 Η διά του πολέμου επιβολή
3 Τους μη μουσουλμάνους

*Ο Χριστόφορος ΚΟΡΥΦΙΔΗΣ, είναι συγγραφέας των βιβλίων, ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΟΝ 21^ο ΑΙΩΝΑ και ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ. Διετέλεσε, πρόεδρος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας και για δεκατρία χρόνια μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής, ως εκπρόσωπος της ΑΔΕΔΥ.

Χανιώτικα νέα (Πέμπτη, 16.9.2021) 

 https://www.haniotika-nea.gr/i-ellada-kai-i-prooptiki-ton-metanasteytikon-roon/

ΧΑΛΚΙΔΑ (ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ)

                Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤ.  ΚΟΡΥΦΙΔΗ*  ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ  ΧΑΛΚΙΔΑΣ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

https://www.facebook.com/stavros.petrakis.3/videos/10157654823284721/?t=15



Με τον Βαγγέλη Κακατσάκη γνωριστήκαμε, στα χρόνια της νιότης μας, κάπου στο δεύτερο μισό, της δεκαετίας του 1970. Σε μια εποχή, δηλαδή, όπου-με την μεταπολίτευση-η πολιτική δράση αποκτούσε κινηματικά χαρακτηριστικά και οι κοινωνικές ισορροπίες ευνοούσαν το ΕΜΕΙΣ. Εκείνος ανεβαίνοντας από το Νίππος Αποκορώνου Χανίων του Νότου και εγώ κατεβαίνοντας από τα Κύργια Δράμας, του Βορρά, συναντηθήκαμε κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Συναντηθήκαμε σε μια Γενική Συνέλευση της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας, ως αντιπρόσωποι των δασκάλων των Νομών μας.

Δεν ξέρω πως και γιατί, αλλά δέσαμε από τότε. Όπως συμβαίνει με πολλούς ανθρώπους λόγω συμβατότητας της ενέργειας που εκπέμπουν-λένε μερικοί-και άλλοι, λόγω συμβατότητας των «θέλω» τους.

Στην πράξη, το «δέσαμε» σήμαινε ταύτιση των θέλω μας και άθροιση της ενέργειάς μας. Με άλλα λόγια κοινές αναζητήσεις, κοινοί σχεδιασμοί, κοινοί στόχοι και κοινή πολιτική δράση, πριν απ’ όλα  για την εκπαίδευση, αλλά και γενικότερα για την Ελλάδα και τον κόσμο όλο.

Σε μια χειρόγραφη επιστολή που μου έστειλε ο Βαγγέλης Κακατσάκης τον Νοέμβρη του 2018 (29/11/2018), άρχιζε ως εξής:

«Καλέ μου φίλε, των καλύτερών μας χρόνων! Δεν τον αλλάξαμε τον κόσμο τότε, στα έτη της νεότητάς μας. Δεν είναι λίγο, όμως, ότι πιστέψαμε πως θα τον αλλάξουμε. Ούτε ότι πιστεύοντας ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο, αλλάξαμε προς το καλύτερο τους εαυτούς μας».

Σε κάθε περίπτωση, η γνωριμία μας εκείνη έμελλε να αναπτυχθεί και να καλλιεργηθεί πολύπλευρα, στο φάσμα μιας ολόκληρης ζωής-μέχρι σήμερα.

Ιδιαίτερα στη δεκαετία του 1980, όπου εγώ ήμουν στη ΔΟΕ και εκείνος άκρως ενεργό συνδικαλιστικό στέλεχος των δασκάλων στα Χανιά,   η σχέση μας αναπτύχθηκε, εδραιώθηκε και μετατράπηκε σε  ισχυρή  φιλία. 

Σήμερα μπορώ να ομολογήσω μπροστά του, ότι τότε, στη δεκαετία του 1980, τον εκμεταλλεύτηκα και λίγο. Τον εκμεταλλεύτηκα, αφού ήταν ένας από τα πέντε έως επτά συνδικαλιστικά στελέχη, ανά την Ελλάδα, με τους οποίους επικοινωνούσα σχεδόν καθημερινά, με συγκεκριμένο στόχο, «να πιάσω κλίμα», όπως λέγαμε τότε στη γλώσσα μας. Δηλαδή, να μετρήσω την εικόνα από την δράση μας στη ΔΟΕ, σχετικά με την επιλογές που κάναμε, στα μεγάλα θέματα των αλλαγών στην εκπαίδευση, αλλά και στα θέματα που σχετιζότανε με την υπηρεσιακή  καθημερινότητα και τις εργασιακές σχέσεις των δασκάλων/νηπιαγωγών. 

Στα προηγούμενα πλαίσια και από την άλλη πλευρά, ο Βαγγέλης Κακατσάκης δικαιούται να καρπωθεί ισόποσα, ως πρόσωπο και όλα τα θετικά που προέκυψαν, στη δεκαετία του 1980, με τις μεγάλες αλλαγές στην εκπαίδευση και με την πολύπλευρη, καταξίωση των εκπαιδευτικών και του έργου τους.

Η καλύτερη, όμως, φάση συνδικαλιστικής καταξίωσης του Βαγγέλη Κακατσάκη ήρθε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980. Όταν, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία των ΓΣ του Κλάδου, εκλέχτηκε, ως Πρόεδρος, σε τρεις Γενικές Συνελεύσεις του.

Ήταν τότε, που τον καλούσα και τον παρακαλούσα να μπει στη διοίκηση της ΔΟΕ, με την προοπτική να αναλάβει στα χέρια του και ως η δική μας συνέχεια, την προοπτική των αλλαγών στην εκπαίδευση  και βέβαια την προοπτική του Κλάδου των δασκάλων/νηπιαγωγών.

Τον θυμάμαι σαν τώρα να μου λέει: «Ίντα μου λες ρε σύντεκνε. Δεν φτάνω εγώ για τέτοια». Βέβαια εγώ ήμουν σίγουρος ότι ο Κακατσάκης μπορούσε να εδραιώσει τις αλλαγές στην εκπαίδευση και να ανεβάσει πιο ψηλά την καταξίωση των εκπαιδευτικών και του έργου τους στη συνείδηση του λαού μας. Γνώριζα, ήδη, ότι η πολιτική δράση λειτουργεί ως  πνοή ζωής και ευδαιμονίας για τους πολλούς, μόνον όταν γεννιέται και ασκείται από οραματιστές και κοινωνιστές, στα πλαίσια πάντα του ΕΜΕΙΣ. Αντίθετα-γνώριζα, επίσης, ότι-όταν προσεγγίζεται με κριτήρια επιχειρηματικής επένδυσης, τότε καταλήγει σε πεδίο ικανοποίησης των θέλω, των ορμών και των παθών, των αντίστοιχων επενδυτών.

Ο Βαγγέλης Κακατσάκης ήταν, λοιπόν, για μένα: ο άνθρωπος που μπορούσε να γεννήσει και να ασκήσει ταυτόχρονα πολιτική.

Δηλαδή, ένας πολύτιμος πολιτικά άνθρωπος, αφού, όπως συνήθιζα να λέω: Δεν είναι εύκολο να βρεις πολλούς ανθρώπους, να ασκούν πετυχημένα πολιτικές. Και είναι ακόμη δυσκολότερο να βρεις ανθρώπους, που  γεννούν ολοκληρωμένες πολιτικές. Το δυσκολότερο και πολυτιμότερο, όμως, κατέληγα, είναι  να βρεις  κάποιον άνθρωπο, που θα γεννά και παράλληλα θα ασκεί ολοκληρωμένες πολιτικές. Αν συναντήσεις έναν τέτοιο άνθρωπο, παρότρυνα: μη τον αφήσεις να σου φύγει.

Τότε, στα 1987, ήταν που γνώρισα και  τον Ποιητή Βαγγέλη Κακατσάκη. Από την ποιητική του συλλογή  «ΚΑΖΟΒΑΡ». Είχε προηγηθεί η ποιητική του συλλογή τα «Τα άλογα του χρόνου» (1973), που ακόμα δεν έχω διαβάσει.

Η «ΚΑΖΟΒΑΡ» με ταρακούνησε  θυμάμαι απ’ όλες τις πλευρές, μιας και μου έδινε διεξόδους σε αδιέξοδα που εκείνην την εποχή ζούσα, με τους ανθρώπους γύρω μου, τους χαρακτήρες και τις πράξεις τους.

Το σημαντικότερο, όμως, με βοήθησε να συνειδητοποιήσω τις αφετηρίες μου και να καταλάβω τα όριά μου. Να καταλάβω, δηλαδή, ότι το πραγματικό που ζούσα στη δεκαετία του 1980 αποτελούσε  συνέχεια των όσων φαντάστηκα στην παιδική και εφηβική μου ηλικία, για το ρόλο μου σε σχέση με την κοινωνία, όπου θα ζούσα, ως ώριμος πολίτης.  

Με τον Βαγγέλη Κακατσάκη ανήκουμε στην ίδια γενιά. Παιδιά της Ελλάδας της δεκαετίας του 1940, νιώθουμε να κουβαλάμε στην πλάτη μας όλη την ιστορία της ανθρωπότητας. Από την λίθινη εποχή, της ανέχειας εργαλείων, υποδομών και τροφής, έως  την κοινωνία της γνώσης του σήμερα, με τα νέα ψηφιακά δεδομένα και την λεγόμενη τέταρτη τεχνολογική επανάσταση.

Η προηγούμενη αίσθηση της γενιάς μας εκφράζεται ιδιαίτερα πιστά, στη δημιουργική διαχρονικά εικόνα, του Βαγγέλη Κακατσάκη.

Πανταχού παρών, όχι μόνον με λόγο, αλλά και με έργο. Όχι μόνον με επισημάνσεις, αλλά και με προτάσεις. Όχι μόνον με ποιητικές συλλογές αλλά και με μια καθημερινή σχεδόν παρουσία στα ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ. Μια φωλιά, που του επιτρέπει να κρατά ζωντανά τα πολύτιμα δεδομένα του, έτοιμα πάντα να ικανοποιήσουν ανάγκες. Ανάγκες μικρών και μεγάλων, ανδρών και γυναικών, διανοουμένων και απλών ανθρώπων, ανθρώπων που ατενίζουν στην παράδοση και εκείνων που λειτουργούν με όρους κοινωνίας της γνώσης.

Τον συναντάμε «Στα πεταχτά», στο «Μια στάση εδώ, μια στάση εκεί»,  στο  Ίδρυμα Βενιζέλος, στα σχολεία-τα αμέτρητα σχολεία-που επισκέφτηκε και συνεχίζει να επισκέπτεται και στις δεκάδες εκδηλώσεις για την παρουσίαση του έργου του. Τον συναντάμε, επίσης,  στο αγαπημένο μας. Στο αστείρευτο και τόσο όμορφο περιβόλι της παράδοσης και σε τόσα άλλα πεδία δράσης. Τον συναντούμε  να αγωνιά, να χαίρεται, να λυπάται, να αισιοδοξεί και πάντα-μα πάντα-να ελπίζει!!!

Τον συναντάμε, τέλος, στις τελευταίες ποιητικές του συλλογές. Στη συλλογή «ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ» και στη συλλογή «ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ». Δυο ποιητικές συλλογές που πρόσθεσαν σημαντική αξία στην Ελληνική Ποίηση και που αναβαθμίζουν ουσιαστικά τον ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗ ΠΟΙΗΤΗ, στην ποιοτική ιεραρχία των ανθρώπων της ΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ. Αναβάθμιση, η οποία αποτυπώνεται, πλέον και με την μελοποίηση ποιημάτων του, από καταξιωμένους, επίσης, μουσικοσυνθέτες.

Τελευταία φορά, που είδα και άκουσα  τον ΦΙΛΟ και ΠΟΙΗΤΗ Βαγγέλη Κακατσάκη, ήταν τον Μάη του 2018, στη Βέροια. Σε μια εκδήλωση-σαν σήμερα-παρουσίασης της ποιητικής του συλλογής «ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ». Τότε, σ’ εκείνη την εκδήλωση, συνειδητοποίησα το πόσο τυχερός ήμουν, που τον συνάντησα στη ζωή μου και το κυριότερο για το γεγονός ότι με τίμησε, όλα αυτά τα χρόνια, με την ΦΙΛΙΑ του.

Φίλες και φίλοι,

Θα σταθώ για λίγο στην προσφορά του ΔΑΣΚΑΛΟΥ Βαγγέλη Κακατσάκη. Στα 39 χρόνια παρουσίας του στο ελληνικό σχολείο πέρασαν από μπροστά του και περπάτησαν στο μυαλό του, κοντά στους χίλιους μαθητές. Τυχερά αυτά τα ελληνόπουλα. Όπως, επίσης, τυχεροί ήταν και οι συνάδελφοί του, που συνυπηρέτησαν μαζί του, όλα αυτά τα χρόνια.  Το ποίημά του «ΔΑΣΚΑΛΟΣ» που εμπεριέχεται στην ποιητική του συλλογή «Όταν γίνεις ποίημα» δείχνει μια παιδαγωγική και διδακτική σχέση με τα παιδιά, που θα τη ζήλευαν μεγάλα ονόματα του χώρου, αλλά και όλοι οι προγραμματιστές εκπαιδευτικής πολιτικής.  

ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Στην έδρα εγώ και στο θρανίο εσύ, παιδί της ελπίδας Μη φοβάσαι! Δε θα σου πω «πάψε» όταν μου ζητήσεις να μάθεις την αλήθεια. Δε θα σε χαρακτηρίσω ανώριμο, όταν μου πεις πως έχεις δικές σου ιδέες. Δε θα σου ζητήσω να προσευχηθείς σ’ έναν ακίνδυνο θεό, χρήσιμο στην καταναλωτική μας κοινωνία

Μη φοβάσαι! Μαζί θα μπούμε στο ναό, που ήρθε ο Χριστός, με το μαστίγιο στο χέρι και πέταξε τους εμπόρους. Μαζί θα σκύψουμε να μαζέψουμε τις πεταμένες λέξεις και να τους δώσουμε το νόημα που έχουν. Μαζί θ’ αποκυλίσουμε «τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου».

Ένα άλλο ποίημά του, το «Μάζεψα», που γράφτηκε κατά τη φάση της συνταξιοδότησής του   δείχνει όσα έμειναν, τελικά, σ’ εκείνον, από την 39χρονη σχολική του δράση:

Μάζεψα

Μάζεψα όλα όσα ήταν στις γωνίες

κι αποχώρησα

χωρίς να κοιτάξω πίσω.

Μέσα σ’ αυτά:

Το κλάμα μιας καλής μαθήτριας,

που δεν ήξερε κάποια φορά ορθογραφία´

το χαμόγελο ενός πατέρα μεροκαματιάρη,

γιατί έμαθε ότι ο γιος του θα ‘ναι ο σημαιοφόρος´

τη συγκίνηση μιας νεοδιόριστης δασκάλας,

όταν πρώτη φορά μπήκε στην τάξη…

Και βέβαια το …»Κύριος Διευθυντάς»,

όπως με αποκαλούσε,

ένας καλός γείτονας του σχολείου.

Αλήθεια, πόσο απέχει από την ολοκλήρωση του ανθρώπου, το να αποχωρεί από ένα τόσο μεγάλο και σημαντικό κομμάτι της ζωής του, ή σε προέκταση να αποχωρεί από τη ζωή του, χωρίς να κοιτάζει πίσω;

Τελικά τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο στη ζωή μας. Υπάρχει άραγε κάτι πιο σημαντικό από το κλάμα μιας υπεύθυνης μαθήτριας, όταν βιώνει την αδυναμία της να ανταποκριθεί σε μια βασική της ευθύνη;

Υπάρχει πιο όμορφη οπτική και συναισθηματική απόλαυση από το να βιώνεις την …πρώτη φορά…ενός ανθρώπου;

Υπάρχει, τέλος, απολαυστικότερη συνθήκη ζωής, απ’ αυτήν που βιώνεις όταν με χιούμορ αποδέχεσαι τις ατέλειες, αλλά και την τελειότητα των συνανθρώπων σου;

Πρέπει να ομολογήσω ότι στάθηκα με ιδιαίτερη προσοχή στο «Μάζεψα» του Βαγγέλη Κακατσάκη και ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια ενός σημαντικού δασκάλου και συνδικαλιστή, που δεν ήταν υπέρ μου όταν ήμουν Πρόεδρος στη ΔΟΕ. Μετά από πολλά χρόνια, όταν συναντήθηκα μαζί του, μου είπε δεικτικά: «Σε ζηλεύω και σε θαυμάζω γιατί, καθώς έφυγες από τη ΔΟΕ, δεν γύρισες να κοιτάξεις πίσω»…

Θέλω, όμως, να σταθώ και στον απόκρυφο κόσμο του Ποιητή. Στον κόσμο της μοναξιάς του. Στον κόσμο που ζούμε όλοι μας τα βράδια κλείνοντας τα μάτια μας.

Πολλά βράδια

Πολλά βράδια,

Λίγο πριν κλείσω τα μάτια,

πιάνω την ψυχή μου απ’ το  χεράκι

…«στράτα στρατούλα», της λέω-

και τη βγάζω βόλτα

στα παιδικά λημέρια:

στην αυλή των βασιλικών και του ασβέστη,

στην τζανεριά του Αγίου Πνεύματος,

στα φτερά ενός μικρού σπουργίτη,

στο βολβό ενός κρίνου…

Κάπου εκεί με βρίσκει

Το κουδούνισμα της άλλης μέρας.

Πρέπει να ξαναγίνω μεγάλος.

Τι πιο ευτυχές, αλήθεια, από το να περιδιαβαίνεις τη νύχτα σου μπουσουλώντας, στις ομορφιές μιας ανοιξιάτικης αυλής, με φως-πολύ φως-και χρώματα. Γήινα, έντονα και ζωντανά χρώματα…

Κι ένα ακόμη, τελευταίο, που γράφτηκε τον περασμένο Αύγουστο…

ΜΝΗΜΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Το καλοκαίρι αυτό

έμεινα μόνος

με τη ματωμένη ρίζα της άνοιξης.

Τα χέρια μου γεμάτα αίματα.

Ουρλιάζουν:

«Ο άνθρωπος αυτός έκαμε φονικό».

Με πέρασαν για φονιά,

επειδή έχω σκοπό

να γεμίσω τη γη με λουλούδια.

Κρύβω το μυστικό μου στις ρόγες των σταφυλιών.

Όσοι φάτε σταφύλια

αυτό το καλοκαίρι

θα σας περιμένω

την ερχόμενη άνοιξη!

Φίλες και φίλοι,

Αυτός είναι ο Βαγγέλης Κακατσάκης. Είναι αυτός που έκτισε με μια θαυμαστή συνέχεια, συνέπεια και τέχνη το οικοδόμημα μιας τόσο διάφανης, δημιουργικής και ολοκληρωμένης ζωής.

Μιας ζωής, που εδράζεται «στα παιδικά του χώματα και λημέρια». Μιας ζωής, επίσης, ταυτοποιημένης από το σχολικό περιβάλλον και τα πάντα καθαρά λόγια και μάτια των μαθητών του. Μιας ζωής, ακόμη, που την μοιράστηκε πολύπλευρα με την υπέροχη γυναίκα του, την Ευδοκία. Μιας ζωής, τέλος, που τη χαίρεται μαζί με τα δυο άξια παιδιά του, τον Νεκτάριο και τον Θεοκλή, καθώς και με το υπόλοιπο στενό οικογενειακό του περιβάλλον.

Να σε χαιρόμαστε κι εμείς Βαγγέλη Κακατσάκη-Ποιητή της  καρδιάς και της βραδιάς μας και να απολαμβάνουμε συνεχώς το έργο σου, το υπάρχον και το μελλούμενο.

Χαιρετώντας σε, λοιπόν και απαντώντας  στο δικό σου «ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ», σου λέμε κι εμείς με τη σειρά μας:   «Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΔΩΡΑ ΣΟΥ, ΤΑ ΤΩΡΙΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΛΛΟΥΜΕΝΑ».                                                                                                              

Χαλκίδα, 07/10/2019

Χριστόφορος Κορυφίδης: Πρώην Πρόεδρος Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος

https://www.facebook.com/stavros.petrakis.3/videos/10157654823284721/?t=15

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΥ

«Αυτές οι μνήμες και αυτά τα οράματα, Κύριε Υπουργέ της Παιδείας και αγαπητοί φίλοι μας προσκεκλημένοι, σηματοδοτούν την πορεία του Κλάδου μας, προσδιορίζουν τη φυσιογνωμία μας και καθορίζουν τους στόχους του. Πρόκειται για μια πορεία αγωνιστικής επαγρύπνησης και συμμετοχικής ευθύνης και για μια φυσιογνωμία που κατακτά και καταξιώνει χρόνο με τον χρόνο τη σημασία της διαλεκτικής αντιπαράθεσης και της αναγκαιότητας της σύνθεσης». Β. Κακατσάκης (από τα Πρακτικά της 54ης Γ.Σ. της ΔΟΕ, Ιούνιος 1985). «Ο ρόλος του δασκάλου μέσα σ’ ένα τέτοιο σχολείο και υπηρετώντας μια τέτοια παιδεία, δεν μπορεί να είναι άλλος από τον ρόλο του κοινωνικού απελευθερωτή και του εθνικού εμψυχωτή. Και ο ρόλος αυτός δεν μπορεί να επιτευχθεί από δασκάλους που ως πολίτες είναι, όπως και όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, πολίτες β’ κατηγορίας, πολίτες υπό απαγόρευση» Β. Κακατσάκης (Από τα Πρακτικά της 55ης Γ.Σ. της ΔΟΕ, Ιούνιος 1986).

«Πάλι/ στην έδρα εγώ/ και στο θρανίο εσύ,/ παιδί της ελπίδας./ Μη φοβάσαι!/ Δε θα σου πω “πάψε”,/ όταν μου ζητήσεις να μάθεις/ την αλήθεια./ Δε θα σε χαρακτηρίσω ανώριμο,/ όταν μου πεις/ πως έχεις δικές σου ιδέες./ Δε θα σου ζητήσω να προσευχηθείς/ σ’ έναν ακίνδυνο Θεό,/ χρήσιμο στην καταναλωτική μας κοινωνία./ Μη φοβάσαι!/ Μαζί θα μπούμε στον ναό,/ που ήρθε ο Χριστός με το μαστίγιο στο χέρι/ και πέταξε έξω τους εμπόρους./ Μαζί θα σκύψουμε να μαζέψουμε τις πεταμένες λέξεις/ και θα τους δώσουμε/ το νόημα που έχουν./ Μαζί θ’ αποκυλίσουμε/ “τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου”» Το ποίημά μου “Δάσκαλος” (“Όταν γίνεις ποίημα”, εκδ. “Πυξίδα της Πόλης”, Χανιά 2013). Γράφτηκε ελαφρώς διαφορετικά τον Ιούνιο του 1981 και μπήκε αντί προλόγου στο “Λεύκωμα” των Μετεκπαιδευθέντων Δασκάλων της διετίας 1979 – 1981 στο Μαράσλειο Διδασκαλείο, που εκδόθηκε από το Δ.Σ. του Συλλόγου τους, του οποίου ήμουν αντιπρόεδρος.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Και τα αποσπάσματα από τις ομιλίες μου ως Προέδρου Γενικών Συνελεύσεων της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ) και το ποίημά μου “Δάσκαλος”… “έπιασαν στασίδι” στο μοναδικό στο είδος του βιβλίο – λεύκωμα που έγραψε ο και καλός μου φίλος, ιστορικός της Εκπαίδευσης, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών Σήφης Μπουζάκης με τίτλο “Πανελλήνια Αγωνιστική Συνδικαλιστική Κίνηση Δασκάλων και Νηπιαγωγών (1974 – 2018) και υπότιτλο “Αγώνες για τη δημοκρατία και την αλλαγή στην εκπαίδευση – Θέσεις, αντιθέσεις, δράσεις, συγκρούσεις, πρόσωπα (Πάτρα, 2019).

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ

Στην Αθήνα, αύριο Σάββατο, 5 Οκτωβρίου και στη Χαλκίδα τη Δευτέρα 7 Οκτωβρίου. Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, βέβαια. Η παρουσίαση του περί ου ο λόγος στην πρώτη Στάση, βιβλίου ενός συγγραφικού και εκδοτικού άθλου 274 μεγάλου σχήματος, ιδιαίτερα επιμελημένων σελίδων, στην Παλιά Βουλή το “αίτιο” για να πάω στην Πρωτεύουσα – πώς να πω όχι στον συγγραφέα του, με δεδομένο ότι κείμενά μου συμπεριλαμβάνονται σ’ αυτό! Χώρια όλα τ’ άλλα. Μια βραδιά αφιερωμένη στην ποίησή μου, με τίτλο “Όπως το ψωμί” (για τον τίτλο της τελευταίας ποιητικής μου συλλογής πρόκειται), με διοργανωτή τον τοπικό, ιδιαίτερα δραστήριο Σύλλογο των Δασκάλων και Νηπιαγωγών, στην Οικία Βραΐλου (να ‘ναι καλά ο πρώην πρόεδρος της ΔΟΕ Χριστόφορος Κορυφίδης και ο γενικός της γραμματέας Σταύρος Πετράκης -καλοί φίλοι κι οι δυο απ’ τα παλιά- που έκαναν το “προξενιό”) ο λόγος που θα πεταχτώ μέχρι την… “πόλη των τρελών νερών”…

«Πολύπλουμοι κι αμέτρητοι τσ’ εκτίμησης οι ψήφοι/ στον συγγραφέα τση τιμής, για το Μπουζάκη Σήφη». «Χρόνια στου συνδικαλισμού γερά στο μετερίζι/ Δασκάλων Νηπιαγωγών, η ΠΑΣΚ πολυκαρπίζει». «Μ’ αγώνες στην εκπαίδευση – και πώς να τσοι ξεχάσεις,/ για αλλαγή, με πρόσωπα, συγκρούσεις κι αντιδράσεις». Τρεις μαντινάδες από τον εκ των κορυφαίων διαλεκτοφώνων ποιητών της Κρήτης Κωστή Λαγουδιανάκη, που έγραψε, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου. Κι άλλες τρεις για τη Χαλκίδα, κατόπιν “παραγγελιάς” κι αυτές, απ’ τη συνεργάτιδά μου “Στα πεταχτά” Νεκταρία Θεοδωρογλάκη: «Χιλιάδες βρίσκονται νησιά απάνω στον πλανήτη/ από τα ομορφότερα η Εύβοια κι η Κρήτη». «Το κάστρο του Καράμπα στολίδι για την πόλη/ και του Ευρίπου τον πορθμό τονε θαυμάζουν όλοι». «Χαρτί την κάνω την καρδιά τη σκέψη μου γραφίδα/ να ζωγραφίσω τσ’ ομορφιές που έχει η Χαλκίδα». Σιγά που θα πήγαινα… ξαρμάτωτος!

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 4. 10. 2019)