ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

 14.ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2014: ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΒΡΕΧΕΙ, βρέχει, βρέχει, βρέχει, βρέχει… και καιρός από νωρίς για… φίλου σπίτι, όπως έλεγαν οι παλιοί μας. Να’ ναι λουχούνα η γυναίκα του, να γεννά η γουρούνα του, να στάζουνε τα κεραμίδια του και να μην έχει να βάλει ξύλο στην παρασιά…

ΒΡΕΧΕΙ,  βρέχει και χιονίζει/ κι ο παπάς χερομυλίζει/ και η γάτα μαγερεύει/ και ο ποντικός χορεύει… Και αυτό το τραγουδάκι οι παλιοί μας το λέγανε. Αυτός κι αν είναι σουρεαλισμός. Ακου να μαγειρεύει η γάτα και να χορεύει ο ποντικός, ενώ χερομυλίζει ο παπάς, την ώρα που βρέχει και χιονίζει!

ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση. Χε(ι)ρομυλίζω πάει να πει αλέθω στάρι στον χε(ι)ρόμυλο. «Απούνταν εξημέρωσε ο Θεός ως εδά, εχειρομύλιζα στάρι για τον ξινόχοντρο» είναι η φράση που χρησιμοποιεί ο Αντώνης Ξανθινάκης στο “Λεξικό” του. Κλείνω την παρένθεση και πάμε παρακάτω. Αρκετά μείναμε στ’… ανάβαθα.

ΚΑΤΑ τον λαό και οι κυβερνήτες του! Το σύνηθες. Ο κανόνας. Υπάρχουν ωστόσο και οι εξαιρέσεις. Οι περιπτώσεις δηλαδή που οι κυβερνήτες αποδεικνύονται κατώτεροι και περιπτώσεις που αποδεικνύονται ανώτεροι απ’ τον λαό που τους εξέλεξε.
Ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος έχει την άποψη ότι στην πατρίδα μας ισχύει η πρώτη εξαίρεση. Μιλά για τους σημερινούς κυβερνήτες. Για τους αυριανούς, όποιοι κι αν είναι, ισχύει το “αρχή άνδρα δείκνυσι”.

ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο! Και αυτό ήταν σύνθημα του ΠΑΣΟΚ, όταν ήταν στην Αντιπολίτευση, πριν απ’ το 1981 που έγινε κυβέρνηση, δηλαδή, όπως θυμούνται οι παλιότεροι. Και το “Εξω οι βάσεις του θανάτου” βεβαίως. Γενικός κανόνας. Αλλο αντιπολίτευση, άλλο συμπολίτευση. Να το πω και διαφορετικά; Απού ’ναι απ’ έξω απ’ τον χορό, πολλά τραγούδια ξέρει.

Η ΕΛΛΑΔΑ είναι ένα απέραντο φρενοκομείο. Στον Κωνσταντίνο Καραμανλή αποδίδεται η φράση. Την ξαναθυμούμαστε έντονα αυτές τις μέρες που το πολιτικό θερμόμετρο κοντεύει να σπάσει, αν δεν έχει σπάσει, κι ο καθένας τον… χαβά του.

«ΠΑΝΤΑ μετά την σκοτεινιά ο ήλιος ναι προβάλει/ το φως του όλοι χαίρονται μικροί μα και μεγάλοι». Εχει και μεταφορική έννοια η μαντινάδα που μου έχει στείλει εδώ και μέρες ο Ηλίας ο Σταματάκης. Ούτε παραγγελιά να την είχα για σήμερα!

ΣΙΓΑ που θα φοβηθούμε την Ερμιονίδα. Αυτή ήταν η απάντηση που μου έδωσε ο φ(θ)ανατικός αεκτζής γείτονάς μου, όταν τον ρώτησα πώς βλέπει τον αυριανό αγώνα που δίνει η ομάδα μας. Μην υποτιμάς κανέναν αντίπαλο, Μήτσο! Δεν το’ χει σε τίποτα ο Θεός της μπάλας να το θεωρήσει ύβρι και…

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ στο παιδί με άρωμα Χριστουγέννων η γιορτή που διοργανώνουν σήμερα το μεσημέρι οι Σύλλογοι Διδασκόντων και οι Σύλλογοι Γονέων του 5ου Δημ. Σχ. στους χώρους του Σχολείου. Παραμύθια με τον Φ. Μανδηλαρά, μουσική με τον Ν. Περάκη, θεατρικές δράσεις με την Π. Νόβακ, παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια μέχρι και τοξοβολία! Χάριν των παιδιών υπάρχουμε και ως γονείς και ως δάσκαλοι!

ΣΥΜΦΩΝΑ με την παράδοση ο γιος του Αχιλλέα, Νεοπτόλεμος, μετά την πτώση της Τροίας, έσφαξε τον γερω-Πρίαμο πάνω στο βωμό του Ερκείου Διός. Λίγο αργότερα έτυχε και ο ίδιος να σφαγεί πάνω στο βωμό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Εκτοτε το να παθαίνει κανείς ό,τι έκανε σε άλλον το λένε “Νεοπτολέμειον τίσιν”. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας” εκδ. “Σαββάλας”).

«[...]Ειρήνη τοις εγγύς και τοις μακράν./ Το τραίνο φεύγει για την Κατερίνη/ Ρένα εφύγανε τα τραίνα με τα όνειρά μας./ Ριρίκα, Γιωρίκα, Κωστίκα, Κόστα Ρίκα, ζητείται ελπίς./ Πάξ αμερικάνα. Μη σκύβετε την κούτρα σας/ στον τραγοπόδαρο τον Πάνα-κυκλοφορεί και έιτς./ Πάκε α βόμπις, παίδες των Ελλήνων./ Εγκολπωθείτε τον αρχαίο φιλοπάτριδα παιάνα εκείνο/ και ίτε, θαρσείτε, προχωρείτε, ανεβήτε, ευτυχείτε/ είτε-είτε, εάντε-εάντε, άντε-άντε, ήντε-ήντε/ ανοίξτε του Τζαρτζάνου τη Γραμματική/ και τους διαζευκτικούς συνδέσμους τους αρχαίους/ προς επανάληψιν μητέρα της μαθήσεως, ιδήτε».
Από το ποίημα “Αλαμ-ταρλάμ” του Ι.Δ. Χαρκιολάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Χανιώτικα νέα (13.12.2014)

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: 23 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

 

 

 

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«OTAN ανταμώνονται οι ματιές των ανθρώπων/ τότε αληθινά επικοινωνούνε./ Οταν ανταμώνονται οι ματιές των ανθρώπων/ τότε μεταγγίζονται τα συναισθήματά τους./ Οταν ανταμώνονται οι ματιές των ανθρώπων/ τότε μεταλαβαίνουν την αγάπη και τον πόνο».
Από το “Ψηφιδωτό” (δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΝΑ ΑΝΤΑΜΩΝΟΝΤΑΙ οι ματιές των ανθρώπων, το ζητούμενο. Ιδιαίτερα τις μέρες μας, μέρες δύσκολες λόγω της συνεχιζόμενης κρίσης να ανταμώνονται οι ματιές μας. Προπάντων σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης.

ΑΠΟ ΤΟ «μαζί τα φάγαμε» πήγαμε, πάντα κατά Πάγκαλο, στο «μαζί κατασκοπεύαμε», λες κι είμαστε η μυλωνού που βάζει τον άνδρα της με τους πραματευτάδες. Αμετροέπεια στην αμετροέπεια, ενώ ο κίνδυνος να βγάλουμε τα μάτια μας μεταξύ μας είναι υπαρκτός.

ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ το πέρασμα τύφωνα θα θυμίζει/ του Ελληνα τα όνειρα με φόρους τα γκρεμίζει. Κι όχι μόνο με φόρους, Νεκταρία Θεοδωρογλάκη, όπως γράφεις στην μαντινάδα που μου έστειλες. Τις δραματικές μειώσεις μισθών και προπάντων τις απολύσεις πού τις βάζεις; Σε πλήρη εξέλιξη κι απ’ όλες τις μπάντες η εργολαβία της κατεδάφισης…

ΕΛΑΦΡΥΝΣΗ του χρέους, με όπλο το πρωτογενές πλεόνασμα, θα ζητούσε, λέει, ο Αντώνης Σαμαράς από την Ανκελα Μέρκελ. Μην φας, αργότερα θα ’χει γλαρόσουπα, θα του έλεγε λέει, η απερχόμενη και επερχόμενη Καγκελάριος και… κάγκελο ο δικός μας. Αχ αυτός ο ρόλος του επαίτη!

ΟΥΤΕ εφέτος δεν θα δεχθεί επισκέψεις στο Επισκοπείο ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Αμφιλόχιος Ανδρονικάκης, που άγει σήμερα, 23 Νοεμβρίου, εορτή του Αγίου Αμφιλοχίου, τα ονομαστήριά του. «Σεβόμενος και συμμεριζόμενος τις συνεχιζόμενες δοκιμασίες και δυσκολίες των καιρών μας και συμπάσχοντας με τους ανθρώπους του τόπου και της ευρύτερης περιοχής» όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου. Πάσα οικονομική προσφορά, ωστόσο, αντί για δώρο, δεκτή στο Αννουσάκειο Ιδρυμα που λειτουργεί με πολλούς τρόπους την αλληλεγγύη, ένας απ’ τους οποίους είναι η προσφορά 1500 μερίδων φαγητού σε εβδομαδιαία βάση. Εις έτη πολλά και από αυτή τη θέση, σεβασμιώτατε.

ΑΝΤΕ και με την νίκη! Οχι, δεν το γράφω για την ΑΕΚ, την ομάδα μας, Μήτσο! Στο τσεπάκι τις έχει τις νίκες εφέτος στα αλώνια της Γ’ Εθνικής που πήγε κατά λάθος εξεπίτηδες η ΑΕΚΑΡΑ. Για τον ΑΟ Πλατανιά, τον ΑΟ Χανίων και τον Κισαμικό τους εκπροσώπους του Νομού μας, στην Α’, Β’ και Γ’ Εθνική το εύχομαι, Σάββατο σήμερα…

ΣΗΚΩΝΟΜΑΙ το πρωί και με πιάνει ζάλη. Πρέπει να πλύνω τα πιάτα που έχουν γεμίσει τον νεροχύτη, να σκουπίσω, να σφουγγαρίσω, να σιδερώσω, να μαγειρέψω… Ανασκουμπώνομαι, λοιπόν και… κάθομαι στο φέισμπουκ. Οχι θα πάει να σκάσει η φίλη μου η Μαρία που τα έγραψε!

Ο ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ δεν απέκτησε ποτέ οικογένεια και παιδιά.
Ο Θηβαίος στρατηγός Πελοπίδας, αν και ο γιος του ήταν εντελώς άχρηστος, συνήθιζε να πειράζει τον φίλο του, λέγοντάς του ότι σχετικά με τα παιδιά δεν πρόσφερε καλές υπηρεσίες στην πατρίδα. Ομως κάποτε ο Επαμεινώνδας δεν άντεξε και του απάντησε: «Πρόσεχε μήπως εσύ προσφέρεις χειρότερες υπηρεσίες στην πατρίδα με τέτοιο γιο που αφήνεις. Εμένα εξάλλου δε μου λείπει απόγονος, αφού άφησα τη μάχη στα Λεύκτρα, που όχι μόνο θα επιζήσει μετά από μένα, αλλά θα μείνει αθάνατη (Από το “Η άλλη όψη της Ιστορίας” εκδ. “Σαββάλας”).

«Μ’ έχεις καλέσει στη ζωή ωστόσο η κλήση σου/ πιο πολύ μοιάζει πρόσκληση σε πόλεμο./ Νόμιζα πιο ανήλεη τη μάχη με το δαίμονα/ και σε καλούσα σύμμαχο. Μα προχωρώντας/ στον πόλεμο που εσύ μου στήνεις νιώθω πόσο/ μικρό παιχνίδι εμπρός του η πάλη με το δαίμονα./ [...] Να χάσω ή να κερδίσω θέλω πιο πολύ; Δεν ξέρω./ Ή σε κερδίσω ή με κερδίσεις το ίδιο είναι για μένα./ Μόνο δεν θέλω να παραδοθώ χωρίς αυτή την πάλη,/ όπου τα δάκρυα σμίγουν με τα αίματα/ κι όπου ο θρήνος μου μεταμορφώνεται σε ύμνο/ θριαμβικό όποια κι αν είναι η έκβαση/ της πάλης, που από χρόνια τρέφεις μέσα μου”.
Από το ποίημα “Η μάχη” του Παντελή Πάσχου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

Χανιώτικα νέα (23.11.2013

https://petaxta.blogspot.com/2013/11/blog-post_23.html?fbclid=IwAR2lhlbiGgU2x_fRngkeV5DQvxPrjynG2qDRfnQXj99WTIGGGWbd7YyGeb8

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΑΝΑΣΚΑΛΕΥΟΝΤΑΣ

Με αφρμή την παγκόσμια Ημέρα Φάρων αφιέρωμα στον δικό μας Φάρο Ισως το κυριότερο σήμα κατατεθέν για την πόλη μας ο πολυφωτογραφημένος Φάρος των Χανίων, ας ευχηθούμε να συνεχίσει την πορεία του μέσα στους αιώνες, ευθυτενής, γερός δίχως να ξαναφτάσει σε στάδιο κατάρρευσης… λόγω δικής μας ανευθυνότητας!

Δείτε περισσότερα... ΑΝΑΣΚΑΛΕΥΟΝΤΑΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΜΑΣ

Με αφρμή την παγκόσμια Ημέρα Φάρων αφιέρωμα στον δικό μας Φάρο

Η Παγκόσμια Ημέρα Φάρων γιορτάζεται την 3η Κυριακή του Αυγούστου! Σήμερα με ολίγη καθυστέρηση αναφερόμαστε στον δικό μας, τον Χανιώτικο Φάρο δημοσιεύοντας το παρόν κείμενο που πέρασε από 40 κύματα και… αποσύρσεις λόγω επικαιρότητας!

Από 40 και… πλέον κύματα όμως έχει περάσει και ο Φάρος μας όμως, ο οποίος μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 2000 αποκαταστάθηκε (η κατάστασή του εξέπεμπε επί χρόνια SOS) και πλέον δεσπόζει αγέρωχος στο παλιό λιμάνι!
Η εγκατάλειψη του Φάρου
-όχι όπως τον γνωρίζουμε σήμερα σε αυτήν του τη μορφή- είχε παρατηρηθεί ήδη από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Τη συγκεκριμένη παρατήρηση είχε κάνει μάλιστα ο Αυστριακός περιηγητής Ζίμπερ κατά την επίσκεψή του στην Κρήτη: «Τα έργα των Βενετσιάνων ξεθεμελιώνονται όμοια με τα έργα των Ρωμαίων στην εισβολή των Γότθων, τρανή απόδειξις ενός λαού ωμού και αμόρφωτου. Οι Τούρκοι δεν αγαπούν την βελτίωση και αφήνουν ευχαρίστως όλα να γκρεμίζωνται, για να διασκεδάζουν να τα ξαναφτιάνουν από τα θεμέλια ή να τα βλέπουν να κείτωνται ερείπια· το τελευταίο φαίνεται να τους αρέσει περισσότερο» (από το βιβλίο “Ταξιδεύοντας στη νήσο Κρήτη το 1817”, εκδόσεις “Κάτοπτρο”).
Ο Ζίμπερ είχε τότε δει τον Φάρο… αποκομμένο από τον προμαχώνα του μώλου λόγω μιας δυνατής θύελλας το 1816.
…Μοιραία, το 1834 κατά τη διάρκεια μιας θυελλώδους νύκτας ο Πύργος του Φαρου κατέρρευσε.
Το μόνο που σώθηκε ήταν η βάση του «πάνω στην οποία οι Αιγύπτιοι οικοδόμησαν τόσο το προστατευτικό διάζωμα όσο και τον κυλινδρικό -σε σχήμα μιναρέ- νέο πύργο του Φάρου», γράφει ο Μ. Δελάκης σε σχετικό αφιέρωμα του στην εφ. “Κήρυξ” (29-7-1993) με τίτλο “Το Φανάρι, το καμάρι μας στον πόρο του λιμανιού”.
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν ο Φάρος άρχισε να παρουσιάζει φθορές και δεν ήταν λίγες οι φορές που γινόταν εκκλήσεις προς τους αρμόδιους φορείς για την ανάγκη «ενάρξεως των εργασιών επισκευής» του αφού η όποια καθυστέρηση θα είχε ως αποτέλεσμα «την επαύξησιν των υφισταμένων εκ των κυμμάτων καταστροφών», όπως σημείωνε το 1976 η Αρχαιολογική Υπηρεσία κι εμείς πληροφορούμαστε και πάλι από το σχετικό κείμενο του Μ. Δελάκη.
Ισως το κυριότερο σήμα κατατεθέν για την πόλη μας ο πολυφωτογραφημένος Φάρος των Χανίων, ας ευχηθούμε να συνεχίσει την πορεία του μέσα στους αιώνες, ευθυτενής, γερός δίχως να ξαναφτάσει σε στάδιο κατάρρευσης… λόγω δικής μας ανευθυνότητας!
Στη φωτ. γκραβούρα που παρουσιάζει άποψη του λιμανιού των Χανίων από ανατολικά.

Χανιώτικα νέα (01.09.2014)

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

  Β,ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ: Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ, Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, Ο ΠΟΙΗΤΗΣ 

 

Γράφει ο Γιώργος Πευκιανάκης* 

Ως χαρίεν ! ο ποιητής  δάσκαλος!  Χρόνια όσο γνωρίζω εκπέμπει από τα κείμενά του το άρωμα των εποχών . τη φιλοσοφία των συμβαινόντων, τη χαρμολύπη της ζωής.

Χωρίς να είναι εξόριστος ο ποιητής, βλέπει , δεν προφητεύει  σέβεται το άγνωστο  απ’ όπου μυστικά επιβλέπει ο Θεός.

 Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας  και μιλούν διαφορότροπα στις ψυχές των ανθρώπων , αυτών ,που έχουν την ευαισθησία ν’ αφουγκραστούν τον ποιητή.

Κι ο ποιητής προσεγγίζει τον κόσμο με το δικό του αίσθημα και επιζητεί το συναίσθημά μας.

Κι εμείς οι πιο κοντινοί ξέρομε  αυτό που και ο Ελύτης μας γράφει «η ποίηση αρχίζει εκεί που τον τελευταίο λόγο δεν τον έχει ο Θάνατος…» εδώ οι λέξεις γίνονται νοήματα στην αθανασία .  κι δάσκαλος  μαθητής του Χριστού! Κι εμείς  και ο  ποιητής μαθητές του « Παππού»

Εκεί οι εορτές και τα πανηγύρια, οι έρωτες και τα τζιτζίκια  γίνονται αιωνιότητα,

Φωνές και εικόνες αγαπημένων που μας μεγάλωσαν και την αγάπη τους  πήραμε, τι κι αν έφυγαν .για τον ποιητή  είναι εδώ. Είναι η κάθε μάννα – δική μας-

Είναι «εις την οδόν οι καιροί», γυμνά καλοκαίρια και  βροχές της σιωπής  εξωκκλήσια και  ιστορικοί τόποι- μνήμες γλυκόπικρες-. Ο λόγος και το άκτιστο φως αυτά διασώζουν τον κόσμο της φθοράς   και στα πιο δύσκολα «αρπάζουμε στις φούχτες μας το σκοτάδι και πασχίζομε να το κάνομε φώς»

Τα ποιήματα είναι για να ξαναδιαβάζονται.

 *Φιλόλογος

"Νέοι Ορίζοντες" (30. Ιουλίου 2014)

 http://petaxta.blogspot.gr/2014/08/blog-post_85.html

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΒΑΡΒΑΡΑ ΠΕΡΡΑΚΗ: H KAZOBAΡ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ*

                         

Είναι Ιούνης, η νύχτα ανέτειλε, είναι ένα καλοκαίρι μάλλον δύσκολο που ωστόσο μας καλεί μ’ όλες του τις φωνές και τα μπλε-γαλάζια του να το ζήσουμε. Είναι ένας χώρος όμορφος και προκλητικός, είσαστε σεις κι εμείς, είναι που διψάμε για ουρανό, είναι που αντιστεκόμαστε στη θλίψη των καιρών μας, είναι που διακηρύσσουμε την πίστη μας σε μια άλλη ζωή, πιο ποιητική κι είναι εδώ ένας ποιητής που τιμά την πόλη μας κι είναι και μια ποιητική συλλογή που ξαναδιαβάσαμε κι είναι εν τέλει η λαχτάρα μας για τις άλλες λέξεις, αυτές που θέλεις να διαβάσεις φωναχτά, να τις ακούς και να τις βλέπεις ν’ ακτινοβολούν, να κρίνουν και ν’ απελπίζονται, να βουτάνε στο σκοτάδι και να αναδύονται στο φως, να πληγώνουν και να σώζουν, να είναι τιμωροί και λυτρωτές, ναυαγοσώστες δηλαδή! Οι λέξεις ενός ποιητή είναι μια υπόσχεση αθανασίας γιατί η ποίηση αποτέλεσε την πρώτη μορφή λογοτεχνικής έκφρασης, μια πράξη άφατη, θαρραλέα.
Όλος ο χρόνος περικλείεται στην ποίηση, ο βιωμένος κι ο αβίωτος, σα μια γραμμή με αναμνήσεις από το παρελθόν κι από το μέλλον, άλλοτε τακτοποιημένες κι άλλοτε ατακτοποίητες, με θράσος κι ευγένεια, με λογική και παραλογισμούς για την ανθρώπινη περιπέτεια.
Δεν τα λέω αυτά τυχαία παρά συνειδητά, γιατί το ποιητικό κείμενο που μας απασχολεί απόψε κινείται  πάνω σ’ αυτή τη διαχρονία κι απαντάει  στην απληστία με πλήρη, λιτό και ουσιαστικό λόγο.
Μετά από 27 χρόνια, η επανέκδοση αυτού του κειμένου αποδεικνύεται σαφέστατα  ελπιδοφόρες πιθανότητες διάσωσής μας σαν ένας λυγμός μακρόσυρτος αλλά και μια ματιά προς τα πάνω.
Δίχως  ήρωες αλλά ίσως με μια διάθεση αυτοκριτικής κι αυτοσυνειδησίας για την κόλαση και τον παράδεισο της ανθρώπινης επίγειας κοινωνίας. Ως μαρτυρία για την άγρια μοναξιά των ημερών μας πια και την πρόταση μιας επιστροφής στο εμείς που πιθανά να φέρει την άνοιξη για όσους δεν φοβούνται, επειδή ξέρουν από δάκρυα.
Ο Γιάννης Ρίτσος έγραφε:
«παράταιρος ο λόγος ο δυνατός
μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει»
Κι εδώ έχουμε μια πολιτεία, που προφητικά σχεδόν ο ποιητής προέβλεψε την κατάρρευσή της, μόνος, «πρώτος κι έσχατος» όπως στο δωδεκάλογο του Γύφτου ο Παλαμάς, ο Τάσος Λειβαδίτης στις ποιητικές του συνθέσεις, ο Μιχάλης Κατσαρός  στην πικρή ποιητική οξυδερκή πολιτική και κοινωνική κριτική του. Στο «άνυδρο παρόν» του ο ποιητής μέσα από μια τριμερή δομή του με σκηνοθεσία θεατρική και επικολυρική χροιά, με τη χρήση συμβόλων, ως «ναρκομανής της αλήθειας» και με θαυμαστή διακειμενικότητα (Μυθολογία- Θρησκεία-Ιστορία) γράφει για μια πόλη-χώρα σύμβολο μέσω της συνύπαρξης τριών κατηγοριών ανθρώπων.
Οι χυδαίοι, οι αδύνατοι κι οι φαέθοντες είναι ένα τριπλό σχήμα, επινοημένο σκηνικά και ποιητικά αλλά πραγματικό κοινωνικά, που ξεπερνώντας τις συνήθεις ταξικές διαφοροποιήσεις προσδιορίζει το  χώρο και την κατάστασή του αξιακά κυρίως και στη συνέχεια τις ανθρώπινες στάσεις που οδηγούν είτε στο σκοταδισμό και την ειμαρμένη του τέλματος και του βούρκου, είτε στο αμυδρό φως μιας άλλης οπτικής βασανισμένης και βασανιστικής αλλά τελικά ζωοφόρας και ζωοδότρας.
Σαράντα τρία ποιήματα εκ των οποίων τα δύο προλογικά και το ένα επιλογικό, συγκροτούν το ενιαίο ποιητικό σώμα που αν, και σπονδυλωτό, συνιστά μια αδιάσπαστη αφήγηση σε Α΄ και Γ΄ πρόσωπο, ενικό και πληθυντικό για ευνόητους λόγους αποστασιοποίησης αλλά και συνύπαρξης, κριτικής αλλά και συμπάθειας του ποιητή με τη χώρα-σύμβολο, την ίδια του τη χώρα δηλαδή.
Στα 1978, ο Δημήτρης Δημητριάδης, συγγραφέας, έγραψε ένα οικτρό, σχεδόν άγριο κείμενο, αλλά αληθινό, ένα πεζογράφημα, με τίτλο «πεθαίνω σα χώρα», ένα σχέδιο προφητικού μυθιστορήματος, με μια παθιασμένη απελπισία, με εφιαλτική ατμόσφαιρα, κάπως νέο-υπέρ-ρεαλιστική σαν του Μίλτου Σαχτούρη, για το φόβο ότι θα «καταλήγαμε σε μια αιωνιότητα αμείωτου κενού».
Δεν ξέρω αν ο Κακατσάκης γνώριζε ή γνωρίζει το κείμενο, όμως αυτός ο μαρασμός και ο υπονομευτικός φόβος του Α’ και του Β’ μέρους του βιβλίου μας, αυτή η γύμνια της απόλυτης εκμηδένισης, αυτή η κατοχή από το κακό και το άνομο, το μιαρό και βέβηλο, αυτή η λασπουριά που κάλυψε τα πάντα, η χυδαιότητα κι η απατηλότητα, αυτό το άδειασμα από την ανθρώπινη αξία είναι τα βίαια χαρακτηριστικά αυτής της ουτοπικής (άραγε:) χώρας που  αποκαλύπτεται ποιητικά από τον τιμώμενο απόψε.
Επιβλητικός ο λόγος στον πρόλογο, μεγαλόπνοος, προφητικός, εσχατολογικός, μεγαλειώδης.  Μια διεύρυνση του ποιητικού υποκειμένου σε μια άλλη διάσταση, από την αρχή μέχρι και σήμερα.
Όχι όμως ένα ποιητικό υποκείμενο, αλαζονικό ΕΓΩ αλλά δηλωτικό της τεράστιας ευθύνης του ΑΝΘΡΩΠΟΥ, του μόνου στη διαχρονία του, η αιώνια ΜΟΝΑΞΙΑ του ποιητή!
Στην πρώτη λοιπόν δομική ενότητα του έργου που επιγράφεται « η εμφάνιση των χυδαίων», η ποιητική φράση του Τάκη Σινόπουλου «Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή και δύσκολη» (Ο ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ), «φοβάμαι» νομίζω ότι κυριαρχεί ως πύκνωση αυτής της απάνθρωπης ατμόσφαιρας.
Η είσοδος και η επικράτηση των χυδαίων, το οριστικό τέλος της μέρας, ένας μεσαίωνας και η κατατρόπωση της πραγματικής ζωής, η υποκρισία, το άπλωμα του θανάτου, η νύχτα η αξημέρωτη, ο φόβος, η ανθρωποκτόνα  μηχανή, η παράλογη πειθαρχία, η δολοφονία των ονείρων, η κατάργηση του ανθρώπου, η μιαρότητα, η παρακμή των αξιών, η καταστολή των επιθυμιών, οι κατασκευασμένοι ήρωες, η ιστορική εκτροπή, το διαρκές γήρας, το τέλος της αγάπης, η εκποίηση των ελπίδων, η εμπορευματοποίηση του ανθρώπου, το διαρκές τέλος…
Ορατότης  μηδέν… Ένας διαρκής φόβος, η ωμοφαγία, μια απέραντη επικράτεια της απελπισίας…
Η Κάζοβαρ του τρόμου και του γκρίζου, των ανθρωποκτονιών του χαλκευμένου όνειρου, των ληστών και των καταπατητών, των βαρβάρων του Καβάφη, αυτών όμως που ήδη έχουν εισβάλει. Η Κάζοβαρ ένα οργουελικό τοπίο, καθόλου επιστημονικής φαντασίας, εδώ πλανήτης γη…
Ένα επιθετικό τοπίο με το ρόγχο του θανάτου, μια νύχτα, η ασχήμια κι η κατάρρευση, μια κίνηση προς τα κάτω…
Στο «τραγούδι του εμπόρου» ο Μπέρτολ  Μπρεχτ έγραφε:
«Τι είναι στ’ αλήθεια ο άνθρωπος;
Που να ξέρω ο άνθρωπος τι είναι τάχα!
Ξέρω την τιμή του μονάχα!»
Αυτή είναι κι η διαπίστωση του Βαγγέλη Κακατσάκη στο τέλος της Α’  ενότητας με το ποίημα «Γενικό εμπόριο» Τυχαίο; Στο Β΄ μέρος του σπονδυλωτού ποιήματος με τίτλο «Απολογία αδυνάτων», ο ποιητής αναπαριστά τα νέα ήθη αυτής της κοινωνίας και τη συμπεριφορά της αποδοχής της απελπιστικής και απελπισμένης των κατοίκων της Κάζοβαρ. Καμιά Ανάσταση, ούτε καν η υπόσχεση μιας ελπιδοφόρας θρησκείας δεν υπάρχει. Η Ζωή εν Τάφω, χωρίς ίχνος διαφυγής, αντί για λόγια ψελλίσματα, η ένοχη σιωπή που είναι συνενοχή, οι χαμένες άνοιξες κι η θύμησή τους.
Ως νέοι «Μοιραίοι» του Βάρναλη με μια παθητική προσμονή, χωρίς έξοδο, πολιορκημένοι και δουλοπρεπείς, ξυπόλητοι και μόνοι, μόνο με αναμνήσεις αλλά χωρίς επιδιώξεις, χωρίς μέλλον, εγκλωβισμένοι σ’ ένα αφόρητο παρόν, αιχμάλωτοι των διαψεύσεων τους, κακορίζικοι, στα παζάρια τα όνειρά τους…
Ο μαρασμός, η αναβολή, οι επιθυμίες οι ανεκπλήρωτες κι οι ανέκφραστες, ο θάνατος της αγάπης, η κατάργηση των αντιδράσεων… Γεμάτες  απουσία οι ψυχές τους, ενοχές προκατασκευασμένες, μοιρολόγια τα τραγούδια τους… Μόνη σωτηρία η θύμηση, όταν η μνήμη γίνεται κιβωτός για να ξαναξεκινήσει η ζωή, όπως της πρέπει…
Συμβιβασμένοι και δουλοπρεπείς, απέραντα πληγωμένοι, έρπουν σχεδόν, ένα με το χώμα και τη λάσπη, γέμισε λέξεις απαγορευμένες η γλώσσα τους, αναίσθητοι και ζώντες κατά τύχη, «άβουλοι αντάμα προσμένουμε ίσως ένα θάμα», οικείος στίχος μιας σκληρής αυτογνωσίας για όλες τις εποχές, όταν απειλείται ο άνθρωπος κι αντί να απαιτεί, επαιτεί…
Φαίνεται όμως ότι ο ποιητής είναι διατεθειμένος να ανοίξει το δρόμο. Ν’ απελπίσει την απελπισία και με τις λέξεις του να σκοτώσει το θάνατο. Ξέρει καλά τι χαλάει τον άνθρωπο. Κι έτσι στο 3ο και τελευταίο μέρος αυτής της ποιητικής σύνθεσης, όταν πια αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η χώρα δεν μας είναι και τόσο άγνωστη, θα ‘λεγα μάλιστα το αντίθετο «στο ημερολόγιο του Φαέθοντα» ο ποιητής αξιοποιεί το μυθολογικό σύμβολο με μια ηχηρή διακειμενικότητα  για να δηλώσει ότι το ταξίδι στο φως, ως οδηγός του άρματος του ήλιου ενέχει κινδύνους γιατί ο ήλιος φωτίζει, χαρίζει τη ζωή αλλά όπως γράφει ο Ναζίμ Χικμέτ  « αν δεν καείς εσύ, αν δεν καώ εγώ».
Αχνοφαίνεται το όραμα της ζωής, ο αντίλογος της ζωής κι από το πηγάδι βγαίνει το λαγαρό νερό, από την ενδοσκόπηση η απόφαση γι αντιδράσεις, η παιδική ηλικία της ανθρωπότητας εν είδη αγνότητας κι αθωότητας μπορεί και να γυρίσει ο έρωτας  ως ζωογόνα δύναμη μαζί με την πράξη που αποθεώνει τη ζωή…
Συμβολικοί οι τύποι των ποιημάτων του 3ου μέρους πηγάδια, η προσδοκία της ιστορικής αλήθειας, η αθανασία, τα περιστέρια, ο λόγος κι ο αντίλογος, το καλοκαίρι και η τελική κατάφαση του «θα ‘ρθει καιρός»
Η νεοελληνική ιστορία κι οι σηματοδοτήσεις της, η Ανάσταση της ορθόδοξης παράδοσης, το 41 και το Πολυτεχνείο είναι οι σταθμοί που ο ποιητής θα στηρίξει τις προσδοκίες και τα φωτεινά του οράματα αυτούς τους αγίους του ελληνικού εικονοστάσιου  και θα μιλήσει για τους ολότελα δοσμένους στον κοινό αγώνα ήρωες που αφειδώλευτα κι ιδανικά έγιναν εραστές της συλλογικής αφύπνισης και πίστεψαν κι έπραξαν και κήρυξαν και διέδωσαν και καήκανε οι ίδιοι στη φωτιά της ουτοπίας τους.
Ο κηρυγμένος πόλεμος στο κακό και στο ψέμα, σ’ ότι απειλεί και χαλάει τον άνθρωπο, σε ότι  δολοφονεί το όνειρο, σ’ ότι εμποδίζει την επέλαση της άνοιξης, γίνεται ποίηση με λέξεις στέρεες και λιτές, ασυμβίβαστες κι ελεύθερες, κι έτσι η ποίηση μεταμορφώνεται σε πράξη και στάση και βιοθεωρία ορατή και διαφανή. Ο ποιητής εκτίθεται σχεδόν ηρωικά, συναντιέται με μας, δεν σιωπά, δεν ολισθαίνει, επανέρχεται, υπενθυμίζει, προτάσσει, ανοίγει το «πηγάδι της κραυγής».
Και μάλλον συμπορεύεται  με τον Μιχάλη Κατσαρό, που στο ποίημά του κατά Σαδδουκαίων έγραψε:
«Εγώ πάλι μέσα στο πλήθος διακλαδίζομαι
Η θέλησή μου διακλαδίζεται μέσα στο πλήθος
μαζεύω τους σκόρπιους σπόρους μου
για την καινούρια μακρινή μου ανάσταση, μαζεύω»
Κι ο Γιάννης Ρίτσος Ανυπόταχτη Πολιτεία καλεί την πόλη του να ξεσηκωθεί κι αρθρώνει έναν ανάλογο μελλοντολογικό λόγο.
« Μη φοβηθείτε, όσοι ξέρετε από δάκρυα»
Έτσι κλείνει το βιβλίο του ο Βαγγέλης Κακατσάκης. Σηματοδοτεί την υποσχεμένη μέρα του μέλλοντα χρόνου, σε μια έξοδο στην αυλή ενός καλύτερου κόσμου. Και εμείς μέσα από τη διαρκή επανάσταση της ποιητικής πράξης που δηλώνει παρούσα στα δύσκολα του ανθρώπου μπορούμε να συμφωνήσουμε με τον στίχο του Μιχάλη Γκανά:
« Ο τελευταίος στίχος δε μένει πάντα τελευταίος
Κάποτε γίνεται πρώτος στίχος ενός ποιήματος
Που γράφει κάποιος αναγνώστης»
Δεν είναι αγαπητέ Βαγγέλη ότι θα γίνουμε κι εμείς ποιητές αλλά είναι ανοιχτοί, ανάλαφροι, μάρτυρες του καιρού μας, όχι οπαδοί αλλά πολίτες, σκεπτόμενοι κι ονειροπόλοι, αφοσιωμένοι στη ζωή με πολλαπλές εμπειρίες και βιώματα, στο τέλος μιας εποχής, χωρίς συλλογικούς μύθους, χαμένοι σε έναν απόλυτο σχετικισμό και ενίοτε με πτήσεις στα προσωπικά μας κενά χρειαζόμαστε ως π
της ζωής που προσφέρει απλόχερα η ποίηση με τα πολύτιμα υλικά της.
Ένας δάσκαλος γράφει. Αυτό είναι ακόμα σπουδαιότερο. Διαρκώς νέος δηλαδή. 

*Η  Παρουσίαση της «Κάζοβαρ»  από την Βαρβάρα  Περράκη  (25 Ιούνη 2014, στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών "Ελευθέριος Βενιζέλος" . ΣΤΗΝ ΦΩΤΟ ΟΙ  ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ: Δημήτρης Νικολακάκης , Βαρβάρα Περράκη, Γιάννης Φίλης και Μιχάλης Αεράκης 

https://petaxta.blogspot.com/2014/06/13.html?fbclid=IwAR2-y03dtPbJEjH1Cxsxwmbs_zRqZjrKnF65jZH0ZVtGrOy_OZJcFJyKoCE

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Η ΑΓΡΙΟΤΕΡΗ ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ 

Μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τον Απρίλιο του 1968

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

«Η δολοφονία του μαύρου, ιερωμένου, […] έχει όλα τα ουσιαστικά και τα συμβολικά στοιχεία για να καταταράξει τη θρησκευόμενη ανθρωπότητα. Υπάρχουν τώρα χριστιανοί στη Δύση που δεν θεωρούν ανευλαβές να παραλληλίζουν την θυσία του Δρος Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, καθώς πλησιάζει η Μεγάλη Εβδομάδα της αναμνήσεως του Θείου Δράματος, με τα Πάθη και τη Θυσία του Χριστού»
Τα παραπάνω διαβάζουμε στο “Γράμμα του Εκδότου”, (σ.σ. editorial αγγλιστί), του εβδομαδιαίου περιοδικού “ΕΙΚΟΝΕΣ” (12-4-1968).
Οι Η.Π.Α. είχαν κηδεύσει στις 9 Απριλίου «τον μαχητή – απόστολο της Ειρήνης» εν μέσω της αγριότερης φυλετικής έκρηξης που γνώρισε η χώρα.
Ο Χρήστος Οικονόμου, απεσταλμένος του περιοδικού στις Η.Π.Α., είχε «ειδική αποστολή: Να παρακολουθήσει από κοντά τα τραγικά επεισόδια[…]. Και να μεταδώσει τις προσωπικές του εντυπώσεις…».
Στο άρθρο του με τίτλο “Η Αμερική εκήδεψε την ηρεμία της” γράφει για «το κακό που δεν έλεγε να σταματήση» από τη στιγμή της δολοφονίας του Κινγκ, και σημείωνε χαρακτηριστικά ότι «μόλις έσβηνε η πυρκαϊά σε μια πόλη, νέες φλόγες ξεπηδούσαν από τα “γκέτο” των νέγρων μιας άλλης».
Ακόμη κάνει αναφορά στους αστυνομικούς «με κράνη και όπλα που φρουρούσαν στο κοιμητήριο των νέγρων της Ατλάντα, τον τάφο του μαχητού – αποστόλου της Ειρήνης».
Για την κατάσταση που θύμιζε εμπόλεμη κρίση, ο Οικονόμου γράφει: «Τα “τύμπανα” του νέγρου αρχιτυμπανιστή της δικαιοσύνης αντηχούσαν τούτη την εβδομάδα σε ολόκληρη την Αμερική. Οι ειδήσεις[…] από το “δεύτερο μέτωπο” των Ηνωμένων Πολιτειών, μετά το Βιετνάμ, υπενθύμιζαν πολεμικά ανακοινωθέντα».
Αντιγράφουμε ένα μόνο από αυτά: «ΕΠΕΙΓΟΝ (Τετάρτη): Δώδεκα πυρκαϊές ξέσπασαν το πρωί στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης… Εμπρησμοί και λεηλασίες σημειώθηκαν σε πέντε σπίτια του Λογκ Άϊλαντ… Στο Νιούαρκ της Νέας Υερσέης οι νέγροι έκαψαν σπίτια και καταστήματα…».
Λόγω χώρου θα περιοριστούμε σε ορισμένα μόνο από τα στοιχεία που δηλούν την άσχημη κατάσταση που επικρατούσε τότε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Διαβάζουμε: «Από την ημέρα της δολοφονίας (σ.σ. μιά εβδομάδα) […] 39 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους -οι 34 νέγροι… Σε 90 πόλεις είχαν σημειωθεί φυλετικές ταραχές… Δυόμισυ χιλιάδες πολίτες είχαν τραυματισθή… Δέκα χιλιάδες είχαν συλληφθή… Σε 30 εκατομ. δολ., τουλάχιστον, υπολογίζονται οι αποζημιώσεις που θα πρέπει να καταβάλουν ασφαλιστικές εταιρίες για τις καταστροφές…».

https://www.haniotika-nea.gr/agrioteri-filetiki-ekrixi-stin-istoria-ton-p/

(Χανιώτικα νέα, 13.4.2014) 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - ΣΑΒΒΑΤΟ, 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2013

 

 

 

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ βράδυ εκείνο, ύστερα από 40 ακριβώς χρόνια. Στο βράδυ εκείνο, της 16ης Νοεμβρίου 1973, στο Πολυτεχνείο της Αθήνας. Στις μέρες εκείνες που κάποιοι άκουροι νέοι οι περισσότεροι, «ψήλωσαν ξαφνικά/ κι έφτασαν το μάνταλο της αυλόπορτας και βγήκαν στους δρόμους», όπως έγραψε λίγο μετά ένας ελάσσων ποιητής.

“ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, το σύνθημα εκείνων των ημερών και μέγα ζητούμενο η ελευθερία. Σήμερα; «Κάθε συνειρμική σκέψη ή παραλληλισμός με τη σημερινή κατάσταση, δεν είναι καθόλου αυθαίρετη, έστω κι αν βρισκόμαστε κάτω από άλλες συνθήκες», για να χρησιμοποιήσω τα που έγραψε μεταξύ των άλλων, πολύ εύστοχα προχθές, στη στήλη του στην εφημερίδα μας ο Στ. Γ. Κλώρης.

«ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ αγωνίστηκαν για τη Δημοκρατία/ της τόλμης και της λεβεντιάς βαστούνε τα πρωτεία». Από τη μαντιναδολόγο μας, τη Νεκταρία Θεοδωρογλάκη η μαντινάδα που και βέβαια αναφέρεται στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Να σου αλλάξω τον Αόριστο σε Ενεστώτα Νεκταρία. Τιμή και δόξα σ’ όσους αγωνί- στηκαν, δεν λέω. Όμως οι αγώνες, οι όποιοι αγώνες, δικαιώνονται μόνο όταν συνεχίζονται. Για να μην αναφερθώ για το πώς τους εκμεταλλεύτηκαν ορισμένοι.

ΣΙΓΑ ΠΟΥ δεν θα τα βρούνε στο τέλος η τρόικα και η κυβέρνηση. Εδώ φάγανε τον γάιδαρο, στην ουρά θα κολλήσουνε; Τρόπος του λέγειν, βέβαια, το “θα τα βρούνε”. Το θέμα είναι ποιος έχει το πάνω χέρι.

«ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ στην Πολιτεία μας, που πιστεύει,/ πως, δύναμη είναι η αρετή,/ δυο κόμματα στις εκλογές αντιπαλεύουν:/ της Δύναμης και της Αρετής./ Μα πάντοτε το πρώτο θριαμβεύοντας/ επιχειρεί να μας φυτέψει την ανόσια πίστη,/ πως η δύναμη είναι αρετή!». Από το “Ψηφιδωτό” (Δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ το συνέδριο για τον Β.Ο.Α. Κρήτης που άρχισε χθες στην πόλη μας, παρουσία κυβερνητικών στελεχών. Το θέμα είναι, βέβαια, να τελειώσει το έργο. Μόνο που για να τελειώσει θα πρέπει να αρχίσει. Αναμένομε στο ακουστικό μας…

ΜΕ ΤΗΝ Επισκοπή στο Ρέθυμνο, στο γήπεδο του Γάλου, αγωνίζεται αύριο για το πρωτάθλημα Β” Εθνικής ο Α.Ο. Χανίων. Δεν είναι μόνο το χανιώτικο ποδόσφαιρο που πρόκοψε τελευταία, είναι το ρεθεμνιώτικο και γενικότερα το κρητικό. Να γίνει ένας καλός αγώνας και να νικήσει ο καλύτερος!

ΑΛΛΟ ΕΙΝΑΙ η πίεση και ποίηση είν’ άλλο,/ στη μαντινάδα μου ’καμες λάθος πολύ μεγάλο. Βουνό το δίκιο σου, Ηλία Σταματάκη. Αναγνωρίζω το εκ παραδρομής λάθος μου που έκαμα στη χθεσινή σου μαντινάδα και σπεύδω να διορθώσω: Και βέβαια η πίεση, μα όχι η ποίηση ανεβαίνει, “μνημόνιο όντε γροικάς”, χώρια τ’ άλλα που παθαίνεις.

ΣΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ εναντίον της Θήβας (371 π.Χ.) οι σύμμαχοι των Σπαρτιατών δυσφορούσαν και έλεγαν ότι δεν ήταν δίκαιο να εξοντώνονται κάθε χρόνο πολλοί από αυτούς ακολουθώντας εδώ κι εκεί λίγους Σπαρτιάτες. Ο Αγησίλαος, τότε, για να τους αποδείξει πόσο μεγάλο ήταν το πλήθος των Σπαρτιατών, επινόησε το εξής: Διέταξε όλους τους συμμάχους να καθίσουν ανακατωμένοι, ξεχωριστά δε και μόνοι τους οι Σπαρτιάτες. Και τότε φώναξε να σηκωθούν πρώτοι οι κεραμοποιοί. Μόλις σηκώθηκαν αυτοί, φώναξε δεύτερους τους σιδηρουργούς, έπειτα τους ξυλουργούς, κατόπιν τους χτίστες και όλους τους άλλους τεχνίτες. Σηκώθηκαν, λοιπόν, όλοι σχεδόν οι σύμμαχοι, ενώ από τους Σπαρτιάτες κανένας, γιατί σ’ αυτούς δεν επιτρεπόταν να ασκούν κάποιο επάγγελμα. Τότε ο Αγησίλαος γέλασε και είπε: «Βλέπετε γενναίοι μου με πόσο περισσότερους στρατιώτες εκστρατεύουμε εμείς από εσάς;» (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

«Εμπορευτήκαμε τις ιδέες μας και κερδίσαμε./ Διατιμήσαμε τα αισθήματά μας και πάλι κερδίσαμε./ Σκύψαμε με ρεαλισμό και ψηλά ανεβήκαμε./ Δεν μας μένει παρά η καλοσύνη. (Τι έχουμε με τους ανθρώπους;)/ Αυτή δεν ρισκάρεται.
Παίζεται ως το τέλος./ Λοιπόν, καλά πάμε».
Το ποίημα “Σχόλιο σε ανώτατο εκπαιδευτικό”
του Κώστα Καλαπανίδα.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (16.11.2013)

 

 

 https://petaxta.blogspot.com/2013/11/blog-post_16.html?fbclid=IwAR0qH0JmWf9Ww0asTRkEkXYYccVbQaN57c7e_2QtDYIH6YO7R5hCzljbjL0

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ 

ΠΙΣΤΗ, ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Γράφει ο Θανάσης Δεικτάκης* 

«Ας τρέχει κι ας βρέξει

'Εγώ, μαμά, θα τραβώ την κατσίκα', 
λέει ο Αντώνης μ? όλο το βάρος 
των τεσσάρων του χρόνων.
Ζηλεύω, ζηλεύω πολύ γιατί το ?πε αυτός, 
που του ρίχνω κοντά δυο χρόνια - αιώνες.
'Είστε μικροί και η κατσίκα είναι άγρια',
λες δένοντας κόμπο το σκοινί στη μέση σου.
Χέρι ελεύθερο γι? αυτή δεν έχεις.
Στο ένα θα κρατάς το καλάθι με το φαγητό
και το άλλο θα πρέπει να το κάνεις αγκαλιά
για τη Στέλλα που έχει μόλις χρονιάσει.

'Θα τρέχει ο ποταμός, μην πάμε,
μπορεί και να βρέξει', κλαψουρίζω.
Δε σηκώνεις κουβέντα:
'Ο πατέρας σας μας περιμένει
να μαζέψουμε τις ελιές'.

Ας τρέχει ο ποταμός κι ας βρέξει...».

Το ποίημα είναι στη σελίδα 28 από την τελευταία ποιητική συλλογή του δραστήριου και πολυγραφότατου και πολυπράγμονα Βαγγέλη Κακατσάκη. Προηγήθηκαν δύο άλλες συλλογές με διθυραμβικές κριτικές. Το 'ΚΑΖΟΒΑΡ' και 'Τα Αλογα του χρόνου'.
Αεικίνητος συγγραφέας γράφει, γράφει, γράφει.
Καταπληκτικά τα 'πεταχτά' του για τα οποία έχω ξαναγράψει.
Είναι το έργο του και λαογραφία, ιστορία, διήγηση, χρονογράφημα κ.ά. Συνεχώς πολύ αναφέρεται στους γονείς του και κυρίως στη μητέρα του που την έχασε τον τελευταίο χρόνο.
Πίστη και αγάπη, σεβασμός απέραντος, αφοσίωση και θαυμασμός και η τέχνη του λόγου του να ξεχύνεται ακριβή στο πανίερο πρόσωπο της γεννήτρας του. Πόσο την αγαπήσαμε κι εμείς αυτή την ταπεινή μάνα!
Δεν τη γνωρίσαμε, μα τη βάλαμε στην καρδιά μας με τα τόσα γραφόμενα στην καρδιά μας, με τα τόσα γραφόμενα του Βαγγέλη.
Μεγάλη αδυναμία έχω κι εγώ στις μανάδες.
Εχω ξεχωριστό λόγο, την έχασα εννιάχρονο παιδάκι. Κι ήμουν ο μεγαλύτερος από τα πέντε ορφανά. Το τελευταίο μου αδερφάκι ήταν τριών μηνών.
Υψιπέτης ο συγγραφέας μας πετά από κορφή σε κορφή κι εμείς τον καμαρώνουμε.

Χανιώτικα νέα (20.07.2013)

Η λίαν αγαπκτική προσέγγιση της ποητικής μου συλλογής "ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ" . απο τον αείμνηστο Κιισαμίτη πνευματικό δημιουργό. Θανάση Δεικτάκη, πρι από 9 χρόνια  σαν σήμερα.... 

https://petaxta.blogspot.com/2013/07/blog-post_21.html?fbclid=IwAR3dMB4zz16PfbFY5f5laMsQ9v5iwm-m9OOFn8qEouqnICaXLczPhAGYX4c

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Πέμπτη 2 Μαΐου 2013

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ ΓΑΛΑΝΑΚΗ ΣΤΗΝ ΚΙΣΑΜΟ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 
Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
'H ΖΩΗ ΜΟΥ ολόκληρη, Κύριε, δεν θα είναι μόνο για Σένα, αλλά θα είναι διακονία και για το πλάσμα Σου τον άνθρωπο. Να είμαι ένας αετός και κάτω από τις φτερούγες μου να ζεσταίνω την ανθρώπινη δυστυχία. Να κρατώ ένα μαντήλι και να σκουπίζω τα δάκρυα των ανθρώπων. Να κόβω την καρδιά μου για να χορταίνω τους φτωχούς και τα ορφανά παιδάκια'... Η προσευχή του Ειρηναίου Γαλανάκη, όπως την έχει καταγράψει ο αδελφός του ο Θανάσης, στις σημειώσεις του.

ΛΑΜΠΟΥΣΑ μορφή του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας ο μητροπολίτης πρώην Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης που 'ανελήφθη' προχθές, όντας 102 χρονών, στον ουρανό, αφού έζησε τα τελευταία χρόνια στη σκάλα που τον ενώνει με τη γη. Από εκεί, απ? τον ουρανό, θα γνοιάζεται εφεξής για όλους τους ανθρώπους και ξεχωριστά για εκείνους, οι οποίοι δεν έχουν που την κεφαλή κλίναι. Δίπλα στον Θεό που πιστά τον υπηρέτησε υπηρετώντας τον άνθρωπο.

ΣΕ ΛΑΪΚΟ προσκύνημα η σορός του από προχθές το απόγευμα στον μητροπολιτικό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Κίσαμο, όπου σήμερα το μεσημέρι θα ψαλεί η εξόδιος ακολουθία. Εκεί οδηγούν όλοι οι δρόμοι της Κρήτης. Για τον ύστατο χαιρετισμό. Για να του πούμε ευχαριστώ. Για όλα όσα έκανε για το σύνολο και ξεχωριστά για τον καθένα μας.

'Ο ΧΡΙΣΤΟΣ σημάδεψε την Κρήτη', ο τίτλος ενός απ? τα πολλά (35 αν τα λογαριάζω σωστά) βιβλία που έγραψε ο ταπεινός αυτός εργάτης του Ευαγγελίου. Ο Ειρηναίος σημάδεψε τη ζωή μας, ο τίτλος του βιβλίου, που θα μπορούσαν να γράψουν όλοι όσοι έτυχε να τον γνωρίσουν λίγο ή πολύ από κοντά, ένας απ? αυτούς και ο γράφων.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ του Θεού που λειτουργούσε στο όνομά Του. Ενας πρεσβευτής του ουρανού στη γη. Ενας σύγχρονος εν ζωή άγιος. Αυτός ήταν για όλους ο Ειρηναίος Γαλανάκης, που βρίσκεται από προχθές δίπλα στον 'Ποιητή των Ωραίων Ψυχών', για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο ενός άλλου βιβλίου που έγραψε ο Παππούς.

'ΕΨΑΧΝ? Ο Θεός για βοηθό, αυτό κι αν είναι νέο/ και πήρε τον Παππούλη μας τον Μέγα Ειρηναίο'. Η μαντινάδα που μου έστειλε χθες ο Ηλίας ο Σταματάκης. Ετσι είναι. Βοηθός του Θεού από τώρα κι έπειτα ο Παππούς. Να ?χουμε την ευχή του!

ΜΕΡΕΣ Μεγαλοβδομάδας! Μεγάλη Τρίτη, λίαν πρωί, έφυγε για το άλλο ημισφαίριο της ζωής, για να χρησιμοποιήσω τη φράση του Φώτη Κόντογλου, από τον 'Γιαβάς τον θαλασσινό'. Μεγάλη Πέμπτη, σήμερα το μεσημέρι, η κηδεία του. Μέρες των σπερνών και των θλιμμένων δειλινών. Μέρες Σταύρωσης με την προσδοκία της Ανάστασης!

ΗΤΑΝ ΚΑΤΑ τη διάρκεια της πρώτης του διακονίας στην Κίσαμο. Μια μέρα γύρισε ο κ. Αννουσάκης από την Αμερική και πήγε στον επίσκοπό του Ειρηναίο στο Καστέλι Κισάμου και του λέει: 'Σεβασμιώτατε ο Αγιος Σπυρίδωνας με βοήθησε πολύ και θέλω να επιχρυσώσω την εικόνα του'. Ο Ειρηναίος του απάντησε: 'Μα οι Αγιοι ήταν φτωχικά ντυμένοι, γιατί βοηθούσαν τους φτωχούς. Ούτε ο Θεός ούτε οι Αγιοι θέλουν ασήμια και χρυσάφια, οι άνθρωποι έχουν τις ανάγκες. Να βάλεις, λοιπόν, τα χρήματα που θέλεις, έχω κι εγώ μαζεμένα μερικά, να κάνουμε ένα γηροκομείο. Ετσι ξεκίνησε κι έγινε το Αννουσάκειο Γηροκομείο - Θεραπευτήριο στο Καστέλι. Από τις 'σημειώσεις' του αδελφού του Παππού, Αθανασίου Γαλανάκη.

'Ηρθανε πάλι τα σπερνά και τα θλιμμένα βράδια/ τα βράδια των Νυμφίων σου, Χριστέ και των Παθών Σου,/ που θα κινήσουν οι πιστοί να ?ρθουν πυκνά κοπάδια/ τα ματωμένα πόδια Σου, τον πένθιμο Σταυρό Σου, να τ? αγκαλιάσουνε σεμνά, να τα γλυκοφιλήσουν/ κι οι πονεμένες των ψυχές να Σε μοιρολογήσουν./ Ηρθανε πάλι τα σπερνά τα μαγεμένα βράδια./ Ξυπνούν αγάπες στις καρδιές και στις ψυχές λαχτάρες./ - Ξύπνα ψυχή, ξεκίνησε κι άφησε τα σκοτάδια./ Μη σε βαραίνουν λογισμοί και πάθη και αντάρες./ Ελα και συ να σταυρωθείς μαζί μ? Αυτόν που δίνει/ τη νίκη, την Ανάσταση και τη βαθιά γαλήνη!'.
Από το ποίημα του Ειρηναίου Γαλανάκη 
'Ηρθανε πάλι τα σπερνά'.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
Χανιώτικα νέα (02.05.2013)

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

" ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ" ΚΕΙΜΕΝΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗΣ ΕΞΟΥΣΙΩΝ

Γράφει ο Δημήτρης Κακαβελάκης*

'

Τα Γράμματα της Παναγίας' του Βαγγέλη Κακατσάκη αποτελούν μια ποιοτική ποιητικο-πεζογραφική κατάθεση του συγγραφέα τους. Μια δημιουργία που καθιστά τον θρήνο της Παναγίας θρήνο της κάθε πονεμένης μάνας, διαχρονικά σε όλο το φάσμα του χριστιανικού, αλλά και αλλόθρησκου κόσμου. Με γλώσσα αυθεντικής πρόσληψης του πνεύματος της σταυρικής θυσίας του Χριστού -υιού και Θεού- της Παναγίας, η οποία, ως μάνα, έμεινε ουσιαστικά μόνη στη μέγιστη δοκιμασία της.
Με τα 6 γράμματα προς την Παναγία να εκφράζουν συναισθητικά όλο το πάθος του Χριστού, αλλά και όλο το ανθρώπινο θεϊκής μεταφυσικής προσέγγισης δράμα του θρήνου της Θεοτόκου.
Τα 6 γράμματα προς τη μητέρα του Χριστού και μητέρα της χριστιανοσύνης εκφράζουν την αγωνία της θεομήτορος για το επικείμενο δράμα, που το διαθρηνεί με τη συναίσθησή της πριν ακόμα να συντελεσθεί.
Και πριν ακόμα να εκδηλωθεί (από το ωσαννά στην αποδοκιμασία) από τον λαό η μεταστροφή κατά του Ιησού που 'διέψευσε' τις προσδοκίες για εθνική απελευθέρωση από τη ρωμαϊκή κατάκτηση και κατοχή της Ιουδαίας.
Σήμερα τα 6 γράμματα της Παναγίας, του Βαγγέλη Κακατσάκη απαιτούν (στην τόσο σκοτεινή εποχή για την Ελλάδα και για τον κόσμο) μια δραματική επικαιρότητα. Η έκφραση και αναγωγή τους στο θείο δράμα (της σταύρωσης και στον θρήνο της θεομήτορος) κάνουν τον βαθύ πόνο της Παναγίας σύγχρονο βαθύ πόνο όλων των μητέρων του κόσμου.
Για να πάρει αφορμή ο ποιητής που έγραψε 'Τα γράμματα της Παναγίας' από το βαθιάς λαϊκής απήχησης ποίημα 'Η μάνα του Χριστού' του Κώστα Βάρναλη να δημιουργήσει τα δικά του έξι κοντάκια στην τόσο ιδιοτελή και αντιπνευματική εποχή μας. Μ’ ευαισθησία θρησκευτική με γλώσσα λαϊκής ψυχής και με ευθύνη πολιτικής επικρίνοντας την εγκληματική κυνικότητα της διαχρονικής υπερ-εξουσιαστικότητας.
Ευχαριστούμε τον μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιο για την προσφορά της έκδοσης και τον φίλτατο θεολόγο κ. Βακάκη για την αισθητική επιμέλεια του τευχιδίου.

Χανιώτικα Νέα (20.04.2013)
Σημείωση: Τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου θα διατεθούν για τις ανάγκες του Αννουσακείου Ιδρύματος της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου. Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε στα Χανιά (βιβλιοπωλείο ΠΕΤΡΑΚΗ)  και στο βιλιοπωλείο της Μητρόπολης στην Κίσαμο.

* Από τους πρώτους που υποδέχτηκαν τα Γράμματα της Παναγίας ο ξεχωριστός δημοσιογράφο- ποιητής και αξέχαστος φίλος Δημήτρης Κακαβελάκης στη στήλη του στα ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ . Η ΦΩΤΟ είναι από την πρώτη παρουσίαση στην Κίσαμο (26. 4. 2013) στο Τσατσαρωνάκειο Πολύκεντρο της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου .

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - ΣΑΒΒΑΤΟ, 31 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΝΑ ΠΑΕΙ και να μην ξανάρθει ο παλιός ο χρόνος. Αρον - άρον, με τις κλοτσιές θέλουμε ν' αποβγάλουμε τον χρόνο που φεύγει, ενώ μετά φανών και λαμπάδων υποδεχόμαστε τον καινούργιο που έρχεται. Καινούργιο κοσκινάκι μας και πού να σε κρεμάσουμε! Εν πάση περιπτώσει και εν περιπτώσει πάση (πάει κόλλησα σ' αυτή τη φράση) καλή Πρωτοχρονιά και καλή χρονιά!

ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΤΙΣ ευχές. Κλου-κλου στα ορνίθια μας,/ καλοχρονιά στο σπίτι μας,/ αρνιά και ρίφια θηλυκά/ και κοπέλια ’σερνικά! Αρωμα άλλων εποχών. Ούτως ή άλλως εκεί μας οδηγούν.

ΚΑΛΩΣ ΝΑ 'ΡΘΕΙ το Δώδεκα, καλώς να μας ορίσει/ και ό,τι λείπει καθενός, αυτό να μας χαρίσει. Αυτό έλειπε! Ηταν δυνατόν να μη μας ευχηθεί ο μαντιναδολόγος μας ο Ηλίας ο Σταματάκης; Οπως δεν λείπει ο Μάρτης απ' τη Σαρακοστή, έτσι δεν μπορεί να λείπει απ' τη στήλη, παραμονή Πρωτοχρονιάς, ο Ηλίας.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ του χρόνου σήμερα, εορταστική όσο να 'ναι, όσο μπορεί να 'ναι, η ατμόσφαιρα. Τα παιδιά, βλέπετε, λένε κι εφέτος, όπως κάθε χρονιά, τα κάλαντρα και περιμένουν τα δώρα τους απ' τον Αγιο Βασίλη.

ΑΛΛΟΣ ΒΕΒΑΙΑ ο δικός μας ο Αγιος Βασίλης, ο Αγιος Βασίλης της ελληνικής παράδοσης, που επιμένει να ζει στα κάλαντρα κι άλλος ο ξενόφερτος φασκομαγουλάς, ασπρογένης Σάντα Κλάους της καταναλωτικής κοινωνίας. Περιττό να πούμε ποιος έχει επικρατήσει και μάλιστα κατά κράτος τη σήμερον ημέρα. Και με δική μας ευθύνη. Για να μην τα ρίχνουμε όλα στην... Coca - Cola...

ΠΕΡΙ ΠΡΟΤΥΠΩΝ η κουβέντα μας με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο χθες. Ως πότε θα επιμένουμε να προβάλλουμε το πρότυπο της κατανάλωσης και ν' αγνοούμε το πρότυπο της αλληλεγγύης; Μετέωρο το ερώτημά του...

«Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ κρίση μοιάζει σαν να έχεις έναν ασθενή στο Νοσοκομείο, που χρειάζεται αίμα. Και αντί να του δώσεις, του παίρνεις αίμα, για να έχουν απόθεμα οι τράπεζες αίματος», Βάσος Λυσαρίδης. «Γέρων και σοφός. Αντίθετα με κάποιους ξεμωραμένους εν αμαρτίαις γηράσκοντες». Το σχόλιο που έκανε 'ο βοριάς' στη στήλη του '9 μποφόρ' (βλ. εφ. 'Χριστιανική', Πέμπτη 22 Δεκ.).

«ΕΠΑΙΝΟΣ» ΓΙΑ την πεντηκονταετή προσήλωσή του στην ανίχνευση, διάσωση, καταγραφή και παράδοση στις επόμενες γενιές της κρητικής λαϊκής κληρονομιάς, στον και συνεργάτη της εφημερίδας μας δάσκαλο - λαογράφο Σταμάτη Αποστολάκη. Χαιρόμαστε και καμαρώνουμε. Καλή συνέχεια, Σταμάτη.

ΣΤΕΛΛΑ ΚΟΝΙΑΡΗ, ποιήτρια, Ποταμίδα Κισάμου. Σ' ευχαριστώ για τις 'ολόψυχες' και ποιητικές ευχές σου για το 2012. Στέκομαι ιδιαίτερα στους δυο τελευταίους στίχους του ποιήματός σου '2012' που βάζεις σαν προμετωπίδα στην κάρτα σου: 'Χρόνια Πολλά στο πλήρωμα ελευθερωτών της χώρας.../ με βούληση και χρήση ανθρωποκεντρικής ευθύνης'. Καλή και 'καρπερή' χρονιά!

«Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ δάκρυσε. Σηκώθηκε πάλι απάνω, άπλωσε τις απαλάμες του και ξαναείπε την ευχή του αλλιώτικα: Κύριε ο Θεός μου, οίδας ότι ο δούλος σου, Ιωάννης ο απλούς έστιν άξιος και ικανός, ίνα υπό την στέγην αυτού εισέλθης ότι νήπιος υπάρχει, και των τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών... Και πάλι δεν κατάλαβε τίποτα ο Γιάννης ο καλότυχος, ο Γιάννης ο Βλογημένος». Από το διήγημα του Φώτη Κόντογλου 'Το βλογημένο μαντρί'.

«Καλή χρονιά! Του είπε./ Τινάχτηκε στον κρότο/ που μόνη της προκάλεσε/ καθώς με το γνωστό επιδέξιο τρόπο/ άνοιξε τη σαμπάνια./ Υστερα σταύρωσε τη βασιλόπιτα:/ Πρώτα το σπίτι, του φτωχού,/ ένα δικό σου, ένα για μένα, τρόμαξε πάλι/ νιώθοντας να την απειλούν/ τα χαραγμένα πελώρια κομμάτια./ Βλέπεις πως όσο λιγοστεύουν οι παρόντες/ μεγαλώνουν οι μερίδες;/ γέλασε με τα χείλη μοναχά./ Τα διαμάντια στο ντεκολτέ/ σκληρά κι αδιάφορα άστραφταν/ την οδύνη των ρυτίδων».
Από το ποίημα 'Πρωτοχρονιά για δύο' της Αγγελικής Σιδερά.

Χαιρετώ σας κι αγαπώ σας!
Χανιώτικα νέα(31.12.2011)

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011     ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ευθεία για τα Χριστούγεννα από αύριο, ωστόσο, η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν έχει το χριστουγεννιάτικο χρώμα των άλλων χρόνων. Φτωχοί οι φωτισμοί, λίγη η κίνηση, πολλά τα σκυθρωπά πρόσωπα. Ελλειψις χρημάτων, στάσις εμπορίου, μα και... στάσις διάθεσης.

ΚΑΙ ΜΗ χειρότερα! Τι τις θέλουμε τις ευχές που τις κάνουμε μόνο για να τις κάνουμε, ενώ ξέρουμε ότι δεν πρόκειται ποτέ να πραγματοποιηθούν, καθότι άπιαστα πουλιά, χίλια στον παρά; Χαμηλά πολύ χαμηλά ο δείκτης των προσδοκιών μας τώρα πια. Και μη χειρότερα!

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ, ΟΡΓΗ, φόβος, ντροπή, υποταγή, παραίτηση. Κατά σειρά οι λέξεις που εκφράζουν τα συναισθήματα των Ελλήνων πολιτών, σύμφωνα με δημοσκόπηση της MRB που έγινε πρόσφατα. Ζητείτε ελπίς! Ζητείται μια σανίδα σωτηρίας.

ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑ δεν είναι ικανό να κυβερνήσει τη χώρα, μας λέει η ίδια δημοσκόπηση. Ωστόσο, υπάρχει κατάλληλος πρωθυπουργός κι αυτός είναι ο... Κανένας. Ούτε λίγο ούτε πολύ το 63%, οι δυο στους τρεις Ελληνες δηλαδή, αυτόν προτιμούν να πάρει τα ηνία διακυβέρνησης της... ακυβέρνητης πολιτείας.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ και άσχημη ιδέα! Μπορεί ο... Κανένας να τα καταφέρει καλύτερα απ' τον... Καθένα. Τι έχει κάνει δηλαδή ο... Καθένας που δεν θα μπορούσε να το έχει κάνει ο... Κανένας;

ΩΣΤΟΣΟ ΟΔΕΥΟΥΜΕ για εκλογές. Γενάρης, Φλεβάρης, κοντά οι κάλπες. Ολα τα 'χε η Μαριωρή κι ο φερετζές της λείπει, θα μου πείτε. Σωστό κατά μία άποψη. Κατά μία άλλη, πιστός οπαδός της οποίας είναι και ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος, λάθος. Ο λαός πρέπει ν' αποφανθεί τι θέλει.

ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ; Πληθαίνουν τελευταία οι φωνές που μιλούν για επιστροφή στη δραχμή. Ενα δημοψήφισμα βρε παιδιά, ένα δημοψήφισμα.
Στο 17,3%, επίσημα το νέο ρεκόρ. Ετσι, όπως πάμε, θα δείτε ότι οσονούπω θα ζητηθεί να πληρώνουν οι εργαζόμενοι τους εργοδότες τους... Εγκλημα καθοσιώσεως και να δουλεύει κανείς και να πληρώνεται...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ στα Χανιά και στο Ρέθυμνο περιμένει η Ενωση Τουριστικών Καταλυμάτων. Να και μια ευχάριστη είδηση. Δεν είναι η μόνη. Μην τα βλέπουμε όλα μαύρα κι άραχνα!

ΟΝΤΕ ΣΕ ΔΩ στη στράτα μου, μελαχρινή χαρά μου,/ ωσάν το λέρι του κριγιού χτυπάει η καρδιά μου. Αν την ήξερα τη «μελαχρινή καρδιά» σου, Ηλία Σταματάκη, θα την παρακαλούσα να μην ξαναπεράσει από τη στράτα σου. Πολύ θαρρείς πως θέλει να σε κάμει καρδιακό;
ΑΥΡΙΟ, ΣΤΗΝ εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, το ετήσιο μνημόσυνό σου μάνα! Δεκαπέντε μέρες πριν απ' ότι έπεφτε λόγω Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς. Μαζί με τα Σαράντα της θείας Αργυρώς. Τι θυμάμαι τώρα! Λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Πριν από 55 περίπου χρόνια ποίημα μου έρχεται να το κάμω...

ΤΟΝ ΣΩΚΡΑΤΗ, όταν επιχειρηματολογούσε κάπως πιο έντονα, τον χτυπούσαν, τον ταλαιπωρούσαν και τον χλεύαζαν. Και όλα αυτά τα υπέμενε με στωικότητα. Γι' αυτό, όταν κάποτε που τον χτύπησαν δεν αντέδρασε και γι' αυτή του τη στάση απόρησε κάποιος, ο φιλόσοφος παρατήρησε: «Αν με κλοτσούσε ένας γάιδαρος θα τον πήγαινα στο δικαστήριο;». Από το βιβλίο «Η άλλη όψη της ιστορίας» (εκδ. «Σαββάλας»).

«Εγώ, μαμά, θα τραβώ την κατσίκα/ λέει ο Αντώνης, μ' όλο το βάρος/ των τεσσάρων του χρόνων./ Ζηλεύω, ζηλεύω πολύ, που το είπε αυτός/ αν και είμαι εγώ μεγαλύτερος./ Είστε μικρά και η κατσίκα είναι άγρια, λέεις/ και δένεις κόμπο το σκοινί της στη μέση σου./ Χέρι ελεύθερο γι' αυτήν δεν έχεις./ Στο ένα θα κρατάς το καλάθι με το φαγητό/ το άλλο πρέπει να το κάνεις αγκαλιά/ για τη Στέλλα, που έχει μόλις χρονιάσει./ Θα τρέχει η Γράσα, μην πάμε/ μπορεί και να βρέξει, κλαψουρίζω./ Ας τρέχει, κι ας βρέξει, σκέφτεσαι./ Ο πατέρας σας περιμένει/ να μαζώξουμε τις ελιές, λέεις».
Το ποίημα «Ας τρέχει κι ας βρέξει» του γράφοντος.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα(17.12.2011)