Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μακρυγιάννης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μακρυγιάννης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2019

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΟΔΟΣ 3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

«Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες/ τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς»… “Επαιζε” πολύ αυτό το τραγούδι του Ηλία Ανδριόπουλου (στίχοι Μάνου Ελευθερίου) που αναφέρεται στον… εκ των ηγετών της επανάστασης της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 τη δεκαετία του 1980. «Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο/σίγουρα ναι»… Και αυτό το τραγούδι του Μάνου Λοϊζου ήταν επίσης στις δόξες του τη δεκαετία εκείνη των μεγάλων ελπίδων, καθώς, το είχε “κάνει” ύμνο του το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, που ιδρύθυηκε στις 3 Σεπτέμβρη(!) 1974.
«Μόνο να γράφεις τ’ όνομά σου/ και κείνο το ‘μαθες μισό/ να συλλαβίζεις τα όνειρά σου/ στο Αργος και στον Ιλισσό/ Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες/ τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς/ και τσικουδιά στους καφενέδες/ τα παλληκάρια να κερνάς./ Του κόσμου το στενό γεφύρι/ θα το περάσουμε μαζί/ θα ‘ναι η καρδιά σου παραθύρι/ τα λόγια σου παλιό κρασί/ Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες/ τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς/ και τσικουδιά στους καφενέδες/ τα παλληκάρια να κερνάς» (στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος, πρώτη εκτέλεση: Αλκηστις Πρωτοψάλτη και Αντώνης Καλογιάννης). «Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο σίγουρα ναι/ θα τον τρελάνουμε τον φίλο σίγουρα ναι/ με το νταούλι και με τον ζουρνά/ καλημέρα ήλιε, καλημέρα/ Γελά ο ήλιος κι αμολυέται στα στενά/ χορεύει πάνω στο νταούλι κι αρχινά/ το κόκκινο για τη ροδιά/ το πράσινο για τα παιδιά/ για της Μυρσίνης την ποδιά μια Παναγιά/ Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο σίγουρα ναι/ θα τον κρατήσουμε τον ήλιο σίγουρα ναι/ πάνω στις στέγες μέσα στις καρδιές/ καλημέρα ήλιε, καλημέρα!» (Στίχοι – Μουσική: Μάνος Λοϊζος, πρώτη εκτέλεση: Κώστας Σμοκοβίτης – Αλέκα Αλιμπέρτη). Πόσο μακρινά είναι αλήθεια εκείνα τα “ανοιξιάτικα” φθινόπωρα που τα τραγουδούσαμε εν χορώ στις πλατείες! Αλλες εποχές τότε άλλες σήμερα…
«Ενας βασιλιάς μια φορά είχε πεθάνει και δεν άφησε διάδοχον εις το βασιλειόν του και οι άνθρωποι γύρευαν άνθρωπον μ’ αρετήν να τους κυβερνήσει. Εκεί ήταν ένας δεσπότης, πολλά ενάρετος. Είχε ένα δίχτυ κι όταν θα ‘τρωγε ψωμί, το πήγαινε ο διάκος και το ‘στρωνε κι έτρωγε απάνου στο δίχτυ. Οι άνθρωποι όπου δεν είχαν βασιλέα, είδαν αυτόν τον άγιον δεσπότη με τόση αρετή και τον θέλουν διά βασιλέα τους. Πήγε όλος ο κόσμος και τον πήραν και τον θρόνιασαν. Αφού τον κάμαν, βασιλέα, τότε ο δυστυχής διάκος παίρνει το δίχτυ να στρώσει να φάγει ο βασιλέας. Τότε το ‘χει μιαν κατακεφαλιά του διάκου και του λέγει: “Βρε, αχρείε, τα ψάρια όπου γυρεύαμεν τόσα χρόνια, κι αφανιστήκαμεν τρώγοντας εις το δίχτυ, το πιάσαμεν και τώρα σ’ αυτό μου φέρνεις να φάγω; Φέρε τραπέζια και συγύρια λαμπρά κι ο Θεός να μη μας το χρωστάγει να ξαναϊδουμεν το δίχτυ! Κι ο κυβερνήτης μας σπούδαζεν τους Ελληνες την οικονομίαν όσο να τους μπερδέψει με το δίχτυ». Από τα “Απομνημονεύματα” του Μακρυγιάννη.
«Καθολικό είναι το αίτημα για πολιτικούς οργανισμους αρχών που να τους διακρίνει η ελεύθερη δημοκρατική έκφραση της βάσης, για να δεσμεύεται η ηγεσία στις πολιτικές αποφάσεις και για να υπάρχει συνέπεια και συνέχεια… […] Η σημερινή μας διακήρυξη αποτελεί την πυξίδα που θα καθοδηγεί την πορεία μας προς μία νέα, αναγεννημένη, ανθρώπινη και δημοκρατική Ελλάδα, μια Ελλάδα που να ανήκει στους Ελληνες». Από την Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη του ΠΑΣΟΚ. Σπάζει κόκαλλα η “γυμνή αλήθεια” έτσι όπως την καταθέτει ο Στρατηγός Μακρυγιάννης. Καμιά εμπιστοσύνη στα ραντεβού με την ιστορία;
ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ

«Την εποχή εκείνη στην Κρήτη, όταν μια γυναίκα γεννάει αγόρια, συνηθίζεται μια μαγική “σκηνοθεσία”. Αφήνουν το νεογέννητο έξω από το σπίτι. Και τότε περνά, δήθεν τυχαία, ο πατέρας του και το αγοράζει σαν ξένο. Πίστευαν ότι έτσι το “ξένο” παιδί θα γλίτωνε από την κακή νεράιδα του σπιτιού, που κυνηγούσε τα αρσενικά της οικογένειας. Ο Κυριάκος πράγματι, τήρησε το έθιμο και αγόρασε το παιδί. Το αγόρι πήρε το όνομα “Ελευθέριος από τον ηγουμενο της Μονής Χρυσοπηγής, Ιερόθεο Καλογριδάκη, που έγινε και ανάδοχός του. Ο Ιερόθεος έδινε σε όλα τα αγόρια που βάφτιζε το όνομα Ελευθέριος. Ηλπιζε πως μια μέρα ένα από αυτά θα ελευθέρωνε την Κρήτη». Νικόλαος Εμμ. Παπαδάκης (Παπαδής).
Ενα μικρό απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο της μνημειώδους δίτομης βιογραφίας “Ελευθέριος Βενιζέλος – Ο άνθρωπος, ο ηγέτης” που έγραψε ο γενικός διευθυντής του Ιδρύματος που έχει το όνομα του Εθνάρχη και κυκλοφόρησε πρόσφατα σε Β’ έκδοση από το βιβλιοπωλείο της Εστίας”. Σαν δείγμα γραφής, ενός βιβλίου που διαβάζεται σαν μυθιστόρημα απ’ την πρώτη μέχρι και την τελευταία την 115η σελίδα του. Και με αφορμή την καθιερωμένη εδώ και 20 χρόνια ετήσια εκδήλωση που οργάνωσε το ιδρυμα Βενιζέλος στις Μουρνιές, τη γενέτειρά του Εθνάρχη, προχθές που εφέτος είχε σαν θέμα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις…


Σημείωση: Δίχως “Στάσεις” την Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου και την Τρίτη10 Σεπτεμβρίου. Θεού θέλοντος θα τα ξαναπούμε την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου. Χαιρετώ σας κι αγαπώ σας!

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 3.9. 2019)

Παρασκευή 7 Ιουνίου 2019

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ


ΠΑΝΤΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΤΟ 'ΕΜΕΙΣ" ΤΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ



«Ενα πράμα μόνον με παρακίνησε να γράψω ότι τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Οσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομε να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να τη φυλάμεν όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός εγώ, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”; Οταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέει “εγώ”! Οταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε “εμείς”. Είμαστε εις το “εμείς” κι όχι εις το “εγώ”. Και εις το εξής να μάθομεν γνώση, αν θέλομεν να φκιάσομεν χωριόν να ζήσομεν όλοι μαζί». Γιάννης Μακρυγιάννης, “Απομνημονεύματα”.
Τα Χανιά που μας αξίζουν… Η Κρήτη που μας αξίζει… Η Ελλάδα που μας αξίζει. Τα Χανιά μας… Η Κρήτη μας… Η Ελλάδα μας… Το “εμείς” του Μακρυγιάννη σε αιτιατική πτώση προς… κοινή θέα, τώρα που τέλειωσαν οι αυτοδιοικητικές εκλογές και οι ευρωεκλογές κι ετοιμαζόμαστε για βουλευτικές. Ναι αυτήν την πατρίδα την έχουμε, όλοι μαζί. Από εδώ πρέπει να ξεκινάμε και εδώ πρέπει να επιστρέφουμε. Αν “θέλομεν να φκιάσομεν χωριό…”
Υπάρχουν κι άλλοι παράμετροι, το ξέρω. Δεν είναι τόσο απλοϊκά τα πράγματα, κι αυτό το ξέρω. Κι άλλα ξέρω… Οπως για παράδειγμα ότι έχουμε δικαίωμα να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Εναν καλύτερο δήμο, μια καλύτερη περιφέρεια, μια καλύτερη Ελλάδα και παραπέρα μια καλύτερη Ευρώπη κι έναν καλύτερο κόσμο. Και τη μαντινάδα που λέει για τη γαϊδούρα που «επελέκα μοναχή τζη το σωμάρι» και «γή μακρύ τζη γή στενό τζη μοναχή τζη θα το βάλει», ξέρω…
ΑΥΤΗ Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΗ

«Πώς μπορείτε να αγοράζετε ή να πουλάτε τον ουρανό – τη ζέστα της γης; Για μας μοιάζει παράξενο. Η δροσιά του αγέρα ή το άφρισμα του νερού ωστόσο δε μας ανήκουν. Πώς μπορείτε να τα αγοράσετε από μας; Κάθε μέρος της γης αυτής είναι ιερό για τον λαό μου. Κάθε αστραφτερή πευκοβελόνα, κάθε αμμούδα στις ακρογιαλιές, κάθε θολούρα στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και κάθε ζουζούνι που ζουζουνίζει είναι, στη μνήμη και στην πείρα του λαού μου, ιερό».
«Αν αποφασίσω και δεχτώ, θα βάλω έναν όρο. Τα ζώα της γης αυτής ο λευκός θα πρέπει να τα μεταχειριστεί σαν αδέρφια του. Τι είναι ο άνθρωπος δίχως τα ζώα; Αν όλα τα ζώα φύγουν από τη μέση, ο άνθρωπος θα πεθάνει από μεγάλη εσωτερική μοναξιά, γιατί όσα συμβαίνουν στα ζώα, τα ίδια συμβαίνουν στον άνθρωπο. Ενα ξέρομε, που μπορεί μια μέρα ο λευκός να το ανακαλύψει: ο Θεός μας είναι ο ίδιος Θεός. Μπορεί να θαρρείτε πως Εκείνος είναι δικός σας, όπως ζητάτε να γίνει δική σας η γη μας. Αλλά δεν το δυνόσαστε. Εκείνος είναι Θεός των ανθρώπων. Και το έλεός Του μοιρασμένο απαράλλαχτα σε ερυθρόδερμους και λευκούς. Αυτή η γη Του είναι ακριβή. Οποιος τη βλάφτει, καταφρονάει το Δημιουργό της».
«Αν σας την πουλήσομε τη γη μας, αγαπήστε την, καθώς την αγαπήσαμε εμείς, φροντίστε την, καθώς τη φροντίσαμε εμείς, κρατήστε ζωντανή στο λογισμό σας τη μνήμη της γης, όπως βρίσκεται τη στιγμή που την παίρνετε, και με όλη σας τη δύναμη, με όλη την τρανή μπόρεσή σας, με όλη την καρδιά σας, διατηρήστε τη για τα τέκνα σας, και αγαπήστε την, καθώς ο Θεός αγαπάει όλους μας. Ενα ξέρομε – ο Θεός σας είναι ο ίδιος Θεός. Η γη Του είναι ακριβή. Ακόμα και ο λευκός δε γίνεται να απαλλαχτεί από τη κοινή μοίρα!»
Αποσπάσματα απ’ το κείμενο (πηγή: Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Β’ Γυμνασίου, ΟΕΔΒ, μετφρ. Ζήσιμος Λορεντζάτος “Το Βήμα”, 16.1.1977) του αρχηγού μιας φυλής Ινδιάνων του Σιάτλ προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Πηρς, ο οποίος ζήτησε απ’ τους Ιδνιάνους να πουλήσουν τη γη τους στην αμερικανική κυβέρνηση, που χρονολογείται γύρω στα 1885. Το ξέρω ότι το κείμενο είναι αμφισβητούμενο, οι σκέψεις που διατυπώνονται όμως σ’ αυτό, μόνο αμφισβητούμενες δεν είναι. Ορατές και απ’ το τελευταίο γυμνό μάτι οι ολέθριες συνέπειες απ’ την υπερβολική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων… Φωνή βοώντως εν τη ερήμω του πλανήτη μας το ινδιάνικο διαχρονικό μήνυμα στον απόηχο και του φετινού εορτασμού, προχθές, 5 Ιουνίου, της Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος;
Καμπανάκι του μέλλοντος αιώνος το ερωτηματικό του τέλους!