Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λύκειο Σούδας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λύκειο Σούδας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 18 Ιουλίου 2020

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ


Α. ΤΑΞΗ ΓΕΛ ΣΟΥΔΑΣ
ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ


Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Εντυπωσιακό, “χάρμα ιδέσθαι” αλλά και “αναγιγνώσκειν”, το 40 σελίδων ψηφιακό λεύκωμα Μαθητικής Δημιουργίας της Α’ τάξης του Γεν. Λυκείου Σούδας, https://online.fliphtml5.com/mpp44/tfno/p=1, δείγματα του οποίου φιλοξενούνται στον σημερινό Παιδότοπο.
Για μια διαφορετική έκθεση ζωγραφικής, ανάμνηση της εποχής της Covid-19, διανθισμένη με λογοτεχνικά κείμενα και κοινωνικά σχόλια, πρόκειται. Για μια έκθεση διαρκείας μέσα από την οποία τα Σουδιανάκια με την καθοδήγηση της καθηγήτριάς των στα Εικαστικά Δήμητρας Διαμαντή εκφράζουν την αγωνία τους και καταθέτουν τις σκέψεις τους για μια περίοδο που ζητούσε προσαρμογή σε μια εντελώς άγνωστη πραγματικότητα.

«Η αλήθεια είναι ότι η δημοσίευση της εργασίας των παιδιών στο classroom (7 Ιουνίου) μου προκάλεσε ανάμεικτα συναι- σθήματα καθώς συνέπεσε με τη δημοσίευση του ΦΕΚ για τον προγραμματισμό της επόμενης χρονιάς, όπου δεν προβλέπεται καμιά ώρα Εικαστικής Παιδείας σε καμιά τάξη του Λυκείου», το παράπονο της δασκάλας στο συνοδευτικό κείμενο που μου έστειλε. Ονειρο Ιουλιανής νύκτας να μείνουν εντέλει τα πράγματα σχετικά με τα Εικαστικά ως είχαν;
Τι καλά να αφιέρωνε λίγο απ’ τον χρόνο της η Υπουργός Παιδείας περιδιαβάζοντας στις σελίδες του περί ου ο λόγος λευκώματος, σκέφτομαι…
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος








ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΟΧΕΙΡΑ ΕΙΠΩΜΕΝΕΣ…

 […] Πάντα θεωρούσα ότι η αυθόρμητη ματιά των παιδιών , η ματιά των νέων έχει μεγάλο ενδιαφέρον και αξίζει μια ευκαιρία. Η αναστάτωση που συνόδεψε  το αναπάντεχο “lock down”στην αρχή ήταν άνευ προηγουμένου και έφερε αλλαγές στο χρόνο και στην οργάνωση της προσωπικής και επαγγελματικής μας  «κανονικότητας». Αυτό διήρκεσε μερικές μέρες μόνο , μέχρι που προσαρμοστήκαμε σε μια νέα πραγματικότητα , με νέες συνθήκες και μοναδικό  ορμητήριο έμπνευσης το σπίτι μας. 

Η  δημιουργική διαδικασία είναι εκ των πραγμάτων μία υπόθεση   μοναχική και εσωτερική αλλά μόνο και μόνο επειδή η όλη κατάσταση ήταν πρωτόγνωρη και επιβεβλημένη  ήταν και  αρκετά παράξενη περίοδος.

Οι ιδέες πολλές  μέχρι που τελικά κατέληξα στο  να παροτρύνω τους μαθητές μου να  εκμεταλλευτούν τον ξαφνικό και άχαρο εγκλεισμό τους  ώστε να αποτυπώσουν ζωγραφικά ή φωτογραφικά την «εσωτερικότητα» , τον καινούριο τους εαυτό,  τη νέα πραγματικότητα τους όπως ο καθένας τη βιώνει . Τα μέσα και τα υλικά τους χρησιμοποιήθηκαν ως  το δικό τους παράθυρο  διαφυγής  


Αλέξανδρος Σπανός



Αυτή είναι τελικά και η ουσία της τέχνης , σε οποιαδήποτε μορφή , να μιλά με το συναίσθημα και στο συναίσθημα. Δεν έχει στόχο τη λογική αλλά έναν κόσμο αληθινό μα λιγότερο σταθερό. Μπορεί να κινεί την ψυχή, να μας συγκινεί, να μας κάνει χαρούμενους και θλιμμένους, τρελούς και ονειροπόλους, μαχητές .

Αποτέλεσμα όλου αυτού του κόπου είναι αυτό το ψηφιακό λεύκωμα .Σας καλώ να υποδεχτείτε  με επιείκεια  την προσπάθειά μας  ,την ψηφιακή έκθεση μαθητικής  δημιουργίας  , που σε καμιά περίπτωση  δεν είναι η αντικατάσταση της έκθεσης σε ένα πλαίσιο μουσείου αλλά είναι κάτι άλλο εντελώς πειραματικού χαρακτήρα  με σκοπό την ανάδειξη των ταλέντων των μαθητών μας.

Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή

Δήμητρα  Διαμαντή

Εικαστικός & εκπ/κός ΠΕ08 



Ιγγλεζάκη Γεωργία




Θα 'ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα.

Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουν μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει.

 Αργύρης Χιόνης  («Η φωνή της σιωπής») 


ς


Ελένη Κουκιανάκη

ςΔέσποινα Μπουζουνιεράκη

Κατερίνα Παπαγεωργίου


Περπατώ και νυχτώνει.

Αποφασίζω και νυχτώνει.


Όχι δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.

Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.

Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,

πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.

 Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων

μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.

Κική Δημουλά («Πέρασα»)



Χριστίνα Παπαγιάννη

Βρες χρόνο για δουλειά -αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.

 Βρες χρόνο για σκέψη -αυτό είναι η πηγή της δύναμης.

Βρες χρόνο για παιχνίδι -αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.

Βρες χρόνο για διάβασμα -αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.

 Βρες χρόνο να είσαι φιλικός -αυτός είναι ο δρόμος προς την ευτυχία.

 Βρες χρόνο για όνειρα -αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ΄αστέρια.

 Βρες χρόνο ν΄αγαπάς και ν΄αγαπιέσαι -αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.

Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρά σου -είναι πολύ σύντομη η μέρα για να ΄σαι εγωιστής.

 Βρες χρόνο να γελάς -αυτό είναι η μουσική της ψυχής.

 Βρες χρόνο να είσαι παιδί -για να νιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.

 Το όνειρο του παιδιού είναι η Ειρήνη.

Τ΄ όνειρο της μάνας είναι η Ειρήνη.
         
Δέσποινα Κοντούλη

Τα λόγια της αγάπης κάτω απ΄ τα δέντρα είναι η Ειρήνη…

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.

Γιάννης Ρίτσος (Βρες χρόνο)













Σάββατο 21 Απριλίου 2018

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΓΕΝ. ΛΥΚΕΙΟ ΣΟΥΔΑΣ
ΟΤΑΝ ΠΝΕΕΙ Ο ΕΦΗΒΟΣ ΑΝΕΜΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Όταν πνέει ο έφηβος άνεμος της δημιουργίας… Oταν οι έφηβοι ζωγραφίζουν γράφοντας ποιήματα… Oταν οι έφηβοι γράφουν ποιήματα ζωγραφίζοντας… Για τα παιδιά της Β’ τάξης του Λυκείου Σούδας που έγραψαν ποιήματα και τα διάβασαν στην εκδήλωση που έγινε στο Σχολείο τους, κατά την επίσκεψή μου σ’ αυτό, ύστερα από πρόσκληση της διευθύντριάς του Μαρίας Μαράκη, στις 21 Μαρτίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, ο λόγος… Μα και για τα παιδιά των άλλων τάξεων του ίδιου Σχολείου που με εμψυχώτρια την καθηγήτρια τους των Εικαστικών Δήμητρα Διαμαντή ζωγράφισαν για να διανθιστεί (κρίμα που δεν χώρεσαν όλων τα έργα) ο σημερινός Παιδότοπος… «Κι αν με εντυπωσίασαν με το επίπεδο και την ευγένειά τους», έγραψα, προλογίζοντας τον προηγούμενο Παιδότοπο, που φιλοξένησε τις εντυπώσεις παιδιών της Α’ τάξης του Σχολείου, για την επίσκεψή μου. Κι αν εντυπωσιάστηκα και από τις ζωγραφικές και γενικότερα τις καλλιτεχνικές δημιουργίες των παιδιών απ’ όλες τις τάξεις συμπληρώνω σήμερα, έχοντας υπόψη το σύνολο υλικό, που έφτασε στα χέρια μου.
Πάντα στον δρόμο της αξιοσύνης και της δημιουργίας, φιλαράκια μου!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλου!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

Κάπου αλλού
Άνοιξε το φως
Όχι αυτό,
Του φεγγαριού

Εκείνο που θα σε πάρει μακριά
Σε άλλη γη
Σε άλλη πραγματικότητα
Εκεί που υπάρχει ελπίδα
Εκεί που υπάρχει ζωή

Κι αν δεν υπάρχει
Μην ανησυχείς,
Θα βρεθεί
Πάντα βρίσκεται
Αρκεί να πιστεύεις
Άννα – Μαρία Ρετσινά]




Καληνύχτα
Πήγαινε για ύπνο
Πες ότι θα φτιάξουν όλα
Κάνε και τον σταυρό σου, καλός Χριστιανός
Ο θεός θα σε βοηθήσει
Όλα θα φτιάξουν αύριο
Θα έχεις τη δουλειά που επιθυμείς στο μέλλον
Κοιμήσου!
Σκύψε το κεφάλι!
Μη μιλήσεις!
Από αύριο θα φτιάξουν όλα
Δεν αντέχεις;
Κάνε κάτι
Από αύριο, σήμερα κοιμήσου!
Αύριο όλα θα φτιάξουν
Από αύριο, που έλεγες και εχθές
Μα γιατί δεν κάνεις τίποτα;
Μην κοιμάσαι!
Πάλεψε!
Μη σκύβεις το κεφάλι!
Από σήμερα
Καληνύχτα
Αφροδίτη Ζουμπούλη

Μη φοβάσαι
Γεμάτοι όνειρα, γεμάτοι ελπίδες.
Στον αγώνα προχωράμε χέρι – χέρι.
Χωρίς όπλα, χωρίς ασπίδες,
το μέλλον μας κανείς δεν ξέρει.

Η σημαία κυματίζει εκεί ψηλά
γαλανόλευκη μέσα στο γκρίζο,
κάνει αντίθεση με την πραγματικότητα
και με τα όνειρα που χτίζω.

Ουρλιαχτά, φωνές
και εγώ προσηλώνομαι στο αηδόνι που κελαηδάει.
Γιατί είναι ελεύθερο, στον ουρανό πετάει.
Δεν θα του μοιάσω και η αλήθεια με πονάει.

Χωρίς σπίτι, χωρίς καταφύγιο.
Η ζωή μας ένα ολόκληρο μαρτύριο.
Στο βάθος του τούνελ δεν υπάρχει το φως.
Τι απέγινε ο δικός μας σκοπός;

«Σήκω πάνω» μου φωνάζουν «μη φοβάσαι!»
Ανοίγω τα μάτια το φως του ήλιου με τυφλώνει.
«Έχουμε μια Ελλάδα να σώσουμε, θυμάσαι;»
Είναι η αγάπη για τη χώρα που μας ενώνει.

Τρέχω, στην μάχη μπαίνω με φόρα.
Εχει φύγει εδώ και ώρα η μπόρα.
Τριγύρω εμπόδια αλλά προχωράμε ευθεία.
Το καλύτερο συναίσθημα η ελευθερία.
Μαριέττα Φωτεινού








Ονειρικά ταξίδια

Ήμουν εκεί, ήσουν κι εσύ
Εκείνην τη νύχτα τη μαγευτική
Έκανα ευχές πολλές
Για πόλεις μικρές
Πέρα για πέρα αληθινές,
Φανταστικές.
Δεν είχες όμως πίστη
Κι εγώ πίστευα πολύ,
Όταν ο χρόνος πήρε
Από το μυαλό μας τη ζωή.

Μικρή, μικρή ονειροπόλα,
Με την μεγάλη σου ψυχή!
Πού πας; Πες μου, πού είσαι;
Πρέπει να’ρθώ κι εγώ μαζί.

Ηλιάνα Σαντορινάκη

Ελπίδα

Αγνωστοι τριγύρω περπατούν
Αραγε τι να αναζητούν;
Μάτια άδεια
Στα σκοτάδια
Που να πάνε δεν κοιτούν

Νομίζουνε πως κάπου θα τους βγάλει
Μα εύχονται να ήταν κάποιοι άλλοι
Πιο δυνατοί
Πιο σίγουροι
Ν’ αλλάζανε κανάλι

Πόσο διαφορετικοί
Μα πόσο ίδιοι κατά βάθος
Ενα πράγμα τους ενώνει
Εχουν κάνει το ίδιο λάθος
Και έχουν μείνει τώρα μόνοι

Αφού υπάρχουν τόσοι μόνοι
Γιατί να υπάρχουν τόσοι μόνοι;
Να μην έχουν μια αγκαλιά να ζεσταθούν

Αφού όλοι ψάχνουν κάτι
Να μη στάξει αυτό το δάκρυ
Που κρατάνε πιο σφιχτά μην πληγωθούν
Κι εγώ μόνη περπατάω
Και δεν ξέρω πού να πάω
Μες το κρύο
Ψάχνω γύρω
Για να μάθω να μάθω ν’ αγαπάω

Κι αν μάθουμε όλοι ν’ αγαπάμε
Τη μοναξιά μας θα νικάμε
Από γύρω
Σα βραβείο
Θα ‘ρθει η αγάπη που ζητάμε
Κωνσταντίνα Μπουρίτη





Το δείπνο
του Σήμερα

Εβαλε το προσωπείο της χαράς
Πρόσθεσε το χαμόγελο
Υστερα τον ενθουσιασμό
Και βγήκε να δειπνήσει
Με τους υπόλοιπους καλοραμμένους καλεσμένους

Αυτοί εκεί πιστοί στο ρόλο
Επιφυλακτικοί
Αλλά όταν άρχισε ο χορός
Μάσκες έπεσαν στο χώρο αυτό

Μάσκες καλές
Μάσκες κακές
Και μάσκες που έπρεπε να μείνουν για πάντα
Για πάντα φορεμένες
Αννα – Μαρία Ρετσινά
Χανιώτικα νέα (21.04.2018)