ΠΟΙΗΣΗ

ΤΩΝ ΕΙΡΗΝΑΙΩΝ*

Καταβαίνει την σκάλα
που ενώνει τον ουρανό με την γη
ο Παππούς
την ανεβαίνει ο Αρχιεπίσκοπος
Συνήθεια πια
η συνάντησή των
καθ'εκάστην
επί του ηλίου δύσιν
Για να ψάλλουν μαζί
το "φως ιλαρόν"
και να πούνε τα
τα ουράνια και τα γήινα νέα

Ν'αργήσει η ώρα
που θα είναι για πάντα μαζί
η χάρη που ζητά ο Παππούς
από τον ΄Υψιστο
Περισσεύουν οι ανάγκες
των περιλειπομένων

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
(Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "Το χελιδόνι του μοναχού)


* Με αφορμή τη συμπλήρωση  45 χρόνων αρχιερατικής διακονίας του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ειρηναίου Αθανασιάδη .(ΦΩΤΟ)  Παππούς ο Άγιος στη λαική συνείδηση, μητροπολίτης Ειρηναίος Γαλανάκης ο Χριστιανός. 

ΠΟΙΗΣΗ

ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟ "ΜΑΣ"                                         
(Στον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο Αθανασιάδη )*










Η Κρήτη μας.
Η Ελλάδα μας.
Η Ορθοδοξία μας.
Μου αρέσει αυτό το «μας»
που βάζει στο τέλος κάποιων λέξεων - κόσμων,
όταν μιλεί και όταν γράφει, ο Αρχιεπίσκοπός μας.

«μας»
Μια μικρούλα λέξη με τρία γράμματα.
Μια πλατεία ευθύνης.
Ένα φωνήεν μεταξύ δύο συμφώνων
ο εξ αδιανεμήτου πλούτος μας!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

(ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ, ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΧΑΝΙΑ 2018)

Δικαιωματικά στον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης το ποίημα της σημερινής Κυριακής. Πριν από τρεις μέρες τα ονομαστήριά του...  Και από εδώ ΕΙΣ ΕΤΗ ΠΟΛΛΑ, ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΕ!!!

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΩΝ ΕΙΡΗΝΑΙΩΝ

Του Αγίου Ιερομάρτυρος Ειρηναίου, Επισκόπου Λουγδούνων (Λυών) της Γαλλίας χθες, 23 Αυγούστου, και στους Ειρηναίους της καρδιάς μου, της καρδιάς μας, ο νους μου, ο νους μας. Στον μακαριστό μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίο Γαλανάκη, στον Αγιο Ειρηναίο Γαλανάκη τον Χριστιανό, και στον από Κυδωνίας και Αποκορώνου Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο Αθανασιάδη, στον Αρχιεπίσκοπο της Ανύστακτης Εγνοιας. Αιωνία η μνήμη του πρώτου, και “εις έτη πολλά” η ευχή μου, η ευχή μας στον δεύτερο. Ευλογία, ευλογία μεγάλη, για μένα η συνεργασία μαθητείας κοντά τους στα Ιδρύματα της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, στα Ιδρύματα της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου.

Αγιος στη συνείδηση όλων εκείνων που τον γνώρισαν ο παππούς. Για όλα όσα έπραξε, είπε και έγραψε, έτσι όπως τα έπραξε, τα είπε και τα έγραψε κατά τη διάρκεια της υπερεκατόχρονης επίγειας παρουσίας του (1911-2013). Και στη δική μου καρδιά η εκκλησία του. Ενα πετρόχτιστο ξωκκλήσι σε μια κορφή της Μαδάρας, όπου του άρεσε να πηγαίνει για να μαζεύει τη μαλοτήρα της χρονιάς του. Με τον ντενεκέ, που κουβαλούσε τη λάσπη για να κτιστεί η Τεχνική Σχολή στο Καστέλλι, στον ώμο η εικόνα του (φωτ.) στο τέμπλο. Με τον πρωτοσύγκελλό του, τον τότε αρχιμανδρίτη Ειρηναίο Αθανασιάδη, κι αυτόν με τον ντενεκέ της λάσπης, στον ώμο, δίπλα του. Δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου, τον ένα τους και να μην έρθει ο άλλος τους. Σε ρόλο δασκάλου και ο Δάσκαλος και ο Μαθητής, πάντα για μένα. Κι ας ήταν διαφορετικοί σαν χαρακτήρες (μεγάλη κουβέντα αυτή) σε πολλά…

«Αυτός ο άνθρωπος με ενέπνευσε και είπα μέσα μου “θέλω να γίνω σαν κι αυτόν”», είπε για τον Ειρηναίο Γαλανάκη ο Ειρηναίος (που τότε τον έλεγαν Νίκο, με το βαφτιστικό του όνομα) Αθανασιάδης, όταν τον γνώρισε, ως μαθητής του στην Εκκλησιαστική Σχολή Αγίας Τριάδας, κατά δήλωσή του σε συνέντευξη που έδωσε (εφ. “Πατρίς” Ηρακλείου, 19.8.2017). Ηταν ένας άνθρωπος με φωτεινό μυαλό και φωτεινή ζωή και δίδασκε αυτό που ήταν από τη νεανική του ηλικία ο Παππούς. Εγινε σαν κι αυτόν ο μικρός Ειρηναίος. Ενας άνθρωπος με φωτεινό μυαλό και φωτεινή ζωή. Για να διδάσκει κι αυτός με τη σειρά του. Δε διδάσκουμε μ’ αυτά που λέμε, ούτε με το παράδειγμά μας διδάσκουμε, μόνο αυτό που είμαστε διδάσκουμε, εν τέλει, σύμφωνα με την παιδαγωγική των Ειρηναίων.

Τους θυμάμαι και μαζί και χώρια, κυρίως, όμως μαζί. Οπως σε μια διαδήλωση κατά των Βάσεων και υπέρ της Ειρήνης, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, στην πλατεία της Αγοράς στην Πόλη μας. «Μας λένε Ειρηναίους, παιδί μου, μας λένε Ειρηναίους, αν δεν είμαστε εμείς σήμερα εδώ, ποιοι θα ήταν»… μου είπε με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο ο Παππούλης, όταν “διάβασε” την απορία στα μάτια μου. Και για λογαριασμό του μαθητή του, που είχε γίνει κι αυτός μητροπολίτης. Τι “τέχνη” κι αυτή να διαβάζουν τα μάτια των ανθρώπων οι Ειρηναίοι!

Και στον απόηχο των “φετινών “ Ειρηναίων”, των “Ειρηναίων” 2018, που έγιναν προχθές, γι’ άλλη μια χρονιά στο χωριό του παππού, στο Νεροχώρι Αποκορώνου (είχαν αρχίσει ζώντος του), οι σημερινές Στάσεις. «Είτε με τιμήσουν είτε όχι δεν έχει κανένα νόημα για εμένα. Είναι περιττοί οι εορτασμοί». Τα που είπε, μεταξύ των άλλων στην προαναφερθείσα συνέντευξη ο Αρχιεπίσκοπος Ειρηναίος, αναφερόμενος στις εκδηλώσεις που είχε προγραμματίσει να γίνουν γι’ αυτόν η Ιεραρχία Κρήτης, για τα 11 χρόνια του στην Αρχιεπισκοπή. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κι ο Δάσκαλός του, όμως… Καθόλου περιττές οι όποιες τιμές και οι όποιες αναφορές στους Ειρηναίους, όμως! Ανθή ευχαριστιών για το έργο τους οι όποιες τιμές, τα όποια “Ειρηναία”…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 28.08.2018)
http://www.haniotika-nea.gr/ton-irineon/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ

Πλατεία Αρχιεπισκόπου Ειρηναίου. Πλατεία τού από Κυδωνίας και Αποκορώνου Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ειρηναίου Αθανασιάδη. Του “κατά πάντα λευκού Ιεράρχη” για να θυμηθώ τη φράση που χρησιμοποιεί, όταν αναφέρεται σ’ Αυτόν, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Του καλύτερου μαθητή του Παππού, του συνονόματού του, Αγίου Ειρηναίου Γαλανάκη του Χριστιανού.
Μικρός πολύ μικρός ο χώρος της τεράστιας αίθουσας εκδηλώσεων και του εξώστη του Πνευματικού Κέντρου Χανίων για να χωρέσει το μέγα πλήθος των ανθρώπων όλων των ηλικιών που προσήλθαν το βράδυ της περασμένης Κυριακής 24 Σεπτεμβρίου, στην τιμητική εκδήλωση που διοργάνωσε για τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κρήτης, στο πλαίσιο ανάλογων εκδηλώσεων για την συμπλήρωση των δέκα ετών της αρχιεπισκοπικής του διακονίας.

Πλατεία Ειρηναίου Αθανασιάδη, οι καρδιές μας… Όλων όσοι τον έχουμε γνωρίσει με την όποια του ιδιότητα. Ιδιαιτέρως ημών των Κυδωνιατών και των Αποκορωνιωτών, που τον είχαμε επίσκοπο για 31 συναπτά έτη, από το 1975 μέχρι το 2006. «Οι χρόνοι απού πέρασαν δεν πρόκειται να στήσουν/ μεσότοιχο στη λησμονιά τις θύμησές να σβύσουν», είπε εκτός προγράμματος, από σκηνής, εκφράζοντας το δημόσιο αίσθημα ο παπα-Αποστόλης Διαμαντούδης. Στους αιώνες η ισχύς της μαντινάδας του!






“Πρόεδρον Κρήτης επαινείν, πάνσεπτον Ειρηναίον/ άπαν το ποίμνιον αυτού βούλεται γηθοσύνως/ ως τον ποιμένα τον καλόν, πατέρα αρχιθύτην/ τον πάντων προμηθούμενον, τον πάντας ελεούντα/ ευχόμενον από ψυχής, πολλά Αυτού τα έτη”. Άνθη σεβασμού και αγάπης, αγαπητικού σρβασμού και σεβαστικής αγάπης, όλα όσα έγιναν, όπως έγιναν, και βέβαια όλα όσα ακούστηκαν, όπως ακούστηκαν το αφιερωμένο στον από Κυδωνίας και Αποκορώνου Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο ευλογημένο εκείνο βράδυ στο Πνευματικό Κέντρο της Πόλης μας. Κοινός παρανομαστής τους για μένα, ωστόσο οι παραπάνω στίχοι που γράφτηκαν ειδικά γι’ Αυτόν απ’ τον φιλόλογο Δημήτρη Δασκαλάκη και τους έψαλε, εν είδει απολυτικίου, ο Βυζαντινός Χορός Χανίων υπό τη διεύθυνση του Ιωάννη Καστρινάκη…

Ορθοστατών και ορθοβαδίζων μια ζωή στην πλατεία της ευθύνης του παιδιόθεν ο Αρχιεπίσκοπος Ειρηναίος Αθανασιάδης. Κατά κοινήν ομολογίαν την οποία εξέφρασε, με τον καλύτερο τρόπο, ο νυν μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνός Παπαγιαννάκης, όντας ο κεντρικός ομιλητής. «Βιώνουμε την ζώσαν πνοήν σας, αντικρίζουμε το καθαρόν βλέμμα σας», είπε μεταξύ των άλλων μιλώντας γι’ αυτόν. Και βέβαια το ριζίτικο «Μυρίζουν οι βασιλικοί μυρίζουν κι οι βαρσάμοι/ μα σας μυρίζει ο φρόνιμος βαρσάμια δεν μυρίζουν», που τραγούδησαν οι ριζίτες του ενιαίου σχήματος εφτά παραδοσιακών συλλόγων του Νομού μας. Κι αν του ταιριάζει!

«Η Κρήτη μας/ Η Ελλάδα μας/ Η ορδοδοξία μας/ Πολύ μου αρέσει αυτό το “μας”/ που βάζει στο τέλος κάποιων λέξεων – κόσμων/ όταν μιλεί και όταν γράφει/ ο Αρχιεπίσκοπός μας/ Τρία γράμματα/ μια πλατεία ολόκληρη/ μια πλατεία ευθύνης/ ο αξ’ αδιανεμήτου πλούτος μας». Το ποίημα “Πλατεία Αρχιεπισκόπου Ειρηναίου” του γράφοντος.

Χανιώτικα νέα (29.09.2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΟΙ ΕΙΡΗΝΑΙΟΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ





Ειρηναίου Γαλανάκη, του και πρώην Γερμανίας Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου αιωνία η μνήμη! Ειρηναίου Αθανασιάδη, του από Κυδωνίας και Αποκορώνου Αρχιεπισκόπου Κρήτης, πολλά τα έτη! Του Αγίου Ιερομάρτυρος Ειρηναίου, επισκόπου Λουγδούνων (Λυών) Γαλλίας, αύριο 23 Αυγούστου. Η γιορτή των Ειρηναίων μας, των Ειρηναίων της καρδιάς μας! Πώς να τους ξεχάσουμε! Τα “Ειρηναία” σήμερα το βράδυ γι’ άλλη μια χρονιά, στο Νεροχώρι Αποκορώνου, στο χωριό του Παππού, όπου θα τιμηθούν το Ίδρυμα “Αγία Σοφία” και η εφημερίδα “Χανιώτικα νέα” για τη συνεργασία του εορτασμού των 100 χρόνων από την Επανάσταση του 1897 και την εκπόνηση και έκδοση σχετικού επετειακού τόμου. Η αποκάλυψη του αδριάντα του, στις 31 του μήνα, στις εγκαταστάσεις του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία” και του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου επί τη ενάρξει των εργασιών του Β’ Παγκόσμιου Συνεδρίου Αποκορωνιωτών. Τιμητικές εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 10 χρόνων (2006-2016) αρχιεπισκοπικής διακονίας του Αρχιεπισκόπου Κρήτης, του καλύτερου μαθητή του Παππού, του Ειρηναίου της Ανύστακτης Έγνοιας, αύριο στο Ηράκλειο και σ’ ένα μήνα (24 Σεπτεμβρίου) στα Χανιά, ύστερα από ομόφωνη απόφαση της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου Κρήτης…

Ευλογία, μεγάλη ευλογία, για μένα η γνωριμία μου με τους Ειρηναίους, στα 22 μου χρόνια, όταν… “προσελήφθην” ως “παιδαγωγός” στο Οικοτροφείο Αρρένων Κισάμου. “Εδώ παιδί μου, κάνουμε ένα έργο αγάπης και προσφέρει ο καθένας ό,τι μπορεί” τα πρώτα λόγια του Παππού. Στο ίδιο μήκος κύματος και τα λόγια υποδοχής του πατρός Ειρηναίου -ήταν πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου και διευθυντής του Οικοτροφείου ο νυν Αρχιεπίσκοπος, τότε. Τα σκέφτομαι διαρκώς. Άγια η ώρα της γνωριμίας μας! Μέγιστο μάθημα, το μάθημα των μαθημάτων “το διδάσκειν διά του παραδείγματος”. Διαφορετικοί σαν χαρακτήρες Δάσκαλος και Μαθητής, ο Δεσπότης και ο Πρωτοσύγκελός του, το ίδιο ξεχωριστές ως προσωπικότητες. Πάντα “δυνατά” γι’ αυτούς τα “αδύνατα” δίχως όρια η προσφορά της αγάπης τους στον όποιον άνθρωπο, οποιουδήποτε θρησκεύματος, οποιασδήποτε εθνικότητας… Κι αν έχω να πω τα μύρια όσα από τη “μαθητεία” μου, μια ζωή κοντά τους, όπως βέβαια και πάμπολλοι άλλοι…

“Λογαριάζω τα χρόνια της Αρχιερατείας μου και το Πνευματικό μου έργο. Διαισθάνομαι πως σεις κάνετε κάποιο άλλο λογαριασμό και μετράτε τα οικοτροφεία, τις σχολές και τα πλοία που έκτισε ο Επίσκοπός σας Ειρηναίος. Εγώ, όμως, παιδιά μου, σκέπτομαι το κτίσιμο της ψυχής σας, τη χριστιανοποίηση και αγιοποίηση του λαού μας”. Από το αποχαιρετιστήριο κείμενο του Παππού με τίτλο “Η παρακαταθήκη μου” Κίσαμος (23.8.2005) “Με αίσθηση χρέους θα πράξω από την πλευρά μου το παν, για να αγκαλιάσει η Κρήτη όλον τον κόσμο και ν’ αγκαλιασθεί απ’ αυτόν. Να είναι και να γίνεται ανθρώπινη, ευαίσθητη στην παρουσία και τις ανάγκες των ξένων, οι οποίοι ευρίσκονται μαζί μας προσωρινά ή μόνιμα για μια καλύτερη ανθρώπινη ζωή”. Από τον ενθρονιστήριον λόγον του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ειρηναίου Αθανασιάδη (Ι.Ν. Αγίου Μηνά, Ηράκλειο, 24.09.2006)

Σημείωση: “Εις έτη πολλά” και στον τρίτον Ειρηναίον, τον εκ Σπηλιάς Κισάμου ορμώμενο Μητροπολίτη Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων Ειρηναίο Μεσαρχάκη, που, ειρήσθω εν παρόδω, ανέλαβε και σήκωσε όντας Πρωτοσύγκελος όλο το “βάρος” της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου όταν ο Παππούς πήγε (το 1972) στη Γερμανία…

Χανιώτικα νέα (22.08.2017)

         

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΟΙΟΥΤΟΣ ΕΠΡΕΠΕΝ ΗΜΙΝ ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ




«Δεν είμαι άξιος εγώ τέτοιας τιμής, δεν την ήθελα και δεν την επιθυμούσα… Δεν είμαι εγώ εκείνος που έχω κάνει αυτά που ακούστηκαν… Αν κάτι έκανα, έργο του Θεού είναι…». Αυτά είπε, στο περίπου τα λόγια του, εκτός χειρογράφου, ο αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ειρηναίος Αθανασιάδης, με το που ανέβηκε στο βήμα της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης, αμέσως μετά την ανακήρυξή του σε Εταίρο του Ιδρύματος, το βράδυ της 10ης Μαΐου. Για να ακολουθήσει, ο χαιρετισμός του: «Χαιρετίζω όλους εσάς, τους οποίους θεωρώ μόνον ως αδελφούς μου. Χαίρομαι που έχω την ευλογία του Θεού, να ευρίσκομαι εις την Ορθόδοξον Ακαδημίαν μας»… «Θέλω να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη», λέει σ’ ένα ποίημά του ο Γιώργος Σεφέρης. Την έχει κι αυτή τη χάρη, τη χάρη να μιλάει απλά, δοσμένη απ’ το Θεό, ο από Κυδωνίας και Αποκορώνου νυν Αρχιεπίσκοπος Κρήτης…
Κατάμεστη από κόσμο, κληρικούς και λαϊκούς, “επίσημους” και “ανεπίσημους”, η τεράστια αίθουσα εκδηλώσεων της Ακαδημίας στην περί ου ο λόγος τελετή που έγινε μετά τον εσπερινό των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, Φωτιστών των Σλάβων, στη μνήμη των οποίων έχει αφιερωθεί το Παρεκκλήσι του Ιδρύματος, χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου και συγχοροστατούντων των άλλων αρχιερέων της Εκκλησίας της Κρήτης και του μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου Χατζηνικολάου. Αναστάσιμη η όλη ατμόσφαιρα σε όλη τη διάρκειά της, που άρχισε με το “Χριστός Ανέστη” το όποιο έψαλλε στα ελληνικά, στα σλαβικά και στα πολωνικά μια χορωδία νέων από την Εκκλησία της Πολωνίας για να ακολουθήσει ο χαιρετισμός του γεν. διευθυντή της Ακαδημίας Κωνσταντίνου Ζορμπά, η ομιλία του και προέδρου του Ιδρύματος, ως εκπροσώπου του Οικουμενικού Πατριάρχη, μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλοχίου και ο χαιρετισμός του Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ. Θεοδώρου που απηύθυνε ο μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέας. Πάνω απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα, ο ορισμός του αναστάσιμου ανθρώπου, είναι ο Αρχιεπίσκοπος, σκεφτόμουν, ενώ τους άκουγα…  Ειρηναίος, ο καλύτερος μαθητής του Παππού Ειρηναίου… Ειρηναίος ο Απλούς… Ειρηναίος ο Ανθρωπος του Θεού… Ειρηναίος ο Επίσκοπος της Ανύστακτης Εγνοιας… Ειρηναίος ο Αναστάσιμος…
«Ενωτικός, αγωνιστής και άνθρωπος με χάρη/ ευχαριστούμε τον Θεό που σ’ έχουμε μπροστάρη». Με κρητικό τρόπο, με μια μαντινάδα δηλαδή, άρχισε τον χαιρετισμό του ο Γενικός Διευθυντής της Ακαδημίας. Προφανής η παραπομπή στη μεγάλη αγάπη του Αρχιεπισκόπου στην Κρήτη και “στο πρώτο” πληθυντικό πρόσωπο του Ενεστώτα, το οποίο υπηρετεί και αρέσκεται να χρησιμοποιεί όταν μιλεί. Η Κρήτη μας… Η Ελλάδα μας… Ο κόσμος μας… Και, βέβαια η Ορθόδοξος Ακαδημία μας… Μας λέει πολλά μ’ αυτό το “μας” του ο Αρχιεπίσκοπός ΜΑΣ!
Το «να ομιλήσεις για το πρόσωπό του Αρχιεπισκόπου Κρήτης, είναι ωσάν να θέλεις να σκιαγραφήσεις την εικόνα και τον τύπο του ιδανικού Αρχιεπισκόπου», τόνισε ο Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου. Αγαπητική λίαν αλλά και εμπεριστατωμένη η ομιλία του για το πρόσωπο και το έργο του τιμώμενου. Του «αξίως και διαχρονικώς» εκ μέρους της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης Τιμώμενου «για την εμμονή του στη θυσία για τη διακονία του ανθρώπου» και για την κοινή του πορεία με το Ιδρυμα, απ’ τη θεμελίωσή του, εν έτει 1968 (εμπνευστές και δημιουργοί του ο Παππούς, ο Μακαριστός Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου, Ειρηναίος Γαλανάκης και ο για χρόνια γενικός διευθυντής της Αλέξανδρος Παπαδερός) μέχρι σήμερα.
«Τοιούτος έπρεπεν ημίν αρχιερεύς»… Και ο λόγος αυτός του Αποστόλου Παύλου στον νου μου, ακούγοντας τον κ. Αμφιλόχιο να μιλά για τον Αρχιεπίσκοπο Ειρηναίο. Τι ευλογία κι αυτή για μένα η γνωριμία μαζί του στα Ιδρύματα του Παππού στο Καστέλι. Τι ευλογία για όλους όσοι τον γνωρίζουν!

          

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ποιμήν ο καλός

Καλά στην υγεία του ο αρχιεπίσκοπος Κρήτης, πήρε εξιτήριο από το Νοσοκομείο… Και η καρδιά μας πήγε στον τόπο της! Ενας από τους τελευταίους, για μένα και όχι μόνο, ορισμούς καλής είδησης, μετά… σχολίου.

Έντονη η ανησυχία όλων μας τις προάλλες, όταν παραμονή της Μεγάλης των Εισοδίων της Θεοτόκου γιορτής, κυκλοφόρησε από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης η είδηση ότι ο αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ειρηναίος Αθανασιάδης λιποθύμησε μπροστά στα έκπληκτα μάτια των πιστών, κατά τη διάρκεια του εσπερινού στον εορτάζοντα Ιερό Ναό της Παναγίας, στα Νέα Αλάτσατα Ηρακλείου και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο για εξετάσεις. Δεν ήταν κάτι σοβαρό, δόξα τω Θεώ… Τίποτα το ανησυχητικό δεν έδειξαν οι εξετάσεις που έγιναν, η κούραση ήταν σύμφωνα με τους γιατρούς το “αίτιο” και απλώς “σύστησαν” στον σεβασμιώτατο… ξεκούραση.

Μια ζωή όρθιο μπροστά σε μια ωραία Πύλη, “ευλογούντα και αγιάζοντα” πάντας ημάς, τον θυμάμαι τον και για 31 χρόνια μητροπολίτη Κυδωνίας & Αποκορώνου, εδώ και 10 χρόνια αρχιεπίσκοπο Κρήτης. Από τότε που τον πρωτογνώρισα δίπλα στον παππού, στη Μητρόπολη Κισάμου & Σελίνου, ως πρωτοσύγκελλο στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Να μοιράζει αντίδωρο την καρδιά του σ’ όλους μας, ως ανθρώπινα πρόσωπα, ανεξάρτητα «τι Θεό πιστεύουμε ή δεν πιστεύουμε». Κοιμάται ποτέ αυτός ο άνθρωπος; η απορία μου στην αρχή. Και κοντά σ’ αυτήν μια άλλη. «Και καλά δεν κοιμάται, δεν κουράζεται και ποτέ δεν προσέχει καθόλου, μα καθόλου τον εαυτόν του;».

«Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων». Κανόνας στη ζωή του αρχιεπισκόπου Κρήτης Ειρηναίου, η ρήση του Χριστού. Να σας έχει πάντα καλά και “εις έτη πολλά”, Σεβασμιότατε!


Κι αυτό, ωστόσο, λίγο δεν είναι…

«Ακούω πως στη Νέα Υόρκη/ στη γωνιά του Δρόμου και του Μπροντγουαίη/ ένας άνθρωπος στέκει κάθε βράδυ τους μήνες του χειμώνα/ και τους άστεγους, που συνάζονται κει πέρα,/ άσυλο για τη νύχτα βρίσκει, παρακαλώντας τους διαβάτες./ Μ’ αυτό, ο κόσμος δε θ’ αλλάξει/ οι σχέσεις των ανθρώπων δε θα καλυτερέψουν/ η εποχή της εκμετάλλευσης δε θα συντομευτεί./ Ωστόσο, μερικοί άνθρωποι έχουνε άσυλο για μια νύχτα/ δε θα τους δέρνει για μια νύχτα ο άνεμος/ το χιόνι που γι’ αυτούς προοριζόταν στον δρόμο θε να πέσει./ Μην αφήσεις ακόμη το βιβλίο που διαβάζεις, άνθρωπε./ Μερικοί άνθρωποι, έχουνε άσυλο για μια νύχτα/ δε θα τους δέρνει για μια νύχτα ο άνεμος/ το χιόνι που γι’ αυτούς προοριζόταν, στο δρόμο θε να πέσει./ Αλλά μ’ αυτό, ο κόσμος δε θ’ αλλάξει/ οι σχέσεις των ανθρώπων δε θα καλυτερέψουν/ η εποχή της εκμετάλλευσης δε θα συντομευθεί». Το ποίημα “Νυχτερινό Ασυλο” του Μπέρτολτ Μπρεχτ (Μετάφραση: Μάριου Πλωρίτη.

Με αφορμή την πρόθεση της Δημ. Αρχής Χανίων να μετατρέψει το, επί της οδού Κύπρου στο κάτω Κουμ Καπί, κτήριο της Φιλαρμονικής σε Υπνωτήριο Αστέγων, το παραπάνω ποίημα.
Χωρίς σχόλια. Πλην αυτού που υπονοείται στον τίτλο της Στάσης.


Η αλληλογραφία μας




Παύλο Πολυχρονάκη, πρώην δ/ντή Φυλακών, συγγραφέα, ποιητή, Μαρμαράς Χανίων: Πραγματικά “ποιητικό ευαγγέλιο αγάπης”, όπως επισημαίνει και η κοινή μας φίλη και καταξιωμένη γιατρός – λογοτέχνις – ποιήτρια Πηνελόπη Ντουντουλάκη στον πρόλογό της, η ποιητική σου συλλογή “Ανοιξη ψυχής”, που μόλις κυκλοφορήθηκε. Κατάπολλα ευχαριστώ για την αποστολή της και για την ιδιαίτερα θερμή αφιέρωση. Είσαι ανεξάντλητος, “ατελείωτος”… τελικά!