ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Α2 ΤΑΞΗ 2ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ
ΑΝ ΗΜΟΥΝ Ο ΑΡΛΕΚΙΝΟΣ


Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Μήνας της αγάπης μα και της αποκριάτικης χαράς ο Φλεβάρης…
Να γιατί τα παιδιά της Α2 τάξης του 2ου Δημ. Σχ. Χανίων “οδηγήθηκαν” απ’ τη γνωστή στους αναγνώστες της στήλης και από άλλες εργασίες μαθητών της δασκάλας των, Βασιλικής Χαραλαμπίδου ν’ ασχοληθούν με τη συγκινητική ιστορία του Αρλεκίνου, να μάθουν πολλά γι’ αυτόν μέσω Διαδικτύου, να μπουν στη θέση του και να τον ζωγραφίσουν. Να συγχαρώ τη δασκάλα, που επιμένει πάντα χάριν των μαθητών της να υπάρχει και να ευχηθώ σ’ όλους Καλές Απόκριες και Καλή Σαρακοστή!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΛΕΚΙΝΟ

«Μια φορά κι έναν καιρό στην πόλη με τις γόνδολες, τη Βενετία, ζούσε ένα φτωχό παιδάκι, ο Αρλεκίνος. Τις μέρες της Αποκριάς, στη Βενετία γιορτάζουν το καρναβάλι με παρελάσεις και γιορτές. Όλοι ντύνονται μασκαράδες και κρυμμένοι πίσω από τις μάσκες τους γλεντάνε μέχρι το πρωί. Ο μικρός Αρλεκίνος, κάθε απόγευμα, καθόταν στο παράθυρο, έβλεπε τους γελαστούς μασκαράδες που περνούσαν παρέες κάτω από το σπίτι του και μερικές φορές ένα δάκρυ κυλούσε στο μαγουλάκι του.  Θυμόταν πώς ντυνόταν κι αυτός μασκαράς μαζί με τον πατέρα του και τη μητέρα του και κάνανε βόλτες στην πλατεία του Αγίου Μάρκου με τα περιστέρια.  Τώρα πια όλα ήταν διαφορετικά ! Ο πατέρας είχε πεθάνει και η καημένη η μητέρα του με μεγάλη δυσκολία κατάφερνε να πληρώνει τα έξοδά τους.  Σκούπιζε, λοιπόν, το δάκρυ του και χαιρετούσε τους γελαστούς μασκαράδες που του φώναζαν να κατέβει μαζί τους στο γλέντι.

    

Η μαμά του είδε το κρυφό δάκρυ του Αρλεκίνου και ανέβηκε στη σοφίτα αποφασισμένη να βρει κάτι, έστω κι ένα παλιό ρούχο, για να μασκαρέψει το λυπημένο παιδί της. Κάτι μικρά κουρελάκια από υφάσματα της έδωσαν την ιδέα ! Τα μάζεψε όλα, πήρε τα ραφτικά της και δούλεψε  μέχρι το πρωί. Ένωσε τα μικρά κομματάκια, έκανε ένα μεγάλο πολύχρωμο πανί και μ’ αυτό έραψε μια φανταχτερή στολή, που άλλη δεν είχε ξαναγίνει ! Ξύπνησε χαρούμενη τον Αρλεκίνο και τον έντυσε με τη στολή.

    Ευτυχισμένος ο Αρλεκίνος έδωσε ένα σκαστό φιλί στη μανούλα του και έτρεξε στην πλατεία να μαζέψει  καραμέλες και σοκολάτες που  πετούσαν οι άρχοντες από τα μπαλκόνια. Όταν έφτασε στην πλατεία ο Αρλεκίνος, όλοι θαύμαζαν τη φορεσιά του, κι εκείνος χαρούμενος άρχισε να χορεύει χωρίς να φανερώνει ποιος είναι. Όλοι νόμιζαν πως είναι ο βασιλιάς του καρναβαλιού ενώ εκείνος χόρευε ξέφρενα όλη νύχτα και το πρωί γύρισε στο σπίτι του φορτωμένος με γλυκά. Την επόμενη χρονιά, μόλις πλησίαζε η Αποκριά, όλοι έτρεξαν στη μητέρα του Αρλεκίνου και πλήρωναν όσο όσο για να ράψουν μια πολύχρωμη φορεσιά αρλεκίνου!»

 

   Μόλις τελείωσε η ιστορία οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή από τους μικρούς μαθητές. <<Γιατί κυρία πέθανε ο μπαμπάς του; Γιατί δε βοηθούσε κανείς τον Αρλεκίνο και τη μαμά του; >> και άλλες πολλές που τελικά μας οδήγησαν σε μία μεγάλη συζήτηση. Με αφορμή λοιπόν αυτή τη συζήτηση βάλαμε τον εαυτό μας στη θέση του Αρλεκίνου και γράψαμε τις σκέψεις μας για το πώς νιώθαμε. Και δε σταματήσαμε εκεί ! Ζωγραφίσαμε και κατασκευάσαμε τους δικούς μας Αρλεκίνους και τις δικές μας αποκριάτικες μάσκες ,με τη βοήθεια πάντα και της αγαπημένης μας εκπαιδευτικού Παράλληλης Στήριξης κας Αθηνάς Κακαβελάκη ! Να έχετε Καλή Σαρακοστή και μη ξεχνάτε να προσφέρετε απλόχερα την αγάπη σας.

                                                                        Βασιλική Χαραλαμπίδου, Δασκάλα Α2

Αν ήμουν ο Αρλεκίνος θα ένιωθα μοναξιά γιατί θα ήμουν μόνος μου.

Γιάννης Πελεκανάκης, Α2

Αν ήμουν ο Αρλεκίνος θα ένιωθα χαρά μεγάλη γιατί θα είχα την πιο όμορφη στολή.

Νίκος Κοντοπυράκης, Α2

Αν ήμουν ο Αρλεκίνος θα ένιωθα χαρά και λύπη γιατί θα μου έλειπε ο μπαμπάς μου.

Μαρίνα Κολιακουδάκη, Α2

Αν ήμουν ο Αρλεκίνος θα ένιωθα μοναξιά, λύπη γιατί θα μου έλειπε ο μπαμπάς μου.

Φαίδρα Μαυριγιαννάκη, Α2

Αν ήμουν ο Αρλεκίνος θα ένιωθα χαρά γιατί η μαμά μου θα μου έφτιαχνε στολή για να πάω στο καρναβάλι.

Ντανίλο Πέτροβιτς, Α2

Αν ήμουν ο Αρλεκίνος θα ένιωθα χαρά γιατί θα χόρευα με την καινούρια μου στολή μαζί με τους φίλους μου στο πανηγύρι.

Νοέμι Τούφα, Α2

Αν ήμουν ο Αρλεκίνος θα ένιωθα λυπημένος, μοναξιά γιατί θα μου έλειπε ο μπαμπάς μου αλλά από την άλλη θα ένιωθα ευχαριστημένος γιατί θα διασκέδαζα με τους φίλους μου.

Κωνσταντίνος Πασιούρας, Α2

Αν ήμουν ο Αρλεκίνος θα ένιωθα χαρά γιατί θα ξεκουραζόμουνα μέχρι να ράψει την στολή η μαμά μου.

Αντώνης Μποτωνάκης, Α2

Αν ήμουν ο Αρλεκίνος θα ένιωθα λύπη και στεναχώρια γιατί θα μου έλειπε πολύ ο μπαμπάς μου.

Κατερίνα Ταρασίδη, Α2

Αν ήμουν ο Αρλεκίνος θα ένιωθα χαρά γιατί η στολή μου θα ήταν μοναδική.

Χριστίνα Προγούλη, Α2

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Β2 ΤΑΞΗ 9ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ
ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΣΚΑ

Καλοί μου φίλοι, καλές Απόκριες και Καλή Σαρακοστή!
Το ταξίδι τους με μια μάσκα στην Ουτοπία, έτσι όπως το χάρηκαν βιώνοντας το, κατά την επίσκεψή τους στην έκθεση του Γιάννη Στεφανάκι, που λειτουργεί στην Πινακοθήκη Χανίων, μας περιγράφουν μ’ έναν ξεχωριστό τρόπο τα παιδιά της Β2 τάξης του 9ου Δημ. Σχ. Χανίων, προφανώς με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, της παλιάς μου συνεργάτιδος στο 5ο Δημ. Σχολείο της πόλης μας Αννας Νεμπαυλάκη. Μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά το οτιδήποτε, όσο μικρά κι αν είναι, μας έχει πει, (στο περίπου τα λόγια του) απ τη δεκαετία του 1950 ο περίφημος Αμερικανός γνωστικός ψυχολόγος Τζερόμ Μπρούνερ. Το εφαρμόζει αυτό στην πράξη η και συγγραφέας του υπέροχου βιβλίου “Φτου και βγαίνω”, συναδέλφισσα μου. Στο πλαίσιο αυτό ταξίδεψε τους καθηγητές της στους πίνακες της Ουτοπίας του Γιάννη Στεφανάκι, ενός σπουδαίου ζωγράφου, με τη βοήθεια μιας μάσκας, μέρες Αποκριάς. Ενδυναμώνοντας το συναίσθημα της ελευθερίας και απογειώνοντας τη φαντασία…
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

Σημείωση: Η έκθεση του Γιάννη Στεφανάκι “Ταξίδι στην ουτοπία” θα λειτουργεί στη Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων μέχρι και τις 8 Απριλίου.





Ας φανταστούμε…

Λέξεις άγνωστες, έννοιες καινούργιες!
Ουτοπία: Ενας τόπος που όλα λειτουργούν τέλεια, ένας τόπος φανταστικός.
Πραγματικότητα: Η ζωή που τώρα αληθινά ζούμε.
Φαντασία: Η ικανότητα να συλλαμβάνουμε στο νου μας εικόνες και ιδέες πέρα από την πραγματικότητα.
Γνώση: Ολα όσα μαθαίνω, όλα όσα γνωρίζω.
Την έκθεση με θέμα “Ταξίδι στην Ουτοπία” του Γιάννη Στεφανάκι, που παρουσιάζεται στη Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων, επισκεφτήκαμε με τη δασκάλα μας Αννα Νεμπαυλάκη και την εικαστικό του σχολείου μας Αννα Πεπονή για να κάνουμε ένα ταξίδι αλλιώτικο, ένα ταξίδι φανταστικό.
Σταθήκαμε μπροστά στα έργα της ενότητας “Εικονικές Περιπλανήσεις”. Σ’ αυτά ο καλλιτέχνης περιγράφει τον κόσμο μας με λίγα στοιχεία, τα οποία όμως σημαίνουν πολλά. “Παίζει” κατεβάζοντας μ’ ένα σκοινί ένα σύννεφο, το κάνει κατοικίδιο μέσα σε μια μεγαλούπολη με τεράστιες πολυκατοικίες, όπου δύσκολα μπορείς να δεις τον ουρανό.

Φράσεις με βαθύ νόημα!
Με τη φαντασία κάνουμε τα πιο τολμηρά ταξίδια.
Η φαντασία αγκαλιάζει αυτά που θα καταλάβουμε στο μέλλον.
Η πραγματικότητα έχει ανάγκη τη φαντασία για να πορεύεται μα και στη φαντασία οδηγείται κανείς μέσα από την πραγματικότητα.

Περιγράψαμε
τους πίνακες που μας άρεσαν περισσότερο:

«Μια όμορφη πόλη το βράδυ. Πολυκατοικίες η μία δίπλα στην άλλη, ένα αγόρι που κρατά μια σβούρα και φώτα που κυκλώνουν σαν στεφάνι τις πολυκατοικίες. Σαν κάτι μαγικό να υπάρχει στον πίνακα.»

«Ενα δέντρο κομμένο στη μέση, ένας άνθρωπος, ένα σύννεφο κι ένα σπίτι και χρώματα τέλεια. Θέλω να ταξιδέψω εκεί κάποια μέρα».

«Ενας ωραίος πίνακας που έχει μια θάλασσα γαλάζια και χρυσοκίτρινη από τις ακτίνες του ήλιου που βγαίνει από την Ανατολή. Μέσα στον πίνακα σαν να βλέπω την εκκλησία της Ευαγγελίστριας που δίπλα της είναι το παλιό μου σπίτι».

«Ενα όμορφο κορίτσι μ’ ένα κίτρινο φόρεμα, ένα χρωματιστό λουλούδι, πολυκατοικίες, σπίτια και μια σκάλα που φτάνει μέχρι το φεγγάρι. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι
το ηλιοβασίλεμα».

«Ενας μεγάλος γκρι ουρανός κι ένα πελώριο καφέ βουνό. Στην κορυφή του βουνού κάτι μικροσκοπικά σπίτια και μια μπαλαρίνα να τα κοιτάει από μακριά.
Η μπαλαρίνα είναι ο λόγος που διάλεξα αυτόν τον πίνακα γιατί μου θυμίζει εμένα όταν χορεύω».

« Ο πίνακας έχει τέσσερα σπίτια και μια αγελάδα. Έχει κι ένα δέντρο που κάθεται από κάτω ένας άνθρωπος. Μ’ αρέσει το τοπίο και το χρώμα απ’ τα σπίτια και τον ουρανό. Θα ήθελα να έχω αυτόν τον πίνακα σπίτι μου».

«Αυτό που κρατώ στο μυαλό μου είναι πως πολλά πράγματα στη ζωή θέλουν φαντασία, όπως οι πίνακες».

Μία μάσκα!
Η μάσκα δημιουργεί πάντα ένα κλίμα μυστηρίου, ενδυναμώνει το συναίσθημα της ελευθερίας κι απογειώνει τη φαντασία.

Η δασκάλα μας, μας παρότρυνε να φτιάξουμε μια μάσκα για να “ξεκλειδώσουμε” τον αγαπημένο μας πίνακα και να ταξιδέψουμε μέσα σ’ αυτόν, για να μεταμορφωθούμε, να εκφραστούμε και να εξερευνήσουμε έναν καινούργιο κόσμο.
Πηγή έμπνευσης ήταν δυο μάσκες που έφτιαξε ο σπουδαίος ζωγράφος Γιάννης Μόραλης το 2007 και παρουσιάστηκαν στην αναδρομική έκθεση που έγινε προς τιμήν του στην Αθήνα στο Μουσείο Μπενάκη.

Τη μάσκα, τη δημιουργήσαμε επιλέγοντας τα χρώματα προσεκτικά και παίρνοντας έμπνευση από τον πίνακα. Απλές οδηγίες συμμετρίας και γραμμών από τη δασκάλα των εικαστικών μας κατεύθυναν,  έτσι ώστε να είναι ευδιάκριτα όλα τα χαρακτηριστικά του φανταστικού αυτού προσώπου, τα οποία αποτυπώσαμε πάνω στο χαρτόνι. Επειτα ένα στοιχείο, ένα διαφορετικό για τον καθένα μας έκανε ξεχωριστή τη  μάσκα, άλλοτε ένα σύννεφο κι άλλοτε ένα σπίτι

Οι μαθητές του Β2 του 9ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων

Μιχαέλα Αποστολάκη, Γιάννος Δημητριάδης, Φαίδων Ελληνάκης, Στέργιος Ζωγράφος, Θωμάς Ιωαννίδης, Μάνος Καλαθάκης, Δέσποινα Κάτσουνα, Γιώργος Κεφαλογιάννης, Μυρσίνη Κορωνάκη,
Χριστίνα Κουτσουρελάκη, Νικόλας Λόττας, Πέτρος Μαρκαντωνάκης, Γιώργος Νικολουδάκης,
Δήμητρα Ουγγρίνη, Μάνος Παυλόπουλος, Ελένη Ρουμπεδάκη, Τάσος Σγουράκης, Ειρήνη Στεφανάκη,
Αντώνης Στυλιανουδάκης, Ζωή Χατζηδάκη.

παιδότοπος

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Τις Μεγάλες Αποκρές…

Aποκριάτικο ξεφάντωμα στη Σούδα την περασμένη Κυριακή. Καλά κρατεί στον Νομό μας το Σουδιανό Καρναβάλι, όπως και το Κισαμίτικο και το Καλυβιανό και αυτό της Παλαιόχωρας, άλλωστε, που έχουν την “τιμητική” τους μεθαύριο, τελευταία Κυριακή της Αποκριάς. Σε αντίθεση, με το πάλαι ποτέ “κραταιό” Βατολακκιανό που εδώ και μερικά χρόνια σταμάτησε να δίνει σημεία ζωής. Κι αν είχε γράψει τη δική του ξεχωριστή ιστορία…

«Τσι Μεγάλες Αποκρές/ κουζουλαίνονται κι οι γρες», μας λέει το γνωστό δίστιχο στην… κόσμια εκδοχή του. Εκχρινιασθέντες ειδωλολάτρες οι Ελληνες (όπως και όλοι οι Ευρωπαίοι άλλωστε) έχει αποφανθεί ο Pernot. Είδαν κι απόειδαν οι Πατέρες της Εκκλησίας ότι ήταν των αδυνάτων αδύνατο να ξεκόψουν τους χριστιανούς απ’ τα έθιμα που είχαν κληρονομήσει κι άφησαν κατά κάποιο τρόπο για τρεις εβδομάδες, προς το τέλος του χειμώνα αρχές της Ανοιξης, το πεδίο ελεύθερο. Εκ των ων ουκ άνευ ότι τα έθιμα αυτά έχουν υποχωρήσει και οι Απόκριες αστικού τύπου έχουν κυριαρχήσει. Ο “κουζουλαμός”, πάντως, καλά κρατεί. Περίοδος ευωχίας, γλεντιού, χαράς και διασκεδάσεων και σε πολλές περιπτώσεις ελευθεριότητας η περίοδος της Αποκριάς, ακόμα και τη σήμερον ημέρα, στην Ελλάδα της κρίσης. Σιγά που θα ξεχάσει ο Έλληνας την παλιά του τέχνη να… κλέβει μέρες του χάρου. Βίος ανεόρταστος, μακρά οδός απανδόχευτος!


«Με τη θεια μου τη Θοδώρα/ εκατέβαινα στη Χώρα./ Ηλεγέ μου κι ήλεγά τση/ ήκανέ μου κι ήκανά τση/ και στου Μπαμπαλή το δέτη/ παίζω τζη αμπωχτέ και πέφτει./ “Εδε τόπος και λιβάδι,/ άχις, θεια μου, να ‘σουν άλλη”./ “Κάμε, γιε μου, τη δουλειά σου,/ και ταχιά ’μαι πάλι θεια σου”./ Να κι ο μπάρμπας μου πιο πέρα/ με μια δίστομη μαχαίρα:/ “Είντα κάνεις, μπρε, τση θειας σου/ κι είν’ τα πόδια τζη στ’ αυθιά σου;” “Αφαλόπονος την πιάνει και ζουλίζω τη να γειάνει”. “Ζούλιζέ τηνε, παιδί μου, απού να ’χεις την ευκή μου”». Ενα από τα λεγόμενα “άσεμνα” τραγούδια που το θυμάμαι απ’ τα μικράτα μου και που είχε και έχει σίγουρα τη θέση του στην περίοδο της Αποκριάς (το έχει συμπεριλάβει και στο “κλασικό” πια βιβλίο του “Ριζίτικα: τα δημοτικά τραγούδια της Κρήτης” ο γνωστός τοις πάσι δάσκαλος – λαογράφος Σταμάτης Αποστολάκης στην ενότητα “σατιρικά – ευτράπελα”) και αυτό της “Θειας μου της Θοδώρας”. Εν είδει επιλόγου…
Καλά να περάσετε και καλή Σαρακοστή!


Κουβέντα με μια ανθισμένη αμυγδαλιά




«Καλημέρα», μου φάνηκε ότι είπε η αμυγδαλιά με το που τη συνάντησα ντυμένη νύφη, σε μια στροφή του δρόμου, στα Λιβάδια, πηγαίνοντας για τα Χανιά. «Καλημέρα» της απάντησα δίχως να το σκεφτώ και την προσπέρασα αφού “εντύπωσα” την εικόνα της στο πιο φωτεινό διαμέρισμα του μυαλού μου, για να την έχω συντροφιά όλη μέρα. «Ρώτησαν την αμυγδαλιά, αν υπάρχει θεός και η αμυγδαλιά άνθισε», γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης. Κάποιος θα την είχε ρωτήσει…

«Καθ’ ην στιγμή εμείς συζητάμε ακόμα/ η αμυγδαλιά άναψε ήδη ντόπρα τα κεράκια της/ κι ανήρτησε σε κοινή θέα τις προθέσεις της./ Ω ναι, τουλάχιστο οι ποιητές/ ας μην τη λέμε “τρελλή”/ που πήρε την απόφαση/ που επωμίσθηκε τις ευθύνες της/ που διεκινδύνευσε τη νοημοσύνη της/ στα όμματα των δειλών/ που διεκινδύνευσε τη νοημοσύνη της/ στα όμματα των ανίδεων/ στα όμματα των θερμοκηπίων». Το ποίημα “Η αμυγδαλιά” του Κώστα Μόντη.

“Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος”, ο τίτλος ενός απ’ τα βιβλία του Μενέλαου Λουντέμη”. “Κουβέντα με μιαν ανθισμένη αμυγδαλιά”, ο τίτλος του βιβλίου που θα ήθελα να έγραφα, αν είχα φυλάξει τις εκθέσεις που έβαζα στους μαθητές μου τα πρώτα χρόνια της δασκαλοσύνης μου, στις Στροβλές, στα Πλακάλωνα, στο Βαμβακόπoυλο και στο Δαράτσο…



Η αλληλογραφία μας

Κώστα Καλαπανίδα, δάσκαλο – ποιητή. Αθήνα: Συμφωνώ μαζί σου: «Το “εν αρχή ειν’ η ποίηση”/ μπορεί και να μην είναι μια απλή,/ αφελής παράφραση,/ γιατί η ποίηση θεραπεύει/ πρωταρχικές ανάγκες/ της ανατέλλουσας ψυχής». Οντως «Μέσον της ο μουσικός/ ωραίος λόγος/ και πεδίο της ο αβυθομέτρητος/ μέσα κόσμος,/ όπου ευδοκιμούν/ ευτυχίες και δυστυχίες./ Αυτές κατανοεί/ και εξευμενίζει η ποίηση,/ εξαλλάσσοντας/ τις Ερινύες σε Ευμενίδες./ Δικαιοσύνη”. Τα λες όλα, και τα λες τόσο όμορφα, στο οπισθόφυλλο της τελευταίας (22ης!) ποιητικής σου συλλογής με τίτλο “Μέτρον εαυτού” (εκδ. ΠΑΣΣΑΡΗ) που είχες την καλοσύνη να μου στείλεις φίλε! Θα τα ξαναπούμε

Χανιώτικα νέα (24.02.2017).